Tag: οικονομικά

Digital…

Δευτέρα 29 Ιούνη (01.17) >> Θα μας επιτρέψετε μια μικρή παύση στη θεματολογία των ημερών. Για κάτι … χμμμ … ασήμαντο, δευτερεύον, αδιάφορο – αν κρίνουμε απ’ τα ενδιαφέροντα του κοινού.

Ξεκινάμε μισο-ειρωνικά μισο-προβοκατόρικα: γιατί ο κύριος Πιερρακάκης, αυτό το (πριν μια δεκαετία…) στέλεχος της intracom, είναι υπ.οικ. του ελλαδιστάν; Και γιατί διορίστηκε πρόεδρος της κλίκας των υπ.οικ. της εε (: εurogroup); Για τις βαθιές γνώσεις του στα «οικονομικά» του κράτους και του κεφάλαιου; Καμία σχέση!!! Όσο κι αν ψάξετε στο βιογραφικό του τίποτα σχετικό δεν υπάρχει!!! Είναι, απλά, ανίδεος. Άσχετος…

Πήρε όμως και κρατάει τα σχετικά πόστα ως …. κομπιουτεράς!!! Είναι, σα να λέμε, ότι πριν 30 χρόνια θα διοριζόταν υπουργός οικονομικών σε κάποιο κράτος (και μετά επικεφαλής μιας κλίκας παρόμοιων) ένας … τυπογράφος! Επειδή ξέρει πως τυπώνονται τα χαρτονομίσματα!!!

(Το φαντάζεσθε; Να έκαναν τον Γουτεμβέργιο πάπα επειδή τύπωσε την βίβλο….)

Θα ήταν ανόσιο, θα προκαλούσε την γενική κατακραυγή! Όχι πια… Ένας κομπιουτεράς θεωρείται ιδανικός όχι μόνο σαν υπ.οικ. ενός μικρού κι ασήμαντου κράτους αλλά και ως επικεφαλής της «οικονομίας» της παρακμιακής μεν αλλά πάντα υπολογίσιμης ε.ε.

Μια τέτοια αλλαγή καταμερισμών ευθύνης, γνώσεων και ειδικοτήτων, ένας τέτοιος προσανατολισμός σε μια ιδιαίτερη digital τεχνοκρατία για ένα τέτοιο «ευαίσθητο» πόστο, θα ήταν άλλους καιρούς σήμα κινδύνου (για το πόπολο). Όχι πια!!! Το πόπολο έχει πια κουραστεί απ’ τις διαδοχικές σφαλιάρες και κλωτσιές∙ δεν έχει ούτε το κουράγιο ούτε το μυαλό να καταλάβει τι γίνεται. Δέρνει – και παραδέρνει.

Συνεπώς η καθιέρωση του «ψηφιακού ευρώ» (να μια δουλειά για κομπιουτεράδες!!!) περνάει προς το παρόν απαρατήρητη. (Όπως άλλωστε και η καθολική «απελευθέρωση» των μεταλλαγμένων…). Είναι ζητήματα που δεν μπορούν να αναχθούν σε ένα τυπικό μανιχαϊστικό, ποδοσφαιρικού τύπου δίπολο∙ συνεπώς δεν προσφέρονται για συγκινήσεις∙ κι ας πάνε στην ευχή… «Έχουμε άλλα προβλήματα»… Η «κεντρική διοίκηση» (με την πλήρη συμμετοχή των τοπικών τέτοιων) είναι μακριά, είναι «ψηλά», και «δεν έχουμε κουράγιο ούτε να φτύσουμε τους κοντινούς»…

Digital euro 1

Δευτέρα 29 Ιούνη (01.14) >> (Προς αποφυγή παρεξηγήσεων: από ‘δω και πέρα θα χρησιμοποιούμε τον όρο «digital euro» σε εισαγωγικά μόνο σε ότι αφορά την προπαγάνδα που συνοδεύει την συγκεκριμένη καπιταλιστική αναδιάρθρωση. Κατά τα υπόλοιπα θα αναφερόμαστε σε ηλεκτρονική λογιστική μονάδα / ΗΛΜ, που είναι ένας ακριβής όρος χωρίς παραπλανητικές προεκτάσεις…)

Πριν 20 χρόνια η προοπτική «ψηφιοποίησης του χρήματος» θα προκαλούσε ένα κοινωνικό κύμα αντιδράσεων τροφοδοτημένο από πολλές μεριές. Όχι πια. Μεγάλο μέρος των πρωτοκοσμικών πληθυσμών έχει εξοικειωθεί με τις προϋποθέσεις της καθιέρωσης της ηλεκτρονικής λογιστικής μονάδας σε θέση χρήματος: κατ’ αρχήν απ’ τους τραπεζικούς του λογαριασμούς και την χρήση χρεωστικών (ή και πιστωτικών) καρτών, και πλέον απ’ τις μεταφορές «ποσών» (: «πληρωμές»….) με «άυλο» (λάθος!!! εξαιρετικά υλικό!!!) τρόπο μέσω πλατφορμών του είδους revolut, iris, κλπ. Δεν χρειάζεται να το υποδείξουμε αλλά θα το κάνουμε: ελάχιστοι ξέρουν κι ακόμα λιγότεροι καταλαβαίνουν τι σημαίνουν όλες αυτές οι «διευκολύνσεις» από πολιτική άποψη.

Με δυο λόγια έχει καταντήσει αποδεκτή έως αυτονόητη η ιδέα ότι ο καθένας / η καθεμιά έχει «κάπου» (σ’ έναν τραπεζικό server…) έναν αριθμό, ένα νούμερο, που αντιστοιχεί στα-λεφτά-του / της. Και ότι αυτός ο καθένας / η καθεμιά έχει κυριότητα πάνω σ’ αυτό το νούμερο-που-αντιστοιχεί-στα-λεφτά-του… Σα να τα είχε στο πορτοφόλι του / της…

Κρίμα!!! Πολύ κρίμα!!! Ειδικά οι ντόπιοι αιχμάλωτοι θα έπρεπε να θυμούνται ότι μια ωραία ημέρα, στις 28 Ιούνη του 2015, ξύπνησαν για να διαπιστώσουν ότι αυτά τα νούμερα-των-τραπεζικών-λογαριασμών-τους-που-παρίσταναν-τα-λεφτά-τους ΔΕΝ ήταν δικά τους!!! Δεν είχαν καμιά κυριότητα (με την ιστορική σημασία της λέξης) πάνω τους!!! Για να διαπιστώσουν ότι οι τράπεζες (και το υπουργείο οικονομικών…) ήταν «συνιδιοκτήτες», «συν-κύριοι» των μισθών και των συντάξεών τους∙ μάλιστα ακόμα πιο «ιδιοκτήτες», ως το σημείο να έχουν την καλωσύνη να επιτρέπουν μόνο 60 ηλεκτρονικές λογιστικές μονάδες απ’ αυτές τις αναπαραστάσεις χρήματος να γίνονται κανονικό χρήμα, με την φυσική έννοια, κάθε μέρα. (Αυτό βέβαια δεν ίσχυε για όλους….)

Αυτό το ζήτημα, το ζήτημα της κυριότητας, είναι που διαφοροποιεί κατηγορηματικά, στρατηγικά, ό,τι έχει ονομαστεί ιστορικά χρήμα απ’ τις ηλεκτρονικές λογιστικές μονάδες, μ’ όποια μορφή κι αν εμφανίζονται.

Κρατείστε λοιπόν την εμπειρία αυτής της σκοτεινής αλλά πολύ διδακτικής περιόδου που ονομάστηκε capital controls (: έλεγχοι κεφαλαίου…) και – παρακαλούμε! – μην κάνετε την ανόητη σκέψη / έξοδο κινδύνου ότι «ναι, αλλά αν είχες τότε κάρτα πλήρωνες όσο ήθελες…». Ναι. Κι αν είχες ένα ρεβόλβερ μπορεί να μην πλήρωνες τίποτα και ποτέ!!! Αλλά το ζήτημα που μας ενδιαφέρει (και προτείνουμε, μπορεί μάταια μπορεί όχι να ενδιαφέρει κι εσάς) δεν είναι το πως γίνονται οι «πληρωμές», πώς γίνονται δηλαδή οι ροές χρήματος (ή ηλεκτρονικών λογιστικών μονάδων). Αυτό ενδιαφέρει άλλους: τους (ταξικούς) εχθρούς μας! Το ζήτημα που μας ενδιαφέρει είναι ποιοι, πως και γιατί ελέγχουν αυτά τα ποσά γινόμενοι οι «αόρατοι» συνιδιοκτήτες τους∙ και σε όλο και περισσότερες περιπτώσεις οι αποκλειστικοί κύριοί τους.

Διατυπωμένο αλλιώς: τι είναι ο μισθός αν, τελικά, το εργαζόμενο υποκείμενο χάνει τον έλεγχο πάνω του;

Digital euro 2

Δευτέρα 29 Ιούνη (01.12) >> Προετοιμαζόμενοι οι ευρωμηχανισμοί για την προώθηση των ηλεκτρονικών λογιστικών μονάδων ως «ψηφιακού χρήματος» ανέθεσαν σε διάφορους σχετικές μελέτες. Μια απ’ αυτές τις προκαταρκτικές μελέτες, του 2023, είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: Ψηφιακό ευρώ: όπου υπάρχουν αμφιβολίες να απέχεις (αλλά να έχεις προετοιμαστεί).

Κατά τους συντάκτες της συγκεκριμένης έρευνας, οι κυριότερες πλευρές μιας τέτοιας καθιέρωσης ήταν (το 2023) αυτές (και μ’ αυτήν την σειρά):

Οι συνέπειες στην αγορά… Οι επιπλοκές για τις τράπεζες… Ζητήματα τεχνικά και σχεδιασμού… Η χρηματοπιστωτική πολιτική… Η οικονομική σταθερότητα… Ο ρόλος της χρηματοπιστωτικής τεχνολογίας και των μεγάλων τεχνολογικών εταιρειών… Οι διεθνείς διαστάσεις… Η ιδιωτικότητα… Η χρηματοπιστωτική συμπερίληψη…

Με λιγότερη ή περισσότερη προσπάθεια θα μπορούσατε να βάλετε εαυτούς και εαυτές στην επικεφαλίδα «ιδιωτικότητα»… (Οτιδήποτε άλλο, ας πούμε η «κυριότητα», ήταν προφανώς λυμένο).

Η ιδιωτικότητα λοιπόν… Στη χρήση ηλεκτρονικών λογιστικών μονάδων… Αυτό πράγματι ενδιαφέρει οποιοδήποτε μηχανισμό πρόκειται να προωθήσει (και αργότερα να επιβάλει) την χρήση ΗΛΜ… Όχι, βέβαια, επειδή θα τον ένοιαζε πράγματι η ιδιωτικότητα!!! Αλλά επειδή θεωρητικά μπορεί – σαν θέμα – να προκαλέσει ανησυχίες, τριβές (και αρνήσεις) στους πληθυσμούς. Ας πούμε λοιπόν δυο λόγια γι’ αυτήν την περιβόητη «ιδιωτικότητα» στις σημερινές digital συνθήκες.

Όταν έρχεται η κουβέντα στην (καθολική) ψηφιακή επιτήρηση η πιο τετριμμένη, η πιο κοινότοπη απάντηση από εκατομμύρια στόματα / μυαλά αιχμαλώτων είναι «δεν με νοιάζει, δεν έχω να κρύψω τίποτα».

Είναι ψέμα, και είναι ηλίθιο!!! Είναι ψέμα γιατί στην πραγματικότητα όλοι / όλες έχουν να κρύψουν και μάλιστα πολλά… Μόνο που τα κρύβουν εκεί που κάθε ενδιαφερόμενος (κράτος, αστυνομία, εταιρείες…) μπορεί να βρει κάθε μυστικό τους ή μη: στα «κινητά» τους!!!

Είναι ηλίθιο επειδή η θέσμιση της ιδιωτικότητας (έγινε με κόπο και αίμα…) δεν αφορούσε … «κρυψώνες»!!! Ούτε «μυστικά»!!! Αφορούσε τον περιορισμό των πεδίων δράσης οποιασδήποτε εξουσίας! Είτε κρατικής είτε επιχειρηματικής! Για παράδειγμα δεν είχε δικαίωμα το όποιο αφεντικό να ξέρει πως «χαλάς» τον μισθό σου!!!

Τώρα (το γενικό αφεντικό) ξέρει! Ξέρει επειδή οι αγορές-με-κάρτες προμηθεύουν τις τράπεζες και τις τηλεπικοινωνιακές εταιρείες με αναλυτικά στοιχεία του πότε, σε ποιο γεωγραφικό σημείο αγοράστηκε τι από οποιονδήποτε. Και τι κάνουν αυτά τα data; Το πιο απλό (και καθόλου το μοναδικό…): τα πουλάνε σε διαφημιστικές…

Η ιδιωτικότητα έχει πλέον κουρελιαστεί. Συναινετικά και με χαρά! Ας βρεθεί μια άλλη λέξη γι’ αυτήν την «παλινόρθωση των δικαιωμάτων του κεφάλαιου μέρα / νύχτα»!!! Δεν υπάρχει ιδιωτικότητα για τους χρήστες των κινητών, και ακόμα λιγότερη για τους χρήστες άλλου είδους «έξυπνων» συσκευών, μέσα στα σπίτια τους ή έξω απ’ αυτά (π.χ. «φορετά», ψηφιακές βοηθοί, νευρωνικοί αλγόριθμοι, ηλεκτρικά αυτοκίνητα, gps, κλπ κλπ).

Συνεπώς, σαν απόηχος, η «προστασία της ιδιωτικότητας» όταν γίνεται χρήση ΗΛΜ είναι παιχνιδάκι για τους μηχανισμούς. Θα την υποσχεθούν, θα ξαναορκιστούν ότι τα data των δοσοληψιών με ΗΛΜ θα είναι απόρρητα, και η μάζα θα τους πιστέψει. (Τους πιστεύει ήδη…)

Digital money…

Δευτέρα 29 Ιούνη (01.09) >> H Francesca Albaneze («ειδική εκπρόσωπος του οηε για την κατεχόμενη Παλαιστίνη») υφίσταται το «πάγωμα» των τραπεζικών λογαριασμών της στις ηπα (αν έχει τέτοιους εκεί…) με διοικητική απόφαση του ψοφιοκουναβιστάν… επειδή υπερασπίζεται την Παλαιστίνη…. Δεν έχει δικαστεί, δεν έχει καταδικαστεί για κάτι….

Ο Jacques Baud, απόστρατος ταγματάρχης του ελβετικού στρατού και ειδικό στέλεχος του οηε με ανθρωπιστικές αποστολές σε αφρικανικά κράτη υφίσταται το «πάγωμα» των τραπεζικών λογαριασμών του στο βέλγιο όπου ζει, με απαίτηση του Μικρού Πρίγκηπα του Λίγηρα και διοικητική απόφαση των πολιτικών βιτρινών της ε.ε. επειδή δεν υποστηρίζει την αντιρωσική «γραμμή». Δεν έχει δικαστεί, δεν έχει καταδικαστεί για κάτι… Και δεν μπορεί να αγοράσει ούτε μια μπύρα από supermarket…

O γερμανός δημοσιογράφος Huseyin Dogru και η γυναίκα του υφίστανται «πάγωμα» των τραπεζικών λογαριασμών τους στη γερμανία όπου ζουν κατηγορούμενοι (ο πρώτος άμεσα, η δεύτερη λόγω σχέσης…) για «αντισημιτισμό» λόγω αρθρογραφίας για την γενοκτονία στην Παλαιστίνη∙ και «φιλορωσισμό» λόγω της άποψής του για τον πόλεμο στο ουκρανικό πεδίο μάχης. Δεν έχει δικαστεί, δεν έχει καταδικαστεί για κάτι. Απλά είναι υποχρεωμένος να την βγάζει με την βοήθεια φίλων…

Αυτά μπορεί να θεωρηθούν «μεμονωμένα περιστατικά» όπου αποδεικνύεται πως οι (ιδιωτικές) τράπεζες κάτω από κρατικές οδηγίες και κάλυψη δρουν ως συνιδιοκτήτες χρηματικών ποσών που έχουν την μορφή ΗΛΜ στους servers τους, αρνούμενες την κυριότητα των «τιμωρημένων» διοικητικά υπηκόων. Όμως αντί για «μεμονωμένα» θα έπρεπε να θεωρηθούν παραδειγματικά: μπορούμε να το κάνουμε (σε βάρος σας) και θα το κάνουμε επειδή έτσι γουστάρουμε όσο «επώνυμοι» κι αν είστε.

Το 2021, με διοικητική απόφασή της η αυστραλέζικη πολιτεία της Βικτώρια «πάγωσε» τους συνταξιοδοτικούς τραπεζικούς λογαριασμούς ηλικιωμένων που αρνούνταν να πλατφορμιασμιαστούν. (Μετά προσπάθησε να το μπουρδουκλώσει, «όχι, δεν το κάναμε γι’ αυτό, το κάναμε για να εισπράξουμε πρόστιμα»…)

Τον Φλεβάρη του 2022 το καθαρματάκι του καναδά Justin Trudeau «πάγωσε» για καμιά 10αριά μέρες χιλιάδες μισθοδοτικούς και συνταξιοδοτικούς λογαριασμούς όσων καναδών συμπαραστάθηκαν στις κινητοποιήσεις των νταλικέρηδων κατά του υποχρεωτικού «εμβολιασμού». Για το καλό τους το κάνουμε – είπε, με την μαφιόζικη άνεση που τον διέκρινε.

Εδώ δεν μπορεί κανείς να μιλήσει για «μεμονωμένα». Ακόμα και σ’ αυτήν την «κυρίαρχη και αποδεκτή» μορφή όπου ιδιωτικές επιχειρήσεις (: τράπεζες) μπαίνουν ανάμεσα στον καθένα και την τσέπη του, η πειθάρχηση αποκτάει καινούργιες, ωμές δυνατότητες.

Δεν πρόκειται για «θεωρητικές» δυνατότητες του κράτους και του κεφάλαιου!!! Πρόκειται για τον τεχνοπολιτικό πυρήνα της καθιέρωσης των ΗΛΜ: έλεγχος, έλεγχος, έλεγχος!!! Όλοι όσοι «δεν έχουν κάτι να κρύψουν» μπορεί να αδιαφορούν για το ότι «πληρώνοντας άυλα» παρέχουν στις τράπεζες όλα τα data για τις καθημερινές τους συνήθειες∙ μπορεί ακόμα ακόμα και να αδιαφορούν για τις διαφημίσεις που τους κατακλύζουν με βάση τα «καταναλωτικά προφίλ» τους. Θα αδιαφορήσουν λιγότερο όταν θα απαγορεύεται να χρησιμοποιήσουν τις αγαπημένες τους ΗΛΜ εδώ ή εκεί κατά τα γούστα τους∙ αλλά τότε θα είναι αργά.

‘Όταν τα αφεντικά και οι δημαγωγοί τους μιλούν για «πάγωμα» ΗΛΜ δεν εννοούν ότι … βάζουν παγάκια κάπου!!! Εννοούν αλγοριθμικές εντολές που σταματούν την κίνηση ηλεκτρονίων: οι ηλεκτρονικές λογιστικές μονάδες δεν είναι χρήμα με καμία ιστορική έννοια! Είναι αριθμητικές αναπαραστάσεις αλγοριθμικών λειτουργιών.

Πράγμα που σημαίνει: το «ψηφιακό χρήμα» είναι προγραμματίσιμο!!!

Το προγραμματιζόμενο χρήμα ενσωματώνει κανόνες, λογική και συνθήκες απευθείας στην κίνηση των κεφαλαίων και αναδιαμορφώνει τον τρόπο λειτουργίας των ψηφιακών πληρωμών. Αντί να βασίζεται σε ξεχωριστά συστήματα για την έγκριση, την συμφωνία ή την επιβολή ελέγχων μετά την πραγματοποίηση μιας πληρωμής, το προγραμματιζόμενο χρήμα επιτρέπει την αυτόματη εκτέλεση πληρωμών όταν πληρούνται προκαθορισμένες συνθήκες.

Η υιοθέτηση αυξάνεται ραγδαία, με την παγκόσμια αγορά προγραμματιζόμενων πλατφορμών χρήματος να αποτιμάται σε 3, 8 δισεκατομμύρια δολάρια το 2024 και να προβλέπεται να φτάσει τα 29,6 δισεκατομμύρια δολάρια έως το 2033…

Από πρώτη ματιά αυτός ο «προγραμματισμός» εμφανίζεται ως η διευκόλυνση να «δίνεις εντολή στον τραπεζικό λογαριασμό σου να κάνει αυτόματα επαναλαμβανόμενες πληρωμές» π.χ. για ύδρευση, ηλεκτροδότηση, κλπ. Αλλά η αναπαράσταση των ΗΛΜ που θεωρείς λογαριασμό «σου» ΔΕΝ παίρνει εντολές από εσένα!!! Παίρνει εντολές απ’ τους ιδιοκτήτες των αλγορίθμων – κατόπιν αιτήματός σου. Κι όπως είναι αυτονόητο (είναι;) οι ίδιοι ιδιοκτήτες μπορούν να δώσουν κι άλλες εντολές. Να «παγώσουν» συνολικά τις ΗΛΜ σου∙ ή εν μέρει κάποιες κινήσεις τους. Για να σε συνετίσουν ή να σε τιμωρήσουν… Πώς αγοράζεις τσιγάρα (π.χ.) όταν ο γιατρός σου είπε να το κόψεις; Θες να επιβαρύνεις το σύστημα υγείας; Είσαι τόσο αντικοινωνικός; Τώρα θα δεις!!!

Digital euro…

Δευτέρα 29 Ιούνη (01.03)>> Θα μπορούσαμε (και ίσως θα έπρεπε) να αναλύσουμε ακόμα περισσότερο αυτήν την «Αλλαγή Παραδείγματος» που σχετίζεται με εκείνο που ονομάζεται χρήμα – αλλά δεν είναι εδώ το κατάλληλο μέρος.

Εκείνο που πρέπει να τονίσουμε είναι ότι η μετάβαση στις ΗΛΜ έχει προχωρήσει ήδη αρκετά, χωρίς σοβαρές κοινωνικές / ταξικές ενστάσεις και αντιθέσεις. Κι ωστόσο ο πραγματικός στόχος της (ό,τι και να ειπωθεί από «ειδικούς» ή τεχνοφετιχιστές) δεν είναι άλλος απ’ την «σωστή ανάλωση του εργατικού μισθού». Σωστή για την καπιταλιστική συσσώρευση στην 4η βιομηχανική επανάσταση – εννοείται.

Τι σημαίνει «σωστή ανάλωση του εργατικού μισθού»; Σημαίνει πρώτα απ’ όλα την παραδοχή, την αναγνώριση απ’ την μεριά των μισθωτών ότι α) ο μισθός ΔΕΝ τους ανήκει, και β) ότι ΔΕΝ είναι το (συνήθως χαμηλό) «αντίτιμο» της εκμετάλλευσής τους. Αλλά ότι α) ο μισθός τους παραχωρείται υπό όρους και προϋποθέσεις (που θα πρέπει να ελέγχονται), και β) τον έλεγχο αυτόν θα τον κάνει «αυτόματα» το πατερναλιστικό κράτος / κεφάλαιο ως εκπρόσωπος του «γενικού συμφέροντος».

Δεν πρόκειται ούτε για μυστικό ούτε για «συνωμοσία» απ’ την μεριά των αφεντικών! Έχουν δείξει καθαρά τι εννοούν και τι σκοπεύουν. Έχουν «θερμομετρήσει» την κοινωνική αποδοχή, και προχωρούν. Με σταθερά βήματα σε λεωφόρους ανοικτές…

Αλλά είπαμε: «όχι άλλες κακές ειδήσεις!»….

Ζήτω οι καλές!!!

Ζήτω οι ζεστές, οικογενειακές στιγμές!!!

Τα (πολύ στενά) Στενά

Δευτέρα 23 Μάρτη (00.16) >>

– Τα στενά του Ορμούζ είναι ανοικτά λέει η ιρανική κυβέρνηση.

– Όχι, τα έχετε κλειδαμπαρώσει, υποφέρει η υφήλιος εξαιτίας σας, κι αν δεν τα ανοίξετε αμέσως θα ‘ρθω και θα σας σπάσω τα μούτρα λέει το ψόφιο κουνάβι.

Παραλείπουμε το γεγονός ότι αυτό το «θα σας σπάσω τα μούτρα» ως στρατιωτική επιχείρηση κατάληψης κάποιου ιρανικού νησιού μέσα στο Ορμούζ ακόμα και σαν χολυγουντιανή παραγωγή θα είχε πολύ αίμα – αμερικανικό. Πάμε λίγο πιο πριν: ποιος απ’ τους δυο λέει αλήθεια; Κι εκείνος που λέει ψέμματα γιατί τα λέει;

Είναι ενδιαφέρον και καθόλου φιλοσοφικό ζήτημα! Σε ότι αφορά τις θαλάσσιες μετακινήσεις, είτε για το εμπόριο είτε για τον πόλεμο, αυτός ο ρημαδοπλανήτης έχει 9 «στενά» ιδιαίτερα κρίσιμα. Τα θυμίζουμε (χωρίς αξιολόγηση) επειδή η γεωγραφία έχει (ξανά) σημασία:

> Στενά της Malacca στη νοτιοανατολική ασία, ανάμεσα στη μαλαισία και στην ινδονησία,

> Στενά του Ορμούζ,

> Σουέζ,

> Στενά Bab el-Mandeb, μεταξύ υεμένης και αφρικής,

> Διώρυγα του Παναμά,

> Γιβλαρτάρ,

> Τουρκικά στενά: Βόσπορος και Δαρδανέλια,

> Στενά της Ταϊβάν,

> Δανέζικα στενά, μεταξύ βαλτικής και βόρειας θάλασσας.

Κρατείστε κι αυτόν τον χάρτη κάπου στην άκρη. Μπορεί να χρειαστεί…

Μπορεί κάποιο ιμπεριαλιστικό κράτος να θεωρείται (και να θεωρεί εαυτόν) «κυρίαρχο στις θάλασσες» αφήνοντας αυτά τα περάσματα στην τύχη τους; Όχι, δεν μπορεί! Είναι θέμα αρχής – και κύρους.

Θα υπέθετε τώρα κάποιος πως αν ο όποιος «κυρίαρχος στις θάλασσες» θέλει να είναι τέτοιος δεν πηγαίνει να κάνει πόλεμο πάνω ή δίπλα από κάποιο τέτοιο στρατηγικής σημασίας πέρασμα. Εκτός αν είναι απόλυτα βέβαιος ότι θα νικήσει μέσα σε λίγες ώρες. Αποδείχθηκε ότι δεν είναι αυτή η περίπτωση της επίθεσης στο ιράν. Συνεπώς η ιδέα ότι «το ιράν έκλεισε τα στενά του Ορμούζ» και ότι, αν ήταν ανοικτά, στις δύο όχθες τους και στον αέρα από πάνω θα γινόταν πόλεμος αλλά τα τάνκερ θα περνούσαν όλο χαρούλα από κάτω βγάζοντας selfie με πυραύλους και ανασχέσεις πυραύλων, αυτή η ιδέα είναι υπερ-σουρεαλιστική. Πράγμα που δεν εμποδίζει τους δημαγωγούς να την πουλάνε.

Πρώτα ήταν η ανατροπή του καθεστώτος. Μετά τα πυρηνικά του. Μετά οι πύραυλοί του. Μετά η δημοκρατία του. Μετά οι γυναίκες του. Μετά ο αντίχριστος και η δευτέρα παρουσία. Μετά οι proxies: ψάχνοντας να βρει (επιτέλους!!!) μια δικαιολογία που είναι πιασάρικη, εμπορική (και να επιτρέπει στοιχήματα, ασφαλώς ο υιός και οι φίλοι του θα φροντίσουν να βγάλουν τίποτα ντάλαρς και απ’ αυτό) το ψόφιο κουνάβι κατέληξε ότι η θεϊκή αποστολή του, τελικά, είναι να απελευθερώσει τα στενά του Ορμούζ∙ αυτά που η δική του επίθεση (και του χωροφύλακά του) έκανε πεδίο μάχης.

Μόνο που τα στενά δεν είναι κλειστά! Τότε γιατί λυσσάει; Επειδή είναι ανοικτά υπό όρους!!! Υπό όρους που αμφισβητούν την us κυριαρχία… Όχι απλά στις θάλασσες…

Αλλά:

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Ο αδυσώπητος νόμος της βαρύτητας

Δευτέρα 2 Φλεβάρη (00.07) >> Χτυπιέται σαν το αγκιστρωμένο ψάρι: το ψοφιοκουναβιστάν, στριμωγμένο απ’ όλες τις μεριές, προσπαθεί να «αποδράσει» (προς κάποιο μεγαλείο) επιδεινώνοντας το στρίμωγμά του. Οι «φάκελοι Epstein» θα διαλύσουν ότι έχει απομείνει ως «κύρος» (όχι μόνο δικό του!!!) μέσα σε μια θάλασσα φρίκης και σιχαμάρας: δυο χιλιάδες (2.000) video… εκατόν ογδόντα χιλιάδες (180.000) φωτογραφίες… δεκάδες χιλιάδες mail, καταθέσεις μαρτύρων, καταθέσεις θυμάτων του high κυκλώματος σωματεμπόρων… Και πάμπολλα ονόματα πελατών του σωματέμπορου, απ’ την βιτσιόζα “υψηλή κοινωνία” φυσικά…

Οι εκτός ηπα funs του ψόφιου κουναβιού (υπάρχουν ακόμα;) μπορεί να βλέπουν «σχέδιο», και μάλιστα μεγαλοφυές… Αλλά δεν υπάρχει τέτοιο∙ εκτός αν τα λίγο πολύ πανικόβλητα «κτυπήματα» μπορούν να θεωρηθούν σχέδιο.

Από κάτω αποσπάσματα από ένα ρεαλιστικό αμερικάνικο οικονομικό site:

Το καθεστώς του δολαρίου ως αποθεματικού είναι ένα υπερβολικό προνόμιο. Μειώνει το κόστος δανεισμού μας, διευρύνει τα δημοσιονομικά μας περιθώρια και μας επιτρέπει να εξάγουμε ρίσκο και να εισάγουμε αγαθά με μοναδικά ευνοϊκούς όρους. Αλλά τα προνόμια δεν είναι δικαιώματα. Είναι υπό όρους. Και συνοδεύονται από ευθύνες. Ένα αποθεματικό νόμισμα πρέπει να πληροί τρεις προϋποθέσεις. Ρευστότητα, σταθερότητα και ουδετερότητα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες παρείχαν πάντα τις δύο πρώτες. Η τρίτη θεωρούνταν δεδομένη. Δεν θεωρείται πια.

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Τα απόνερα μιας ήττας 2

Δευτέρα 22 Δεκέμβρη (00.17) >> Γιατί, λοιπόν, ήταν λαθεμένη η εκτίμησή μας στα ‘90s για την «ιστορική σοφία» του γερμανικού κράτους / κεφάλαιου; Γιατί ακόμα και το 2022 ή το 2023 δεν ήταν λίγοι εκείνοι που απορούσαν «μα τι σκατά επιλογές έχουν κάνει οι γερμανοί βιομήχανοι και κόβουν τις φλέβες τους» (το φτηνό ρωσικό αέριο), ε;

Την δεκαετία του 1990 δεν κάναμε λάθος… Αλλά απ’ τα μέσα της δεκαετίας του ‘00s και με όλο και πιο έντονους ρυθμούς μετά την χρηματοπιστωτική κατάρρευση / κρίση στο τέλος εκείνης της δεκατίας (κρίση της οποίας το κέντρο βρισκόταν στον αμερικανικό χρηματοπιστωτισμό) κάποια βασικά στη σύνθεση του καπιταλισμού στη γερμανία άρχισαν να αλλάζουν. Με τις γερμανικές τράπεζες να ζορίζονται (όπως, άλλωστε, το σύνολο του τραπεζικού τομέα της ευρωζώνης) αυτές οι αλλαγές ήταν αμοιβαία ωφέλιμες: το συσσωρευμένο, αδέσποτο «συγκεντρωμένο χρήμα σε δολάρια» βρήκε στη γερμανική βιομηχανία «πεδίο επενδύσεων» σε πραγματική παραγωγή, παραγωγή εμπορευμάτων. Κι απ’ την μεριά τους οι γερμανικές βιομηχανίες βρήκαν «φρέσκια» χρηματοδότηση απ’ την άλλη μεριά του Ατλαντικού.

Ένας ενδεικτικός πίνακας αυτής της εξέλιξης είναι αυτός:

To 2023 οι «άμεσες επενδύσεις» σε δολάρια στη γερμανική βιομηχανία είχαν σχεδόν διπλασιαστεί σε σχέση με το 2005.

Όχι «γενικά» στη γερμανική βιομηχανία! Ειδικά. Και από «επενδυτικά ταμεία» (μπορείτε να το πείτε και «ξέπλυμα μαύρου χρήματος»….) με βαριά ονόματα:

Εν τέλει το 2023 η κατάσταση για τις  μεγαλύτερες (χρηματιστηριακά) γερμανικές εταιρείες (o DAX είναι ο χρηματιστηριακός δείκτης “blue chip” που αφορά τις 40 μεγαλύτερες στο χρηματιστήριο της Φραγκφούρτης) ήταν αυτή:

Στους 20 «μεγαλύτερους επενδυτές» οι 10 ήταν «αμερικάνοι», με τις γνωστές blackrock και vanguard στην κορυφή… «Γερμανοί» ήταν μόνο 4, ενώ μόλις στη 19η θέση υπήρχε ένας «κινέζος».

Οι συγκεκριμένοι μέτοχοι δεν είναι «πλειοψηφίας». Δεν είναι ιδιοκτήτες των εταιρειών. Αλλά τα τρισεκατομμύρια των (υποτιμούμενων) δολαρίων που διαχειρίζονται έχουν στρατηγική σημασία για το «γερμανικό κεφάλαιο».

Αυτά δεν είναι ούτε παράξενα ούτε .. συνωμοτικά. Έχουν όμως συνέπειες, ειδικά όταν οξύνεται ο παγκόσμιος ενδοκαπιταλιστικός ανταγωνισμός – όπως μετά το 2022: ακόμα κι αν τα γερμανικά αφεντικά της βιομηχανίας θα προτιμούσαν σαφώς το φτηνό και διαρκούς ροής ρωσικό φυσικό αέριο, οι «πολιτικοί εκπρόσωποί» τους, οι πολιτικές τους βιτρίνες, δεν θα μπορούσαν παρά είτε να το βουλώσουν όταν ο νυσταλέος Jo ανακοίνωνε ότι «ρωσικό φυσικό αέριο τέλος!» είτε ακόμα και να χαρούν – αυτό το τελευταίο αφορά σίγουρα τις φαιοπράσινες, αγορασμένες έτσι κι αλλιώς μπιρ παρά.

Γιατί; Επειδή σ’ αυτόν τον οξυμένο παγκόσμιο ενδοκαπιταλιστικό ανταγωνισμό «τα βουνά δολαρίων» δεν ήταν πια μόνο … επενδύσεις-με-σκοπό-την-πραγματική-αξιοποίησή τους. Έγιναν καθοδήγηση! Η προοπτική ενός «φιλικού» πλιάτσικου στη ρωσική επικράτεια (που θα διαλυόταν…) ήταν αναμφίβολα ιδιαίτερα ελκυστική. Αν γινόταν… (Αλλά δεν έγινε…)

Και ύστερα όχι «απλή, ‘φιλική’ καθοδήγηση»! Ενόσω είχε ήδη αποφασιστεί ο «έλεγχος» των γερμανικών βιομηχανιών επί γερμανικού εδάφους (πριν καν αυτήν καθ’ αυτήν την ρωσική εισβολή: ο πόλεμος κατά της φτηνής ενεργειακής τροφοδοσίας τους είχε ξεκινήσει απ’ την πρώτη θητεία του ψόφιου κουναβιού, με τις «κυρώσεις» κατά των κατασκευαστών του nord stream 2…) και ένα μήνα πριν πέσουν οι «τίτλοι τέλους», στις 16 Αυγούστου του 2022 το γκουβέρνο του νυσταλέου Jo πέρασε τον ψευδεπίγραφο «inflation reduction act» που (δήθεν στο όνομα της ‘προστασίας του κλίματος’) επιδοτούσε γενναία την μετακόμιση ευρωπαϊκών βιομηχανιών (και οπωσδήποτε γερμανικών…) σε αμερικανικό έδαφος! Προνοητικό το Joνυσταλεάν: στις 26 Σεπτέμβρη του 2022 (πρώτη επέτειος των εκλογών, ανατίναξη των αγωγών…) οι γερμανοί βιομήχανοι βρέθηκαν με το μαχαίρι στο λαιμό…

Ο αμερικανικός νόμος του 2022 δεν κάρπισε αμέσως. Αλλά οι στόχοι του ήταν σαφείς. Στις 30 Νοέμβρη του 2022 για παράδειγμα, ο Μικρός Δούκας του Λίγηρα βρισκόταν στις ηπα. Και εκδήλωσε την δυσφορία του γι’ αυτόν:

Όλοι οι πλιατσικολόγοι περίμεναν το καλοκαίρι του 2023. Την θρυλική ουκρανική αντεπίθεση, οργανωμένη και εξοπλισμένη απ’ το νατο, που θα έφερνε τον ουκρανικό στρατό στη θάλασσα του Azov κάνοντας φύλλα και φτερά τον ρωσικό στρατό, και τα λοιπά και τα λοιπά.

Φευ – όνειρο ήταν και χάθηκε.

Σ’ εκείνο το χρονικό σημείο, μέσα του 2023 και μετά, παρά τις περί του αντίθετου φανφάρες, ήταν σαφές (εκεί που έπρεπε να είναι…) ότι η «απεξάρτηση της γερμανικής βιομηχανίας απ’ το φτηνό φυσικό αέριο» δεν θα οδηγούσε στην … άνθισή της. Τα «μεγάλα ονόματα» των γερμανικών αφεντικών θα έπρεπε να μετακομίσουν: είτε προς τις ηπα του «inflation reduction act», είτε προς την κίνα. Τα περισσότερα προτίμησαν την πρώτη εκδοχή∙ κάποια (και) την δεύτερη.

Αλλά, φυσικά, οι χιλιάδες εργολαβικές και υπεργολαβικές επιχειρήσεις των «μεγάλων ονομάτων» επί γερμανικού εδάφους βρέθηκαν στο κενό. Το αποτέλεσμα ήταν και είναι όντως εντυπωσιακό:

Να ένας ενδεικτικός πίνακας:

Υποστηρίζουμε λοιπόν ότι ο παράγοντας που έφερε τα γερμανικά αφεντικά (και τις πολιτικές βιτρίνες τους, φτάνοντας ως τον τωρινό τσουραμαδηΜέρτς) «ώμο με ώμο» με την παρακμιακή Ουάσιγκτον ήταν η χρηματοδοτική έφοδος των αμερικανικών funds στον γερμανικό δευτερογενή;

Όχι μόνο.

Οπωσδήποτε έχει ξεχαστεί και σίγουρα δεν μνημονεύεται σαν κάτι σημαντικό. Όμως η μακρόβια πρωθ. Merkel συστηματικά προσπάθησε να «πείσει» τις γερμανικές αυτοκινητοβιομηχανίες να εγκαταλείψουν σταδιακά μεν αλλά γρήγορα τους κινητήρες εσωτερικής καύσης και να περάσουν στην ηλεκτροκίνηση. Η αιτία ήταν βέβαια η tesla. Αλλά και ο τεχνολογικός συντηρητισμός των ceo των μεγάλων αυτοκινητοβιομηχανιών, που καθώς ήταν σίγουροι για την παγκόσμια υπεροχή της ποιότητάς τους (μιας ποιότητας ατσαλιού και άνθρακα σχεδόν ενός αιώνα) έβλεπαν επί χρόνια τα ηλεκτροκινούμενα ως μειωμένης απόδοσης και αξίας, «οχήματα για περιορισμένη κίνηση στις πόλεις» και μόνο. Περίπου σαν πατίνια…

Γύρω στο 2018 ή 2019 η Merkel άρχισε να χάνει την υπομονή της.

Το κράτος προσπαθεί να συνετίσει τμήματα του κεφαλαίου; Ακούγεται παράδοξο αλλά δεν είναι. Ούτε καν πρωτότυπο.

Ήταν ωστόσο αργά. O Wan Gang, γερμανοεκπαιδευμένος μηχανικός, δούλευε στην γερμανική audi από το 1991 ως επικεφαλής του τμήματος τεχνολογικής έρευνας και εφαρμογών… Έφυγε για την κίνα το 2000 μ’ ένα ντοσιέ γεμάτο ιδέες για τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα, όχι μόνο από τεχνολογική αλλά και από οικονομική και πολιτική άποψη: δεν μπορούμε να ανταγωνιστούμε διεθνώς στους κινητήρες εσωτερικής καύσης ήταν η (σωστή…) άποψή του∙ πρέπει να κάνουμε ένα τεχνολογικό άλμα. Το κινεζικό κράτος δεν τον προσπέρασε (το 2000) ως ονειροπόλο. Τον έκανε επικεφαλής του «προγράμματος 863» για την συνολική «οικονομία» της ηλεκτροκίνησης∙ το 2002 πρόεδρο του πολυτεχνείου στο Tongji. Και το 2007 υπουργό τεχνολογίας και επιστημών. Ήταν τόσο έντονη η συγκέντρωση του κινεζικού κράτους στην τεχνολογία της ηλεκτροκίνησης ώστε ο Gang έγινε ο πρώτος υπουργός που δεν ήταν μέλος του κομμουνιστικού κόμματος! (Θεωρείται ο πατέρας της κινέζικης βιομηχανίας ηλεκτρικών οχημάτων. Μετά την συνταξιοδότησή του το 2017 ασχολείται με το υδρογόνο…).

Έτσι όταν το γερμανικό κράτος εκπροσωπούμενο απ’ την Merkel τραβούσε τα αυτιά των ceo των γερμανικών αυτοκινητοβιομηχανιών για την μυωπία τους, στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 2010, η τεχνολογική εμπορική «πλημμύρα του Πεκίνου» είχε ήδη σκάσει στο Βερολίνο. Και όχι μόνο. Όχι μόνο εκεί, όχι μόνο στις αυτοκινητοβιομηχανίες.

Μ’ αυτά τα δεδομένα, μπροστά σε κάτι που δεν είχαν διανοηθεί πως θα μπορούσε να (τους) συμβεί και για το οποίο δεν υπήρχε κανένα ιστορικό προηγούμενο, τα αφεντικά της γερμανικής βιομηχανίας (γενικά) είχαν (θεωρητικά…) δύο επιλογές. Είτε να γίνουν μεσοπρόθεσμα μια επαρχία του κινεζικού καπιταλισμού∙ είτε να «καταφύγουν» μεταφορικά ή/και κυριολεκτικά στην προστασία της Ουάσιγκτον ελπίζοντας πως όσο αυτή έχει την (στρατιωτική) υπεροχή παρακμάζοντας οικονομικά, αφενός θα καταφέρουν να ανασχέσουν σε κάποιο βαθμό το κινεζικό κεφάλαιο / την κινέζικη τεχνολογία, αφετέρου (μέσω της διάλυσης της ρωσίας…) θα προικοδοτηθούν με πρώτες ύλες… (- Είστε πιστός υπηρέτης των ηπα; – Ναι, όταν πεθάνει ελπίζω να μου αφήσει κάτι τις… για να θυμηθούμε τον γιγάντιο Altan…)

Κι έτσι φτάσαμε σ’ αυτήν την απελπισμένη προτεσταντική εκδοχή της αυτοθυσίας, την οποία εκπροσωπεί ο τσουρομαδηΜερτς. Όχι μόνο την ζητούμενη αυτοθυσία των γερμανών υπηκόων… Αλλά ακόμα και την μισοαυτοκτονία του ίδιου του γερμανικού κράτους: η «ιδέα» του τσουρομαδηΜερτς ήδη απ’ το καλοκαίρι του 2025 να κατασχεθούν τα «παγωμένα» ρωσικά assets ως «κάλυψη» για ισόποσο «δάνειο» στο φασιστοΚίεβο με (αποκλειστικό) σκοπό να αγοράσει ευρωπαϊκά (και, κυρίως, γερμανικά) όπλα για να σταματήσει την … ρωσική απειλή, έχει γίνει ήδη stand up comedy. Αλλά μελετιέται και θα μελετηθεί σαν το απόλυτο άλμα στο κενό…

Γιατί; Επειδή ο ρωσικός στρατός θα ξαναμπεί στο Βερολίνο; Όχι βέβαια. Επειδή το make america great again σημαίνει για τους ιστορικούς συμμάχους της Ουάσιγκτον (ποιος δεν το έχει καταλάβει;): πρώτα θα κάνετε την america great again με δικά σας έξοδα – και μετά βλέπουμε για εσάς!

Το ονομάσαμε έγκαιρα «κανιβαλισμό μεταξύ των ηττημένων» στο ουκρανικό πεδίο μάχης. Εκεί το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό… (Κι αν κάτι αθερίνες σαν αυτές στα μέρη μας ξελιγωμένες με την κυρία τάδεOil νομίζουν ότι θα την γλυτώσουν κάνουν λάθος. Αλλά ξέρουν: οι μαλάκες υπήκοοι θα την πληρώσουν – για την πατρίδα οι μ…)

Ο πάγος στο λαιμό

Δευτέρα 22 Δεκέμβρη (00.07) >> Η ιδέα να χρησιμοποιηθούν τα «παγωμένα» στη δύση (κυρίως αλλά όχι μόνο στο βέλγιο) περιουσιακά στοιχεία (ομόλογα και χρυσός) της ρωσικής κεντρικής τράπεζας σαν «κάλυψη» για να δοθούν έως 200 δις δολάρια «δάνειο» στο φασιστοΚίεβο από διάφορες απόψεις είναι … Ιμαλάια σε σχέση με την παραχώρηση διάφορων ευρωπαϊκών μιλιταριστικών γκάτζετς. Τι σημαίνει «κάλυψη»; Σημαίνει ότι αν το Κίεβο δεν (θα) μπορούσε να πληρώσει το δάνειο, θα κατάσχονταν οριστικά ισόποσα ρωσικά assets.

Πρώτα τα πρώτα. Η ε.ε. είναι «πεπειραμένη» σ’ αυτό το είδος της χρηματιστικής πειρατείας. Πριν απ’ την ρωσία έχει «παγώσει» περιουσιακά στοιχεία στο έδαφός της από: το ιράν, την βενεζουέλα την συρία, το ιράκ, τον λίβανο, την υεμένη, την λιβύη, το μάλι και άλλους. Πρόκειται είτε για assets κρατικά είτε και για ιδιωτικά.

Μ’ αυτό το ιστορικό, ιστορικό του «προστάτη της δημοκρατίας και των ανθρώπινων δικαιωμάτων» (….), το «πάγωμα» των ρωσικών assets ήταν ποιοτικό άλμα: πρόκειται για πυρηνική δύναμη, όχι για κλωτσοσκούφι. Αυτή η ημικατάσχεση που τάισε τόσο πολύ την φαντασία της κάθε κυρίας Ursula, της κάθε κυρίας Kaja, του κάθε τσουρομαδηΜέρτς (και του κάθε don Rico, για να μην ξεχνιόμαστε…) έχει ως εξής:

Βέλγιο / euroclear (180 δις ευρώ ή 210 δις δολάρια)

Ιαπωνία (28 δις ευρώ ή 32,8 δις δολάρια)

Αγγλία (27 δις ευρώ ή 31,6 δις δολάρια)

Γαλλία (19 δις ευρώ ή 22,3 δις δολάρια)

Καναδάς (15,1 δις ευρώ ή 17,7 δις δολάρια)

Λουξεμβούργο (10 δις ευρώ ή 11,7 δις δολάρια)

Ελβετία (6,2 δις ευρώ ή 7,3 δις δολάρια)

ΗΠΑ (4,3 δις ευρώ ή 5 δις δολάρια)

Εκείνο που δεν απασχόλησε ποτέ τις μέσα-στην-άσπρη-σκόνη πολιτικές βιτρίνες της ε.ε. ήταν πως όταν μία, δύο, τρεις δρούν σαν αστυφύλακες (χωρίς καν δικαστική απόφαση) / δεσμοφύλακες του υλικού πλούτου άλλων φτάνοντας εν τέλει ως την Μόσχα, τότε η κρίση εμπιστοσύνης των «άλλων» όλου του πλανήτη είναι δεδομένη. Δεν είναι (ή δεν ήταν) τέτοιο το καλοκάγαθο δόγμα των ισχυρών κρατών / καπιταλισμών (όταν ήταν τέτοιοι). Ήταν «δώστε μας τα πλούτη σας να τα φυλάμε και μην ανησυχείτε».

Κι αν το «πάγωμα» είναι μια φορά πειρατεία, η «αξιοποίηση» (δηλαδή η κλοπή) που επί μήνες φαντασίωναν και κουβέντιαζαν ήταν δέκα κι εκατό!!!  Για ποιόν λόγο ένα κράτος (ή/και πλούσιοι υπηκοοί του) να «εμπιστευτούν μια τράπεζα» (δεν είναι ακριβώς ‘τράπεζα’, για την οικονομία του σχολίου την χαρακτηρίζουμε έτσι) που θα τους εκβιάζει με όπλο …τις καταθέσεις τους; Επειδή δεν έχουν τι άλλο να κάνουν τον πλούτο τους; Θα βρουν, θα φτιάξουν! Και επιπλέον: θα πάψουν να διατηρούν αυτά τα περιουσικά τους στοιχεία σε ευρώ (ή/και σε δολάρια…)

Λένε ότι η εμπιστοσύνη φεύγει καλπάζοντας πάνω σε άλογο – και έρχεται με τα πόδια. Ισχύει γενικά, ισχύει και για τις ενδοκαπιταλιστικές διακρατικές σχέσεις. Αν η ε.ε. (μαζί με τις ηπα ή και μόνη της) ήταν το μόνο «καταφύγιο» ή (κυρίως) το μόνο αφεντικό του πλανήτη, τότε ίσως (ίσως λέμε…) θα μπορούσε να αδιαφορεί για τι φεύγει καλπάζοντας και τι έρχεται μπουσουλώντας. Αλλά αυτή η αποκλειστικότητα έχει πεθάνει προ πολλού. Όσο για την μυθολογία περί «μοναδικού σερίφη στην πόλη»; Ας ρωτηθεί όχι κάποιος άλλος αλλά η Ansar Allah στην υεμένη!!!

Το μεγαλεπήβολο σχέδιο απορρίφθηκε τελικά επειδή διάφορα κράτη / μέλη της ε.ε. (με επικεφαλής το βέλγιο) φοβήθηκαν τις συνέπειες. Αλλά η κλονισμένη εμπιστοσύνη δεν αποκαταστάθηκε, κι ούτε πρόκειται: όταν χρησιμοποιείς τα άγια των αγίων ιδιοκτησίας τρίτων ως όπλο εναντίον τους μπορεί και να σου προκύψει εκπυρσοκρότηση… Αλλά αυτό δεν αλλάζει τον τρόπο που αντιλαμβάνεσαι και δρας στους συσχετισμούς δύναμης που έχεις μέσα στο ταραγμένο σου μυαλό. Είτε πετύχεις τον στόχο σου είτε όχι έχεις αρχίσει να πυροβολείς∙ κι άρα έχεις γίνει εξαιρετικά επικίνδυνος. Έχεις αποκτήσει ροπή προς το «τελικό σημείο Tony Montana»… (: Scarface).

Η κυρία Ursula κτυπιόταν ότι δεν θα φύγει απ’ την πρόσφατη «σύνοδο» αν δεν αποφασιζόταν χρηματαποστολή για το Κίεβο. (Δεν σκέφτηκαν να την κρατήσουν για πάντα μέσα σ’ ένα δωμάτιο να κλαίει και να οδύρεται… Κρίμα). Αντί για το backup των «παγωμένων» αποφάσισαν να δώσουν ένα δάνειο 90 δις ευρώ (με μηδέν επιτόκιο…) στον τοξικό του Κιέβου, με την χωρίς προηγούμενο υποσημείωση ότι θα το πληρώσει μόνο αν πάρει πολεμικές αποζημιώσεις απ’ την Μόσχα. Αν νικήσει δηλαδή. Άρα ποτέ.

Τρία κράτη (τσεχία, σλοβακία, ουγγαρία) ξεκαθάρισαν «χωρίς εμάς». Οπότε έμειναν οι 24 απ’ τους 27. Το ωφέλιμο για το Κίεβο ποσό δεν είναι 90 δις, είναι 45. Τα άλλα 45 είναι αποπληρωμή προηγούμενου δανείου. Αυτά τα 24 κράτη θα δανειστούν (με επιτόκιο κοντά στο 3%…) για να δανείσουν (χωρίς επιτόκιο)∙ και επειδή δεν θα πάρουν ποτέ πίσω τα δανεικά, θα αγκαλιάσουν ζεστά τους υπηκόους τους και θα τους ψιθυρίσουν στ’ αυτί: μήπως σου έχουν μείνει τίποτα ψιλά; (Για το ελλαδιστάν τα «ψιλά» είναι κοντά στα 500 ευρώ το κεφάλι για κάθε ενήλικο… Γελοίο ποσό για έναν πόλεμο-κατά-της-ρωσίας, σωστά;)

Αυτό δείχνει την δομική πλέον επικινδυνότητα των ευρωπαϊκών (όπως και των αμερικανικών) αφεντικών: απέχει λίγο μόνο απ’ την άμεση φονικότητα. Διότι αυτό που αποφάσισαν να κάνουν στη συγκεκριμένη συγκυρία (το δάνειο των 90 ή 45 δις χωρίς επιτροφή), αν τελικά το κάνουν, βάζει ενέχυρο όχι πια τα «παγωμένα» ρωσικά assets αλλά τους «παγωμένους» υπηκόους τους… Με ποιον σκοπό; Να συντηρήσουν τον ιμπεριαλισμό τους στην μέσω-εργολάβου μορφή που έχει ως τώρα στο ουκρανικό πεδίο μάχης. Με έναν rodeo τρόπο πρωτοφανή για τα πιο πρόσφατα 60 ή 70 χρόνια των δυτικών ολιγαρχιών, τα αφεντικά τους κλέβουν το δημόσιο χρήμα για να το κάνουν όπλα και, επιπλέον, για να χρηματοδοτήσουν κάποιους που αγοράζουν βίλες, σκόνη με το κιλό, και φτιάχνουν χρυσές χέστρες (εκτός ουκρανίας) – για να μην χρεωκοπήσουν λέει…

Λαϊκίζουμε; Όχι. Αν για την τάξη μας είναι μια φορά δύσκολο να ζει κάτω απ’ τις νόρμες «ακμαίων» καπιταλισμών, είναι τρισχειρότερη η ζωή κάτω απ’ την παρακμή τους: ξερνάει φασισμό.

(Αλλά και η παρακμή της δικής μας ταξικής, εργατικής συνείδησης είναι…)

Ιμπεριαλιστικά δόγματα 2

Δευτέρα 8 Δεκέμβρη (00.16) >> Σημαίνουν τα προηγούμενα πως, έστω, το ψοφιοκουναβιστάν αποφάσισε να «αυτοπεριοριστεί» σ’ εκείνο που ονομάζει «δυτικό ημισφαίριο»; Όχι βέβαια!

Λίγο πιο κάτω το «νέο δόγμα» λέει ρητά κι αυτά:

Είναι αδύνατο να βρει κανείς σ’ αυτό το «νέο δόγμα» λιγότερη επιδίωξη παγκόσμιας κυριαρχίας ή μικρότερη επιθετικότητα απ’ ότι στο «παλιό»!!! Αντίθετα

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.