Tag: δημόσια τάξη

Δεν υπάρχουν καινούργια στοιχεία (;) 1

Δευτέρα 11 Μάη >> Σε άλλες εποχές (ή μήπως σε άλλους γαλαξίες;) θα ήταν αρκετό από μόνο του να ρίξει όχι μία αλλά πέντε κυβερνήσεις! Μόνο του. Χωρίς Τέμπη, χωρίς οπεκεπε, χωρίς τίποτα άλλο… Αλλά τώρα ο μιθριδατισμός, ατομικός και μαζικός, έχει γίνει νόρμα…

Το λεγόμενο «σκάνδαλο των υποκλοπών» ερεθίζει κάπως την καθεστωτική πολιτική σκηνή… Αλλά έχουμε την εντύπωση (για να μην πούμε την βεβαιότητα) ότι αυτή ακριβώς η καθεστωτική πολιτική σκηνή προσπαθεί (με αντίθετες κινήσεις ίσως αλλά με μια «αόρατη συνισταμένη») να μετακινήσει το κέντρο της προσοχής: το ζήτημα της κατασκοπείας για το οποίο ζητήθηκε (και απορρίφθηκε) το δικαστικό ξανάνοιγμα-της-υπόθεσης αντιμετωπίζεται ως ουσιαστικά δικαστική αρμοδιότητα… Δίνοντας έτσι στο γκουβέρνο του don Rico & Co ένα μικρό μεν αλλά κρίσιμο περιθώριο «ελιγμών». Οι οποίοι, φυσικά, καταγγέλονται∙ όμως αυτό είναι το ζήτημα;

Η κατασκοπεία έχει αποδειχθεί! Όχι βέβαια δικαστικά… αλλά δικαστικά αποκλείεται να αποδειχθεί… (Για διάφορους λόγους, έναν απ’ τους οποίους θα εξηγήσουμε στη συνέχεια). Όχι μόνο έχει αποδειχθεί η κατασκοπεία, αλλά έχει αποδειχθεί και από μια μεριά γινόταν! Το predator, όπως πριν απ’ αυτό το pegasus, όπως μετά απ’ αυτό το πολύ πιο αναβαθμισμένο alladin, δεν είναι (και δεν ήταν απ’ την κατασκευή τους) «εργαλεία» μονής κατεύθυνσης στην παρακολούθηση-των-στόχων, απ’ την μεριά του όποιου πελάτη / αγοραστή τους.

Στις 10 Νοέμβρη 2025 μεταξύ άλλων (θυμίζουμε ότι) γράφαμε κι αυτά:

Δυο μήνες μετά, στις 12 Γενάρη 2026, είχαν γίνει γνωστές διεθνώς και οι αποδείξεις!! Αναδημοσιεύουμε ένα μέρος απ’ όσα γράψαμε εκείνη την ημέρα:

… Στις 4 Δεκέμβρη 2025, η «διεθνής αμνηστία» με μια μεγάλη έκθεσή της ήρθε να επιβεβαιώσει αυτό που η δική μας απλή κριτική λογική είχε υποστηρίξει:

Τι είχε συμβεί; Κάποιος «μέσα» απ’ την εταιρεία interllexa (ιδιοκτήτρια του περιβόητου predator…) διέρρευσε ένα video στο οποίο αποδεικνυόταν ότι τα αφεντικά της εταιρείας «παραλάμβαναν» σε πραγματικό χρόνο τα όσα παρακολουθούσαν σε βάρος τρίτων οι κρατικοί (και λοιποί) πελάτες της.

(Ολόκληρη την σχετική έκθεση, στα αγγλικά, μπορείτε να την βρείτε εδώ)

Δεν το κάναμε τον περασμένο Γενάρη, το κάνουμε τώρα. Μεταφράζουμε το πιο πάνω απόσπασμα (για να μην χαθεί κανείς στη μετάφραση…):

Προκαλώντας ανησυχία, ένα εκπaιδευτικό video της Interllexa που διέρρευσε περιγράφει πως η εταιρεία του spyware μπορεί «να έχει εξ αποστάσεως πρόσβαση και παρακολούθηση συστημάτων Predator σε χρήση από πελάτη». Στην πράξη είναι σε θέση να ελέγχει ποιους κατασκοπεύουν οι πελάτες της, αλλά και τα ακριβή προσωπικά στοιχεία που οι πελάτες της αποσπούν – σε πραγματικό χρόνο.

Τραβηγμένο στα μέσα του 2023, το video ξεκινάει με έναν εκπαιδευτή που συνδέεεται κατευθείαν σ’ ένα εγκατεστημένο σύστημα Predator μέσω του TeamViewer, μιας εμπορικής δημοφιλούς εφαρμογής για πρόσβαση από απόσταση. Το περιεχόμενο [του video] δείχνει ότι η Intellexa μπορεί να παρακολουθεί ταυτόχρονα τουλάχιστον 10 διαφορετικά συστήματα παρακολούθησης πελατών της.

Αυτή η δυνατότητα αποδεικνύεται καθαρά από το video που διέρρευσε, όταν ένα μέλος του προσωπικού ρωτάει τους εκπαιδευτές του αν συνδέονται σε περιβάλλον δοκιμών. Οι εκπαιδευτές απαντούν ότι έχουν μπει σε ένα live «περιβάλλον πελάτη».

Ύστερα ο εκπαιδευτής ενεργοποιεί μια εξ αποστάσεως σύνδεση, δείχνοντας ότι το προσωπικό της Intellexa μπορεί να έχει πρόσβαση σε εξαιρετικά ευαίσθητες πληροφορίες που έχουν συγκεντρωθεί απ’ τους πελάτες της, συμπεριλαμβανόμενων φωτογραφιών, μηνυμάτων, διευθύνσεων IP, λειτουργικών συστημάτων των smartphones και εκδοχές software και άλλα data επιτήρησης που έχουν συγκεντρωθεί απ’ τα θύματα του Predator.

Το video επίσης δείχνει “live” προσπάθειες μόλυνσης μέσω Predator σε βάρος πραγματικών στόχων των πελατών της Intellexa. Αναλυτικές πληροφορίες παρέχονται για μια τουλάχιστον προσπάθεια τέτοιας μόλυνσης σε βάρος ενός ιδιώτη που ζει στο Καζακστάν, συμπεριλαμβανόμενου ενός κακόβουλου link άθελά του κλίκαρε, επιτρέποντας την διείσδυση στη συσκευή.

Υπάρχουν περιθώρια για «παρεξήγηση»; Όχι. Τα υποτιθέμενα «πρώην μέλη» της διαβόητης θεοναζί μονάδας ηλεκτρονικού πολέμου 8200 κατασκευάζουν και πουλάνε σε μαφιόζους κρατικούς πελάτες ζόρικα λογισμικά παρακολούθησης και υποκλοπών ΤΟΥ ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ ΕΧΟΥΝ ΟΙ ΣΥΣΚΕΥΕΣ – ΣΤΟΧΟΙ… Aλλά αυτά τα λογισμικά είναι «δούρειοι ίπποι»! Επιτρέπουν στη θεοναζί κατασκοπεία να μαζεύει το ίδιο υλικό που μαζεύουν οι πελάτες της. (Επιπλέον η Intellexa μπορεί να «δουλεύει» και μόνη της…)

Θα έκρινε κάποιος «σατανικά έξυπνο» αυτό που κάνουν οι θεοναζί τεχνικοί για λογαριασμό του καθεστώτος τους: να αξιοποιούν τους πελάτες τους σαν … δικούς τους κατασκόπους!!! Το «σατανικό» στην προκειμένη περίπτωση είναι

α) ότι αφήνουν τους κρατικούς πελάτες τους να διαλέγουν στόχους∙

β) έτσι «κρατάνε στο χέρι» αυτούς τους στόχους (για εκβιασμούς) χωρίς να φαίνονται∙ ταυτόχρονα

γ) όμως «κρατάνε στο χέρι» (για εκβιασμούς) και τους κρατικούς πελάτες τους εφόσον η Intellexa έχει όλες τις αποδείξεις της βρωμοδουλειάς τους!

Ας το επαναλάβουμε προς εμπέδωση: τα πιο πάνω είναι Α-ΠΟ-ΔΕ-ΔΕΙ-ΓΜΕ-ΝΑ!!! Όχι δικαστικά∙ ερευνητικά: οι θεοναζί, μέσω των φοβερών – και – τρομερών κατασκοπευτικών λογισμικών τους μπορούν να εκβιάζουν τόσο τους στόχους των κρατικών πελατών τους, όσο και τους κρατικούς πελάτες τους τους ίδιους!

Η don Rico & Co βρίσκεται ακριβώς σ’ αυτήν την θέση: του κρατικού πελάτη, που έσκαψε μεν τον λάκο της κατασκοπείας σε βάρος των στόχων της, αλλά έπεσε η ίδια στον λάκο που είχαν προ-μελετήσει και κατασκευάσει οι … προμηθευτές της. Οι οποίοι, όμως, συμβαίνει να είναι οι πιο «σφικτοί», οι πιο «στρατηγικοί» σύμμαχοί της στην περιοχή!!…

(Μια άλλη κυβέρνηση, αυτή του Κ. Καραμανλή του Β, του επονομαζόμενου «βούδα», και οπωσδήποτε ο ίδιος ο τότε πρωθυπουργός, είχε επίσης πέσει θύμα συμμαχικής κατασκοπείας, απ’ την Ουάσιγκτον. Το πράγμα ποτέ δεν αποδείχθηκε δικαστικά! Το μόνο που αποδείχθηκε δικαστικά το 2018, μετά από 13 χρόνια έτσι ώστε η απόδειξη να είναι ουσιαστικά «κενό γράμμα», ήταν ότι ο Κώστας Τσαλικίδης, υπάλληλος της Vodafone, της εταιρείας της οποίας το δίκτυο είχε χρησιμοποιηθεί για την συμμαχική κατασκοπεία, δεν αυτοκτόνησε στις 9 Μάρτη του 2005 – αλλά δολοφονήθηκε. Επειδή ήξερε  – και «έπρεπε να πεθάνει». Φυσικά, με την δικαστική απόφαση του 2018 ασκήθηκε «δίωξη κατ’ αγνώστων» για την δολοφονία του Τσαλικίδη, που παρέμειναν «άγνωστοι»… Τρέχα γύρευε… )

Όταν είναι δεδομένη θεσμική σταθερά (και όχι μόνο στο ελλαδιστάν…) ότι κανένα δικαστήριο «δεν θα έβαζε σε κίνδυνο τα εθνικά συμφέροντα μιας χώρας», τι ακριβώς σημαίνει η δήθεν ελπίδα για την «δικαστική διερεύνηση της κατασκοπείας» μέσω predator, και η «οργισμένη καταγγελία» κατά του αρεοπαγίτη που απλά υπηρετεί αυτά τα «εθνικά συμφέροντα» κρατώντας την υπόθεση στην αποθήκη∙ τα ίδια «εθνικά συμφέροντα» που υπηρετούν και όσοι τον κατηγορούν;

Τίποτα δεν σημαίνει: «νάχαμε να λέγαμε»…

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Δεν υπάρχουν καινούργια στοιχεία (;) 2

Δευτέρα 11 Μάη (00.18) >> Στο σκάνδαλο των «υποκλοπών» είναι μάλλον πρωτότυπο για τα δεδομένα του ελληνικού κράτους / παρακράτους το να παρακολουθεί ένας «κυβερνήτης» όχι (κυρίως) τους αντιπάλους του… αλλά τους δικούς του!!! Καμία εμπιστοσύνη;

Η πρωτοτυπία ολοκληρώνεται απ’ το γεγονός ότι αυτοί οι «δικοί» του δεν τόλμησαν να διαμαρτυρηθούν όταν αποκαλύφθηκε ότι ήταν υπό ενισχυμένη «ηδονοβλεψία». Απέμειναν ένας δημοσιογράφος (Κουκάκης) και ένας επικεφαλής της αντιπολίτευσης (Ανδρουλάκης) για να φτιαχτεί ένα ψευτοθρίλερ του είδους «οι τσατσορούφιανοι με το predator» αλλά σχεδόν «χωρίς θύματα»!!! Τόσο φιλικό;

Τι έχει συμβεί; Και τι δείχνει αυτό-που-έχει-συμβεί για τον σύγχρονη δομή του ελληνικού κράτους / παρακράτους;

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

mind the gap

Δευτέρα 27 Απρίλη (00.08) >> Πόσος χρόνος χρειάζεται για να χακαριστεί μια ταρατατζούμ ταρατατζούμ «εφαρμογή καταγραφής ηλικίας» της ε.ε., εντελώς ασφαλής, που θα προστατέψει τους ανήλικους απ’ τις κακές έξεις των antisocial media;

Ακριβώς δύο λεπτά!!!

Τόσο χρειάστηκε ο «ειδικός κυβερνοασφάλειας» Paul Moore για να χακάρει το «πορτοφόλι επαλήθευσης ηλικίας» που με μεγάλο καμάρι και φανφάρες παρουσίασε στις 15 Απρίλη η γνωστή Ursula. Σύμφωνα με την ανακοίνωση του Moore η «σωτήρια εφαρμογή» έμπαζε τεχνικά από παντού: τα προσωπικά στοιχεία και τα περιβόητα «βιομετρικά» δεδομένων των ανήλικων επρόκειτο να γίνουν … χαρτοπόλεμος.

Ουπς! Συγγνώμη, θα κλείσουμε τις τρύπες είπαν οι αρμόδιοι απ’ τις Βρυξέλες. Και τις έκλεισαν – υποτίθεται. Αλλά ο Moore ξαναεμφανίστηκε: το «αλγοριθμικό στοκάρισμα» ήταν το ίδιο ελαττωματικό όσο το αρχικό «τείχος προστασίας» (των ανηλίκων). Καινούργιες τρύπες…

«Είναι τόσο άχρηστοι;» θα αναρωτηθεί κάποιος. Ο Moore (και άλλοι) υποστηρίζει ότι το «πορτοφόλι» είναι εξαρχής σχεδιασμένο έτσι ώστε να έχει τρύπες. Να είναι, σα να λέμε, «φιλικό στη διάρρηξη». Η καχυποψία, εύλογη προφανώς, πάει μακρύτερα: πρόκειται για μια εφαρμογή επιτήρησης και υποκλοπής των κατά το δυνατόν περισσότερων data απ’ τα κινητά. Ενηλίκων και ανηλίκων.

«Μα τι τους ενδιαφέρουν οι ανήλικοι;» θα συνεχίσει η απορία. Πρώτον τους ενδιαφέρουν επειδή είναι καταναλωτές! Δεύτερον: μπορεί να είναι και «αντικείμενα του νόμου». Tρίτον: μήπως πρέπει όλοι και όλες να «αποδεικνύουν» της ηλικία τους; Και τέταρτον: ακόμα και οι ανήλικοι δεν θα είναι μόνιμα ανήλικοι! Θα μεγαλώσουν… Και θα είναι «επώνυμοι» χρήστες των διαδικτυακών υπηρεσιών, συμπεριλαμβανόμενων φυσικά των antisocial media που δεν θα τους απαγορεύονται πια: αν το «πορτοφόλι επαλήθευσης ηλικίας» έχει σχεδιαστεί ως πορτοπαράθυρο «διαρροής προσωπικών δεδομένων», με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, ε τότε…

Ας μην είμαστε αφελείς. Το χακάρισμα είναι ένας εύσχημος τρόπος οργανωμένων διαρροών. Το να είναι προ-μεθοδευμένο είναι, απλά, καπιταλισμός του 21ου αιώνα!…

Συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες….

 

Εν τω μεταξύ…

Δευτέρα 30 Μάρτη (00.07) >> Κάτι παλιοχαρακτήρες τσεχικής προέλευσης, με την υπογραφή «απόσπασμα σεισμού» (!!), πήγαν στις 20 Μάρτη και έκαναν ζημιές σ’ ένα απόλυτα αθώο εργοστάσιο, μιας απόλυτα αθώας εταιρείας που λέγεται LPP Holding (όμιλος φαίνεται…) στο Pardubice, που είναι θυγατρική αυτή η LPP της απόλυτα αθώας γνωστής θεοναζί βιομηχανίας όπλων Elbit…

Α πα πα!

(Πάει το απόλυτα αθώο εργοστάσιο… Που οι ιδιοκτήτες του είπαν μετά «μα! εμείς δεν φταίμε! κάναμε ένα deal με την Elbit το 2023 αλλά δεν προχώρησε! Και ποτέ δεν φτιάξαμε drones για τον ισραηλινό στρατό!!»).

Ντάξει. Ο σεισμός μπορεί να σας μπέρδεψε… Αλλά τον περασμένο Δεκέμβρη το εργοστάσιο σας έβγαλε για δοκιμή έναν cruise πύραυλο ονόματι Narwhal, με βεληνεκές 680 χιλιόμετρα, που χρησιμοποιεί τις ίδιες προδιαγραφές ραντάρ με το «αποδεδειγμένο σε μάχες» drone MTS – καμαρώνει η LPP. Οπότε που πουλάτε ώρε LPP;

Δεν φτάνει που αυτοί οι earthquake faction εντάχτηκαν στο «κακό», βιντεοσκόπησαν κι όλας τα κατορθώματά τους. Α πα πα και α πα πα (εις διπλούν):

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Once upon the time…

Δευτέρα 23 Φλεβάρη (00.33) >> Τώρα οι «ευαισθησίες» και τα ξεσκολισμένα avatar του δυτικού «δημοκρατισμού» επιβάλλουν την υπεράσπιση των βασιλοφρόνων, των βασιλοχουντικών, και όλων των παρόμοιων. Στο ιράν (γιατί όχι κι αλλού;), κατά των «μουλάδων», που ως γνωστόν είναι «δολοφόνοι και καταπιεστές» όπως άλλωστε είναι «συμμορίτης», «τρομοκράτης» οποιοσδήποτε στέκεται ουσιαστικά απέναντι στους δυτικούς ιμπεριαλισμούς, μικρούς και μεγάλους. (Ποιός τα λέει αυτά; Ο “συλλογικός Epstein”. Ποιός τα τρώει; Ε….)

Για το ιράν ο «βασιλιάς» (ο «διάδοχος του θρόνου», παράσιτο / γυιός του ψοφισμένου πια Ρεζά Παχλαβί…) θεωρείται το απαύγασμα της … δημοκρατίας. Υποθέτουμε ότι θα υπάρχει και διαδοχικό σχήμα της «σαβάκ», της θηριώδους μυστικής αστυνομίας του πατέρα του….

Υπήρξε όμως μια εποχή, όχι μακρινή, που τα ανταγωνιστικά κινήματα ήταν στ’ αλήθεια κινήματα – όχι ποζεράδικες παρελάσεις ευαίσθητων υπνοβατών. Υπήρξε μια εποχή όπου ο βασιλιάς στην Τεχεράνη («σάχης») ήταν νο 1 εχθρός όχι μόνο για τους ιρανούς και τις ιρανές αλλά και για τους πρωτοκοσμικούς – εκείνους που είχαν ριζοσπαστική πολιτική συνείδηση.

Στις 2 Ιούνη του 1967 ο «σάχης» μετά της συζύγου ήταν επίσημος προσκεκλημένος της «δημοκρατικής» κυβέρνησης της δυτικής γερμανίας για 9ήμερη επίσημη επίσκεψη (για πληρωμένες διακοπές δηλαδή)… συνοδευόμενος απ’ την μυστική του αστυνομία, σε συνεργασία με τις δυτικογερμανικές υπηρεσίες…

Στις 2 Ιούνη του 1967 το ριζοσπαστικό anti-imp κίνημα στη δυτική γερμανία (έχοντας αφετηρία τον πόλεμο στο βιετνάμ…) έκανε τα πρώτα αιματηρά βήματα της ωρίμανσής του. Διαδηλώνοντας όχι μόνο κατά της ιρανικής βασιλικής χούντας αλλά και εναντίον της κυβέρνησής του:

Μια άλλη δυτικογερμανική οργάνωση αντάρτικου πόλης πήρε το όνομά της απ’ την ημερομηνία της δολοφονίας του Ohnesorg: η «2 Ιούνη»…

Ξέρουμε: αυτά είναι πολύ παλιά… Ξέρουμε: τώρα δεν υπάρχει ούτε καπιταλισμός ούτε ιμπεριαλισμός… Αλλά κι αν υπάρχουν τους αντιμετωπίζουμε αποφασιστικά: κάνουμε ποδήλατο και γιόγκα, πάμε στον ψυχολόγο, καταπίνουμε ηρεμιστικά και κάνουμε απειλητικές διακηρύξεις περί «ανατροπής»…. (Καμιά φορά παρελαύνουμε κιόλας, με τον καφέ στο ένα χέρι και το τηλεχειριστήριο στο άλλο…)

Αλλά η ιστορία και η εργατική μνήμη είναι πεισματάρικες. Ειδικά για την λεγόμενη «αριστερά» (του κράτους και του κεφάλαιου!). Τι να πει άραγε γι’ αυτόν που έχει ξαναγίνει («γεωπολιτικά») επίκαιρος, και υπερασπιζόταν τους … «μουλάδες» πριν καμιά 25αριά χρόνια διαβλέποντας με ακρίβεια το μέλλον;

Ο Fidel Castro στην Αβάνα το 2010 (μεταγλωτισμένος στα αγγλικά):

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Απαγορεύεται!

Δευτέρα 2 Φλεβάρη (00.20) >> Δεν υπάρχει ικανός αριθμός ανθρώπων, εκεί, στην άλλοτε «κινηματική» γερμανία που να ανησυχεί; Κι αν υπάρχουν τι ακριβώς κάνουν; Ποδήλατο, γιόγκα, pilates και χορτοφαγία;

Μέλισσα 1*

Δευτέρα 2 Φλεβάρη (00.02) >> Τα αγροτικά τρακτέρ έφυγαν απ’ τους δρόμους σα να «εξατμίστηκαν»! Αν δεν υπήρξε κάποια παροχή κάτω απ’ τα ραντάρ της ε.ε. τότε δύσκολα θα υποστήριζε κάποιος ότι οι πρόσφατες κινητοποιήσεις «νίκησαν». (Το να βαφτίζονται «παρακαταθήκη» για το μέλλον είναι χειρότερο από παρηγοριά-στον-άρρωστο…)

Οπωσδήποτε δεν είμαστε εμείς που θα κάνουμε κριτική στο συγκεκριμένο ζήτημα. Μας ενδιαφέρει όμως (και μας / σας αναλογεί) κατ’ αρχήν η επίγνωση της εξελισσόμενης «αναδιάρθρωσης» στην γεωργία και στην κτηνοτροφία (σίγουρα εντός ε.ε.): έχει σοβαρές συνέπειες. Οι «τιμές στα ράφια» είναι η έντονη διάσταση αλλά όχι η μοναδική.

Το 2020 και το 2021, μέσα στην υγιεινιστική τρομοεκστρατεία, το motto των ευρωπαϊκών πολιτικών βιτρινών (των ίδιων που δηλητηρίαζαν τους υποτελείς τους) ήταν «η αυτάρκεια της παραγωγής τροφίμων», το συμμάζεμα «των εφοδιαστικών αλυσίδων», κλπ. Ταυτόχρονα ήταν πάνω στον πάγκο το αντίθετο. Το deal με την Mercosur, όπως και το ανάλογο με το Ν. Δελχί, όχι μόνο μακραίνει αυτές τις περιβόητες «εφοδιαστικές αλυσίδες» τροφίμων, αλλά τις κάνει και πιο επικίνδυνες: αν τα φορτία πρέπει να διασχίζουν τον Ατλαντικό πολλά μπορεί να τους συμβούν!

Εκτός αν… Εκτός αν μια «διατροφική κρίση» είναι ήδη προεξοφλημένη απ’ τα αφεντικά των «νέων τροφίμων»! Υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις έως αποδείξεις ότι αυτό συμβαίνει…

Η ασταμάτητη μηχανή απήθυνε στον φίλο Α. (καλό γνώστη του θέματος στην ευρύτητά του…) μερικά ερωτήματα, ζητώντας τη γνώμη του. Οι ερωτήσεις ήταν αυτές:

Παρατηρούμε ότι βρίσκεται σε εξέλιξη στην ε.ε. μια συστηματική «καταστροφή ζωϊκού κεφαλαίου» άλλοτε με «επιχείρημα» αρρώστιες (ελλάδα, γαλλία) και άλλοτε (ολλανδία) με «επιχείρημα» το … κλάσιμο των αγελάδων. Εκτιμάμε ότι αυτή η καταστροφή υποδεικνύει είτε «συγκέντρωση κεφαλαίου» (δηλαδή ιδιοκτησιών παραγωγής κρεάτος) είτε «αλλαγή κεφαλαίου» (δηλαδή «τεχνητή έλλειψη» και επιβολή ευρύτερης χρήσης «τεχνητού κρέατος», πρωτεϊνών-από-έντομα, κλπ) είτε και τα δύο μαζί. Ταυτόχρονα εξελίσσεται η εκστρατεία νομιμοποίησης στην ευρώπη των μεταλλαγμένων GMO-2 (που τους ονομάζουν NGT) κατ’ αρχήν στη γεωργική παραγωγή. Άρα βρίσκεται σε εξέλιξη μια γενική αναδιάρθρωση στην παραγωγή (και στον έλεγχο) πρώτων υλών τροφίμων.

Πηγαίνουν αυτά, άραγε, «πακέτο» με μεγάλες αλλαγές στη χρήση της γης, είτε «για την προστασία του κλίματος», είτε για «παραγωγή ενέργειας», είτε επειδή διάφοροι ολιγάρχες θέλουν collateral για τα μυθικά μηδενικά που γράφουν ως περιουσίες;

Η απάντηση του φίλου Α. ήταν αυτή:

Αυτό που φαίνεται να εξελίσσεται δεν είναι ούτε ένα μεμονωμένο «πράσινο» μέτρο ούτε μια σειρά άσχετων πολιτικών. Πρόκειται μάλλον για μια δομική αναδιάρθρωση της παραγωγής τροφίμων, της χρήσης γης και του ελέγχου της βιολογικής παραγωγής, στο πλαίσιο των σημερινών ορίων του καπιταλιστικού συστήματος.

Το βασικό σημείο είναι ότι το επίδικο δεν είναι πρωτίστως η διατροφή, η ηθική ή ακόμη και το κλίμα, αλλά η προσαρμογή της συσσώρευσης κεφαλαίου σε νέους περιορισμούς: οικολογικούς, γεωπολιτικούς, δημοσιονομικούς και πολιτικούς. Η γεωργία και ειδικά η κτηνοτροφία βρίσκονται στο επίκεντρο επειδή είναι τομείς όπου αυτοί οι περιορισμοί συμπυκνώνονται.

Η κτηνοτροφία πιέζεται επειδή είναι δομικά δύσκολη για το κυρίαρχο μοντέλο: χαμηλά περιθώρια κέρδους, υψηλή βιολογική αβεβαιότητα (ασθένειες, αναπαραγωγή, θνησιμότητα), έντονη εξάρτηση από γη, νερό και τοπικά οικοσυστήματα, δυσκολία τυποποίησης και περιορισμένη δυνατότητα πατεντοποίησης. Από τη σκοπιά ενός συστήματος που οργανώνεται γύρω από προβλεψιμότητα, κλιμάκωση και χρηματοοικονομική αποτίμηση, πρόκειται για «κακή υποδομή». Όχι ανήθικη, αλλά ασταθή και δύσκολα ελέγξιμη.

Σε αυτό το σημείο η περιβαλλοντική πολιτική λειτουργεί ως μοχλός επιλογής, όχι ως βαθύτερη αιτία. Τα προβλήματα με μεθάνιο, νιτρικά, νερό, αντιβιοτικά και βιοποικιλότητα είναι υπαρκτά και σοβαρά. Ωστόσο, το πώς κατανέμεται το ρυθμιστικό βάρος δεν είναι ουδέτερο. Η κτηνοτροφία αποτελεί πολιτικά αδύναμο τομέα: κατακερματισμένοι παραγωγοί, μικρή θεσμική επιρροή, έντονη εξάρτηση από επιδοτήσεις και τοπικά πλαίσια. Έτσι, οι κανονισμοί δεν λένε «καταργήστε την», αλλά ανεβάζουν σταδιακά το κατώφλι βιωσιμότητας σε σημείο που καθίσταται λειτουργική μόνο αν κλιμακωθεί, καθετοποιηθεί, αυτοματοποιηθεί ή απορροφηθεί από μεγαλύτερα σχήματα.

Αυτό συνδέεται άμεσα με την εξαφάνιση των μικρομεσαίων αγροτών. Δεν χρειάζεται κάποια ρητή απόφαση ή ιδεολογική εχθρότητα. Κάθε νέο επίπεδο συμμόρφωσης, γραφειοκρατίας, ψηφιακής παρακολούθησης, βιοασφάλειας, χρηματοδότησης ή πιστοποίησης είναι σχετικά αδιάφορο για μεγάλες, κεφαλαιακά ισχυρές μονάδες, αλλά υπαρξιακό για μικρούς παραγωγούς με χαμηλά αποθέματα και περιορισμένη πρόσβαση σε ρευστότητα. Το αποτέλεσμα είναι συστημικό: έξοδος από το επάγγελμα, συγκέντρωση παραγωγής, αύξηση κεφαλαιακής έντασης. Όχι «εξόντωση», αλλά ένας μηχανισμός παθητικού εξαναγκασμού.

Εδώ παίζει ρόλο και ένα στοιχείο που συχνά αποσιωπάται: οι μικροί και μεσαίοι αγρότες είναι όχι μόνο οικονομικά αδύναμοι, αλλά και διοικητικά δύσκολα ελέγξιμοι. Είναι πολυάριθμοι, γεωγραφικά διάσπαρτοι, βαθιά ενσωματωμένοι σε τοπικές κοινωνίες και οικογενειακές δομές, με δικές τους χρονικότητες και πρακτικές. Δεν εντάσσονται εύκολα σε ενιαία dashboards, πρότυπα απόδοσης και συστήματα άμεσης επιτήρησης. Αυτό δεν τους καθιστά «εχθρούς», αλλά τους κάνει ακατάλληλους για ένα μοντέλο που προτιμά λίγους, μεγάλους, διαχειρίσιμους κόμβους αντί για χιλιάδες μικρές, αυτόνομες μονάδες. Η δυσκολία ελέγχου λειτουργεί έτσι ως πρόσθετος, σιωπηρός παράγοντας πίεσης.

Η ΚΑΠ δεν είναι ουδέτερη σε αυτή τη διαδικασία. Δεν είναι απαραίτητα διεφθαρμένη, αλλά είναι δομικά επιλεκτική. Επιβραβεύει την κλίμακα, τη διοικητική ικανότητα, την αντοχή στον χρόνο, την ικανότητα να απορροφάς καθυστερήσεις πληρωμών και να διαχειρίζεσαι πολύπλοκα σχήματα. Το αποτέλεσμα είναι λιγότεροι αγρότες, μεγαλύτερες μονάδες, στενότερη εξάρτηση από κεφάλαιο και πιστωτικά σχήματα.

Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσονται και οι NGTs (τα λεγόμενα GMO-2) και οι εναλλακτικές πρωτεΐνες. Το κρίσιμο δεν είναι αν «θα τρώμε έντομα» ή εργαστηριακό κρέας. Το κρίσιμο είναι η μετατόπιση της παραγωγής πρωτεΐνης από τη γη και την αυτοαναπαραγόμενη βιολογία σε συστήματα ελεγχόμενα, πατενταρισμένα και χρηματοοικονομικά προβλέψιμα. Ακόμη και μια μερική υποκατάσταση αρκεί για να πιέσει τιμές, να πειθαρχήσει παραγωγούς και να δημιουργήσει νέα πεδία ιδιοκτησίας μέσω δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας. Πρόκειται για αλλαγή ισορροπιών ισχύος, όχι απλώς για αλλαγή διατροφικών συνηθειών.

Η γη αποτελεί τον σιωπηλό πυρήνα όλων αυτών. Στην Ευρώπη, η γη επαναπροσδιορίζεται ολοένα και περισσότερο ως χρηματοοικονομικό περιουσιακό στοιχείο: αποθήκη άνθρακα, πηγή offsets, πλατφόρμα ενέργειας, εργαλείο αντιστάθμισης κινδύνου. Η κτηνοτροφία και η μικρής κλίμακας γεωργία «θορυβοποιούν» αυτή τη λογική: παράγουν αβεβαιότητα, δυσκολεύουν τη λογιστικοποίηση και περιορίζουν εναλλακτικές χρήσεις. Η μείωσή τους απελευθερώνει γη για πιο καθαρές και προβλέψιμες ροές αξίας από τη σκοπιά του κεφαλαίου. Η παραγωγή τροφίμων δεν εξαφανίζεται, αλλά υποτάσσεται σε άλλες προτεραιότητες.

Αυτό συνοδεύεται από αλλαγή στο νόημα της «επισιτιστικής ασφάλειας». Δεν σημαίνει πια πρωτίστως αυτάρκεια ή κοινωνική αναπαραγωγή, αλλά ελεγχόμενες ροές, logistics και διαχείριση κινδύνου. Μια μορφή μερικής στενότητας λειτουργεί πειθαρχητικά: σταθεροποιεί τιμές, δικαιολογεί τεχνολογικές λύσεις, αποδυναμώνει τη διαπραγματευτική θέση των παραγωγών. Δεν πρόκειται για λιμό, αλλά για διαχειριζόμενη στενότητα.

Σε σύγκριση, η Κίνα ακολουθεί διαφορετική λογική, χωρίς να αποτελεί «εναλλακτικό σύστημα». Αντιμετωπίζει το φαγητό ως ζήτημα πολιτικής σταθερότητας και επιβίωσης του καθεστώτος. Δεν μπορεί να απομειώσει την κτηνοτροφία χωρίς άμεσο κοινωνικό και πολιτικό κόστος, άρα την βιομηχανοποιεί και την ελέγχει αυστηρά, διατηρώντας την παραγωγή. Οι εναλλακτικές πρωτεΐνες λειτουργούν εκεί ως εφεδρεία και ασφάλιση, όχι ως υποκατάσταση. Η γη παραμένει πολιτικά ελεγχόμενη και όχι ελεύθερα χρηματοοικονομικοποιημένη. Οι αγρότες δεν εξαφανίζονται, αλλά εντάσσονται διοικητικά. Αντίθετα, η Ευρώπη εσωτερικεύει την ευαλωτότητα μέσω αγοράς και εισαγωγών.

Καμία από τις δύο πορείες δεν είναι «καλή». Η ευρωπαϊκή οδηγεί σε απογύμνωση, εξάρτηση και απώλεια παραγωγικής γνώσης. Η κινεζική σε υπερσυγκέντρωση, οικολογική πίεση και διοικητική ακαμψία. Η διαφορά είναι ότι η Κίνα αντιμετωπίζει το φαγητό ως μη διαπραγματεύσιμη υποδομή ισχύος, ενώ η Ευρώπη πιστεύει ότι θα το διαχειριστεί μέσω αγοράς, τεχνολογίας και ηθικής ρητορικής.

Συνολικά, αυτό που βλέπουμε δεν είναι ούτε συνωμοσία ούτε λάθος. Είναι μια ορθολογική αναδιάρθρωση ενός συστήματος που συναντά οικολογικά, πολιτικά και κερδοφορικά όρια. Το πρόβλημα δεν είναι ότι είναι παράλογη, αλλά ότι είναι απολύτως λογική με τους όρους του συστήματος, και ταυτόχρονα καταστροφική για ό,τι δεν χωρά σε αυτούς.

Συμπυκνωμένη η απάντηση του φίλου∙ και «πανοπτική»! Υποδεικνύει εκείνο που συχνά ακόμα και οι πιο δυναμικές επι μέρους κινητοποιήσεις, οσονδήποτε δίκαιες κι αν είναι, αγνοούν, παρακάμπτουν – και τελικά κινδυνεύουν να αποτύχουν: κάθε μερικό ζήτημα, διεκδίκηση, δίκαιο κλπ πρέπει να είναι συνειδητά (αν και όχι κατ’ αρχήν πρακτικά) ενταγμένο μέσα σ’ ολόκληρο τον «χάρτη» της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης∙ πρέπει, σαν κρίκος μιας αλυσίδας, να επικοινωνεί, να επηρεάζει και εν τέλει να βάζει σε συναγερμό τις αρνήσεις σ’ ολόκληρη την αλυσίδα∙ πρέπει να τροφοδοτεί (μεταφορικά αλλά και κυριολεκτικά!) την ευρύτερη κοινωνική / εργατική επίγνωση.

Είναι δύσκολο, το καταλαβαίνουμε. Αλλά είναι θεμελιακά απαραίτητο! Αλλιώς, όταν τα επιμέρους εμφανίζονται χωριστά, διαχωρισμένα το ένα απ’ το άλλο, είναι σχεδόν αδύνατο (πια) να δικαιωθούν.

Είναι σα να προσπαθούν κάποιοι να αντιμετωπίσουν ένα τσουνάμι κτυπώντας την θάλασσα με μερικές σανίδες…

(* Κάτω απ’ τον γενικό τίτλο μέλισσα, με αρίθμηση 1, 2, 3… θα επιχειρήσουμε τους επόμενους μήνες να αναλύσουμε τόσο εκείνα που αναφέρει συμπυκνωμένα ο Α. όσο και τις αντιθέσεις που προκαλεί η γενική αναδιάρθρωση της παραγωγής τροφίμων στον δυτικό καπιταλιστικό κόσμο.

Εν τω μεταξύ η αναφορά ο άρτος ο επιούσιος στο επερχόμενο (σε λιγότερο από μήνα) cyborg 35 θα συμβάλει στην επίγνωση.

Οπωσδήποτε θα διαβάζουμε, θα ρωτάμε – πρέπει να εκπαιδευτούμε!)

 

Τεχεράνη: παλιά σενάρια 2

Δευτέρα 19 Γενάρη (00.37) >> Τώρα ξέρουμε περισσότερα. Ξέρουμε τι έγινε. Μπορεί να ενδιαφέρει κι εσάς (κατά την ταπεινή μας άποψη θα έπρεπε, αλλά γούστα είναι αυτά). Ξέρουμε την μεθόδευση της «τύπου εξέγερσης» στο ιράν που ενέπνευσε τόσους μακριά της∙ όσο μακρύτερα τόσο περισσότερο. Ξέρουμε και γιατί αυτό το κόλπο ήταν καταδικασμένο να αποτύχει – αφού πρώτα αιματοκυλίσει:

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Η ενδοχώρα των θεοναζί (+ για την «φύση» των σύγχρονων καθεστώτων)

Δευτέρα 12 Γενάρη >> Ξέρει αρκετά και καταλαβαίνει περισσότερα ο Max. Αλλά δεν τα ξέρει όλα σε ότι έχει σχέση με την συμμαχία του ελλαδιστάν με το θεοναζί, απαρτχάιντ καθεστώς:

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Η ενεργητική λογοκρισία σαν πολεμική στρατηγική

Δευτέρα 29 Δεκέμβρη (00.43) >> Τα παρακάτω αποσπάσματα (με πλάγια γράμματα) σε μια γλώσσα αδρή, όπως πρέπει, ξένη για τα hipster γούστα της εποχής αλλά πολύ πιο ακριβή απ’ τους τωρινούς συνεχόμενους λυγμούς της «επικοινωνίας», γράφτηκαν πριν 45 χρόνια. Στις αρχές της δεκαετίας του ’80. Δεν δίνουμε περισσότερα στοιχεία: η προσοχή πρέπει να εστιάσει στα λεγόμενα, όχι στην υπογραφή τους.

… Στην ιμπεριαλιστική μητρόπολη, όπου κυριαρχούν εντελώς «έκτακτες» συνθήκες, η λογοκρισία δεν λειτουργεί σαν ανοικτή και βάναυση «κοπή» του λόγου.

Εδώ γίνεται κάτι παραπάνω, κάτι χειρότερο από τη χοντροκομμένη καταστροφή των αγωνιστικών κειμένων ή ένα black out, κάτι πιο περίπλοκο από την παλιά «ρίψη στην πυρά». Πράγματι, πρόκειται κατ’ αρχήν για έργο, πρόκειται για την παραχάραξη της ιστορικής εμπειρίας, την παραγωγή υποκατάστατων αναμνήσεων, την δόλια κωδικοποίηση.

Η λογοκρισία είναι μια δραστηριότητα, όχι η άρνηση μιας δραστηριότητας. Δεν είναι προσπάθεια «να μη γίνει κοινό» κάτι διαφορετικό από αυτό που συνήθως ονομάζουμε κοινο-ποιώ. Η λογοκρισία είναι τελικά παραγωγή γνώσης. Μιας άλλης γνώσης, είναι η παραποίηση του γεγονότος, η μετατόπιση και η αντικατάστασή του!

…

Η λογοκρισία είναι κυρίως στρατηγική κοινωνικού ελέγχου, πολεμική στρατηγική. Η παραγωγή παραχαράξεων και ιδεολογικών σημάτων που παραποιούν τα κοινωνικά γεγονότα προτείνοντας μια ψεύτικη τυποποίησή τους, είναι κυριολεκτικά πολεμική παραγωγή με τη σύγχρονη σημασία του όρου.

Οι ίδιοι οι τεχνικοί στην υπηρεσία του Μεγάλου Φετίχ το ομολογούν πλέον ανοικτά: η παραποίηση της πληροφόρησης, η διάδοση ψεύτικων ειδήσεων, εν ολίγοις η «πληροφορική τρομοκρατία» είναι η σύγχρονη μορφή της προληπτικής αντεπανάστασης… Δίχως άλλο μπορούμε να μιλήσουμε για «σημειολογική αντεπανάσταση», για ταξικό πόλεμο, ο οποίος διεξάγεται και πραγματοποιείται στον ελάχιστα γνωστό μέχρι σήμερα χώρο των γλωσσικών ιδιωμάτων…

Οι διαπιστώσεις θα μπορούσαν να θεωρηθούν «προφητικές» – αλλά ήταν βαθιά κριτικές. Ο πολλαπλασιασμός των κοινωνικών υποκειμένων γνώσης, κριτικής ανάλυσης και αντιπληροφόρησης (χωρίς internet! προφορικά ή στο χαρτί…) στις δεκαετίες του ’60 και του ’70, μια διαδικασία που ξεπέρασε έως περιθωριοποίησε τους ως τότε κυρίαρχους ιδεολογικούς μηχανισμούς (στους οποίους τα παραδοσιακά μήντια είχαν κεντρική θέση) για μια συγκεκριμένη ιστορική περίοδο έκανε την ανοικτή και βάναυση «κοπή» του λόγου εντελώς ανεπαρκή. Οι συγγραφείς των πιο πάνω σωστά εντόπισαν τον «εμπλουτισμό» της λογοκρισίας: αν δεν μπορείς να «εξαφανίσεις» ένα γεγονός παραποίησε τα χαρακτηριστικά του! Η επιμελημένη δημιουργία σύγχυσης θα μπορούσε να αποδειχθεί το ίδιο αποτελεσματική (για τα αφεντικά) όσο η απαγόρευση…

Μετά από 40 – 45 χρόνια, με την εμπειρία της υγιεινιστικής τρομοεκστρατείας ήδη στην καμπούρα μας, ξέρουμε ότι τα αφεντικά έχουν πλέον την δυνατότητα, το know how διάφορων μεθόδων λογοκρισίας, τις οποίες ασκούν όλο και πιο συστηματικά:

– την «παραδοσιακή» μορφή της απαγόρευσης∙

– την ενεργητική μορφή της πρόκλησης σύγχυσης, της παράλλαξης όσων δεν μπορούν να απαγορευτούν ή διαφεύγουν τις απαγορεύσεις∙

– μια δεύτερη ενεργητική μορφή, αυτήν του πληροφορικού overdose: πρόκειται για το πληροφοριακό / trash carpet bombing, τον οργανωμένο πληθωρισμό «πληροφοριών και ερμηνειών», που ευνοείται και υπηρετείται από σύγχρονες τεχνολογίες «επικοινωνιών».

Το κρίσιμο στοιχείο εδώ είναι ότι οι ενεργητικές μορφές λογοκρισίας ασκούνται πλέον «συναινετικά»: μεγάλο μέρος των υπηκόων αναπαράγει οικειοθελώς τις παραχαράξεις και τις παραποιήσεις που υπηρετούν το σύστημα στο βαθμό που θεωρεί ότι στην τυποποίηση-των-καθεστωτικών-ψεμάτων βρίσκει κάπου μια ζεστή, φιλική γωνιά, χωρίς έκθεση σε επιπλέον κινδύνους. Ο κυβερνοχώρος είναι αυτό το απέραντο και άμορφο πεδίο όπου εδώ κι εκεί νοικιάζονται (με αντάλλαγμα τα προσωπικά data…) τέτοιες ζεστές, φιλικές γωνιές «επιβεβαίωσης» του οτιδήποτε. Η διαρκής σχετικοποίηση / παραλλαγή ταιριάζει στα υποτιμημένα Εγώ-Κεφάλαια του νεοφιλελευθερισμού στο βαθμό που μπορούν (ή νομίζουν ότι μπορούν) να την χρησιμοποιήσουν υπέρ τους στη μικροφυσική και στις μικροεξουσίες της καθημερινότητάς τους.

Η αλήθεια δεν έχει αντικατασταθεί απλά από «αλήθειες», το μεταμοντέρνο «παχνίδι» του Lyotard. Βρίσκεται υπό κατοχή από τον διαρκή καιροσκοπισμό αρχόντων και αρχόμενων∙ από τις τακτικές «επαλήθευσης» της υποτέλειας και μόνο. Οι πιο πάνω συγγραφείς των αρχών του ’80 σημειώνουν αλλού:

… Η ιμπεριαλιστική αστική τάξη εκδηλώνει την επιδρομή της με στρατηγικές ενεργητικής λογοκρισίας και παραποίησης, με σκοπό, μέσα από την δηλητηρίαση και τη γενοκτονία της προλεταριακής μνήμης, να πετύχει τον προληπτικό έλεγχο των εν δυνάμει ανταγωνιστικών συμπεριφορών.

Μνήμη είναι η συσσώρευση προγραμματικών συμπεριφορών, ένα σύνολο απαγορεύσεων και οδηγιών που εκπαιδεύει τα μέλη του καπιταλιστικού σχηματισμού στην αναπαραγωγή ή στον μετασχηματισμό του…. Η συλλογική μνήμη που η ιμπεριαλιστική αστική τάξη επιδιώκει να δημιουργήσει είναι τραγικά κενή μέλλοντος, υπάρχει μέσα στο χρόνο, αλλά οι μελλοντικές προγραμματικές συμπεριφορές που ευνοεί είναι καθηλωμένες στην ατέρμονη επανάληψη του παρόντος, της αμετάβλητης και αέναης κανονικότητάς του. Αυτή η μνήμη αποτελεί … μια σημειολογική αλυσίδα…

Είναι γεμάτη φόβους και απωθήσεις – θα προσθέταμε.

Συμπληρώνοντας τα 10 χρόνια της η «ασταμάτητη μηχανή» (και τα 30 του το Sarajevo…) έχει πλήρη συναίσθηση του ναρκοθετημένου πεδίου μέσα στο οποίο επιχειρεί την εργατική κριτική και αντιπληροφόρησή της. Έχει επίσης επίγνωση εκείνων-που-έρχονται: όχι ένας μελλοντικός πόλεμος απέναντι στον οποίο κάποιοι θα προτιμούσαν να κλείσουν τα μάτια, αλλά ένας πολύπλευρος πόλεμος παρών καθημερινά, σε εξέλιξη εδώ και χρόνια. Σε εξέλιξη και σε κλιμάκωση.

Οπότε είναι υποχρεωμένη να γίνει (ας το πούμε σχηματικά) πιο σφικτή. Λιγότερο «ανοικτή». Το «τουριστικό» σερφάρισμα στον κυβερνοχώρο έχει ήδη αποδειχθεί, γενικά μιλώντας, πηγή δεινών: η ανευθυνότητα στο τι αναζητεί και στο τι βρίσκει ο καθένας και η καθεμιά είναι τόσο κοινότοπη όσο η γενική νόρμα του καιροσκοπισμού. Απ’ την μεριά της η ασταμάτητη μηχανή δεν πουλάει κάτι, και δεν ψάχνει για πελάτες, likes, views και τα συναφή!

Ασφυκτιά… Κι όσοι / όσες θέλουν να την υποστηρίξουν ας το κάνουν. Αν όχι επειδή μοιράζονται αυτήν την ασφυξία, οπωσδήποτε επειδή νοιώθουν και αναγνωρίζουν μερικές απ’ τις σουβλιές της.

Τα αδιάφορα βλέμματα, οι περαστικοί, ας συνεχίσουν τον δρόμο τους. Είναι κακοτράχαλος και μακρύς για όλους και όλες μας. Και ποιος ξέρει τι θα φέρει η επόμενη στροφή;