Δευτέρα 4 Μάη (01.23) >> Το ψόφιο κουνάβι ξεμπέρδεψε με την απαιτούμενη έγκριση του αμερικανικού νομοθετικού για την συνέχεια του πολέμου. «Ποιος πόλεμος;» σφύριξε ο κάπου χαμένος στην Καραϊβική υπ.εξ. του. «Πάει αυτός, τέλειωσε εδώ και καιρό!!…. Δεν βλέπετε; Εκεχειρούμε!». (Δεν συμπλήρωσε «ευχαριστούμε για την προσοχή σας»… Αυτό είναι πατέντα του αφεντικού).
Μάλιστααα… Απ’ αυτήν την άποψη το ψοφιοκουναβιστάν είναι ελεύθερο να βοηθήσει τους θεοναζί συμμάχους του αν εκείνοι είναι έτοιμοι για νέες περιπέτειες. Η «βοήθεια στον σύμμαχο» δεν είναι πόλεμος που χρειάζεται έγκριση, έτσι δεν είναι; Αν αυτοί οι καταραμένοι «φρουροί» μας επιτεθούν επειδή είμαστε καλωσυνάτοι και βοηθάμε τους φίλους μας, ε, τι να κάνουμε; Χρειάζεται άδεια για το «δικαίωμα αυτοάμυνας»; Όχι βέβαια….
Απ’ την μεριά της η Τεχεράνη προετοιμάζεται για τα χειρότερα επιδιδόμενη σε ασκήσεις ύφους. Με την μορφή «προτάσεων» προς την Ουάσιγκτον, τις οποίες το μεγαλειότατο ψόφιο κουνάβι απορρίπτει. Φαίνεται ωστόσο ότι η Τεχεράνη κάνει αυτή τη δουλειά όχι επειδή περιμένει πως το ψοφιοκουναβιστάν πρόκειται να συζητήσει οτιδήποτε (κι ας μην μιλήσουμε για τους θεοναζί), αλλά απευθυνόμενη έμμεσα προς τις γειτονικές πετροχούντες: όπως βλέπετε κάνουμε ό,τι μπορούμε, αλλά…
Έχει ενδιαφέρον το γεγονός ότι στις τάξεις των «φρουρών» αλλά και σ’ ένα μέρος της ιρανικής κοινωνίας αναπτύσσεται ήδη ένα ερώτημα: Γιατί πρέπει να διαπραγματευτούμε το πυρηνικό μας πρόγραμμα με τους αμερικάνους; Τι είναι οι αμερικάνοι για να έχουν τέτοια αρμοδιότητα και απαίτηση; Αυτές οι διαπραγματεύσεις γίνονται με την «διεθνή υπηρεσία ατομικής ενέργειας» – όχι μ’ όποιον το παίζει αφεντικό του πλανήτη! Και σίγουρα όχι με τον κάθε καραγκιόζη…
Σωστό από κάθε άποψη το ερώτημα αλλά πρακτικά ρητορικό. Εν τούτοις αν προσέξει κάποιος την σειρά των «βημάτων για την αποκατάσταση της ειρήνης» που προτείνει η Τεχεράνη, περιλαμβάνει ήδη μια αλλαγή στάσης σε σχέση με το τίνος αρμοδιότητα είναι μια τέτοια διαπραγμάτευση. Το «πυρηνικό πρόγραμμα» μπαίνει τελευταίο, αφού πρώτα η Ουάσιγκτον πάρει τα στρατά της πίσω, αφού πρώτα δώσει εγγυήσεις (;;;) ότι δεν θα ξανακάνει «εκδρομή» στα εκεί μέρη… Κατ’ αυτόν τον τρόπο η Ουάσιγκτον χάνει όλα τα «χαρτιά» της όταν και αν φτάσει η ώρα του «πυρηνικού προγράμματος». Προφανώς αν όχι ο με-συμπεριφορική-άνοια μεγαλειότατος οπωσδήποτε κάποιος αιμοβόρος δίπλα του το έχει προσέξει…. Και βγάζει αφρούς.
Ούτε το ψοφιοκουναβιστάν ούτε οι θεοναζί έχουν αυτή τη στιγμή κάτι να πουλήσουν ως «νίκη»∙ αντίθετα έχουν ήδη πολλά φορτωμένα στις καμπούρες τους ως ήττες. Πώς να κοιταχτούν στον καθρέφτη τους; Έτσι;
Αυτό το video κρατάει, έτσι όπως το είδατε, πάνω από μια ώρα. Δεν το βάλαμε ολόκληρο γιατί σας ξέρουμε: θέλετε δράση…”Έργα, όχι λόγια!”
Αν έχουμε σωστή την βασική ιστορική γνώση (κι αν είναι σωστή η εκτίμηση (όχι μόνο δική μας) ότι με την επίθεση της 28ης Φλεβάρη το ψοφιοκουναβιστάν και οι θεοναζί έβαλαν όλα τους τα αυγά σ’ ένα και μοναδικό καλάθι) τότε 11 φορές στις 10 ο ιμπεριαλιστικός σχηματισμός που είναι πια στριμωγμένος για τα καλά στα σκοινιά αλλά έχει ακόμα περιθώρια χρόνου, χώρου και όπλων, έχει αποφύγει δηλαδή την συντριβή, δεν κάνει πίσω. Ούτε καν αν του πει τηλεφωνικά δυο τρία φωνήεντα η ανεγκέφαλη αλεπού….
(Μετά την επίσκεψη στις 27 Απρίλη του ιρανού υπ.εξ. Araghchi στο Λένινγκραντ / αγ. Πετρούπολη και τις συζητήσεις του εκεί με τον Lavrov, τον Putin, αλλά και τον επικεφαλής των ρωσικών στρατιωτικών υπηρεσιών Kostyukov – πράγμα που σημαίνει ότι υπήρχαν και θέματα της αρμοδιότητάς του – η ανεγκέφαλη αλεπού τηλεφώνησε διαδοχικά στο ψόφιο κουνάβι και στον αρχιχασάπη του Τελ Αβίβ. Σύμφωνα με την λιτή επίσημη ανακοίνωση του Κρεμλίνου τους ξεκαθάρισε ότι η συνέχιση του πολέμου θα έχει εξαιρετικά αρνητικές συνέπειες όχι μόνο για το ιράν και τους γειτονές του αλλά και για ολόκληρη την διεθνή κοινότητα και ότι οποιαδήποτε χερσαία εισβολή είναι εντελώς απαράδεκτη απ’ την μεριά της Μόσχας…).
Οι δυο μαφιόζοι συνεταίροι δεν κάνουν λοιπόν πίσω – αλλά δεν θα κάνουν ούτε μπροστά; Θα μείνουν ακίνητοι, μαρμαρωμένοι; Θα στήσουν καμιά προβοκάτσια ως αφορμή για να ξαμοληθούν;
Δεν ξέρουμε. Εκείνο που καταλαβαίνουμε είναι ότι δεν μπορείς να επιβιώσεις οικονομικά, δεν μπορείς να επιβιώσεις «πολιτικά» (ούτε γεωπολιτικά σ’ έναν σκληρά ανταγωνιστικό καπιταλιστικό πλανήτη….) αν έχεις τζογάρει τόσο χοντρά κι έχεις χάσει. Ειδικά αν διεκδικείς θέση «υπερδύναμης» και «παγκόσμιου αφεντικού». Κι ακόμα χειρότερα αν η ήττα σου δεν κρύβεται πια καν και καν.
Οι new york times δεν γουστάρουν ψόφιο κουνάβι. Οπότε στρίβουν το μαχαίρι (είναι και προεκλογική περίοδος…):
Το cnn, που επίσης δεν γουστάρει ψόφιο κουνάβι, έγινε πρόσφατα ακόμα πιο μαρτυριάρικο:
Με τι μούτρα θα πάει επίσκεψη (αν πάει) το μεγαλειότατο ψόφιο κουνάβι στο Πεκίνο; Eεεε;
(Παλιά, πολύ παλιά, τότε που δεν υπήρχε τόσο πυκνό Θέαμα, όταν ο αρχιστράτηγος ή ακόμα και ο βασιλιάς ως αρχιστράτηγος έτρωγε τέτοιο στραπάτσο το πιθανότερο ήταν να τον φάει το μαύρο σκοτάδι, παρά να αφεθεί να συνεχίσει να καμαρώνει και να απειλεί…
Αλλά τώρα ο βασιλιάς επιτρέπεται να νομίζει ότι νικάει – ή ότι θα νικήσει όπου νάναι. Πρόοδος, αναμφίβολα…)