Θέλει πράγματι η Άγκυρα να αποκτήσει … f-35; 3

Δευτέρα 13 Ιούλη (00.13) >> Δεν τελειώνουν όμως στην ιδιοκτησία των data (και άρα στον έλεγχο των f-35) οι λόγοι που θα έπρεπε κάποιος … να (μην) τα λιγουρεύεται! (Λέμε τώρα).

Και πάλι η καθεστωτική «καθημερινή» έγραφε στις 22 Σεπτέμβρη του 2023 κάτω απ’ τον τίτλο F-35: περνούν τη μισή τους ζωή στα … πιτς λόγω συντήρησης κι αυτά τα … δελεαστικά:

… Ο αμερικανικός στόλος των μαχητικών αεροσκαφών f-35 μπορεί να πετάει λίγο περισσότερο απ’ τον μισό χρόνο της συνολικής του ικανότητας, καθώς τα προβλήματα συντήρησης κρατούν το αεροσκάφος στο έδαφος [sic!]

Το ποσοστό του χρόνου που ένα αεροπλάνο μπορεί να εκτελέσει μια απ’ τις αποστολές του ήταν 55% τον Μάρτιο του 2023, πολύ κάτω από τον στόχο του Πενταγώνου για 85%-90%, ανέφερε το Κυβερνητικό Γραφείο Λογοδοσίας (GAO).

«Οι διαδικασίες συντήρησης επηρεάζουν αρνητικά την ετοιμότητα των αεροσκαφών f-35». με το πρόβλημα «να οφείλεται εν μέρει σε προκλήσεις για την αποθήκη και την οργανωτική συντήρηση», ανέφερε το γραφείο.

Καθυστερήσεις προκύπτουν από ελλείψεις ανταλλακτικών, ανεπαρκή εκπαίδευση στη συντήρηση, ανεπαρκή εξοπλισμό υποστήριξης και έλλειψη τεχνικών δεδομένων που απαιατούνται για τις επισκευές.

Τα πάνω από 4.000 ανταλλακτικά που χρειάζονται (πάντα κατά περίπτωση) για την συντήρηση ενός f-35 παράγονται από πολλούς χωριστούς ιδιώτες υπεργολάβους της «μαμάς» Lochheed Martin, με τον καθένα να έχει την δική του «γραμμή παραγωγής» και τα δικά του προβλήματα εφοδιασμού σε πρώτες ύλες και σε timing – αυτά χωρίς αποκλεισμούς απ’ την Κίνα ή αλλού. Η α λα αμερικέν απάντηση-στο-πρόβλημα είναι ακόμα περισσότερα δισεκατομμύρια δολάρια χρηματοδότησης∙ αλλά είναι ολοφάνερο πως όσο περισσότερο απομακρύνεται ένα f-35 απ’ τις in usa αποθήκες ανταλλακτικών (σε επιχειρήσεις μακριά απ’ τις ηπα) τόσο πιθανότερο είναι να ξεκουράζεται κάπου … μέχρι να γίνει στόχος (προσγειωμένος).

Με δυο λόγια: οι αμερικάνοι φτιάχνουν διάφορα που πουλάνε για φανταχτερά και φοβερά και τρομερά και στην πράξη είναι ή για τεχνοπολιτική δηλητηρίαση ή για τα μπάζα∙ όλο το βάρος το δίνουν στο «marketing»… Τα f-35 είναι τελικά τέλεια κυρίως για παρελάσεις και λοιπές επιδείξεις…

Γιατί η Άγκυρα (και οποιοσδήποτε άλλος που δεν είναι «κουμπωμένος» με την Ουάσιγκτον) θα ήθελε, θα λιγουρευόταν, κάτι τέτοιο; Ειδικά όταν οι μηχανικοί της τουρκίας, σε συνεργασία με πακιστανούς μηχανικούς, προχωρούν ήδη την παραγωγή του δικού τους «μαχητικού 5ης γενιάς», του επονομαζόμενου Kaan ; Κι ακόμα πιο ειδικά όταν αποδείχθηκε με την επίθεση του ψοφιοκουναβιστάν και των θεοναζί κατά της Τεχεράνης ότι μπορεί κάποιος να νικήσει ακόμα και χωρίς καν και καν αεροπορία, μόνο με πυραυλική τεχνολογία;

(Αν το αντέχετε, να μια σχετικά αναλυτική πρόσφατη παρουσίαση του Kaan διάρκειας 9 λεπτών):

Να το πούμε λοιπόν: η Άγκυρα ΔΕΝ ενδιαφέρεται να αγοράσει f-35!!!! (Γιατί θα έπρεπε να θέλει;) Κι όλη η «γενναιότητα» του ελληνικού κράτους / παρακράτους / κεφάλαιου να την εμποδίσει είναι … φτηνό επιθεωρησιακό νούμερο για εσωτερική κατανάλωση…

Θέλει πράγματι η Άγκυρα να αποκτήσει … f-35; 4

Δευτέρα 13 Ιούλη (00.09) >> Αφού δεν ενδιαφέρεται να αγοράσει κάτι έτσι κι αλλιώς προβληματικό που απλά θα την κάνει «εξάρτημα» της Ουάσιγκτον ενόσω έχει αφιερώσει (με επιτυχία…) δεκαετίες τεχνολογικής και παραγωγικής στρατιωτικής ανεξαρτησίας, για ποιο πράγμα ενδιαφέρεται επιτέλους η Άγκυρα (σε σχέση με τα f-35); Τι στο γεροδιάβολο;

Η τουρκική αερο-πολεμική βιομηχανία είχε ενταχθεί στο πρόγραμμα κατασκευής των αμερικανικών f-35 ως υπεργολάβος. Μαζί με την συμμετοχή είχε παραγγείλει 100 κομμάτια, και είχε δώσει και μια προκαταβολή 1,7 δισεκατομμυρίου δολαρίων. Το πρώτο f-35 απ’ την τουρκική παραγγελία βγήκε απ’ την γραμμή παραγωγής το 2018.

Αλλά δεν πήγε στον τουρκικό στρατό. Το 2019 το ψοφιοκουναβιστάν (πρώτη θητεία) θύμωσε που η Άγκυρα αγόρασε ρωσικά αντιαεροπορικά συστήματα S-400, και «έβγαλε» την Άγκυρα απ’ το πρόγραμμα συμπαραγωγής. Το θέμα ήταν (και φυσικά παραμένει) όχι οι S-400 σαν τέτοιοι, αλλά το ότι η Άγκυρα είχε ήδη πολύ καλές σχέσεις με την Μόσχα∙ οπότε θα ήταν πιθανό (βέβαιο λέμε…) πώς κάποια μυστικά των f-35 θα περιέλθουν σε γνώση των ρώσων μηχανικών.

Εν τέλει τα 6 (απ’ τα 100) f-35 που ήταν η τουρκική παραγγελία και είχαν εν τω μεταξύ παραχθεί ως το 2019 έμειναν για τον αμερικανικό στρατό. Και επειδή το αμερικανικό κράτος είναι τίμιο στις διακρατικές συναλλαγές του (ορισμός της τιμιότητας!!!), δεν επέστρεψε ποτέ την προκαταβολή του 1,7 δισεκατομμυρίου δολαρίων! Έτσι, τσαμπουκά!

Έκτοτε η Άγκυρα ζητάει είτε να επιστρέψει στο πρόγραμμα (που δεν την ενδιαφέρει…) είτε να της επιστραφούν τα 1,7 δις (που την ενδιαφέρει και την παραενδιαφέρει!!!) Το ζητάει ευγενικά, αφενός επειδή δεν μπορεί να κάνει αλλιώς και αφετέρου επειδή όσο κρατάει η έξωση μπορεί μεν να χάνει λεφτά αλλά κανείς δεν μπορεί να της πει «και γιατί φτιάχνεις δικά σου αεροπλάνα».

Ούτε καν οι θεοναζί – που είναι πολύ ταραγμένοι.

Το ίδιο ισχύει και για την εντόπια εθνικοφροσύνη, δεξιά κι αριστερά. Οι πολιτικές βιτρίνες, οι τωρινές, οι προηγούμενες και οι επόμενες, ξέρουν πολύ καλά ότι η «γενναιότητά» τους (κατά των «τουρκικών f-35»…) είναι μια άχρηστη βλακεία βουτηγμένη στον βάλτο της εθνικιστικής προπαγάνδας, χωρίς καμία πρακτική αξία. Πουλάει ωστόσο (στο εσωτερικό) οπότε κάτι βγάζουν.

Πουλάει κι αυτό: ότι η Άγκυρα «επιβουλεύεται» το ελλαδιστάν (γι’ αυτό θέλει τα f-35…) Ένα καπιταλιστικό κράτος του μεγέθους και της δυναμικότητας του τουρκικού, με την γεωγραφική θέση και τις γεωπολιτικές δυνατότητες που έχει, το τελευταίο που θα το απασχολούσε είναι … ο «πυλώνας σταθερότητας» στα δυτικά του. (Κολώνα δωρικού ρυθμού μάλλον).

Εκείνο που πράγματι απασχολεί την Άγκυρα (και, απ’ την ακριβώς αντίθετη μεριά το ελλαδιστάν) είναι η ελληνική «εθνική γραμμή» της όλο και πιο σφικτής πρόσδεσης στην Ουάσιγκτον και στο Τελ Αβίβ σε συνθήκες εντεινόμενου 4ου παγκόσμιου πολέμου.

Το ίδιο ακριβώς απασχολεί και την Μόσχα (κι όχι μόνο), με πεδίο ενδιαφέροντος και αντιπαράθεσης όχι κάποια ξηρά αλλά την θάλασσα και τον αέρα. Στο Αιγαίο και στην ανατολική Μεσόγειο.

Με μια ιστορία 200+ χρόνων αποκλειστικά και μόνο γεωπολιτικών προσόδων ο ελληνικός ιμπεριαλισμός έχει δείξει καθαρά τις αιτίες αυτών των σφικτών συμμαχιών: η Άγκυρα είναι ο πρώτος και ίσως ο μοναδικός στόχος του (ήδη απ’ τα μέσα των ‘90s). Και επειδή «δεν βγαίνει ο λογαριασμός» αποκλειστικά με τις δικές τους δυνάμεις ή, έστω, μέσω της συμμαχίας τους με τους θεοναζί, οι εντόπιοι εθνικόφρονες της δεξιάς και της αριστεράς ελπίζουν πως και η Ουάσιγκτον θα στραφεί κατά της Άγκυρας.

Η άχρηστη βλακεία τους η βουτηγμένη στον βάλτο της εθνικιστικής προπαγάνδας (τους) είναι η παραβολή της ελπίδας τους ότι αυτό, τελικά, θα συμβεί…

Θέλει πράγματι η Άγκυρα να αποκτήσει … f-35; 5

Δευτέρα 13 Ιούλη (00.06) >> Υπάρχει μια …κωμικο-κωμική (κωμωδία στο τετράγωνο!) ουρά στην υποτιθέμενη καούρα της Άγκυρας για τα f-35: θα πουλήσει (λένε οι φήμες) τις δύο συστοιχίες των ρωσικών S-400 σε κάποια πετροχούντα (η Ντόχα εμφανίζεται σαν ο πιθανότερος αγοραστής…) έτσι ώστε να φύγει απ’ την μέση το εμπόδιο για την απόκτηση των f-35…

Το φαντάζεσθε; Η Ουάσιγκτον έβαλε την Άγκυρα στη «μαύρη λίστα» γι’ αυτό το αντιαεροπορικό σύστημα∙ και τώρα ένα άλλο τυπικά συμμαχικό κράτος με τις ηπα, ας πούμε το κατάρ, θα βάλει το κεφάλι του στον πάγκο αποκτώντας αυτά τα καταραμένα S-400, θα μπει στη «μαύρη λίστα» στη θέση της τουρκίας, για να «απελευθερωθεί» αυτή η τελευταία…

Πώς σας φαίνεται σαν φήμη; Μόνο σαν επίδειξη ρωσο-τουρκο-αραβικού χιούμορ θα μπορούσε να εννοηθεί!!! Γιατί, συν τοις άλλοις, με μια τέτοια πώληση, η Άγκυρα θα συνεχίσει να θεωρείται «ένοχη-προδοσίας», εφόσον σπρώχνει την ρωσική τεχνολογία … στην ανατολική πλευρά του Περσικού (στη δυτική, στο ιράν, υπάρχει ήδη)!!! Δίπλα απ’ τις αμερικανικές βάσεις, όσες απομείνουν…

Νόστιμο; Γουστόζικο; Διασκεδαστικό;

Όσο το δώρο που έκανε ο καταραμένος Erdogan σε κάθε έναν απ’ τους ηγέτες-του-νατο στην πρόσφτη σύνοδο: ένα περίστροφο τουρκικής κατασκευής μαζί με τις απαραίτητες σφαίρες…

Μήπως το χρειαστούν … για να αυτοκτονήσουν… Τι άλλο;

Δυτικοασιατικό πεδίο μάχης

Δευτέρα 6 Ιούλη (01.07) >> Υπάρχει κάποια εξέλιξη τις τελευταίες 15 ημέρες εδώ; Επιφανειακά όχι κάτι σπουδαίο∙ υποθέτουμε ότι είστε προϊδεασμένοι / ες. Μόνο κάτι «δευτερεύοντα»… ξέρετε απ’ αυτά που η δυτική δημαγωγία προσπερνάει ως «σιγά μην…»:


Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Ανατολική Μεσόγειος – προσεχώς…

Δευτέρα 15 Ιούνη (00.51) >> Θα μπορούσε να είναι ένας σωλήνας γκαζιού… Δεν έγινε… Θα μπορούσε να είναι, έστω, ένα καλώδιο ρεύματος… Ούτε κι αυτό φαίνεται να προχωράει… Ε, τότε ας είναι ένα «κέντρο» βρε αδερφέ! Κι ας είναι και στο Χιούστον…

Η εγκληματική συμμορία των 3 (ξέρετε ποιοι είναι…) δείχνει να χαίρεται που ξαναγίνεται 3 + 1, του είδους εκείνων των ηρωϊκών εποχών της «πρώτης φοράς»… Επιτέλους η Ουάσιγκτον δείχνει να ενδιαφέρεται … για την «ενεργειακή ασφάλεια στην ανατολική Μεσόγειο».

Όλοι χαρούμενοι πριν 4 ημέρες…

Χαίρονται όλοι ή (το άλλο που αρχίζει από «χε…»);;;; Πρώτ’ απ’ όλα αυτό το «κέντρο» είναι προς εξυπηρέτηση των όποιων αμερικανικών συμφερόντων – τελεία. Δεν υπάρχουν πια περιθώρια για «ελεημοσύνες».

Δεύτερον, και σημαντικότερο, Ουάσιγκτον, Τελ Αβίβ (αλλά και Αθήνα / Λευκωσία στο βαθμό που τους αναλογεί) δεν μπορούν να διαχειριστούν την ήττα τους στο μεσανατολικό πεδίο μάχης∙ μια ήττα που τους σπρώχνει όλους μαζί, μεσοπρόθεσμα, μακριά απ’ την ανατολική Μεσόγειο. Πράγμα που σημαίνει ότι η «δημιουργία ενός κέντρου» στο μακρινό Χιούστον είναι μάλλον ευφημισμός του πανικού (τους) παρά οτιδήποτε άλλο.

Για να γίνουν τα πράγματα χειρότερα


Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

… η «σωτηρία» είναι πάντα εδώ…

Δευτέρα 1 Ιούνη (00.20) >> Υπάρχει μήπως κάποιος «κρυφός κρίκος» (κρυφός στα μέρη μας…) στον ημιάξονα Αθήνας – Λευκωσίας – Τελ Αβίβ;

Πρόσφατα στοιχεία που να αποδεικνύουν κάτι τέτοιο δεν έχουμε. Με βάση όμως την μεθοδολογία του ελληνικού ιμπεριαλισμού επί δεκαετίες μπορούμε να υποθέσουμε ότι υπάρχει.


Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Δυτικοασιατικό πεδίο μάχης (υπόθεση…)

Δευτέρα 1 Ιούνη (00.10) >> Ενόσω ψοφιοκουναβιστάν και θεοναζί βρίσκονται στην κατάσταση «πως θα κρύψουμε την ήττα μας» κρατώντας ανοικτό (τόσο ανοικτό όσο χρειάζονται οι traders των πετρελαϊκών futures στα χρηματιστήρια…) το ενδεχόμενο να συνεχίσουν τις επιθέσεις τους (ρισκάροντας να κάνουν την ήττα τους συντριπτική)∙ και ενόσω η προσοχή έχει συγκεντρωθεί στο αν (πώς και πόσο) θα «ανοίξουν τα στενά του Ορμούζ (κάτι που ουσιαστικά είναι λυμένο…) διαφεύγει της προσοχής το μακράν μεγαλύτερο «άγχος» των θεοναζί και όλων των δυτικών συμμάχων τους: η προοπτική να χάσει ο δυτικός χωροφύλακας το πυρηνικό μονοπώλιο που διαθέτει ως τώρα…

Έχει ξεχαστεί, για παράδειγμα, ότι το θεοναζί, απαρτχάιντ καθεστώς επιτέθηκε δυο φορές σε γειτονικά κράτη για να κρατήσει αυτό το μονοπώλιο: την μια φορά το 1981, σ’ έναν υπό κατασκευή πειραματικό πυρηνικό αντιδραστήρα του ιράκ (: Σαντάμ Χουσεϊν) και μια δεύτερη το 2007, σ’ έναν υπό κατασκευή πειραματικό πυρηνικό αντιδραστήρα της συρίας (: Άσσαντ).

Αυτές οι δύο πετυχημένες καταστροφές δείχνουν το πραγματικό μέγεθος της θεοναζί (και της αμερικανικής, και της δυτικής) αποτυχίας να φρενάρουν ή/και να καταστρέψουν το πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης∙ εννοούμε: το πραγματικό ιστορικό πολιτικό μέγεθος αυτής της αποτυχίας. Και τις εν δυνάμει προοπτικές της.

Θα έπρεπε να έχει δωθεί σημασία (και να έχει αξιολογηθεί) αυτό το γεγονός: ενώ η Τεχεράνη έχει νικήσει (με οποιαδήποτε κριτήρια θέλει να χρησιμοποιήσει κάποιος) τα δύο πυρηνικά κράτη που της επιτέθηκαν∙ ενώ, κατά συνέπεια, είναι σε θέση να βάζει όρους στους (ανομολόγητα) ηττημένους∙ κι ενώ το δικό της πυρηνικό πρόγραμμα βρίσκεται πάντα πάνω στον πάγκο, ΔΕΝ έχει ανοίξει, ούτε καν έχει θίξει, το ζήτημα του «κρυφού» θεοναζί πυρηνικού προγράμματος!! Ούτε το άμεσα ενδιαφερόμενο ιράν έχει κάνει κάτι τέτοιο, ούτε οι έμμεσα ενδιαφερόμενοι αλλά δομικοί σύμμαχοί του, η Μόσχα και το Πεκίνο.

Πολιτικά, τώρα που η Τεχεράνη συγκεντρώνει πια την «συμπάθεια» όλου του πλανήτη (πέρα απ’ τα αφεντικά των δυτικών ιμπεριαλισμών και τους κάθε είδους λακέδες τους) για την πετυχημένη αντίστασή της, θα ήταν η καλύτερη στιγμή για να στριμωχτούν τόσο οι θεοναζί όσο και τα δυτικά αφεντικά τους, βάζοντας πάνω στον πάγκο αυτά τα «κρυφά» όπλα. Πότε θα ήταν καλύτερα να γίνει το αίσχος της δυτικής ιμπεριαλιστικής μεροληψίας σε ότι αφορά τα «όπλα μαζικής καταστροφής» ακόμα πιο επαίσχυντο δημοσιοποιούμενο όσο πιο επίσημα γίνεται αν όχι τώρα, μετά από μια τέτοια ήττα;

Κι όμως: η Τεχεράνη ΔΕΝ αξιοποιεί αυτήν την «στρατηγικής» σημασίας ευκαιρία… Γιατί; Δεν ξέρουμε… Θα μπορούσε όμως να έχει κάποιο λόγο να συνεχίσει αυτό το «κρυφό» θεοναζί οπλοστάσιο να μείνει εκτός διεθνούς ελέγχου;

Αυτή είναι μια ενδιαφέρουσα ερώτηση. Και μπορεί να έχει μια ακόμα πιο ενδιαφέρουσα απάντηση (υπόθεση απ’ την περιθωριακή μεριά μας, αλλά καθόλου αστήρικτη. Απλά λογική…)


Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Δυτικοασιατικό πεδίο μάχης (συνέχεια υπόθεσης…)

Δευτέρα 1 Ιούνη (00.06) >> Η ως τώρα «σοφία» υποστηρίζει ότι το ιρανικό καθεστώς δεν πρόκειται να φτιάξει πυρηνικά όπλα (αν και μπορεί…) επειδή, αν το κάνει, μια σειρά γειτονικά κράτη θα κάνουν το ίδιο: η σαουδική αραβία, η τουρκία και η αίγυπτος… (Τι σύμπτωση!!!). Συνεπώς (έτσι πάει αυτό το επιχείρημα) η Τεχεράνη αυτοσυγκρατείται για το καλό της χωρίς πυρηνικά ειρήνης στη δυτική ασία∙ ενόσω, βέβαια, ΟΙ ΘΕΟΝΑΖΙ ΕΧΟΥΝ ΤΕΤΟΙΑ ΟΠΛΑ, και μαζί έναν ακόραστο προσανατολισμό να σκοτώσουν τους πάντες ανάμεσα στο Νείλο και τον Ευφράτη…

Μ’ άλλα λόγια το ιρανικό κράτος / κεφάλαιο, που τα κατάφερε μια χαρά χωρίς πυρηνικά κατά των θεοναζί και του ψοφιοκουναβιστάν, δίνει το «καλό παράδειγμα» στην Άγκυρα, στο Ριάντ και στο Κάιρο να  … περιμένουν την μοίρα τους και να προσεύχονται να μην τους σημαδέψει ένα ή δύο πυρηνικά κράτη… στους αιώνες των αιώνων…. Φαίνεται αυτό λογικό μέσα στον καπιταλιστικό πλανήτη; Φαίνεται αυτό λογικό μέσα στη δίνη του σε εξέλιξη 4ου παγκόσμιου πολέμου; Φαίνεται αυτό λογικό όταν έχεις απέναντί σου ένα κράτος που χάρη στους συμμάχους του μπορεί να σκοτώνει δεκάδες χιλιάδες άντρες, γυναίκες και παιδιά, όπως και όποτε γουστάρει;

Όχι…

Αν γινόταν εκείνο που η «σοφία» λέει ότι δεν θα γίνει, θα είχε ένα γνωστό όνομα:


Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Έχουν οι εντόπιοι σωστομερήτες φαγούρα; 1

Δευτέρα 25 Μάη (00.20) >> Θα έπρεπε (και μάλλον συμβαίνει, ανομολόγητα). Οι δυτικοί όμοιοί τους έχουν και παραέχουν: το να σχολιάζουν από μακριά την ολοφάνερα φαγούρα των άλλων σωστομερητών, των συμμαχικών, διάφοροι εντόπιοι αναλυτές (συμπεριλαμβανόμενων των hard core εθνικοφρόνων…) δεν αλλάζει κάτι: το ελλαδιστάν (και όχι μόνος του ο don Rico…) κήρυξε πόλεμο κατά της Μόσχας το ‘22∙ το ελλαδιστάν (και όχι μόνος του ο don Rico…) έγινε «μεθοριακή ζώνη» για την Ουάσιγκτον και τους υπόλοιπους∙ το ελλαδιστάν (και όχι μόνος του ο don Rico…) έγινε ενδοχώρα των θεοναζί∙ το ελλαδιστάν (και όχι μόνος του ο don Rico…) κήρυξε πόλεμο στην Τεχεράνη… Με θαυμαστή ακρίβεια και την πρακτική συμφωνία όλου του «πολιτικού φάσματος» (οι όποιες «διαφοροποιήσεις» δεν θα πρέπει να ξεγελούν όσους καταλαβαίνουν τον «καταμερισμό καθηκόντων» μέσα σ’ ένα σύστημα εξουσίας…) το ελλαδιστάν πήρε θέση μάχης μαζί με όλη τη παρακμιακή δύση στη «σωστή μεριά της ιστορίας»… Και ηττάται σταθερά και αμετάκλητα.

Η (πραγματική) «εθνική ενότητα»∙ η σταθερότητα των «εθνικών συμφερόντων» όπως αυτά προσδιορίζονται κατ’ αρχήν απ’ το νο 1 εθνικό κεφάλαιο∙ το γεγονός ότι μέλη αυτού του νο 1 εθνικού κεφάλαιου εκτός από ιδιοκτήτες πολιτικών κομμάτων είναι και ιδιοκτήτες του συνόλου της εντόπιας medioσφαιρας∙ και, εν τέλει, η ανόητη (κοινωνική…) πεποίθηση πως ό,τι λέγεται «εξωτερική πολιτική» έχει άλλους κανόνες και ελάχιστη σχέση με ό,τι λέγεται «εσωτερική πολιτική», όλα αυτά μαζί και το καθένα χώρια δεν επιτρέπουν την δημόσια έκφραση αμφιβολιών, διαφωνιών, αντίθετων απόψεων για την …. σωστή-μεριά-της-ιστορίας. Κι έτσι, ενώ η φαγούρα των συμμάχων (στην Ουάσιγκτον, στο Λονδίνο, στο Βερολίνο, στο Παρίσι…) υποδεικνύεται (μερικές φορές και ως διασκέδαση: κοίτα τι τραβάνε!) η «εθνική» φαγούρα είναι κρατικό μυστικό.

Μόνο, που και που, «ξεφεύγει» κάτι ανάμεσα σε ψίθυρο και αναστεναγμό. Για παράδειγμα το παρακάτω:

Ουάου!!! «Πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική»; Το ξεστόμισε αυτό (σπόντα για τους σωστομερήτες….) ο Καραμανλής ο Β, ο επονομαζόμενος και «Βούδας», στους …καπνοβιομήχανους στην Ξάνθη; Μπορούσε να πάει ακόμα μακρύτερα να το πει, ας πούμε στο Διδυμότειχο, για να μην ακουστεί … Παρά μόνο σα … «Διδυμότειχο μπλουζ»

Όμως σα «πολιτικό κεφάλαιο» (όχι μόνο για την «πατριωτική, λαϊκή δεξιά» αλλά, όπως αποδείχθηκε την περίοδο 2015 – 2019, και για την λεγόμενη «αριστερά»….) ο Καραμανλής ο Β κάτι παραπάνω από αναστεναγμό θα ήθελε να εκδηλώσει.

(Πολύ αργά άρχοντα της Ραφήνας!)

Έχουν οι εντόπιοι σωστομερήτες φαγούρα; 2

Δευτέρα 25 Μάη >> Οι δυτικές ήττες τόσο στο ουκρανικό πεδίο μάχης όσο και στο δυτικοασιατικό μπορεί να μην έχουν οριστικοποιηθεί επίσημα αλλά είναι ολοφάνερες (σ’ αυτά που τραβάμε οι άλλοι, οι σύμμαχοι σωστομερήτες)… Η (ως τώρα) «συγκρατημένη» αστάθεια στα κυριότερα κέντρα του δυτικού ιμπεριαλισμού (συμπεριλαμβανόμενων και των θεοναζί) είναι επίσης ορατή δια γυμνού οφθαλμού… Η μετατόπιση του καπιταλιστικού οικονομικού και γεωπολιτικού κέντρου βάρους προς τα ανατολικά είναι αδιαμφισβήτητη, ακόμα κι αν δεν γίνεται εντελώς ομαλά ή χωρίς τριβές… Ακόμα και η μετατόπιση της «στρατιωτικής ισχύος» προς τα ανατολικά είναι ολοφάνερη, κι αυτό δεν αφορά μόνο το παράδειγμα των «φρουρών της επανάστασης»…

Όμως το ελλαδιστάν, απ’ την κατασκευή του την ίδια πριν 200 χρόνια, είχε μόνιμο «υπαρξιακό» προορισμό, «αιτία ύπαρξης» κυριολεκτικά, την απόσπαση γεωπολιτικών προσόδων απ’ τους δυτικούς ιμπεριαλισμούς. Τελεία και παύλα! «Ανήκομεν εις την Δύση» με την έννοια ότι από εκεί προσποριζόμαστε. Ανάλογα με την ιστορική περίοδο και τους δυτικούς ενδο-ιμπεριαλιστικούς συσχετισμούς δύναμης απ’ το Βερολίνο ή το Παρίσι∙ αλλά σχεδόν πάντα απ’ το Λονδίνο και την Ουάσιγκτον.

Κι όταν τα «πράγματα άρχισαν να σφίγγουν», ας πούμε απ’ το πιο πρόσφατο κύμα «χρηματοπιστωτικής κρίσης» 2008 – 2009 και μετά, αυτή η σχέση / δέσμη προσδοκιών / ελπίδα / σανίδα σωτηρίας ή πείτε το όπως αλλιώς θέλετε, άρχισε να γίνεται όλο και πιο σφικτή, όλο και πιο αποκλειστική, (όλο και πιο απελπισμένη επίσης: σα να δένεται κάποιος στην πλώρη του Τιτανικού ποντάροντας ότι θα είναι πάντα πάνω απ’ το νερό…) ώστε τώρα να φτάνει ένας «Βούδας» να ξεφυσάει απ’ την Ξάνθη: Αααααχχχ! Τι ωραίες εποχές τότε που είμασταν «πολυδιάστατοι» (και με παρακολουθούσε η cia γι’ αυτό, αντί να παρακολουθώ εγώ το κόμμα μου και η mossad όλους μαζί…) – κι ένα δάκρυ να κυλάει στο πρόσωπό του.

Υποθέτουμε πως και άλλοι οπαδοί του νοιώθουν κάπως έτσι. Σιωπηλά – αναγκαστικά. Γιατί έχουν αποκτήσει ένα ειδικό, χοντρό «πρόβλημα», που δεν έχουν οι άλλοι «σωστομερήτες» (εκτός απ’ τους θεοναζί) και δεν μπορούν να το μοιραστούν μαζί τους: ΚΑΙ η Άγκυρα ανήκει στους «νικητές», στους ωφελημένους αυτών των ενδοκαπιταλιστικών, τεκτονικών αλλαγών… Όμως ο «αιώνιος εχθρός» ΔΕΝ περιλαμβάνεται στην … «πολυδιάσταση»… Κι αν ΔΕΝ περιλαμβάνεται αυτός, τι-να-λένε-για-«πολυδιάσταση»;;;;;

Ας το εξετάσουμε. Ιστορικά: το άρθρο στα τέλη του 2019

Μια συζήτηση που αποφεύγεται να ανοίξει επί της ουσίας και αφορά την επιλογή ή όχι για προσφυγή της Ελλάδας στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης φέρνει εκ νέου στην επικαιρότητα το άρθρο του Κώστα Σημίτη στα «Νέα».

Κατ’ αρχήν τι συνέβαινε το 2003, όπως έζησε τα γεγονότα ο υπογράφων, καλύπτοντας επί χρόνια το τότε κυβερνητικό ρεπορτάζ για την εφημερίδα «Έθνος», αλλά και όπως προκύπτει από το ρεπορτάζ των ημερών:

Η Ελλάδα με την Τουρκία είχαν φτάσει πολύ κοντά σε συμφωνία στις διερευνητικές επαφές που διεξάγονταν μεταξύ των δύο χωρών. Και εάν όμως Αθήνα και Άγκυρα δεν έφταναν σε διμερή συμφωνία, τότε βάσει της απόφασης του Συμβουλίου Κορυφής στο Ελσίνκι, τον Δεκέμβριο του 1999, οι δύο χώρες θα μπορούσαν στο τέλος του 2004 να προσφύγουν στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης προκειμένου να επιλύσουν τις διμερείς διαφορές τους. Ο τότε πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης, που σωστά αναφέρει τα γεγονότα στο άρθρο του, με την αμέριστη συνδρομή του τότε υπουργού Εξωτερικών Γιώργου Παπανδρέου, ήταν αποφασισμένος είτε για την επίλυση σε διμερές επίπεδο, είτε σε διαφορετική περίπτωση για προσφυγή στη Χάγη. Οι εκλογές, όμως, και η ήττα του ΠΑΣΟΚ δεν επέτρεψαν μια τέτοια εξέλιξη….

Θα συνεχίσουμε την αναδημοσίευση αμέσως μετά, αλλά εδώ είναι απαραίτητη μια σοβαρή διόρθωση του κάπως «στρογγυλεμένου» άρθρου:


Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.