Η γκαζογεωπολιτική

Σάββατο 15 Φλεβάρη. Αν και όσες / όσοι παρακολουθείτε την ασταμάτητη μηχανή δεν θα πρέπει να ξαφνιάζεσθε, η συστηματική καθεστωτική εξαπάτηση με τα παραμύθια περί eastmed χρειάζεται μια εξήγηση. Γιατί οι πολιτικές βιτρίνες στο απαρτχάιντ Τελ Αβίβ, στην Λευκωσία και στην Αθήνα συνεχίζουν να πουλάνε κάτι που δεν ενδιαφέρει κανέναν απ’ αυτούς που κάνουν μπίζνες με υδρογονάνθρακες;

Η διάρκεια και η κατά καιρούς επαναλαμβανόμενη τελετουργία του eastmed επιβεβαιώνει εκείνο που έχουμε υποστηρίξει και από εδώ (αλλά και το «συμβούλιο για την εργατική αυτονομία»). Αν απ’ την συμμαχία Αθήνας – Λευκωσίας – Τελ Αβίβ αφαιρεθεί ο σωλήνας, τότε εξαφανίζεται η δικαιολογία που μπορεί να νομιμοποιεί αυτή τη συμμαχία στα μάτια των υπηκόων· ειδικά στην επικράτεια του ελληνικού και το ελληνοκυπριακού κράτους / παρακράτους / κεφάλαιου.

Για το ισραηλινό κράτος και τους υπηκόους του τα πράγματα είναι μάλλον πιο απλά: με τόσο μιλιταρισμό / ρατσισμό είναι εκείνοι που χρειάζονται λιγότερο τις όποιες δικαιολογίες για την συμμαχία με την Αθήνα και την Λευκωσία. Αλλά για το ελληνικό κράτος / παρακράτος / κεφάλαιο, όπως και το ελληνοκυπριακό, η δολοφονική «αλλαγή γραμμής», η καθαρή και ωμή στροφή εναντίον των Παλαιστινίων, χρειάζεται ένα ισχυρό και κυνικό αναισθητικό. Τόσο ισχυρό και τόσο κυνικό όσο είναι τα λεφτά· ακόμα κι αν είναι μια «εθνική προοπτική» στον ορίζοντα. Ο eastmed αναδεύει αυτήν την δήθεν προοπτική, εξασφαλίζοντας  φωναχτά ή/και σιωπηλά την συναίνεση στη συμμαχία και με το φασιστικό Τελ Αβίβ και με την αιμοσταγή χούντα του Καΐρου.

Αφού, λοιπόν, η πραγματική αιτία της συγκεκριμένης συμμαχίας ΔΕΝ είναι η κοινή γκαζοεκμετάλλευση, μέσω ενός σωλήνα που, τάχα, θα όργωνε τον βυθό της μισής Μεσογείου, τότε ποιά είναι αυτή η αιτία;

Αν και είναι πιθανό ότι αρχικά οι υπολογισμοί των ντόπιων ελληνικών αφεντικών στόχευαν κυρίως στην αντιτουρκική συνεργασία μεταξύ των μυστικών υπηρεσιών, οι εξελίξεις των συσχετισμών στη μέση Ανατολή και στην ανατολική Μεσόγειο και η ήττα (αν και όχι οριστική ακόμα) των αμερικανο-ισραηλινο-σαουδαραβικών σχεδιασμών, μέσω isis, στο συρο-ιρακινό πεδίο μάχης, έχουν κάνει τον ημιάξονα Αθήνας – Λευκωσίας – Τελ Αβίβ οργανικό μέρος των πολεμικών σχεδιασμών τόσο του ισραηλινού μιλιταρισμού όσο και του αμερικανικού. Αυτή η συμμαχία άρχισε να εντατικοποιείται απ’ το 2015 – 2016 και μετά (συσκευασμένη μέσα στην εντατικοποίηση του παραμυθιού περί eastmed), από τότε δηλαδή που η Μόσχα εμφανίστηκε στο συριακό πεδίο μάχης, αλλάζοντας όλα τα δεδομένα. Και είτε λέγεται ανοικτά είχε όχι, έχει ξεπεράσει τον αντιτουρκικό ορίζοντα που εξυπηρετεί τα κλασσικά συμφέροντα του ελληνικού ιμπεριαλισμού… (Πράγμα που φαίνεται ίσως να ενοχλεί κάποια φράξια των ντόπιων “ειδικών των εθνικών συμφερόντων”….)

Ο 4ος παγκόσμιος στη γειτονιά σας…

Σάββατο 15 Φλεβάρη. Αυτές τις μέρες ο πραγματικός χαρακτήρας της συμμαχίας τόσο του ημιάξονα Αθήνας – Λευκωσίας – Τελ Αβίβ, όσο και ολόκληρου του άξονα Ουάσιγκτον – Αθήνας – Τελ Αβίβ – Ριάντ αναδεικνύεται στη Θράκη· στο λιμάνι της Αλεξανδρούπολης που επίσημα η Ουάσιγκτον λογαριάζει στα περιουσιακά της στοιχεία. Ο αμερικανικός στρατός ξεφορτώνει “οχήματα και κοντέινερ” για τη νατοϊκή άσκηση “Defender Europe 2.0”. Είναι η μεγαλύτερη τέτοια άσκηση απ’ το τέλος του 3ου παγκόσμιου (ψυχρού) πολέμου στις αρχές των ‘90s, θα κρατήσει πάνω από 3 μήνες (εκκινεί στις 4 Απρίλη και θα τελειώσει τον Ιούλιο), θα απασχολήσει 37 χιλιάδες ζευγάρια αρβύλες από 18 κράτη (τα 20.000 ζευγάρια θα είναι αμερικάνικα) – και είναι, φυσικά, εντελώς αντι-ρωσική.

Όμως αυτό είναι μόνο η αρχή. Οι ντόπιοι εθνικόφρονες πανηγυρίζουν επειδή έχουν ξεκινήσει οι προετοιμασίες για την ανάλογη άσκηση του 2021, που δεν θα γίνει στην βορειοανατολική και κεντρική ευρώπη (όπως η φετεινή), αλλά στη νοτιοανατολική – δηλαδή στα βαλκάνια. Με θέα την Μαύρη Θάλασσα. Μέσα στους εθνικούς εορτασμούς για το «ηρωϊκό ‘21», του χρόνου, η Θράκη (ελπίζουν οι εθνικόφρονες ότι θα) ενταχθεί οργανικά στην “Defender Europe 21” – κι αυτό θα πουληθεί σαν «αντιτουρκική» επίδειξη δύναμης, χωρίς αγωγούς, eastmed και λοιπές βλακείες… Άσχετα αν ο μεγάλος σύμμαχος την εννοεί έτσι ή όχι…

Το έχουμε καταλάβει ότι οι αυταπάτες πεθαίνουν τελευταίες (αφού σκοτώσουν ότι περισσότερο μπορούν) – και οι εθνικές τέτοιες ακόμα χειρότερα. Όποιος όμως έχει το κουράγιο να τραβήξει μια γραμμή απ’ τον ντόπιο μαζικό εθνικό αντιευρωπαϊσμό / αντιγερμανισμό του 2011-12, σ’ εκείνον του 2015, στην ακαριαία ενίσχυση της συμμαχίας τόσο με το Τελ Αβίβ όσο και με την Ουάσιγκτον απ’ το 2015 ως το 2019, ως εκείνα που θα συμβούν το 2020 και το 2021, τότε θα δει ξεκάθαρα προς τα που μας σέρνουν τα αφεντικά και οι πολιτικές τους βιτρίνες σταθερά, συστηματικά· μαστουρωμένους από γκάζια ή και οτιδήποτε άλλο διαθέτει η πιάτσα…

Το νούμερο 8 διήλθε….

Δευτέρα 10 Φλεβάρη. Προς στιγμήν (μια αιωνιότητα παρά κάτι…) φάνησε ότι ο γαλλο-τουρκικός πόλεμος θα ξεκινούσε για ένα οικόπεδο… Το (θαλάσσιο) οικόπεδο νο 8 της νότιας κύπρου. Όταν απ’ τη μια μεριά βρίσκεται ένα (κωλο)γεωτρύπανο, το Yavus, ό,τι στρατιωτική συνοδεία κι αν έχει, κι απ’ την άλλη κοτζάμ γαλλικό αεροπλανοφόρο, με την δική του συνοδεία, ε… Δεν το παίζεις και στο στοίχημα· δεν έχει ενδιαφέρον. Μια ανάποδη τιμονιά να κάνει ο καπετάνιος του δεύτερου, και το πρώτο θα βουλιάξει απ’ τα απόνερα…

Επενδύθηκαν πολλά στην πιθανότητα αυτής της αναμέτρησης. Εθνική κονσομασιόν: να συνηθίσει το πόπολο στην ιδέα ότι ο βασιλιάς γαλλίας και πάσης ευρώπης Macron είναι brother in arms. «Φίλος μας». Είναι τόσο «φίλος μας» ώστε (όπως το ελλαδιστάν κάνει πάντα) αν χρειαστεί τσοντάρει κανά λόχο εθελοντών καραβανάδων στην εκστρατεία κατοχής της υποσαχάριας αφρικής, στο Sahel, στο μάλι. Αρκεί ο βασιλιάς να ανταποδώσει λίγο με λιβύη, κεντρική Μεσόγειο, κλπ. (Η πατρίς στέλνει και στην έρημο του τοξικού πρόθυμους στο χακί· είναι κι αυτός φιλαράκι… Γενικά μιλώντας το εμπόριο κρεάτος, “εισαγωγαί – εξαγωγαί”, πάει καλά. Ανεβαίνει!…)

Έτσι είναι οι ιμπεριαλιστικές φιλίες (ή «λυκο»φιλίες, δεν κάνει διαφορά) – κι αλλοίμονο σ’ όποιον τις τρώει. Κι αν βάλει κανείς μπροστά του όλο τον χάρτη της ευρύτερης περιοχής, με την Μεσόγειο στη μέση κι όλα τα πέριξ σε ακτίνα ως (τουλάχιστον) την Μόσχα, το Λονδίνο, την Τεχεράνη και το Παρίσι, τότε ίσως καταλάβει ότι δεν ήταν το ταλαιπωρημένο απ’ το ταξίδι της επιστροφής στο σπίτι του αεροπλανοφόρο Charles de Gaulle που «διήλθε» του οικοπέδου νο 8, αλλά το αντίθετο: το οικόπεδο νο 8 διήλθε (της πορείας) του γαλλικού πολεμικού διαμαντιού.

Διότι τι είναι ένα θαλάσσιο οικόπεδο και τι ένα πλωτό θηρίο; Ας μην μπερδεύονται οι θείες Λίτσες. «Διερχόμενοι», περαστικοί απ’ αυτή τη ζήση, είναι κατ’ αρχήν οι μωροφιλόδοξοι του εθνικού ιμπεριαλισμού (τους) – και ακόμα περισσότερο οι λακέδες και οι πιστοί τους.

Οι άλλοι είναι βιδωμένοι εδώ γύρω (και πιο πέρα) από παλιά…

Ελληνικός ιμπεριαλισμός

Παρασκευή 7 Φλεβάρη. Υπάρχει βέβαια λόγος σοβαρός για να λουφάξουν όλοι οι μικρούληδες που, κατά τα λοιπά, θεωρούν εαυτούς τεράστιους: η υπακοή στα συμφέροντα των ντόπιων αφεντικών. Είναι αυτό το είδος της υπακοής που είναι μεν καθημερινή, όχι όμως απτή· δεν χρειάζεται να διακηρύσσεται, αρκεί να συμβαίνει· μπορεί να μασκαρευτεί με κάθε κουρέλι («κούρασης», «ενηλικίωσης», «ρεαλισμού», ρατσισμού)· και φτιάχνει συμπαγείς «σιωπηλές πλειοψηφίες» που προσπαθούν να πνίξουν οτιδήποτε τις αμφισβητεί.

Το ελληνικό κράτος / κεφάλαιο / παρακράτος έχει πάρει θέση στον εξελισσόμενο 4ο παγκόσμιο· και καθόλου δεν αγνοεί το τι συμβαίνει και το τι θα συμβεί στην Παλαιστίνη. (Την άγνοια δεν θα την επέτρεπε άλλωστε η όλο και πιο στενή συμμαχία του με το απαρτχάιντ καθεστώς του Τελ Αβίβ). Οι λέξεις συνεργασία ή συνενοχή (στα εγκλήματα των συμμάχων τους) δεν αποδίδουν σωστά τις επιλογές των ντόπιων αφεντικών και των πολυάριθμων σιωπηλών ή φασαριόζων λακέδων τους. Δεν αποδίδουν σωστά την δυναμική και των συμμαχιών και των εγκληματικών συνεργιών.

Χτες (η εθνική γραμμή κυλιέται στην άμμο) σημειώναμε την «σύσφιξη» των σχέσεων του ελλαδιστάν με τις χούντες του Ριάντ και του Αμπού Ντάμπι. Ο ντόπιος μικροαστικός κυνισμός, διάχυτος στις καθημερινές σχέσεις, προτείνει πως αν-κάνει-κάποιος-κάτι-για-τα-λεφτά δεν είναι υποχρεωτικά εγκληματίας· ακόμα κι αν ο συνεταίρος, ο εργοδότης ή ο χρηματοδότης του είναι. Το «για τα λεφτά τα κάνουμε όλα» έχει φτάσει να θεωρείται αθωωτικός και όχι ενοχοποιητικός δείκτης· απ’ την καθημερινότητα ως την κεντρική, ιμπεριαλιστική πολιτική. Αφού τα λεφτά είναι το ζητούμενο όλων (δεν είναι;) το κυνήγι τους είναι εκ προοιμίου νόμιμο, εύλογο, «αθώο»…

Δίπλα στον μικροαστικό κυνισμό τρέχει όμως ο ενδοκαπιταλιστικός πολεμικός σχεδιασμός. Το πόσο μακριά θα φτάσουν τα κράτη και τα αφεντικά που προσπαθούν να αυξήσουν τις γεωπολιτικές τους προσόδους (μια μεγάλη ομοιότητα ανάμεσα στην παρακμιακή Αθήνα και στο παρακμιακό Τελ Αβίβ) δεν έχει τα όρια της μικροαστικής καθημερινότητας. Έχει πολύ μεγαλύτερο ορίζοντα. Το ότι «θα φτάσουν πολύ μακριά» αυτά τα κράτη κι αυτά τα αφεντικά υποδεικνύει μεγάλη διάρκεια και πολλές στροφές· κι εκεί έγκειται η δυναμική των ελληνικών ιμπεριαλιστικών επιλογών. Εν τέλει η κοινωνική, μικροαστική συνενοχή στον ιμπεριαλισμό γίνεται μιθριδατισμός.

Μια κοινωνία που έχει αθωώσει το κίνητρο (τα λεφτά, τις προσόδους) δεν μπορεί και δεν θέλει να εμποδίσει και να αντισταθεί στις μεθόδους της κερδοφορίας. Κάποιος που είναι μικρονταραβεριτζής θαυμάζει τον εφοπλιστή που κουβαλάει τόνους ντρόγκας· δεν τον θεωρεί εχθρό του. Συνεπώς οι ντόπιοι μικροαστοί, πορωμένοι απ’ το κυνήγι της όποιας “αρπαχτής”, της έπαρσης, των ψίχουλων και του “να πιάσουμε την καλή”, δεν μπορούν παρά να στηρίζουν ένα κράτος που τους μοιάζει (δικό τους είναι άλλωστε!), ακόμα κι αν δρα σε εντελώς “ανώτερο επίπεδο” εγκληματικότητας. Ακόμα κι αν είναι σε κλίμακες που τους διαφεύγουν· ακόμα κι αν σκάβει πολλούς και μεγάλους τάφους για να τους θάψει.

Μια διάσταση της Παγκόσμιας Παλαιστίνης είναι λοιπόν αυτή: το ενάντια στην ελληνο-ισραηλινή συμμαχία συνεπάγεται υποχρεωτικά το ενάντια στην εντόπια μικροαστική σαπίλα σ’ όλες τις εκφάνσεις της – που νομιμοποιεί αυτή τη συμμαχία. Είτε στο όνομα του «αντιτουρκισμού» είτε, ακόμα πιο πλατιά και πιο υπόγεια, στο όνομα του «να φτιαχτούμε»…

Οικόπεδο νούμερο 8

Κυριακή 26 Γενάρη. Το να πηγαίνει ένα πλεούμενο και να ανοίγει τρύπες εδώ ή εκεί δεν συνιστά, βέβαια, κατοχύρωση ιδιοκτησίας του κράτους που του παρήγγειλε τις τρύπες. Ωστόσο ο αναγγελμένος σχεδιασμός του τουρκικού καθεστώτος να κάνει γεώτρηση στο «οικόπεδο 8» (όπως το έχει ονομάσει το ελληνοκυπριακό καθεστώς) αποτελεί, πράγματι, καθαρά επιθετική κίνηση. Κι αυτό επειδή με τις «ζώνες αποκλειστικής εκμετάλλευσης» να έχουν οριοθετηθεί αυθαίρετα (και πάντως χωρίς συμφωνίες μεταξύ των «ενδιαφερόμενων»), το συγκεκριμένο κομμάτι βυθού δεν ανήκει καν σ’ αυτό που η Άγκυρα θεωρεί δική της αοζ. Ανήκει σε μια χαρτογράφηση της αοζ που (κατά την Άγκυρα) δικαιούται το τουρκοκυπριακό καθεστώς· μια χαρτογράφηση παρανοϊκή, έξω από οποιαδήποτε λογική.

Απ’ τη μεριά της Άγκυρας το νόημα αυτού του συμβολικού μεν (δεν κατοχυρώνονται ιδιοκτησίες με τρύπες…) παραλογισμού δε είναι μάλλον ξεκάθαρο: όσοι νόμιζαν ότι θα μας σταματήσουν (στην ανατολική Μεσόγειο) με στρατιωτικά μέσα ας το ξεχάσουν. Αυτό ακούγεται λογικό από ιμπεριαλιστική άποψη, με δεδομένο ότι (παρά τις αντίθετες ελληνικές φαντασιώσεις) το τουρκικό καθεστώς έχει μακράν τον ισχυρότερο στρατό στην περιοχή· και ούτε το Τελ Αβίβ ούτε κάποιος ευρωπαίος «εταίρος» είναι διατεθειμένος να κάνει πόλεμο κατά της Άγκυρας για μερικά θαλάσσια μπλοκ / οικόπεδα.

Έχει ενδιαφέρον, ωστόσο, η στάση του ελληνικού κράτους / παρακράτους / κεφάλαιου (και του ελληνοκυπριακού αντίστοιχου): «κανονικά» η δημαγωγία θα έπρεπε να ορύεται και θα έπρεπε να βρισκόμαστε στα πρόθυρα γενικής επιστράτευσης: «ακόμα και με κανώ να υπερασπιστούμε το οικόπεδο νούμερο 8»!!! “Κανονικά” οι θείες Λίτσες θα έπρεπε να προβάρουν βατραχοπέδιλα… Αλλά όχι: μάλλον σιωπή, τουλάχιστον ως τώρα (και η ελπίδα ότι οι εταίροι θα ξανα«καταδικάσουν» την Άγκυρα…)

Σημαίνει αυτό την σιωπηλή παραδοχή ότι εκείνος ο πρόσφατος σχεδιασμός της «εθνικής γραμμής» έχει καταρρεύσει εντελώς και πως η μόνη πιθανότητα είναι «ο διάλογος και οι διαπραγματεύσεις»; Η Άγκυρα έχει προτείνει (αλλά αυτά δεν ακούγονται στα μέρη μας…) την δημιουργία ενός οργανισμού ανάλογου με την «ένωση άνθρακα και χάλυβα» που υπήρξε ο πρόδρομος της ε.ο.κ., με θέμα τους υδρογονάνθρακες της ανατολικής Μεσογείου, και μέλη αποκλειστικά και μόνο τα κράτη που βρέχονται απ’ αυτήν. Προφανώς σ’ έναν τέτοιο οργανισμό η Άγκυρα θα ήταν ένα απ’ τα πιο δυνατά μέλη· επιπλέον θα έπρεπε να ξεπεραστούν πολλές αντιπαλότητες για να υπάρξει.

Εκείνο που ακούγεται, αντίθετα, στα μέρη μας είναι το «east med gas forum», που δεν έχει σαν μέλη του ούτε την Άγκυρα, ούτε την Δαμασκό, ούτε την Βηρυτό, ούτε τους τουρκοκύπριους (έχουν αποκλειστεί…)· έχει, όμως, για το ξεκάρφωμα, τον Abbas που ούτε έχει, ούτε θα έχει ποτέ κράτος… Παραείναι μεροληπτικό και «εμπόλεμο»· σα να λέμε.

Πίσω στο οικόπεδο νούμερο 8: το γεωτρύπανο Yavus θα πάει εκεί συνοδευόμενο από τουρκικά πολεμικά. Χωρίς εμάς τίποτα στην ανατολική Μεσόγειο! επαναλαμβάνει ξανά και ξανά η Άγκυρα· και το θυμίζει ακόμα και με «παράλογο» τρόπο.

Δεν απευθύνεται, όμως, μόνο στο ελλαδιστάν… Γιατί αν αρχίσει να γίνεται πιο δημόσια φανερή η σχέση Άγκυρας – Δαμασκού (κάτι που έχει ξεκινήσει…), τότε θα εμφανιστεί ένα ακόμα east med gas forum, νο 2 ας πούμε…

Και τότε τα “block” δεν θα είναι οικόπεδα…

Μεγαλεία

Τετάρτη 22 Γενάρη. Κανονικά θα έπρεπε να είναι πίσω απ’ τα κάγκελα. Όμως οι φίλοι στις δύσκολες στιγμές φαίνονται. Έτσι ο Αναστασιάδης, πολιτική βιτρίνα της νότιας κύπρου, τσίμπησε έναν τίτλο επίτιμου διδάκτορα απ’ το «διεπιστημονικό κέντρο της Herzliya / ICH» ένα ιδιωτικό (εθνικιστικό) κολέγιο του Τελ Αβίβ. Και μάλιστα έγινε επίτιμος διδάκτορας φιλοσοφίας! Φαινόταν ότι το ‘χει…

Όλα ήταν μέλι γάλα στην τελετή. Ο πρόεδρος – φιλόσοφος ύμνησε τις σχέσεις των δύο λαών, κατήγγειλε τις παράνομες ενέργειες της Άγκυρας, και σήκωσε όρθιο τον east med – για να τον ανεμίσει σαν σημαία. Δεν είπε τίποτα, βέβαια, για το κοίτασμα «αφροδίτη» την εκμετάλλευση του οποίου έχει μπλοκάρει το Τελ Αβίβ… (Δεν ήθελε να χαλάσει την ατμόσφαιρα).

Η παροχή εξυπηρετήσεων στον 6ο στόλο (αμερικανική βάση δηλαδή) πότε θα ξεκινήσει άραγε; Πριν αναγνωρίσει η Μόσχα το τουρκοκυπριακό κράτος (όπως ακούγεται έντονα) ή μετά;

Ένα φιλόσοφος δεν θα έπρεπε να δυσκολεύεται σ’ αυτά τα απλά θεματάκια… Εδώ κάνει γαργάρα το αίμα των παλαιστίνιων, σ’ αυτά θα κολώσει;

(Την όποια στρατοαστυνομία διαθέτει ο «φιλόσοφος» την έστειλε στη «πράσινη γραμμή» για να εμποδίζει, λέει, το πέρασμα προσφύγων και μεταναστών… Αλλά αυτό δεν το τρώνε όλοι στη Λευκωσία. Βήμα προς hard borders θα μπορούσε να είναι…)

Η εθνική καραμέλα

Τρίτη 21 Γενάρη. Το «διεθνές δίκαιο». Του «διεθνούς δικαίου»… Ω «διεθνές δίκαιο»!!! Με δύο μονάχα λέξεις η εθνική δημαγωγία αναπαράγεται στο εσωτερικό, παρουσιάζοντας τα «εθνικά συμφέροντα» σαν θύμα … παρανόμων, μαφιόζων… Γιατί όχι και εγκληματιών; Δεν χρειάζεται καμμία αναλυτική περιγραφή του περιεχομένου αυτού του «διεθνούς δικαίου» σε σχέση με τα «εθνικά συμφέροντα»: οι λέξεις είναι «γεμάτες» («διεθνές» και «δίκαιο») δίνοντας την αίσθηση ότι τα ελληνικά συμφέροντα είναι πράγματι ο ήλιος που γύρω του στρέφονται οι πλανήτες…

Για παράδειγμα, επειδή η συμφωνία οριοθέτησης αοζ ανάμεσα στην Άγκυρα και την Tripoli (θεωρείται πως) «βλάπτει τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα», είναι αυτόματα «παράνομη» – εκτός «διεθνούς δικαίου». Όμως το ίδιο ακριβώς συμβαίνει με την αντίστοιχη συμφωνία οριοθέτησης αοζ ανάμεσα στη Λευκωσία και στο Τελ Αβίβ: η Βηρυτός επιμένει ξανά και ξανά ότι παραβιάζει τα «εθνικά συμφέροντα του λιβάνου». Έχετε ακούσει κανέναν στο ελλαδιστάν να καταγγέλει την συμφωνία εκείνη σαν παράνομη; Όχι….

Ή, τονίζεται ότι η Άγκυρα δεν έχει υπογράψει την «σύμβαση για το δίκαιο της θάλασσας»· εννοώντας ότι βρίσκεται εκτός νόμου, και ότι κατά συνέπεια δρα fe facto σαν αδέσποτος πιστολέρο. Όμως ούτε το Τελ Αβίβ την έχει υπογράψει! Ούτε η Ουάσιγκτον! Γιατί αυτοί είναι σεβάσμιοι σύμμαχοι και όχι άτιμοι ταραξίες;

Η κοινή λογική υποδεικνύει πως αν υπάρχουν διαφορές μεταξύ δυο κρατών, ο «νόμιμος» και όχι γκαγκστερικός τρόπος για να λυθούν είναι είτε οι μεταξύ τους διαπραγματεύσεις είτε η προσφυγή σε κάποιο αποδεκτό δικαστήριο. Στο θέμα της οριοθέτησης των αοζ αρμόδιο είναι το διεθνές δικαστήριο της Χάγης· το οποίο με τα χρόνια, εξετάζοντας πολλές περιπτώσεις τέτοιων διαφορών σ’ όλο τον πλανήτη, έχει διαμορφώσει και μεγάλη νομολογία, και μεγάλη εμπειρία. Γιατί λοιπόν, αφού επί πάνω από 15 χρόνια (απ’ την εποχή του δικτάτορα Μουμπάρακ ήδη) η Αθήνα δεν μπορεί να τα βρει με την φιλική και συμμαχική χούντα του Καΐρου στο θέμα των μεταξύ τους θαλάσσιων συνόρων, δεν προσφεύγει στη «διεθνή νομιμότητα», δηλαδή στο δικαστήριο της Χάγης; Κι αφού η «διεθνής νομιμοφροσύνη» είναι εθνικό ιδεώδες, γιατί το ελλαδιστάν δεν έχει καταφέρει να συνεννοηθεί και να συμφωνήσει στο θέμα με κανένα απ’ τα γειτονικά κράτη, ούτε με τη Tripoli (ήδη απ’ την εποχή του Καντάφι), ούτε με τη Ρώμη, ούτε με τα Τίρανα;

Μήπως, τουλάχιστον, τώρα που οι «παράνομοι» (η Άγκυρα και η Tripoli) έχουν πιαστεί με τη γίδα στην πλάτη, μήπως τώρα, έστω, είναι η στιγμή της «διεθνούς νομιμότητας», δηλαδή του δικαστηρίου της Χάγης;

Αμ δε!!!

Ο γλυκομίλητος γείτονας

Κυριακή 19 Γενάρη. Από σφαλιάρα σε σφαλιάρα πάει ο ελληνικός ιμπεριαλιστικός σχεδιασμός (αλλά μην ανησυχείτε: «η ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει..»). Όπως ξέρετε στην πανηγυρική υπογραφή για την κατασκευή (;) του east med μεταξύ των γνωστών παρακμιακών συμμάχων, έλειπε κάποιος. Αυτός που θα αγοράζει το μυρωδάτο γκάζι μετά απ’ το ταξίδι του επί δύο χιλιάδες χιλιόμετρα: κάποιος υψηλόβαθμος εκπρόσωπος της Ρώμης.

Οι εκπρόσωποι του ιταλικού καπιταλισμού αδιαφορούν γι’ αυτόν τον σωλήνα από τότε που έπεσε η ιδέα του στο νερό (της ανατολικής Μεσογείου). Οι εκπρόσωποι του ελληνικού κράτους / παρακράτους / κεφάλαιου απ’ την μεριά τους κάνουν όσο μπορούν γαργάρα αυτήν την αδιαφορία: είναι ένας απ’ τους 10 πολύ σοβαρούς λόγους για τους οποίους ο east med όνειρο είναι και όνειρο θα μείνει.

Στον πιο πρόσφατο γύρο της αγχωμένης, άρον άρον ελληνο-ισραηλινο-νοτιοκυπριακής «υπογραφής» (memorandum of understanding θα πρέπει να είναι, «μνημόνιο» δηλαδή…), μια μέρα μετά την πρωτοχρονιά, η ιταλική απουσία ήταν κτυπητή. Κάτι δικαιολογίες ψέλλισε η Αθήνα (του είδους «είχαν δουλειές, θα υπογράψουν αργότερα»…), έστειλε και η Ρώμη ένα μήνυμα «είμαστε μαζί σας – προχωράτε λεβέντες», κάπως κουκουλώθηκε το πρόβλημα.

Χτες όμως, την ώρα που το ελλαδιστάν έχει χοντρές βερολινο-λιβυκές καούρες, αυτός ο άθλιος ιταλός υπ.εξ. ονόματι Luidi Di Maio έβαλε μια χούφτα καρφιά στο φέρετρο του ονείρου· που παίρνει την θέση του στο φαντασιακό της κάθε θείας Λίτσας δίπλα στην «κόκκινη μηλιά» και στην απόψυξη του «μαρμαρωμένου βασιλιά»!

Είναι προφανές (είπε χωρίς αιδώ και χωρίς περίσκεψη αυτός ο Di Maio!) ότι αυτό το σχέδιο αγωγού eastmed που προτείνει η ελλάδα, δεν θα είναι επιλογή μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα σε σύγκριση με άλλα project, αν ληφθούν υπόψη το κόστος και η διαδικασία της κατασκευής του… Απαντώντας, δε, στην ερώτηση, γιατί δεν υπήρξε ιταλική υπογραφή στο ταρατατζούμ μνημόνιο της 2ας Γενάρη, ο Di Maio γύρισε το μαχαίρι που μόλις είχε χώσει στ’ άντερα της ελληνικής μυθολογίας: …Για να υπογράψουμε θα πρέπει πρώτα να αποδειχθεί ότι αυτός ο αγωγός είναι οικονομικά βιώσιμος…

Αμάααν! Αμάααν!!! Χωρίς ιταλία ποιος east med, έστω σαν φαντασίωση; Χωρίς east med ο καυγάς για την τουρκική αοζ δεν έχει καμμία πρακτική σημασία… Χωρίς east med ούτε ο καυγάς για την λυβική αοζ έχει κάποια πρακτική σημασία… Χωρίς east med προς τι το μίσος και ο αλληλοσπαραγμός, ο Haftar και ο γύπας, τα κλαψουρίσματα και οι βρυχηθμοί; Χωρίς east med προς τι τα κολλητιλίκια «ενεργειακής συνεργασίας» στην ανατολική Μεσόγειο, απ’ την οποία λείπουν τα μισά κράτη της περιοχής· έχει μπει όμως, σαν γλάστρα, η «παλαιστινιακή αρχή»;

Εδώ το ελλαδιστάν καίγεται, κι έρχεται αυτός ο άθλιος ο Di Maio και του πετάει στα μούτρα στα ίσια, χωρίς μισόλογα, «ποιός east med ρε λεβέντες;»

Δηλαδή, γλυκύτατε γείτονα, εννοείς να πάρουν οι λεβέντες το κουβαδάκι τους και να πάνε να παίξουν σε άλλη παραλία;

Gas-gas-gas! Pipes!!! Δυνατό φτιάξιμο!!

Παρασκευή 3 Γενάρη. Πουλήθηκε πανηγυρικά το παραμύθι. Όποιος έχει το κουράγιο να κρατήσει κάπως, κάπου, τα όσα λέχθηκαν και γράφτηκαν αυτές τις ημέρες για να ενισχύσουν την «εθνική γραμμή», θα τα βλέπει σε ένα ή δύο χρόνια και θα γελάει.

Αλλού γελάνε ήδη. Η γερμανική καθεστωτική deutsche welle στην ηλεκτρονική της έκδοση, κάτω απ’ τον τίτλο της πάνω φωτογραφίας έγραφε μεταξύ άλλων χτες:

… Είναι καθαρό πως όλοι όσοι εμπλέκονται [στον east med] ψάχνουν να στείλουν το μήνυμα ότι τα πράγματα κινούνται στην ανατολική Μεσόγειο – αλλά το ερώτημα είναι τι ακριβώς κινείται;

… Το ότι εκπρόσωποι της ιταλίας δεν πήγαν στην υπογραφή για τον east med στην Αθήνα θεωρείται από πολλούς σαν αναστολή του έργου… Αν και η ιταλία διαβεβαίωσε την ελλάδα ότι συνεχίζει να στηρίζει το σχέδιο, ο ιταλός υπουργός οικονομικής ανάπτυξης Stefano Patuanelli είπε ότι η Ρώμη πρέπει να φτιάξει κι ένα δεύτερο υποθαλάσσιο αγωγό, με δικά της έξοδα, για να παίρνει αέριο απ’ την Ηγουμενίτσα [όταν φτάσει εκει ο TAP, που προχωράει κούτσα κούτσα απ’ τα ελληνοτουρκικά σύνορα προς την Ηγουμενίτσα].

Ο east med είναι βασικά σημαντικός για γεωπολιτικούς λόγους σύμφωνα με τον Alex Lagakos, αναπληρωτή διευθυντή του think tank Greek Energy Forum με έδρα την Αθήνα, και όχι για την κερδοφορία του – για την οποία, όπως είπε, προβληματίζεται πολύ. Λέει ότι αυτό οφείλεται στο ότι το κόστος του έργου θα είναι αστρονομικό, με τις αρχικές εκτιμήσεις να ξεκινούν απ’ τα 10 δισεκατομμύρια ευρώ.

«Όσο κι αν συμφωνούν πολιτικά η ελλάδα, η κύπρος και το ισραήλ, αυτό δεν σημαίνει ότι έχουν τα λεφτά για να χρηματοδοτήσουν την κατασκευή του αγωγού» προειδοποιεί ο Lagakos. Και η χρηματοδότηση απ’ την μεριά της ε.ε. είναι απίθανη, καθώς το μπλοκ περικόπτει τις χρηματοδοτήσεις για σχέδια με ορυκτά καύσιμα υπέρ πράσινων εναλλακτικών. «Ο east med θα πρέπει να χρηματοδοτηθεί αποκλειστικά από ιδιώτες επενδυτές, κι αυτό θα είναι δύσκολο» συμπληρώνει.

«Ένας τέτοιος αγωγός είναι απίθανο να γίνει ελκυστικός για ιδιωτικές επενδύσεις εξαιτίας της πληθώρας προσφοράς φυσικού αερίου στη διεθνή αγορά. Οι πελάτες εισάγουν σε μεγάλο βαθμό υγροποιημένο φυσικό αέριο, από σταθμούς σε λιμάνια. Γιατί να θέλουν να δεσμευτούν με μακρόχρονα συμβόλαια σε έναν τέτοιο αγωγό όταν μπορούν με ευελιξία και χαμηλότερο κόστος να προμηθεύονται LNG όποτε το χρειάζονται;»

Επιπλέον δεν φαίνεται να υπάρχει έλλειψη νέων σχεδίων για αγωγούς. Στις 8 Γενάρη ο ρώσος πρόεδρος Vladimir Putin και ο τούρκος ομόλογός του Recep Tayyip Erdogan πρόκειται να εγκαινιάσουν τον αγωγό tyrkish stream που περνάει μέσα απ’ την Μαύρη Θάλασσα. Το project αυτό έχει σχεδιαστεί για να μεταφέρει ρωσικό αέριο στην ευρώπη. Μένει να φανεί το αν ο east med και ο turkstream θα είναι συμπληρωματικοί ή ανταγωνιστικοί μεταξύ τους.

(Δεν είναι τίποτα… Θα περάσει…)

(φωτογραφία πάνω: Ενώ οι υπόδικοι «το κολλάνε», ο ρημαδο-μεσαίος δείχνει να αναρωτιέται για κάτι. Ίσως για το τι να κάνει ο άλλος σύμμαχος, το φασιστόμουτρο της αιγύπτου…)

 

Ζήτω οι μεγάλοι, μακριοί και παχείς σωλήνες!

Πέμπτη 2 Γενάρη. Είναι ένας υποθαλάσσιος αγωγός πανάκριβος και εξαιρετικά δύσκολος στην κατασκευή του (υπάρχουν πολύ πιο φτηνές και κερδοφόρες λύσεις στη θέση του)… Για τον οποίο δεν υπάρχει καμμία πραγματική μελέτη κόστους / οφέλους· μια γενικόλογη προ-προ-μελέτη μόνο… Για κοιτάσματα φυσικού αερίου που δεν έχουν βρεθεί ακόμα… Σε μια διαδρομή ανάμεσα σε μη οριοθετημένες (και αντίπαλες μεταξύ τους) “ζώνες αποκλειστικής εκμετάλλευσης” / αοζ… Μ’ άλλα λόγια είναι: το κατάλληλο “μεγάλο έργο” για να του δωθεί η έμφαση της grand paparas!

Κι αυτό θα γίνει με κάθε τιμή σήμερα: Τρεις «ηγέτες» παρακμιακών «δημοκρατιών» της μέσης ανατολής θα υπογράψουν την αποφασιστικότητά τους να φτιάξουν, ακόμα και με τα χεράκια τους, τον east med. Για να την πουν στην Άγκυρα – νομίζουν.

Σε άλλες εποχές, ας πούμε πριν μισό αιώνα, οι ανάλογες (τότε) πολιτικές βιτρίνες αυτών των κρατών δεν θα διανοούνταν καν ότι θα πέσουν τόσο χαμηλά, ότι θα ξεφτυλιστούν βάζοντας τις υπογραφές τους σε ένα τέτοιο ευχολόγιο σαν τον east med. Και θα στριφογυρνάνε στους τάφους τους με την κατάντια των τωρινών τους επιγόνων. Ωστόσο έτσι έχουν τα πράγματα: διάφοροι χουντικοί βουτηγμένοι στο αίμα (σαν τον Sisi), μαζί με κάτι τύπους που θα έπρεπε να βρίσκονται βαθιά σε φυλακές σαν υπερλαμόγια (Αναστασιάδης, Netanyahu), συν έναν ρημαδοΚούλη (όλο και περισσότερο «ρημαδό-»!) το παίζουν ακόμα «φύλακες της ανατολικής Μεσογείου», ακόμα και μέσω ενός φαντασιακού σωλήνα, που τον ευλογεί κι ένας απερχόμενος plus one σαν τον Πομπηία, εκ μέρους της παρακμιακής πρώην υπερδύναμης…

Μοιάζουν σαν τους μαφιόζους του Jarmusch στο Ghost Dog: παρηκμασμένοι, βλαμμένοι, κακομοιριασμένοι, σκιές άλλων πιο «χρυσών» εποχών…

(φωτογραφία: Απ’ τις προσπάθειες των φαιορόζ, τον περασμένο Γενάρη, για τον east med, στο Κάιρο. Το ότι το ρημαδογκουβέρνο έχει καλέσει για το αυριακό hype των υπογραφών και τους κυρίους κυρίους Σταθάκη και Σκουρλέτη έχει μια βαθιά εθνική εξήγηση, όπως λέει ο τωρινός ρημαδο-υπουργός ενέργειας και λαμπρών σχεδίων Χατζηδάκης: «… Συνέβαλαν κι εκείνοι απ’ την πλευρά τους για να γίνει αυτό το σχέδιο πράξη. Με σοβαρότητα και εθνική ενότητα μπορούμε να χτίσουμε μια ισχυρή Ελλάδα»…

Παναΐα μου!!! Τόση εθνική ενότητα είχαμε να δούμε απ’ τις υπογραφές για τις καινούργιες αμερικανικές βάσεις!!

Έτσι που έχουμε αφήσει τις ντόπιες πολιτικές βιτρίνες απερίσπαστες στο έργο τους, τελικά θα χυθεί αίμα – είναι σίγουρο! Κι αυτό δεν είναι ούτε αστείο ούτε Κασσανδρισμός…)