«Μην αφήσετε την ειρήνη να χαλάει τους ωραίους πολέμους!»*

Δευτέρα 6 Ιούλη >> Θα μπορούσε να έχει ονομαστεί «η σκηνή του Sarajevo». Όπως «η σκηνή του Seattle» ή «η σκηνή του Bristol». Ήταν πάνω κάτω η ίδια εποχή, ίσως λίγο νωρίτερα…

Αλλά δεν πρόλαβε. Οι σερβοφασίστες (μαζί με τους δυτικούς + ρώσους συμμάχους τους) φρόντισαν να πολιορκήσουν το Sarajevo επί 4 χρόνια∙ και να κάνουν την βοσνία τόπο αίματος και θανάτου.

Οι Bombaj Stampa ήταν βασικό στοιχείο της «σκηνής του Sarajevo». Μαζί με τους γκαράζ/φολκ Zabranjeno Pusenje και τους punk Elvis J. Kurtovic & His Meteors (πάντα στο Sarajevo), δημιούργησαν στα ‘80s το κίνημα «Νέοι Πρωτόγονοι», με την συμμετοχή ποιητών, γραφιστών, πρώιμων standupers, και άλλων: ένα κράμα άγριου σουρρεαλισμού, μαύρου χιούμορ και υπόγειας κριτικής στο μεταΤιτοϊκό καθεστώς της (ακόμα τότε ενιαίας) γιουγκοσλαβίας. Μήτρα της «σκηνής του Sarajevo» ήταν η μπάντα + καλλιτεχνικό project SCH (τα τρία πρώτα γράμματα της λέξης schizophrenia). Industrial και post punk rock, ηχητικοί και στιχουργικοί πειραματισμοί… (Καταλαβαίνετε: όλα όσα η χριστιανική δύση απαγόρευσε σε ένα τυπικά «μουσουλμανικό» κράτος σαν την βοσνία…) 

Οι SCH live στην (ακόμα τότε γιουγκοσλαβική Ljublijana) το 1983 (η κακή ποιότητα του video οφείλεται … στις βιντεοκασέτες της εποχής):

Πίσω στους Bombaj Stampa. Το 1990 ως «Sarajevo … Stones»:

Εδώ η μπάντα, σε μια ταράτσα το καλοκαίρι 1992 στο Sarajevo, με την πολιορκία της πόλης απ’ τους σερβοφασίστες να έχει ήδη ξεκινήσει:

… Αυτή είναι απλώς η χώρα μου.

Δεν θα την δώσω σε κανέναν.

Έχει δύναμη αστεριού.

Υπάρχει φως για όλους τους ανθρώπους.

Αυτή η χώρα σε αγαπάει κι αυτή.

Μόνο οι άνθρωποί μου είναι εδώ.

Δεν θα τους δώσω σε κανέναν.

 Έχουν δύναμη αστεριών και φως για όλους τους ανθρώπους…

Εδώ στα τέλη Φλεβάρη του 2026, με τα παραπάνω χρόνια τους, επαυξημένοι αριθμητικά σαν μπάντα (και φυσικά «κλασσικοί»…):

Κι εδώ την 1η Ιούλη, live στο κέντρο του Sarajevo:

* Μαύρο χιούμορ – ατάκα των «νέων πριμιτιβιστών» το 1991, όταν κάποιοι απ’ αυτούς προέβλεπαν τι θα ακολουθήσει γενικά στη γιουγκοσλαβία και ειδικά στη βοσνία….

Kill ‘em all!

1000 μέρες και νύχτες γενοκτονίας στην Παλαιστίνη…

Όχι μωρέ… “Δεν θέλουν να τους σκοτώσουν όλους…. Να τους διώξουν θέλουν… Άλλο το ένα, άλλο το άλλο…

Δευτέρα 6 Ιούλη (01.21) >> Για δείτε κι΄ αυτό στη συνέχεια. Πρόκειται για απόσπασμα απ’ το ντοκυμαντέρ “Kill ‘em all” για την σφαγή στη Σρεμπρένιτσα (και στη βοσνία) – θα το βρείτε ολόκληρο στην δεξιά στήλη του sarajevomag.net/wp.

Ο Lawrence Eagleburger, υπ.εξ. του γκουβέρνου του Bush του Α για μερικούς μήνες στα τέλη του 1992, απαντάει σε ερωτήσεις της δημοσιογράφου του cnn Charlayne Hunter-Gault και εξηγεί στις 7 Ιούνη του 1995 –το τι έγινε στη βοσνία (και γιατί οι ηπα το επέτρεψαν…):

Δεν μπορεί παρά να «θυμίζει» τι συμβαίνει στην Παλαιστίνη… Μουσουλμάνους σκότωναν στα ‘90s, μουσουλμάνους σκότωναν έκτοτε, μουσουλμάνους σκοτώνουν και σήμερα…. (Και χριστιανούς, και άθεους, και τους πάντες βέβαια – αν κάνουν παρέα με τους επικηρυγμένους….)

-Γιατί;

-Για να τους πάρουν την γη, την θάλασσα, τον αέρα, να υποδουλώσουν όσους απομείνουν, και να κλέψουν τους όποιους φυσικούς πόρους στα μέρη τους…

-Όπως τότε;

-Ακριβώς! Όπως με τους «ινδιάνους», τους aboriginal, όλους τους αυτόχθονες όπου έφταναν τα όπλα της δυτικής αποικιοκρατίας / ιμπεριαλισμού. Σε ασία, αφρική, αυστραλία, «νέα ήπειρο» / αμερική. «Πρωταρχική συσσώρευση» λέγεται, και βρίσκεται σε εξέλιξη με άλλους τρόπους και στις καπιταλιστικές μητροπόλεις.

Εκείνοι οι «βάρβαροι» τέλειωσαν – οπότε… «σκοτώστε / εξανδραποδίστε μουσουλμάνους».

-Θα το πετύχουν;

-Χμμμ… Ρωτήστε την Παλαιστινιακή αντίσταση, την λιβανέζικη αντίσταση, την ιρακινή αντίσταση, την υεμενίτικη αντίσταση, τους «φρουρούς της επανάστασης»… και άλλους.

Ό,χι, δεν πετυχαίνουν πια – και γι’ αυτό λυσσάνε…

Ουκρανικό πεδίο μάχης

Δευτέρα 6 Ιούλη (01.13) >> Υπάρχει κάποια εξέλιξη τις 2 τελευταίες εβδομάδες εδώ; Εν μέρει τα «νεώτερα» είναι παλιά: όσο φαίνεται απ’ την πρόσφατη καθεστωτική δημαγωγία οι δυτικές πολιτικές βιτρίνες έχουν (ξανα)ξεσαλώσει, αναπαράγοντας όσα «προέβλεπαν» το 2022 και το 2023: «η ρωσία καταρρέει», «ο Πούτιν τελειώνει», «η ουκρανία νικάει»…. Αφορμή; Μερικές πετυχημένες επιθέσεις με drones στα ρωσικά μετόπισθεν, και μια κάποια κατακραυγή μεταξύ των ρώσων υπηκόων.

(Μόνο που αυτή η τελευταία δεν είναι «κάτω ο  Πούτιν»!!! Είναι «γιατί δεν ισοπεδώνετε το Κίεβο και τους συμμάχους του να τελειώνουμε;;;» Όχι για ευρωπαϊκά πανηγύρια, έτσι δεν είναι;)

Οι δυτικοί ιμπεριαλισμοί παραμένουν πιασμένοι σε μια παγίδα που δεν είναι … του Θουκυδίδη!!!

Διαβάστε τη συνέχεια »

Δυτικοασιατικό πεδίο μάχης

Δευτέρα 6 Ιούλη (01.07) >> Υπάρχει κάποια εξέλιξη τις τελευταίες 15 ημέρες εδώ; Επιφανειακά όχι κάτι σπουδαίο∙ υποθέτουμε ότι είστε προϊδεασμένοι / ες. Μόνο κάτι «δευτερεύοντα»… ξέρετε απ’ αυτά που η δυτική δημαγωγία προσπερνάει ως «σιγά μην…»:

Διαβάστε τη συνέχεια »

Οι μέρες της δυτικής ευδαιμονίας είναι μετρημένες

Δευτέρα 6 Ιούλη (01.00) >> Σαν από μια σατανική ειρωνεία της Ιστορίας, τις μέρες που το ψοφιοκουναβιστάν γιορτάζει τα 250 χρόνια της κρατικής ύπαρξής του, υψηλόβαθμες αντιπροσωπείες από 70 κράτη (+ διάφορες αντιαποικιακές οργανώσεις) θα βρίσκονται στην Τεχεράνη, για την κηδεία του Hamenei.

Δεν πρόκειται για παρουσία, «τιμής ένεκεν», στην κηδεία ενός τύπου που πέθανε από γεράματα ή καρδιακό. Πρόκειται για την κηδεία μιας ηγετικής περσόνας που δολοφονήθηκε (μαζί με μεγάλο μέρος της οικογένειάς του) – ένα προφανές έγκλημα πολέμου από κάποιους που έχουν μεγάλη συλλογή από τέτοια. Δολοφονήθηκε επειδή δυο παρακμιακά μεν πυρηνικά δε κράτη έκριναν ότι με την δολοφονία του θα διέλυαν το κράτος∙ το ιράν.

Οι πάντες, παρόντες στην κηδεία ή απόντες, ξέρουν τι έγινε. Οι πάντες ξέρουν ποιος νίκησε.

Η παρουσία στην κηδεία ενός δολοφονημένου απ’ τους δυτικούς ιμπεριαλισμούς και την μεσανατολική απόφυσή τους, ύστερα από έναν πόλεμο στον οποίο είναι πανθομολογούμενο ότι το ιράν νίκησε, δεν είναι απλά συγκαταβατική, διπλωματική πράξη. Είναι πολύ περισσότερο πολιτική απ’ τα συνηθισμένα. .

Δεν πρόκειται για κηδεία ιδεολογικής αλληλεγγύης: η συντριπτική πλειοψηφία των αντιπροσωπειών δεν είναι σιίτες, δεν είναι «μουλάδες». Ούτε εκπροσωπούν καθεστώτα «ιρανικού τύπου». Πρόκειται μάλλον για την έμμεση πολιτική κατάφαση στο ξήλωμα της δυτικής, μιλιταριστικής ηγεμονίας στον πλανήτη∙ αυτής της ηγεμονίας που εκτραχύνθηκε τα τελευταία 35 χρόνια: αυτό το ξήλωμα (η απελπισμένη προσπάθεια αποτροπής του) είναι που φωτίζει την κηδεία του Χαμενεϊ.

Υπάρχει μια ακόμα πιο σατανική ειρωνεία. Οι δολοφόνοι του Hamenei (εκτός των θεοναζί…) θα βρίσκονται αύριο και μεθαύριο μερικές εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά απ’ την κηδεία, στα βορειοδυτικά. Στην Άγκυρα. Για τη «σύνοδο του νατο».

Τι θέλουν τα «κράτη μέλη του νατο» τον Ιούλη του 2026; Μα φυσικά να συνεχίσουν να είναι επίφοβα για τον υπόλοιπο πλανήτη∙ να συνεχίσουν να σκοτώνουν∙ να νικούν πάντα! Μόνο που δεν μπορούν πια, μετά από τόσες και τέτοιες εμφατικές ήττες, να αποφύγουν τον πειρασμό «ο καθένας πρώτα για την πάρτη του»!!! Οι παρακμιακοί ευρωπαίοι «πρόθυμοι» θέλουν να νικήσουν / να διαλύσουν την ρωσία κάνοντας proxy όχι το Κίεβο (δεν μπορεί πια…) αλλά την Ουάσιγκτον… Η οποία «κρατάει μούτρα» επειδή αφήσατε εμάς, την μόνη υπερδύναμη του πλανήτη (;;;) μόνη της απέναντι σ’ αυτούς τους άθλιους, τους «φρουρούς της επανάστασης»…

Εν τω μεταξύ η Βαρσοβία αγριεύει όλο και περισσότερο κατά του Κιέβου (σπάζοντας την «ομοθυμία» της υποστήριξής του…) – κι όσες / όσοι διαβάζετε τακτικά αυτές εδώ τις αναφορές ξέρετε την βαθύτερη αιτία… Η Άγκυρα, η Βουδαπέστη και η Μπρατισλάβα ούτε που θέλουν να ακούσουν τους «καϋμούς» των βαλτικών κρατιδίων, που περιμένουν αν όχι την Ουάσιγκτον σίγουρα το Λονδίνο να συμμετάσχει σε μια «κατάληψη του Καλίνιγκραντ». Η Μαδρίτη και η Λισαβώνα λένε κομψά «εμείς είμαστε μακριά…». Η Ρώμη ελίσσεται, εντός / εκτός / και επί τα αυτά… Ευτυχώς που το ελλαδιστάν είναι βράχος!!!

Ο Ανακαινισμένος, ως I gonna be, προς το παρόν μια «πολλά υποσχόμενη ιδέα», έσπευσε να δώσει τα διαπιστευτήριά του στη μία απ’ τις δύο πρεσβείες που οφείλει να το κάνει – έτσι ώστε εκτός απ’ το νο 1 εθνικό κεφάλαιο να πάρει το Ο.Κ. και απ’ τους συμμάχους. Για να μην ανησυχούμε…

Με δυο λόγια: έναντι εύκολων αντιπάλων (όπως οι ταλιμπάν, αν υποθέσουμε ότι αποδείχθηκαν εύκολοι…) το νατο ήταν … «μια γροθιά». Εναντίον δύσκολων, και μάλιστα μετά από ήττες, όσοι θέλουν επικές εκστρατείες ψάχνουν τους υπόλοιπους που δεν θέλουν, για να καταλήξουν στο βολικό συμπέρασμα «αααα, υπάρχουν προβλήματα…»

Το ψόφιο κουνάβι θα είναι ο star της συνόδου. Φτάνοντας τόσο κοντά (από γεωγραφική άποψη) στην Τεχεράνη μπορεί να επαναλάβει (μπορεί και όχι) την πρόσφατη εξυπνάδα του, την ιδέα ότι «έτσι που είναι εκεί μαζεμένοι όλοι θα μπορούσα να τους σκοτώσω όλους με ένα κτύπημα…».

Είναι κι αυτό ένα «σημείο των καιρών»: η μόνη θέση στην οποία μπορούν πια να φανταστούν εαυτούς οι παρακμιακές δυτικές ολιγαρχίες είναι ως μέλη εκτελεστικού αποσπάσματος. Κι ενώ μπορούν να συνεχίσουν να σκοτώνουν ξέρουν, καταλαβαίνουν, ότι έρχεται η σειρά τους…

Όπως το έθεσαν κάποιοι για την κηδεία του Hamenei:: στα 250α γενέθλια του αμερικανικού κράτους ο κόσμος θα κηδέψει έναν απ’ αυτούς που το εξευτέλισαν…

mind the gap

Δευτέρα 6 Ιούλη (00.56) >> Οι κινέζοι (πολιτικοί) μηχανικοί δεν έχουν πια κάποιον άλλο σ’ αυτόν τον πλανήτη να συναγωνιστούν, εκτός απ’ τον εαυτό τους!!! Κάθε έξι μήνες ή μια φορά τον χρόνο κάνουν εγκαίνια μιας ακόμα ψηλότερης, ακόμα πιο φανταιζί γέφυρας.

Στις 20 ψηλότερες γέφυρες του κόσμου υπάρχει μια γαλλική στη 2η θέση (του 2004), δύο τουρκικές στην 5η (του 2022) και στην 6η (του 2016), μια ρωσική στην 7η (του 2012), μια ιαπωνική (του 1998) στην 11η, και μία νοτιοκορεάτικη (του 2012) στην 19η. Οι υπόλοιπες 14, συμπεριλαμβανόμενης προφανώς της 1ης, της 3ης, της 4ης κλπ είναι κινεζικές. Όπως κινέζικες είναι και οι επόμενες 10, απ’ την 21η ως την 30η. Η πιο παλιά κινέζικη κατασκευή απ’ αυτές τις 30 είναι του 2008, αλλά οι συντριπτικά περισσότερες έχουν κατασκευαστεί την τελευταία 10ετία…

Το πιο πρόσφατο κατόρθωμά τους είναι αυτό: μια γέφυρα με … diy ουράνιο τόξο:


Η γέφυρα Huajiang δεν είναι απλά ένα ακόμα master piece κατασκευαστικής τέχνης και τεχνικής. Είναι, κυρίως, ένα ακόμα δείγμα τι σημαίνει καπιταλιστική ανάπτυξη στον 21ο αιώνα – «σοσιαλισμός με κινέζικα χαρακτηριστικά» όπως λένε στο Πεκίνο… Μαζί με την γέφυρα έγιναν πολλά συνοδευτικά έργα. Όλες οι ορεινές επαρχιακές κοινότητες σε μια μεγάλη ακτίνα γύρω απ’ την γέφυρα απέκτησαν ιντερνετικές συνδέσεις 5G και μια σειρά εφαρμογές χρήσιμες στις τοπικές δραστηριότητες∙ τα χωριά ανακαινίστηκαν∙ ανανεώθηκαν και οργανώθηκαν τα τοπικά έθιμα (ως τουριστική ατραξιόν…), κλπ κλπ.

Πόσο καιρό χρειάστηκε η κατασκευή αυτής της γέφυρας; Λιγότερο από 3 χρόνια. Πόσο στοίχισε; 250 εκατομμύρια δολάρια. (Η περιλάλητη «εθνική Κορίνθου Πατρών», χωρίς φρουρού κι αρώματα, χρειάστηκε 10 χρόνια και 8 φορές το κόστος της συγκεκριμένης γέφυρας…. Αλλά ήταν «μεγάλη» θα πείτε…)

Όποιος συνεχίζει να αγναντεύει τους δυτικούς καπιταλισμούς νομίζοντας ότι καταλαβαίνει που και πως προχωράει ο καπιταλισμός γενικά στον πλανήτη, απλά δεν ξέρει τι του γίνεται…

Κι όποιος δεν ξέρει τι του γίνεται θα περάσει πολύ άσχημα τα επόμενα χρόνια.

Deserted cities of the heart

Δευτέρα 29 Ιούνη >> 1968 και οι βρετανοί Cream παρουσιάζουν ένα ψυχεδελικό / μελαγχολικό κομμάτι με τίτλο «ερειπωμένες πόλεις της καρδιάς»:

Προς τι η μελαγχολία εν έτει 1968; Κάποιοι υποστήριξαν (όχι αυθαίρετα) ότι οι πρωτοκοσμικές μεταπολεμικές γενιές (όσοι / όσες ήταν 18 χρονών το 1968 γεννήθηκαν το 1950) μεγάλωσαν κάτω απ’ τον βαρύ ίσκιο ένας ενδεχόμενου πυρηνικού ολοκαυτώματος, μιας all out αναμέτρησης ανάμεσα στις ηπα (+ την υπόλοιπη δύση) και την εσσδ.

Δόξα τους μεγαλοδύναμους (και τις βενζοδιαζεπίνες) κανείς δεν έχει στις μέρες μας τέτοιες έγνοιες… Σωστά;

Bonus track: Παίζοντας με τις λέξεις ανασύρουμε ένα άλλο, εντελώς διαφορετικό «cream».

Aπ’ τους νεοϋορκέζους Wu-Tang Clan, από το πρώτο τους lp, το 1993… Είναι τα αρχικά του «cash rules everything around me» και είναι, με τον τρόπο του, ένα τραγούδι διαμαρτυρίας. (Σε μια εποχή που μπορούσε να χωνέψει τα πάντα…)

Digital…

Δευτέρα 29 Ιούνη (01.17) >> Θα μας επιτρέψετε μια μικρή παύση στη θεματολογία των ημερών. Για κάτι … χμμμ … ασήμαντο, δευτερεύον, αδιάφορο – αν κρίνουμε απ’ τα ενδιαφέροντα του κοινού.

Ξεκινάμε μισο-ειρωνικά μισο-προβοκατόρικα: γιατί ο κύριος Πιερρακάκης, αυτό το (πριν μια δεκαετία…) στέλεχος της intracom, είναι υπ.οικ. του ελλαδιστάν; Και γιατί διορίστηκε πρόεδρος της κλίκας των υπ.οικ. της εε (: εurogroup); Για τις βαθιές γνώσεις του στα «οικονομικά» του κράτους και του κεφάλαιου; Καμία σχέση!!! Όσο κι αν ψάξετε στο βιογραφικό του τίποτα σχετικό δεν υπάρχει!!! Είναι, απλά, ανίδεος. Άσχετος…

Πήρε όμως και κρατάει τα σχετικά πόστα ως …. κομπιουτεράς!!! Είναι, σα να λέμε, ότι πριν 30 χρόνια θα διοριζόταν υπουργός οικονομικών σε κάποιο κράτος (και μετά επικεφαλής μιας κλίκας παρόμοιων) ένας … τυπογράφος! Επειδή ξέρει πως τυπώνονται τα χαρτονομίσματα!!!

(Το φαντάζεσθε; Να έκαναν τον Γουτεμβέργιο πάπα επειδή τύπωσε την βίβλο….)

Θα ήταν ανόσιο, θα προκαλούσε την γενική κατακραυγή! Όχι πια… Ένας κομπιουτεράς θεωρείται ιδανικός όχι μόνο σαν υπ.οικ. ενός μικρού κι ασήμαντου κράτους αλλά και ως επικεφαλής της «οικονομίας» της παρακμιακής μεν αλλά πάντα υπολογίσιμης ε.ε.

Μια τέτοια αλλαγή καταμερισμών ευθύνης, γνώσεων και ειδικοτήτων, ένας τέτοιος προσανατολισμός σε μια ιδιαίτερη digital τεχνοκρατία για ένα τέτοιο «ευαίσθητο» πόστο, θα ήταν άλλους καιρούς σήμα κινδύνου (για το πόπολο). Όχι πια!!! Το πόπολο έχει πια κουραστεί απ’ τις διαδοχικές σφαλιάρες και κλωτσιές∙ δεν έχει ούτε το κουράγιο ούτε το μυαλό να καταλάβει τι γίνεται. Δέρνει – και παραδέρνει.

Συνεπώς η καθιέρωση του «ψηφιακού ευρώ» (να μια δουλειά για κομπιουτεράδες!!!) περνάει προς το παρόν απαρατήρητη. (Όπως άλλωστε και η καθολική «απελευθέρωση» των μεταλλαγμένων…). Είναι ζητήματα που δεν μπορούν να αναχθούν σε ένα τυπικό μανιχαϊστικό, ποδοσφαιρικού τύπου δίπολο∙ συνεπώς δεν προσφέρονται για συγκινήσεις∙ κι ας πάνε στην ευχή… «Έχουμε άλλα προβλήματα»… Η «κεντρική διοίκηση» (με την πλήρη συμμετοχή των τοπικών τέτοιων) είναι μακριά, είναι «ψηλά», και «δεν έχουμε κουράγιο ούτε να φτύσουμε τους κοντινούς»…

Digital euro 1

Δευτέρα 29 Ιούνη (01.14) >> (Προς αποφυγή παρεξηγήσεων: από ‘δω και πέρα θα χρησιμοποιούμε τον όρο «digital euro» σε εισαγωγικά μόνο σε ότι αφορά την προπαγάνδα που συνοδεύει την συγκεκριμένη καπιταλιστική αναδιάρθρωση. Κατά τα υπόλοιπα θα αναφερόμαστε σε ηλεκτρονική λογιστική μονάδα / ΗΛΜ, που είναι ένας ακριβής όρος χωρίς παραπλανητικές προεκτάσεις…)

Πριν 20 χρόνια η προοπτική «ψηφιοποίησης του χρήματος» θα προκαλούσε ένα κοινωνικό κύμα αντιδράσεων τροφοδοτημένο από πολλές μεριές. Όχι πια. Μεγάλο μέρος των πρωτοκοσμικών πληθυσμών έχει εξοικειωθεί με τις προϋποθέσεις της καθιέρωσης της ηλεκτρονικής λογιστικής μονάδας σε θέση χρήματος: κατ’ αρχήν απ’ τους τραπεζικούς του λογαριασμούς και την χρήση χρεωστικών (ή και πιστωτικών) καρτών, και πλέον απ’ τις μεταφορές «ποσών» (: «πληρωμές»….) με «άυλο» (λάθος!!! εξαιρετικά υλικό!!!) τρόπο μέσω πλατφορμών του είδους revolut, iris, κλπ. Δεν χρειάζεται να το υποδείξουμε αλλά θα το κάνουμε: ελάχιστοι ξέρουν κι ακόμα λιγότεροι καταλαβαίνουν τι σημαίνουν όλες αυτές οι «διευκολύνσεις» από πολιτική άποψη.

Με δυο λόγια έχει καταντήσει αποδεκτή έως αυτονόητη η ιδέα ότι ο καθένας / η καθεμιά έχει «κάπου» (σ’ έναν τραπεζικό server…) έναν αριθμό, ένα νούμερο, που αντιστοιχεί στα-λεφτά-του / της. Και ότι αυτός ο καθένας / η καθεμιά έχει κυριότητα πάνω σ’ αυτό το νούμερο-που-αντιστοιχεί-στα-λεφτά-του… Σα να τα είχε στο πορτοφόλι του / της…

Κρίμα!!! Πολύ κρίμα!!! Ειδικά οι ντόπιοι αιχμάλωτοι θα έπρεπε να θυμούνται ότι μια ωραία ημέρα, στις 28 Ιούνη του 2015, ξύπνησαν για να διαπιστώσουν ότι αυτά τα νούμερα-των-τραπεζικών-λογαριασμών-τους-που-παρίσταναν-τα-λεφτά-τους ΔΕΝ ήταν δικά τους!!! Δεν είχαν καμιά κυριότητα (με την ιστορική σημασία της λέξης) πάνω τους!!! Για να διαπιστώσουν ότι οι τράπεζες (και το υπουργείο οικονομικών…) ήταν «συνιδιοκτήτες», «συν-κύριοι» των μισθών και των συντάξεών τους∙ μάλιστα ακόμα πιο «ιδιοκτήτες», ως το σημείο να έχουν την καλωσύνη να επιτρέπουν μόνο 60 ηλεκτρονικές λογιστικές μονάδες απ’ αυτές τις αναπαραστάσεις χρήματος να γίνονται κανονικό χρήμα, με την φυσική έννοια, κάθε μέρα. (Αυτό βέβαια δεν ίσχυε για όλους….)

Αυτό το ζήτημα, το ζήτημα της κυριότητας, είναι που διαφοροποιεί κατηγορηματικά, στρατηγικά, ό,τι έχει ονομαστεί ιστορικά χρήμα απ’ τις ηλεκτρονικές λογιστικές μονάδες, μ’ όποια μορφή κι αν εμφανίζονται.

Κρατείστε λοιπόν την εμπειρία αυτής της σκοτεινής αλλά πολύ διδακτικής περιόδου που ονομάστηκε capital controls (: έλεγχοι κεφαλαίου…) και – παρακαλούμε! – μην κάνετε την ανόητη σκέψη / έξοδο κινδύνου ότι «ναι, αλλά αν είχες τότε κάρτα πλήρωνες όσο ήθελες…». Ναι. Κι αν είχες ένα ρεβόλβερ μπορεί να μην πλήρωνες τίποτα και ποτέ!!! Αλλά το ζήτημα που μας ενδιαφέρει (και προτείνουμε, μπορεί μάταια μπορεί όχι να ενδιαφέρει κι εσάς) δεν είναι το πως γίνονται οι «πληρωμές», πώς γίνονται δηλαδή οι ροές χρήματος (ή ηλεκτρονικών λογιστικών μονάδων). Αυτό ενδιαφέρει άλλους: τους (ταξικούς) εχθρούς μας! Το ζήτημα που μας ενδιαφέρει είναι ποιοι, πως και γιατί ελέγχουν αυτά τα ποσά γινόμενοι οι «αόρατοι» συνιδιοκτήτες τους∙ και σε όλο και περισσότερες περιπτώσεις οι αποκλειστικοί κύριοί τους.

Διατυπωμένο αλλιώς: τι είναι ο μισθός αν, τελικά, το εργαζόμενο υποκείμενο χάνει τον έλεγχο πάνω του;

Digital euro 2

Δευτέρα 29 Ιούνη (01.12) >> Προετοιμαζόμενοι οι ευρωμηχανισμοί για την προώθηση των ηλεκτρονικών λογιστικών μονάδων ως «ψηφιακού χρήματος» ανέθεσαν σε διάφορους σχετικές μελέτες. Μια απ’ αυτές τις προκαταρκτικές μελέτες, του 2023, είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: Ψηφιακό ευρώ: όπου υπάρχουν αμφιβολίες να απέχεις (αλλά να έχεις προετοιμαστεί).

Κατά τους συντάκτες της συγκεκριμένης έρευνας, οι κυριότερες πλευρές μιας τέτοιας καθιέρωσης ήταν (το 2023) αυτές (και μ’ αυτήν την σειρά):

Οι συνέπειες στην αγορά… Οι επιπλοκές για τις τράπεζες… Ζητήματα τεχνικά και σχεδιασμού… Η χρηματοπιστωτική πολιτική… Η οικονομική σταθερότητα… Ο ρόλος της χρηματοπιστωτικής τεχνολογίας και των μεγάλων τεχνολογικών εταιρειών… Οι διεθνείς διαστάσεις… Η ιδιωτικότητα… Η χρηματοπιστωτική συμπερίληψη…

Με λιγότερη ή περισσότερη προσπάθεια θα μπορούσατε να βάλετε εαυτούς και εαυτές στην επικεφαλίδα «ιδιωτικότητα»… (Οτιδήποτε άλλο, ας πούμε η «κυριότητα», ήταν προφανώς λυμένο).

Η ιδιωτικότητα λοιπόν… Στη χρήση ηλεκτρονικών λογιστικών μονάδων… Αυτό πράγματι ενδιαφέρει οποιοδήποτε μηχανισμό πρόκειται να προωθήσει (και αργότερα να επιβάλει) την χρήση ΗΛΜ… Όχι, βέβαια, επειδή θα τον ένοιαζε πράγματι η ιδιωτικότητα!!! Αλλά επειδή θεωρητικά μπορεί – σαν θέμα – να προκαλέσει ανησυχίες, τριβές (και αρνήσεις) στους πληθυσμούς. Ας πούμε λοιπόν δυο λόγια γι’ αυτήν την περιβόητη «ιδιωτικότητα» στις σημερινές digital συνθήκες.

Όταν έρχεται η κουβέντα στην (καθολική) ψηφιακή επιτήρηση η πιο τετριμμένη, η πιο κοινότοπη απάντηση από εκατομμύρια στόματα / μυαλά αιχμαλώτων είναι «δεν με νοιάζει, δεν έχω να κρύψω τίποτα».

Είναι ψέμα, και είναι ηλίθιο!!! Είναι ψέμα γιατί στην πραγματικότητα όλοι / όλες έχουν να κρύψουν και μάλιστα πολλά… Μόνο που τα κρύβουν εκεί που κάθε ενδιαφερόμενος (κράτος, αστυνομία, εταιρείες…) μπορεί να βρει κάθε μυστικό τους ή μη: στα «κινητά» τους!!!

Είναι ηλίθιο επειδή η θέσμιση της ιδιωτικότητας (έγινε με κόπο και αίμα…) δεν αφορούσε … «κρυψώνες»!!! Ούτε «μυστικά»!!! Αφορούσε τον περιορισμό των πεδίων δράσης οποιασδήποτε εξουσίας! Είτε κρατικής είτε επιχειρηματικής! Για παράδειγμα δεν είχε δικαίωμα το όποιο αφεντικό να ξέρει πως «χαλάς» τον μισθό σου!!!

Τώρα (το γενικό αφεντικό) ξέρει! Ξέρει επειδή οι αγορές-με-κάρτες προμηθεύουν τις τράπεζες και τις τηλεπικοινωνιακές εταιρείες με αναλυτικά στοιχεία του πότε, σε ποιο γεωγραφικό σημείο αγοράστηκε τι από οποιονδήποτε. Και τι κάνουν αυτά τα data; Το πιο απλό (και καθόλου το μοναδικό…): τα πουλάνε σε διαφημιστικές…

Η ιδιωτικότητα έχει πλέον κουρελιαστεί. Συναινετικά και με χαρά! Ας βρεθεί μια άλλη λέξη γι’ αυτήν την «παλινόρθωση των δικαιωμάτων του κεφάλαιου μέρα / νύχτα»!!! Δεν υπάρχει ιδιωτικότητα για τους χρήστες των κινητών, και ακόμα λιγότερη για τους χρήστες άλλου είδους «έξυπνων» συσκευών, μέσα στα σπίτια τους ή έξω απ’ αυτά (π.χ. «φορετά», ψηφιακές βοηθοί, νευρωνικοί αλγόριθμοι, ηλεκτρικά αυτοκίνητα, gps, κλπ κλπ).

Συνεπώς, σαν απόηχος, η «προστασία της ιδιωτικότητας» όταν γίνεται χρήση ΗΛΜ είναι παιχνιδάκι για τους μηχανισμούς. Θα την υποσχεθούν, θα ξαναορκιστούν ότι τα data των δοσοληψιών με ΗΛΜ θα είναι απόρρητα, και η μάζα θα τους πιστέψει. (Τους πιστεύει ήδη…)