Farreq el Atrash

Δευτέρα 19 Σεπτέμβρη>> Στο λίβανο υπάρχουν ζόρια… Κι όπου υπάρχουν ζόρια ανθεί μεταξύ άλλων και αυθεντικό hip hop. Η κολεκτίβα Fareeq el Atrash, μια αντιρατσιστική, αντιπολεμική μπάντα, δεν είναι καινούργιοι. Κι είναι γνωστοί στους άραβες φίλους του είδους διεθνώς.

Εδώ με την μουσική τους παρέα, ανεβασμένοι σ’ έναν υδατόπυργο στην παραλιακή Batroun στο βόρειο λίβανο, μια απ’ τις παλιότερες πόλεις του κόσμου – στο χείλος της ανατολικής Μεσογείου…

Κι εδώ, ένα δειλινό στην αυλή μιας μπυραρίας με την Mayssa Jallad (που μαζί με τον κιθαρίστα Elie Abdelnour συγκροτούν το ντουέτο Safar) στο εξαιρετικό «Γάζα»:

Biko, Palestine

Δευτέρα 4 Ιούλη>> Θα το αναγνωρίσετε: είναι το τραγούδι που έγραψε ο P. Gabriel για τον νοτιοαφρικάνο αντιφασίστα Bantu Stephen Biko, που δολοφονήθηκε στις φυλακές της Πραιτόρια απ’ τους ρατσιστές λευκούς του νοτιοαφρικάνικου απαρτχάιντ καθεστώτος το 1977.

Ο αγώνας ενάντια στο τελευταίο δυτικό απαρτχάιντ, αυτό του Τελ Αβίβ, δεν έχει σταματήσει. Και θα συνεχιστεί, όσες «κρίσεις» κι αν μεσολαβήσουν.

Nakba

Δευτέρα 16 Μάη>> Η 15η Μάη είναι επέτειος, αλλά όχι μέρα γιορτής. Είναι ημέρα πένθους και υπενθύμισης, αν χρειαζόταν κάποια, ενός εγκλήματος κατά της ανθρωπότητας, που συνεχίζεται – αμείωτο και ατιμώρητο – εδώ και 74 χρόνια: της κατοχής της Παλαιστίνης. Το απαρτχάιντ ισραηλινό καθεστώς δεν είναι μόνο του σ’ αυτό το έγκλημα. Έχει συνεργούς όλες τις αυτοχαρακτηριζόμενες «δημοκρατίες» του δυτικού καπιταλιστικού κόσμου, την συντριπτική πλειοψηφία των λευκών, χριστιανών, πρωτοκοσμικών, κατά την γνώμη τους «ανθρωπιστών».

Δεν συνεχίζεται μόνο το έγκλημα. Συνεχίζεται ακατάβλητη και η παλαιστινιακή αντίσταση. Η μία γενιά μετά την άλλη. Η πεισματάρικη ζωή κόντρα στη ρατσιστική θανατοπολιτική.

Σαν ελάχιστη συμβολή μνήμης και υποστήριξης, αυτό το 3λεπτο video (σπικάζ και υπότιτλοι στα αγγλικά):

Παλαιστίνη

Δευτέρα 25 Απρίλη>> Ας μην θορυβηθεί κανείς… Μετά από δεκαετίες ρατσισμού, φασισμού, απαρτχάιντ, κατοχής, δολοφονιών, μαζικών φυλακίσεων, καταστροφών σπιτιών και χωραφιών, η κατεχόμενη Παλαιστίνη δεν μοιάζει σε τίποτα με την ουκρανία… Για την ακρίβεια του φασιστοκαθεστώς του Κιέβου μοιάζει παιδική χαρά μπροστά σ’ εκείνο του Τελ Αβίβ – αλλά δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας. Ποιο Donbass; Την «διαχείριση» της λωρίδας της Γάζας αντέγραφε το ουκρανικό φασισταριό – αλλά δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας. Η επί δεκαετίες κατοχή της Παλαιστίνης  είναι μέρος της δυτικής ρουτίνας, και πρέπει να είναι κάποιος οτιδήποτε άλλο εκτός από λευκό, ανθρωπιστικό, ιμπεριαλιστικό σκουπίδι για να καταλάβει πόσο αίμα πίνει αυτή η ρουτίνα. Δεν χρειάζονται αυστηρές κυρώσεις, οικονομικοί αποκλεισμοί και άλλα παρόμοια κατά του καθεστώτος του Τελ Αβίβ. Ούτε δωρεές όπλων, κι άλλων όπλων, κι ακόμα περισσότερων όπλων προς τους παλαιστίνιους.

(Στην τελική, μια χαρά οι δυτικοί καπιταλισμοί θα ήθελαν να «εξαρτηθούν» απ’ το ισραηλινό φυσικό αέριο, αν υπήρχε τρόπος να φτάνει γρήγορα και έγκαιρα).

Όποιος νομίζει πως οι μόνοι πληθυσμοί του πλανήτη είναι οι δυτικοί, οπότε αυτοί έχουν την πρώτη και τελευταία κουβέντα για το ποιους πολέμους γουστάρουν και ποιους όχι, ποιοι είναι οι «σωστοί» και ποιοι όχι, κάνει τραγικό λάθος. Η όξυνση του ενδοκαπιταλιστικού ανταγωνισμού πυροδοτεί μια όλο και λιγότερο καλυμμένη πολυεπίπεδη ανταρσία του «παγκόσμιου νότου» κατά των πρωτοκοσμικών ιμπεριαλισμών και των παραφυάδων τους.

Όποιος νομίζει επίσης ότι το μεγαλύτερο μέρος αυτού του «παγκόσμιου νότου» δεν κατάλαβε καλά τον ουσιαστικό χαρακτήρα της υγιεινιστικής τρομοεκστρατείας, είναι βαθιά νυχτωμένος. Ξανά: ο «παγκόσμιος νότος» ξέρει… (Το πάνω video είναι ινδικής προέλευσης).

Ζήτω η δύση!

Δευτέρα 18 Απρίλη>> Στην κατεχόμενη Παλαιστίνη ο πόλεμος δεν τελειώνει ποτέ. Είναι σταθερά (για την φιλάνθρωπη δύση) μια αγαπημένη ρουτίνα… (Δεν είναι χριστιανικό το al-Aqsa, έτσι δεν είναι;)

Απαρτχάιντ

Δευτέρα 7 Φλεβάρη>> Με μια έκθεση 300 σελίδων η διεθνής αμνηστία κατηγόρησε πριν μια βδομάδα το Τελ Αβίβ για αυτό που είναι: ένα σκληροπυρηνικό απαρτχάιντ καθεστώς. Η έκθεση τεκμηριώνει αναλυτικά «απάνθρωπες πρακτικές βίαιης μεταφοράς πληθυσμών, διοικητικές φυλακίσεις, βασανιστήρια, παράνομες δολοφονίες και σοβαρούς τραυματισμούς, την άρνηση των βασικών δικαιωμάτων και ελευθεριών… που γίνονται συστηματικά σε βάρος των Παλαιστίνιων». Είναι η τρίτη τέτοια έκθεση, μετά από εκείνη την ισραηλινής οργάνωσης ανθρωπίνων δικαιωμάτων B’Tselem και της human rights watch.

Το αυτί του ισραηλινού φασισταριού δεν ιδρώνει φυσικά. Ο Liot Haiat, εκπρόσωπος του υπ.εξ. στο Τελ Αβίβ δήλωσε το συνηθισμένο: … Πρόκειται για εκδήλωση σύγχρονου αντι-σημιτισμού… Αλλά δυστυχώς υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν αυτές τις ψευδείς κατηγορίες σε βάρος μας… (Ευτυχώς) εκείνοι που κατέχουν την εξουσία βρίσκονται πάντα στο πλευρό του Τελ Αβίβ. Ο εκπρόσωπος τύπου του αμερικανικού υπ.εξ. δήλωσε ότι το υπουργείο του … απορρίπτει την άποψη ότι οι ενέργειες του ισραήλ συνιστούν απαρτχάιντ… Την ίδια γνώμη έχει και το γερμανικό υπ.εξ. (Ίσως να είναι «αντι-ντόιτς» κι αυτό… Ε; Αφού συμφωνούν και για τις πλατφόρμες… )

Στο υπαρκτό «μετα-σύμπαν» τα αφεντικά έχουν πάντα δίκιο… Αλλοίμονο στους σφουγγοκωλάριους…

Το παραλήρημα της εξουσίας 2

Δευτέρα 23 Αυγούστου>> Σ’ αυτήν την εκστρατεία βίαιης καταστροφής «αυτών που ξέρατε», σ’ αυτόν τον πόλεμο για λογαριασμό της μηχανικής / βιοτεχνολογικής «κανονικότητας» της 4ης βιομηχανικής επανάστασης, τα πραγματικά αφεντικά και οι πολιτικοί λακέδες τους μαζί με όλους τους κολαούζους τους, έκατσαν στο τραπέζι με 3 χαρτιά. Πρώτο χαρτί, το ηθικολογικό: η «κοινωνική ευθύνη» ή πως θα σας κάνουμε να χορεύετε στους ρυθμούς μας ξεχνώντας τις βλακείες περί ελευθεριών και δικαιωμάτων. Δεύτερο χαρτί, η επιστήμη: ποιοί νομίζετε πως είστε και τολμάτε να αμφισβητείτε την θεότητα και την ιερότητα των ειδικών; Η κόλαση σας περιμένει… Τρίτο χαρτί: χμμμ….

Τρίτο και τελευταίο χαρτί το γεμάτο πιστόλι πάνω στον πάγκο! Και μόνο που έχει ανοίξει αυτό το «τελευταίο φύλλο» είναι πιο πανηγυρική απόδειξη πως οι προηγούμενες μπλόφες απέτυχαν. Η παραληρηματική γλώσσα της εξουσίας λέει ότι θα τιμωρήσει όσους δεν πλατφορμιάζονται, ενώ ακόμα κι εκείνοι που το έκαναν μετράνε ήδη μέρες για να βρεθούν στην ίδια κατάσταση… Η παραληρηματική γλώσσα της εξουσίας λέει ότι θέλει μπράτσα ανηλίκων, δια της βίας (ψυχοπολιτικής κατ’ αρχήν) τραυλίζοντας ακατανόητες «αιτολογήσεις» σπρώνοντας το γεμάτο πιστόλι. Ως το σημείο να εκπυρσοκροτήσει.

Η εκτίμησή μας είναι ότι στον δυτικό καπιταλιστικό κόσμο παίχτηκε ένα κόλπο που ήταν σχεδιασμένο σαν blitzkrieg. Σαν αιφνιδιαστική, γρήγορη επίθεση, σαν κεραυνοβόλος ολοκληρωτικός πόλεμος (κατά των ορατών κοινωνικών σχέσεων…). Το ότι οι σχεδιαστές αυτού του blitzkrieg είναι δυτικά αφεντικά βάζει το θέμα στο ιστορικό του περίγραμμα: απ’ τις αρχές του 20ου καπιταλιστικού αιώνα και μετά, δεν πρέπει να έχει υπάρξει ούτε μισός πόλεμος σχεδιασμένος από δυτικούς, που να μην είχε θεωρηθεί (πριν ξεκινήσει) σαν αστραπιαίος και νικηφόρος. Ταυτόχρονα δεν υπάρχει ούτε μισός κανονικός πόλεμος που να εξελίχθηκε έτσι όπως σχεδιάστηκε.

Κι όταν η τριβή του πεδίου μάχης αναδύεται, όταν το Veni – Vidi – Vici που στοιχειώνει τα κάθε είδους δυτικά «στρατηγεία» αποδεικνύεται οικτρή φαντασίωση, κι όταν η κεραυνοβόλα επικράτηση μετατρέπεται σε αβέβαιη κατοχή (εν προκειμένω υγιεινιστική τεχνο-μιλιταριστική κατοχή των πρωτοκοσμικών πληθυσμών…) τότε το μεγαλείο των στρατιωτικών σχεδιαστηρίων μετατρέπεται σε όλο και πιο γελοία ψέμματα (πάντα του είδους «πάμε καλά»)· και σε παραλήρημα.

Εκεί είναι που βρισκόμαστε. Μετά από 16 μήνες τρομοκρατικού carpet bombing με κάθε διαθέσιμο μέσο, ίσως του πιο εντατικού δημαγωγικού πολέμου ever, τα αφεντικά του βιο-πληροφορικο-ασφαλίτικου συμπλέγματος όχι μόνο δεν έχουν «κατακτήσει» το μισό των πρωτοκοσμικών πληθυσμών, αλλά τώρα κινδυνεύουν να αρχίσουν να χάνουν σταδιακά και το μισό που θεωρούσαν οριστικά αιχμαλωτισμένο. Διότι – βλέπετε – αυτή η «3η δόση», απροειδοποίητη και εκτός υποσχέσεων, μυρίζει και «4η δόση» και «5η δόση»… Αποκαλύπτει την επ’ αόριστον ομηρία. Εγγυάται ΜΟΝΟ την ρώσικη ρουλέτα των (φονικών ή καταστροφικών) παρενεργειών. Και ταυτόχρονα η «1η δόση» εμφανίζεται σαν προέκταση της κάνης απολύσεων…

Την ίδια ώρα εδώ κι εκεί στον δυτικό κόσμο πλατφορμιασμένοι καίνε / καταστρέφουν τελετουργικά τα «πιστοποιητικά» τους, τα «green pass», σαν έμπρακτη εκδήλωση αλληλεγγύης κι εχθρότητας – εκεί που πρέπει το καθένα. Είναι περισσότεροι / ες (πάντα πλατφοριασμένοι) εκείνοι που δηλώνουν ότι δεν πρόκειται να γίνουν πιόνια στο ταμπλώ του κοινωνικού ευγονισμού και των υγιειονομικών / βιοτεχνολογικών διακρίσεων σε «καθαρούς» και «βρωμιάρηδες»…

(φωτογραφίες. Δύο συγκριτικά διαγράμματα, για όσους αναζητούν στοιχεία. Και ναι, ξέρουμε: η συσχέτιση (σε ότι αφορά τους παλαιστίνιους) “χαμηλός εμβολιασμός / χαμηλά κρούσματα” θα ξεπεταχτεί με το “δεν έχουν εμβόλια, δεν έχουν τεστ”. Η αλήθεια είναι βέβαια ότι το μεγαλύτερο μέρος των παλαιστίνιων πληβείων δεν θέλει να πλατφορμιαστεί, γιατί έχει δει ήδη τις “παράπλευρες συνέπειες”.

Η ισραηλινή κατάσταση όμως; Πώς να την ξεφορτωθεί κάποιος; Στα μέρη μας επικρατεί άκρα του τάφου σιωπή για τον απαρτχάιντ σύμμαχο, αλλά δεν είναι σαφές ότι μόλις ο πλατφορμιασμός έφτασε στο 60% τα “κρούσματα” εκτοξεύτηκαν;

Έχει τα δίκια του ο Bossche – αλλά που να τα βρει;)

Μέση Ανατολή

Δευτέρα 31 Μάη>> Και ξαφνικά (;) στη διάρκεια του 11ήμερου βομβαρδισμού της Γάζας (και της ρουκετοβολίας της Χαμάς) διάφορα δυτικά κράτη άρχισαν να μουρμουρίζουν…. Με την συνηθισμένη γραφειοκρατική τους κομψότητα φάνηκαν να κρατούν κάποια (μικρή…) απόσταση απ’ το φασιστικό καθεστώς του Τελ Αβίβ· ενώ πριν 3 χρόνια, στη διάρκεια των μαζικών δολοφονιών άοπλων διαδηλωτών στην Μεγάλη Πορεία της Επιστροφής που κράτησαν μήνες, «δεν ήξεραν τίποτα»…. Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι «κάτι αλλάζει» στη στάση των δυτικών ιμπεριαλισμών απέναντι στους Παλαιστίνιους και το Τελ Αβίβ… Είναι έτσι; Κι αν είναι έτσι τι είδους είναι αυτή η «αλλαγή»;

Κατά την ταπεινή μας άποψη τα δυτικά κράτη έχουν ξεκινήσει ένα είδος προληπτικού πολέμου εναντίον του ενδεχόμενου να πιεστούν (απ’ τα κάτω) να αντιμετωπίσουν το απαρτχάιντ ισραηλινό καθεστώς σαν αυτό που είναι. Αυτό το ενδεχόμενο είναι πια όλο και περισσότερο ορατό εξαιτίας της (συνεχιζόμενης) εξέγερσης των Παλαιστίνιων μέσα στην τωρινή ισραηλινή επικράτεια· τόσο στην Ιερουσαλήμ / al Quds (Sheikh Jarrah) όσο και σε πολλές ακόμα πόλεις· μια εξέγερση που συνειδητά ή όχι δίνει πολιτικό βάρος στον αντι-απαρτχάιντ αγώνα που γίνεται ήδη σε διάφορα σημεία του πλανήτη.

Προκειμένου να βρεθούν ανοικτά υπόλογα για την υποστηρίξη ενός καθαρόαιμα φασιστικού καθεστώτος σαν το ισραηλινό (την ώρα που πουλάνε διάφορες «ευαισθησίες» για «ατομικά δικαιώματα»…) τα δυτικά αφεντικά προτιμούν να παραστήσουν ότι θυμήθηκαν τους Παλαιστίνιους, αλλά με συγκεκριμένο τρόπο: σαν υποψήφιους για ένα κάποιο «κράτος», κάπου, κάποτε, σύμφωνα με τις «συμφωνίες του Όσλο»… Αυτό προϋποθέτει κάτι σαν εικονική (πολιτική) νεκρανάσταση του καθεστώτος Abbas στη Ραμάλα· αλλά και μικρότερο κατηγορητήριο κατά της Χαμάς… Μ’ άλλα λόγια οι δυτικοί ιμπεριαλισμοί προτιμούν τους τωρινούς «πολιτικούς παράγοντες» των Παλαιστίνιων (και το γαϊτανάκι του «παλαιστινιακού κράτους») παρά έναν αντι-απαρτχάιντ αγώνα που μαζί με τα υπόλοιπα εντός του κατοχικού καθεστώτος θα συμπαρασύρει κι ό,τι έχει απομείνει από δυτική «ηγεμονία» στη μέση Ανατολή.

Ο γνωστός και «πολύς» αρθρογράφος των καθεστωτικών New York Times Thomas Friedman κάλεσε πρόσφατα τον νυσταλέο Jo και το γκουβέρνο του να διαμηνύσουν στο Τελ Αβίβ οτι «… θα θεωρήσουμε την Παλαιστινιακή Αρχή στη δυτική Όχθη σαν ένα Παλαιστινιακό κράτος υπό κατασκευή, και θα κάνουμε μια σειρά διπλωματικών βημάτων για να συγκεκριμενοποιήσουμε την κρατική ύπαρξη της Παλαιστίνης με σκοπό να διατηρήσουμε την βιωσιμότητα της λύσης των δύο κρατών…»

Πιο καθαρά δεν θα μπορούσε να ειπωθεί. Υπάρχει μια διαφοροποίηση απ’ την «γραμμή πάρτα όλα» του ψόφιου κουναβιού απέναντι στον υπόδικο Netanyahu, αλλά αυτή η διαφοροποίηση (όπως και άλλες στην «εξωτερική πολιτική» του Joνυσταλεάν) είναι το είδους «πάμε πίσω», στις παλιές καλές μέρες του παραμυθιού περί «δύο κρατών». Για να γλυτώσουμε τις ανατροπές που θα φέρει η απαίτηση ενός ενιαίου, δημοκρατικού και πολυεθνικού κράτους, όπου η πλειοψηφία θα είναι Παλαιστίνιοι / άραβες.

Η (πολιτική και οικονομική) ενίσχυση της «παλαιστινιακής αρχής» στη Ραμάλα εκ μέρους του Joνυσταλεάν έχει δώσει ήδη τα πρώτα της αποτελέσματα: συλλήψεις δεκάδων αγωνιστών (στη δυτική Όχθη) που είναι εναντίον της – από τους μπάτσους του Abbas φυσικά. Το ερώτημα, του οποίου η απάντηση θα επιβεβαιώσει (ή θα διαψεύσει) την θέση μας, είναι η (δυτική) αντιμετώπιση της Χαμάς.

Η οργάνωση έχει κάνει βήματα: αναθεωρώντας άρθρα του καταστατικού της το 2017 είναι διατεθειμένη να αναγνωρίσει de facto ένα ισραηλινό κράτος όπως επίσης να κυβερνήσει το οτιδήποτε θεωρηθεί «παλαιστινιακό κράτος» με βάση τις αρχές της PLO (μεταξύ των οποίων αποδεχόμενη τις συμφωνίες που έχει υπογράψει η PLO και την μη χρήση βίας). Αυτός ο πραγματισμός μπορεί να σοκάρει όσους δίνουν μεγαλύτερη σημασία απ’ ότι πρέπει στη ρητορική της Χαμάς (επιπλέον: δεν είναι αποδεκτός απ’ όλα τα μέλη της), ωστόσο είναι αυτό που η Χαμάς μπορεί να θεωρεί σαν τις μεγαλύτερες δυνατές υποχωρήσεις εκ μέρους της εάν πρόκειται το Τελ Αβίβ να υποχωρήσει επίσης· να σταματήσει τον εποικισμό στη δυτική Όχθη και να διαλύσει κάποιους υπάρχοντες οικισμούς, αποχωρώντας από κρίσιμα εδάφη (όπως έκανε απ’ την Γάζα το 2005).

Το απαρτχάιντ καθεστώς δεν πρόκειται φυσικά να αυτο-περιοριστεί εδαφικά. Έχει «παγώσει» προς το παρόν την προσάρτηση μεγάλων τμημάτων της δυτικής Όχθης, και μπορεί να κρατήσει αυτό το «πάγωμα» μέχρι να βρει καλύτερη ευκαιρία. Εννοείται ότι τα αφεντικά του (και οι πολυάριθμοι οπαδοί τους) τρομάζουν με το ενδεχόμενο ενός μαζικού αντι-απαρτχάιντ κινήματος μέσα κι έξω απ’ την Παλαιστίνη – όμως δεν πρόκειται να αλλάξει ούτε χαρακτήρα ούτε προσανατολισμούς. Το πολύ πολύ να υπάρξει μια «αλλαγή στυλ».

Αυτό το θέατρο σκιών, «η προοπτική δύο κρατών», είναι το ξαναζεσταμένο παραμύθι που βρίσκεται πίσω απ’ την υποτιθέμενη «αλλαγή» (εικονική έτσι κι αλλιώς) της δυτικής ρητορικής. Το μέτρο αυτής της «αλλαγής» είναι η γραμμή του ψόφιου κουναβιού· ωστόσο η καθαυτό ισραηλινή «πολιτική» δεν θεωρείται ζήτημα. Εκείνοι που θέλουν να εμφανιστούν σαν «ειρηνοποιοί» (Ουάσιγκτον, Λονδίνο, Κάιρο, Ριάντ) είναι οι ίδιοι όπως πάντα· οι τακτικές τους επίσης. Η φονική «ακινησία» δεκαετιών τους βόλευε· τώρα την νοσταλγούν…

Όμως ακόμα κι αν μοιάζει να συμφέρει διάφορες πλευρές το «γυρίζουμε πίσω τον χρόνο», αυτό είναι αδύνατο….

Όχι, αυτός ο πόλεμος δεν τέλειωσε!

Κυριακή 23 Μάη. Εκεχειρία ναι – άλλη μια… Τα γράψαμε την περασμένη Δευτέρα: ως εκεί είναι οι δυνατότητες των ένοπλων οργανώσεων στη λωρίδα της Γάζας. Οι φιλάνθρωποι της δύσης ησύχασαν, γιατί (είπαν) πως είχε ταραχτεί ο ύπνος τους… Φυσικά το κατασκεύασμά τους, το απαρτχάιντ καθεστώς του Τελ Αβίβ, θα συνεχίσουν να το στηρίζουν στο ορατό μέλλον· το πολύ πολύ να του τραβάνε πότε πότε τ’ αυτί. Κι ίσως να προτιμούν αντί για τον υπόδικο Netanyahu τον στρατηγό Benny Gantz, που είναι (λένε) πιο “κεντρώος” και πιο “πονόψυχος”… Ναι, είναι αυτός που ισοπέδωσε την Γάζα το 2014, και καμάρωνε μετά για τις μαζικές δολοφονίες του: αυτός μπορεί να είναι προτιμότερος “συνομιλητής” του δυτικού ιμπεριαλισμού…

Το ντοκυμαντέρ που ακολουθεί, διάρκειας 1,5 ώρας, με τίτλο Killing Gaza, γυρίστηκε μετά την σφαγή του 2014. Έχει υπότιτλους στα αγγλικά, αρκεί να τους ζητήσετε. Αξίζει να το δείτε· όχι από κυριακάτικη βαρεμάρα. Αλλά επειδή ο πόλεμος της μνήμης ενάντια στη λήθη κι ο πόλεμος της αξιοπρέπειας κατά της βαρβαρότητας, δεν τέλειωσαν.

Ούτε στην Παλαιστίνη ούτε πουθενά.