Tag: κούρδοι

Δευτέρα 4 Μάη (01.41) >> Μεταφέρουμε στη συνέχεια αυτούσια (και φυσικά μεταφρασμένη) την δημοσίευση του conflicts forum (: Alastair Crooke…) στις 28 Απρίλη. Πρόκειται για αποσπάσματα άποψης που εμφανίστηκε την ίδια ημέρα (28 / 4) σε ισραηλινό μέσο, με θεωρούμενες «έγκυρες» υπογραφές:

Παρακάτω παρατίθεται μια βασική ανάλυση που δημοσιεύτηκε στον εβραϊκό τύπο από δύο κορυφαίους ισραηλινούς σχολιαστές – τον Nahum Barnea και τον Ronen Bergman. Η ανάλυσή τους αποτελεί μια οριστική ισραηλινή αφήγηση των γεγονότων που οδήγησαν στον πόλεμο κατά του Ιράν:

«Στο τέλος 40 ημερών μαχών, η επιχείρηση που υποτίθεται ότι θα έκρινε την έκβαση του πολέμου με το Ιράν δεν πραγματοποιήθηκε. Όλοι όσοι εμπλέκονται σε αυτήν στο Ισραήλ έχουν την αίσθηση ότι χάθηκε η ευκαιρία. Το ερώτημα είναι γιατί δεν συνέβη…».

«Το σχέδιο ανατροπής του [ιρανικού] καθεστώτος ήταν κεντρικό στοιχείο του συνολικού πολεμικού σχεδίου, η καρδιά του σχεδίου».

«Τόσο η πολιτική ηγεσία – [ο Νετανιάχου] – όσο και ανώτερα στελέχη των υπηρεσιών ασφαλείας απελευθερώθηκαν από τους φόβους για την εκτέλεση αυτού του σχεδίου. Όποιος είναι ικανός να ανατινάξει χιλιάδες μπήπερς με ένα μόνο χτύπημα αισθάνεται ότι μπορεί να κάνει τα πάντα».

 «Μετά από 100 ώρες αεροπορικών επιχειρήσεων, επρόκειτο να ξεκινήσει η δεύτερη φάση του σχεδίου ανατροπής του ιρανικού καθεστώτος – πρώτα μια χερσαία εισβολή από το Ιράκ από κουρδική πολιτοφυλακή. Οι διοικητές δήλωσαν ότι σκόπευαν να φτάσουν στην κουρδική περιοχή του Ιράν και στη συνέχεια, μόλις οι Ιρανοί Κούρδοι ενωθούν μαζί τους, να ξεκινήσουν μια μαζική πορεία προς την πρωτεύουσα, Τεχεράνη».

«Στη συνέχεια ήρθε το τηλεφώνημα από την Άγκυρα… Ο Τραμπ διέταξε να σταματήσει η εισβολή ώρες πριν οι κουρδικές δυνάμεις προλάβουν να διασχίσουν τα σύνορα… Το Ισραήλ συμμορφώθηκε».

«Οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ εισήλθαν στη σύγκρουση χωρίς να αξιολογήσουν σωστά την ανθεκτικότητα του [ιρανικού] καθεστώτος… Αυτό που ξεκίνησε ως μια μακροπρόθεσμη, ευφάνταστη ισραηλινή πρωτοβουλία, οριστική στη λύση της, καταλήγει σε απογοήτευση».

«Μια λογική εκτίμηση υποδηλώνει ότι 7.000-8.000 [άτομα] σκοτώθηκαν [στις αντικυβερνητικές διαδηλώσεις του Ιανουαρίου 2026 στο Ιράν]».

Αυτή η εκ των έσω εξομολόγηση τόσο του θεοναζί / ψοφιοκουναβικού σχεδίου κατά της Τεχεράνης όσο και της αποτυχίας του ταιριάζει με τα γεγονότα∙ είτε όσα είναι ευρύτερα γνωστά είτε όσα έχει υπόψη της η «ασταμάτητη μηχανή».

Πράγματι η εισβολή πληρωμένων συμμοριών απ’ το βόρειο ιράκ ήταν στην ημερήσια διάταξη, και πράγματι δεν θα έμπαιναν «μόνοι» τους. Τμήματα του θεοναζί στρατού θα «μασκαρεύονταν κούρδοι πατριώτες» (που θέλουν να απελευθερώσουν τα ‘εδάφη τους’ στο βορειοδυτικό ιράν…), ενώ θα υπήρχε κάλυψη της εισβολής (και της προέλασης) από θεοναζί επιθετικά ελικόπτερα. Ίνα εκπληρωθεί το θέλημα του θεού…

Είχαμε σημειώσει τότε ότι είναι αυτοκτονικά γελοίο το να γίνεται κάποιος πράκτορας των θεοναζί και των δυτικών υπηρεσιών: οι «φιλόδοξοι» απελευθερωτές και οι θεοναζί σύμμαχοί τους θα κτυπιούνταν από τρεις μεριές (τουρκικός στρατός απ’ τον βορρά∙ ιρακινές PMU απ’ το νότο, και «φρουροί της επανάστασης» απ’ τα ανατολικά). Απ’ την πιο πάνω εξομολόγηση προκύπτει ότι οι ισλαμοδημοκράτες της τουρκίας προειδοποίησαν έγκαιρα και πειστικά την Ουάσιγκτον – και η Άγκυρα είναι αυστηρή όταν λέει ότι δεν τις αρέσουν τέτοια διαλυτικά σχέδια…

Έτσι το φιλόδοξο σχέδιο πνίγηκε στην κούνια του, εξαγριώνοντας ακόμα περισσότερο τους θεοναζί κατά της Άγκυρας. Εν τέλει το ψόφιο κουνάβι έριξε την αποτυχία στους «άπιστους» κούρδους, που πήραν (είπε) τα όπλα και … τα πούλησαν… Συγκινητικό!

(Μπορεί να σκέφτηκαν έγκαιρα τα κεφάλια τους, ποιος ξέρει;)

Τρίτη 3 Οκτώβρη. Ένα άλλο δημοψήφισμα δημιουργίας ανεξάρτητου κράτους (ή κάτι τέτοιο…), ανατολικότερα, πριν καμιά 10αριά ημέρες, δεν κηρύχτηκε αντισυνταγματικό· ίσως επειδή στο ιράκ η έννοια “σύνταγμα” είναι σχετική. Ούτε, επίσης, προσπάθησαν ένοπλοι με διαταγές απ’ την Βαγδάτη να κλέψουν τις κάλπες και τα ψηφοδέλτια. Ο κουρδικός πληθυσμός του βόρειου ιράκ αποφάσισε ότι θέλει κράτος· αλλά είναι πολύ πιθανό ότι (σ’ αυτή τη φάση τουλάχιστον) πρόκειται για “διαπραγματευτικό χαρτί” απέναντι στην κεντρική ιρακινή κυβέρνηση.

Μέχρι τώρα οι κουρδοκρατούμενες περιοχές του βόρειου ιράκ την βγάζουν (οικονομικά) με λαθρεμπόριο. Πετρελαίου. (Το ίδιο ισχύει για τις αντίστοιχες περιοχές της βόρειας συρίας). Το λαθρεμπόριο γίνεται μέσω τουρκίας: το τουρκικό καθεστώς επιτρέπει διακριτικά στα βυτιοφόρα (μέχρι πρόσφατα ανάμεσά τους και σ’ εκείνα του isis) να μεταφέρουν το λαθραίο πετρέλαιο μέσω του εδάφους του επειδή απ’ αυτό επωφελούνται και δικά του αφεντικά. Όσο απομένει αδιάθετο στην τουρκία, φορτώνεται σε τάνκερ από λιμάνια της νότιας τουρκίας (στο σχετικό νταραβέρι διαπρέπουν και έλληνες εφοπλιστές…)

Αυτό το ξέρουν οι πάντες, στην περιοχή και όχι μόνο· το ξέρουν πολύ καλά στο Αρμπίλ. Ό,τι και να διαπραγματευτεί η φεουδαρχικού τύπου πολιτική εξουσία του με την Βαγδάτη, ό,τι και να συμφωνήσει, δεν μπορεί να σταθεί οικονομικά χωρίς την συγκατάθεση της Άγκυρας. Επιπλέον, απ’ την στιγμή που το άλλο μακρύ χέρι του αμερικανικού και του ισραηλινού ιμπεριαλιστικού σχεδιασμού στη μέση Ανατολή, οι συριακές ypg, έχουν επεκταθεί και εξοπλιστεί δίπλα στο ιρακινό κουρδιστάν (καταλαμβάνοντας εδάφη που δεν έχουν ούτε καν κουρδικές μειονότητες· έχουν όμως πετρέλαιο…), απ’ την στιγμή δηλαδή που οι «φιλοκουρδικές» μεθοδεύσεις της Ουάσιγκτον και του Τελ Αβίβ είναι εκτεθειμένες στο φως της ημέρας, είτε αρέσει στους κούρδους του ιράκ είτε όχι, οι εθνικιστικές κινήσεις (ή ελιγμοί) τους αφορούν όχι μόνο την Βαγδάτη και την Άγκυρα αλλά και την Τεχεράνη και την Δαμασκό.

Έτσι, απέναντι στο «διαπραγματευτικό χαρτί» του δημοψηφίσματος της 25 Σεπτέμβρη, έχει παραταχτεί ένα αντίπαλο «διαπραγματευτικό χαρτί», από βορρά, νότο και ανατολή: στρατοί της Άγκυρας, της Βαγδάτης και της Τεχεράνης. Η απειλή εισβολής είναι πραγματική αλλά όχι άμεση: εξαρτιέται απ’ το πως θα κινηθεί το καθεστώς των Μπαρζανί (που έχει και τις εσωτερικές του κόντρες). Στο βαθμό που δεν έχει την ανοικτή και δημόσια υποστηρίξη της Ουάσιγκτον (την υπόγεια την έχει, όπως έχει την φανερή του Τελ Αβίβ), το γήπεδο των ελιγμών του έχει μικρύνει σημαντικά. Όσο για τους ypg; Έχουν γίνει απόλυτα proxie της Ουάσιγκτον και του Τελ Αβίβ, θεωρούμε μάλιστα πολύ πιθανό μονάδες τους να διοικούνται κατευθείαν από αμερικάνους. Το να γίνεσαι εγκάθετος μιας «μεγάλης δύναμης» προσφέρει σιγουριά… μέχρι να αναποδογυρίσει το τραπέζι και να βρεθείς πλακωμένος στα σίγουρα.

(Το Κιρκούκ είναι απ’ τις βασικές πετρελαιοπαραγωγές περιοχές / πόλεις του ιράκ, που έχει καταληφθεί και ελέγχεται απ’ τους πεσμεγκρά, αν και ο κουρδικός πληθυσμός της πόλης είναι μειονότητα. Αν το Ερμπίλ σκοπεύει να το κρατήσει για καιρό, σε βάρος της Βαγδάτης, – δείχνει απαραίτητο για την οικονομική του επιβίωση – θα χυθεί πολύ αίμα…)