Πολυδιάστατες συμμαχίες

Τρίτη 9 Απρίλη. Στη χτεσινή συνάντηση Erdogan – Putin στη Μόσχα (η τρίτη απ’ τις αρχές του 2019 – το 2018 είχαν συναντηθεί εφτά φορές…) πολλά θα κουβεντιάστηκαν, αρκετά θα αποφασίστηκαν· αλλά τα περισσότερα θα φανούν στην πράξη. Ένα απ’ αυτά θα πρέπει να ήταν, οπωσδήποτε, η λιβύη· όπου Άγκυρα και Μόσχα φαίνεται να είναι αντίπαλες…

Είναι κι αυτό ένα δείγμα του «πολυκεντρισμού» που χαρακτηρίζει τους αντίπαλους των αμερικανικών σχεδίων. Ο τουρκικός ιμπεριαλισμός θα ήθελε αλλά δεν έχει πια ελπίδες ή δυνατότητες στη λιβύη (σε αντίθεση με τον ρωσικό), έχει όμως τον απαιτούμενο ρεαλισμό ώστε να αναγνωρίσει τους συσχετισμούς δύναμης εκεί. Erdogan και Putin γνωρίζονται αρκετά ώστε να συμφωνήσουν ότι η «σουνιτική επιρροή» της Άγκυρας δεν εμποδίζεται απ’ τον λίβυο Haftar αλλά απ’ τον αιγύπτιο Sisi. Κι αυτός είναι κυρίως πρόβλημα της Άγκυρας (όπως επίσης της Τεχεράνης αλλά και της Χαμάς, άσχετα αν αυτή η τελευταία είναι αναγκασμένη να το καταπίνει..) κι όχι της Μόσχας. Αν μπορούν να το λύσουν αυτοί που το έχουν, καλώς. Αν όχι, θα ζήσουν μ’ αυτό…

Απ’ την άλλη μεριά στη βενεζουέλα τα δύο καθεστώτα (τουρκικό και ρωσικό) βρίσκονται στην ίδια μεριά. Και όχι μόνο στη βενεζουέλα. Μπορεί να χαλάσει την καρδιά των ελλήνων φίλων του, αλλά σήμερα ο Evo Morales, πρόεδρος της βολιβίας, θα βρίσκεται στην Άγκυρα για επίσημη επίσκεψη για δουλειές· όχι για δημόσιες σχέσεις.

Ο Morales ανταποκρίνεται στην πρόσκληση που του μετέφερε ο τούρκος αντιπρόεδρος Fuat Oktay τον περασμένο Γενάρη, όταν συναντήθηκαν στο Καράκας…

Μπλοκ του Καράκας

Παρασκευή 5 Απρίλη. Έχει ένα ενδιαφέρον, και το σημειώνουμε: ενώ η Ουάσιγκτον δείχνει να λυσσάει για την “απόβαση” 100 ρώσων πεζοναυτών (ή, πιο σωστά, στρατιωτικών τεχνικών) στη βενεζουέλα, δεν βγάζει τους ανάλογους αφρούς για τους 120 κινέζους όμοιούς τους. Υπάρχει εξήγηση;

Ίσως. Αν πράγματι και οι μεν και οι δε είναι στρατιωτικοί τεχνικοί, τότε αποσπάστηκαν στη βενεζουέλα για να ελέγξουν, να συντηρήσουν, να επιδιορθώσουν και να φροντίσουν γενικά τα οπλικά συστήματα του καθεστώτος Μαδούρο ρωσικής ή κινεζικής κατασκευής. Κι εκεί μπορεί να είναι το πρόβλημα της Ουάσιγκτον: απ’ όλα τα όπλα τα πιο επίφοβα είναι οι S-300 που έχει εγκατεστημένους το καθεστώς: πολύ θα ήθελαν τα κυβερνοεπιτελεία του αμερικανικού ιμπεριαλισμού να τους «τυφλώσουν», αλλά η παρουσία ρώσων τεχνικών μπορεί να το κάνει από δύσκολο έως αδύνατο.

Κι έτσι ο plus 1 «πομπηίας» συνεχίζει να εκτοξεύει τις αγαπημένες πύρινες απειλές του, του είδους «ο πρόεδρος Trump ξεκαθάρισε ότι θα κάνει ό,τι χρειάζεται για να διώξει τους ρώσους».

Όλος ο κόσμος παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα το πως θα τα καταφέρει το ψοφιοκουναβιστάν – πριν οι ρώσοι στρατιωτικοί τεχνικοί (εντός ή εκτός εισαγωγικών) στη βενεζουέλα πολλαπλασιαστούν…

Mπλοκ του Καράκας 1

Τετάρτη 3 Απρίλη. Τι ήταν να το πει, ο Bolton, εκείνο το «κάτω τα χέρια απ’ το ημισφαίριό μας»; Τι ιδέα ήταν να τρίξει τα δόντια στη Μόσχα; Πριν καλά καλά στεγνώσει το σάλιο στο στόμα του «συμβούλου εθνικής ασφάλειας», και το Πεκίνο έστειλε (προχτές) 120 πεζοναύτες του στο Καράκας…

Επίσημη εξήγηση; Συνοδεύουν ένα φορτίο 65 τόνων ανθρωπιστικής βοήθειας προς το καθετώς Μαδούρο. Παλιά τέτοιες δουλειές τις έκαναν καλόγεροι – αλλά οι καιροί άλλαξαν. Κι αυτό είναι το χειρότερο: η αμερικανική κυριότητα επί του «δυτικού ημισφαιρίου» (το παλιό «δόγμα Monroe») αμφισβητείται πρακτικά, όχι από μία «αναθεωρητική δύναμη» αλλά από δύο, οι οποίες συνεργάζονται και σε όλα τα υπόλοιπα μέτωπα του σε εξέλιξη παγκόσμιου πολέμου.

Το ότι τόσο ρωσικές όσο και κινεζικές (κρατικές) εταιρείες έχουν μεγάλα συμβόλαια αγοράς πετρελαίου απ’ τη βενεζουέλα ή/και επενδύσεων στον τομέα, είναι γνωστό. Η εκτίμηση, όμως, ότι Μόσχα και Πεκίνο στέλνουν στρατό στο καράκας απλά για να προστατέψουν τις επενδύσεις τους, είναι η μισή αλήθεια. Η άλλη μισή είναι ότι «προστατεύουν τις επενδύσεις τους» με στρατό για να αφήσουν, όσο πιο κοντά στην πόρτα της Ουάσιγκτον («μπροστά» ή «πίσω» δεν έχει σημασία), ένα φάκελο. Με 5 λέξεις: προσέξτε, γιατί δεν σας παίρνει!

Υπάρχει μια παλιά φωτογραφία (πάνω), απ’ το καλοκαίρι του 2008, του τότε γεωργιανού προέδρου Saakashvili, που τρώει την γραβάτα του την ώρα που μπαίνουν τα ρωσικά τανκς στην γεωργιακή επικράτεια, στη νότια οσετία. Ο Saakashvili ήλπιζε ότι η Μόσχα θα φοβηθεί τις νατοϊκές «φιλίες» του – αλλά δεν…

Ίσως τώρα κάποιος Bolton κάπου στην Ουάσιγκτον να τρώει τα μουστάκια του. Τι άλλο να κάνει ή να πει αφού το «δυτικό ημισφαίριο είναι δικό μας» δεν ισχύει;

Mπλοκ του Καράκας 2

Τετάρτη 3 Απρίλη. Αξίζει να το τονίσουμε. Σε αντίθεση με την Μόσχα που άλλοτε φανερά (συρία, κεντρική αφρική) και άλλο όχι και τόσο φανερά (λιβύη) στέλνει στρατιώτες ή μισθοφόρους (ελεγχόμενους απ’ το ρωσικό κράτος) εκεί που τα ιμπεριαλιστικά συμφέροντά της το απαιτούν, η αποστολή στρατού (έστω και 120 πεζοναυτών) στη βενεζουέλα, είναι μια ασυνήθιστη ενέργεια του Πεκίνου – για τα ως τώρα δεδομένα. Κι αν το Καράκας αποδεικνύεται “όχι τόσο μακριά” για το κινεζικό καθεστώς, ίσως είναι η αφετηρία μιας πιο ανοικτής ιμπεριαλιστικής στρατιωτικής εξάπλωσής του.

Αβάνα, Μόσχα, Πεκίνο, στο χακί, στη βενεζουέλα. Έγινε η αμερικανική «πίσω αυλή» ξέφραγο αμπέλι; Όταν ο τοξικός Bolton διακήρυξε ότι «το δυτικό ημισφαίριο είναι δικό μας», η ειρωνική κυρία Zaharova (εκπρόσωπος τύπου του ρωσικού καθεστώτος) απάντησε κάτι του είδους «και τι δουλειά έχετε στο ανατολικό ημισφαίριο»; Το Πεκίνο κάνει την ίδια αναιδή ερώτηση με πρακτικό τρόπο: αν ο αμερικανικός στρατός (υποστηρίζει ότι) προστατεύει την «ελεύθερη ναυσιπλοΐα» στη νότια θάλασσα της κίνας, τότε ο κινεζικός στρατός προστατεύει την σταθερότητα και την δημοκρατία στη λατινική αμερική….

Και βλέπουμε…

Τα ημισφαίρια…

Σάββατο 30 Μάρτη. Ενδιαφέρουσες απόψεις για τον πλανήτη (και τους ιμπεριαλισμούς) απ’ τον δηλητηριώδη «σύμβουλο εθνικής ασφαλείας» (τίνος άλλου; του ψοφιοκουναβιστάν) John Bolton:

… Προειδοποιούμε πολύ σοβαρά παράγοντες εξωτερικούς του Δυτικού Ημισφαιρίου κατά της ανάπτυξης στρατιωτικών δυνάμεων στη Βενεζουέλα, ή οπουδήποτε αλλού στο Ημισφαίριο, με σκοπό την εδραίωση ή την επέκταση στρατιωτικών επιχειρήσεων…

Προφανώς και έχει στραβώσει η Ουάσιγκτον με την κατάρρευση των σχεδίων της για την βενεζουέλα. Ενώ οι 100 ρώσοι (πεζοναύτες; στρατιωτικοί ειδικοί αεράμυνας; what ever…) δεν είναι με καμμία έννοια επικίνδυνοι από ποσοτική άποψη, είναι σαφές το ποιοτικό «μήνυμα» που κουβάλησαν. Έτσι, ο άλλος σωματοφύλακας, ο δόλιος ο κυρ «πομπηία» (φίλος του π.ε.τ., ε;) πουλάει τρέλα (παριστάνοντας τον άνετο):

… Έχουμε ένα πολύ όμορφο κατάλογο από διάφορα πράγματα που μπορούμε να κάνουμε στις αμερικανο-ρωσικές σχέσεις. Υπάρχουν πολλά που μπορούμε να κάνουνε με οικονομικούς όρους, με όρους κυρώσεων. Είναι πολλά που έχουμε στη λίστα μας. Έτσι, οι Ρώσοι θα πληρώσουν το τίμημα γι’ αυτό…

Αυτό λέγεται (και είναι) σπιράλ. Διότι αν η Ουάσιγκτον παραδέχεται την ήττα της στη βενεζουέλα (της οποίας κρίσιμο μεν αλλά μάλλον μικρό σημείο είναι η αποστολή των 100 ρώσων – η μαριονέτα Guaido είχε χάσει ήδη, πριν τις 23 Μάρτη, όλα τα «κόλπα» που πήγε να παίξει) και η αντίδρασή της είναι «οικονομικές κυρώσεις», τότε χάνει για δεύτερη φορά: είναι τόσο προβλέψιμη μέσα στην αδυναμία της, ώστε…

Ώστε όχι κάποιος υψηλά ιστάμενος αξιωματούχος στη Μόσχα ή στο Καράκας, αλλά ένα ceo να δηλώνει ανοικτά και δημόσια: «Η αμερικανική κυβέρνηση έχει ψυχολογία loser…» Δεν είναι, βέβαια, ένας οποιοσδήποτε ceo. Είναι ο Guo Ping, της γνωστής Huawei. Που το 2018 είδε αύξηση των κερδών της κατά 25%…

Τι να δείχνουν άραγε οι (αμοιβαίες) ελεεινολογίες – παράλληλα με τον παροξυσμό των στρατιωτικών εξοπλισμών;

Και τα υπόλοιπα ημισφαίρια…

Σάββατο 30 Μάρτη. Ακόμα κι αν αυτή είναι η γενική «κοινωνική προσέγγιση» σχεδόν για τα πάντα σήμερα, το ζητήματα του ενδοκαπιταλιστικού ανταγωνισμού δεν προσφέρονται για … στοιχήματα! Ειδικά επειδή είναι γνωστό ποιοί χάνουν μόνιμα.

Η Μόσχα έχει αποφασίσει να μην αφήσει το καθεστώς Μαδούρο (και το Πεκίνο επίσης) – αλλά δεν είναι ζήτημα ιδεολογικής συγγένειας! Ούτε, βέβαια, αυτό το epic «ο άξονας της αντίστασης αντεπιτίθεται»… Η βενεζουέλα έχει τα μεγαλύτερα στον κόσμο διαπιστωμένα κοιτάσματα υδρογονανθράκων (και μεγάλα κοιτάσματα χρυσού…). Και το ψοφιοκουναβιστάν, απ’ την αρχή της «επιχείρησης Guaido», δήλωσε πόσο πολύ ενδιαφέρεται να βάλουν χέρι σ’ αυτά τα κοιτάσματα αμερικανικές εταιρείες – όσο πιο φτηνά για τους προϋπολογισμούς τους γίνεται.

Ήταν η διακήρυξη ενός πλιάτσικου – αλλά και αρκετά περισσότερα. Η Μόσχα και οι σύμμαχοί της (Τεχεράνη, Ντόχα, παρακαυκάσια καθεστώτα) έχουν πιάσει καλή θέση στην παγκόσμια τροφοδοσία (ή μη τροφοδοσία…) με πετρέλαια / φυσικό αέριο – και ο 4ος παγκόσμιος πόλεμος έχει πολλές σελίδες για τα ενεργειακά ζητήματα, ειδικά στη φάση της αλλαγής ενεργειακού μοντέλου. Όποιος ελέγχει μεγάλα κοιτάσματα δεν είναι υποχρεωτικό ότι θα τα εκμεταλλεύεται και θα τα πουλάει. Μπορεί να τα κρατάει «παγωμένα» (λόγω μείωσης της ζήτησης) για να κρατάει ψηλά τις τιμές για όσα εκμεταλλεύεται.

Μ’ αυτά τα δεδομένα, η Μόσχα ΔΕΝ θα μπορούσε να ανεχτεί να μπει αμερικανικό χέρι στα κοιτάσματα της βενεζουέλα! (Αυτόν τον πόλεμο, που θα κλιμακωθεί, θα έπρεπε να τον έχουν υπόψη τους όλοι οι φιλόδοξοι σεΐχηδες της ανατολικής Μεσογείου. Ξέρουν όμως καλά κάτι άλλο: οι «απώλειες» δεν θα είναι δικές τους. Θα είναι των παραμυθιασμένων υπηκόων).

Αυτά είναι «γνωστά μυστικά». Η Μόσχα όχι μόνο έστειλε τεχνικούς (;) για τους S-300 που έχει το καθεστώς Μαδούρο, αλλά προχωράει το στρατιωτικό σκέλος της συμμαχίας της μαζί του με ένα καινούργιο «κέντρο εκπαίδευσης σε στρατιωτικά ελικόπτερα». Δικής της παραγωγής. Η Μόσχα δεν πήγε στη βενεζουέλα για να φύγει … λόγω «οικονομικών κυρώσεων»! Μάλλον το αντίθετο συμβαίνει: τις έχει προϋπολογίσει, και εκτιμά ότι μεσοπρόθεσμα θα κερδίσει. Όχι μόνο επειδή το ποιος ελέγχει τα μεγαλύτερα κοιτάσματα υδρογονανθράκων στον κόσμο αξίζει τον κόπο.

Αλλά και επειδή οι αμερικανικές «κυρώσεις» γίνονται όλο και περισσότερο όπλο paintball…

Για πόσο ακόμα η Ουάσιγκτον θα προσπαθεί να κρατήσει τη θέση της πετώντας μελάνι σαν σουπιά θωρακισμένη νομισματικά;

Καράκας

Τρίτη 26 Μάρτη. Που πήγαν εκείνες όλες οι «options on the table»; Πού πήγε το table; Ο «πομπηίας» (εξέχον μέλος, σαν «special one», της συμμορίας 3 + 1, για να μην ξεχνάμε την «φαμίλια» της περιοχής) τηλεφώνησε χτες στον ρώσο υπ.εξ. Lavrov. Με αφορμή την μικρή φανερή στρατιωτική απόβαση της Μόσχας στο Καράκας. Για να τον απειλήσει; Για να τον τρομάξει;

Μάλλον για να κλαφτεί. Η ρωσία πρέπει να σταματήσει την όχι εποικοδομητική στάση της – είπε. Κι ύστερα, στην επίσημη ανακοίνωση του αμερικανικού υπ.εξ.:

…Ο υπουργός είπε στον ρώσο υπ.εξ. Lavrov ότι οι ηπα και τα κράτη της περιοχής δεν θα μείνουν παθητικά καθώς η ρωσία κλιμακώνει την ένταση στη βενεζουέλα….

Συγκλονιστικό! Οι ηπα και τα κράτη της περιοχής θα έπρεπε να έχουν κάνει ήδη κάτι για το γεγονός ότι η Μόσχα στέλνει ανθρωπιστική βοήθεια στο Καράκας και το καθεστώς Μαδούρο την δέχεται! Δεν είναι «ρατσισμός» αυτό; Δεν θα έπρεπε να έχουν καταγγείλει ήδη στη διεθνή κοινότητα τον Μαδούρο για «αντισημίτη» (μια κατηγορία γενικής χρήσης, που μπορεί να πιάσει), ε;

Ενώ ένας ένας οι δημαγωγοί που είχαν προεξοφλήσει την επιτυχία της ανατροπής του Μαδούρο έχουν αρχίσει να ξεχνούν τον κομμήτη Guaido, η «όχι εποικοδομητική στάση» της Μόσχας και του Πεκίνου βρίσκει αρκετό χώρο για να προχωρήσει. Στη διάρκεια του προηγούμενου γενικού black out στη βενεζουέλα το κινεζικό καθεστώς είχε δηλώσει δημόσια ότι «προβληματίζεται σοβαρά» γι’ αυτή την εξέλιξη, και προσφέρεται να στείλει ειδικούς του στο Καράκας. Το πιθανότερο είναι να βρίσκονται ήδη εκεί, καθώς ο «σοβαρός προβληματισμός» του Πεκίνου είναι λογικό να σχετίζεται με την εκτίμηση ότι πρόκειται για cyber σαμποτάζ – το οποίο θα ήθελε να μελετήσει από κοντά.

Αν κινέζοι, ρώσοι και ιρανοί «κατσαβιδάκηδες» αρχίσουν να μαζεύονται στο Καράκας παρέα με καραβανάδες, έχουν πολλές πιθανότητες να γίνουν περιζήτητοι στην περιοχή. Κι άντε μετά να τους βγάλεις από ‘κει – λόγω «μη εποικοδομητικότητας»…

Μόσχα – Καράκας, ένας πόλεμος δρόμος

Δευτέρα 25 Μάρτη. Πηδώντας τον Ατλαντικό, σε μια επίδειξη ιμπεριαλιστικής αυτοπεποίθησης, η Μόσχα το έκανε: έστειλε στο Καράκας τον αρχιστράτηγο Vasily Tonkoshkurov (αρχηγό του ρωσικού στρατού) μαζί με 100 πεζοναύτες. Μετά από αίτημα του Μαδούρο φυσικά!

Δεν είναι κάτι για το οποίο θα έπρεπε να πανηγυρίσει κανείς, όσο εχθρικός κι αν είναι απέναντι στο ψοφιοκουναβιστάν. Παρότι 100 πεζοναύτες δεν είναι σπουδαία στρατιωτική δύναμη (μπορούν, πάντως, να γίνουν περισσότεροι…), και παρότι ο Tonkoshkurov πήγε στο Καράκας για την έμφαση στη ρωσική κίνηση και όχι για να στρατοπεδεύσει, είναι η πρώτη φορά που ρωσικός στρατός πατάει επίσημα στην “πίσω αυλή” της Ουάσιγκτον απ’ το 1962 και την τότε “κρίση της κούβας”.

Ακόμα κι αν στους 35 τόνους φορτίο που πήραν μαζί τους στο Καράκας ο στρατηγός και οι 100 πεζοναύτες του δεν περιλαμβάνονται πύραυλοι με πυρηνικές κεφαλές (όπως το 1962) η πρόκληση της Μόσχας προς την Ουάσιγκτον δεν είναι απλά επιδεικτική. Μόνο να οξύνει τις αντιθέσεις μπορεί: το ψοφιοκουναβιστάν αναγόρευσε την ανατροπή του Μαδούρο σε μείζονα στόχο του· και μετά από 2 μήνες, όχι μόνο ο στρατός της βενεζουέλα δεν στράφηκε κατά του Μαδούρο, αλλά το καθεστώς ενισχύεται ανοικτά απ’ την Μόσχα. Πράγμα που σημαίνει ότι το «κόλπο Guaido» τελειώνει αφού η ρωσία δείχνει διατεθειμένη να απλωθεί (στρατιωτικά και όχι μόνο) πολύ μακρύτερα απ’ όσο υπολόγιζε ενδεχομένως το ψοφιοκουναβιστάν: ως κάτω απ’ τη μύτη του…

Παρότι το ψοφιοκουναβιστάν δεν θα απειλήσει πυρηνικό πόλεμο εναντίον της Μόσχας γι’ αυτήν την πρώτη “απόβαση” ρωσικού στρατού στην Καραϊβική (όπως στην “κρίση της κούβας”) δεν πρόκειται να μείνει με σταυρωμένα τα χέρια.

Σε κάθε περίπτωση επαναλαμβάνουμε την παρατήρηση που είχαμε κάνει απ’ την αρχή γι’ αυτήν την υπόθεση. Πρώτα το ψοφιοκουναβιστάν και στη συνέχεια το καθεστώς Μαδούρο έβαλαν (και) την βενεζουέλα στον 4ο παγκόσμιο πόλεμο… Πράγμα που σημαίνει ότι απο ‘δω και στο εξής θα υπάρχουν ανοικτές συνδέσεις της καραϊβικής (και όχι μόνο) με τα υπόλοιπα επιμέρους μέτωπα…

Μπλοκ του Καράκας

Δευτέρα 18 Μάρτη. Όσοι, παίρνοντας τοις μετρητοίς τις αμερικανικές απειλές, πρόβλεψαν εδώ και καιρό ένα (πετυχημένο) πραξικόπημα στη Βενεζουέλα, θα πρέπει να κοιτάξουν καλύτερα τα αναλυτικά τους εργαλεία. Μόνο μια βδομάδα πριν συμπληρωθούν 2 μήνες από τότε που η μαριονέτα αυτοανακηρύχτηκε “μεταβατικός πρόεδρος” της βενεζουέλα, κι ενώ η αναγνώρισή του από κάθε πρόθυμο κοντεύει να ξεχαστεί, η ανατροπή του Μαδούρο και τους καθεστώτος του στοιχειώνει τους σχεδιαστές του αμερικανικού ιμπεριαλισμού (κάτι Bolton, κάτι Abrams, κάτι Pompeo – επί τη ευκαιρία, εξοχότατε π.ε.τ. μην ξεχάσεις τα χαιρετίσματα μεθαύριο, ε; Κι όχι εξυπνάδες για «ολιγαρκή αφθονία» όταν έρθει η κουβέντα για τα κοινά ελληνο-αμερικανο-ισραηλινά συμφέροντα, ε; Μην σε πιάσουν κώτσο!!!) – αφού δεν τους βγαίνει. Ούτε με black out…

Όπως συμβαίνει με κάθε αποτυχία τέτοιου βεληνεκούς, πολύ περισσότερο με διαδοχικές αποτυχίες, εκ των υστέρων μαθαίνονται εκείνα που πριν έπρεπε να μείνουν κρυφά. Η 23η Φλεβάρη, και το σχέδιο «μπροστά η ανθρωπιστική βοήθεια και πίσω οι μισθοφόροι» (ή, ίσως, με ανάποδη σειρά) ήταν στ’ αλήθεια ένα μεγάλο κόλπο, κάτι σαν «ύστατη προσπάθεια»: εκείνη την ημέρα η μαριονέτα «μεταβατικός πρόεδρος» συμπλήρωνε τον ένα μήνα που το σύνταγμα έδινε περιθώριο (όχι σ’ αυτόν, σ’ έναν κανονικό μεταβατικό πρόεδρο!) να προκηρύξει εκλογές. Απ’ την επόμενη, άνευ προκήρυξης εκλογών, ούτε μεταβατικός ούτε πρόεδρος… (Τα γράψαμε).

Και ξαφνικά μαθαίνουμε την αμερικανική ερμηνεία του συντάγματος της βενεζουέλα. Όχι λένε οι ύαινες στην Ουάσιγκτον, αυτός ο μήνας δεν μετράει, γιατί υπήρχε πρόεδρος: ο Μαδούρο. Ο μήνας θα αρχίσει να μετράει όταν ανατραπεί ο Μαδούρο – όταν ξεμείνει, δηλαδή, το Καράκας από πρόεδρο (!!!). Ναι, αλλά τότε σαν τι «μεταβατικός» αναγνωρίστηκε ο μαριονέτας; Φτηνά παπατσιλίκια (“εδώ ο μεταβατικός, εκεί ο μεταβατικός, πού είναι ο μεταβατικός;”) που θα προκαλούσαν χοντρό καυγά ακόμα και γωνία Αθηνάς και Ομόνοια στα late ‘70s!…

Οι λατινοαμερικάνοι σύμμαχοι της Ουάσιγκτον (κάτι κολομβίες, βραζιλίες κλπ) θεωρούν πλέον τον Guaido απατεώνα: έταζε διάφορα με σιγουριά εν όψει της 23ης Φλεβάρη, και αποδείχθηκαν παραμύθια. Αλλά και στο εσωτερικό της βενεζουέλας οι αντιπολιτευόμενοι δεν έχουν καλύτερη γνώμη για πάρτη του. Μπορεί να θέλουν να ξεφορτωθούν τον Μαδούρο, αλλά έχουν γίνει τόσες αποτυχημένες προσπάθειες, που τώρα αρκετοί αντιπολιτευόμενοι καταλαβαίνουν ότι ο Guaido απλά τα παίρνει απ’ την Ουάσιγκτον και πουλάει δημόσιες σχέσεις.

Οι πάντες, απ’ τις αμερικανικές ύαινες ως την δεξιά αντιπολιτευτική βάση στη βενεζουέλα ποντάρουν σ’ ένα και μόνο ένα πράγμα: τον στρατό. Ποιος Guaido και ποιος ξε-Guaido; Η μόνη ελπίδα τους είναι ένα κανονικό εσωτερικό πραξικόπημα. Κι ενώ θεωρητικά κανείς δεν θα μπορούσε να το αποκλείσει, δεν υπάρχει κανένα στοιχείο ότι αυτός ο στρατός, αν ανατρέψει τον Μαδούρο, θα το κάνει για να πέσει στην αγκαλιά της Ουάσιγκτον· κι όχι για να επαναφέρει το καθεστώς στον original «τσαβισμό»! Γιατί – αυτό, φυσικά, δεν λέγεται – το καθεστώς Μαδούρο δεν έχει μόνο σαν αντιπολίτευση δεξιοκαραγκιόζηδες τύπου Guaido. Έχει αντιπολίτευση και απ’ τα αριστέρα (δικαιολογημένα), ακόμα και μέσα στο ίδιο το κυβερνόν κόμμα.

Λένε ότι ο Καλιγούλας ανακήρυξε το άλογο του συγκλητικό – φυσικά ποτέ το άλογο δεν πήρε την θέση του στη ρωμαϊκή σύγκλητο… Στην Ουάσιγκτον έχουν αρχίσει να εκνευρίζονται αφού η ανακήρυξη του αλόγου τους σε (μεταβατικό) «πρόεδρο» δεν έπιασε – και δεν έχουν πρόχειρο άλλο σχέδιο. (Κάτι μηχανεύτηκαν να ανακηρύξει ο Guaido, καθισμένος πάνω σε όπλα μισθοφόρων, μια συνοριακή επαρχία σαν «ελεύθερη βενεζουέλα» – για να αρχίσει ο τζερτζελές. Σε στυλ συρίας… Ως τώρα όμως προκύπτει ότι κολομβία και βραζιλία ναι μεν σύμμαχοι της Ουάσιγκτον αλλά δεν θέλουν να κάνουν εισαγωγή πολέμου…)

Θα το διαπραγματεύονταν άραγε οι αμερικάνοι «προστάτες της δημοκρατίας» (εκτός αν όχι!) με τους «αρμόδιους (you know who…) να κάνουν τράμπα τις κυρώσεις στην Πγιονγκγιάνγκ με μια μεγαλύτερη άνεση στην «πίσω αυλή» τους; Μπαααα… Στο σημείο που βρίσκονται επιμένουν ότι κρατάνε 5 άσσους στα 4 χαρτιά τους – επειδή έχουν ακουμπήσει το εξάσφαιρο πάνω στην τσόχα.

Αλλά το κόλπο δεν πιάνει αν στην «πολυπολική πόκα» του παγκόσμιου ενδοκαπιταλιστικού ανταγωνισμού κυκλοφορούν καμμιά 20αριά άσσοι… Πέντε; Πέντε μόνο; Πέντε ίσον τίποτα…

(φωτογραφία: Λοιπόν, που είχαμε μείνει;)

Ασύμμετρος πόλεμος

Τετάρτη 13 Μάρτη. Όταν ο αμερικανικός στρατός, το 2004 και το 2005, καθηλώθηκε στην κατοχή του ιράκ και δεν κατάφερε (η ηγεσία του…) να προχωρήσει στο επόμενο βήμα, που ήταν η επίθεση κατά του ιράν, η τότε διοίκηση Μπους του Β αντιμετώπισε αυτήν την αποτυχία με τον “επαγγελματισμό” εκείνων που ακόμα κι αν δεν έχουν πρέπει να βρουν ένα δεύτερο σχέδιο. Το ζητούμενο των νεοσυντηρητικών, σύμφωνα με μεταγενέστερο δημοσίευμα, ήταν “η απαραίτητη τακτική εναλλακτική κίνηση, απ’ την στιγμή που ο πόλεμος στο ιράκ σαμποτάρισε την δυνατότητα έναρξης μιας ακόμα εισβολής”. Απ’ την αναζήτηση αυτής της εναλλακτικής γεννήθηκε στο σχέδιο «Nitro Zeus». Αφορούσε το ιράν.

Ήταν ένα μυστικό σχέδιο, που θα έμενε τέτοιο αν η διοίκηση Ομπάμα δεν προχωρούσε στην συμφωνία 5+1 για τα πυρηνικά της Τεχεράνης. Η συμφωνία εκείνη υπογράφτηκε το 2015. Το 2016 (επί Obama, που πάντως ήταν γνώστης του σχεδίου…) οι καθεστωτικοί new york times (κάποιοι, δηλαδή, μέσω αυτών) παρουσίασαν σε αδρές γραμμές το «Nitro Zeus». Ήταν ένα σχέδιο σαμποτάζ στην επικράτεια της Τεχεράνης: σε συστήματα αεράμυνας, σε συστήματα επικοινωνιών και (το τονίζουμε) σε κομβικά σημεία των δικτύων ηλεκτροδότησης. Στο μεγαλύτερο μέρος της αυτή η επίθεση (που ονομάστηκε «κυβερνοεπίθεση») θα γινόταν από μακρυά, και με τέτοιο τρόπο ώστε να μην υπάρχουν «αμερικανικά αποτυπώματα». Σκοπός: Η αποσταθεροποίηση μεγάλης διάρκειας, που θα δυσκόλευε δραματικά των ζωή των υπηκόων, και θα τους οδηγούσε είτε σε μαζική αντίθεση στο καθεστώς είτε σε καταστάσεις «δημιουργικής κοινωνικής καταστροφής». Ας πούμε σε καταστάσεις κανιβαλισμού.

Η επίθεση σε πολιτικές (όχι σε στρατιωτικές) υποδομές βρίσκεται εδώ και χρόνια στα manual των «πενταγώνων» του πλανήτη…. Σε ανοικτή στρατιωτική σύγκρουση το πράγμα είναι απλό: βομβαρδισμοί. Οι ηλεκτρομαγνητικές βόμβες θεωρούνται ένα απ’ τα «απόλυτα όπλα»: δεν σκοτώνουν κανέναν άμεσα, καταστρέφουν όμως τόσο ριζικά τα ηλεκτρικά (άρα και τα ψηφιακά) δίκτυα, ώστε οποιαδήποτε πρωτοκοσμική κοινωνία επιστρέφει απότομα σε συνθήκες 19ου αιώνα…

Αν, όμως, το πράγμα πρέπει να παραμείνει ασαφές, ώστε να μην είναι εύκολο (ή να είναι αδύνατο) να εντοπιστεί καθαρά ο επιτιθέμενος, υπάρχουν διάφορες τεχνικές δυσκολίες, που δεν τις ξέρουμε συγκεκριμένα αλλά μπορούμε να τις φανταστούμε. Η διαμόρφωση του σχεδίου “Nitro Zeus” (λέγεται ότι) απασχόλησε χιλιάδες αμερικάνους ειδικούς, σε διάφορους τομείς, και κόστισε δεκάδες εκατομμύρια δολάρια. Δεν πρέπει να τα πάρουμε αυτά τοις μετρητοίς: είναι γνωστή η αμερικανική (και όχι μόνο…) ροπή τέτοιων μηχανισμών προς τις προσόδους και τις κρατικές χρηματοδοτήσεις. Ωστόσο είναι εύλογο το να υπήρξε κάποιου είδους “παναστρατιά” ειδικών: το να κρύψεις τα ίχνη ενός φόνου μπορεί να είναι δυσκολότερο απ’ τον φόνο τον ίδιο.

Αν το θυμίζουμε τώρα αυτό το σχέδιο είναι επειδή στις ηπα διάφοροι “αιρετικοί” υποστηρίζουν ότι οι ζημιές στο δίκτυο ηλεκτροδότησης της βενεζουέλας είναι εφαρμογή προσαρμοσμένων κεφαλαίων του «Nitro Zeus» – ή κάποιου παρόμοιου σχεδίου.

Λογικό ακούγεται. Ωστόσο αν ένα αμερικανικό σχέδιο τέτοιου τύπου γίνεται γνωστό το 2016· κι αν όσα κράτη βρίσκονται εν δυνάμει στο στόχαστρο τέτοιων σχεδιασμών θα έπρεπε να έχουν το νου τους από πολύ νωρίτερα (μιας και ο ρόλος των δικτύων ηλεκτρισμού και επικοινωνιών θεωρείται στρατηγικός εδώ και μισό αιώνα…), το να δείξει κανείς την ιμπεριαλιστική μοχθηρότητα είναι το μισό μέρος της ιστορίας. Το άλλο μισό αφορά την προετοιμασία (και τα μέτρα) αντίκρουσης μιας τέτοιας επίθεσης, οποτεδήποτε συμβεί. Αυτό αφορά τους (όποιους) αμυνόμενους.

Από τότε που μάθαμε πέντε πράγματα απ’ την ιστορία των βιετκόγκ, έχουμε πολύ μεγάλη εμπιστοσύνη στο πνεύμα και την εφευρετικότητα των αμυνόμενων – απέναντι σε ανοικτές ή κουκουλωμένες επιθέσεις «υπέρτερων δυνάμεων». Σε οποιαδήποτε κλίμακα· ακόμα και στις urban διαδηλώσεις. Απαραίτητη προϋπόθεση: η μόνιμη και εναργής ετοιμότητα. Η δύναμη των αδυνάτων περιλαμβάνει κι αυτό: την δημιουργικά αποτελεσματική “ανορθοδοξία” που προκύπτει απ’ την διαρκή ετοιμότητά τους.

Ναι, οι «κακοί» αυτού του καπιταλιστικού κόσμου είναι πολύ κακοί! Όμως αυτό είναι ένας λόγος παραπάνω για να μην κοιμούνται ποτέ οι «καλοί» (όπως κι αν του ορίζει ο οποιοσδήποτε). Η θέση του ξαφνιασμένου θύματος δεν είναι τιμητική για κανέναν στις διακρατικές αντιπαλότητες… 

Δεν είναι καθόλου τιμητική ούτε στον ταξικό ανταγωνισμό!!! (Το ξέρουμε ότι αυτή μας η θέση δεν αρέσει, ωστόσο αυτήν ακριβώς υπηρετούμε…)