Μίνι απολογισμός

Τρίτη 12 Μάρτη. Η Ουάσιγκτον απαιτεί απ’ το Βερολίνο (και το Παρίσι) να φύγουν απ’ την συμφωνία για τα πυρηνικά της Τεχεράνης, απειλώντας με κυρώσεις.. Η Ουάσιγκτον απειλεί με κυρώσεις ευρωπαϊκές εταιρείες που συμμετέχουν στην κατασκευή του nord stream 2… Η Ουάσιγκτον σκοπεύει να απαιτήσει απ’ το Βερολίνο (και το Τόκιο, και άλλους «συμμάχους») να πληρώνουν τα έξοδα των αμερικανικών βάσεων συν ένα 50% «καπέλο» για το προνόμιο να υπάρχει us army στις επικράτειές τους… Η Ουάσιγκτον απειλεί το Βερολίνο (και το Λονδίνο και όποιον άλλον τολμήσει) με τιμωρίες αν κλείσουν δουλειές με την κινεζική Huawei… Απειλεί με δασμούς τις ευρωπαϊκές εξαγωγές στις ηπα…

Κι ακόμα: η Ουάσιγκτον ανακηρύσσει «πρωτεύουσα του ισραήλ» την Ιερουσαλήμ / al Quds… Σταματάει την χρηματοδότηση των προγραμμάτων ανθρωπιστικής βοήθειας των παλαιστίνιων, και διώχνει τις δομές πολιτικής εκπροσώπησης της «παλαιστινιακής αρχής» απ’ τις ηπα… Ετοιμάζει «σχέδιο ειρήνης» που θα νομιμοποιεί την ισραηλινή κατοχή… Στηρίζει τον τοξικό, τον οποίο ακόμα και ακροδεξιοί ψοφιοκουναβικοί βουλευτές χαρακτηρίζουν πλέον «εντελώς γκάγκστερ»…

Κι ακόμα: η Ουάσιγκτον απειλεί το Πεκίνο με ολοκληρωτικό πόλεμο δασμών… Ενώ ρίχνει τιμωρίες («κυρώσεις») επειδή η κίνα αγοράζει ρωσικά όπλα…

Κι ακόμα: η Ουάσιγκτον απειλεί την Άγκυρα με «κυρώσεις» επειδή αγοράζει ρωσικά όπλα… Απειλεί το Καράκας με «όλες τις options on the table»… Απειλεί την Αβάνα και την Μανάγκουα ότι «θα είναι οι επόμενες»…

Και φυσικά: η Ουάσιγκτον επιβάλει κυρώσεις στην Πγιονγκγιάνγκ, στη Μόσχα, στην Τεχεράνη, και απειλεί για ακόμα περισσότερες…

Δεν είναι πολλά μαζεμένα για να δικαιολογείται οποιοσδήποτε εφησυχασμός και οποιαδήποτε αδιαφορία; Μην το ξεχνάτε: πρόκειται για μακράν τον νο 1 σύμμαχο του ελληνικού κράτους / κεφάλαιου…

(Το ξέραμε. Αλλά οι καθεστωτικοί new york times το δημοσιοποίησαν προχτές, με στοιχεία: ο θρυλικός «εμπρησμός της ανθρωπιστικής βοήθειας» στα σύνορα κολομβίας – βενεζουέλας, έγινε απ’ τους οπαδούς του Guaido. Κατά λάθος είναι αλήθεια, καθώς οι μολότοφ που έριχναν απ’ το έδαφος της κολομβίας προς την αστυνομία της βενεζουέλας απέναντι, έπεσαν σε φορτηγό… Χρειάζονται εκπαίδευση ακόμα… Οι ψοφιοκουναβικοί που εν χορώ ανέμισαν αυτό το περιστατικό για να καταγγείλουν – έως και στον οηε – την βαρβαρότητα του Μαδούρο έγιναν ρόμπα· αλλά δεν ιδρώνουν τ’ αυτιά τους.

Τώρα πρέπει να μαθευτεί αν το black out στη βενεζουέλα είναι σαμποτάζ (όπως καταγγέλει το καθεστώς Μαδούρο) ή βλάβη λόγω κακής συντήρησης. Ο Guaido πήρε πάντως νέες εντολές: να επιδιώξει κήρυξη «έκτακτης ανάγκης», για να πάνε στο Καράκας όχι ηλεκτρολόγοι αλλά … ανθρωπιστική βοήθεια… Αλλιώς θα πάει στα σκουπίδια – ποιός όμως;)

(φωτογραφία: Κέφια, ε;)

Λεπτομέρειες

Κυριακή 10 Μάρτη. Να κάτι για να μαθαίνουμε. Η μαριονέτα Guaido αυτοχρίστηκε στις 23 του περασμένου Γενάρη όχι «πρόεδρος», αλλά «μεταβατικός πρόεδρος». Φαίνεται ότι τα αφεντικά του στην Ουάσιγκτον ανέθεσαν στους δικηγόρους τους να διαβάσουν το σύνταγμα της βενεζουέλας, για να παραστήσει η μαριονέτα τους τον «υπηρέτη του νόμου» – εναντίον του απάνθρωπου Μαδούρο, κλπ.

Σύμφωνα, λοιπόν, με το σύνταγμα της βενεζουέλας ένας μεταβατικός πρόεδρος έχει ένα μήνα στη διάθεσή του, για να προκηρύξει εκλογές… Αυτό δίνει μια εξήγηση στην πρεμούρα της Ουάσιγκτον, που έβλεπε καθημερινά ότι «σε λίγη ώρα ο Μαδούρο θα πέσει». Ή, καλύτερα (χωρίς να το λέει) ότι θα ξεκινήσει κάτι σαν εμφύλιος πόλεμος, έτσι ώστε ο μεταβατικός να μπορέσει να αναβάλει την προκήρυξη των εκλογών…

Τίποτα απ’ αυτά δεν έγινε. Ο μήνας τέλειωσε στις 23 Φλεβάρη (με το φιάσκο της «ανθρωπιστικής εφόδου»), και ο Guaido ούτε που διανοήθηκε να πει κουβέντα για εκλογές. Συνεπώς, απ’ τις 24 Φλεβάρη και μετά, ούτε μεταβατικός είναι, ούτε πρόεδρος· σύμφωνα με το σύνταγμα πάντα…

Οπότε τι είναι πια αυτός ο Guaido; Που ξέπεσε; Σε «επίτιμο»; Σε «επικεφαλής της αντιπολίτευσης»; Σε «ένας απ’ τους επικεφαλής της αντιπολίτευσης»; Σε «πρώην»; Σε καρνάβαλο; Κι όλοι όσοι τον «αναγνώρισαν» τι είναι;

(φωτογραφίες: Αυτοί είναι υποστηρικτές του Guaido, αλλά πρέπει να είναι παλιάνθρωποι. Δείτε τι λέει ένας από δαύτους, στη χθεσινή συγκέντρωση: ότι εκτός απ’ τις ηπα, την «ομάδα της Λίμα», την κολομβία και την βραζιλία τους βοηθάει και το ισραήλ… Κάνει τέτοια πράγματα το Τελ Αβίβ στην άλλη άκρη του κόσμου;)

Τι να το κάνεις τ’ όχημα μετά από τέτοιο τράκο 1;

Σάββατο 9 Μάρτη. Καθώς γίνονται γνωστές περισσότερες λεπτομέρειες για την “επιχείρηση ανθρωπιστική βοήθεια στη βενεζουέλα” μοιάζει όλο και πιο πιθανό ότι η Ουάσιγκτον και οι μαριονέτες της δεν έχουν χάσει μόνο “τον αιφνιδιασμό”. Έχουν χάσει τ’ αυγά και τα καλάθια…

Η “επιχειρήση ανθρωπιστική βοήθεια” (στις 23 του περασμένου Φλεβάρη) είχε – σύμφωνα με τα σχέδια που έχουν αρχίσει να αποκαλύπτονται μετά την αποτυχία τους – δύο εναλλακτικές. Στην πρώτη, ο Guaido, θα ξεκινούσε απ’ το Καράκας επικεφαλής ενός τεράστιου κονβόι από φορτηγά και λεωφορεία φορτωμένα με πλήθος «πεινασμένων» για ενεργειακά μπισκότα, για να πάει στα σύνορα βενεζουέλας– κολομβίας, και να εκβιάσει την είσοδο (απ’ την άλλη μεριά των συνόρων) της «ανθρωπιστικής βοήθειας». Ο κύριος στόχος ήταν να γίνουν «σκληρές μάχες του πλήθους με την αστυνομία και τον στρατό του απάνθρωπου Μαδούρο που καταδικάζει τον λαό του σε πείνα», έτσι ώστε να δημιουργηθεί διαγαλαξιακό «ανθρωπιστικό κίνητρο» για κάποιου είδους «διεθνή στρατιωτική αντιμετώπιση της πείνας στη βενεζουέλα»… Η εναλλακτική αυτή απέτυχε όταν τα τσιράκια του Guaido διαπίστωσαν ότι εκτός από μερικές συμμορίες κανένας άλλος στη βενεζουέλα δεν ενδιαφερόταν να παίξει πόλεμο στα σύνορα και να γίνει κρέας στους αμερικανικούς σχεδιασμούς… Συνεπώς η «πορεία των πεινασμένων» εγκαταλείφθηκε…

Η δεύτερη εναλλακτική ήταν αυτή που μπήκε, τελικά, σε κίνηση… Ο Guaido έφυγε απ’ τη βενεζουέλα, και θα έμπαινε επικεφαλής του κομβόι της «ανθρωπιστικής βοήθειας» απ’ την μεριά της κολομβίας. Πολύ μεγάλα πλήθη μεταναστών απ’ τη βενεζουέλα (που, κανονικά, θα έπρεπε να μαζέψει η συναυλία του Branson…) θα «πλαισίωναν» το ανθρωπιστικό κομβόι. Καθώς η στρατοαστυνομία του Μαδούρο θα επιχειρούσε να εμποδίσει την είσοδο στο έδαφος της βενεζουέλα, θα εμφανίζονταν απ’ την μεριά των ανθρωπιστών 200 μισθοφόροι πάνοπλοι, με στολές του βενεζουελάνικου στρατού, λιποτάκτες υποτίθεται, και θα άρχιζε κανονική μάχη. Με σκοπό είτε να «νικηθεί» ο στρατός της βενεζουέλας και να περάσουν τα φορτηγά· είτε, στη χειρότερη περίπτωση, να γίνει ξανά διεθνώς σαφές ότι χωρίς διεθνή στρατιωτική επέμβαση ο λαός (της βενεζουέλα) θα πεθάνει από ασιτία…

Και αυτή η εναλλακτική κατέρρευσε! Γιατί; Κατ’ αρχήν απέτυχε η προσπάθεια δημιουργίας «ανθρώπινης ασπίδας» μέσω της συναυλίας. Αντί για 200 με 250 χιλιάδες που ήταν ο στόχος στη συναυλία μαζεύτηκαν βαριά βαριά 15 με 18 χιλιάδες… Όταν το άλλο πρωί ξεκίνησαν τα 2 πρώτα φορτηγά για να πλησιάσουν τα σύνορα (την γνωστή γέφυρα) τους ακολούθησαν μερικές μόνο εκατοντάδες για «ανθρώπινη ασπίδα», πιθανόν πληρωμένοι. Όταν είδαν την κατάντια τους τα πήραν στο κρανίο, και έβαλαν φωτιά μόνοι τους σε ένα απ’ τα φορτηγά…

Ύστερα, το σχέδιο με τους 200 μισθοφόρους που θα το έπαιζαν «αγανακτισμένοι βενεζουελάνοι φαντάροι» εμποδίστηκε απ’ το κολομβιανό κράτος. Υποτίθεται ότι δεν ήξερε τίποτα και το έμαθε την τελευταία στιγμή. Η ασταμάτητη μηχανή θεωρεί πολύ πιθανότερο ότι οι υπηρεσίες της Μπογκοτά ήξεραν· αλλά χωρίς 200.000 «αγανακτισμένους πολίτες» το πράγμα θα φαινόταν ξεκάθαρα σαν στρατιωτική εισβολή απ’ την μεριά της κολομβίας. Και η Μπογκοτά δεν ήταν διατεθειμένη να εκτεθεί τόσο πολύ.

Το καθεστωτικό διεθνές πρακτορείο ειδήσεων bloomberg έγραψε επί όλων αυτών:

… Οι αμερικάνοι αξιωματούχοι που χειρίζονται την περίπτωση της βενεζουέλα – ο Rubio, ο σύμβουλος εθνικής ασφάλειας John Bolton και ο ειδικός χειριστής της υπόθεσης Elliot Abrams – συνεχίζουν δημόσια να τρίζουν τα δόντια, αυξάνοντας την οικονομική και διπλωματική πίεση, και τιτιβίζοντας καθημερινά για την βέβαιη πτώση του Μαδούρο.

Ωστόσο, πίσω απ’ τις κουρτίνες, υπάρχει ανησυχία και αποθάρρυνση…

Όταν ο Guaido ήταν στην κολομβία, ο πρόεδρός Ivan Duque του εξέφρασε την απογοήτευσή του. Αυτόπτες μάρτυρες της συνάντησης λένε ότι ο Duque παραπομέθηκε για την αποτυχία της υπόσχεσης του Guaido να φέρει δεκάδες χιλιάδες βενεζουελάνους ως τα σύνορα για να πάρουν την ανθρωπιστική βοήθεια…

Έχει αρχίσει να γίνεται όλο και περισσότερο σαφές (αλλά προφανώς όχι παραδεκτό ανοικτά…) ότι ο Guaido είναι ψόφιο άλογο. Στην τουρνέ που έκανε στα «φιλικά» κράτη της λατινικής αμερικής μετά την αποτυχία της «επιχείρησης ανθρωπιστική βοήθεια» συνοδευόταν «στενά» απ’ την Kimberly Breier, αμερικάνα υφυπουργό εξωτερικών για τις υποθέσεις του δυτικού ημισφαιρίου. Δεν είναι το καλύτερο για έναν «λαοπρόβλητο ηγέτη» να μην του έχει κανείς εμπιστοσύνη και να πηγαίνει παντού με την «μαμά» του, έτσι δεν είναι;

Αλλά του άρεσε η βόλτα. Μετά τη λατινική Αμερική ήθελε να κάνει τουρνέ στην ευρώπη – πότε θα ξαναζήσει τέτοια μεγαλεία, να τον υποδέχονται, να τον ταΐζουν και να τον κοιμίζουν σαν πρόεδρο; Αλλά η Ουάσιγκτον, μέσω Breier, του τράβηξε τ’ αυτιά. Αφού απέτυχε η από μέσα και η απ’ έξω έφοδος του “σωτήρα”, το να κόβει βόλτες στον πλανήτη θα υπονομεύσει σοβαρά το κύρος του εντός βενεζουέλας – του είπαν. Τσακίσου γύρνα πίσω, μπας και σε δέσουν και δούμε προκοπή ήταν η διαταγή. Υπάκουσε· τι άλλο να κάνει; Αλλά και πάλι δεν υπήρξε προκοπή. Το καθεστώς Μαδούρο έκανε ότι δεν τον είδε – είδε όμως το γερμανό πρεσβευτή που πήγε να τον υποδεχθεί στο αεροδρόμιο. Και τον απέλασε…

Κάπως «ξέφυγε» η απογοήτευση των επίδοξων πραξικοπηματιών στην Ουάσιγκτον: στην επίσημη ιστοσελίδα του αμερικανικού υπ.εξ. (φωτογραφία επάνω) o Guaido αναφέρθηκε τουλάχιστον δυο φορές σαν «αυτοανακηρυγμένος» πρόεδρος… για κάποιες ώρες, μέχρι να διορθωθεί το «λάθος»…. Πότε πότε, σε αναρτήσεις της «voice of america», αναφέρεται σαν «επικεφαλής της αντιπολίτευσης»…

Ε, δεν γίνεται δουλειά έτσι!!

Τι να το κάνεις τ’ όχημα μετά από τέτοιο τράκο 2;

Σάββατο 9 Μάρτη. Η καινούργια αποστολή που ανέλαβε ο Guaido, αφού το καθεστώς Μαδούρο τον αγνόησε κατά την επιστροφή του στο Καράκας και δεν τον έκανε «ήρωα», είναι να οργανώσει μεγάλες απεργίες στη βενεζουέλα, για να εξασθενίσει το καθεστώς (και «εργατιστές» τα ιμπεριαλιστικά κουνάβια!). Με φιλότιμη προσπάθεια το επιτελείο του Guaido μάζεψε καμιά κατοστάρα συνδικαλιστές του δημόσιου τομέα την περασμένη Τρίτη (είμαστε σίγουροι: οι περισσότεροι ήταν κατάσκοποι του Μαδούρο…) – και καμμιά 500αριά εργάτες όλους όλους. Οι συνδικαλιστές του είπαν ότι τα περί «γενικής απεργίας» είναι πολύ φιλόδοξα και ανεφάρμοστα. Και ότι πρέπει να γίνει συστηματική και αργόσυρτη δουλειά, για να πεισθεί κόσμος να συμμετέχει σε μικρές απεργίες – κατά του Μαδούρο… Σιγά σιγά ψηλέ, μην βιάζεσαι…

Πάει κι αυτό….

Προκύπτει πως είναι βάσιμη η υπόθεση εργασίας που είχαμε κάνει από εδώ προς τα τέλη του Γενάρη. Ό,τι, δηλαδή, η Ουάσιγκτον ξεκίνησε λαχανιασμένη (πιο σωστά: χεσμένη!) να ρίξει τον Μαδούρο εδώ και τώρα, χωρίς σχέδιο και προετοιμασία, μετά την προσγείωση των 2 ρωσικών στρατηγικών βομβαρδιστικών στο Καράκας στις 10 Δεκέμβρη του 2018. Άρον άρον έσπρωξε στις 23 Γενάρη έναν τύπο σχεδόν άγνωστο ακόμα και εντός βενεζουέλας, για τον οποίο ούτε καν η αντιΜαδούρο αντιπολίτευση δεν συμφωνούσε, να αυτοανακηρυχτεί «πρόεδρος». Επιστράτευσε παλιά γνωστά καθάρματα (τον Abrams π.χ.) μπας και κατεβάσουν καμιά καλή ιδέα. Διακήρυξε (και συνεχίζει) ότι η πτώση Μαδούρο είναι ζήτημα ημερών αν όχι ωρών. Και πατάει σε μπανανόφλουδες την μία μετά την άλλη, μόνο και μόνο επειδή το καθεστώς Μαδούρο έχει την αναγκαία διεθνή υποστηρίξη (το «μπλοκ του Καράκας»…) ώστε να αντιμετωπίζει ψύχραιμα και αφ’ υψηλού την φάρσα της ανατροπής του.

Και καλά η Ουάσιγκτον· η παρακμή της αρχίζει και γίνεται ανέκδοτο. Υπάρχουν όμως και μια σειρά ακόμα πολιτικές βιτρίνες πρωτοκοσμικών κρατών, που έτρεξαν να «αναγνωρίσουν» την μαριονέτα της Ουάσιγκτον σαν «πρόεδρο», μήπως και χάσουν στην μοιρασιά της προσδοκώμενης λείας: αυστρία, αγγλία, τσεχία, δανία, εσθονία, γαλλία, γερμανία, πολωνία, πορτογαλία, σουηδία, ισπανία…. Φυσικά (είπαν) ότι θα προτιμούσαν έναν «εσωτερικό διάλογο» στη βενεζουέλα, και όχι εξωτερική στρατιωτική επέμβαση… Αλλά όταν σου πετάνε ένα κόκκαλο (τον Guaido) και τρέχεις να το μαζέψεις κουνώντας την ουρά σου, μόνο για σκύλος κάνεις.

Μήπως οι πρωτοκοσμικοί φόβοι για την παγκόσμια επέκταση του Πεκίνου και των συμμάχων του ξεπερνούν κατά πολύ τις επίσημες δηλώσεις τους; Μήπως τους ξεφεύγουν αυτοί οι φόβοι ανεξέλεγκτα ώρες ώρες, με αποτέλεσμα να αποκαλύπτεται πιο καθαρά το γεγονός ότι έχουν αιφνιδιαστεί απ’ την ταχύτητα της κινεζικής οικονομικής επέκτασης;

(φωτογραφία: ο Guaido έτοιμος να σηκώσει την κόκκινη σημαία της εργατικής επανάστασης στη βενεζουέλα, την περασμένη Τρίτη… Τα κοντινά πλάνα βοηθούν …για να μην φανεί η ανετοιμότητα (ή μήπως η προδοσία;) της εργατικής τάξης στη βενεζουέλα…)

Καραγκιόζηδες (με πυρηνικά)…

Τετάρτη 6 Μάρτη. Με τούτα και με τ’ άλλα οι νεώτερες γενιές θα διαφθαρούν! Θα νομίζουν ότι πραξικόπημα είναι … δηλώσεις και τιτιβίσματα…

Η Ουάσιγκτον λογάριαζε (και προσπάθησε να το μεθοδεύσει) σε μακελειό στα σύνορα κολομβίας – βενεζουέλας, μέσα σε κούτες από φρυγανιές, γάλατα και ενεργειακά μπισκότα. Απέτυχε. Ο Guaido την είχε κάνει στην κολομβία εν όψει του «μακελειού» για να το παίξει μετά «εξόριστος ματωβαμένος πρόεδρος» (που χρειάζεται στρατό για να εισβάλει / επιστρέψει στο Καράκας). Απέτυχε κι αυτός.

Να μείνει εκτός βενεζουέλας σαν «αυτοεξόριστος πρόεδρος», μετά από εκείνη την αποτυχία, θα σήμαινε απλά την εξαφάνισή του. Τα αφεντικά του του υπέδειξαν να γυρίσει πίσω, και να γίνει «θύμα της δικτατορίας Μαδούρο» (αφού υπήρχε δικαστική απαγόρευση εξόδου του απ’ τη βενεζουέλα). Ήταν μια ακόμα ελπίδα του ψοφιοκουναβιστάν: ότι ο Guaido θα συλληφθεί και θα γίνει «ήρωας». Απέτυχαν τόσο η Ουάσιγκτον όσο και η μαριονέτα του.

Όλα αυτά είναι κωμικά για μια παρακμιακή υπερδύναμη που άλλοτε, όταν ήταν στα πάνω της, οργάνωνε ή/και στήριζε τα πραξικοπήματα (στη λατινική αμερική σίγουρα) με σφαγές και κάθε είδους βαρβαρότητα, σα να ήταν βόλτα στην εξοχή. Τώρα; Τώρα περιμένει να κάνει κάποιο «λάθος» το καθεστώς Μαδούρο, για να έχει να φωνάζει…

Τώρα, λοιπόν, που ο Guaido έχει ελευθερία κινήσεων (και για όσο την έχει…), τι παριστάνει μέσα στη βενεζουέλα; Στην καλύτερη των περιπτώσεων τον «επικεφαλής της αντιπολίτευσης» – τίποτα παραπάνω. Ας το επαναλάβουμε: μετά την 23 Γενάρη που αυτοστέφτηκε βασιλιάς, και μετά την post modern «αναγνώρισή» του από διάφορες παρακμιακές πολιτικές βιτρίνες, κάθε μέρα που περνάει όλος αυτός ο συφερτός χάνει την «δυναμική» που πήγε να δημιουργήσει.

Και το μπλοκ του Καράκας; Η Μόσχα έδωσε συγχαρητήρια στον Μαδούρο που δεν έδεσε τον Guaido…

Κάνουν πλάκα δηλαδή…

(Σε 4 ημέρες, στις 9 Μάρτη, το ερχόμενο Σάββατο, ο Guaido καλεί τους οπαδούς του να διαδηλώσουν .. υπέρ της «προεδρίας» του, και της Ουάσιγκτον… Την ίδια ημέρα, επέτειο θανάτου του Chavez (πέθανε πριν 6 χρόνια), ο Μαδούρο καλεί αντι-ιμπεριαλιστικές διαδηλώσεις: εναντίον των αμερικάνων και των υπαλλήλων τους.

Τα γραφεία στοιχημάτων ας ετοιμαστούν να βγάλουν λεφτά μέσω πονταρισμάτων στις απαντήσεις της ερώτησης «ποιοί θα είναι περισσότεροι»…)

… και δυνατές αναμνήσεις…

Τετάρτη 6 Μάρτη. Την περασμένη Κυριακή ο εθνικός σύμβουλος John Bolton συνεντευξιάστηκε στο cnn. Ο Bolton είναι 70 χρονών, και στο πόστο που βρίσκεται είναι μια παρηγοριά το να ατενίζει το σπουδαίο παρελθόν του αμερικανικού ιμπεριαλισμού. Δεν είναι σίγουρο ότι η νοσταλγία βοηθάει στην οξύτητα του πνεύματος (εννοούμε: μπορεί και να έχει αρχίσει να τα χάνει, αλλά τουλάχιστον δεν είναι ο μόνος στην Ουάσιγκτον…). Να μια ενδιαφέρουσα και δηλωτική στιχομυθία:

Bolton: […] Νομίζω ότι απ’ την στιγμή που τα περισσότερα απ’ τα twetts μου γράφονται επίσης και στα ισπανικά, επειδή θέλουμε να απευθυνθούμε ειδικά στη λατινικοαμερικάνικη κοινή γνώμη, ότι πολλοί άνθρωποι, ειδικά απ’ την πολιτική αριστέρα, στο ημισφαίριό μας και σ’ όλο τον κόσμο, καταλαβαίνει τώρα ότι το αποτυχημένο πείραμα του Hugo Chavez και του Nicolas Maduro πρέπει να τελειώσει.

Έτσι, θα ήθελα να δω τον κατά το δυνατόν μεγαλύτερο συνασπισμό που μπορούμε να φτιάξουμε, για να αντικαταστήσουν τον Maduro, για να αντικαταστήσουμε ολόκληρο το διεφθαρμένο καθεστώς. Αυτό προσπαθούμε να κάνουμε.

Δημοσιογράφος: Δεν καταλαβαίνετε όμως ότι η υποστηρίξη των ΗΠΑ σε άλλους βίαιους δικτάτορες σ’ όλο τον κόσμο υπονομεύει την αξιοπιστία της δήλωσης που κάνετε;

Bolton: Όχι, δεν νομίζω ότι ισχύει αυτό. Νομίζω ότι είναι χωριστά θέματα. Και, κοιτάχτε, νομίζω ότι σ’ αυτή την κυβέρνηση δεν φοβόμαστε να χρησιμοποιούμε τις λέξεις Δόγμα Μονρόε. Αυτή [σ.σ.: εννοεί την βελεζουέλα] είναι μια χώρα του δικού μας ημισφαιρίου. Είναι στόχος των αμερικάνων προέδρων απ’ την εποχή του Ronald Reagan το να έχουμε ένα εντελώς δημοκρατικό ημισφαίριο.

Το τόνισα πρόσφατα, στο τέλος της περσινής χρονιάς, ότι έχουμε συγκεντρώσει την προσοχή μας στην τρόικα της τυρανίας, που περιλαμβάνει την Κούβα, την Νικαράγουα και τον Μαδούρο. Ένα μέρος του προβλήματος στη Βενεζουέλα είναι η έντονη παρουσία των Κουβανών, με 20.000 έως 25.000 Κουβανούς στρατιωτικούς εκεί, σύμφωνα με εκθέσεις που έχουν γίνει γνωστές.

Αυτό το θεωρούμε απαράδεκτο. Και γι’ αυτό προωθούμε αυτές τις πολιτικές.

Δύο τα κρατούμενα: πρώτον ο Bolton σηκώνει την κόκκινη σημαία επικεφαλής της μεγάλης πορείας της ανατροπής του Μαδούρο!!… Και δεύτερον, η προσπάθεια αναβίωσης του «Δόγματος Μονρόε»: το 1823 (πριν διακόσια χρόνια…) ο τότε αμερικάνος πρόεδρος James Monroe (οι ηπα είχαν τότε τα 2/3 της σημερινής έκτασης και ήταν κατοικημένες μόνο στην ανατολή…) δήλωσε ότι «οποιαδήποτε προσπάθεια των ευρωπαϊκών κρατών να πάρουν τον έλεγχο οποιουδήποτε ανεξάρτητου κράτους στη βόρεια ή στη νότια αμερική θα θεωρηθεί εχθρική κίνηση προς τις ηπα». Ήταν η αντι-αποικιακή φάση της αμερικανικής ιστορίας. Πριν 200 χρόνια.

Το «δόγμα Μονρόε» εξελίχτηκε, φυσικά, στο αντίθετό του, ειδικά στον 20ο αιώνα: στον άμεσο ή έμμεσο έλεγχο της Ουάσιγκτον πάνω στη λατινική Αμερική – με ολοκληρωτικά καθεστώτα, στρατούς και «αποσπάσματα θανάτου», και όχι με ισπανόφωνα tweets.

Αφού, λοιπόν, ο Bolton σηκώνει (ή έτσι νομίζει) την κόκκινη σημαία, ενημερώνει τους λατινοαμερικάνους (συνολικά) τι τους περιμένει: μια αναβίωση του πιο αιμοβόρου παρελθόντος τους. Κι αν ξεχάστηκαν νομίζοντας ότι αυτό έληξε, τους καλεί να θυμηθούν πριν είναι αργά…

Αν οι Bolton, Pompeo, Abrams και σία δεν έχουν αρχίσει να τα χάνουν (δικαιολογημένο έτσι κι αλλιώς), τότε έχουν αναλάβει την υπόγεια προώθηση του βιβλίου Οι ανοικτές φλέβες της λατινικής Αμερικής, του Eduardo Galeano. Έτσι ώστε ακόμα κι αυτοί που δεν ξέρουν να μάθουν τι σημαίνει «δημοκρατικό ημισφαίριο» με τον τρόπο που το εννοούν οι πιο πάνω…

Με το μπλοκ του Καράκας ίσως;

Δευτέρα 25 Φλεβάρη. Μπορεί τα καθεστωτικά διεθνή μήντια να παίζουν το βιολί τους, αλλά η πικρή αλήθεια είναι ότι η “επιχείρηση ανθρωπιστική βοήθεια” του περασμένου Σαββάτου, είχε ισχνά αποτελέσματα – αν μπορεί κανείς να μιλήσει καν για τέτοια. Η στρατοαστυνομία του Μαδούρο δολοφόνησε πράγματι 4 άτομα / διαδηλωτές της αντιπολίτευσης. Αλλά αυτό, μαζί με την λιποταξία τριών ή δέκα φαντάρων ΔΕΝ είναι αυτό που επεδίωκε το ψοφιοκουναβιστάν. Είναι λιγότερο από αμελητέο.

Η κακή μέρα φάνηκε απ’ το πρωί. Στην συναυλία «Live Aid» που διοργάνωσε ο Manson την Παρασκευή το απόγευμα ακριβώς δίπλα στα σύνορα και, μάλιστα, δίπλα στο τέλος της «γέφυρας του ανθρωπισμού» (ώστε το πλήθος να είναι διαθέσιμο την άλλη μέρα για ντου / οδομαχίες με την στρατοαστυνομία του Μαδούρο, από πίσω), επεδίωκε να μαζέψει 200 με 250 χιλιάδες άτομα. Μαζεύτηκαν, βαριά βαριά, 20 χιλιάδες. Με τέτοια ανορεξία δεν γίνεται δουλειά…

Μάλλον γίνεσαι ρόμπα. Η καθεστωτική Washington Post στην πρώτη ηλεκτρονική ανάρτησή της την Παρασκευή έκανε λόγο για «μεγάλο πλήθος 200.000 ατόμων»… Στη δεύτερη ανάρτησή της για το ίδιο θέμα (το Σάββατο το πρωί) έκανε αναφορά στη συναυλία, αλλά τα 200.000 άτομα εξαφανίστηκαν. Στη θέση τους εμφανίστηκαν 14 φορτηγά με 280 τόνους ανθρωπιστικής βοήθειας, σταθμευμένα σε αναμονή δίπλα στα σύνορα, ανάμεσα σε χιλιάδες εθελοντές που κοιμήθηκαν εκεί μετά από μια συναυλία υποστήριξης στη βενεζουέλα, που οργάνωσε ο δισεκατομυριούχος Richard Branson… Στην τρίτη και τελική ανάρτηση, το Σάββατο το απόγευμα, δεν υπήρχε ούτε Branson, ούτε συναυλία, ούτε χιλιάδες εθελοντές. Έτσι, απλά: όποιος πρόλαβε πήρε την δηλητηριώδη μηντιακή τζούρα του.

Ο υπ.εξ. Pompeo έκρυψε τους αφρούς που έβγαζε (για την Σαββατιάτικη αποτυχία του κόλπου «ο ανθρωπισμός ενώνει και πορώνει») πίσω από απειλές Οι μέρες του Μαδούρο είναι μετρημένες. Ο ακροδεξιός γερουσιαστής Marco Rubio, που έχει αναλάβει «προσωπικά» την απελευθέρωση της βενεζουέλα (των πετρελαίων και των υπόλοιπων πρώτων υλών της δηλαδή) τιτίβισε ζητώντας ο Μαδούρο να έχει την τύχη του Καντάφι. Λύσσα και απογοήτευση λέγεται αυτό: είναι αμφίβολο αν ακόμα και οι οπαδοί του Guaido θα ήθελαν να οδηγήσουν τα πράγματα σε «λιβύη της Καραϊβικής». Μάλλον δεν είναι στα όνειρά τους το να φεύγουν / μεταναστεύουν με βάρκες προς την Φλόριντα, όπου ο γερουσιαστής της πολιτείας κύριος Rubio θα τους κλωτσάει στα μούτρα.

Κάθε αποτυχημένο βήμα κάνει πιο πιθανό ένα ακόμα αποτυχημένο βήμα· παρά μια ξαφνική επιτυχία. Ένα μήνα μετά την ανακήρυξη του Guaido σε «πρόεδρο», η Ουάσιγκτον και οι σύμμαχοί της εκτός και εντός βενεζουέλα έχουν χάσει τον αιφνιδιασμό· και το momentum. Στην καλύτερη περίπτωση γι’ αυτούς, αντί για πραξικόπημα βρίσκεται σε εξέλιξη μια αγρόσυρτη αναμέτρηση, όπου φοβάται ο Γιάννης το θεριό και το θεριό τον Γιάννη.

Φαίνεται ότι το μπλοκ του Καράκας έχει καλύτερες (και πιο εφαρμόσιμες) ιδέες απ’ τους άξονες γύρω απ’ την Ουάσιγκτον. Αν, όμως, τα πράγματα εξελιχθούν αργά – αργά, τότε όλοι οι πρόθυμοι (της αναγνώρισης του Guaido) θα γίνουν ανέκδοτα…

Σημεία των καιρών…

(φωτογραφία: τα δύο κοντέινερ στο κάτω μέρος της φωτογραφίας, που κλείνουν την γέφυρα, δίνουν ένα μέτρο μεγέθους για το πλήθος της συναυλίας…)

Θα σας τακτοποιήσουμε κι εσάς!

Κυριακή 24 Φλεβάρη. Η απειλή (ή η προειδοποίηση, ανάλογα με το τι καταλαβαίνει ο καθένας), δια χειλέων Pompeo, είναι η εξής: μόλις αποκαταστήσουμε την δημοκρατία στη βενεζουέλα, θα ασχοληθούμε με την αποκατάστασή της στη νικαράγουα και στην κούβα.

Αν έχουμε καταλάβει καλά, η απάντηση των θιγόμενων είναι απλή: “μόλις…”

Αν κάποιος μελετήσει γλωσσολογικά το ζήτημα θα διαπιστώσει ότι η ψοφιοκουναβική διοίκηση (θέλει να) είναι αντιπολίτευση (στην διοίκηση των δημοκρατικών / Οbama). Πράγμα που δεν θα έπρεπε να ξαφνιάζει κανέναν στα μέρη μας, μιας και το φαιορόζ (παραμένει πάντα τέτοιο!) γκουβέρνο διάγει τον κυβερνητικό του βίο επίσης σαν αντιπολίτευση στους προηγούμενους.

Προσέξτε σοφία πρώην διευθυντή της cia και νυν υπ.εξ. στην Ουάσιγκτον:

…Ναι, η κυβέρνηση του προέδρου Trump κάνει, και θα συνεχίσει να κάνει, όχι μόνο για την βενεζουέλα αλλά και για την νικαράγουα και την κούβα. Και το βλέπετε αυτό. Το βλέπετε στις πολιτικές της. Είναι πολύ διαφορετικές απ’ αυτές της προηγούμενης διοίκησης. Αναγνωρίζουν ότι αυτές οι κυβερνήσεις [σ.σ.: εννοεί στο Καράκας, στη Μανάγκουα και στην Αβάνα] μεταχειρίζονται τον λαό τους βίαια, αντιπροσωπεύουν πραγματικούς κινδύνους, κινδύνους ασφάλειας για τον λαό, απειλές στην ιδιωτικότητα, τους αρνούνται βασικές ελευθερίες. Κι αυτά είναι πράγματα που δεν θα έπρεπε να συμβαίνουν στο δυτικό ημισφαίριο, και οι ηπα υπό τον πρόεδρο Trump εργάζονται συστηματικά όχι μόνο στη βενεχουέλα αλλά και σε κάθε μια απ’ αυτές τις δύο χώρες για να πετύχουν καλά αποτελέσματα για αυτούς τους λαούς. Οι λαοί πρέπει να ηγηθούν αυτών των προσπαθειών. Είμαι σίγουρος ότι είναι αποφασισμένοι να το κάνουν. Ο αμερικανικός λαός θα τους στηρίξει…

Μπαγιάτικες ιδέες! Η «εξαγωγή δημοκρατίας» είναι μοντέλο των ‘90s, και μετράει ήδη τόσες και τέτοιες «επιτυχίες» (αν το δει κανείς ψυχρά) ώστε θα ήταν παράδοξο να την πιστεύουν «λαοί» στα σοβαρά εν έτει 2019 – ακόμα κι αν πράγματι θέλουν (και έχουν κάθε δικαίωμα να θέλουν) αυτήν την (όποια) δυτική δημοκρατία. Είναι μερικά κλικ ζόρι, μόνο, για να έναν νικαραγουανό δημοκράτη να μάθει τι γίνεται, π.χ., στην αραβική χερσόνησο – με τις ευλογίες και τον στρατιωτικό εξοπλισμό των united states. Ή στο αφγανιστάν. Αν δεν πληρώνεσαι, έστω με ταπεινά ποσά (ή ενεργειακά μπισκότα), πως να το φας ότι η Ουάσιγκτον πουλάει σπαρταριστή δημοκρατία με εικοσαετή εγγύηση και πλήθος αξεσουάρ;

Υπάρχει, όμως, κάτι πιο σύγχρονο, που δείχνει την γελοιότητα και την παρακμή των αμερικανικών ιδεολογικών επιχειρημάτων: είναι αμφίβολο πια πόσοι και ποιοί ενδιαφέρονται για οτιδήποτε άλλο εκτός απ’ την δημοκρατία της κατανάλωσης. Τις ελπίδες, δηλαδή, της τοποθέτησής τους μέσα στο φάσμα των status που σηματοδοτεί το επίπεδο αγορών εμπορευμάτων και συμβόλων. Τα πιο mainstream πειστήρια αυτής της τάσης (πειστήρια που έχουν εξαχθεί συστηματικά και επιθετικά για τρεις τουλάχιστον δεκαετίες) βρίσκονται, με βεβαιότητα, στον πρώτο κόσμο, άρα και στις ηπα: οι κοκκινόσβερκοι ψηφοφόροι και υποστηρικτές του ψόφιου κουναβιού δεν χολοσκάνε για την δημοκρατία καν στα μέρη τους – πολύ περισσότερο για να την κάνουν κονσέρβα export. Ένα καλό επίπεδο διαβίωσης θέλουν, και έναν γεμιστήρα στα όπλα τους – κι ας σκοτώνει η αστυνομία τους δέκα δέκα τους κολασμένους «αράπηδες» στα πεζοδρόμια των μητροπόλεων απλά επειδή δεν σταμάτησαν σ’ ένα μπλόκο, ή επειδή πήγαν να τρέξουν… Δημοκρατία; Δημοκρατία είπατε; Τι είναι αυτό; Την ησυχία μας και την κατανάλωσή μας θέλουμε κύριε!!!

Παρότι δεν αγνοούμε την επιρροή της προπαγάνδας, αν λάβει κανείς υπόψη του λίγο περισσότερες παραμέτρους απ’ τις υποσχέσεις ή τις απειλές ενός Pompeo, είναι εύκολο, έστω διαισθητικά, να τον αντιληφθεί (κουβανός, νικαρουγουανός ή οτιδήποτε άλλο) σαν αυτό που είναι: ένας κράχτης που κοροϊδεύει, στο μπαλκόνι ενός μεγάρου που καταρρέει.

Το ότι η Ουάσιγκτον νοιώθει να απειλείται ακόμα και απ’ την γειτονιά της (και όχι επειδή η Αβάνα ή το Καράκας έγιναν υπερδυνάμεις, αλλά επειδή το Πεκίνο, η Μόσχα, και άλλοι έχουν γίνει καλή εναλλακτική για αυτά τα καθεστώτα) είναι σαφές. Το να βγαίνει, όμως, ο κράχτης και να φωνάζει ότι «θα σας κανονίσουμε κι εσάς, μόλις τακτοποιήσουμε τον Μαδούρο» είναι φάρσα.

«Μόλις…»

Yankee go home!

Κυριακή 24 Φλεβάρη. Δεν ξέρουμε αν η μαριονέτα Guaido μάζεψε χτες 600.000 υποστηρικτές του (πεινασμένους μέχρι θανάτου) για να πεθάνουν (μέχρι θανάτου… συγχωρείστε μας, αλλά στην εποχή της 4ης βιομηχανικής επανάστασης όλα είναι δυνατά σαν virtual, κυρίως η ζωή και ο θάνατος). Ξέρουμε με βεβαιότητα όμως ότι σε ένα κράτος με πληθυσμό 32 μύρια, οι 600 χιλιάδες είναι, αναλογικά, λιγότερες από 200 χιλιάδες στο ελλαδιστάν: αρκετοί για να παράξουν εντυπώσεις, λίγοι για εμφύλιο.

Οι δικές μας εντυπώσεις κεντράρουν όμως αλλού. Η μαριονέτα ΔΕΝ μπήκε επικεφαλής της πορείας των υποσιτισμένων συμπατριωτών και οπαδών του, φορώντας το άσπρο κράνος του, έτοιμος να θυσιάσει την ζωή του για τα ενεργειακά μπισκότα του Bolton, του Abrams και του Pompeo – όπως νομίζαμε. Αντίθετα: καβάλησε ένα ελικόπτερο του κολομβιανού στρατού, και την έκανε προς κολομβία μεριά, υπό την προστασία του εκει στρατού – για να κάνει, υποτίθεται, come back / ανθρωπιστική εισβολή προς την μεριά των οπαδών του. Με το συμπάθειο, αλλά εδώ έχει γίνει τερατώδες λάθος στη σκηνοθεσία του πράγματος: «στρατηγός» που εγκαταλείπει τον στρατό του για να πάει με άλλον στρατό είναι, επιεικώς, προδότης.

Το άλλο (χαριτωμένο) που αξίζει προσοχής είναι ότι ο άγγλος δισεκατομμυριούχος Richard Branson (που χάθηκες ρε λεβέντη τόσο καιρό;) οργάνωσε χτες συναυλία στην κολομβιανή πλευρά των συνόρων – μπας και μαζευτεί κόσμος… (Μόλις είχε εκτοξευτεί το διαστημόσκαφος της εταιρείας του για βόλτα γύρω απ’ τη γη, δεύτερη τέτοια εκτόξευση στη σειρά, οπότε γαλήνιος αποφάσισε να ασχοληθεί και με τα ταπεινά του πλανήτη…)

Έχουμε εδώ μια σαφέστατη απόδειξη της παρακμής του αυτά ξέρω, αυτά κάνω. Ή για τόσα είσαστε εσείς οι φουκαράδες… «Live aid concert» τελευταία στιγμή και υπό τις συγκεκριμένες συνθήκες, με το ψοφιοκουναβιστάν να βρυχάται, είναι σα να θέλεις να παρατάξεις Ουρσουλίνες στο Idlib για να προστατέψεις του αγαπημένους σου τζιχαντιστές: καραγκιοζιλίκι πολλών καρατίων! Να όμως που το αυτά ξέρω – αυτά κάνω είναι το επιχειρησιακό δόγμα των ημέρων. Σα να κάνεις τα τελευταία χιλιόμετρα με τη ρεζέρβα, και να ξεμένεις σε νεκροταφείο…

Εννοείται (πως δεν το σκεφτήκατε;): ο Guaido έκανε «εμφάνιση έκπληξη» στη συναυλία! Όχι, δεν τραγούδησε ένα δικό του κομμάτι. Όμως έχει μια τάση που θα δούμε αν ολοκληρωθεί: «αυτοεξόριστος πρόεδρος» – και γλετζές….

Μήπως πάρει υποψηφιότητα για νόμπελ ειρήνης και συγχιστεί το ψόφιο κουνάβι με την αχαριστία του;

Θάνατος από πλήξη

Σάββατο 23 Φλεβάρη. Λοιπόν, εντάξει: υπάρχουν μερικά προβλήματα στη σκηνοθεσία της εφόδου της «ανθρωπιστικής βοήθειας» στη βενεζουέλα: ο Guaidoπρόθυμος της πάνω εικόνας, που έφτασε μαζί με άλλους στα σύνορα με την κολομβία (για να σωθεί…) δεν είναι πειστικός για «πεθαίνω απ’ την πείνα» – το παίζει. Και τον παίζουν: το τιμημένο bbc εν προκειμένω, αλλά όχι μόνο. Σ’ έναν κόσμο (τον πρώτο) που δεν ξέρει εδώ και γενιές τι είναι η πείνα, ακόμα και υπέρβαροι Guaidoπρόθυμοι μπορούν να παριστάνουν τα παιδιά της Biafra…

Υποτίθεται ότι το «σχέδιο 23 Φλεβάρη» πρέπει να έχει διάρκεια. Πρέπει να προκαλέσει παγκόσμια αγανάκτηση που το φονικό καθεστώς Μαδούρο δεν αφήνει τα ενεργειακά μπισκότα να φτάσουν στα στομάχια των πεινασμένων… Πρέπει οι Guaidoπρόθυμοι να το τραβήξουν, ώστε η «παγκόσμια κοινή γνώμη» να υιοθετήσει την ιδέα ότι χρειάζονται τανκς για να διανείμουν την «ανθρωπιστική βοήθεια». Αυτό θα ήθελε ο αμερικανικός σχεδιασμός.

Δεν είναι το «σχέδιο συρία» αλλά το «σχέδιο ουκρανία», ανάποδα. Θα πετύχει; Όχι λέμε. Στην «πίσω αυλή» της η Ουάσιγκτον έχει κάνει τόσα ώστε μόνο άσχετοι θα έπεφταν σε τέτοιες φτηνές παγίδες.

Οι Guaidoπρόθυμοι δεν θα πεθάνουν από πείνα τελικά. Από πλήξη θα πεθάνουν…