Στα σκουπίδια! (1)

Πέμπτη 2 Ιούνη>> Ο εντόπιος φύλακας άγγελος της υγείας μας και η αγέλη του, ορέγονται μια «τέταρτη δόση» πλατφορμιασμού τον ερχόμενο Σεπτέμβρη. Θα πρέπει να τους συμβούλεψε επ’ αυτού ο κτηνίατρος ceo, στο πρόσφατο σύντομο πέρασμά του απ’ τα μέρη μας… Μια τόση δα δοσούλα (που προφανώς θα γίνει καταναγκαστική) – πώς κάνετε έτσι;

Υπάρχει ένα προβληματάκι βλέπετε. Το ομολογεί ένας ceo της φαρμακομαφίας moderna. Ένας απλός ceo; Όχι δα. Ο γάλλος Stephane Bancel που είναι στεναχωρημένος στο πιο κάτω video είναι ένας 50άρης δισεκατομυριούχος επιχειρηματίας, που ξεκίνησε σαν πλασιέ της φαρμακομαφίας Eli Lilly και ανέβηκε (όπως ο κτηνιάτρος ceo της pfizer…) καταφέρνοντας με την αξία του να έχει το 8% των μετοχών της moderna… Και τα λοιπά και τα λοιπά.

Εξομολογείται λοιπόν. Όχι στον παπά του…. Στο παρακμιακό πλέον «παγκόσμιο οικονομικό φόρουμ» του Davos… Κι αν είναι-για-πέταμα τόσα εκατομμύρια δόσεις πλατφορμών γενετικής μηχανικής της moderna αφού ο κόσμος έχει χαμπαριάσει και δεν γουστάρει, πόσες δόσεις απ’ τα 4 δισεκατομύρια που έχει φτιάξει να έχει-για-πέταμα η άλλη φαρμακομαφία, το δίδυμο pfizer/biontech; Μισό; Ένα δισεκατομύριο; Παραπάνω;

Μόνο ευχάριστη είναι αυτή η αλλού σιωπηλή και αλλού ηχηρή απόρριψη!!! «…Οι άνθρωποι δεν τα θέλουν… Στις ηπα οι άνθρωποι δεν τα θέλουν… Σ’ όλο τον κόσμο πολλοί άνθρωποι δεν τα θέλουν…»! Ενστικτώδικα, εμπειρικά, εκατοντάδες εκατομμύρια αιχμάλωτοι σ’ αυτόν τον πλανήτη έχουν καταλάβει πόσο φονικές / καταστροφικές είναι οι πλατφόρμες γενετικής τροποποίησης των κυττάρων!!

Τώρα τα αφεντικά του συμπλέγματος ψάχνουν να βρουν μπράτσα υπνωτισμένων, πρόθυμων, “μαχητών της κοινωνικής ευθύνης” σύμφωνα με τις κρατικές προσταγές… Για μια «4η δόση», ή/και για μια «νέα version», ή/και για μια «mRNA πλατφόρμα κατά της γρίπης»… Και θα τα βρουν….

(Ευχαριστούμε τον Στ. για την υπόδειξη και τον Β. για τον υποτιτλισμό).

Στα σκουπίδια! (2)

Πέμπτη 2 Ιούνη>> Και που να ήξεραν αυτοί οι τελευταίοι!

Όπως θυμούνται οι σταθεροί αναγνώστες της ασταμάτητης μηχανής, ήδη απ’ το 2020 είχαμε μεταφέρει τις σοβαρές ανησυχίες ανοσολόγων για τις πιθανότητες να προκαλούν οι «γενετικές θεραπείες» (δηλαδή οι πλατφόρμες) αυτοάνοσα νοσήματα σε όσους / όσες πλατφορμιάζονται. Οι ανησυχίες δεν ήταν ούτε αυθαίρετες ούτε ανεδαφικές – το αντίθετο! Ο ίδιος ο μηχανισμός δράσης αυτών των τεχνολογιών, δηλαδή η μαζική αποικιοποίηση / χακάρισμα των ανθρώπινων κυττάρων, είναι «αντιγραφή» της αυτοάνοσης αντίδρασης των οργανισμών: το ανοσοποιητικό στρέφεται κατά του ίδιου του σώματος θεωρώντας το εχθρικό! Αν και οι λεγόμενοι «επιστήμονες» έχουν μεσάνυχτα για την αιτία που (γενικά) μπορεί να προκαλέσει τέτοια «αυτοκτονική δράση» του νο 1 συστήματος προστασίας του σώματος (: του ανοσοποιητικού), οι βιοτεχνολόγοι και οι γενετιστές έχουν βρει τρόπο να την αντιγράφουν και να την χρησιμοποιούν! Αυτή είναι η κεντρική ιδέα των δήθεν θεραπευτικών πλατφορμών γενετικής μηχανικής, κυρίως των mRNA αλλά ως ένα βαθμό και των vector DNA: να στρέψουν το ανοσοποιητικό εναντίον των ίδιων των κυττάρων του σώματος!!!

Διάφοροι πονηρούληδες τσατσορούφιανοι υποστήριξαν ότι (δήθεν) αυτό ακριβώς συμβαίνει και στη φυσική μόλυνση από έναν ιό: ο ιός μπαίνει μέσα σε κάποια κύτταρα, εκεί πολλαπλασιάζεται, τα κύτταρα μετατρέπονται σε παθολογικά, και το ανοσοποιητικό τα καταστρέφει… Αλλά αυτό είναι ημιμάθεια και ψέμα. Για διάφορους λόγους – ας δείξουμε δύο σοβαρούς που μπορούν να εξηγηθούν με απλές κουβέντες.

Πρώτον, όταν ιός μπει, απλά μπει σ’ ένα σώμα (ας πούμε μέσω της αναπνευστικής οδού) γίνεται αμέσως αντιληπτός απ’ το ανοσοποιητικό, σαν «ξένο σώμα»! Συνεπώς το ανοσοποιητικό μαθαίνει εξ’ αρχής την ύπαρξη ξένου σώματος, και αρχίζει την δράση του έγκαιρα. Αντίθετα, στις mRNA πλατφόρμες, χρησιμοποιείται μια τεχνική τυφλώματος του ανοσοποιητικού: τα «νανολιπίδια», εκατομμύρια τέτοια σε κάθε δόση «εμβολίου», οι «πλατφόρμες» δηλαδή που μεταφέρουν το τεχνητό mRNA, είναι φτιαγμένα έτσι ώστε να «κρύβονται» απ’ το ανοσοποιητικό, να το αποπροσανατολίζουν, μέχρι να επιτεθούν στα κύτταρα. Είναι το ακριβώς αντίθετο απ’ αυτό που κάνουν τα κανονικά εμβόλια, αδρανοποιημένου ή νεκρού ιού (ή τεχνητής απομίμησης της πρωτεϊνης του): στα κανονικά εμβόλια δεν προσβάλλονται τα κύτταρα, αλλά η παρουσία «ξένου σώματος» (που δεν έχει μολύνει…) είναι αρκετή α) για να αναγνωριστεί απ’ το ανοσοποιητικό και β) να παραχθούν τα κατάλληλα αντισώματα.

Οι γενετιστές κάνουν το αντίθετο! Και το κάνουν συνειδητά και σκόπιμα!


Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, στείλτε email (mail@sarajevomag.gr) για την απαραίτητη συνεννόηση.

Στα σκουπίδια! (3)

Πέμπτη 2 Ιούνη>> Μια σχετικά πρόσφατη έρευνα (Δεκέμβρης του 2021), κινέζικης προέλευσης, δημοσιευμένη στην επιθεώρηση immunology (ανοσολογία) ασχολήθηκε με τα καινούργια-επιθετικά αυτοάνοσα φαινόμενα μετά τον εμβολιασμό για την covid-19. Στην αρχική περίληψη της έρευνάς τους οι 7 κινέζοι πανεπιστημιακοί ερευνητές σημειώνουν (ευχαριστούμε τον Στ. για την υπόδειξη):

… Πρόσφατα αναφέρονται με αυξητική τάση καινούργια-επιθετικά αυτοάνοσα φαινόμενα μετά τον εμβολιασμό για την covid-19 (π.χ. αυτοάνοση θρομβωτική θρομβοκυτοπενία, αυτοάνοσες ηπατίτιδες, σύνδρομο GuillainBarre [σ.σ.: νευρική παράλυση…], νεφροπάθεια οφειλόμενη στην ανοσοσφαιρίνη Α, ρευματοειδής αρθρίτιδα,  συστηματικός ερυθηματώδης λύκος [σ.σ.: αυτοάνοση φλεγμονή που κτυπάει διάφορα όργανα, κατά περιόδους]) Η μοριακή απομίμηση [σ.σ.: το φαινόμενο κατά το οποίο συγκεκριμένα ανθρώπινα κύτταρα «αντιγράφουν» στη δομή τους έναν παθογόνο παράγοντα… κάτι ανάλογο, δηλαδή, με το χακάρισμα που σχεδιασμένα γίνεται μέσω των πλατφορμών…], η δημιουργία συγκεκριμένων αυτο-αντισωμάτων και ο ρόλος συγκεκριμένων συστατικών των εμβολίων δείχνουν να είναι σημαντικοί παράγοντες πρόκλησης αυτών των αυτο-άνοσων φαινομένων….

Ο πιο κάτω πίνακας (απ’ την έρευνα) είναι χαρακτηριστικός (κάντε μόνοι σας την μετάφραση!)


Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, στείλτε email (mail@sarajevomag.gr) για την απαραίτητη συνεννόηση.

Ασφαλιστικές μπίζνες 1

Πέμπτη 2 Ιούνη>> Αναφερόμαστε συστηματικά στο βιο-πληροφορικο-ασφαλίτικο σύμπλεγμα, αλλά δεν έχουμε δώσει ως τώρα την έμφαση που πρέπει στο τρίτο συνθετικό, στο «ασφαλίτικο». Αν και σ’ αυτό μπορούν και πρέπει να συμπεριληφθούν τα κρατικά συμπλέγματα της ασφάλειας (αστυνομίες, μυστικές υπηρεσίες, κλπ) που σαφέστατα έχουν συμφέρουν απ’ το ηλεκτρονικό φακέλωμα των πάντων, σ’ αυτό το συνθετικό συμπεριλαμβάνονται οπωσδήποτε (εφόσον μιλάμε για ηλεκτρονικό φακέλωμα υγείας) σε κεντρική θέση οι ασφαλιστικές εταιρείες, είτε είναι ιδιωτικές επιχειρήσεις, είτε δημόσια συστήματα («ταμεία»). Ποια είναι, λοιπόν, τα συμφέροντα των ασφαλιστικών επιχειρήσεων πίσω και μέσα από πλευρές της υγιεινιστικής τρομοεκστρατείας, ειδικά μέσα απ’ τις διάφορες μορφές ηλεκτρονικού φακελώματος υγείας;

Ορισμένα κρίσιμα στοιχεία, που αφορούν μεν το γερμανικό κράτος / κεφάλαιο αλλά προφανώς έχουν πολύ ευρύτερη αξία και εφαρμογή, μας δίνει ο εξαιρετικός κύριος Wolfgang Wodarg (: γερμανός γιατρός και πρώην βουλευτής, αποκάλυψε και κυνήγησε το «σκάνδαλο» με το tamiflu, την τεχνητή κρίση / τρομοκρατία της «γρίπης των χοίρων» το 2009 / 2010, και στην απαλλοτρίωση του παγκόσμιου οργανισμού υγείας απ’ τις φαρμακομαφίες ήδη από τότε…)

Η βελτίωση των πρωτοκοσμικών συστημάτων υγείας στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα, σε συνδυασμό με την άνθηση του υγιεινισμού, την κερδοφορία των φαρμακομαφιών και την βελτίωση (αλλά και αύξηση του κόστους) των μηχανών που χρησιμοποιούνται για διαγνωστικούς ή/και θεραπευτικούς λόγους, αύξησε τα κόστη των συστημάτων υγείας. Για να το πούμε με τις σωστές λέξεις: η φροντίδα υγείας αφορά την κοινωνική και φυσική αναπαραγωγή των υπηκόων, κυρίως της εργατικής τάξης. Συνεπώς «αυξανόμενα κόστη του συστήματος υγείας» σημαίνουν «αυξανόμενα κόστη για την εργατική φυσική και κοινωνική αναπαραγωγή», όπου η λέξη «αναπαραγωγή» πρέπει να θεωρηθεί με την ευρεία έννοια: δεν αφορά μόνο την δημιουργία οικογένειας, αλλά οπωσδήποτε και την δυνατότητα να είναι διαθέσιμη καθημερινά η εργατική τάξη (προς εκμετάλλευση)∙ άρα υγιής (ή, με τη νέα ορολογία, «λειτουργική», κάτι που είναι στρατηγικά διαφορετικό απ’ το «υγιής»…)

Με βάση το μοντέλο του κοινωνικού κράτους αυτό το κόστος βάραινε κυρίως τους εργοδότες / τα αφεντικά, ατομικά και σα σύνολο. Το «ατομικά» αφορά τις (ασφαλιστικές) εισφορές κάθε αφεντικού χωριστά, το «σα σύνολο» αφορά την οικονομική (και οργανωτική) συμμετοχή του κράτους. Φυσικά συμπεριελήφθηκε (δεν ξέρουμε την ιστορία του πράγματος) και η χρηματική συμμετοχή του κάθε μισθωτού. Στα δημόσια συστήματα αυτή η συμμετοχή αφαιρείται αυτόματα απ’ τον μισθό. Στα ιδιωτικά συστήματα πληρώνεται κάθε μήνα με βάση ιδιωτικό συμβόλαιο ασφάλισης.

Φυσιολογικά (βάλτε το σε εισαγωγικά: φυσιολογικά, στο βαθμό που οι εργατικές τάξεις θεωρούσαν αυτό το κόστος της κοινωνικής και φυσικής αναπαραγωγής τους σαν κόστος των αφεντικών, σαν «επιστροφή» απ’ την κλεμμένη υπεραξία) η άνοδος του κόστους των συστημάτων υγείας (που συνδέεται πάντως άμεσα με την κερδοφορία των φαρμακομαφιών και των εταιρειών κατασκευής μηχανών…) θα έπρεπε να συνεπάγεται μεγαλύτερη συνεισφορά των αφεντικών, ατομικά και σα σύνολο (: κράτος). Ο νεοφιλελευθερισμός ήταν η «οικονομική ορθοδοξία» που στόχευε να αλλάξει αυτήν την «φυσιολογικότητα», και το επιχείρησε με διάφορους τρόπους. Αφενός ιδεολογικά, κατασκευάζοντας την ιδέα του Εγώ-Κεφάλαιο για κοινωνική χρήση, που σήμαινε πως ο καθένας και η καθεμιά είναι υπεύθυνος /η για την κατάσταση της υγείας του… Αφετέρου οικονομικά / χρηματικά: αφότου τα αποθεματικά των ταμείων (και των ιδιωτικών ασφαλιστικών επιχειρήσεων) έγιναν η μεγάλη θάλασσα ρευστού που άλλαξε χέρια μέσω του χρηματιστηριακού τζόγου στα ‘90s και στα ‘00s, αυτές οι δομές κηρύχτηκαν ως ευρισκόμενες στο χείλος της πτώχευσης… Πράγμα που απαιτούσε είτε την αύξηση των εισφορών των αφεντικών, είτε…

Ασφαλιστικές μπίζνες 2

Πέμπτη 2 Ιούνη>> Πάνω σ’ αυτό το «είτε…» μας διαφωτίζει ο Wodarg, μέσα απ’ την εξέλιξη του γερμανικού παραδείγματος. Ο τωρινός υπ.υγείας (απ’ τον Δεκέμβρη του 2021) Karl Lauterbach είχε προτείνει σε ανύποπτο χρόνο ένα είδος εξισορρόπησης της ασφαλιστικής δομής (σαν ουσιαστικού τμήματος του κόστους της φροντίδας υγείας και της διαχείρισης αυτού του κόστους). (Ο προηγούμενος υπ.υγ. στο Βερολίνο, στη διάρκεια της τρομοεκστρατείας, ήταν πρώην τραπεζίτης και υπ.οικ…)

Ο όρος είναι τεχνοκρατικά μυστηριώδης. Τι σήμαινε αυτό το “structure rebalance”; Σήμαινε ότι τα ασφαλιστικά συστήματα (δημόσια ή ιδιωτικά…) δεν θα έπρεπε να περιορίζονται στη γνώση της κατάστασης της υγείας των ασφαλισμένων όταν αυτοί εμφανίσουν κάποιο πρόβλημα, αλλά πριν το εμφανίσουν! Όχι εκ των υστέρων – εκ των προτέρων.

Τι «εξισορρόπηση» προσφέρει αυτή η αλλαγή στις γνώσεις / πληροφορίες που έχουν οι «υπεύθυνοι» για την κοινωνική και φυσική αναπαραγωγή της εργατικής τάξης; Αν οποιοσδήποτε ασφαλισμένος όντας υγιής εμφανίσει σε κάποια στιγμή της ζωής του, νεώτερος ή ηλικιωμένος, κάποιο πρόβλημα υγείας (που σημαίνει: «κόστος»), αυτό πρέπει να καλυφθεί υποχρεωτικά! Ούτε δημόσιες ούτε ιδιωτικές δομές μπορούν να πουν στους ασφαλισμένους τους, ααααα, πληρώνατε κι εσείς (και οι εργοδότες σας, και το κράτος) όσο δεν είχατε κόστος, αλλά μόλις αποκτήσετε κάποιο εμείς δεν έχουμε καμία σχέση!!! Η εκ των υστέρων γνώση (των «υπεύθυνων»…) σήμαινε και σημαίνει ότι πρέπει να είναι συνεπείς στις υποχρεώσεις τους, χωρίς παζάρια και «α, δεν το ήξερα».

Η εκ των προτέρων γνώση όμως, που όπως θα δούμε μπορεί να είναι εκτίμηση, πιθανολόγηση (αλλά και πολύ περισσότερα), αλλάζει αυτήν την σχέση. Πρώτον, επειδή αν πιθανολογηθεί πως ο τάδε ή ο δείνα υγιής ασφαλισμένος μπορεί στο μέλλον να εμφανίσει το Α ή το Β πρόβλημα υγείας (: δηλαδή κόστος…) τότε, κρατώντας τη νεοφιλελεύθερη «κατάκτηση» του Εγώ-Κεφάλαιο, μπορεί να του προταθεί ή και να του επιβληθεί  ένας συγκεκριμένος τρόπος ζωής … Έτσι ώστε να μην εμφανίσει μελλοντικά … κόστος… Δεύτερον, επειδή αν πιθανολογηθεί κάτι τέτοιο, μπορεί η (χρηματική) συνεισφορά του να διατιμηθεί: άλλη η συνεισφορά (στη δομή, δημόσια ή ιδιωτική) κάποιου που για παράδειγμα δεν «προβλέπεται» να εμφανίσει καρδιακό πρόβλημα μετά από 10 ή 20 χρόνια, άλλη εκείνου που «προβλέπεται»…

Η εξατομίκευση και η χρηματική διατίμηση του κόστους αναπαραγωγής (σε ότι αφορά την κατάσταση της υγείας) είναι πολύ περισσότερο δόλια απ’ ότι φαίνεται αρχικά. Κατ’ αρχήν συμφέρει την ασφαλιστική βιομηχανία, αφού περιορίζει τα έξοδά της (σε σχέση με τα έσοδά της). Ωστόσο η ιδέα ότι «ο καθένας είναι υπεύθυνος για την υγεία του, συνεπώς πρέπει να πληρώνει ανάλογα, ακόμα και ανάλογα με τις πιθανότητες να αρρωστήσει κάποια στιγμή στη ζωή του», είναι βρώμικη. Οι νοσογόνοι παράγοντες ακόμα και στις πιο αναπτυγμένες καπιταλιστικά κοινωνίες ΔΕΝ είναι εξατομικεύσιμοι, όπως για παράδειγμα η συσχέτιση καπνίσματος και καρκίνου των πνευμόνων, ή διατροφής και ορισμένων καρδιακών προβλημάτων. Στην συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων οι νοσογόνοι παράγοντες είναι ευρείας κλίμακας, συχνά άγνωστοι (ή ανομολόγητοι: π.χ. τα χημικά των απορριπαντικών ή οι γενετικές μεταλλάξεις των τροφίμων…) Η εξατομίκευση και η χρηματική διατίμηση τηυς «κατάστασης υγείας» είναι λοιπόν αυξημένα άμεσα οικονομικά κέρδη για την ασφαλιστική βιομηχανία ΚΑΙ άμεσα ιδεολογικά κέρδη για τον καπιταλισμό σα σύστημα συνολικά: η δομική νοσηρότητά του εξαφανίζεται «ως δια μαγείας».

Ασφαλιστικές μπίζνες 3

Πέμπτη 2 Ιούνη>> Υπάρχουν περισσότερα απ’ αυτού. Η καταγωγή των ασφαλιστικών συστημάτων (υγείας αλλά και γήρατος: συντάξεις) ΔΕΝ βρίσκεται στην καλοσύνη των κρατών, ούτε φυσικά στον επιχειρηματικό ανθρωπισμό! Βρίσκεται στα ταμεία αλληλοβοήθειας που έφτιαχναν τα συνδικάτα στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου. Ταμεία που (είναι καθαρό;) ήταν μια απ’ τις εκφράσεις της αλληλεγγύης μεταξύ των εργατών.

Για να νομιμοποιηθεί τόσο η κρατική / εργοδοτική εμπλοκή όσο και, αργότερα, η επιχειρηματική δραστηριότητα (και η αλλαγή μορφής αυτών των πρωταρχικών ταμείων αλληλοβοήθειας…) έπρεπε να διατηρηθεί πρακτικά η υλικότητα της αλληλεγγύης – μεταξύ των ασφαλισμένων. Το ότι δε νοείται εξατομίκευση, το ότι δε νοείται «ο καθένας θα πληρώνει ανάλογα με την κατάσταση της υγείας του και θα έχει παροχές ανάλογα με το τι έχει πληρώσει…» δεν οφειλόταν επί δεκαετίες στην έλλειψη τεχνολογίας εξατομίκευσης και διατίμησης∙ αλλά στο ότι θα κρινόταν συνολικά και συλλογικά απαράδεκτος έως εχθρικός αυτός ο υγιεινιστικός δαρβινισμός!

Τα χρόνια πέρασαν, οι γενιές διαδέχτηκαν η μία την άλλη, και η εργατική αλληλεγγύη γίνεται πια όλο και περισσότερο ένα φραστικό πυροτέχνημα παρά ένα πρακτικό βίωμα. Αξιοποιώντας αυτήν την αυτοκαταστροφική «εξέλιξη» τα αφεντικά βρίσκονται πια στο σημείο να πουλήσουν ακόμα και σαν «ανθρωπιστική» τόσο την εξατομίκευση όσο και την χρηματική διατίμηση∙ δηλαδή το πληρώνεις (ασφάλιστρα…) ανάλογα με τον γενετικό προκαθορισμό σου, ή/και τις συνήθειες της ζωής σου.

Άμεσα αναδύονται απ’ αυτόν τον «δρόμο» τα πριμοδοτούμενα (απ’ το κράτος και τ’ αφεντικά) «μοντέλα ζωής» σαν ενδιαφέρον για την υγεία (του καθενός και της καθεμιάς…) και σαν «οικονομική συμβουλή». Πίνεις περισσότερες μπύρες απ’ ότι «πρέπει»; Σου αρέσουν τα γλυκά περισσότερο απ’ ότι «πρέπει»; Επιμένεις να απορρίπτεις τα γενετικά / μεταλλαγμένα «θαύματα διατροφής»; Τότε δεν μπορεί παρά να είσαι (να γίνεις) φιλάσθενος, και ιδού το ψηφιακά φακελωμένο ιστορικό σου, συν το «γενετικό προφίλ» σου, απ’ όπου θα πιθανολογήσουμε την μελλοντική κατάντιά σου… Και, φυσικά, δεν μπορείς να επιβαρύνεις το σύστημα υγείας με την κοινωνική ανευθυνότητά σου – ντάξει;;;

Η ιδέα ότι η εύρυθμη λειτουργία των συστημάτων υγείας των καπιταλιστικών κρατών ΔΕΝ είναι ευθύνη και υποχρέωση των αφεντικών και του κράτους τους αλλά ατομική ευθύνη του καθενός που θα μπορούσε να τα χρειαστεί, δουλεύτηκε και «πέρασε» μια χαρά στη διάρκεια της υγιεινιστικής τρομοεκστρατείας. Όχι μόνο στο ελλαδιστάν, όπου η σχεδιασμένη υποβάθμιση του παλιού συστήματος δουλεύει ήδη για την αναδιάρθρωση και το πέρασμα στα καινούργια μοντέλα, αλλά και σε κράτη σαν την γερμανία, που είχαν άρτια δημόσια συστήματα, σύμφωνα με τις (καπιταλιστικές) προδιαγραφές. Χρειάστηκαν θηριώδη ψέματα για να γίνει αυτό, όπως το τεχνητό «φούσκωμα» των «κρουσμάτων covid» και η «υπερπληρότητα των εντατικών» (που ήταν σφαγεία). Τα ψέματα δεν αμφισβητήθηκαν όπως θα έπρεπε, άρα δεν αμφισβητήθηκε ούτε η σκοπιμότητά τους.

Με δυο λόγια, η υγιεινιστική τρομοκρατία (σαν κρατική / καπιταλιστική τακτική) μαζί με την άγνοια και την βλακεία (σαν κοινωνικό φαινόμενο) επέτρεψαν να ιδιωτικοποιηθεί επίσημα και επιθετικά το ζήτημα της κοινωνικής και φυσικής αναπαραγωγής των μισθωτών στον τομέα της φροντίδας υγείας –  κάτω απ’ τα νόθα και παραπλανητικά συνθήματα περί «κοινωνικής ευθύνης». Τα οποία, το φωνάξαμε όσο πιο δυνατά μπορούσαμε, ήταν η παραλλαγή της «εταιρικής κοινωνικής ευθύνης», προσαρμοσμένη στην κατακτημένη αντικοινωνικότητα της δύσης.

Ασφαλιστικές μπίζνες 4

Πέμπτη 2 Ιούνη>> Έτσι, όμορφα και ωραία, προσπαθούν τώρα τα αφεντικά και τα κράτη τους να νομιμοποιήσουν, να κάνουν μέρος της «νέας κανονικότητας», το ηλεκτρονικό φακέλωμα υγείας και συνηθειών, εφ’ όρου ζωής, για τους πάντες αν είναι δυνατόν.

Τι είναι αυτές οι «βάσεις δεδομένων», στις οποίες θα έχουν πρόσβαση τα ιατρικά και τα ασφαλιστικά συστήματα (αλλά και οι εργοδότες, μην έχετε καμία αμφιβολία!); Είναι Κεφάλαιο, με κεφαλαίο το «Κ»! Δεν είναι μόνο η τεχνική δυνατότητα παρακολούθησης, διατίμησης και χρέωσης της ζωής του καθενός και της καθεμιάς… Δεν είναι μόνο η τεχνική δυνατότητα μετατροπής σε στατιστικά φαινόμενα της καπιταλιστικής νοσηρότητας (π.χ. των «ψυχικών ασθενειών»)… Δεν είναι μόνο η τεχνική δυνατότητα διαστρωμάτωσης και κοινωνικού δαρβινισμού με κριτήρια την συμμόρφωση προς τις υγιεινιστικές προσταγές της βιομηχανίας της υγείας… Αλλά, επιπλέον, είναι η αναπαράσταση των κοινωνιών ως συνόλων ψηφιακών δεδομένων διαρκούς ροής, τα οποία οργανώνονται, αξιολογούνται και καθοδηγούνται απ’ το βιο-πληροφορικο-ασφαλίτικο σύμπλεγμα (και όποιον άλλο διαθέτει εξουσία)!

Αυτό που έγινε κοινότοπο μάθημα στη διάρκεια της υγιεινιστικής τρομοεκστρατείας, το ότι δηλαδή «κανείς δεν (θα) ξέρει αν είναι καλά ή όχι, όλοι (θα) είναι εν δυνάμει άρρωστοι άρα και επιβαρυντικοί παράγοντες / επικίνδυνοι» πρόκειται να αποκτήσει με το ηλεκτρονικό φακέλωμα την ψηφιακή ολοκλήρωσή του! Κι αυτή η ολοκλήρωση, στο όνομα της «πρόνοιας» και της «φροντίδας», στο όνομα ενός σύγχρονου high tech πειθαρχικού πατερναλισμού, θα ξερνάει ποινές και τιμωρίες τοις μετρητοίς.

Έχει όνομα όλο αυτό το σύστημα. Λέγεται social credit

Ή: ζωή επί πιστώσει… Νοικιασμένη…

Το κακό παραμονεύει! (1)

Δευτέρα 23 Μάη>> Όχι, δεν είναι συνωμοσία! (Και σίγουρα δεν είναι μια «θεωρία» της!!!) Ό,τι συμβαίνει μπροστά στα μάτια μας δεν μπορεί να θεωρηθεί κρυφό, συνωμοτικό. Κι αν κλείσουμε τα μάτια, πάλι δεν είναι τέτοιο. Όσο σφικτά κι αν τα κλείσουμε (τα μάτια μας). Εξαιρούνται όσοι χώνουν το κεφάλι τους στην άμμο…

Δείτε το λοιπόν σαν case study. Ψύχραιμα και κριτικά.

Αυτό είναι μια είδηση:

Αυτό είναι άλλη μια, πιο διεθνής:

Τα κρούσματα (ως πριν 3 ημέρες):

Εντάξει ως εδώ; Όλα είναι μυστηριώδη, περίεργα και δυτικά, αλλά η «επιστημονική κοινότητα αγρυπνά» (πρωτοκοσμική κι αυτή) … Χτες, σήμερα, αύριο.

Πάμε τώρα πίσω, 14 μήνες πριν, πάντα τον δυτικό καπιταλιστικό κόσμο:


Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, στείλτε email (mail@sarajevomag.gr) για την απαραίτητη συνεννόηση.

Το κακό παραμονεύει! (2)

Δευτέρα 23 Μάη>> Αυτό επάνω δεν είναι καινούργιο, δεν είναι ούτε παλιό. Είναι ένα b&g απ’ το cyborg νο 15. Τον μακρινό Ιούνη του 2019 – pro covid…. Και τι λέει; Το αναπαράγουμε (επειδή η φωτογραφία μπορεί να είναι δυσανάγνωστη):

Ο εξολοθρευτής ο αναμενόμενος… Έχει ονομαστεί Candida auris. Είναι ένας απλός μύκητας. Και σκοτώνει! Έχει σκοτώσει τους μισούς (ανθρώπους) που τον κόλλησαν το αργότερο μέσα σε 3 μήνες: τα υπάρχοντα αντι-μυκητιακά και λοιπά φάρμακα δεν μπορούν να τον κουμαντάρουν…

Το πρώτο του θύμα ήταν μια 70χρονη γιαπωνέζα, σε νοσοκομείο του Τόκιο, το 2009. Από τότε δεν έπαψε να φυτρώνει παντού. Τα τελευταία 5 χρόνια εντοπίστηκε σ’ ένα νοσοκομείο στην ισπανία, μια μονάδα νεογνών στη βενεζουέλα, βρέθηκε στην ινδία, στο πακιστάν και στη νότια αφρική∙ και τον Ιούνη του 2016 κτύπησε πενήντα φορές ένα ιατρικό κέντρο στην αγγλία, αναγκάζοντας την διοίκησή του να το κλείσει για 11 μέρες. Τώρα πια βρίσκεται παντού: στον καναδά, στις ηπα, στη γαλλία, στη ρωσία, στην αυστραλία… Πολλοί είναι ξενιστές του μύκητα χωρίς να το ξέρουν, αφού δεν εμφανίζουν συμπτώματα αμέσως.

Παρότι η εξάπλωσή του μοιάζει με ταξιδιωτικό ρεπορτάζ, ο Candida auris δεν «ξεκίνησε από κάπου και εξαπλώθηκε» – όπως ήταν η αρχική ιδέα. Η ανάλυση του γενετικού υλικού του έδειξε ότι έχει πανάρχαια καταγωγή: αποτελεί επιθετική και ανθεκτική μετάλλαξη διάφορων άκακων παλιότερων εκδοχών, που έγινε ταυτόχρονα (με την «ιστορική έννοια») τουλάχιστον σε 4 διαφορετικά μέρη του κόσμου.

Τι ήταν που τσίτωσε τον αρχαίο καλοκάγαθο Candida auris κάνοντάς τον φονιά; Είναι άγνωστο. Ο γερμανός μικροβιολόγος Jacques Meis υποστηρίζει ότι όπως συμβαίνει και στην «άγρια» μετάλλαξη διάφορων ιών, έτσι και ο μεταλλαγμένος Candida auris είναι αποτέλεσμα της επί δεκαετίες μαζικής χρήσης αντιβιοτικών∙ εν προκειμένω στις αγροτικές και ζωϊκές καλλιέργιες.

Το επιπλέον πρόβλημα είναι ότι κανείς δεν ξέρει πόσα «γενετικά φυτίλια» τέτοιου μικρού μεγέθους έχουν πυροδοτηθεί ήδη∙ μόνο όταν αρχίζουν οι «εκρήξεις» γίνονται αντιληπτά… Αλλά δεν πρέπει να ανησυχούμε: στον καπιταλισμό δεν υπάρχουν αδιέξοδα…

Αυτά γράφονταν πριν σχεδόν 3 χρόνια (1 έτος p.c.) και όντως ο καπιταλισμός δεν είχε αδιέξοδα τότε, όπως δεν έχει ούτε τώρα. Αυτός ο μύκητας μπορεί να αξιοποιηθεί. Πώς; Αφού τα νοσοκομεία (το διαμάντι του μαζικού, φορντικού συστήματος υγείας…) είναι το αγαπημένο εκτροφείο του, ο μύκητας εμπνέει το πρόταγμα: μακριά απ’ τα νοσοκομεία∙ θα πάτε για να βρείτε την υγειά σας και θα σας σκοτώσω (ο αλήτης)!


Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, στείλτε email (mail@sarajevomag.gr) για την απαραίτητη συνεννόηση.

Συμβουλές επιβίωσης

Δευτέρα 16 Μάη>> Όταν ένας αμερικανικός ογκόλιθος της δημαγωγίας σαν την καθεστωτική washington post δίνει συμβουλές (διαχείρισης της φτώχιας…) εμείς του πάτου πρέπει να ακούμε: Προς τους νέους (ή τους λιγότερο νέους): Έξω κυκλοφορεί ένα ανθρωποφάγο θηρίο. Λέγεται πληθωρισμός. Γι’ αυτό καθίστε με την μαμά και τον μπαμπά∙ κάπως θα σας νταντέψουν.

Αυτή είναι η πιο πρόσφατη οδηγία του σε αναδιάρθρωση (αμερικανικού και όχι μόνο) καπιταλισμού: με τους πραγματικούς (όχι τους ονομαστικούς…) μισθούς στο γκρεμό, την κοινωνική σας αναπαραγωγή αναθέστε την, οπωσδήποτε εν μέρει, στην οικογένεια. Μπορεί να έχει λίγο παραπάνω γκρίνια, λίγο παραπάνω ζόρια, αλλά μας συμφέρει (σαν αφεντικά).

Καταλαβαίνετε εδώ αυτό που καταλαβαίνουμε κι εμείς; Μια αναδίπλωση της πολιτικής οικονομίας του καπιταλισμού, μέσα σε πολλές άλλες παρόμοιες και μαζί μ’ αυτές, απ’ τον άλλοτε «ουρανό της ελευθερίας και της καταναλωτικής αυτοπραγμάτωσης» στις λάσπες της σπάνης, της πειθαρχίας και της μιζέριας; Καταλαβαίνετε ότι η υπερσυσσώρευση των αφεντικών δηλαδή η υπερεκμετάλλευση της εργασίας και η υπεραπόσπαση υπεραξίας που δυσκολεύεται όλο και περισσότερο να πραγματοποιηθεί πλήρως στην αγορά (μην μας ρωτήσετε τι είναι η «πραγματοποίηση της υπεραξίας», αυτά είναι βασικά!) οδηγεί απ’ την μια σε ορέξεις για ακόμα-μεγαλύτερη-«δημιουργική»-καταστροφή (…) κι απ’ την άλλη σε συμπίεση (και εντατικότερο έλεγχο / αυτοπεριορισμό) του κοινωνικού εργοστάσιου και ειδικά της σύγχρονης εργατικής τάξης; (Της ποιας;)

Αν το καταλαβαίνετε αυτό, τότε δεν μπορεί παρά να καταλαβαίνετε και το άλλο: πόσες ομοιότητες έχουν οι περιορισμοί λόγω «ενεργειακής κρίσης» με τους περιορισμούς λόγω «υγιειονομικής κρίσης»; Πόσο στρώσιμο του εδάφους και άνοιγμα του δρόμου ήταν η (χρονικά) πρώτη «κρίση», η πολύπλευρη κοινωνική καταστροφή της προηγούμενης διετίας;