Άλλο το ένα, άλλο το άλλο

Δευτέρα 15 Ιούλη>>

…Καταδίκασε όσο θες αυτό που συμβαίνει μέσα στο σφαγείο,

οι καταδίκες σου δεν θα κάνουν τις σφαίρες να σκοτώνουν λιγότερο,

ούτε θα φέρουν πίσω το ξημέρωμα…

«Telk Qadeya» είναι ο τίτλος ενός σχετικά πρόσφατου single της αιγυπτιακής ροκ μπάντας Cairokee, και σημαίνει Αυτό είναι το θέμα. Κυκλοφόρησε στις 30 Νοέμβρη του 2023, σχεδόν 2 μήνες μετά την έναρξη της σφαγής στη Γάζα. Κι ενώ δεν αναφέρει στους στίχους τις λέξεις «Γάζα» ή «Παλαιστίνη», είναι ξεκάθαρο στους πάντες για ποιο πράγμα μιλάει: το «διαζύγιο» (αν μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε αυτή τη λέξη) απ’ τον βρώμικο, «ενσωματωμένο» δυτικό «ανθρωπισμό».

Οι Cairokee (Sout Alhoureya Hany Adel, Amir Eid Hawary, Sherif Mostafa, Amir Eid) δεν είναι μια τυχαία μπάντα. Φτιάχτηκαν το 2003 στο Κάιρο, και το τραγούδι τους Sout al-Horeya («Η φωνή της ελευθερίας») έγινε ένα απ’ τα soundtrack της επανάστασης στις 25 Γενάρη του 2011. Η χούντα του Sisi τους κυνηγάει όσο μπορεί, και το άλμπουμ της No’ta Beeda («Point Blank») του 2017 απαγορεύτηκε στην αίγυπτο. Το Telk Qadeya, του οποίου τους στίχους έγραψε ένας απ’ τους πιο γνωστούς ποιητές της επανάστασης, ο Mostafa Ibragim, τραγουδιέται σ’ όλη την Παλαιστίνη και σε μεγάλο μέρος των υπόλοιπων αραβικών πληθυσμών. (Η μετάφραση στα αγγλικά στο video δεν είναι παντού σωστή):

…Μάζεψε τα κομμάτια σου και πολέμα

Και δείξε στους απατεώνες

Το πως επιβλήθηκε ο νόμος της ζούγκλας

Σ’ εκείνους που θα ήθελαν να προχωρήσουν στο δρόμο της απελευθέρωσης

Και πως καταλαμβάνεται ένα τανκ με γυμνά χέρια…

Επειδή έχουμε χρέος και σ’ αυτούς, τους άντρες και τις γυναίκες της αιγυπτιακής επανάστασης του 2011, και επειδή δεν ξεχνάμε, δείτε ως bonus το video του Sout al-Horeya, που γυρίστηκε στην πλατεία Tahrir και στα πέριξ την ημέρα που έπεσε ο δικτάτορας Mubarak: εκατοντάδες χιλιάδες γιορτάζουν…

Who will cry for you america?

Ένας άγγλος πιστολάς σ’ ένα τραίνο κάπου στο αμέρικα υποστηρίζει ότι αν έχεις πρόεδρο (όπως η πρώην αγγλική αποικία Ουάσιγκτον…) κάποιος θα βρεθεί να τον πυροβολήσει, ενώ αν έχεις βασιλιά (ή βασίλισσα) όπως το Λονδίνο όλοι σέβονται… Πράγματι ο αμερικάνος πρόεδρος Garfield, 20ος στη σειρά, δολοφονήθηκε το 1881, και η συγκεκριμένη σκηνή αναφέρεται σ’ αυτό…

(Από την ταινία Unforgiven του Clint Eastwood, 1992)

Δευτέρα 15 Ιούλη>> Είχε δεν είχε έμπλεξε η παρακμιακή πρώην υπερδύναμη. Ο επίδοξος δολοφόνος του ψόφιου κουναβιού ξαστόχισε για ελάχιστα χιλιοστά επειδή το ψόφιο κουνάβι γύρισε στιγμιαία το κεφάλι του. (Την πλήρωσαν όμως 1 + 2 οπαδοί του, που βρέθηκαν στην τροχιά των βλημάτων…). Η αποτυχία της απόπειρας στεναχώρησε πολλούς και διάφορους (εντός και εκτός usa) κι απ’ την άλλη προκάλεσε αναπόφευκτα θυμό στους οπαδούς του, αρκετοί απ’ τους οποίους συμβαίνει να είναι επίσης ένοπλοι – και φασίστες. Εν τέλει η άμεση, αντανακλαστική αντίδραση του ψόφιου κουναβιού μετά τον τραυματισμό του (με την υψωμένη γροθιά και τα λοιπά) ήταν τόσο κινηματογραφική ώστε πέτυχε την πλήρη ηρωοποίησή του. Υποθέτουμε ότι τα σχετικά εικονίσματα θα εμφανιστούν παντού, από μπλουζάκια μέχρι κούπες, και θα ξεπουλήσουν.

Έτσι για να μαθαίνετε πόσο γρήγορο είναι το εμπόρευμα!!! (Το μαγαζί είναι στη Ν. Υόρκη…)

Χρησιμοποιώντας τα εργαλεία παραπλάνησης που διαθέτει η οργανωμένη δημαγωγία (αμερικανική + friends) προσπάθησε σε πρώτο χρόνο να υποβαθμίσει την απόπειρα δολοφονίας μετακινώντας το σημείο της προσοχής μέσω της γνωστής θέσης περί οπλοκατοχής (στις ηπα), θεωρούμενο αδύνατο πολιτικά σημείο των ρεπουμπλικάνων… Ναι, το θέμα είναι εξαιρετικά σοβαρό όταν μέρα παρά μέρα κάποιος διαταραγμένος βγαίνει και γαζώνει ό,τι και όποιον βρει μπροστά του… Αλλά δεν έχει καμία σχέση με την απόπειρα κατά του ψόφιου κουναβιού: άραγε η (επίσης αποτυχημένη) απόπειρα κατά του σλοβάκου πρωθ. σοσιαλδημοκράτη Robert Fico πριν 2 μήνες ήταν κι αυτή προϊόν της μαζικής οπλοκατοχής;

Δεν ξέρουμε τι είδος προεκλογικής περιόδου θα εξελιχθεί από ‘δω και πέρα ως τις αρχές Νοέμβρη στη «χώρα της ελευθερίας». Μήπως θα ήταν προτιμότερο οι διαιτητές να σφυρίξουν πρόωρα την λήξη της, τώρα, πριν μπουκάρουν οι οπαδοί στο ταρτάν;

(Από σήμερα και για λίγες μέρες οι ρεπουμπλικάνοι έχουν το κεντρικό συνέδριό τους στο Millwaukee για την επίσημη ανακήρυξη του ψόφιου κουναβιού ως υποψηφίου προέδρου. Υποθέτουμε ότι κάμποσες χιλιάδες οπαδοί του θα είναι συγκεντρωμένοι στα πέριξ του Fiserv Forum, του γηπέδου όπου θα γίνει η τελετή. Αν δείτε κάποιους να έχουν βαρύ οπλισμό για λόγους ασφαλείας θα είναι ….χμμμμ… ακριβώς «για λόγους ασφαλείας» – της μισής αμερικής αποκλειστικά…)

Who will care for you america?

Δευτέρα 15 Ιούλη>> Οι αμερικάνοι δημοκρατικοί, ως γνωστόν, απασχολούνταν ως χτες με το αν ο νυσταλέος Jo αντέχει να κατέβει στον στίβο στις 5 Νοέμβρη, να νικήσει και να σταθεί ως κεντρική πολιτική βιτρίνα άλλα 4 χρόνια, ως το τέλος του 2028.

Μόνο που υπάρχει ένα διαφορετικό, πιο άμεσο προβληματάκι. Ο νυσταλέος Jo είναι υποχρεωτικά πρόεδρος ως το τέλος της χρονιάς, για άλλους 5,5 μήνες δηλαδή. Πρέπει να διαχειριστεί οτιδήποτε προκύψει εσωτερικά αυτούς τους 5,5 μήνεςμε αυτό το «εσωτερικά» να τρίζει έντονα….

Οι γνωστοί rivals παρακολουθούν. Όχι για να επιτεθούν στην Ουάσιγκτον ή για να χαλάσουν την «γιορτή της δημοκρατίας»! Απλά η παρακμιακή πρώην υπερδύναμη έχει πολλά «ανοίγματα», σε διάφορα σημεία του πλανήτη. Η εκδήλωση οξυμένων εσωτερικών προβλημάτων είναι ιδανική για την «αύξηση των εξωτερικών πιέσεων» σε κάποια απ’ αυτά τα σημεία.

Όπως λένε διάφοροι σοφοί-με-το-κιλό: 5,5 μήνες είναι πολύς καιρός πολιτικά. Και γεωπολιτικά θα προσθέταμε: κάποιες κινήσεις όχι ευχάριστες για την Ουάσιγκτον διαγράφονται ήδη στον ορίζοντα…

Προπάντων πρόληψη! (1)

Δευτέρα 15 Ιούλη>> Με ή χωρίς τον ετοιμόρροπο νυσταλέο Jo στο άσπρο σπίτι η Ουάσιγκτον προσπαθεί να κάνει τη δουλειά της. Η ανακοίνωση της εγκατάστασης (το 2026… Γιατί τόσο αργά; Τι μπορεί να προκύψει ως τότε; Και με ποιον πρόεδρο στο άσπρο σπίτι;) στο γερμανικό έδαφος πυραύλων μέσου βεληνεκούς (που μπορούν να κουβαλήσουν και πυρηνικές κεφαλές…) θυμίζει μεν την δεκαετία του 1980 αλλά από κάποιες απόψεις είναι ακόμα χειρότερη ενέργεια. Μέχρι πριν κάποιους καιρούς η αμερικανική κοινοτοπία για την εγκατάσταση διάφορων πυραυλικών συστημάτων κοντά στα ρωσικά σύνορα ήταν «ωω, μην ανησυχείτε, δεν είναι για εσάς, είναι για το … ιράν». Τώρα, τουλάχιστον, μπορεί κάποιος να πιστέψει τους στόχους τους…


Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, στείλτε email (sarajevomail@gmail.com) για την απαραίτητη συνεννόηση.

Προπάντων πρόληψη! (2)

Δευτέρα 15 Ιούλη>> Δεν πρόλαβε το Μινσκ να γίνει πλήρες μέλος του «συμφώνου της Σαγκάης / SCO» και ιδού κάτι που πρέπει να σημειωθεί με προσοχή:

Αν είδατε λίγες δεκάδες ασιάτες στρατιώτες να παρελαύνουν κάπου μαζί με άλλους, σωστά είδατε: πρόκειται για ένα ασήμαντο δείγμα του κινεζικού στρατού στη λευκορωσία! Για «αντιτρομοκρατικές» ασκήσεις… Και μάλιστα όχι οπουδήποτε στη λευκορωσία αλλά στο Brest:


Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, στείλτε email (sarajevomail@gmail.com) για την απαραίτητη συνεννόηση.

Ο πνιγμένος απ’ τα μαλλιά του πιάνεται;

Δευτέρα 15 Ιούλη>> Για λόγους που αφορούν την ψυχολογία και όχι την πολιτική ως τεχνική της εξουσίας, διάφοροι της αριστεράς του κράτους και του κεφάλαιου (και στα μέρη μας…) πανηγύρισαν για τα τελικά αποτελέσματα των γαλλικών βουλευτικών εκλογών. Κατά την γνώμη τους «αντιμετωπίστηκε με επιτυχία ο φασισμός» (άλλη μια φορά).

Πριν δούμε τι είναι αυτό που τελικά αντιμετωπίστηκε, μια αναγκαία διευκρίνιση για το γαλλικό εκλογικό σύστημα. Αυτό που στο ελλαδιστάν εφαρμόζεται στις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές, στη χώρα-της-δημοκρατίας εφαρμόζεται για τις βουλευτικές! Αν γινόταν και στα μέρη μας το ίδιο οι πάντες θα μιλούσαν για καλπονοθευτικό σύστημα! Δεν θα είχαν άδικο.

Γιατί; Προσέξτε. Με το σαφώς αναλογικότερο (σε σχέση με το γαλλικό) εκλογικό σύστημα στα μέρη μας, στις εκλογές του 2023 το κκε (είναι ένα καλό παράδειγμα) με ποσοστό 7,69% εξέλεξε 21 βουλευτές. 21 στους 300, πήρε δηλαδή το 7% των εδρών…. Με το «γαλλικό» σύστημα στις ελληνικές δημοτικές εκλογές που ακολούθησαν (πλειοψηφικό, αν χρειαστεί δύο γύροι, σε μονοεδρικές κάλπες) το κκε εξέλεξε μόλις 6 δημάρχους (σε 332 δήμους συνολικά) και κανέναν περιφερειάρχη (στις 13 συνολικά περιφέρειες). Αν αυτό το σύστημα εφαρμοζόταν και για την βουλή, με 300 μονοεδρικές περιφέρειες, τότε το κκε με ποσοστό 7,7% πιθανότατα θα εξέλεγε το μάξιμουμ 6 βουλευτές (όσους και δημάρχους) αντί για 21…  Έξι στους 300 ή μόλις το 2% των εδρών…

Τέτοιο είναι το γαλλικό εκλογικό σύστημα: δεν υπάρχει καμία αναλογία ψήφων και εκλεγόμενων βουλευτών!… Το έφτιαξε ο Ντε Γκωλ για να εμποδίσει την ισχυρή κοινοβουλευτική παρουσία (ακόμα και πλειοψηφία) του άλλοτε μαζικού κομμουνιστικού κόμματος: αφού οι ψήφοι στο «επικίνδυνο» κκ δεν έβγαζαν τους αντίστοιχους βουλευτές (και, εννοείται, ούτε κατά διάνοια κυβέρνηση), η υπερψήφισή τους καταντούσε συν τω χρόνω άχρηστη και περιττή…

Μια ακόμα διαφορά του γαλλικού κυβερνητικού συστήματος (με το ελληνικό και άλλα) είναι αυτή: μια κυβέρνηση που σχηματίζεται μετά τις εκλογές ΔΕΝ ζητάει ούτε λαμβάνει «ψήφο εμπιστοσύνης» απ’ την βουλή. Με δυο λόγια ΔΕΝ χρειάζεται να έχει την πλειοψηφία. Μπορεί (ακόμα και μειοψηφική) να νομοθετήσει με διατάγματα (ως έναν αριθμό) παρακάμπτωντας τη βουλή – ο Μικρός Πρίγκηπας του Λίγηρα (η κυβέρνησή του δηλαδή) το έκανε κατά κόρο στην προηγούμενη περίοδο. Μόνο αν φέρει στη βουλή νόμο για κανονική έγκριση μπορεί να βρεθεί μπροστά σε «πρόταση μομφής», που απαιτεί οπωσδήποτε μια πλειοψηφία που καταγγέλει. Όμως ακόμα κι αν «πέσει», δεν είναι υποχρεωτικές νέες εκλογές! Ο πρόεδρος έχει την δυνατότητα να «αναζητήσει» την δημιουργία άλλης κυβέρνησης, απ’ την ίδια βουλή και κοινοβουλευτική σύνθεση, με διαφορετικές συμμαχίες∙ πλειοψηφική ή ξανά μειοψηφική…

Με αυτά τα δεδομένα κατά νου παραθέτουμε τα αποτελέσματα των γαλλικών βουλευτικών εκλογών (αριθμός εδρών / αριθμός ψήφων) από το 1986 μέχρι φέτος. Το 1986 ήταν η χρονιά που το πατενταρισμένο φασιστόμουτρο Λεπέν (πατέρας) πέτυχε για πρώτη φορά την εκλογή 35 βουλευτών – και άρχισε ο … κρατικός «αντιφασισμός»!! Τα στοιχεία και οι χαρακτηρισμοί είναι απ’ την Wikipedia (το νεοφιλ «κέντρο» από το 2017 και μετά είναι οι υποστηρικτές του Μικρού Πρίγκηπα…):

1986:

Σιράκ (δεξιά, 277 έδρες / 11.492.450),

Φαμπιούς (σοσιαλ, 207 / 8.705.163),

Μαρσαί (κομμουνιστικό κόμμα 35 / 2.740.972)

Λεπέν (πατέρας 35 / 2.705.336)

1988:

Rocard (σοσιαλ 262 / 9.198.778)

Lecanuet (κεντροδεξιά 130 / 4.299.370),

Σιράκ (128 / 4.6888.493)

Λεπέν (πατέρας 1 / 2.359.528)

1993:

Σιράκ (247 / 5.832.987)

Ντ’ Εσταίν (κεντροδεξιά 213 / 5.331.935)

Beregovoy (σοσιαλ 53 / 5.829.493)

Μαρσαί (κομμουνιστικό κόμμα 24 / 2.336.254)

Λεπέν (πατέρας 0 / 3.159.477)

1997:

Jospin (σοσιαλ 255 / 9.751.423),

Juppe (δεξιά 139 / 5.846.717)

Leotard (κεντροδεξιά 112 / 5.323.177)

Hue (κομμουνιστικό κόμμα 35 / 2.519.281)

Λεπέν (πατέρας 1 / 3.785.383)

2002:

Raffarin (δεξιά 357 / 10.026.669)

Hollande (σοσιαλ 140 / 7.482.169)

Λεπέν (πατέρας 0 / 2.862.960)

2007:

Fillon (δεξιά 313 / 10.289.737),

Hollande (σοσιαλ 186 / 8.624.861),

Bayrou (κεντροδεξιά 3 / 1.981.107)

2012:

Ayrault (σοσιαλ 280 / 9.420.889),

Cope (δεξιά 194 / 8.740.628),

Duflot (οικολόγοι 17 / 1.418.264)

Melenchon (αριστερό μέτωπο 10 / 1.793.192),

Λεπέν (κόρη 2 / 3.528.663)

2017:

Philippe (νεοφιλ κέντρο 350 / 8.926.901),

Baroin (δεξιά 136 / 4.898.061),

Cazeneuve (σοσιαλ 45 / 2.154.269)

Melenchon (17 / 2.497.622),

Λεπέν (κόρη 8 / 2.990.454)

2022:

Ferrand (νεοφιλ «κέντρο» 245 / 8.002.419),

Melenchon (131 / 6.556.198)

Λεπέν (κόρη 89 / 4.248.537),

Jacob (δεξιά 64 / 2.568.502)

2024:

Λαϊκό Μέτωπο (182 / 9.042.485),

Sejourne (νεοφιλ «κέντρο» 168 / 6.820.446)

Λεπέν (κόρη 142 / 10.647.914)

Δεξιοί (56 / 2.106.166)

Είναι εξώφθαλμη η διαρκής αναντιστοιχία ανάμεσα σε ψήφους και καρέκλες! Για παράδειγμα με σχεδόν 9 μύρια κουκιά το κόμμα του Μικρού Πρίγκηπα έβγαλε το 2017 350 έδρες ενώ τα 9,5 εκατομμύρια έδωσαν στους σοσιαλδημοκράτες το 2012 μόνο 280.

Έτσι η όχι και τόσο κρυφή καρδιά του γαλλικού εκλογικού συστήματος είναι η πολιτική πρόσοδος! Το είδος, δηλαδή, των «συνεννοήσεων» (μπορείτε να πείτε και συναλλαγών) μεταξύ υποψηφίων περιφέρεια – περιφέρεια, είτε πάνω είτε κάτω απ’ το τραπέζι, για το πως θα κατευθύνουν (αν μπορούν…) τους ψηφοφόρους τους. Είναι δύσκολο άραγε, υπ’ αυτές τις συνθήκες, να εξηγηθεί το περίεργο (;) φαινόμενο του ότι απ’ το 2012 και μετά το γαλλικό «όλοι μαζί να εξουδετερώσουμε τον φασισμό» καταλήγει απ’ την μια μεριά στην αύξηση των ψήφων της φασιστοΛεπέν και απ’ την άλλη στη συντήρηση της δυνατότητας των νεοφιλελεύθερων (του «κέντρου») και των δεξιών να κυβερνούν (κάνοντας συχνά εκείνα που θα έκανε η φασιστοΛεπέν); Όχι, δεν είναι.

Προς τι λοιπόν τα πανηγύρια; Αν τα στελέχη της «ανυπότακτης γαλλίας» δεν πάσχουν από αδιόρθωτο οππορτουνισμό (κάτι για το οποίο δεν είμαστε σίγουροι…) θα πρέπει να παραδεχτούν ότι υπό το «νέο λαϊκό μέτωπο» οι (κυβερνο)σοσιαλδημοκράτες κατάφεραν να βγάλουν 59 βουλευτές (περισσότερους απ’ το 2017 και μετά, ένα είδος “μικρής ανάστασης”!) οι οποίοι, αν αποσκιρτήσουν απ’ τον συνασπισμό και συνεργαστούν με τους δήθεν «κεντρώους» του Μικρού Πρίγκηπα θα του εξασφαλίσουν μια μειοψηφία μεν λειτουργικότατη δε 227 εδρών που θα μπορεί να «κάνει παιχνίδι» κατά βούληση με τους 56 δεξιούς πλησιάζοντας στο όριο της πλειοψηφίας∙ συνεχίζοντας να υποκαθιστούν εδώ κι εκεί την φασιστοΛεπέν.

Σε άλλα γεωγραφικά πλάτη και μήκη (ή σε άλλες εποχές) αυτό λεγόταν βάζω τα χεράκια μου και βγάζω τα ματάκια μου…

Palestine

Δευτέρα 8 Ιούλη>> Η παλαιστινιακή αντίσταση, ένοπλη και αποτελεσματική, είναι υποχρεωμένη – ακριβώς επειδή βρίσκεται σε ανοικτό πόλεμο κατά του αποικιοκρατικού, κατοχικού στρατού – να χρησιμοποιεί τις διαπραγματεύσεις σαν τμήμα της τακτικής της. Όλοι και όλες εμείς όμως, που είμαστε έξω και μακριά απ’ την φωτιά και το αίμα του απαρτχάιντ καθεστώτος, δεν έχουμε να διαπραγματευτούμε κάτι. (Αυτό δεν σημαίνει ότι είμαστε σε καλύτερη ή πιο μαχητική θέση! Σημαίνει ότι βρισκόμαστε σε διαφορετική θέση σε σχέση με τις ένοπλες πλευρές του απελευθερωτικού, αντιαποικιακού αγώνα των Παλαιστίνιων).

Σε διαφορετική (σχετικά πολύ πιο ασφαλή…) θέση, αλλά με συγκεκριμένα καθήκοντα. Θα απαριθμήσουμε μερικά που, σε ότι αφορά εμάς εδώ τουλάχιστον, είναι «πρώτης γραμμής».

Πρώτο καθήκον: δεν πρέπει να ξεχάσουμε ότι το έγκλημα της εποικιστικής αποικιοκρατίας της Παλαιστίνης ΔΕΝ ξεκίνησε στις 8 Οκτώβρη του 2023 με την πιο πρόσφατη σφαγή, αλλά είναι μια συνεχιζόμενη γραμμή αίματος, θανάτου, εξανδραποδισμού, βίας κάθε είδους, απ’ την στιγμή της επισημοποίησης αυτής της πρωτοκοσμικής, ευρω/αγγλο/αμερικανικής αποικίας που ονομάζεται «κράτος του ισραήλ». Αυτή η ιστορική επίγνωση είναι στρατηγικής σημασίας. Ακόμα κι αν αύριο ή σε μια βδομάδα ή σε ένα μήνα η συγκεκριμένη σφαγή σταματήσει, το απαρτχάιντ καθεστώς θα συνεχίσει να υπάρχει και, κυρίως, θα συνεχίσει να προσπαθεί να υπάρξει μέσα απ’ τον έλεγχο και την εξόντωση των αυτοχθόνων.

Δεύτερο καθήκον: δεν πρέπει να ξεχάσουμε ότι σημίτες ΔΕΝ είναι μόνο οι εβραίοι αλλά και οι άραβες. Οι όροι «σημίτης», «σημιτικός» κλπ  εφευρέθηκαν στα τέλη του 18ου αιώνα από γερμανικό πανεπιστήμιο για να ομαδοποιηθούν συγκεκριμένες γλώσσες ομιλούμενες στη μέση Ανατολή: αραβικά, εβραϊκά, ακκαδιανά, φοινικικά. Στα μέσα του 19ου αιώνα, και πάλι στην ευρώπη, ο όρος τροφοδοτήθηκε με εθνοτικό περιεχόμενο (ταυτίζοντας αυθαίρετα «γλώσσα» και «εθνότητα» κατά το πρότυπο της γαλλικής επανάστασης…) ξανά για τους πληθυσμούς της ίδιας γεωγραφικής ζώνης. Για να διευκολύνει γρήγορα την κατασκευή του ευρωπαϊκού αντι-σημιτισμού κυρίως εναντίον των επί πάμπολλες γενιές ευρωπαίων εβραίων (δεν υπήρχαν αξιόλογοι πληθυσμοί αράβων στην ευρώπη τότε…).

Αυτή η ιστορική παρακαταθήκη εξηγεί το γιατί τόσο εύκολα το πρωτοκοσμικό φασισταριό έχει περάσει απ’ τον αντισημιτισμό-εναντίον-των-εβραίων στον αντισημιτισμό-εναντίον-των-αράβων (συμπεριλαμβανόμενων των Παλαιστινίων), που είναι τώρα το «πολιτικό κέντρο» του γενικότερου ρατσιστικού αντι-ισλαμισμού / οριενταλισμού. (Το πράγμα έχει προχωρήσει σε τέτοιο βαθμό ώστε οι kill ‘em all γάλλοι εβραίοι να ψηφίζουν την φασιστοΛεπέν…)

Τρίτο καθήκον: δεν πρέπει να παρασυρθούμε απ’ την «αναθέρμανση» (αν υπάρξει τέτοια…) της παραπλανητικής, εγκληματικής ιδέας των «δύο κρατών», της πρωτοκοσμικής εφεύρεσης που έχει επιτρέψει ως τώρα ένα είδος «μοιρασιάς-των-ευθυνών-για-το-‘προβλημα’» μεταξύ των θεοναζί, απαρτχάιντ εποικιστών και της αντίστασης των αυτοχθόνων – ενόσω οι πρώτοι επεκτείνουν και «εκκαθαρίζουν» ανενόχλητοι τα κατεχόμενα εδάφη του ενός και μοναδικού υπαρκτού εδώ και δεκαετίες κράτους / αστακού, του δικού τους. Μία είναι, μία μπορεί να είναι η απάντηση οποιουδήποτε ανταγωνιστικού κινήματος που σέβεται τον εαυτό του: απ’ την θάλασσα ως το ποτάμι απελευθέρωση της Παλαιστίνης, άρα τέλος του απαρτχάιντ – που σημαίνει μια ενιαία πολυεθνική, πολυθρησκευτική, δημοκρατική (κρατική) υπόσταση, με ίσια δικαιώματα για όλους και όλες, άσχετα από θρησκεία, γλώσσα ή φυλή.

Τέταρτο καθήκον, και στην πραγματικότητα το καθήκον-των-καθηκόντων: επί δεκαετίες, απ’ τις αρχές των ‘90s, η Παλαιστίνη (σύμφωνα με την αργκώ «το παλαιστινιακό πρόβλημα»…) μπήκε απ’ την συντριπτική πλειοψηφία των πρωτοκοσμικών «κάτω απ’ το χαλί», είτε ως «λυμένο» (με τις βρώμικες «συμφωνίες του Όσλο»…) είτε ως αδιάφορο μέσα στη νεοφιλελεύθερη καταναλωτική και αυτοκαταναλωτική ευδαιμονία… Όχι επειδή οι Παλαιστίνιοι και οι Παλαιστίνιες ζούσαν … εν ειρήνη! Το αντίθετο ακριβώς συνέβαινε: η αντίσταση συνεχιζόταν με κάθε τρόπο, ένοπλο ή μη, όπως συνεχίζονταν και οι σφαγές, οι συλλήψεις και οι αιώνιες φυλακίσεις, οι καταστροφές παλαιστινιακών σπιτιών και χωραφιών, η επέκταση των εποικισμών, η μαζική κράτηση στη μεγαλύτερη ανοικτή φυλακή του πλανήτη, τη λωρίδα της Γάζα.

Αν η «εισβολή του al Aqsa» στις 7 Οκτώβρη ήταν ιστορικά αναγκαία ήταν οπωσδήποτε και γι’ αυτό: επειδή οι πρωτοκοσμικές «ευαίσθητες» μάζες ΔΕΝ «συγκινήθηκαν» καθόλου με τις άοπλες, μαζικές, αιματηρές, πολύνεκρες διαδηλώσεις της Μεγάλης Πορείας της Επιστροφής ενάντια στον «φράκτη» της Γάζα, διαδηλώσεις που κράτησαν πάνω από 1,5 χρόνο, απ’ τα τέλη Μάρτη του 2018 ως τα τέλη Δεκέμβρη του 2019. Ο περιβόητος «δυτικός ανθρωπισμός» έμεινε αδιάφορος για τις εν ψυχρώ δολοφονίες πάνω από 200 άοπλων διαδηλωτών και διαδηλωτριών και το σχεδιασμένο σακάτεμα πολύ περισσότερων με σφαίρες dum dum (σφαίρες «διασποράς» που κάνουν σκόνη κόκκαλα και ιστούς οδηγώντας υποχρεωτικά σε ακρωτηριασμό, το αγαπημένο «παιχνίδι» του ισραηλινού στρατού…) Γι’ αυτό και δεν έχει κανένας δικαίωμα (κανένα κάθαρμα πρέπει να πούμε…) στα μέρη μας να εκδίδει «καταδικαστικές αποφάσεις» για την ένοπλη παλαιστινιακή αντίσταση στο όνομα … της ζωής!!! Δεν έχει κανένα κάθαρμα δικαίωμα να μιλάει για «βαρβαρότητα της Hamas» αφού έχει στηρίξει με πράξεις ή παραλείψεις, με λόγια ή σιωπές, την μόνη υπαρκτή επί δεκαετίες βαρβαρότητα, αυτήν του απαρτχάιντ καθεστώτος.

Τώρα μπορεί η δυτική καταναλωτική ευδαιμονία να υποχωρεί μαλλιοκούβαρα (όχι όμως και η αυτοκαταναλωτική / αυτοκαταστροφική περιδίνηση…) Μπορεί η σφαγή πάνω από 40.000 ανδρών, γυναικών, παιδιών και η συστηματική ισοπέδωση της ζωής 2 εκατομμυρίων κρατούμενων να έχει προκαλέσει σοκ ή και (ειρηνόφιλη…) αγανάκτηση. Ωστόσο οι βαθύτερες αιτίες του πρωτοκοσμικού ρατσισμού ή, έστω, της αδιαφορίας για τις κατεχόμενες περιοχές του πλανήτη δεν έχουν εξαφανιστεί. Έτσι ώστε μια κάποια «ανακωχή», «εκεχειρία» (ή όπως αλλιώς ονομαστεί) στη Γάζα μπορεί να λειτουργήσει ξανά ως υπνωτικό. «Έχουμε να ασχοληθούμε με άλλα»…

Ναι, αν υπήρχε ένα σοβαρό εργατικό, ανταγωνιστικό κίνημα στη δύση θα έπρεπε να έχει πολλούς επιμέρους αντικαπιταλιστικούς και αντικρατικούς στόχους. Ναι, η Αλλαγή (καπιταλιστικού) Παραδείγματος φέρνει «δυστυχία» στους πληβείους και κέρδη για τα αφεντικά. Όμως ακριβώς επειδή έτσι συμβαίνει, η Παλαιστίνη δεν είναι «κάτι-που-περίσσεψε-απ’-το-παρελθόν», απ’ τον 20ο αιώνα… Είναι πια προκαταβολή, το πιο ωμό προμήνυμα κινδύνου που έρχεται απ’ το μέλλον: οι σύγχρονες εργατικές τάξεις ακόμα και στον «πρώτο» λεγόμενο κόσμο ζουν όλο και πιο έντονα υπό κατοχή (διαφορετική σε ένταση βαρβαρότητας αλλά όχι σε στρατηγική σημασία για τα αφεντικά…), και ο εποικισμός τους απ’ τα όλο και περισσότερα αντι-ανθρώπινα φετίχ της 4ης βιομηχανικής επανάστασης καταστρέφει ό,τι είχε απομείνει εκτός εμπορίου απ’ τις ανθρώπινες / κοινωνικές σχέσεις.

Ναι, δεν πρόκειται να αντιμετωπίσουμε τίποτα κρατώντας τον κατακερματισμό, την παράθεση και την αντιπαράθεση των επιμέρους στόχων, δίνοντας ευκαιριακές (και άγονες) προτεραιότητες πότε στον έναν και πότε στον άλλο…  Και ναι, η Παλαιστίνη δεν είναι «κάτι-για-να-δείχνουμε-καλοί-άνθρωποι!» Στην πολιτική σύνθεση των επιμέρους ζητημάτων η Παλαιστίνη είναι (πάντα ήταν αλλά αγνοούνταν…) η αστραπή που φωτίζει όλο τον ορίζοντα μέσα στη μακριά νύχτα…

Δεν επιχειρούμε να πείσουμε τον οποιοδήποτε! Πρέπει όμως να θυμίσουμε ότι το κράτος, το παρακράτος και το κεφάλαιο απέναντι στα οποία «έχουμε να ασχοληθούμε με άλλα…», τα ελληνικά, τόσο με «δεξιές» όσο και με «αριστερές» πολιτικές βιτρίνες έφτιαξαν στρατηγική σχέση / συμμαχία με το απαρτχάιντ καθεστώς. Όχι τυχαία: για να πάρουν μεγαλύτερο μερίδιο απ’ τον έλεγχο της ανατολικής Μεσογείου. Ήταν και παραμένει μια εμπόλεμη ιμπεριαλιστική επιλογή που έχει διάφορες συνέπειες και προεκτάσεις. Απ’ τα predator και τις (ισραηλινές) τεχνολογίες επιτήρησης και ελέγχου ως τις ισραηλινές «επενδύσεις» (π.χ. σε ακίνητα…), και απ’ την παροχή «διευκολύνσεων» (βάσεων ή μισο-βάσεων) στους μεγάλους συμμάχους ως τα πολεμικά πλοία στην Ερυθρά Θάλασσα, προς έμμεση στήριξη του θεοναζί καθεστώτος.

Πράγμα που σημαίνει πως όποιος / όποια θέλει να βγάλει την Παλαιστίνη απ’ τον ορίζοντα των «έχουμε να ασχοληθούμε…» θα την βρίσκει (αντεστραμμένη) εκεί που δεν το περιμένει…

Δόγμα Hannibal

Δευτέρα 8 Ιούλη>> Μοιάζει να έχει όλο και πιο μικρή σημασία καθώς οι μέρες, οι βδομάδες, οι μήνες περνούν. Ίσως αυτό να διευκολύνει περισσότερα στόματα να ανοίξουν: τι έγινε τελικά στη διάρκεια της «εισβολής του al Aqsa» στις 7 Οκτώβρη; Πόσες δολοφονίες που έγιναν απ’ τον απαρτχάιντ στρατό αποδόθηκαν στην παλαιστινιακή αντίσταση;

Είναι απίθανο να μαθευτεί κάποτε με ακρίβεια το ποιος σκότωσε πόσους (συμπεριλαμβανομένων εννοείται και των μη ενόπλων κατοίκων των κατοχικών εποικισμών κοντά στον φράκτη). Αλλά η «κεντρο-αριστερή» Haaretz επιμένει να ψάχνει, να σκαλίζει, να βρίσκει στοιχεία.

Σε τελευταίο της άρθρο (χθεσινό, 7 Ιούλη) επιβεβαιώνει με ντοκουμέντα και μαρτυρίες ότι πράγματι το αρχηγείο του απαρτχάιντ στρατού διέταξε την δολοφονία των πάντων όσων βρίσκονταν στο έδαφός του κοντά στον φράκτη φτάνοντας στο σημείο να βομβαρδίσει 3 (τρία) δικά του στρατιωτικά φυλάκια / εγκαταστάσεις, φοβούμενο ότι η αντίσταση θα πάρει ομήρους τους δικούς του στρατιώτες. Προτίμησε να τους σκοτώσει: αυτό λέγεται επίσημα «Δόγμα Hannibal» και έχει στόχο το να μην αναγκάζεται το θεοναζί Τελ Αβίβ να διαπραγματεύεται την ανταλλαγή αιχμαλώτων… (Το ίδιο έκανε με σπίτια και αυτοκίνητα, συμπεριλαμβανόμενων αυτοκινήτων που προσπαθούσαν να απομακρυνθούν απ’ το περιβόητο rave πάρτυ…)

Ποιο ανθρώπινο δίκαιο μπορεί να «ευλογεί» ή έστω να κλείνει τα μάτια και τ’ αυτιά σ’ ένα τέτοιο καθεστώς πρωτοκοσμικής, αποικιοκρατικής βαρβαρότητας;

Hijab

Δευτέρα 8 Ιούλη>> Ενώ η (δυτική / πρωτοκοσμική) προσοχή στρέφεται προς την «ακυβερνησία», εν προκειμένω προς τις γαλλικές βουλευτικές εκλογές (αλλά και στις επερχόμενες αμερικανικές…), οι πραγματικά ενδιαφέρουσες αλλαγές γίνονται σε άλλα σημεία του πλανήτη. Για παράδειγμα: οι προεδρικές εκλογές στο ιράν…

Για αυτές δυο λόγια στη συνέχεια. Εδώ μια ενδιαφέρουσα ιστορική (καθόλου) λεπτομέρεια: ο συμβολισμός του hijab.

Στη διάρκεια της επανάστασης κατά του σάχη (: βασιλιά…) του ιράν, που ολοκληρώθηκε στις αρχές του 1979, δεκάδες χιλιάδες ιρανές συμμετείχαν στις διαδηλώσεις (κάποιες λίγες και στο αντάρτικο). Οι γυναίκες που θα χαρακτηρίζαμε κοινωνική αριστερά (εκεί στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’70), δηλαδή γυναίκες της μεσαίας τάξης, φεμινίστριες, φοιτήτριες, διαδήλωναν σταθερά φορώντας το hijab. Εκδήλωναν μ’ αυτόν τον τρόπο την αντίθεσή τους στην πραγμοποίηση του φύλου τους και στον «δυτικό τρόπο ζωής» (που συστηματικά προωθούσε ο σάχης…), και την αλληλεγγύη τους στις πληβείες, λαϊκές, «επαρχιώτισσες» γυναίκες που σε γενικές γραμμές ήταν πιο συντηρητικές:

Μετά την έξωση του σάχη και τον ερχομό του Χομεϊνί απ’ την εξορία (στο Παρίσι…) τα ιδεολογικά δεδομένα άρχισαν να αλλάζουν ραγδαία. Ξεκίνησε σταδιακά μια αιματηρή εκστρατεία «εκκαθάρισης» των κομμουνιστών, των σοσιαλιστών, ακόμα και των μετριοπαθών ισλαμιστών – έτσι ώστε να διαμορφωθεί εκείνο που ονομάστηκε ισλαμική δημοκρατία του ιράν.

Το hijab δεν επρόκειτο να μείνει «απ’ έξω». Σε μια πρώτη φάση, όταν ο Χομεϊνί ανακοίνωσε ότι θα γίνει υποχρεωτικό σε δημόσιους χώρους, υπήρξε τεράστια αντίδραση απ’ τις ίδιες ακριβώς γυναίκες που το φορούσαν επί μήνες κατά του σάχη. Στις 8 Μάρτη του 1979, διεθνή ημέρα της γυναίκας, πάνω από 100.000 διαδήλωσαν στην Τεχεράνη κατά της υποχρεωτικότητας:

Οι διαδηλώσεις κράτησαν σχεδόν μια βδομάδα. Ο Χομεϊνί αναγκάστηκε να υποχωρήσει,

μόνο για προχωρήσει ένα χρόνο μετά σε «σαλαμοποίηση» της επιβολής. Ξεκινώντας απ’ τις δημόσιες υπαλλήλους και το ντύσιμο στις δημόσιες υπηρεσίες.

Ένα ρούχο σύμβολο λοιπόν, με δύο τόσο αντίθετα νοήματα μέσα σε ελάχιστο ιστορικό χρόνο! Εκείνο ωστόσο που ο δυτικός (κρατικός ή κρατικοποιημένος) «φεμινισμός» προτιμάει να ξεχνάει όταν υιοθετεί ως «δικαιολόγηση» του αντι-μουσουλμανισμού του την “καταπίεση των γυναικών στο ιράν / το hijab” είναι πως οι γυναίκες εκεί δεν χρειάστηκαν ποτέ ούτε τις δυτικές οδηγίες για το πως πρέπει να ντύνονται, ούτε την δυτική βοήθεια για την απελευθέρωσή τους (εντός ή εκτός εισαγωγικών). Ξέρουν πολύ καλά το τι να κάνουν και πότε να το κάνουν∙ έχουν την δική τους ιδιαίτερα σημαντική αγωνιστική ιστορία και συλλογική μνήμη!

Τα εντελώς πρόσφατα νέα λοιπόν (για όσους / όσες ανησυχούν…) είναι τα εξής. Ένα 3% με 5% των ιρανών γυναικών, κυρίως (αν και όχι αποκλειστικά) νεαρών, έχουν καταργήσει ήδη το hijab – στην πράξη. Απλά δεν το φορούν! Κι ούτε καν υποκρίνονται ότι το κάνουν, όπως συμβαίνει με το 60% – 70% (ανάλογα με την πόλη) των υπόλοιπων. Αυτό ενώ ισχύει ακόμα (τυπικά) η νομοθεσία της υποχρεωτικότητας και ενόσω υπάρχει (τυπικά) η «αστυνομία ηθών» που έχει υποτίθεται την ευθύνη επιτήρησης του σωστού dress code, τόσο για τις γυναίκες όσο και για τους άντρες.

Το σημαντικό είναι πως αυτές οι αντάρτισσες δεν τραβούν καμία προσοχή στους δρόμους και στους δημόσιους χώρους γενικά. Κανένα στραβοκοίταγμα, καμιά υπόδειξη, κανένας σχολιασμός: θεωρείται απόλυτα φυσιολογικό απ’ τον υπόλοιπο πληθυσμό, άντρες και γυναίκες (που μπορεί να το φορούν και κανονικά). Δεν είναι καν παράξενο να κάνουν βόλτες «μικτές» παρέες νεαρών γυναικών, άλλες με hijab κι άλλες χωρίς.

Θα αναρωτηθείτε: και το «θεοκρατικό καθεστώς τι κάνει;» Η απάντηση δόθηκε (ανώνυμα) από έναν υψηλόβαθμο αξιωματούχο: Το φαινόμενο είναι πολύ μαζικό για να το καταστείλουμε, και πολύ διάσπαρτο για να το ελέγξουμε. Με δυο λόγια: «δεν ασχολούμαστε πια».

Είναι μάλλον αναμενόμενο ότι ο τελευταίος παράγοντας που μπορεί να επιβάλλει (ή να μην επιβάλλει) το hijab στο ιράν δεν είναι το κράτος αλλά η οικογένεια. Υπάρχει επ’ αυτού το αντιπαράδειγμα: στην ιορδανική κοινωνία (το κράτος είναι κοσμικό: βασιλιάς, παλάτι κλπ) το 95% των γυναικών φορούν hijab χωρίς να «επιβάλλεται από πάνω»… (Και κανείς δυτικός δεν σκοπεύει να «απελευθερώσει» αυτές τις γυναίκες, αφού το Αμάν είναι σύμμαχος της δύσης…)

Πίσω στο ιράν: οι κινήσεις των από κάτω (ακόμα κι αν πρόκειται για τα πολυπληθή μεσοστρώματα) αλλάζουν πρακτικά τους ιδεολογικούς συσχετισμούς – κι αυτό έχει ήδη αντανάκλαση «στην κορυφή».

Τώρα που οι δυτικοί λευκοί (όλων των φύλων) απαλλάσσονται απ’ το «βάρος της ευθύνης» να απελευθερώσουν-τον-υπόλοιπο-πλανήτη θα τους κακοφανεί: δεν θα μπορούν να φτιάχνουν θεωρήματα και παραμύθια για να συνεχίσουν την κατάκτησή του…

Και φυσικά θα φτωχύνουν (υλικά, όχι μόνο ιδεολογικά…)

Ιράν 1

Δευτέρα 8 Ιούλη>> Το αποτέλεσμα των προεδρικών (αναγκαστικά πρόωρων εξαιτίας του θανάτου του προηγούμενου συντηρητικού προέδρου Raisi) εκλογών στο ιράν ήταν τέτοιο που κατά βάθος (ή μπορεί όχι και τόσο βαθιά…) δυσαρέστησε τους δυτικούς λευκούς, πολιτικές βιτρίνες, δημαγωγούς κλπ. Γι’ αυτό και το πέρασαν λίγο πολύ “ντούκου”:


Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, στείλτε email (sarajevomail@gmail.com) για την απαραίτητη συνεννόηση.