Βενεζουέλα 2

Κυριακή 6 Αυγούστου. Η πολιτική γεωγραφία και η η πολιτική οικονομία είναι βασικά συστατικά του κάθε φορά κυρίαρχου καπιταλιστικού μοντέλου. Πετρελαϊκή / ενεργειακή ήταν ιστορικά και η γεωπολιτική αξία του οικόπεδου της βενεζουέλας. Στην εποχή του πετρελαίου ο έλεγχος των κοιτασμάτων δεν ήταν (και δεν θα μπορούσε να είναι) «σημειακός». Αφορούσε τον έλεγχο του συνόλου των πετρελαιοπαραγωγών κρατικών επικρατειών· και, σε κάποιο βαθμό, το καθεστώς της κοινωνικής διανομής των όποιων οφελημάτων. Συνεπώς από σημαντικές απόψεις η βενεζουέλα ανήκει στην κατηγορία κρατών όπως η λιβύη, το ιράκ, η συρία – και τα σεϊχάτα της αραβικής χερσονήσου. Η «πετρελαϊκή μονοκαλλιέργεια» έκανε εφικτό τον «σοσιαλιστικό» πατερναλισμό του Τσάβες (όπως και άλλων)· κι αυτή είναι, επίσης, που αποτελεί τον υλικό όρο της κατάρρευσης.

Και καμία «υπερδύναμη» δεν ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για το οικόπεδο, πια· το χάος, αυτός ο εσωτερικός πόλεμος (ακόμα) χαμηλής έντασης βολεύει.. Σίγουρα την Ουάσιγκτον.

Της βενεζουέλας

Παρασκευή 26 Μάη. Δημοσιεύουμε την φωτογραφία επειδή είναι εντυπωσιακή – εικαστικά: λες και γύρισαν οι ρωμαίοι λεγεωνάριοι στη μονάδα τους μετά από τρεις μήνες διακοπές. Ξενύχτισαν στα καπηλειά και έχασαν τα όπλα τους στα ζάρια, οπότε μάζεψαν απ’ τον δρόμο της επιστροφής ό,τι βρήκαν.

Αυτό είναι το αστείο της υπόθεσης. Το σοβαρό είναι ότι παρότι το καθεστώς Μαδούρο έχει ακόμα κοινωνική υποστηρίξη, δεν φαίνεται να έχει καμία ιδέα και κανένα σχέδιο για το πως θα λύσει τα προβλήματά του. Είναι, άραγε, ο εμφύλιος πόλεμος κάτι που το βολεύει;

Με τέτοια μυωπία γίνεται «της ουκρανίας». Πιο σωστά, μιας που δίπλα απ’ την βενεζουέλα δεν υπάρχει ρωσία, κάπως έτσι γίνεται «της συρίας»…

Καθεστωτική βία

Παρασκευή 12 Μάη. Το μεγάλο κατόρθωμα του Μαδούρο στη βενεζουέλα, μετά από μήνες, είναι ότι έχει καταφέρει να κάνει τους εναντίον διαδηλωτές συμπαθείς. Άσχημο, πολύ άσχημο, αλλά αληθινό: συμπεριφέρεται όλο και περισσότερο σαν Τσαουσέσκου. Σα να λέμε έχει χάσει το “ηθικό πλεονέκτημα”, αυτό το πολύτιμο “τίμιο ξύλο” της καθεστωτικής αριστεράς. Το ξύλο που ρίχνει η αστυνομία του είναι άτιμο, και οι δολοφονίες διαδηλωτών είναι αρκετή απόδειξη.

Η τελευταία έμπνευση των αντικυβερνητικών του πεζοδρομίου στο Καράκας δεν μπορεί παρά να συγκινεί οποιονδήποτε / οποιαδήποτε βρέθηκε, έστω και μια φορά στη ζωή του / της, μπροστά σε “ειδικές δυνάμεις” της αστυνομίας: τους ρίχνουν γυάλινα βαζάκια με κόπρανα. Υπάρχει χειρότερο για τους μπάτσους; Όχι! Ούτε οι πέτρες, ούτε οι μολότωφ – αυτά έχουν και λίγο “περιπέτεια”. Αλλά βόθροι;

Όντως, ο Μαδούρο τα έχει κάνει σκατά!

(φωτογραφία: μιλάει μόνη της…)

Άσχημα, πολύ άσχημα

Τετάρτη 12 Απρίλη. Ένας δολοφονημένος από μπάτσους άοπλος διαδηλωτής είναι ένας δολοφονημένος από μπάτσους άοπλος διαδηλωτής. Τελεία και παύλα. Ακόμα κι όταν το συναίσθημα δεν είναι ο καλύτερος σύμβουλος (πράγμα που συμβαίνει συχνά) η δολοφονία άοπλων διαδηλωτών μετατρέπει το συναίσθημα σε πολιτική. Όχι άδικα.

Καταλαβαίνουμε μεν ότι η βενεζουέλα βρίσκεται στα πρόθυρα εμφύλιου, αλλά καταλαβαίνουμε επίσης ότι η αστυνομία υπακούει τις εντολές της κυβέρνησης. Του Μαδούρο. Αφού αποφάσισε να διατάξει την αστυνομία του να πυροβολεί τους εναντίον του διαδηλωτές, σκάβει ακόμα βαθύτερα τον λάκο του.

Κι αν οι πληβείοι στη βενεζουέλα θαφτούν κάτω απ’ τα δικά του ερείπια, δεν θα υπάρξει ιστορικό συμπέρασμα του είδους τι κρίμα.