Το νατο στους πάγους

Δευτέρα 16 Μάη>> Το 2012 το γκουβέρνο στο Ελσίνκι προετοίμαζε την ένταξη στο νατο, αλλά απέναντι στη Μόσχα παρίστανε τον ανήξερο. To 2015 αποφάσισε ότι πρέπει να εκσυγχρονίσει την πολεμική αεροπορία του (παρά το καθεστώς ουδετερότητας…). Στις 10 Δεκέμβρη του 2021 ανακοίνωσε τον νικητή του σχετικού διεθνούς διαγωνισμού: το πανάκριβο (και προβληματικό) f-35 της lockheed martin: 64 κομμάτια και ένα καλό μέρος «υποστηρικτικών υπηρεσιών», στις οποίες περιλαμβάνονται η κατασκευή τμημάτων του σκάφους σε φινλανδικά εργοστάσια, ένα τμήμα των επισκευών και της συντήρησης, ένα τμήμα της τελικής συναρμολόγησης, εν τέλει ένα 30% «προστιθέμενης αξίας» σε φινλανδικό έδαφος… Έναντι 9,4 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Αυτό το deal θα εξασφαλίσει (κατά το φινλανδικό υπ.αμ.) 4.500 άμεσες και 1.500 έμμεσες θέσεις εργασίας για τα επόμενα χρόνια…. Συγκινητικό… Αργότερα (φέτος) θα υπογραφτούν ξεχωριστές συμφωνίες για την αγορά των (αμερικανικών) πυραύλων που θα φορτώνονται στα f-35… Τα πρώτα κομμάτια αεροπλάνων (σχεδιάζεται) να παραδοθούν το 2030.

Γιατί; θα μπορούσε να ρωτήσει η ανεγκέφαλη αλεπού, αλλά δεν το κάνει πια. Ξέρει.

Υπάρχει (από το 1952) ένας θεσμός πολιτικών συνεργασιών ονόματι nordic council, στον οποίο συμμετέχουν κοινοβουλευτικοί εκπρόσωποι απ’ την δανία, την φινλανδία, την νορβηγία, την σουηδία, την ισλανδία, τα νησιά Faroe, την γροιλανδία και τα νησιά του αυτόνομου και ουδέτερου (φινλανδικού) συμπλέγματος Aland. Μισό ευκαιρία για ταξίδια και δημόσιες σχέσεις, μισό πεδίο για οικονομικά, εμπορικά και πολιτιστικά νταραβέρια, το nordic council απέφευγε συζητήσεις για «θέματα ασφάλειας» λόγω της ουδετερότητας της Στοκχόλμης και του Ελσίνκι.

Όχι πια – κι αυτό πριν οποιαδήποτε ρωσική εισβολή!


Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, στείλτε email (mail@sarajevomag.gr) για την απαραίτητη συνεννόηση.

Οι πρωτοκοσμικοί υπήκοοι στον πάγο

Δευτέρα 16 Μάη>> Καμία σχέση, λοιπόν, των αιτήσεων Στοκχόλμης και Ελσίνκι για ένταξη στο νατο με τον δήθεν φόβο τους ότι η παλιο-ανεγκέφαλη αλεπού θα τα πάρει όλα σβάρνα μετά την ουκρανία! Αυτά είναι παραμύθια για να νομιμοποιήσουν απ’ τους υποτελείς (μερικά γκάλοπ, ίσως και κανά στημένο δημοψήφισμα θα δείξουν την αποτελέσματικότητα του κρατικού παραμυθιού) αποφάσεις που έχουν ληφθεί προ πολλού, σχέδια πολεμικά που ετοιμάζονται εδώ και χρόνια, επιλογές των αφεντικών εδώ κι εκεί που είναι ιμπεριαλιστικές:


Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, στείλτε email (mail@sarajevomag.gr) για την απαραίτητη συνεννόηση.

Viva Ursula!

Δευτέρα 16 Μάη>> Όλες οι ευρωπαϊκές εταιρείες που εμπορεύονται ρωσικό γκάζι (εκτός απ’ τις πολωνικές και τις βουλγάρικες…) συμφώνησαν στον μηχανισμό πληρωμής που πρότεινε η Μόσχα. Και συνεχίζουν τις δουλειές τους. Τι άλλο θα μπορούσαν να κάνουν αν δεν αγόραζαν γκάζι; Θα αγόραζαν και θα πουλούσαν κάστανα, με φουφούδες στις διαστραυρώσεις; Όχι. Παρεπιπτόντως το ότι μ’ αυτόν τον τρόπο «χρηματοδοτούν τον πόλεμο του Putin» ή (το λιγότερο φωναχτό) ότι «ενισχύουν το ρωσικό νόμισμα», πάνε στην άκρη…

Οι πολιτικές βιτρίνες των περισσότερων ευρωπαϊκών κρατών είχαν όμως προτάξει τα στήθια τους, εκτόξευαν πύρινα «ποτέ το ρούβλι!» και έδειχναν διατεθειμένες ακόμα και να οδηγήσουν τους πληθυσμούς τους, σαν άλλοι Μωϋσήδες, στη ζεστή-από-φυσικού της υποσαχάρια Αφρική παρά να «υποκύψουν στους εκβιασμούς του Putin»! Ήταν μια γενναία κωμική στάση, αντάξια ενός αναγνωρισμένου κλόουν όπως αυτός του Κιέβου, που γινόταν ξεκαρδιστική απ’ το γεγονός ότι ήξεραν πολύ καλά τι θα κάνουν οι εθνικοί γκαζο-προμηθευτές τους όταν αυτοί, πάνω στο σανίδι, έσκιζαν τις πλεξούδες τους… Θίασος!

Δυστυχώς σ’ αυτά τα εμπορικά deal («θα πληρώνουμε όπως ζητήσατε»…) δεν προβλέπονται γενναιοδωρίες (του είδους «… και θα σας στείλουμε για δώρο τις πολιτικές μας βιτρίνες»…). Το ευρωπαϊκό κεφάλαιο του συγκεκριμένου τομέα συμπεριφέρθηκε ρεαλιστικά σαν αυτό που είναι, αλλά οι «πολιτικοί εκπρόσωποί» του, ξεβράκωτοι, τσίτσιδοι (πολιτικά), παραμένουν στα πόστα τους, εξακολουθούν να χρυσοπληρώνονται, και οπωσδήποτε η κυρία Ursula θα μας φέρει καμιά καραβιά mRNA πλατφόρμες (κατά της γρίπης ίσως…) το φθινόπωρο, να στρώσουν τους ισολογισμούς των εταιρειών τους οι φίλοι της…

Πάρε τον ένα και βάρα τον άλλον (συγγνώμη για την προσωποποίηση, το ζήτημα είναι δομικό)! Ο υφιστάμενος της κυρίας Ursula που πληρώνεται σαν «υπ.εξ. της ε.ε.», αυτός ο ανεκδιήγητος Josep Borrell, είχε μια «καλή ιδέα»: τα «παγωμένα» στις ευρωπαϊκές τράπεζες ρωσικά περιουσιακά στοιχεία να κατασχεθούν και να δοθούν στους ουκρανούς μαφιόζους για να «ανοικοδομήσουν την χώρα». «Γιατί σας φαίνεται παράξενο;» απάντησαν οι κολαούζοι του. «Το έκανε και ο νυσταλέος Jo με τα παγωμένα περιουσιακά στοιχεία του αφγανιστάν». (Ο νυσταλέος το έκανε ακόμα πιο χοντρά: θα τα κατασχέσει και με τα μισά απ’ αυτά θα αποζημιώσει τις οικογένειες των θυμάτων της 11ης/9ου/2001… Μόνο που οι ταλιμπάν δεν είχαν καμία σχέση, ούτε κατηγορήθηκαν ποτέ ότι έχουν!)

Αυτά λέγονται ένοπλες ληστείες και μετατρέπουν το άλλοτε αγέρωχο «διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα» σε wild west – με πολλούς νεκροθάφτες. Οι διάφοροι / ες Borrell της ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας θα πληρώσουν για τις μεγαλοφυείς ιδέες τους ή μόνο θα πληρώνονται;

Υπάρχει μια έκφραση που λέγεται «αυτονομία των πολιτικών». Σημαίνει, χοντρικά, ότι οι πολιτικές βιτρίνες δρουν αφ’ εαυτές, όπως γουστάρουν. Μας είναι δύσκολο να φανταστούμε ότι οι πολιτικές βιτρίνες των ευρωπαϊκών κρατών δεν δίνουν λογαριασμό έστω σε κάποια τμήματα του κεφάλαιου. Μας είναι πιο εύκολο να φανταστούμε ότι τύποι σαν τον Borrell εκπροσωπούν τμήματα των ευρωπαϊκών μαφιών∙ ας πούμε τις κατασκευαστικές επιχειρήσεις τους. Όπως άλλωστε η κυρία Ursula εκπροσωπεί (και) τους φαρμακομαφιόζους.

Να μας ζήσουν να τους χαιρόμαστε!…

Λίγη πραγματικότητα παρακαλώ!

Δευτέρα 25 Απρίλη>> Στις 24 Μάρτη ήταν απόλυτα κατηγορηματικοί: «δεν πρόκειται να πληρώσουμε σε ρούβλια για το παλιοαέριο σας!!»

Στις 14 Απρίλη ήταν πάλι κατηγορηματικοί αλλά διακριτικά σκεπτικοί: «αν πληρώνουμε σε ρούβλια θα παραβιάσουμε τις κυρώσεις μας…»

Στις 22 Απρίλη βρήκαν την λύση! Θα κάνουν αυτό που ζητάει η Μόσχα – αλλά θα παριστάνουν ότι δεν το κάνουν!

Τι ζητούσε το τρισκατάρατο ρωσικό καθεστώς; Οι πληρωμές για το γκάζι – σε ευρώ ή δολάρια… – να μην γίνονται στα επί ευρωπαϊκού εδάφους υποκαταστήματα της gazprombank (επειδή εκεί μπορεί να «παγώσουν») αλλά στα κεντρικά της τράπεζας στη Μόσχα, όπου όσοι αγοράζουν θα ανοίξουν έναν λογαριασμό σε ευρώ (ή δολάρια) και έναν σε ρούβλια. Η gazprombank θα έχει εξουσιοδότηση να μετατρέπει τα ευρώ (ή δολάρια) σε ρούβλια, να τα μεταφέρει στον λογαριασμό β, και από κει να πληρώνεται…

Τι αποφάσισε η σοφή ε.ε.; Ότι είναι ο.κ. να πληρώνουν οι αγοραστές φυσικού αερίου σε ευρώ (ή δολάρια) στα κεντρικά της gazprombank, στη Μόσχα… ΑΛΛΑ (λένε οι υπηρεσίες της ε.ε.) υπάρχει ένα νομικό ζήτημα. Πότε θα θεωρείται η πληρωμή ολοκληρωμένη; Όταν τα ευρώ (ή δολάρια) θα μεταφέρονται απ’ τον λογαριασμό των ευρωπαϊκών εταιρειών στο λογιστήριο της gazprom; Ή αφού πρώτα τα ευρώ (ή δολάρια) κάνουν ένα γύρο μετατροπής τους σε ρούβλια (με την εγγύηση της gazprombank), επιστροφής στον β λογαριασμό (των ευρωπαϊκών εταιρειών) και μεταφοράς τους τότε στην gazprom; Οι υπηρεσίες (της ε.ε.) λένε ότι πρέπει να ισχύει το πρώτο, πράγμα που πρακτικά σημαίνει ότι οι εταιρείες δεν θα ανοίγουν β λογαριασμό…

Μοιάζει σαν «σολομώντια λύση» έτσι ώστε οι πολιτικές βιτρίνες της ε.ε. να σώσουν τα προσχήματα: το μείζον (η πληρωμή επί ρωσικού εδάφους, ώστε να μην υπάρχει κίνδυνος «παγώματος») γίνεται δεκτό∙ οι ευρωπαϊκοί λογαριασμοί σε ρούβλια όχι. Τα επιχειρήματα που επικαλούνται (οι νομικές υπηρεσίες της ε.ε.) κατά των λογαριασμών σε ρούβλια είτε είναι αόριστα (: έτσι παραβιάζονται οι «κυρώσεις»…) είτε αυθαίρετα (: η μετατροπή από νόμισμα σε νόμισμα θα επιβαρύνει τους αγοραστές με αβέβαια έξτρα κόστη). Εκείνο που προφανώς «καίει» είναι η αναγνώριση ενός παράδοξου δικαιώματος στην κεντρική τράπεζα της ρωσίας: το να μετατρέπει σε ρούβλια τις καταθέσεις δυτικών σε ευρώ (ή δολάρια) ενόσω τα ποσά είναι ακόμα στην ιδιοκτησία των δεύτερων (εφόσον βρίσκονται σε δικούς τους τραπεζικούς λογαριασμούς στην gazprombank). Ωστόσο η θέση της ε.ε. είναι εξαιρετικά αδύναμη για να μην πούμε γελοία: έχει σχεδόν κατάσχει ποσά κατατεθειμένα σε τράπεζες επί ευρωπαϊκού εδάφους παραβιάζοντας τα ιδιοκτησιακά δικαιώματα των κατόχων των αντίστοιχων λογαριασμών! Πώς μπορεί, μετά απ’ αυτό, να διαμαρτύρεται για την παραβίαση των δικαιωμάτων ιδιοκτησίας σε ευρωπαϊκούς λογαριασμούς επί ρωσικού εδάφους; Στο κάτω κάτω αυτοί οι λογαριασμοί δεν «παγώνουν»!…

Εκείνο που δεν μπορούν να παραδεχτούν οι δυτικές πολιτικές βιτρίνες είναι ότι διαλύοντας τις δεσμεύσεις του διεθνούς χρηματοπιστωτισμού (εδώ και χρόνια, με τις διάφορες «κυρώσεις» εδώ κι εκεί) ήρθε η ώρα να υποστούν τις συνέπειες: η κρισιμότητα των εμπορευμάτων (εν προκειμένω πρώτων υλών) είναι ανώτερης τάξης απ’ την χρησιμότητα των νομισμάτων και του (υπό δυτικό έλεγχο) χρηματοπιστωτισμού. Το να έχει ο δυτικός καπιταλισμός «διπλά δικαιώματα», αφενός σαν πελάτης / αγοραστής (που έχει πάντα δίκιο) και αφετέρου σαν κεντρικός τραπεζίτης του πλανήτη (που έχει όλη την εξουσία και πυροβολεί κατά βούληση), τελειώνει!! Και, ας το πούμε σύντομα: κανένα καπιταλιστικό κράτος του πλανήτη πλην των δυτικών (ευρώ, δολάριο…) δεν στεναχωριέται γι’ αυτό!

Ηθικό δίδαγμα; Οι φοβερές και τρομερές χρηματοπιστωτικές «κυρώσεις» κατά της Μόσχας έχουν φτάσει στη λογική τους κατάληξη: τρακάρουν με τον τοίχο της προτεραιότητας των εμπορευματικών (: πρώτες ύλες) αγορών. Η υποτιθέμενη «σχετική αυτονομία» του χρήματος (και η οπλοποίησή του…) απέτυχε – αλλά οι δυτικοί υποτελείς δεν πρέπει να το μάθουν. Το χρήμα (το νόμισμα) είναι μέτρο της αξίας κι όχι αξία καθαυτή∙ όπως το χιλιόμετρο είναι μέτρο των αποστάσεων στο χώρο κι όχι απόσταση καθ’ αυτή! Οι κεντρικές τράπεζες (των ηπα και τις ε.ε.) σαν εκδότριες του δολαρίου και του ευρώ, μπορούν να μαζεύουν όσες ποσότητες θέλουν (εξαιρετικότατος πληθωρισμός!)∙ μπορούν επίσης να φτιάχνουν και σαίτες! Όμως τα νομίσματα ούτε τρώγονται ούτε κινούν τις μηχανές των εργοστασίων! Στοιχειώδες, αλλά τρέχα γύρευε με τους κοκάκηδες μανατζαρέους των «πολιτικών επιστημών»…  

Κι έτσι αφού δεν είναι πια ντροπή να πληρώνεται το ρωσικό καθεστώς στην έδρα του για το φυσικό αέριο, πάει να πει ότι δεν είναι ντροπή το ίδιο για όλες τις υπόλοιπες στρατηγικές πρώτες ύλες. Που δεν είναι ούτε λίγες ούτε ασήμαντες.

Προκύπτει όμως ένα θέμα σοβαρό τώρα. Οι «κυρώσεις», το «δεν χρηματοδοτούμε τον πόλεμο του Putin», ήταν το δυτικό υπερόπλο – πριν οποιοδήποτε άλλο «κανονικό». Τώρα που η τρισκατάρατη ανεγκέφαλη αλεπού θα εισπράττει σε «σκληρό νόμισμα» στην έδρα του χωρίς δυνατότητα «παγώματος» των εισπράξεων / εσόδων τι θα γίνει;

(Η καπιταλιστική πραγματικότητα είναι σκληρή για τις φαντασιώσεις των δυτικών πολιτικών βιτρινών και των «στρατηγικών» τζογαδόρων τους…)

Gazorubles reloaded: θερμοσίφωνας εναντίον καταψύκτη

Δευτέρα 4 Απρίλη>> Έγινε όπως αναμενόταν. Για την ακρίβεια επιταχύνθηκε: όποιος χάνει την ιστορική διάρκεια για χάρη των εντυπώσεων της στιγμής δεν καταλαβαίνει. Για λογαριασμό της συνέχειας της εργατικής κριτικής / αντιπληροφόρησης ας θυμίσουμε εισαγωγικά ότι πριν μια βδομάδα (Δευτέρα 28 Μάρτη, gazorubles) γράφαμε μεταξύ άλλων:

… Μετά την οργάνωση της απαίτησης πληρωμής σε ρούβλια (σε καμμιά βδομάδα), οι ευρωπαίοι, «μη φιλικοί» αγοραστές θα πρέπει να ανοίξουν λογαριασμούς σε ρωσικές τράπεζες (σε μία απ’ αυτές τις δύο όχι-τιμωρημένες), να καταθέσουν σ’ αυτές γενναίες ποσότητες ευρώ που θα μετατρέπονται σε ρούβλια, και να πληρώνουν μέσω αυτών των λογαριασμών το γκάζι. Κατ’ αυτόν τον τρόπο ο έλεγχος των πληρωμών θα βρίσκεται σε ρωσικές και όχι σε ευρωπαϊκές τράπεζες – για να αντιμετωπιστεί ο κίνδυνος «παγώματος» των σχετικών ποσών. Εκτός απ’ τον έλεγχο μεγαλώνει αισθητά και η (διεθνής) ζήτηση σε ρούβλια∙ πράγμα που είχε ήδη σα συνέπεια, και μόνο με την αναγγελία της ανεγκέφαλης αλεπούς, την ανατίμηση της διεθνούς ισοτιμίας του ρουβλιού. Κι αυτό είχε / έχει αλυσιδωτά αποτελέσματα στις τιμές των εισαγόμενων στη ρωσική επικράτεια (και τιμολογημένων σε δολάριο ή ευρώ) ευρείας χρήσης εμπορευμάτων, που πληρώνονται απ’ τους ντόπιους σε ρούβλια: έπεσαν (οι τιμές), με αποτέλεσμα οι συνέπειες των «κυρώσεων» για τον ρωσικό πληθυσμό να είναι πια ιδιαίτερα περιορισμένες. (Δεν εννοούμε τα είδη πολυτελείας…)

Πρόκειται για μίνι διεθνοποίηση του ρωσικού νομίσματος. Που βέβαια απέχει πολύ, τουλάχιστον αυτή τη στιγμή, απ’ το να το καθιερώσει σαν ένα ισχυρό διεθνές νόμισμα. Αν, λοιπόν, μείνει κάποιος εκεί θα συμπεράνει ότι δεν πρόκειται για κάτι που να αξίζει τον χαρακτηρισμό “golden bullet”. Λάθος!…

Τώρα έχει αρχίσει ο ντόρος. Και οι απειλές διάφορων δυτικών πολιτικών βιτρινών ή/και δημαγωγών ότι «εξαιτίας των απαιτήσεων αυτών των άθλιων στη Μόσχα» θα παγώσουμε… «Να φοράτε κανά πουλόβερ παραπάνω» συνέστησε ένας γερμανός υπουργός του υποτελείς του, και πρέπει να αναρωτηθούμε αν το άλλοτε διάσημο ανταγωνιστικό πνεύμα ενός καλού τμήματος της γερμανικής κοινωνίας φοράει πλέον διπλές και τριπλές παντόφλες ώστε να αντέχει τέτοιες προσβλητικές συμβουλές…

Αυτό που επιβάλει η Μόσχα είναι απλό και παραδειγματικό: αντί οι σε ευρώ πληρωμές (κατ’ αρχήν για το γκάζι) να γίνονται στα γερμανικά, ιταλικά, αυστριακά παραρτήματα της gazprombank, κινδυνεύοντας ανά πάσα στιγμή από «πάγωμα», θα γίνονται στη ρωσική έδρα της. Αντί να «τραβάει» η gazprom τις πληρωμές απ’ το ευρωπαϊκό έδαφος διακινδυνεύοντας να μην μπορεί να το κάνει, οι πελάτες της θα στέλνουν τα ευρώ τους (ή τα δολάριά τους) σε ρωσικό έδαφος, σε δικούς τους λογαριασμούς στα κεντρικά της gazprombank. Την οποία θα έχουν εξουσιοδοτήσει να τα μετατρέπει σε ρούβλια στο χρηματιστήριο της Μόσχας (στην τρέχουσα κάθε φορά ισοτιμία), ώστε να πληρωθεί (πάντα επί ρωσικού εδάφους) η μητρική gazprom. Εδώ το νόμισμα, μέσω μιας αλληγορίας για το έδαφος, είναι η σημαία του κράτους.

Γιατί διάφορες πολιτικές βιτρίνες, ο έρμος γερμανός καγκελάριος, ο βασιλιάς Μακρόν, ο τραπεζίτης Ντράγκι, πετάχτηκαν αγανακτισμένοι να δηλώσουν «όχι, ποτέ σε ρούβλια!»; Κανείς τους δεν αγοράζει ρωσικό γκάζι, άλλη είναι η δουλειά τους. Κανείς τους δεν θα στερηθεί την θαλπωρή απ’ το πιθανό “δελτίο” στο ρεύμα ή στη θέρμανση. Το αέριο το αγοράζουν εταιρείες, εταιρείες ιδιωτικές, κρατικές ή σ.δ.ι.τ. Και το καταναλώνουν οι υπήκοοι (που μπορεί να φορέσουν διπλά και τριπλά πουλόβερ, έχοντας μια τρύπα στο μπράτσο για να κάνουν τριπλά και τετραπλά «τσιμπήματα» γενετικής μηχανικής…) αλλά επίσης και οι βιομηχανίες. Υποτίθεται ότι οι πολιτικές βιτρίνες στον καπιταλιστικό κόσμο είναι οι εκπρόσωποι αυτών των βιομηχανιών. Τι γνώμη έχουν τα αφεντικά των βιομηχανιών (για παράδειγμα των γερμανικών) για την «προτάσσω το στήθος μου στο εχθρό» στάση των τωρινών πολιτικών τους εκπροσώπων;


Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, στείλτε email (mail@sarajevomag.gr) για την απαραίτητη συνεννόηση.

Gazorubles

Δευτέρα 28 Μάρτη>> Σα να μην έφτανε η επίδειξη ακαταμάχητης πολεμικής τεχνολογίας, λίγες μέρες μετά, στις 23 Μάρτη η Μόσχα εκτόξευσε άλλη μια “golden bullet”, διαφορετικού είδους: απαίτησε (απ’ τις «μη φιλικές χώρες»…) να πληρώνουν το ρωσικό γκάζι σε ρούβλια. Ούτε σε ευρώ, ούτε σε δολάρια∙ σε ταπεινά ρούβλια. Αυτή η ενέργεια αφορά την οικονομική διάσταση του 4ου παγκόσμιου πολέμου (και όχι απλά και μόνο το ουκρανικό πεδίο) και γίνεται ελάχιστα αντιληπτή και κατανοητή, εκτός αν μνημονεύεται στρεβλωμένα για να κουκουλωθεί ο χρηματιστηριακός τζόγος στη δύση: δεν έχει ερείπια, δεν έχει παιδιά και μανάδες, δεν κουρντίζει τον φτηνό και επιλεκτικό δυτικό ανθρωπισμό.

Γι’ αυτόν τον οικονομικό πόλεμο η ασταμάτητη μηχανή γράφει σταθερά, αναλυτικά και κριτικά εδώ και αρκετό καιρό. Η πιο πρόσφατη φορά ήταν πριν λίγες ημέρες, την Παρασκευή 18 Μάρτη (swift 1, 2 και 3). Αντιλαμβανόμαστε την ρωσική απαίτηση για πληρωμή σε ρούβλια σα στοιχείο αυτής της γενικότερης νομισματικής αναδιάρθρωσης, που έχει ξεκινήσει με αργούς ρυθμούς εδώ και λίγα χρόνια και τώρα επιταχύνεται: της αποδολαριοποίησης ικανού τμήματος του διεθνούς εμπορίου. Ή, με διαφορετικά λόγια, του (σημαντικού) περιορισμού του διεθνούς κύκλου «αξιοποίησης του δολαρίου» έτσι ώστε να αποσταθεροποιηθεί απ’ τα θεμέλιά της η αμερικανική ηγεμονία (ή το αμερικανικό ιμπεριαλιστικό θράσος).

Πού, λοιπόν, σημαδεύει συγκεκριμένα αυτή η “golden bullet”; Ως τώρα όποιος ήθελε να αγοράσει ρωσικό φυσικό αέριο (είτε μέσω αγωγών είτε υγροποιημένο) πλήρωνε είτε με δολάρια είτε με ευρώ. Τα συμβόλαια ήταν συνήθως μακρόχρονα (ειδικά μέσω αγωγών) και οι τιμές σταθερές. Μέσα στη θύελλα «κυρώσεων» που επέβαλε η ε.ε. σε βάρος του ρωσικού καπιταλισμού, ακριβώς επειδή τα κράτη / μέλη / πελάτες χρειάζονται το φτηνότερο, διαρκούς ροής μέσω αγωγών ρωσικό αέριο (και δεν το αγοράζουν από πονοψυχιά ή επειδή αγνοούν το υγροποιημένο / LNG οποιασδήποτε προέλευσης…) φρόντισαν να αφήσουν την gazprom, την τράπεζά της (gazprombank) και την κρατική sbermank (την μεγαλύτερη στην κεντρική και ανατολική ευρώπη, τρίτη σε μέγεθος σ’ όλη την ευρώπη…) εκτός αποκλεισμού απ’ το σύστημα διατραπεζικών συναλλαγών swift. Διαφορετικά δεν θα μπορούσαν να πληρώνουν άρα να αγοράζουν το πολύτιμο φυσικό αέριο.

Το 2020 μερικές απ’ τις «μη φιλικές χώρες» της ευρώπης αγόραζαν ρωσικό φυσικό αέριο στα εξής ποσοστά σε σχέση με τις συνολικές ανάγκες τους: φινλανδία 94% – λετονία 93% – εσθονία 79% – αυστρία 64% – ελλάδα 51% – γερμανία 52% – ιταλία 48% – λιθουανία 46% – πολωνία 40%. Επειδή καινούργιοι αγωγοί (για τροφοδοσία εκτός ρωσίας) δεν φτιάχνονται απ’ τον ένα μήνα στον άλλο, και επειδή το LNG είναι σαφέστερα ακριβότερο (απ’ όπου κι αν έρχεται) και, επιπλέον, απαιτεί ακριβές εγκαταστάσεις εξαέρωσης, φαίνεται ότι τα πιο πάνω κράτη προτίμησαν τώρα να μην «απεξαρτηθούν» απότομα απ’ ρωσικό γκάζι. (Τι βρώμικη ορολογία ε; Αυτό το περί «εξάρτησης»…)


Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, στείλτε email (mail@sarajevomag.gr) για την απαραίτητη συνεννόηση.

Απ’ την «εξάρτηση» στη … σχάση!

Δευτέρα 28 Μάρτη>> Είναι ένα deal απ’ το οποίο δεν θα μπορούσε να λείπει η κυρία Ursula: η αμερικανική σχιστολιθική εξαγωγή αερίου θα εκτοξευτεί για να πουληθούν στην ε.ε. επιπλέον 15 δις κυβικά υγροποιημένου γκαζιού ως το τέλος του 2022… κι έτσι η ευρωπαϊκή δύση θα «απεξαρτηθεί» λίγο απ’ τις κακές παρέες της με το ρωσικό…

Μικρή αλλά αναγκαία παρένθεση εδώ: Εκτός απ’ τους αμερικάνους εξαγωγείς εκείνοι που έχουν κατενθουσιαστεί με αυτήν την απόφαση είναι οι έλληνες εφοπλιστές (το νο 1 εθνικό κεφάλαιο που με χέρι σταθερό μας έχει βουτήσει απ’ τον σβέρκο και μας σέρνει στον 4ο παγκόσμιο πόλεμο, για τα δικά του συμφέροντα φυσικά): έχοντας στην ιδιοκτησία τους κάτι λιγότερο απ’ το ¼ (22,3% για την ακρίβεια) των γκαζάδικων παγκόσμια τρίβουν όχι μόνο τα χέρια τους… Συγκρατείστε παρακαλούμε μερικά ονόματα, για να έχετε υπόψη σας ποιοι είναι εκείνοι που, σαν “αφεντικά κορυφής” (εκείνο που παλιά λεγόταν “αστική τάξη”, τώρα όμως δεν είναι υποχρεωτικό να έχουν αστική κουλτούρα), διαμορφώνουν την πολιτική του ελληνικού ιμπεριαλισμού βάζοντάς μας να σκάψουμε, με δικά μας έξοδα, τους λάκους μας, έχοντας οι ίδιοι μεγάλους στόλους γκαζάδικων και ακόμα μεγαλύτερους τραπεζικούς λογαριασμούς: όμιλοι Αγγελικούση, Προκοπίου, Λιβανού, Χανδρή, Τσάκου, Οικονόμου, Μαρτίνου, Λάτση, and… last but not least, Μαρινάκη. Ο οποίος, φυσικά, είναι ένας απλός κληρονόμος που παίρνει το μερδικό του απ’ τις μπίζνες που διαχειρίζονται άλλοι∙ ένα μερδικό ικανό πάντως για να κάνει «εθνική δουλειά» μέσω των μήντια που ελέγχει. Και, μαζί με τον άλλον εφοπλιστή / μηντιάρχη (ξέρετε ποιον…), να εκλαϊκεύει και να διασπείρει την «εθνική γραμμή».

Πίσω στην «αμερικανική βοήθεια». Το υγροποιημένο αέριο είναι αρκετά ακριβότερο απ’ ότι το αέριο μέσω αγωγών, πέρα απ’ την τιμή της πρώτης ύλης αυτής καθαυτής. Ενώ οι αγωγοί έχουν ένα αρχικό κόστος κατασκευής που θα αποσβεστεί σε βάθος χρόνου, το LNG εκτός απ’ το κόστος των εγκαταστάσεων υγροποίησης και εξαέρωσης έχει και τα διαρκή μεταφορικά (την χαρά των γκαζάδων εφοπλιστών). Τα οποία μεταφορικά, επειδή δεν είναι διαρκούς ροής όπως στους σωλήνες, ανεβαίνουν κατά βούληση όταν η ζήτηση (LNG) είναι μεγαλύτερη, πιο επείγουσα ή και τα δύο σε σχέση με την προσφορά μεταφορικών μέσων (γκαζάδικων). Απλό: αν υπάρχει αυξημένη ζήτηση LNG αλλά περιορισμένος αριθμός πλοίων, οι  ιδιοκτήτες των τελευταίων κάνουν πλειστηριασμό για ποιο ναύλο θα μπουν… (Το ίδιο ακριβώς γινόταν τους περασμένους μήνες με τα κοντεϊνεράδικα…) Συνεπώς στην τιμή του LNG υπεισέρχεται ένας έξτρα παράγοντας, εκτός του αερίου του ίδιου και των απαιτήσεών του. (Να ο λόγος που τα ευρωπαϊκά κράτη / αφεντικά έχουν προτιμήσει επί δεκαετίες την τροφοδοσία τους μέσω αγωγών…).

Αυτά ισχύουν για την «στεγνή οικονομία», των λογιστηρίων. Όχι για την καπιταλιστική πολιτική οικονομία. Εκεί μπορούν να γίνουν μαγείες. Και γίνονται.


Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, στείλτε email (mail@sarajevomag.gr) για την απαραίτητη συνεννόηση.

Η πολυδιάστατη…

Δευτέρα 13 Δεκέμβρη>> Τελικά δεν έφαγε ξύλο ο ρημαδοΚούλης στο Sochi… Ή δεν έφαγε τόσο ώστε να φαίνεται… Η ανεγκέφαλη αλεπού (: Putin) ήταν κουρασμένη: είχε γυρίσει από μια διήμερη επίσκεψη στο Ν. Δελχί (με πλούσιες και μεγάλες συμφωνίες)∙ είχε υποστεί για ώρες και τον νυσταλέο Jo με το συνεργείο του (για το καλό της ανθρωπότητας…)∙ οπότε τι να λέει το ραντεβού της με τον ρημαδοΚούλη; Αν άκουγε κανείς τις δηλώσεις του Putin μετά, θα νόμιζε ότι πρόκειται για υπουργό δασών-και-εμπορίου! Τίποτα, εντελώς τίποτα, απ’ τα ζητήματα που καίνε είτε στην ανατολική Μεσόγειο είτε στα ανατολικά βαλκάνια…

Ο ρημαδοΚούλης απ’ την μεριά του, έπρεπε να πουλήσει «λιώσιμο των πάγων» στις ελληνορωσικές σχέσεις σ’ ένα κοινό που περιμένει ή ελπίζει σ’ έναν ρωσο-τουρκικό πόλεμο (!!). Έπρεπε επίσης να ξορκίσει την αποτυχία του (αναμενόμενη πάντως) να πείσει την ανεγκέφαλη αλεπού να πείσει την gazprom να κάνει μια καλύτερη τιμή στο αέριο που πουλάει στο ελλαδιστάν.* Πέταξε λοιπόν στις δηλώσεις του δυο κουβέντες και για την επιθετικότητα της τουρκίας, και την «ειρήνη στην ανατολική Μεσόγειο», ξέροντας ότι κανενός το αυτί δεν ιδρώνει – στη ρωσία… Τα γνωστά άσφαιρα και εθνοπατριωτικά…

Εκείνα που βαριόταν να πει η ανεγκέφαλη αλεπού, τα είχε πει νωρίτερα ο υπ.εξ. Lavrov στον ρημαδοΓουαϊδοΝικόλα, στη Ρώμη∙ και τα επανέλαβε λίγες μέρες μετά ο εκπρόσωπος τύπου της ανεγκέφαλης αλεπούς Dmitry Peskov συντευξιαζόμενος σε ελληνικό καθεστωτικό κανάλι: … Το πρόβλημα είναι πολύ απλό: συγκεντρώνονται όλο και περισσότεροι στρατιώτες του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ στο έδαφός σας. Μεταφέρονται εκατοντάδες, χιλιάδες μονάδες στρατιωτικού εξοπλισμού μέσω της Αλεξανδρούπολης και ούτω καθεξής. Ανοίγετε νέες εγκαταστάσεις του ΝΑΤΟ και την ίδια στιγμή το ΝΑΤΟ μας κατονομάζει ως εχθρό και το ΝΑΤΟ προετοιμάζει τον βασικό σκοπό της Συμμαχίας, που δεν είναι άλλος από το αναχαιτίσει τη Ρωσία…

Πολύ απλό, πράγματι, και εντελώς σαφές: είστε εχθροί – αλλά είμαστε ευγενικοί (ακόμα)! Ο Peskov (που παρεπιπτόντως είναι σπουδαγμένος «τουρκολόγος»…) δεν είπε «η τουρκία όμως δεν είναι εχθρός»… Όταν ρωτήθηκε πως βαθμολογεί τις σχέσεις της Μόσχας με την Άγκυρα και την Αθήνα έβαλε 7 στην πρώτη και 6 στην δεύτερη, πράγμα που συντηρεί την χρήσιμη αυταπάτη των εθνικόφρονων μαζών του ελλαδιστάν ότι με τον 4ο παγκόσμιο πόλεμο σε εξέλιξη «τα πράγματα δεν είναι τόσο χάλια».

Αλλά είναι.

(* Οι τιμές του φυσικού αερίου έχουν γίνει αγαπημένο παιχνίδι στα χρηματιστήρια αυτήν την εποχή, κάτι που σημαίνει άνοδο – άνοδο – άνοδο. Η ανεγκέφαλη αλεπού είχε κατηγορήσει το φθινόπωρο τα ευρωπαϊκά κράτη για την “ενεργειακή κρίση”, επειδή είχαν αλλάξει τα μακρόχρονα συμβόλαια με την gazprom που εγγυώνται σχετική σταθερότητα στις τιμές, υιοθετώντας την αγορά σε «τιμές spot», δηλαδή στις χρηματιστηριακές τιμές, που το 2019 ήταν χαμηλότερες απ’ τις προβλεπόμενες στα συμβόλαια. Άλλαξε όμως το βιολί το 2021, και οι τιμές του φυσικού αερίου (μαζί με τις τιμές του ρεύματος) άρχισαν να εκτοξεύονται…

Τέτοια περίπτωση ακριβώς είναι η ΔΕΠΑ: πήγε για μαλλί το 2019, το 2020 είχε περμανάντ, αλλά το 2021 βγήκε κουρεμένη. Τώρα ζητάει έλεος απ’ την gazprom απ’ όπου προέρχεται το 50% του γκαζιού που καταναλώνεται στο ελλαδιστάν, και ο ρημαδοΚούλης είχε μια κρυφή ελπίδα μήπως αν θυμόταν τον σημαντικό ρόλο του ρωσικού στόλου (υπό την διοίκηση του ολλανδού Χέιδεν) στη ναυμαχία του Ναυαρίνου η καρδιά της ανεγκέφαλης αλεπούς γινόταν βούτυρο.

Τίποτα όμως… Ο ρημαδοΚούλης μόνο μουρμούρισε στις δηλώσεις του στο Sochi κάτι του είδους «ε, να μην μας χρεώσετε όσο λέει η αγορά, ε;» Στα ζόρια του καπιταλισμού, ως γνωστόν, οι φιλελεύθεροι ξεχνούν ότι είναι οπαδοί «των νόμων της αγοράς» και γίνονται κρατιστές…)

Οι εθνικοί υδρογονάνθρακες και το «I have a dream»

Δευτέρα 11 Οκτώβρη>> Η «εστία» είναι πολύ παλιά, δεξιά εφημερίδα – όχι, όμως, λούμπεν. Το ρεπορτάζ της στις 27 Σεπτέμβρη δεν διαψεύστηκε γιατί ήταν ακριβές… Έμεινε, όμως, σαν «μυστικό», κάτι δύσκολο να εξηγηθεί αφού η καρέκλα του ρημαδοΚούλη πριονίζεται απ’ τους πιο κλασσικούς πατριώτες / εθνικιστές του κόμματός του – ενώ και η αντιπολίτευση (απ’ το μαγαζί της Κουμουνδούρου ως τον γραμματοκομιστή του γιού του αφεντικού) δείχνει τακτικά εθνοπατριωτικό οίστρο.

Το ρεπορτάζ αναφερόταν στην ομιλία του ρημαδοΚούλη στη γενική συνέλευση του οηε στη Ν. Υόρκη τρεις μέρες νωρίτερα. Το εθνοπατριωτικό ενδιαφέρον της «εστίας» εστίασε σ’ αυτό το απόσπασμα:

… Έχω ένα όραμα για την Ανατολική Μεσόγειο: Αντί να συνεχίσουμε τις διαμάχες του προηγούμενου αιώνα για τους υδρογονάνθρακες – ένα αγαθό που χάνει την αξία του – θα πρέπει να ενώσουμε τις δυνάμεις μας και να συνεργαστούμε ενάντια στους νέους κοινούς εχθρούς. Την κλιματική κρίση, η οποία επηρεάζει εξίσου τις δύο χώρες μας. Αλλά και την απειλή της παράνομης μετανάστευσης, όπου η Τουρκία έχει σημαντικό ρόλο να διαδραματίσει συνεργαζόμενη με εμάς προκειμένου να εξαλείψουμε τα παράνομα δίκτυα διακινητών που εκμεταλλεύονται την απόγνωση ευάλωτων ανθρώπων.

Υπάρχουν πολλά που οι δυο χώρες μας μπορούν να κάνουν από κοινού. Είμαστε προορισμένοι από την ιστορία και τη γεωγραφία να συνυπάρχουμε. Είναι προς το κοινό μας συμφέρον να το κάνουμε με τρόπο ειρηνικό και με στόχο την ευημερία…

Εκτός συνόρων ο ρημαδοΚούλης επιδεικνύει τον ρεαλισμό του, κι όχι γενικά κι αόριστα. Η πιο πάνω θέση ταυτίζεται με την “win – win” άποψη που επαναλαμβάνει μόνοτονα ο Ερντογάν εδώ και χρόνια. Όμως εντός συνόρων αυτός ο ρεαλισμός είναι ο ορισμός της «εθνικής προδοσίας»! Κι ωστόσο δεν ξέρουμε γιατί οι αντίπαλοί του δεν του την έχουν καταλογίσει ως τώρα εν χορδαίς και οργάνοις. Του την φυλάνε, άραγε, για την προεκλογική περίοδο;

Το βέβαιο είναι ότι η εγκατάλειψη «των διαμαχών του προηγούμενου αιώνα για τους υδρογονάνθρακες, ένα αγαθό που χάνει την αξία του» σημαίνει επίσης εγκατάλειψη των εθνικών φιλοδοξιών για μια ανατολική Μεσόγειο «ελληνική λίμνη». Χωρίς το κυνήγι πετρελαίου ή γκαζιού στον πάτο της θάλασσας η ΑΟΖ χάνει το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος της αξίας της (απομένουν μόνο τα ψάρια). Κι αν η ΑΟΖ γίνει επίσημα τριτεύουσας σημασίας ζήτημα, γκρεμίζεται το βάθρο πάνω στο οποίο ο ελληνικός ιμπεριαλισμός έχει στήσει εδώ και πολλά χρόνια την αντιτουρκική ρητορική του… Αυτό είναι «εθνική προδοσία» με κεφαλαία γράμματα!! (Πώς θα εξασφαλίζεται η εθνική υποτέλεια των πληβείων αν «τα βρούμε με τον αιώνιο εχθρό»;)

Πριν μερικούς μήνες, τον Απρίλη, ο υπ.εξ. ρημαδο_____Νικόλας, και πάλι εκτός συνόρων, είχε δηλώσει στην arab news ότι «… η ελλάδα δεν πρόκειται να αρχίσει να σκάβει την Μεσόγειο για να βρει πετρέλαιο και αέριο, ούτε θα μετατρέψει το Αιγαίο σε κόλπο του Μεξικό». Τότε γιατί το ρημαδογκουβέρνο τρώγεται με την συμφωνία αοζ μεταξύ τουρκίας και λιβύης, και τι αξία έχει η συμφωνία που πιεστικά επεδίωξε με την χούντα του Καϊρου; Όλα για τις εντυπώσεις; Και οι αμερικανικές βάσεις plus κι αυτές για την “ειρηνική συνύπαρξη μεταξύ γειτόνων”;

Η εσωτερική κατανάλωση εθνικισμού παίζει πάντα τον «πολιτικό» ρόλο της. Απ’ την άλλη μεριά όμως η εξαγωγή ρεαλισμού θα πρέπει να καταλήξει σε πρακτικά αποτελέσματα, διαφορετικά είναι αέρας κοπανιστός (και πανάκριβος).

Ίσως η απάντηση να βρίσκεται σε κάτι παλιό: οι ελληνικές πολιτικές βιτρίνες είναι διαχρονικά και πάνω απ’ όλα έλληνες! Που σημαίνει: ειδικοί στην εξαπάτηση… Εξ ου και έχουν «οράματα» που τα συντηρούν σαν τέτοια…

Περί αερίων γενικά

Δευτέρα 24 Μάη>> Κι έτσι στα ξαφνικά ο γύπας υπ.εξ. ρημαδο—–Νικόλας, την ώρα που ο ζεστός αέρας της σαουδαραβικής ερήμου χάιδευε το υψηλό πνεύμα του, ξεστόμισε μιαν αλήθεια. Ίσως για να καθησυχάσει τους τοξικούς συνομιλητές του, εκεί στο εξωτικό Ριάντ. Ήταν πριν ένα μήνα:

… Η Ελλάδα πιστεύει στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και δεν πρόκειται να αρχίσει να σκάβει τον βυθό της Μεσογείου για να βρει αέριο και πετρέλαιο, για έναν πολύ απλό λόγο… Χρειαζόμαστε 10 με 20 χρόνια για να το βρούμε και να το εκμεταλλευτούμε, και από οικονομική άποψη θα ήταν πολύ πιο ακριβό για παράδειγμα από το δικό σας, της Σαουδικής Αραβίας. Έτσι, οικονομικά δεν οραματίζομαι την Ελλάδα να γίνει χώρα παραγωγής πετρελαίου… Το Αιγαίο είναι ένας παράδεισος στη γη. Δεν σκοπεύουμε να το μετατρέψουμε σε κόλπο του Μεξικού. Η Ελλάδα δεν σχεδιάζει στο άμεσο μέλλον να γίνει χώρα παραγωγής πετρελαίου και φυσικού αερίου…

Θα έπρεπε να είναι σοκ μεγατόνων! Μέσα σε 6 όλες κι όλες προτάσεις κατέρρευσε όχι μόνο το όνειρο των ελλήνων μικροαστών να γίνουν σεΐχηδες αλλά η εθνικιστική ρητορική δεκαετιών:

– Γιατί οι “ξένοι” και ειδικά οι γερμανοί (έγιναν μόδα στα ‘10s) μας εποφθαλμιούν; Επειδή θέλουν να φάνε τα πετρέλαια του Αιγαίου μας!!!

– Γιατί αυτό ο τύραννος ο Erdogan θέλει να πάρει το Αιγαίο μας; Επειδή έχει πολλά πετρέλαια!

– Γιατί το Καστελόριζο έχει αοζ μέχρι, περίπου, το Γιβλαρτάρ; Επειδή ο βυθός έχει πολύ πράμα!

– Πού ξέρουμε ότι υπάρχουν πετρέλαια; Από αρχαιοτάτων χρόνων… και μπούμπλε μπούμπλε μια μυστική έκθεση της cia… και τα λοιπά!

– Γιατί θεωρούμε εχθρική ενέργεια την συμφωνία Άγκυρας – Τρίπολης για την λιβυο-τουρκική αοζ; Γιατί πάνε να μας πάρουν τα πετρέλαια…

– Γιατί είμαστε αδελφοσύμμαχοι με το Τελ Αβίβ; Επειδή θα φτιάξουμε τον σούπερ αγωγό (east med) που θα μαζεύει και το δικό μας άφθονο φυσικό αέριο!

– Γιατί φτιάχνουμε «οικόπεδα» και τα δίνουμε για τρύπημα σε ευρω-αμερικάνικες εταιρείες; Είναι η ενεργειακή διπλωματία μας: θα βρουν πετρέλαιο ή/και αέριο παχύ και πολύ, οπότε τα μητρικά τους κράτη θα μας προστατεύουν!!!

Το πράγμα κουκουλώθηκε άρον άρον, με τον γνωστό τρόπο («παρερμηνεύτηκαν οι δηλώσεις»…) αλλά η ασταμάτητη μηχανή έχει το δικαίωμα να χαρεί λίγο. Οι εδώ και χρόνια κριτικές της απόψεις επιβεβαιώνονται: ΔΕΝ είναι οι υδρογονάνθρακες η αιτία των όποιων συμμαχιών του ελληνικού ιμπεριαλισμού!!! Το πετρέλαιο (κατ’ αρχήν) είναι ξεπερασμένο ενεργειακό «παράδειγμα» – όσο για το φυσικό αέριο υπάρχει ήδη μεγάλη προσφορά για την ευρωπαϊκή αγορά…

Αφού, λοιπόν, το ελλαδιστάν δεν θα γίνει σεϊχάτο, για ποιόν λόγο αγκαλιάζει κάθε διαθέσιμο γκάγκστερ και δολοφόνο στην ευρύτερη περιοχή; Η αιτία είναι ωμή και χωρίς πετροδολάρια: κάνει συμμαχίες μέσα στην εξέλιξη του 4ου παγκόσμιου πολέμου ελπίζοντας να «αυξήσει την τιμή» του οικοπέδου στο οποίο έχουμε την ατυχία να ζούμε (και δεν είναι «επί της γης παράδεισος»!!!) – αυτό που λέμε γεωπολιτική πρόσοδο – προς όφελος, φυσικά, τόσο του νο 1 εθνικού κεφαλαίου (περισσότερο στη συνέχεια) όσο και αρκετών απ’ τα ντόπια αφεντικά.

Ο προσανατολισμός του ελληνικού ιμπεριαλισμού και η συμμετοχή του στον «άξονα» Ουάσιγκτον – Λονδίνο – Τελ Αβίβ (- Ριάντ) έχει καθαρό στόχο την τουρκική επικράτεια. Είναι στόχος απ’ την εποχή του «ενιαίου αμυντικού δόγματος», στα μέσα των ‘90s – με κυμαινόμενη ένταση αλλά επίμονες φαντασιώσεις. Οπωσδήποτε, σ’ αυτήν 25ετία, οι συσχετισμοί δύναμης άλλαξαν ραγδαία (σε βάρος των ελληνικών ορέξεων) και παρά τις κατάρες προς το τουρκικό καθεστώς δεν υπάρχει τίποτα σοβαρό στον ορίζοντα που να δείχνει ότι η Άγκυρα θα ξαναγίνει «υποψήφια για διάλυση» όπως ήταν στα ‘90s.

Μ’ έναν όχι και τόσο αόρατο τρόπο, τα ελληνικά αφεντικά και οι πολιτικές τους βιτρίνες θα μπορούσαν να μετατρέψουν το Αιγαίο όχι σε “κόλπο του Μεξικό” αλλά σε “κόλπο του Τονκίν” – αρκεί, φυσικά, να το θέλει και η Ουάσιγκτον…