Mortality rate 1

Τρίτη 20 Οκτώβρη. Το καλό (για εμάς) με όσους, λίγους ή πολλούς, υπηρετούν έντιμα την ιατρική που βασίζεται σε αποδείξεις (evidence based medicine) είναι ότι οι κάθε είδους λακέδες οποιουδήποτε μαχαραγιά μπορούν να τους λοιδωρήσουν, να τους βλαστημίσουν, να τους προβοκάρουν, να τους λογοκρίνουν… ακόμα και στη φωτιά να τους ρίξουν, σαν άλλους Giordano Bruno. Δεν μπορούν όμως να τους διαψεύσουν, όταν καταθέσουν τα στοιχεία και τις αποδείξεις των συμπερασμάτων τους.

Κάποιοι πρωτοκλασσάτοι παγκόσμια αναγνωρισμένοι ειδικοί (καμμία σχέση με την περιθωριακή ασταμάτητη μηχανή η οποία, έτσι κι αλλιώς, έχει κατακτήσει συλλογικά και έγκαιρα μια εργατική κριτική προσέγγιση…) αμφισβήτησαν απ’ την αρχή όλα τα βασικά της υγιεινιστικής τρομοεκστρατείας. Θα πρέπει να θυμήσουμε (σε όσες και όσους σκέφτονται αντί να χωνεύουν και να αφοδεύουν τις φόλες που μοιράζει το σύστημα) ότι στις αρχές του περασμένου Μάρτη ο Π.Ο.Υ., αφού είχε ήδη κηρύξει παγκόσμιο συναγερμό («πανδημία»), ανακήρυξε σαν ποσοστό θνητότητας από μόλυνση covid-19 τον αριθμό 3,5% – ένα νούμερο, που αν ήταν αληθινό, θα ήταν πράγματι επικίνδυνα υψηλό και δείκτης ανησυχητικά μεγάλης απειλής απ’ τον τσαχπίνη.

Πώς είχε προκύψει εκείνο το «3,5%»; Στην καλύτερη των περιπτώσεων ο Π.Ο.Υ. είχε υιοθετήσει κάποια αρχικά μεγέθη (ως τον Φλεβάρη) απ’ την Wuhan (θάνατοι προς διαπιστωμένα κρούσματα) αν και ήταν ήδη σαφές ότι όσοι είχαν «κολλήσει» εκεί αλλά δεν είχαν συμπτώματα ήταν πολλοί περισσότεροι / ες και δεν είχαν εντοπιστεί / καταγραφεί ως εκείνη την χρονική στιγμή (πάνω φωτογραφία από δημοσίευση στο the lancet).

Αν επρόκειτο να κάνει υπεύθυνη εκτίμηση με αυστηρά επιστημονικά κριτήρια ο Π.Ο.Υ. ΔΕΝ έπρεπε να προχωρήσει σε τέτοιου είδους τρομοκρατική διακήρυξη!! Ήταν πολύ νωρίς για οποιαδήποτε σοβαρή εκτίμηση της κατάστασης και ήταν γνωστό ότι έλειπαν σχεδόν όλα τα βασικά στοιχεία για την διάδοση, την μολυσματικότητα και την βαρύτητα του ιού. Οι e.b.m. γιατροί το φώναξαν με κάθε τρόπο – μάταια. Μάταια επειδή η «πρόβλεψη» του Π.Ο.Υ. ταίριαζε γάντι στα ζητούμενα του βιο-πληροφορικο-ασφαλίτικου συμπλέγματος. Γνωρίζοντας ποιές μπίζνες το συγκροτούν και τι χρηματοδοτική σχέση έχουν με την γραφειοκρατία του Π.Ο.Υ. έχουμε κάθε δικαίωμα να υποστηρίξουμε ότι η βιασύνη για την εκκίνηση της τρομοεκστρατείας εκ μέρους του «τυπικά παγκόσμια υπεύθυνου» Π.Ο.Υ. δεν οφειλόταν σε αμέλεια. Αλλά σε δόλο και συγκεκριμένα συμφέροντα.

Από τότε ως σήμερα ξετυλίχτηκαν ταυτόχρονα δύο αντίπαλες θέσεις. Η τρομοκρατική, του βιο-πληροφορικο-ασφαλίτικου συμπλέγματος, στο μεγαλύτερο μέρος του κόσμου. Έχοντας στον στάβλο τους τα μήντια παλιά και νέα, οι big pharma, οι big tech, οι big insurance και τα στρατοαστυνομικά συμπλέγματα, μετέτρεψαν βιαια την τόσο βολική «προφητεία» των αρχών της άνοιξης σε εικονική πραγματικότητα. Τόσο εντατική ώστε να μοιάζει σαν πραγματική πραγματικότητα. Ο Johny Bananas υποστηρίζει ότι αυτήν την εικονική πραγματικότητα την «δέχεται» σαν «πραγματική» το 99,9 της «επιστημονικής κοινότητας». Έτσι τον βολεύει, έτσι λέει.

Η άλλη θέση ήταν των αιρετικών, που επέμεναν ότι γίνεται (όχι τυχαία) υπερδιόγκωση της απειλής του covid-19, υποδεικνύοντας διακριτικά (κάποιοι απ’ αυτούς) την αιτία: τα (νέου τύπου) εμβόλια και τις φαρμακοβιομηχανίες. Παρότι λοιδωρήθηκαν, βρίστηκαν, προβοκαρίστηκαν ακόμα και απαγορεύτηκαν αυτοί οι αιρετικοί, συνέχισαν να επιμένουν. Γιατί μπορεί να είχαν απέναντί τους ό,τι πιο τερατώδες έχει φτιαχτεί ως τώρα απ’ την καπιταλιστική εξέλιξη σε σχέση (και ενάντια) στην ανθρώπινη υγεία συν τον διάχυτο κοινωνικό ανορθολογισμό, είχαν όμως με το μέρος τους τα στοιχεία και τις αποδείξεις της αλήθειας.

Mortality rate 2

Τρίτη 20 Οκτώβρη. Πέρασε καιρός. Όχι πολύς αλλά έντονα βίαιος. Και έφτασε η στιγμή που ο Π.Ο.Υ. ενώ δεν έχει αναθεωρήσει τις αρχικές προφητείες του (χρειάζονται πάντα!!) αναγκάστηκε να θεωρήσει έγκυρη μια μετα-έρευνα που αποδεικνύει την τραγική του αποτυχία – αν και όχι τον δόλο του. Δράστης αυτής της έρευνας; Ο γνωστός (και μισητός απ’ τους φίλους της καραντίνας) Γιάννης Ιωαννίδης.

Γιατί αναγκάστηκε ο Π.Ο.Υ.; Η συγκεκριμένη έρευνα, που αποδεικνύει ότι ως τα μέσα Σεπτέμβρη η «μέση θνητότητα» του covid 19 παγκόσμια ήταν 0,23% εξετάστηκε και ξανα-εξετάστηκε από τρίτους, ανεξάρτητους κριτές – και βρέθηκε έγκυρη. Τι θα μπορούσε να κάνει το αρχηγείο / βιτρίνα του τρόμου εφόσον του στάλθηκε προς δημοσίευση; Την δημοσίευσε – αλλά να είστε σίγουροι ότι θα «πνιγεί»: δεν πρόκειται να αποκτήσει δημοσιότητα…

Πέρα απ’ τα υπόλοιπα (που έχουμε τονίσει με κόκκινο στην φωτογραφία επάνω), έχει το ενδιαφέρον της κι αυτή η απόδειξη: σε ηλικίες κάτω των 70% η θνητότητα (ανάλογα με το μέρος) είναι από 0,00% έως 0,31%, με χοντρικό διάμεσο ποσοστό το 0,05%. Πέντε θάνατοι στις 10.000 «μολύνσεις» για τις ηλικίες κάτω των 70 είναι το άκρως αντίθετο μιας “φονικής απειλής”, αν οι λέξεις έχουν ακόμα νόημα! Απ’ την άλλη δείχνει τι έπρεπε να έχει γίνει εξ’ αρχής: να προστατευτούν οι άρρωστοι ηλικιωμένοι, καθώς και όσοι / όσες κάτω των ’70 είχαν σοβαρά προβλήματα υγείας. Αυτό ΔΕΝ έγινε!…

(Είναι χαρακτηριστικό ότι αν και θα μπορούσε αυτή η μετα-έρευνα να είναι συλλογική, ο Ιωαννίδης την πήρε πάνω του μόνος του. Ένα είδος προσωπικής απάντησης στις χυδαιότητες που έχει ακούσει; Γιατί όχι;)

Αν σημειώσουμε επίσης δύο πράγματα. Πρώτον ότι ο Ιωαννίδης δεν αμφισβητεί τον αριθμό όσων πεθαίνουν και χρεώνονται στον covid-19 χωρίς να είναι αυτός η αιτία. Δεν αμφισβητεί, δηλαδή, τις «κοινές δεξαμενές» όπως αυτές φτιάχνονται και σερβίρονται. Αν αναγνωριστεί κάποτε αυτό που έχει γίνει ήδη σαφές από δειγματοληπτικές νεκροψίες, ότι δηλαδή έως το 10% των «κοινών δεξαμενών» στα περισσότερα ευρωπαϊκά κράτη μπορεί να αιτιολογηθεί με βεβαιότητα σε επιπλοκές του covid, τότε το 0,23% θα πέσει κατά πολύ. Δεύτερον, ότι απ’ τον Σεπτέμβρη και μετά ο μεν αριθμός των «μολυσμένων» έχει ανέβει, αφού έχουν πολλασιαστεί τα (επικίνδυνα) τεστ PCR, ενώ αντίστοιχα ο αριθμός των θανάτων έχει πέσει πολύ. Άλλη μια σημαντική μείωση του 0,23%…)

Οι νεκροί είναι νεκροί, και το πένθος είναι πένθος. Όταν όμως εξαπολύεται μια τρομοεκστρατεία τέτοιας έκτασης και τέτοιας έντασης, οι ζωντανοί έχουν επίσης τα αδιαπραγμάτευτα δικαιώματά τους! Απ’ αυτήν την άποψη έχει σημασία η σύγκριση της αποδεδειγμένης πια θνητότητας του covid 19 με εκείνη των ιών (και των πανδημιών) γρίπης. Το παρακάτω απόσπασμα (από σχετικό επιστημονικό άρθρο) είναι κατατοπιστικό:

Μόνο η γρίπη του 1918 (η αποκαλούμενη «ισπανική») είχε θνητότητα μεταξύ 2 και 3%, της ίδιας τάξης μεγέθους δηλαδή με τις «προβλέψεις» του Π.Ο.Υ. για τον covid… Αυτό ενοχοποιεί ακόμα περισσότερο εκείνη την «προβλέψη» του 3,5% και όσους την υιοθέτησαν (επειδή τους ήταν χρήσιμη): άνοιξε τον δρόμο σε κάθε κάθαρμα με γραβάτα και σε κάθε πληρωμένο εγκάθετο που παριστάνει τον «ειδικό» σωτήρα της ανθρωπότητας να ανεμίζουν συνέχεια πάνω απ’ τα κεφάλια μας τον μαζικό θάνατο του 1918…

Ύστερα υπάρχουν δύο τουλάχιστον πανδημίες γρίπης με υψηλά ποσοστά θνητότητας. Του 1957 ήταν 0,6%, υπερδιπλάσια δηλαδή του covid 19. Και του 1968 λίγο μικρότερη (2%). Αλλά από εκείνη την μαγική χρονιά, το ’68, κανείς δεν θυμάται τον θάνατο απ’ τις επιπλοκές της γρίπης. Όλοι θυμούνται την έκρηξη ζωής, που αποκλήθηκε (σωστά) παγκόσμια επανάσταση!

Το 2018 – 2019 η θνητότητα λόγω γρίπης στις ηπα ήταν 0,18%. Το 0,23% του covid είναι αισθητή διαφορά στο βαθμό που πολλαπλασιάζεται επί εκατοντάδες χιλιάδες «φορείς». Όμως το 0,18% βρίσκεται στην ίδια τάξη μεγέθους με το 0,23%· πράγμα που αποδεικνύει ότι ο χαρακτηρισμός της πανδημίας του covid σαν επιδημίας κάπως σοβαρής γρίπης ήταν (και είναι) ακριβέστατη. «Κάπως»: το 1957 η γρίπη ήταν πολύ πιο φονική παγκόσμια – χωρίς να είναι σαν του ‘18.

Δεν ενδιαφέρει την ασταμάτητη μηχανή να πείσει οποιονδήποτε φίλο της καραντίνας. Την ενδιαφέρει σίγουρα, σε κάθε τι με το οποίο καταπιάνεται (και όχι μόνο με το βιο-πληροφορικο-ασφαλίτικο σύμπλεγμα) να έχει τεκμηριώσει με σοβαρό τρόπο τις απόψεις της, υπέρ και για λογαριασμό εκείνων που θέλουν να διαμορφώνουν γνώμη βασισμένη σε πραγματικά στοιχεία και όχι σε ιδεολογίες και λοιπά υποπροϊόντα της ανθρώπινης εθελοδουλείας.

Με αυτή την έννοια όχι απλά η έρευνα του Ιωαννίδη αλλά, επιπλέον, το γεγονός ότι η βιτρίνα ελέγχου της τρομοεκστρατείας (ο Π.Ο.Υ.) αναγκάστηκε να την δημοσιεύσει «με την υπογραφή» του, αποτελεί άλλη μια γερή απόδειξη για εμάς, άλλη μια γερή απόδειξη ότι απ’ αυτές εδώ τις ψηφιακές σελίδες ποτέ δεν διαβάσατε … παραμυθάκια. (Αν έχει ορκιστεί σε κάτι το Sarajevo είναι εκείνο που αφορά όλους και όλες εσάς: ποτέ δεν θα υποτιμήσει τη νοημοσύνη σας! – παλεύει γι’ αυτό, κι ας μην το ζήτησε κανείς!)

Η αξία της ζωής

Τρίτη 20 Οκτώβρη. Δεν έχουμε ξεμπερδέψει όμως, ακόμα κι αν η κεντρική βιτρίνα της θανατοπολιτικής (ο Π.Ο.Υ.) αναγκάστηκε προς στιγμήν να αναγνωρίσει έμμεσα αυτό που είναι. Καθόλου δεν έχουμε ξεμπερδέψει.

Τα αφεντικά του βιο-πληροφορικο-ασφαλίτικου συμπλέγματος κατάφεραν να μετατρέψουν τους υποχόνδριους των δυτικών καπιταλιστικών κοινωνιών, εκατοντάδες χιλιάδες τέτοιους, σε στρατιώτες / «ακτιβιστές» του τρόμου. Διαθέτουν τώρα έναν πειθαρχημένο στρατό κοινωνικά παρανοϊκών, που γεύτηκαν και ξαναγεύτηκαν την χαρά, την «δύναμη» και την «αναγνώριση» της ελεεινολογίας απέναντι στη λογική, στα επιχειρήματα, στις αληθινές επιστημονικές αποδείξεις. Έχουν αγέλες που μεθάνε ακολουθώντας, πιστεύοντας, υπακούωντας σε κάθε είδους αντιστροφή της πραγματικότητας. Έχουν έναν πειθαρχημένο στρατό που έφαγε και χώνεψε την ψευδοεπιστήμη του κάθε Ferguson, του κάθε Drosten, του κάθε Σύψα: τα διαγράμματα, τις καμπύλες, την χειραγωγημένη αλγοριθμοποίηση. Έχουν έναν πειθαρχημένο στρατό που θεωρεί δικαίωμά του (και υποχρέωση όλων των άλλων) την αλγοριθμική φυλάκιση της 4ης βιομηχανικής επανάστασης… Έχουν νομιμοποιήσει την λογοκρισία, και θα οξύνουν τις σχετικές απαγορεύσεις. Κι έχουν στη διάθεσή τους, επιπλέον, μια “5η φάλαγγα”: τους κάθε είδους τερατολόγους που επιφανειακά μεν εκδηλώνονται σαν αντίπαλοι των απαγορεύσεων, ουσιαστικά όμως βραχυκυκλώνουν με ασυναρτησίες την τεκμηριωμένη εργατική αντικαπιταλιστική και αντικρατική κριτική.

Επανερχόμαστε στα “κροταλίσματα”: μην ξεχνάτε ότι αυτοί έχουν την εξουσία! Και έχοντας την εξουσία θα εξαντλήσουν (σε βάρος μας, σε βάρος κάθε αξίας της ζωής) οποιοδήποτε μέσο έχουν στη διάθεσή τους· ή/και θα φτιάξουν στο μέλλον. Αυτός ο πόλεμος που ξεκίνησε ανοικτά πια έχει ήδη εκατοντάδες χιλιάδες τραυματίες: όλους και όλες που είναι οι “παράπλευρες απώλειες”, υποφέροντας ηθικά, συναισθηματικά, αισθητικά, λογικά απ’ τους καθεστωτικούς εκβιασμούς και την υποστηρίξη που τους παρέχουν οι συμβιβασμένοι.

Βρισκόμαστε στην αρχή, και πρέπει να το συνειδητοποιήσουμε βαθιά. Η συγκινησιακή πανούκλα που έχει υποκαταστήσει εδώ και χρόνια τόσο τα συναισθήματα όσο και τη λογική είναι το ακριβώς αντίθετο των προϋποθέσεων της συνείδησης. Η αναμέτρηση ανάμεσα στον πλούτο και την δημιουργικότητα της ζωής και στην βιοπολιτική / θανατοπολιτική του καπιταλισμού της 4ης βιομηχανικής επανάστασης θα είναι μακριά, δύσκολη και σκληρή· σε εδάφη κακοτράχαλα.

Καλώς ήρθατε στον πραγματικό 21ο αιώνα!

Από καυγάδες μαθαίνεις και καμμιάν αλήθεια

Τρίτη 20 Οκτώβρη.Ένα εμβολιαστικό κέντρο θα πρέπει να έχει συγκεκριμένες προδιαγραφές και πιστοποιήσεις ασφαλείας. Είναι ΑΠΟΛΥΤΩΣ απαραίτητο ο εμβολιασμός να γίνεται κάτω από ιατρική επίβλεψη καθώς οι πιθανότητες σοβαρών επιπλοκών δεν είναι αμελητέες και μπορούν να οδηγήσουν ακόμη και σε θανάτους αν δεν υπάρξει ΑΜΕΣΗ ιατρική φροντίδα…

Ποιός το λέει αυτό; Ο γ.γ. του πανελλήνιου ιατρικού συλλόγου αγγειολόγος Γ. Ελευθερίου. Το μυαλό σας ίσως πάει στα επερχόμενα «σωτήρια» εμβόλια μεταλλάξεων – για τον covid 19. Όχι. Πρόκειται για απόσπασμα από κείμενο του περασμένου Φλεβάρη. Και αφορά το εμβόλιο για την γρίπη!

Τι είχε συμβεί; Το συνδικάτο των γιατρών τσακωνόταν με το συνδικάτο των φαρμακοποιών για το αν θα μπορούν οι δεύτεροι να κάνουν το εμβόλιο της γρίπης στα φαρμακεία τους ή όχι. (Για τα φράγκα ο καυγάς…) Για να επιχειρηματολογήσει, λοιπόν, ο γ.γ. του ΠΙΣ υπέρ του «όχι» μαρτύρησε και τα πιο πάνω. Για πιθανότητες όχι αμελητέες σοβαρών επιπλοκών, που μπορούν να οδηγήσουν ακόμα και σε θανάτους αν δεν υπάρξει ΑΜΕΣΗ (ο τονισμός του πρωτότυπου) ιατρική παρέμβαση.

Έχει το ενδιαφέρον του το γεγονός ότι πρόεδρος του πανελλήνιου φαρμακευτικού συλλόγου Σ. Ζήκας που απάντησε τον γ.γ. του ΠΙΣ δεν αμφισβήτησε την όποια επικινδυνότητα του συγκεκριμένου εμβολίου… Αντίθετα υπεραμύνθηκε του κλάδου του, υποστηρίζοντας ότι η πιστοποίηση που παίρνουν οι φαρμακοποιοί για να μπορούν να κάνουν εμβόλια δίνεται μετά από την εκπαίδευσή τους από γιατρούς. Πράγμα που υπονοεί ότι μπορούν να αντιμετωπίσουν «έκτακτες καταστάσεις». (Αν και οι επικίνδυνες παρενέργειες δεν εκδηλώνονται ακαριαία…)

Δεν είναι αρμοδιότητα της ασταμάτητης μηχανής να προτείνει ή να αποτρέπει τον οποιονδήποτε σε σχέση με τους εμβολιασμούς κατά της γρίπης. Είναι όμως ευθύνη της όταν εντοπίζει «εξομολογήσεις» που αφορούν τους πάντες αλλά γίνονται μόνο «μεταξύ ειδικών» να τις κοινοποιεί. Μπορεί ο αρχισυνδικαλιστής γιατρός να ήταν υπερβολικός· μπορεί και όχι. Επαφίεται στην κρίση του καθενός…

(Τα στοιχεία προέρχονται απ’ το περιοδικό «ο κόσμος του φαρμακείου», τ. 449, 20/2/2020).

Black box

Δευτέρα 19 Οκτώβρη. Απ’ τους αγαπημένους της ασταμάτητης μηχανής οι Orange Blossom, σε μια πρόσφατη συναυλία. Στις αρχές της χρονιάς. Προ covid…

Καλή δύναμη.

(«Πρόσφατη» είπαμε; Άλλης εποχής είναι το σωστό…)

Κι εδώ μια παλιότερη συναυλία. Της ίδιας άλλης εποχής…

Εθνικά κροκοδείλια δάκρυα

Δευτέρα 19 Οκτώβρη. Τους καταστεναχωρημένους παριστάνουν τόσο ο νοτιοκυπριακός όσο και ο ελληνικός εθνικός κορμός για τα αποτελέσματατων προεδρικών εκλογών στη βόρεια κύπρο, και την εκλογή του (ως πρόσφατα πρωθυπουργού) Ersin Tatar. O Mustafa Akinci, πρόεδρος την προηγούμενη 5ετία, ανακοίνωσε την απόσυρσή του απ’ την πολιτική· και καλά θα κάνει ο άνθρωπος. Δεν θα είναι αναγκασμένος να έχει παρτίδες με τους ελληνοκύπριους πολιτικούς, τύπου Αναστασιάδη, Χριστοδουλίδη, και σια, ούτε σαν “πρώην”.

Η εθνική ρητορική θέλει να θεωρεί “αληθινό νικητή”αυτών των εκλογών τον τύραννο Erdogan που (πράγματι) υποστηρίξε τον Tatar. Αλλά για την ασταμάτητη μηχανή ο πραγματικός νικητής είναι ο ελληνικός εθνικισμός / ιμπεριαλισμός, όπως αντιπροσωπεύεται τόσο στη Λευκωσία όσο και στην Αθήνα.

Ο κεντρο-αριστερός Akinci υπήρξε ένας τίμιος υποστηρικτής της ενιαίας διζωνικής και δικοινοτικής κύπρου. Εκφράζοντας εκείνο το τμήμα των τουρκοκυπρίων που θα προτιμούσαν ένα μέλλον στην ε.ε. παρά να είναι παράρτημα της Άγκυρας υπήρξε συγκαταβατικός αλλά και ρεαλιστής κάθε φορά που έπρεπε να διαπραγματευτεί μια «λύση» με τους ελληνοκύπριους (πολιτικούς) μαφιόζους. Ήταν, σα να λέμε, το είδος του πολιτικού που εκνεύριζε αφάνταστα τόσο την Λευκωσία όσο και την Αθήνα: εννοούσε αυτά που έλεγε, έλεγε αυτά που εννοούσε, και πάλεψε με τον ελληνοκυπριακό βούρκο (και κάτι τύπους σαν τον ογκόλιθο υπ.εξ. των φαιορόζ Nick the Greek) όσο μπορούσε.

Τι έκαναν οι δύο πρωτεύουσες για να στηρίξουν τον Akinci που, αφού τον ξεφορτώθηκαν, παριστάνουν εκ των υστέρων ότι τον είχαν στην καρδιά τους; Τίποτα απολύτως! Το αντίθετο. Από προσπάθεια εξαπάτησης σε προσπάθεια εξαπάτησης, από τρενάρισμα σε τρενάρισμα, και από Κραν Μοντανά σε κάθε άλλλη υπονόμευση, η ελληνοκυπριακή ελίτ (διακομματικά…), σε συνεργασία με το ελληνικό κράτος / παρακράτος, έχει δείξει με κάθε τρόπο ότι δεν σκοπεύει (και δεν πρόκειται) να μοιραστεί οτιδήποτε με τους τουρκοκύπριους. Θα τους ανεχόταν, απλά, σαν μειονότητα. Συνεπώς το γεγονός ότι δεν θα βρίσκουν για άλλα 5 χρόνια μπροστά τους τον Akinci τους διευκολύνει ιδιαίτερα. Θα μπορούν σχετικά ευκολότερα να συνεχίσουν το πάγιο παραμυθάκι τους «εμείς θέλουμε, ο Erdogan δεν θέλει». (Το οποίο δεν πιστεύει κανείς διεθνώς, ήδη απ’ το 2004…)

Ο Αναστασιάδης υπό την πίεση της διαλλακτικής προεδρίας του Akinci, είχε φτάσει να συζητάει («ανεπίσημα»…) με τον Cavusoglu την αναγνώριση της υπάρχουσας κατάστασης. Δηλαδή τα δύο κράτη. Αυτό είναι που πραγματικά θέλει ο ελληνοκυπριακός και ελληνικός εθνικισμός / ιμπεριαλισμός (αυτό ήταν άλλωστε το νόημα του «σεμιναρίου της Ρώμης», στις 17 Νοέμβρη του 1973, πριν το πραξικόπημα κατά του Μακάριου και την τουρική εισβολή). Δεν τολμούν όμως να το πουν ανοικτά! Όχι τόσο επειδή δεν το εγκρίνει η ε.ε. – θα αναγκαστεί να το δεχτεί αν το πουν ανοικτά οι ελληνοκύπριοι και συμφωνήσουν και οι τουρκοκύπριοι. Δεν τολμούν να το πουν ανοικτά επειδή αν «λυθεί (έτσι) το κυπριακό» θα εκλείψει ένα απ’ τα βασικότερα αντιτουρκικά επιχειρήματα του ελληνικού ιμπεριαλισμού!

Δεν μπορούν να το πουν ανοικτά και να τελειώσει το θέμα (με κάποιες εδαφικές ανταλλαγές / προσαρμογές), μπορούν όμως να συντηρούν την επιθυμία τους επ’ άπειρον σαν de facto διχοτόμηση, που όμως είναι «παράνομη» – και φταίει η Άγκυρα… Η προεδρία του Akinci ήταν μεγάλο αγκάθι στα πλευρά τους, γιατί με τον τρόπο του έδειχνε καθαρά τι είναι και τι πραγματικά θέλουν οι ελληνοκυπριακές πολιτικές βιτρίνες. O Tatar, αρκετά δεξιός, αρκετά εθνικιστής και αρκετά οππορτουνιστής, είναι προτιμότερος: για να φταίει που δεν λύνεται το κυπριακό. Έχει πάντως ένα πλεονέκτημα: προτιμάει την λύση των δύο κρατών…

Τώρα ανακουφίζονται…

Τρύπες, δίπλα σε άλλες τρύπες: far west…

Δευτέρα 19 Οκτώβρη. Ίσως ξέρετε ότι το ψοφιοκουναβιστάν έχει γίνει εξαγωγέας υδρογονανθράκων – πετρελαίου και φυσικού αερίου. Αυτός είναι ένας βασικός λόγος που πολεμάει (ανοικτά) τον nord stream 2, αλλά και τον turk stream 2, πιο συγκεγκαλυμένα (μέσω της προοπτικής ενός πλωτού σταθμού εξαέρωσης αμερικανικού υγροποιημένου φυσικού αερίου έξω απ’ την Αλεξανδρούπολη). Αντί να αγοράζετε το ρώσικο να αγοράζετε το δικό μας φυσικό αέριο απαιτεί το ψόφιο κουνάβι. Δεν είναι σίγουρο ότι αν αντικατασταθεί απ’ τον νυσταλέο Jo θα αλλάξει η τακτική.

Το μεγάλο ατού, που έκανε το ψοφιοκουναβιστάν εξαγωγέα, είναι οι σχιστολιθικοί υδρογονάνθρακες. Έχουμε γράψει στο παρελθόν για το πόσο «βρώμικη» και καταστροφική είναι αυτή η μέθοδος εξόρυξης. Δεν υπάρχουν κοιτάσματα με την μορφή λίμνης (για το πετρέλαιο) ή σπηλαίων αερίου (για το φυσικό αέριο) που πρέπει να αντληθούν. Πρόκειται, αντίθετα, για πορώδη πετρώματα (σχιστόλιθοι) που έχουν στους πόρους τους είτε το ένα (πετρέλαιο) είτε το άλλο (αέριο) και πρέπει να στραγγιχτούν – σα να ήταν σφουγγάρια. Η εξόρυξη τέτοιων ποσοτήτων κρατάει λίγο για κάθε πηγάδι, αφού δεν υπάρχει συγκεντρωμένη ποσότητα (κοίτασμα) να αντληθεί. Μπορεί σε μια βδομάδα, μπορεί σε δύο, το στράγγιγμα ενός μικρού όγκου πετρώματος να τελειώσει. Οπότε ανοίγει καινούργια τρύπα παραδίπλα. Κ.ο.κ.

Κάντε τώρα μια μαντεψιά για το πόσα τέτοια πηγάδια υπάρχουν στην αμερικανική στεριά. Χίλια; Δέκα χιλιάδες; Εκατό χιλιάδες; Χάσατε: υπάρχουν 2,6 εκατομύρια (!!) «επίσημα» τέτοια πηγάδια, και εκτιμάται ότι υπάρχουν άλλα 1,2 «ανεπίσημα» (δηλαδή: «μαύρα»). Σύνολο 3,8 εκατομμύρια τρύπες. Not bad…

Τα περισσότερα είναι εγκαταλειμμένα: έδωσαν ό,τι ήταν να δώσουν και «πάμε παρακάτω». Σύμφωνα με την αμερικανική νομοθεσία (που δεν είναι και η πιο φιλική προς το περιβάλλον στην καπιταλιστική δύση) οι εταιρείες όταν εγκαταλείπουν ένα πηγάδι έχουν υποχρέωση να καθαρίζουν την περιοχή και να διορθώνουν τις περιβαλλοντικές ζημιές που έχουν προκαλέσει…

Αμ δε!!! Το κλειδί για να ξεφορτώνονται αυτές τις υποχρεώσεις (που κοστίζουν) λέγεται χρεωκοπία! Πολλές χρεωκοπούν έτσι κι αλλιώς λόγω των χαμηλών διεθνών τιμών. Άλλες φροντίζουν να φτιάχνουν μικρές θυγατρικές των 20 ή 30 γειτονικών πηγαδιών, που «χρεωκοπούν» (σε εισαγωγικά) μόλις τελειώσει η άντληση. Και οι περιβαλλοντικές ζημιές; Ας τις αναλάβει ο κυρ κράτος! Ως τώρα υπολογίζεται ότι αυτός ο λογαριασμός είναι 500 εκατομύρια δολάρια – ίσα ίσα για να φανεί ότι έγινε κάποια «αποκατάσταση περιβάλλοντος». Να μπαζωθούν οι τρύπες κατ’ αρχήν! Δεν είναι πολλά. Ούτε και λίγα – αν σκεφτεί κανείς ότι αυτά τα λεφτά καταλήγουν στις τσέπες των ceo αυτών των μαγαζιών.

Ενώ είναι πολλοί οι άσχετοι που νομίζουν ότι αν κλείσουν μερικά μαγαζιά καταρρέει ο καπιταλισμός (αν είναι και «αντικαπιταλιστές» φίλοι της καραντίνας αυτή η σοφία φτάνει ως τα ουράνια) τα αφεντικά αυτής της θέλω-να-είμαι-και-εξαγωγική αμερικανικής βιομηχανίας υδρογονανθράκων έχουν άλλη προσέγγιση. Πολύ πιο ρεαλιστική. Το επιχειρηματικό τους μοντέλο είναι μονολεκτικό: χρεωκοπία! Η χρεωκοπία εξασφαλίζει ότι τα όποια κέρδη (απ’ τις εξορύξεις) είναι ιδιωτικά, ενώ οι ζημιές (απ’ τις περιβαλοντικές καταστροφές) δημόσιες.

Αν πει κάποιος ότι αυτός είναι ο καπιταλισμός, και ότι η «δημιουργική καταστροφή» (που συμπύκνωσε σαν όρο ο Σουμπέτερ) δεν είναι κενή περιεχομένου καθώς τα αφεντικά βρίσκουν πάντα τρόπους να είναι και τα δύο (και καταστροφικά για τους άλλους και δημιουργικά για πάρτη τους) ίσως συμφωνήσουν αρκετοί. Αν τους υποδείξεις να ρίξουν μια ματιά στους ισολογισμούς των big pharma και των big tech τα τελεύταια 3 τρίμηνα, θα γίνεις εχθρός τους. Μα καλά, μαλάκας είσαι; θα πουν. Τι σχέση έχουν τα πετρελαιοπήγαδα και οι σχιστόλιθοι με τις φαρμακευτικές;

Έλα ντε… Δεν έχουν; Έτσι λέτε;

Προσοχή στη συσκευασία!

Δευτέρα 19 Οκτώβρη. Απορούμε. Οι επαναστατικοί κύκλοι των φίλων της καραντίνας δεν το έχουν πάρει χαμπάρι; Να συστήσουν στον λαό να φοράει αντιασφυξιογόνες μάσκες (για τους «μυρμηγκοφάγους» μιλάμε, αυτές τις full face με το διπλό φίλτρο) αντί να πέφτει θύμα του κάθε Johny Bananas, του κάθε τυχάρπαστου βιομήχανου, δημαγωγού, πολιτικού, πελάτη των antisocial media, “ειδικού”; ΔΩΡΕΑΝ ΜΑΣΚΕΣ ΧΗΜΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΓΙΑ ΟΛΟ ΤΟ ΛΑΟ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΗΛΙΚΙΕΣ! – αυτό το σύνθημα θα έπρεπε να δονεί τις καρδιές (και τα πληκτρολόγια) κάθε έντιμου, ειλικρινούς, αυθεντικού, ευφυούς, όμορφου και κοινωνικά υπεύθυνου φίλου της καραντίνας!

Δυστυχώς η σιωπή είναι συνενοχή! Η ασταμάτητη μηχανή έκανε μεγάλη υπομονή, περιμένοντας το «επαναστατικό υποκείμενο» να αποκαλύψει την φάρσα με τις χειρουργικές μάσκες, που οδηγεί τον λαό κατευθείαν στα «κρούσματα» και, μετά, στα θυμαράκια… Δεν μπορεί να περιμένει άλλο. Οι καιροί είναι κρίσιμοι. Τα θανατόμετρα ακονίζονται.

Οπότε, αφού κανείς δεν διαβάζει τις οδηγίες χρήσης (όπως, άλλωστε, ούτε τα ψιλά γράμματα), ιδού:

(but… δεν μειώνουν την έκθεση στον κίνδυνο οποιασδήποτε αρρώστιας ή μόλυνσης… Οι μάσκες…)

(and… δεν προσφέρουν καμμία προστασία έναντι του covid-19 (coronovirus) ή άλλων ιών ή ρύπων… Οι μάσκες…)

(Όχι ότι οι ιερείς της σωτηρίας μας δεν τα ξέρουν αυτά: οι δημοφιλέστατες χειρουργικές μάσκες είναι για βακτηρίδια και όχι για ιούς… Και οι κατασκευαστές, πότε πότε, παθαίνουν κρίση ειλικρίνειας…

Όμως να έχει διαφύγει αυτή η λεπτομέρεια από τόσους έντιμους, ειλικρινείς, αυθεντικούς, πανέξυπνους, πανέμορφους και, κυρίως, κοινωνικά υπεύθυνους φίλους της καραντίνας; Να έχουν φάει τέτοια φόλα και να μην το έχουν πάρει χαμπάρι;

Ααααα! Αυτό που έχουν πάθει δεν είναι καλό!)

Αλλοπρόσαλλοι;

Κυριακή 18 Οκτώβρη. Όταν, στα μέσα του περασμένου Αυγούστου, το τουρκικό καθεστώς ανακοίνωσε μια navtex πάνω από 100 ναυτικά μίλια νότια του Καστελόριζου, ο ελληνικός ιμπεριαλισμός και η εθνική του ενότητα κήρυξαν γενική διανοητική επιστράτευση. Επί ημέρες ο στόλος “μας” ήταν απέναντι απ’ τον στόλο “τους” απειλώντας θεούς και δαίμονες που τόλμησαν να ακουμπήσουν τον βυθό της αοζ “μας”… Και, στο τέλος, ένας γενναίος αξιωματικός διεμβόλισε με την φρεγάτα “του” ένα τουρκικό πολεμικό, εισπράττοντας όχι μόνο τα χειροκροτήματα του λαού αλλά και τα παράσημα του υπουργού του. Το Oruc Reis έφυγε κάποια στιγμή, και δεν έγινε ο πόλεμος – που – θα – αποδείκνυε – ότι – η – Μεσόγειος – είναι – ελληνική – λίμνη… Εννοείται ότι η “τουρκική προκλητικότητα” ήταν αυταπόδειχτη και κατάπτυστη.

Με διαδοχικές navtex η «τουρκική προκλητικότητα» άρχισε να ανεβαίνει βορειότερα, πάντα σε διεθνή νερά και βυθούς – αλλά ο ελληνικός τσαμπουκάς αντί να αγριέψει άρχισε να ξεφουσκώνει. Μέχρι που έφτασε (πάντα σε διεθνή νερά και βυθούς) σε μια «κλεισμένη» με navtex περιοχή που το βορειότερο σημείο της ίσα ίσα που απέχει μισό μίλι απ’ τα χωρικά νερά του Καστελόριζου. Πας και κολυμπώντας – που λέει ο λόγος.

Τώρα πια η αοζ «μας» έχει εξαφανιστεί απ’ την εθνική ρητορική… Έχει απομείνει κάτι εξίσου σουρρεαλιστικό: το δικαίωμά «μας» να επεκτείνουμε τα χωρικά νερά στα 12 μίλια· κάτι που, όπως έχουμε εξηγήσει, δεν θα γίνει ποτέ στο μεγαλύτερο μέρος του Αιγαίου, όχι επειδή θα θυμώσει η Άγκυρα, αλλά επειδή θα θυμώσουν η Ουάσιγκτον, η Μόσχα, το Παρίσι και το Λονδίνο. Το σχολιάσαμε ήδη, τέτοια «δικαιώματα» είναι για να ταΐζονται οι θείες Λίτσες της ενδοχώρας. Και η αλήθεια είναι ότι με την εθνική διατροφή που κάνουν ψευτοχορταίνουν έτσι.

Φαίνεται ότι το ρημαδογκουβέρνο παραδέχεται σιωπηλά πια την την περιορισμένη και αποκλειστικά εσωτερική χρήση της εθνικής του δημαγωγίας. Εννοείται πως φταίνε οι ευρωπαίοι, που μας «προδίδουν» άλλη μια φορά – οπότε η εθνική ελπίδα είναι ένας νυσταλέος Jo στο άσπρο σπίτι. Το σίγουρο είναι πάντως ότι ο στόλος «μας» δεν έχει ξαναπάει να γαυγίσει τον στόλο «τους» γύρω απ’ το Oruc Reis, κι ας είναι πια τόσο κοντά “μας”… Γιατί όχι; Γιατί ο γενναίος καπετάνιος του “Λήμνος” δεν ξαναπάει για “επακούμβηση”;

Ξανα-ηττήθηκε η μεγαλοφυής ελληνική τακτική «απομόνωσης» και «τιμωρίας» της Άγκυρας; Οι εθνικές ύαινες δεν βρίσκουν ψοφίμια σ’ αυτή τη μεριά του πλανήτη; Παικταρά ρημαδοΓου(αϊ)δοΝικόλα, εσύ που ήσουν γεννημένος νικητής, τι έπαθες;

(φωτογραφία: Από την καθεστωτική “καθημερινή”… Η “αμφισβήτηση” που επικαλείται η μαθημένη στα παραμύθια εθνικιστική δημαγωγία είναι παραμύθι. Στο Ιόνιο, μετά από συμφωνία με την Ρώμη, η Αθήνα επεξέτεινε μεν τα χωρικά ύδατα στα 12 μίλια, αλλά έδωσε άδεια στα ιταλικά αλιευτικά να ψαρεύουν απ’ τα 12 ως τα 6, όπως έκαναν πριν. Πράγμα που σημαίνει ότι ακόμα κι αν κηρύξει κάποιο κράτος χωρικά ύδατα στα 12 μίλια, μετά από συμφωνία μπορεί να επιτρέψει την χρήση τους από άλλους, η οποία χρήση δεν αμφισβητεί κάτι…

Εδώ, βέβαια, δεν υπάρχει τέτοια συμφωνία. Σωστό. Έλα όμως που δεν υπάρχουν ούτε 12 μίλια…)