Tag: νόμοι σχέσεις

Οι «σωτήρες» έρχονται…

Δευτέρα 1 Ιούνη (00.25) >> Το ελλαδιστάν είναι μια δυτική μικρογραφία των πιο πάνω, αλλά μια απ’ τις πιο αισχρές μικρογραφίες διεθνώς. Η ανεπίσημη κήρυξη «προεκλογικής περιόδου» εξάπτει την μέση μιζέρια, και οι αιχμάλωτοι υπήκοοι στέκονται σε στάση προσοχής μπροστά στην παρέλαση των εμπορευμάτων / «σωτήρων» για να διαλέξουν τον πιο κατάλληλο, τον πιο ωραίο, τον πιο… Εννοείται ότι αυτή η επιλογή τους είναι επενδεδυμένη με χίλια μύρια «επιχειρήματα» – τόσα όσα χρειάζονται για να τους διαφεύγει ακόμα και το πιο απλό, ότι δηλαδή εξουσιοδοτώντας τον οποιοδήποτε για οτιδήποτε χωρίς κανένα κατοπινό σταθερό έλεγχο του τι πράγματι κάνει, απλά ακρωτηριάζονται.

Ίσως όμως ένας τέτοιος ακρωτηριασμός να έχει γίνει ποιά βολικός. Οι «σωτήρες» υπηρετούν το ίδιο σχέδιο, τον ίδιο προσανατολισμό: σέρνουν τους υπηκόους άλλοι απ’ την μύτη κι άλλοι απ’ το μανίκι στα ίδια «ξεκαθαρίσματα λογαριασμών» στον πλανήτη. Το να δηλώνει ο κάθε υπήκοος ανήμπορος, «κακομοίρης», είναι μια παρηγοριά…

Δεν μας λένε και ποιά είναι αυτά τα “7 μέτωπα” στα οποία πολεμάει η πατρίς ΗΔΗ; 

Τι θα κάνουν λοιπόν οι «σωτήρες» με τον καταζητούμενο εγκληματία φίλο και σύμμαχό τους; Τι θα κάνουν με τον σύμμαχο που πήρε πια επίσημα την θέση του στη μαύρη λίστα των καθεστώτων που βιάζουν κυριολεκτικά και συστηματικά τους κρατούμενούς τους στις φυλακές;

Και πόσο θα πληρώσουν οι αιχμάλωτοι υπήκοοι τους «σωτήρες» τους για την αναπόφευκτη κλιμάκωση της δράσης του άξονα Ουάσιγκτον – Λονδίνο – Αθήνα – Λευκωσία – Τελ Αβίβ όταν το αναμένο φυτίλι φτάσει στα πόδια τους;

(Απόσπασμα)… Τους τελευταίους μήνες ο Netanyahu πήρε όλα όσα ζήτησε: την ενεργητική και πρωτάκουστη Αμερικανική συμμετοχή, μια κοινή στρατιωτική εκστρατεία με την Operation Rising Lion που περιλάμβανε βομβαρδισμούς από αεροπλάνα B-2, και ουσιαστικά έναν κοινό, μακρύ και σύνθετο πόλεμο κατά του Ιράν με τη συμμετοχή του συνόλου του αμερικανικού στρατού… Το καθεστώς του Ιράν δεν έπεσε. Δεν παραδόθηκε, κι ακόμα κιαν μερικές ακόμα επιθέσεις καταστρέψουν κρίσιμες υποδομές, αυτό δεν εγγυάται την κατάρρευσή του.

Ακόμα περισσότερο το πραγματικό αποτέλεσμα είναι ένα πιο ριζοσπαστικό και πιο επικίνδυνο Ιράν, μια χώρα που ακόμα και η Ουάσιγκτον διστάζει πλέον να της επιτεθεί. Στα χαρτιά το καθεστώς είναι πιο αδύναμο μετά τα κτυπήματα που υπέστη, αλλά στην πραγματικότητα είναι πολύ πιο δυνατό….

Έχουν οι εντόπιοι σωστομερήτες φαγούρα; 1

Δευτέρα 25 Μάη (00.20) >> Θα έπρεπε (και μάλλον συμβαίνει, ανομολόγητα). Οι δυτικοί όμοιοί τους έχουν και παραέχουν: το να σχολιάζουν από μακριά την ολοφάνερα φαγούρα των άλλων σωστομερητών, των συμμαχικών, διάφοροι εντόπιοι αναλυτές (συμπεριλαμβανόμενων των hard core εθνικοφρόνων…) δεν αλλάζει κάτι: το ελλαδιστάν (και όχι μόνος του ο don Rico…) κήρυξε πόλεμο κατά της Μόσχας το ‘22∙ το ελλαδιστάν (και όχι μόνος του ο don Rico…) έγινε «μεθοριακή ζώνη» για την Ουάσιγκτον και τους υπόλοιπους∙ το ελλαδιστάν (και όχι μόνος του ο don Rico…) έγινε ενδοχώρα των θεοναζί∙ το ελλαδιστάν (και όχι μόνος του ο don Rico…) κήρυξε πόλεμο στην Τεχεράνη… Με θαυμαστή ακρίβεια και την πρακτική συμφωνία όλου του «πολιτικού φάσματος» (οι όποιες «διαφοροποιήσεις» δεν θα πρέπει να ξεγελούν όσους καταλαβαίνουν τον «καταμερισμό καθηκόντων» μέσα σ’ ένα σύστημα εξουσίας…) το ελλαδιστάν πήρε θέση μάχης μαζί με όλη τη παρακμιακή δύση στη «σωστή μεριά της ιστορίας»… Και ηττάται σταθερά και αμετάκλητα.

Η (πραγματική) «εθνική ενότητα»∙ η σταθερότητα των «εθνικών συμφερόντων» όπως αυτά προσδιορίζονται κατ’ αρχήν απ’ το νο 1 εθνικό κεφάλαιο∙ το γεγονός ότι μέλη αυτού του νο 1 εθνικού κεφάλαιου εκτός από ιδιοκτήτες πολιτικών κομμάτων είναι και ιδιοκτήτες του συνόλου της εντόπιας medioσφαιρας∙ και, εν τέλει, η ανόητη (κοινωνική…) πεποίθηση πως ό,τι λέγεται «εξωτερική πολιτική» έχει άλλους κανόνες και ελάχιστη σχέση με ό,τι λέγεται «εσωτερική πολιτική», όλα αυτά μαζί και το καθένα χώρια δεν επιτρέπουν την δημόσια έκφραση αμφιβολιών, διαφωνιών, αντίθετων απόψεων για την …. σωστή-μεριά-της-ιστορίας. Κι έτσι, ενώ η φαγούρα των συμμάχων (στην Ουάσιγκτον, στο Λονδίνο, στο Βερολίνο, στο Παρίσι…) υποδεικνύεται (μερικές φορές και ως διασκέδαση: κοίτα τι τραβάνε!) η «εθνική» φαγούρα είναι κρατικό μυστικό.

Μόνο, που και που, «ξεφεύγει» κάτι ανάμεσα σε ψίθυρο και αναστεναγμό. Για παράδειγμα το παρακάτω:

Ουάου!!! «Πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική»; Το ξεστόμισε αυτό (σπόντα για τους σωστομερήτες….) ο Καραμανλής ο Β, ο επονομαζόμενος και «Βούδας», στους …καπνοβιομήχανους στην Ξάνθη; Μπορούσε να πάει ακόμα μακρύτερα να το πει, ας πούμε στο Διδυμότειχο, για να μην ακουστεί … Παρά μόνο σα … «Διδυμότειχο μπλουζ»

Όμως σα «πολιτικό κεφάλαιο» (όχι μόνο για την «πατριωτική, λαϊκή δεξιά» αλλά, όπως αποδείχθηκε την περίοδο 2015 – 2019, και για την λεγόμενη «αριστερά»….) ο Καραμανλής ο Β κάτι παραπάνω από αναστεναγμό θα ήθελε να εκδηλώσει.

(Πολύ αργά άρχοντα της Ραφήνας!)

Έχουν οι εντόπιοι σωστομερήτες φαγούρα; 2

Δευτέρα 25 Μάη >> Οι δυτικές ήττες τόσο στο ουκρανικό πεδίο μάχης όσο και στο δυτικοασιατικό μπορεί να μην έχουν οριστικοποιηθεί επίσημα αλλά είναι ολοφάνερες (σ’ αυτά που τραβάμε οι άλλοι, οι σύμμαχοι σωστομερήτες)… Η (ως τώρα) «συγκρατημένη» αστάθεια στα κυριότερα κέντρα του δυτικού ιμπεριαλισμού (συμπεριλαμβανόμενων και των θεοναζί) είναι επίσης ορατή δια γυμνού οφθαλμού… Η μετατόπιση του καπιταλιστικού οικονομικού και γεωπολιτικού κέντρου βάρους προς τα ανατολικά είναι αδιαμφισβήτητη, ακόμα κι αν δεν γίνεται εντελώς ομαλά ή χωρίς τριβές… Ακόμα και η μετατόπιση της «στρατιωτικής ισχύος» προς τα ανατολικά είναι ολοφάνερη, κι αυτό δεν αφορά μόνο το παράδειγμα των «φρουρών της επανάστασης»…

Όμως το ελλαδιστάν, απ’ την κατασκευή του την ίδια πριν 200 χρόνια, είχε μόνιμο «υπαρξιακό» προορισμό, «αιτία ύπαρξης» κυριολεκτικά, την απόσπαση γεωπολιτικών προσόδων απ’ τους δυτικούς ιμπεριαλισμούς. Τελεία και παύλα! «Ανήκομεν εις την Δύση» με την έννοια ότι από εκεί προσποριζόμαστε. Ανάλογα με την ιστορική περίοδο και τους δυτικούς ενδο-ιμπεριαλιστικούς συσχετισμούς δύναμης απ’ το Βερολίνο ή το Παρίσι∙ αλλά σχεδόν πάντα απ’ το Λονδίνο και την Ουάσιγκτον.

Κι όταν τα «πράγματα άρχισαν να σφίγγουν», ας πούμε απ’ το πιο πρόσφατο κύμα «χρηματοπιστωτικής κρίσης» 2008 – 2009 και μετά, αυτή η σχέση / δέσμη προσδοκιών / ελπίδα / σανίδα σωτηρίας ή πείτε το όπως αλλιώς θέλετε, άρχισε να γίνεται όλο και πιο σφικτή, όλο και πιο αποκλειστική, (όλο και πιο απελπισμένη επίσης: σα να δένεται κάποιος στην πλώρη του Τιτανικού ποντάροντας ότι θα είναι πάντα πάνω απ’ το νερό…) ώστε τώρα να φτάνει ένας «Βούδας» να ξεφυσάει απ’ την Ξάνθη: Αααααχχχ! Τι ωραίες εποχές τότε που είμασταν «πολυδιάστατοι» (και με παρακολουθούσε η cia γι’ αυτό, αντί να παρακολουθώ εγώ το κόμμα μου και η mossad όλους μαζί…) – κι ένα δάκρυ να κυλάει στο πρόσωπό του.

Υποθέτουμε πως και άλλοι οπαδοί του νοιώθουν κάπως έτσι. Σιωπηλά – αναγκαστικά. Γιατί έχουν αποκτήσει ένα ειδικό, χοντρό «πρόβλημα», που δεν έχουν οι άλλοι «σωστομερήτες» (εκτός απ’ τους θεοναζί) και δεν μπορούν να το μοιραστούν μαζί τους: ΚΑΙ η Άγκυρα ανήκει στους «νικητές», στους ωφελημένους αυτών των ενδοκαπιταλιστικών, τεκτονικών αλλαγών… Όμως ο «αιώνιος εχθρός» ΔΕΝ περιλαμβάνεται στην … «πολυδιάσταση»… Κι αν ΔΕΝ περιλαμβάνεται αυτός, τι-να-λένε-για-«πολυδιάσταση»;;;;;

Ας το εξετάσουμε. Ιστορικά: το άρθρο στα τέλη του 2019

Μια συζήτηση που αποφεύγεται να ανοίξει επί της ουσίας και αφορά την επιλογή ή όχι για προσφυγή της Ελλάδας στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης φέρνει εκ νέου στην επικαιρότητα το άρθρο του Κώστα Σημίτη στα «Νέα».

Κατ’ αρχήν τι συνέβαινε το 2003, όπως έζησε τα γεγονότα ο υπογράφων, καλύπτοντας επί χρόνια το τότε κυβερνητικό ρεπορτάζ για την εφημερίδα «Έθνος», αλλά και όπως προκύπτει από το ρεπορτάζ των ημερών:

Η Ελλάδα με την Τουρκία είχαν φτάσει πολύ κοντά σε συμφωνία στις διερευνητικές επαφές που διεξάγονταν μεταξύ των δύο χωρών. Και εάν όμως Αθήνα και Άγκυρα δεν έφταναν σε διμερή συμφωνία, τότε βάσει της απόφασης του Συμβουλίου Κορυφής στο Ελσίνκι, τον Δεκέμβριο του 1999, οι δύο χώρες θα μπορούσαν στο τέλος του 2004 να προσφύγουν στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης προκειμένου να επιλύσουν τις διμερείς διαφορές τους. Ο τότε πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης, που σωστά αναφέρει τα γεγονότα στο άρθρο του, με την αμέριστη συνδρομή του τότε υπουργού Εξωτερικών Γιώργου Παπανδρέου, ήταν αποφασισμένος είτε για την επίλυση σε διμερές επίπεδο, είτε σε διαφορετική περίπτωση για προσφυγή στη Χάγη. Οι εκλογές, όμως, και η ήττα του ΠΑΣΟΚ δεν επέτρεψαν μια τέτοια εξέλιξη….

Θα συνεχίσουμε την αναδημοσίευση αμέσως μετά, αλλά εδώ είναι απαραίτητη μια σοβαρή διόρθωση του κάπως «στρογγυλεμένου» άρθρου:

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Έχουν οι εντόπιοι σωστομερήτες φαγούρα; 3

Δευτέρα 25 Μάη (00.15) >> Συνέχεια της αναδημοσίευσης:

Ο νικητής των εκλογών Κώστας Καραμανλής δεν ακολούθησε την ίδια στρατηγική για πολλαπλούς λόγους. Για τη μη προσφυγή στη Χάγη αργότερα έχει επικαλεστεί σε συνομιλητές του μεταξύ άλλων και το επιχείρημα της απόφασης του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης για την νήσο των Όφεων. Το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης είχε τότε αποφανθεί ότι η ανήκουσα στην Ουκρανία «Νήσος των Όφεων» αλλά ευρισκόμενη κοντά στις ρουμανικές ακτές, δεν έχει ούτε υφαλοκρηπίδα ούτε ΑΟΖ, παρά μόνο χωρικά ύδατα, αν και το αντεπιχείρημα είναι ότι η συγκεκριμένη νήσος, σε αντίθεση π.χ. με το Καστελόριζο, είναι ακατοίκητη και βρίσκεται επάνω σ’ αυτή μόνο στρατιωτική φρουρά. Αργότερα υπήρχε και η απόφαση για τη διαμάχη Μπαγκαλντές – Μιαναμάρ για το Σεν Μαρτίν, απόφαση που κατά κάποιους δικαιολογεί απολύτως τους προβληματισμούς του τότε πρωθυπουργού…

Οι αποφάσεις του Δικαστηρίου της Χάγης σχετικά με διακρατικές διαφορές περί αοζ είναι πολλές (έχουμε γράψει επ’ αυτού αναλυτικά στο παρελθόν, στο χάρτινο Sarajevo) – και καμία απ’ αυτές δεν ταιριάζει με την επικύρωση του ελληνικού ιμπεριαλιστικού όνειρου περί «Αιγαίου κλειστής ελληνικής λίμνης»!!!

Το Καστελόριζο με την υποτιθέμενη αοζ του είναι η πιο κραυγαλέα περίπτωση, αλλά όχι η μοναδική: η διεθνής νομοθεσία που θεσπίστηκε για τις αοζ δεν τις προσδιορίζει με βάση τα νησιά που εξέχουν πάνω απ’ την θάλασσα, αλλά κυρίως με βάση την γεωλογική πλάκα της εκάστοτε κυρίως στεριάς. Η αοζ αφορά τον βυθό που είναι προέκταση του αντίστοιχου χερσαίου κελύφους.

Στο Αιγαίο η «πλάκα της Ανατολίας» και η «πλάκα των βαλκανίων / ιταλίας» δεν έχουν σαφή γεωφυσικά όρια.

Συνεπώς ο προσδιορισμός των ορίων των δυο αοζ στο Αιγαίο (ελληνικής και τουρκικής) δεν θα γινόταν με αμιγώς γεωφυσικά κριτήρια. Ωστόσο θα ήταν απλά αδύνατο οποιοδήποτε διεθνές δικαστήριο να αποφανθεί ότι τα δυτικά τουρκικά παράλια, χοντρικά μήκους όσο τα ελληνικά ανατολικά, δεν έχουν υπολογίσιμη αοζ επειδή διεθνείς συνθήκες απέδωσαν όλα τα νησιά του Αιγαίου (που είναι δίπλα σ’ αυτές τις ακτές) στο ελληνικό κράτος, ως «αμοιβή» απ’ την μεριά των δημιουργών / συμμάχων του. Αυτό δεν αφορά την κυριότητα των κατοικούμενων νησιών ως τέτοιων και ό,τι προκύπτει απ’ αυτήν∙ αφορά όμως τον βυθό και όλα τα δικαιώματα στο θαλασσινό νερό πάνω απ’ αυτόν.  

Εάν, λοιπόν, ήθελε το ελλαδιστάν αυτό που λέει, δηλαδή «σεβασμό του διεθνούς δικαίου» και «επίλυση των διαφορών με την τουρκία με βάση το διεθνές δίκαιο», θα συνυπόγραφε την προσφυγή στη Χάγη (όπως έτσι κι αλλιώς ήταν διατεθειμένοι οι ισλαμοδημοκράτες στην Άγκυρα) και θα δεχόταν την λογική και φυσιολογική απόφασή του… Αλλά όχι!!! Δεν ήθελε ούτε θέλει αυτό!!! Θέλει «το Αιγαίο ελληνική λίμνη» ως τον βυθό, και επειδή κάτι τέτοιο δεν έχει καμία σχέση με «διεθνές δίκαιο», προτιμάει την εκκρεμότητα έτσι ώστε να γρυλίζει. Επ’ αόριστον.

Κι όχι μόνο να γρυλίζει. Αλλά και να ελπίζει. Ο πεπειραμένος σύμβουλος του Καραμανλή του Β  σε θέματα εξωτερικής πολιτικής, ονόματι Πέτρος Μολυβιάτης, ήταν (ως τον πρόσφατο θάνατό του) οπαδός της ακινησίας. Τι σήμαινε αυτό; «Δεν κάνουμε τίποτα μέχρι, κάποια στιγμή, να αλλάξουν οι συσχετισμοί υπέρ μας και να ορμήξουμε!!!» Ή: Πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά μας θάναι…

Προφανώς, διακομματικά, η ελληνική «πολιτική σκηνή» δεν έδινε ούτε το 2004, ούτε το 2005, ούτε το 2010 ούτε το 2015 πολύ ζωή στην κυβέρνηση των ισλαμοδημοκρατών… Προφανώς υπολόγιζε ότι όλο και κάποιο πραξικόπημα θα ξαναγίνει στην τουρκία… όλο και κάποιος εμφύλιος θα προκύψει… οπότε «ορμάμε»….

Αλλά

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Έχουν οι εντόπιοι σωστομερήτες φαγούρα; 4

Δευτέρα 25 Μάη (00.11) >> Η πορεία του ελλαδιστάν ήταν μονής κατεύθυνσης, μέσα σε παραισθήσεις, φαντασιώσεις μεγαλείου, και φυσικά ιμπεριαλισμού:

> Δέθηκε νωρίς νωρίς με τους θεοναζί (που τότε … δεν ήταν «πολεμοχαρείς» λέει ο ξεφτιλισμένος Ανακαινισμένος) ποντάροντας και στον αντιτουρκισμό του Τελ Αβίβ…

> Δέθηκε ακόμα περισσότερο με την Ουάσιγκτον, ποντάροντας στο ότι ο άξονας Ουάσιγκτον – Λονδίνο – Αθήνα – Λευκωσία – Τελ Αβίβ θα κυριαρχήσει στην ανατολική Μεσόγειο, στριμώχνοντας την Άγκυρα…

> Κήρυξε τον πόλεμο στη Μόσχα ελπίζοντας να πάρει κάποιο κομμάτι απ’ την λεία της διάλυσης της ρωσίας, αλλά και να αποκτήσει ερείσματα στη βόρεια πλευρά της Μαύρης Θάλασσας, μέσω των ελληνόφωνων της Μαριούπολης (οι οποίοι όμως, «ατυχώς» για τον σχεδιασμό της Αθήνας, υποστήριζαν τον ρωσικό στρατό και όχι το φασισταριό του Azov)…

> Κήρυξε τον πόλεμο στην Τεχεράνη ελπίζοντας ότι μαζί με τους θεοναζί και τις πετροχούντες θα πάρει κι από κει κάποιο κομμάτι: αγωγού, ναυλώσεων, κάτι…

Σοφές ιμπεριαλιστικές ενέργειες, μία και μία!

Ενδιάμεσα έκανε κι άλλες. Βοηθητικές. Ποντάροντας, ας πούμε, ότι το Ριάντ θα είναι αντιτουρκικό, του νοίκιασε μια 100άρα ντόπιους καραβανάδες και μια συστοιχία Patriot, για να πουλήσει προστασία απέναντι την Ansar Allah – κηρύσσοντας προφανώς πόλεμο και εναντίον της Sana’a…

Κι έτσι κάτι τέτοιες πρόσφατες εξελίξεις σαν την πιο κάτω θα πρέπει να έλουσαν τους εντόπιους σωστομερήτες με κρύο ιδρώτα για μια ακόμα φορά… Αλλά τι να πουν;

Οκτώ χιλιάδες πακιστανοί στρατιώτες (πως αποκαλούν οι εδώ φασίστες τους μετανάστες απ’ το πακιστάν; «πάκια»; ε, αυτοί…) με 16 κινεζικά JF-17 και ένα κινεζικό αντιαεροπορικό HQ-9 (το οποίο προφανώς «δουλεύει» με το κινεζικό δορυφορικό σύστημα Baidu3, που χρησιμοποιεί και η Τεχεράνη…) στον τοξικό του Ριάντ…

Γιατί; Επειδή ο τοξικός του Ριάντ λέει κομψά στο ψοφιοκουναβιστάν και στον us army «ξέρετε, δεν χρειαζόμαστε την προστασία σας, είναι μπελάς – έχουμε δική μας, από συμμάχους που εμπιστευόμαστε».

Κι έρχονται μετά κάτι περίεργοι και κυκλοφορούν κάτι τέτοιες ιδέες:

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Ο «αιώνιος εχθρός» … σε «νέες προκλήσεις»…

Δευτέρα 18 Μάη >> Όταν ο don Rico (εκπροσωπώντας τα «εθνικά συμφέροντα», με την ουσιαστική συμφωνία όλου του πολιτικού φάσματος) «δένει» την συμμαχία του ελλαδιστάν με τους θεοναζί, τι ακριβώς φαντάζεται ότι θα κάνει η Άγκυρα, εναντίον της οποίας στρέφεται αυτή η συμμαχία; Μήπως ότι θα διαλυθεί απ’ τον καϋμό της;

Ας θυμηθούμε αυτές τις γενικά αποδεκτές κινήσεις του κατά τα άλλα «μισητού» από μερίδα του πληθυσμού don Rico: είναι η μόνη ευρωπαϊκή πολιτική βιτρίνα που έσφιξε το γεμάτο αίμα χέρι του καταζητούμενου αρχιχασάπη του Τελ Αβίβ μόλις περιορίστηκε η σφαγή των Παλαιστινίων (: «εκεχειρία»…)∙ και είναι η πρώτη (και μοναδική ως τώρα) ευρωπαϊκή πολιτική βιτρίνα που έτρεξε πρόσφατα (6 Μάη) να σφίξει το χέρι του τοξικού των εμιράτων μόλις έγινε διάλειμμα στον πόλεμο∙ που είναι ο ΜΟΝΟΣ άραβας σεϊχης ο οποίος συμμετέχει εξαρχής ενεργά, στο πλάι του ψοφιοκουναβιστάν και των θεοναζί, στις επιθέσεις κατά της Τεχεράνης.

Με άλλα λόγια ο δεν-είναι-τώρα-η-ώρα-να-ασχολούμαστε-με-τη-διεθνή-νομιμότητα don Rico κάνει ότι μπορεί για να ρυμουλκήσει τους υπηκόους του, ζωντανούς ή νεκρούς, πίσω απ’ τα συμφέροντα του νο 1 εθνικού κεφάλαιου, συμμετέχοντας σε πολέμους.

Με το Τελ Αβιβ ο κοινός «αντιτουρκισμός» είναι σαφέστατος. Με το Abu Dhabi όμως; Ποιο είναι το ζητούμενο αυτής της «σωστής μεριάς της ιστορίας»; Μόνο επειδή τα εμιράτα έχουν αγκαλιαστεί με τους θεοναζί μπας και επιβιώσουν ως καθεστώς;

Όχι μόνο! Ο «πυλώνας σταθερότητας» («πύστα» για τους φίλους…) ελπίζει να αποκτήσει διεθνή χρησιμότητα, δηλαδή γεωπολιτικές προσόδους, αν «κουμπώσει» με έναν (ακόμα….) διάδρομο… Τον India – Middle East – Europe Corridor, χαϊδευτικά IMEC.

Κατ’ αρχήν αυτό είναι μια αμερικανική (νυσταλέος Jo) ιδέα, του 2023, μπας και ανταγωνιστεί τους κινέζικους «δρόμους του μεταξιού». Μπας…

Ανάλογα με το ποιος (και γιατί) φτιάχνει τους χάρτες, η εικονογράφηση του IMEC μπορεί να είναι αυτή (που περιλαμβάνει και ελλαδιστάν – και, υποθέτουμε, όχι τον Πειραιά της cosco αλλά την Ελευσίνα της Tάδεoil…):

ή αυτή, που δεν έχει καθόλου ελλαδιστάν:

Αμέσως αποκαλύπτεται η κωμικοτραγικότητα και η απελπισία του όλου σχεδίου – αλλά αμερικανικής έμπνευσης είναι, τέτοια εποχή τι θα περιμένατε;

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Ένα ψόφιο κουνάβι σ’ έναν κήπο…

Μια καρφίτσα… χίλια τσιμπίματα…

Δευτέρα 18 Μάη (00.26) >> Απ’ το διήμερο ταξίδι του ψόφιου κουναβιού και της κουστωδίας του στον αυτοκράτορα Xi δεν θα μείνει τίποτα στην ιστορία∙ γιατί δεν επρόκειτο να μείνει κάτι. Και μόνο το γεγονός ότι το κινεζικό κράτος απαίτησε να αφήσουν οι αμερικάνοι επισκέπτες τα κινητά τους στο αεροπλάνο (τους έδωσε άλλα, κινέζικα…) – για λόγους ασφαλείας… – δείχνει συμβολικά την κατάσταση των πραγμάτων. Αρκεί να θυμηθούμε πόσο «κόπο» έκανε πριν λίγα χρόνια η Ουάσιγκτον για να φρενάρει την παγκόσμια επέκταση της νεαρής ακόμα τότε Huawei και της 5G τεχνολογίας της…

Θα κρατήσουμε όμως την ξενάγηση του ψόφιου κουναβιού στους άλλοτε αυτοκρατορικούς κήπους Zhonganhai. Δεν ήταν πρωτότυπη, όλοι οι αμερικάνοι πρόεδροι που έχουν πάει στο Πεκίνο, έχουν ξεναγηθεί εκεί. Και κανένας τους δεν κατάλαβε το νόημα της βόλτας…

Το «μάθημα» επαναλήφθηκε και τώρα: ο Xi παρότρυνε το ψόφιο κουνάβι να αγγίξει ένα απ’ τα πιο νεαρά δέντρα αυτής της βοτανικής συλλογής, ηλικίας μόλις 280 χρόνων. Αν μπορούσε μια αμερικανική πολιτική βιτρίνα να πιάσει το υπονοούμενο, θα καταλάβαινε το «μάθημα» της παρότρυνσης: αυτό το δέντρο είναι παλιότερο απ’ το κράτος σας∙ έχουμε κι άλλα, που είναι 500, 1000 ή και παραπάνω χρόνων. Όπως τα δέντρα έτσι κι εμείς θα είμαστε εδώ, ακόμα κι όταν εσείς θα έχετε σβήσει…

Στην κινεζική θεσμική κουλτούρα ο ιστορικός χρόνος δεν μετριέται με βδομάδες, μήνες ή έστω χρόνια. Μετριέται με αιώνες και χιλιετίες. Αυτός είναι ο τρόπος

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Η κατάρρευση της ηγεμονίας: πώς έξι χρόνια σύγκρουσης αναδιαμόρφωσαν τον χάρτη της Μέσης Ανατολής

Δευτέρα 18 Μάη (00.22) >> Ένα απόσπασμα άρθρου με τον πιο πάνω τίτλο απ’ το λιβανέζικο site almayadeen – στις 17 Μάη 2026:

Τις πρώτες πρωϊνές ώρες της 13ης Μάρτη 2026 ο Περσικός Κόλπος έζησε μια σκηνή που θα θεωρούνταν αδιανόητη λίγα χρόνια πριν. Οι πυκνές στήλες καπνού που ανέβαιναν απ’ την έδρα του 5ου στόλου του πολεμικού ναυτικού των ΗΠΑ στη Μανάμα ήταν κάτι περισσότερο από απλά τα επακόλουθα μιας πυραυλικής επίθεσης. Σηματοδότησαν το επίσημο τέλος μιας εποχής όπου η Ουάσιγκτον θεωρούσε τον εαυτό της αδιαμφισβήτητο ηγεμόνα της περιοχής. Το 44ο κύμα της «επιχειρήσης True Promise 4», που στόχευε στην καρδιά της αμερικανικής επιμελητείας στο Μπαχρέιν, αποτελεί την κορύφωση μιας εξαετούς στρατηγικής μεταμόρφωσης – μιας διαδρομής που ξεκίνησε με τη δολοφονία του στρατηγού Qassem Soleimani, και ολοκληρώθηκε με την πλήρη ανατροπή της ισορροπίας δυνάμεων.

Όταν η κυβέρνηση Trump διέταξε την επίθεση με μη επανδρωμένα αεροσκάφη στο αεροδρόμιο της Βαγδάτης τον Ιανουάριο του 2020, ο υπολογισμός της Ουάσιγκτον βασιζόταν σε μια κλασσική «Επίδειξη Δύναμης» που αποσκοπούσε στην παράλυση του δικτύου αντίστασης και στην αποκατάσταση της αμερικανικής αποτροπής. Ωστόσο έξι χρόνια αργότερα οι αναλυτές υποστηρίζουν ότι αντί να ενσταλλάξει φόβο, ο δολοφονία εκείνη χρησίμευσε ως η κύρια κινητήρια δύναμη για μια θεμελιώδη μετατόπιση στο στρατιωτικό δόγμα της Τεχεράνης. Αντί να υποχωρήσει, το Ιράν μεταπήδησε από την «Ισορροπημένη Απάντηση» σ’ ένα δόγμα «Κλιμακούμενης Αποτροπής». Σύμφωνα μ’ αυτό το νέο δόγμα, οποιαδήποτε τακτική πρόκληση από έναν αντίπαλο πυροδοτεί μια εκθετική και μη γραμμική απάντηση, που έχει σχεδιαστεί για να οδηγήσει το κόστος της σύγκρουσης πέρα απ’ τα όρια ελέγχου του εχθρού.

Το τρέχον γεωπολιτικό τοπίο δεν μπορεί να κατανοηθεί χωρίς το πλαίσιο του «Πολέμου των 12 ημερών» τον Ιούνιο του 2025. Κατά την διάρκεια αυτής της σύγκρουσης το «Ισραήλ», με σημαντική βοήθεια από τις ΗΠΑ, ξεκίνησε μια χωρίς προηγούμενο εκστρατεία για την αποσυναρμολόγηση της πυρηνικής και στρατιωτικής υποδομής του Ιράν.

… Τα αντίποινα του Ιράν (εκτόξευση πάνω από 550 βαλλιστικών πυραύλων και 1.000 drones) απέδειξαν ότι ακόμη και υπό ακραία συστημική πίεση η Τεχεράνη μπορούσε να παραλύσει το στρατηγικό βάθος των αντιπάλων της. Αυτός ο πόλεμος απέδειξε ότι η εποχή των επιχειρήσεων «hit–and–run» εναντίον του Ιράν είχε τελειώσει. Μετά τον πόλεμο η Τεχεράνη κάλυψε γρήγορα τα αμυντικά της κενά με προηγμένη τεχνολογία ανατολικής προέλευσης, βάζοντας τις βάσεις για την οριστική αντιπαράθεση του 2026.

… Το 2026 η Μέση Ανατολή δεν είναι πια μια περιοχή του κόσμου όπου ένα μόνο τηλεφώνημα απ’ τον Λευκό Οίκο μπορεί να υπαγορεύσει την πορεία της ιστορίας.

Η δολοφονία του στρατηγού Soleimani, που είχε στόχο να σημάνει το «τέλος της αντίστασης», έγινε αντ’ αυτού το σημείο εκκίνησης για την κατάρρευση του αμερικανικού κύρους στη Δυτική Ασία. Απ’ το αρχηγείο του 5ου Στόλου στο Μπαχρέιν ως τις βάσεις στο al–Asad και στο Erbil, η “Indispensable Power” του παρελθόντος αποκαλύφθηκε ως ένας ευάλωτος και στοχοποιημένος παράγοντας.

Το μήνυμα της Τεχεράνης είναι αδιαμφισβήτητο: οποιαδήποτε προσπάθεια μετατόπισης της ισορροπίας δια της βίας θα αντιμετωπιστεί με μια απάντηση που θα επεκτείνει το θέατρο του πολέμου στα πιο ζωτικά συμφέροντα του εχθρού. Η Μέση Ανατολή ξεπερνά την εποχή της μονομερούς προσέγγισης, δίνοντας τη θέση της σε μια νέα τάξη πραγμάτων που ορίζεται απ’ την βούληση των περιφερειακών κρατών και λαών, και την πραγματικότητα μιας εγχώριας κλιμακούμενης αποτρεπτικής δυνατότητας.

Παγίδες; Ο Θουκυδίδης σε αδιέξοδο…

Δευτέρα 18 Μάη (00.18) >> “History has shown that Empires in decline will stop at nothing to arrest their inevitable fates. A wounded animal will desperately claw and roar on its way down”

Η Ιστορία έχει δείξει ότι οι Αυτοκρατορίες που παρακμάζουν δεν θα σταματήσουν πουθενά προκειμένου να εμποδίσουν το αναπόφευκτο τέλος τους. Σα πληγωμένο ζώο θα δαγκώνουν και θα βρυχώνται καθώς κατρακυλούν.

Αυτό είπε ανάμεσα σ’ άλλα ο ιρανός υπ.εξ. Araghchi (ξέροντας από πρώτο χέρι για τι μιλάει…) στην πρόσφατη σύνοδο των brics+ στο Ν. Δελχί στις 14 Μάη, τις ίδιες μέρες που ο εκπρόσωπος της δαγκώνω-και-βρυχώμαι-καθώς-κατρακυλάμε πρώην υπερδύναμης βρισκόταν στο Πεκίνο «νομίζοντας ότι…». Κι αυτό είναι, δυστυχώς, η παγκόσμια καπιταλιστική πραγματικότητα απ’ την οποία δεν πρόκειται να ξεφύγουμε ούτε μ’ ευχές, ούτε με προσευχές: κανένας ηγεμόνας στην ιστορία του είδους μας δεν «παραχώρησε τη θέση του» χωρίς αίμα – συνήθως των Άλλων.

Τα περί «παγίδας του Θουκυδίδη» και «μην πέσουμε μέσα» που λέγονται κατά καιρούς είναι … ανιστόρητα! Κατά την ταπεινή μας άποψη ο Θουκυδίδης έχει υπάρξει ο μόνος γνωστός ιστορικός με τίμιο, συγκεκριμένο αλλά και μοναχικό πολιτικοηθικό στόχο. Ίσως είναι ο μόνος που έδωσε στο «Ιστορώ» ένα συνεπές, συγκροτημένο, όχι υστερόβουλο, όχι ιδιοτελές νόημα∙ πέρα και ενάντια στο γνωστό κλισέ ότι «την Ιστορία την γράφουν οι νικητές».

Ωστόσο δεν έζησε για να διαπιστώσει ότι στην Ιστορία δεν υπάρχει «κενό»∙ και πως αν δύο αντίπαλοι (η εδραιωμένη και η αναθεωρητική «δύναμη») αλληλοκαταστραφούν στη μεταξύ τους αναμέτρηση, απλά θα ανοίξουν τον δρόμο για την ανάδυση μιας «τρίτης» ηγεμονικής κατάστασης. (Στην περίπτωση των Σπαρτιατών και των Αθηναίων αυτοί οι «τρίτοι» ήταν οι Μακεδόνες…)

Θα υπήρχε, άραγε, περίπτωση το ιμπεριαλιστικό Λονδίνο και το ιμπεριαλιστικό Παρίσι να «μην πέσουν στην παγίδα του Θουκυδίδη» κατά του αναθεωρητικού, ιμπεριαλιστικού Βερολίνου στις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα; Όχι!!! Ο Keynes προειδοποίησε τους πρώτους για το ποιο θα ήταν το πραγματικό αποτέλεσμα της «Συνθήκης των Βερσαλλιών» που με τόση χαρά μαστόρεψαν μετά το τέλος του 1ου παγκόσμιου – δεν τον άκουσαν. Δεν υπήρχε περίπτωση να τον ακούσουν: η καπιταλιστική τάση ήταν πολύ ισχυρότερη απ’ την διορατικότητα ενός εκλεκτού τέκνου της βρετανικής διανόησης…

Τελικά χρειάστηκαν όχι ένας αλλά δύο παγκόσμιοι πόλεμοι «μέσα στην ‘παγίδα’….», πάνω από 100 εκατομμύρια νεκροί / δολοφονημένοι και στους δύο μαζί, καταστροφές πέρα από κάθε «φαντασία» του 19ου αιώνα (αλλά απόλυτα ταιριαστές με τις ‘επιστημονικές’ δυνατότητες του κεφάλαιου στο πρώτο μισό του 20ου) για να εξασφαλιστούν οι προϋποθέσεις υπέρ ενός «τρίτου» ιμπεριαλισμού, του αμερικανικού…

Έχουμε υποστηρίξει (και υποστηρίζουμε σταθερά…) ότι το γεγονός πως (σα δυτικοί / πρωτοκοσμικοί, στην κοιλιά του κήτους-που-κατρακυλάει-δαγκώνοντας-και-γαυγίζοντας-προσπαθώντας-να-εμποδίσει-το-αναπόφευκτο-τέλος-της-ηγεμονίας-του) είμαστε ακόμα ζωντανοί, αυτό το οφείλουμε στους «αναθεωρητές», στους καινούργιους, ήδη παρόντες ηγεμόνες: αυτοί ΔΕΝ θέλουν την κορύφωση του 4ου παγκόσμιου (δεν θα ήθελαν καν την τωρινή φάση του!), όχι από καλοσύνη ή αβρότητα αλλά εξαιτίας της αντικειμενικής βεβαιότητας για την υπεροχή τους. Ειδικά το Πεκίνο.

Δεν έχουμε αυτήν την άποψη από … συμπάθεια στα καινούργια αφεντικά του πλανήτη!!! Την έχουμε καθαρά και μόνο από γνώση και επίγνωση της Ιστορίας: η πλευρά που επιλέγει την καταστροφή, την «καμένη γη» σε μια τέτοιας κλίμακας ενδοκαπιταλιστική αναμέτρηση, είναι εκείνη που δεν μπορεί να επιβληθεί, δεν μπορεί να «νικήσει» εντός ή εκτός εισαγωγικών ή ακόμα και να «σταθεί» με άλλον τρόπο!!! Όσο πιο αδύναμη είναι πραγματικά, τόσο περισσότερο «επενδύει» στη βίαιη, αιματηρή, ολική καταστροφή του αντιπάλου της∙ μήπως και μ’ αυτόν τον τρόπο καταφέρει να ρεφάρει.

Διακινείται ως «αυτονόητη» η ιδέα ότι αφού η κορύφωση του 4ου παγκόσμιου πολέμου θα είναι αναπόφευκτα πυρηνική, όλες οι πλευρές έχουν συμφέρον (για το «καλό της ανθρωπότητας»…) να την αποφύγουν. Αυτό το θεώρημα στηρίζεται στην αυταπάτη ότι υπάρχει καθολικά αποδεκτό «καλό της ανθρωπότητας» (υπήρχε άραγε και όταν βομβαρδίζονταν η Χιροσίμα και το Ναγκασάκι;). Στηρίζεται επίσης στην εξέλιξη του 3ου παγκόσμιου πολέμου ο οποίος πλαστογραφημένος ως «ψυχρός» παραγράφει το γεγονός ότι ναι μεν δεν κορυφώθηκε πυρηνικά, αλλά αυτό μόνο στο βαθμό που μπορούσε να εκτονώνεται και να γίνεται σ’ όλο τον υπόλοιπο πλανήτη εκτός από ένα μικρό (γεωγραφικά και πληθυσμιακά) τμήμα του. Ουσιαστικά ο 3ος παγκόσμιος, με όλες τις παραδοσιακές αλλά και «καινοτόμες» μορφές του, ήταν το ίδιο θανατηφόρος και καταστροφικός με τον 2ο. Η διαφορά του ήταν πως δεν έγιναν ερείπια η Ουάσιγκτον, το Λονδίνο, το Παρίσι, το Βερολίνο, το Τόκιο ή το Πεκίνο…  Η Nakba (κι όλες οι υπόλοιπες σ’ αυτόν τον κόσμο) ήταν των Άλλων.

Αν στον 3ο παγκόσμιο είχε αποδοθεί ο πραγματικός χαρακτήρας του, τότε θα ήταν περισσότερο κατανοήτο το πως και γιατί ο 4ος ξεκίνησε σχεδόν αμέσως μετά την λήξη του προηγούμενου! Και θα ήταν επίσης κατανοητό το γεγονός ότι αυτός ο 4ος που άρχισε να γενικεύεται ως «διαρκής πόλεμος κατά της τρομοκρατίας», άρχισε να κλιμακώνεται και να εμπλουτίζεται σταθερά έκτοτε με όλα τα διαθέσιμα μέσα (στρατιωτικά, οικονομικά, νομισματικά, εμπορικά, ιδεολογικά…) χωρίς να φτάνει, χωρίς να πλησιάζει καν ακόμα σε κάποια οριστική, τελική έκβαση: τα παρακμιακά κτήνη συνεχίζουν να δαγκώνουν και να βρυχώνται κατρακυλώντας∙ κι εμείς πάντα κλεισμένοι στα στομάχια τους…

Θα ήταν επίσης δυσάρεστα κατανοητό το ότι απ’ τις αρχές των ‘90s (τέλος του 3ου παγκόσμιου…) η καπιταλιστική «ανάπτυξη» (που σημαίνει: η «ανάπτυξη» και της παραγωγικότητας και της καταστροφικότητας τόσο της εργασίας όσο και του κεφάλαιου) έχει εκτιναχτεί, «καταπίνοντας» κυριολεκτικά εδάφη, ιδιότητες, δυνατότητες, σχέσεις, ποιότητες, ακόμα και μικροκλίμακες της ζωής και της ύλης σ’ αυτόν τον πλανήτη που ως και τα ‘80s μπορούσαν να βρίσκονται στην άκρη, στο «περιθώριο» της αξιοποίησης του κεφάλαιου, και άρα των  ενδοκαπιταλιστικών διεκδικήσεων, εντάσεων, συγκρούσεων.  

Δεν υπάρχει πια, εξαιτίας αυτής της «ανάπτυξης», ζώνη εκτόνωσης της ενδοκαπιταλιστικής σύγκρουσης βολική για τους πρωτοκοσμικούς! Ξαφνικά (καθόλου έτσι!) η σφαγή στην Παλαιστίνη έχει ανοικτά τόσους πολλούς πρωτοκοσμικούς χασάπηδες ώστε μόνο σαν προοίμιο εκείνου που ετοιμάζουν γενικά μπορεί να εννοηθεί… Ξαφνικά (καθόλου έτσι!) οι πάγοι της Γροιλανδίας είναι επίδικοι… Ξαφνικά (καθόλου έτσι!) τα βάθη των ωκεανών είναι επίδικα, όχι μόνο για ρομποτικό σκάψιμο αλλά και για τους μυστηριώδεις οργανισμούς που έμειναν για χιλιάδες χρόνια άγνωστοι κι ανεκμετάλλευτοι… Ξαφνικά (καθόλου έτσι!) το εγγύς διάστημα είναι όχι απλά επίδικο αλλά «επιστρατευμένο»… Ξαφνικά (καθόλου έτσι!) τα κύτταρα κάθε έμβιου οργανισμού (και ψηλά στη λίστα τα κύτταρα του είδους μας) είναι πεδίο ενδοκαπιταλιστικής πολεμικής αναμέτρησης… Ξαφνικά (καθόλου έτσι!) τα νευρικά και εγκεφαλικά μας κύτταρα είναι επίσης πεδίο συστηματικού πολέμου…

Κι ακόμα αυτό: ξαφνικά (καθόλου έτσι!) ο εργατικός μισθός, άμεσος και έμμεσος, μέσα απ’ την «ψηφιοποίησή» του και το υποχρεωτικό πέρασμά του από τα κανάλια του κεφάλαιου (: τράπεζες…) παύει να είναι η (πετσοκομμένη…) «αμοιβή της αυτό-νομης ζωντανής εργασίας» και γίνεται ελεγχόμενη «παραχώρηση» του ατομικού και συλλογικού αφεντικού, πάντα υπό την απειλή διακράτισης∙ μέσο για μια ιστορικά πρωτοφανή πολιτικοτεχνική ομηρία / αιχμαλωσία της σύγχρονης εργατικής τάξης ώστε να εξασφαλιστεί η υπακοή και η πειθάρχησή της… 

Δεν τα γράφουμε αυτά για να σας μαυρίσουμε τις μέρες και τις νύχτες∙ κι άλλωστε είναι αμφίβολο αν ζείτε στις πιο αισιόδοξες εποχές ever… Τα γράφουμε επειδή η ανάκτηση όλων όσων μας κλέβουν, δύσκολη πια έτσι κι αλλιώς, θα αρχίσει απ’ το πιο πρόσφατο δικό μας χαμένο πεδίο μάχης: την συνείδηση, την εργατική συνειδητοποίηση της πραγματικότητας.

Ναι, είναι ζόρικη, συχνά βασανιστική αυτή η συνειδητοποίηση. Αλλά έχουμε χάσει τουλάχιστον 3 δεκαετίες αν όχι περισσότερο. Κι αυτή η απώλεια πληρώνεται: ακόμα και με τα πιο σφικτά κλεισμένα μάτια, ακόμα και με το κεφάλι όσο πιο βαθιά γίνεται μέσα στην άμμο, ακόμα και υπό την επήρεια του πιο παραλυτικού μιθριδατισμού, ακόμα και στη δίνη του πιο καταθλιπτικού μικροαστισμού, σε καπιταλισμό ζούμε.

Ο καπιταλισμός ούτε συγχωρεί ούτε (μας) λυπάται.

Μήπως θυμάστε…

Δευτέρα 18 Μάη (00.09) >> … εκείνον τον «σατανά», τον SarsCoV-2, που (οι σοφοί και οι ειδικοί) έλεγαν ότι ήθελε να εξολοθρεύσει όλο τον πλανήτη, αλλά σιγά να μην τον άφηναν να κάνει αυτό που μπορούσαν να κάνουν οι ίδιοι (οι σοφοί και οι ειδικοί), ε; Λοιπόν, ο (κατ’ εμάς) «τσαχπίνης» ζει, μεταλλάσσεται, κυκλοφορεί παντού και βασιλεύει!!! Η τωρινή του «παραλλαγή» έχει βαφτιστεί BA. 3.2. (εργοστασιακή ορολογία!) και έχει εντοπιστεί σε τουλάχιστον 23 κράτη…

Και λοιπόν; Τι έγινε; Ασχολείται κανείς στη δημόσια σφαίρα; Όχι βέβαια! Το διάσημο coronavirus tracker που κατέγραφε αναλυτικά και σε πραγματικό χρόνο τα «θύματα» που αποδίδονταν σ’ αυτόν τον ιό σ’ όλο τον πλανήτη, κράτος κράτος, σταμάτησε τις αναρτήσεις και τις στατιστικές πριν πάνω από 2 χρόνια∙ στις 13 Απρίλη του 2024 για την ακρίβεια… Κι ωστόσο ο SarsCoV-2 συνέχισε να υπάρχει, «τσαχπίνης» όπως πάντα: η μη-φονικότητά του ήταν εξαρχής το βασικό του χαρακτηριστικό!!! Το είχαν πει και ξαναπεί σε κάθε τόνο σ’ όλον τον πλανήτη οι κινέζοι επιδημιολόγοι ήδη απ’ τον Απρίλη του 2020, μόλις τέλειωσε η «άσκηση βιολογικού πολέμου» που έκαναν προληπτικά στη Wuhan: είναι ακίνδυνος, δώστε προσοχή μόνο στους ηλικιωμένους με σοβαρά προβλήματα. Όπως στις γρίπες…

Θυμάστε άραγε το water party στη Wuhan, τον Αύγουστο του 2020, που με αυτοπεποίθηση πρόβαλε το Πεκίνο – χωρίς να έχει χρησιμοποιηθεί ούτε μισή σύριγγα για την «ανοσοποίηση» οποιουδήποτε με οποιονδήποτε τρόπο; Ήταν κάτι παραπάνω από απόδειξη του τι βρισκόταν σε εξέλιξη υπό την καθοδήγηση του δυτικού βιο-πληροφορικο-μιλιταριστικού συμπλέγματος!

(Πόσο μπορεί άραγε να ζήσει κάποιος όταν τον φτύνουν κατάμουτρα και λέει ‘μπα, ψιχαλίζει’; Μια ζωή; Μήπως δύο, για να διορθώνει η δεύτερη τα λάθη της πρώτης;)

Γιατί θα έπρεπε να «θυμόμαστε» ότι η ιδεολογία, η προπαγάνδα, τα συμφέροντα των φαρμακομαφιών, των digital business και των στρατών σκότωσαν εκατομμύρια, είτε με τους αχρείαστους έως επικίνδυνους μηχανικούς αναπνευστήρες στις εντατικές είτε με την γενετική μηχανική και τις mRNA πλατφόρμες∙ φυλάκισαν κατ’ οίκον ακόμα περισσότερους/ες∙ κατέστρεψαν ζωές, σχέσεις, ηθικές∙ χρησιμοποιώντας σαν μπαμπούλα έναν ιό του οποίου η πραγματική «απειλή» συνεχίζει να κυκλοφορεί ανάμεσά μας, και είναι ίση με το μηδέν;

Θα έπρεπε να τα «θυμόμαστε» (χλιάρα και άνευρα δυστυχώς) όλα αυτά επειδή «έσκασε» ένας … hantavirus;

Όχι τίποτα άλλο, αλλά κομμάτια των δυτικών μεγαλουπόλεων, στην εγκατάλειψή των υποδομών τους, αρχίζουν και γεμίζουν ποντίκια…

Ναι και όχι. Πριν τον hantavirus είχε σκάσει ο monkeypox… Από καιρό σε καιρό η εταιρική / δημαγωγική / πειθαρχική μηχανή της υγιεινιστικής κατοχής / απαλλοτρίωσης των σωμάτων βγαίνει απ’ την κατάσταση pause, για να θυμίσει ότι υπάρχει. Καταλαβαίνουμε ότι πια πολλοί, και ειδικά πολλοί ανάμεσα σ’ όσους έφαγαν το παραμύθι της covid-19, είναι επιφυλακτικοί απέναντι σ’ αυτά τα «σκιρτήματα». «Δεν πιστεύουν» – ή, «δεν πιστεύουν» αυτόματα… Όμως τα θεμέλια αυτής της κατασκευής, που ετοιμάζονταν για χρόνια και το 2020 εξελίχτηκαν σε ουρανοξύστη, είναι στη θέση τους. Ανέγγιχτα. Κι αυτή είναι μια απ’ τις πιο σοβαρές απειλές εναντίον μας που συνεχίζει να κυκλοφορεί στο σάπιο σώμα του καπιταλιστικού κανιβαλισμού.

Για παράδειγμα οι gain-of-function «βιολογικές» έρευνες, οι έρευνες δηλαδή για δημιουργία όπλων βιολογικού πολέμου, όχι μόνο συνεχίζονται εδώ κι εκεί αλλά έχουν σχεδόν νομιμοποιηθεί απ’ τον βρώμικο ΠΟΥ… Οι φαρμακομαφίες απ’ την μεριά τους είναι πάντα με το δάκτυλο στη σκανδάλη, για ένα επόμενο κύμα κερδοφόρου «σωτηρίας μέσω γενετικής μηχανικής». Ούτε καν «σωτηρίας»: στη δική του αργκώ μιλούν για αντίμετρα, χρησιμοποιώντας καθαρά και παστρικά στρατιωτική ορολογία…

Ειπωμένο αλλιώς: μπορεί να «έσβησε» κάποια στιγμή η υγιεινιστική τρομοκρατία / θανατοπολιτική νο 1 όταν εξάντλησε τα «πυρομαχικά» της, αλλά η βιομηχανία της νοσηρότητας, της υγιειονομικής πειθάρχησης, και του γενετικού ελέγχου όχι μόνο δεν τιμωρήθηκε (όπως θα έπρεπε) αλλά είναι πάντα στη θέση της. Μπορεί να κατέβηκε-η-σημαία-SarsCoV-2 απ’ την ταράτσα, μπορεί πότε πότε να εμφανίζεται εκεί για λίγο μια καινούργια, αλλά τα θεμέλια και οι προθέσεις είναι στη θέση τους. Αν μια πάνοπλη συμμορία καθάριζε κόσμο στα τυφλά, στους δρόμους και μέσα στα σπίτια, θα έμενε κανείς ήσυχος επειδή απλά «ανέστειλε την δράση της»;

Εκείνο που κρατάει σταθερά λαδωμένα τα γρανάζια (και) αυτής της φονικής μηχανής που λέγεται «βιοτεχνολογίες» είναι η εν τέλει μουδιασμένη, μοιρολατρική στάση απέναντι της απ’ την μεριά των αιχμαλώτων υπηκόων όταν έγινε σαφής η φονική δράση της. Ενώ είναι κοινοτοπία εδώ και 2 τουλάχιστον χρόνια να ακούγεται παντού (αλλά ψιθυριστά…) μετά από «ξαφνικούς» θανάτους (από μυοκαρδίτιδα), επιθετικούς καρκίνους, πλημμύρα αυτοάνοσων, η κουβέντα εεε… είχε κάνει το εμβόλιο…, ενώ δηλαδή υπάρχει ήδη εκτεταμένη κοινωνική γνώση και εμπειρία (ειδικά ανάμεσα στις χιλιάδες που έδωσαν μπράτσο), αυτή η εκτεταμένη γνώση και εμπειρία παραμένει μουγγή∙ σαν μια ενοχλητική πίκρα που καταπίνει ο καθένας και η καθεμιά μαζί με το σάλιο…

Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει, πολύ απλά, ότι τα αφεντικά της καπιταλιστικής μαζικής πειθάρχησης έως θανατοπολιτικής θα ξανα-έρθουν! Θα ξανακτυπήσουν – ο δρόμος είναι ανοικτός μπροστά τους, και καμία ιδιωτική επιφύλαξη, καμιά ξεμοναχιασμένη άρνηση δεν πρόκειται να τους εμποδίσει.

Δεν θα το κάνουν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που το έκαναν την πρώτη φορά, με την covid-19. Κάτι monkeypox; Κάτι hantavirus; Ξέρουν ότι μοιάζουν τόσο πολύ με το 2020, το 2021 και το 2022 ώστε να ενεργοποιούν ανακλαστικά ακόμα και τις πιο δειλές αναμνήσεις. Ξέρουν καλά από μπηχεβιορισμό!

Θα το κάνουν αλλιώς. Αναβαθμισμένα. Ίσως πουν ότι ο «αόρατος εχθρός» είναι πια όπλο ενός ορατού εχθρού… Ίσως εφεύρουν κάτι άλλο…

Αν ήταν μια φορά αυτοκτονικό λάθος, ατομικά και συλλογικά, το ότι τόσοι πολλοί «πίστεψαν» στις εκροές του fear factory το 2020 και το 2021, είναι δέκα φορές αυτοκτονικό λάθος το ότι αυτό το fear factory και όλες οι «θυγατρικές» του αφού αποκαλύφθηκε δεν αμφισβητήθηκε μαζικά και ριζικά, δεν περικυκλώθηκε μαζικά και αποτελεσματικά, δεν εξουδετερώθηκε οριστικά.

Αφέθηκε να εδραιωθεί.

Και δεν θα μείνει αδρανές. Δεν έχει λόγο να μείνει αδρανές.