Tag: νόμοι σχέσεις

Τετάρτη 9 Γενάρη. Ας υποθέσουμε πως είστε “απλοί άνθρωποι”, απ’ αυτούς που αποστρέφονται την “πολιτική”. Και, επειδή σας πνίγει το δίκιο σας (δεν θα πούμε τώρα πιο είναι αυτό) διαδηλώνεται και ξαναδιαδηλώνεται κάθε Σάββατο. Εν τω μεταξύ, ενόσω εσείς παραμένετε “απλοί, πολύ απλοί άνθρωποι”, συμβαίνουν (στο όνομά σας) τα εξής:

Α) Νωρίς νωρίς στην τροχιά των πνιγμένων – στο – δίκιο – σας – διαδηλώσεων, στις αρχές Δεκέμβρη, βγαίνουν κάποιοι “εκπροσωποί” σας (;) και ζητούν την παραίτηση της εκλεγμένης (σοσιαλφιλελεύθερης) κεντρικής πολιτικής βιτρίνας, και την αντικατάστασή της με έναν αρχιστράτηγο (με το όνομα Pierre de Villiers)… Κάτι σαν έκκληση για πραξικόπημα δηλαδή…

Β) Συχνά πυκνά όχι ανώνυμοι αλλά εξαιρετικά γνωστοί φασίστες μοστράρονται στις διαδηλώσεις σας (όπως αυτός της φωτογραφίας στη συνέχεια, θα επανέλθουμε) αν και εσείς λέτε ότι είστε «απλοί, πολύ απλοί», και «δεν γουστάρετε ούτε φασισμό ούτε αναρχία»…

Γ) Διάφοροι «λαοφιλείς» σχεδιάζουν να φτιάξουν κόμμα (στο όνομά σας) – ακροδεξιό, όπως κι αν το δείτε…

Δ) Ένας γνωστός φασίστας, από γειτονικό κράτος (ονόματι Salvini…), επικροτεί και συμπαρίσταται στον αγώνα σας, προφανώς χωρίς να εγκαταλείψει την ιδεολογία του.

Μετά απ’ αυτά (και άλλα που, κανονικά, θα έπρεπε να έχουν υποπέσει στην αντίληψή σας…) τι κάνετε;

– Συνεχίζεται σαν να μη τρέχει τίποτα, επειδή όλα αυτά δεν μπορούν να αλλάξουν ότι είστε «απλός, πολύ απλός άνθρωπος, που τον πνίγει το δίκιο του»…

– Απομακρύνεσθε διακριτικά και χωρίς να το κάνετε θέμα επειδή, παρ’ όλα αυτά (τα προηγούμενα) «ο κόσμος έχει δίκιο»…

– Απομακρύνεσθε και σχολιάζετε / κουτσομπουλεύετε στον κύκλο των γνωστών σας ότι «ο Macron έχει βάλει τους φασίστες να μας δυσφημίσουν»…

– Φεύγετε και καταγγέλεται, με την ίδια ένταση όσο το δίκιο (που σας πνίγει) ότι δεν φτάνει να «σε πνίγει κάτι», γιατί έτσι κάνουν ταμείο όλες οι παραλλαγές εκείνων που πουλάνε σκοινιά…

– Κάτι άλλο…

Η ασταμάτητη μηχανή δεν έχει καμμία πολιτική αναστολή να καταγγείλει το φαινόμενο «κίτρινα γιλέκα» σαν μικροαστικό, μικροαστικότατο – και, σαν τέτοιο, έρμαιο στα χέρια διάφορων φασιστόμουτρων· σε ικανό βαθμό φασιστικό ήδη!

Αλλά τώρα ενδιαφέρεται για τα «υπόλοιπα». Γι’ αυτούς κι αυτές, δηλαδή, που είτε είναι φασίστες – εν – τω γίγνεσθαι, είτε είναι (παρά την μεγάλη ιδέα που έχουν για τους Εαυτούς / Εαυτές τους) η άμορφη μάζα που αλέθεται απ’ την Ιστορία κοπρίζοντας εκείνα που «δεν καταλαβαίνουν» – επειδή το «είμαι ένας απλός άνθρωπος» είναι πρόσχημα και άλλοθι· και καθόλου σωσίβιο ή δικαίωμα…

Τετάρτη 9 Γενάρη. Φίλοι της ασταμάτητης μηχανής ενημέρωσαν ότι το εικονιζόμενο στην φωτο «κίτρινο γιλέκο» (την φωτογραφία είχαμε αναρτήσει πριν λίγες ημέρες) είναι γνωστό φασιστοκάθαρμα. Λέγεται Victor Lenta, και είναι δεκανέας που υπηρέτησε πιστά τον γαλλικό ιμπεριαλισμό στο τσαντ, στην ακτή του ελεφαντοστού και στο αφγανιστάν – απο εκεί και τα «παράσημα», άρα η επιβεβαίωση του πόσο κάθαρμα είναι. Έχει πάρει μέρος σε φασιστική επίθεση εμπρησμού τζαμιού στην Colomiers (το 2008), και εμφανίζεται σαν στρατολόγος φασιστών που πηγαίνουν για εκπαίδευση στην ουκρανία, και απ’ τις δυο μεριές: και στο Ντόνετσκ και στους φασίστες του Κιέβου. Εννοείται ότι είναι «πρόσωπο λατρείας» στους βόθρους των social media, από πολλά γαλλικά βοθρολύματα…

Το ότι οι διπλανοί του είναι ομοϊδεάτες του δεν σηκώνει αμφιβολία. Είναι, όμως, και όλοι όσοι βρίσκονται πίσω του φασίστες;

Χμμμμ… Να πως η άγνοια της ιστορίας (και μια εσωτερικευμένη δειλία που συμβουλεύει ότι πρέπει να – ψειρίζουμε – την – μαϊμού αν πρόκειται να αποφανθούμε για τους φασίστες· απ’ την άλλη δεν ισχύει η ίδια διακριτικότητα όταν είμαστε κατηγορούμενοι για (αντεστραμμένο) «αντισημιτισμό», κι αυτό κάτι σημαίνει), να λοιπόν πως η πραγματικότητα θολώνει ελλείψει ευθυκρισίας και γενναιότητας, τόσο όσο χρειάζονται τα αφεντικά.

Έχουμε και κοντινή case study: «αγανακτισμένοι» στο Σύνταγμα… Τίγκα οι ελληνικές σημαίες και μόνο· ήταν όμως όλοι φασίστες; Δεν υπήρχαν εκεί και αναρχικοί, κομμουνιστές διαφόρων ειδών, κλπ;

Τετάρτη 9 Γενάρη. Είναι, στ’ αλήθεια, κανείς τόσο αφελής και τόσο ιστορικά άσχετος ώστε να νομίζει πως εκείνοι που στήριξαν είτε ενεργητικά είτε παθητικά διάφορους Χίτλερ και διάφορους Μουσολίνι, ειδικά στις “πορείες τους προς την εξουσία”, ήταν ορκισμένοι φασίστες; Όχι λοιπόν, δεν ήταν!!! Ξεγελάστηκαν – μ’ έναν τρόπο όμως που δεν πρέπει και δεν μπορεί να βγει έξω απ’ την εργατική κριτική, θεωρούμενο ως “ανθρώπινο λάθος”.

Ήταν, στ’ αλήθεια, κανένας τόσο αφελής και τόσο ιστορικά άσχετος ώστε να μην καταλαβαίνει τι έκανε πραγματικά (τι συνέβαινε πραγματικά) την Άνοιξη ή το Φθινόπωρο του 2011, είτε στο Σύνταγμα είτε στην διεκδίκηση του “αληθινού νοήματος του ‘όχι’” στις (εθνικιστές, ε;) παρελάσεις της 28ης Οκτώβρη; Ναι, λοιπόν, ήταν!!! Ξεγελάστηκαν… Κάποιοι το παραδέχτηκαν σιωπηλά μετά από 6 ή 7 χρόνια, κι αφού πριν είχαν κάνει ό,τι μπορούσαν για να στηρίξουν την “πολιτική έκφραση των πλατειών”, την φαιορόζ κυβερνητική σαπίλα, το 2015. Κάποιοι το παραδέχτηκαν πιο φωναχτά. Όμως η Ιστορία δεν γράφεται με συγγνώμες!!!

Τι είναι λοιπόν οι «ξεγελασμένοι», είτε στο ελλαδιστάν, είτε στο ιταλιστάν, είτε στο γαλλιστάν, είτε στο ψοφιοκουναβιστάν, είτε στο αγγλιστάν, είτε οπουδήποτε; Πως εμφανίζεται (και μάλιστα) μαζικά αυτό το κοινωνικό φαινόμενο, για να παράξει «κεντρικά πολιτικά γεγονότα», τα οποία εκ των υστέρων (και συχνά μετά από μεγάλο χρονικό διάστημα) δεν αναγνωρίζει σαν έργα του;

Κι ακόμα περισσότερο: έχει δικαίωμα το Sarajevo, η ασταμάτητη μηχανή, να κατηγορεί αυτές τις μάζες (που καθόλου δεν νοιώθουν τέτοιες) σαν φασιστικές κρίνοντας απ’ την σκοπιά της εργατικής αυτονομίας; Δεν έχουν δικαίωμα «οι άνθρωποι» να «κάνουν λάθη», ακόμα κι αν τα «λάθη» τους ταΐζουν τελικά την εξόντωση των Άλλων;

Τετάρτη 9 Γενάρη. Οι νόρμες των εξουσιών φτιάχνουν υποκειμενικότητες (ατομικές και συλλογικές). Αυτό είναι παλιό, προκαπιταλιστικό. Η θρησκευτική (χριστιανική) πίστη έφτιαχνε μαζικά Εγώ· οι βασιλιάδες και οι αυτοκράτορες έφτιαχναν μαζικά Εγώ· ο καπιταλισμός σ’ όλη την ιστορία του φτιάχνει μαζικά Εγώ. Τα οποία μπορεί να διαφοροποιούνται ανάλογα με την καπιταλιστική “ανάπτυξη”. (Να πούμε ότι η ιδεολογία του εμπορεύματος και το Θέαμα παράγουν και αναπαράγουν την “ιδιοσυγκρασία του καταναλωτή”; Παραείναι κοινότοπο – αλλά το θυμίζουμε…)

Αυτά τα Εγώ ποτέ δεν ένοιωθαν κατασκευασμένα – εκτός απ΄όταν αρνούμενα τους εαυτούς τους ανακάλυπταν την κοινωνική κατασκευή τους. Κατά τα άλλα, οι δούλοι (βίαια τέτοιοι) πίστευαν πολύ συχνά ότι είναι στ’ αλήθεια “κατώτερο” είδος σε σχέση με τα αφεντικά τους… Οι αμαρτωλοί (βίαια τέτοιοι) πίστευαν πολύ συχνά ότι όντως τους αξίζει η τιμωρία… Κλπ.

Εδώ και περίπου 4 δεκαετίες, η (νεο)φιλελεύθερη δέσμη κανόνων και ιδεών του καπιταλισμού φτιάχνει Εγώ. Μαζικά, γενιά μετά την γενιά. Αυτά τα Εγώ έχουν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, κι ας αρνούνται να τα αναγνωρίσουν σαν “δώρα” της υποτέλειάς τους.

Ένα βασικό χαρακτηριστικό τους; Η υπερβολική “αυτοπεποίθηση”, η εξαιρετικά και αδιάλλακτα συγκροτημένη “ιδέα για τον Εαυτό” (μαζί με τα ναυάγιά της που ονομάζονται “ψυχολογικά προβλήματα” ενώ είναι μόνο τα αποτελέσματα της αναπόφευκτης τριβής και ματαίωσης στη συσχέτιση με άλλους εξαιρετικά και αδιάλλακτα συγκροτημένους Εαυτούς).

Αυτή η υπερβολική “αυτοπεποίθηση” έχει πάνω της όλα τα στοιχεία του μικροαστισμού. Ενώ η πραγματική εμβέλεια του “ξέρω Εγώ” είναι η ιδιωτική ζωή (κι αυτό αμφίβολο), ενώ το “ξέρω Εγώ” είναι ανίσχυρο ακόμα και στους μικρόκοσμους των δουλειών, αν συγχρονιστεί / συντοπιστεί (φυσικά ή ηλεκτρονικά) με πλήθος άλλων “ξέρω Εγώ” είναι ικανό να εκτοξευτεί / εκραγεί στη στρατόσφαιρα, σαν η μαζική βεβαιότητα του “απλού ανθρώπου” ότι είναι αρκετός (όχι το δίκιο του αλλά) ο εμπειρισμός του για να “καταλάβει τον κόσμο”. Να τον “καταλάβει” και με τις δύο έννοιες: να τον εξηγήσει και να τον κατακτήσει.

Σ’ αυτήν την στρατόσφαιρα των αδιάλλακτα συγκροτημένων “ιδεών για τον Εαυτό”, που εκτοξεύονται απ’ την απειροστή μικροκλίμακα της όποιας ιδιωτικής ζωής τους για να κατακτήσουν το σύμπαν (“σηκώνονται απ’ τον καναπέ” σε plain ελληνικά – και τρίζει η γη…), εννοώντας την κατάκτηση αυτή σαν “φυσική συνέπεια του δίκιου τους” είναι που αναπαράγεται η πολιτική σαν τεχνική της εξουσίας! Είναι εκεί που το μικροαστικό / μικροαστικοποιημένο “πλήθος” ΔΕΝ είναι το multitude (: «πολυδύναμο», η ιδέα που πούλησε ο κανάγιας στα στερνά του Negri…) αλλά το παράλυτο attitude: η πληθυντική στάση / παράθεση τυποποιημένων Εγώ, την οποία οι ειδικοί της «μηχανής», της καπιταλιστικής διαδικασίας που τα παρήγαγε, μπορούν να διαχειριστούν εύκολα. Και είναι λογικό να μπορούν: ξέρουν πολύ καλά περί τίνος πρόκειται.

Για να το πούμε διαφορετικά: σ’ ένα καθεστώς κυριαρχίας όπου η εξαπάτηση είναι βασική μέθοδος ελέγχου οι εξαπατημένοι δεν είναι αθώοι. Ούτε “θύματα”. Είναι, απλά, η προβλεπόμενη εκροή του συστήματος. Και επειδή είναι τέτοιοι (άσχετα με την μικρο-ιδέα που έχει ο καθένας χωριστά για τον μεγα-Εαυτό του) είναι διαχειρίσιμοι. Όχι στο όνομα της κοινωνικής απελευθέρωσης! Στο όνομα της ανανέωσης της κοινωνικής υποδούλωσης – ίσως κάτω από κάποιον άλλο «πατέρα», ένα άλλο σύμβολο, καινούργιο ή παλιό.

Τετάρτη 9 Γενάρη. Οι “απλοί άνθρωποι” στις αναπτυγμένες κοινωνίες του ύστερου καπιταλισμού, στα τέλη του 20ου ή τώρα, στον 21ο αιώνα, τονίζουν ξανά και ξανά την “απλότητά” τους επειδή στην ιδιωτική τους ζωή έχουν εφαρμόσει πολλές φορές αυτήν την τακτική: όπου τα βρω σκούρα θα αναδιπλωθώ στο (υποτιθέμενο) οχυρό της άγνοιας. Χωρίς, πάντως, να τσαλακώσω την “Μεγάλη Ιδέα για τον Εαυτό Μου”. Δεν δικαιούται ένας “απλός άνθρωπος” που εμφανίζεται να ξέρει τα πάντα, “να μην ξέρει” (όταν πρόκειται να κρυφτεί απ’ τις ευθύνες του);

Το “δεν ήξερα”, το “ξεγελάστηκα” – χωρίς πλήρη ανάληψη της ευθύνης των συνεπειών, ό,τι κι αν σημαίνει αυτή – για ανθρώπους ηλικίας άνω των 30 (στις πρωτοκοσμικές κοινωνίες η ενηλικίωση αργεί…) είναι το καταφύγιο της επιτηδευμένης αλλά και πρόστυχης μικροαστικής “αθώας ανευθυνότητας”. Όταν, για παράδειγμα, συγκεντρώνεσαι δίπλα ή διαδηλώνεις πίσω από πατενταρισμένους φασίστες οφείλεις να ξέρεις τι συμβαίνει· οφείλεις, επίσης, να ξέρεις ότι πρέπει να αντιμετωπίσεις αυτό που συμβαίνει – άμεσα! Όταν κυκλοφορούν στα πόδια σου διάφοροι Victor Lenta, δεν καθαρίζεις λέγοντας “πάντως εγώ δεν συμφωνώ μαζί του – έχω άλλο Εγώ”! Το μαλθακό “ε, τι να κάνουμε τώρα;” είναι η απώθηση των ευθυνών σου. Κι αυτό, επίσης, είναι μέρος του προγράμματος εξουσίας. Απ’ την οικογένεια ως το κράτος, και απ’ την δουλειά ως τον δρόμο. Αφού κάθε πρόγραμμα εξουσίας μοιράζει και αποσύει ευθύνες πάνω σ’ ένα σχέδιο ελέγχου – και η “ανευθυνότητα του απλού ανθρώπου” είναι μια χαρά όταν αφήνει τα φασιστόμουτρα να παράγουν “κεντρική πολιτική”!

Συνεπώς: είναι φασίστες όλοι αυτοί που λένε μεν ότι δεν είναι τέτοιοι αλλά αφήνονται να ηγεμονεύονται από φασίστες; Αντί για απάντηση θα προτείνουμε μια εναλλακτική, που είναι η μοναδική πραγματική: αν δεν είναι φασίστες είναι χρήσιμοι ηλίθιοι…

Διαλέγει ο καθένας και παίρνει… Όμως δεν υπάρχει ούτε αθωώτητα ούτε «δωρεάν» δίκιο.

Ο καπιταλιστικός κόσμος είναι σκληρός. Και δεν ανήκουμε σ’ αυτούς που προσπαθούν να διασωθούν μαλακώνοντάς τον…