Κλειστοί ουρανοί

Δευτέρα 19 Ιούνη. Την ημέρα που οι αμερικάνοι έριχναν ένα Su-22 της συριακής αεροπορίας, κοντά στη Raqqa («για λόγους αυτοάμυνας» είπαν), η Τεχεράνη έκανε κάτι χοντρύτερο. Κτύπησε με πυραύλους εδάφους / εδάφους θέσεις του isis στη συρία, κοντά στην πολιορκούμενη Deir ez-Zor. Οι βαλιστικοί πύραυλοι βεληνεκούς 700 χιλιομέτρων εκτοξεύτηκαν από δύο θέσεις στο δυτικό ιράν, πέρασαν πάνω απ’ το ιράκ, και… Μια πολύ καλή ευκαιρία όχι μόνο για άσκηση αλλά και για επίδειξη δυνατοτήτων.

Οι μεν αμερικάνοι προσπαθούν να συγκρατήσουν την προέλαση του συριακού στρατού και των συμμάχων του. Οι δε ιρανοί «φρουροί της επανάστασης» είχαν ένα σημείωμα πάνω στους δικής τους κατασκευής Zulfiqar πυραύλους τους: για το Ριάντ με αγάπη!!!

Οι μεν αμερικάνοι προχωρούν «τσούκου τσούκου», με τον στρατό τους να δρα «εκτός νόμου» (του αμερικανικού τέτοιου), δημιουργώντας τετελεσμένα για να πατήσει πάνω τους για τα επόμενα… Αλλά πόσο μακρυά θα συνεχίσει; Θα ρίξει, μήπως, και κάποιο ρωσικό Su-35, «για λόγους αυτοάμυνας» πάντα; Δεν ρωτάμε τυχαία: η ρωσική αεροπορία κινείται εκεί δίπλα.

Οι δε συμμαχία Μόσχας – Τεχεράνης – Δαμασκού δείχνει να έχει το πάνω χέρι επί του εδάφους. Φαίνεται, για παράδειγμα, ότι στο κρίσιμο ζήτημα του ελέγχου των συρο-ιρακινών συνόρων, επεκτείνει τις υπό τον έλεγχό της εκτάσεις, με γρήγορους, αιφνιδιαστικούς και μάλλον απρόβλεπτους ελιγμούς. Πρόκειται για έναν καινούργιο πονοκέφαλο για την Ουάσιγκτον: όπως όλα δείχνουν, κάτω από ρωσικό σχεδιασμό, συριακός στρατός, ιρανικός και Χεζμπ’ αλλάχ, κάνουν ασυνήθιστα μεγάλους (σε αποστάσεις) και ασυνήθιστα γρήγορους ελιγμούς, δημιουργώντας τετελεσμένα πολύ πιο σύντομα απ’ όσο θα περίμεναν τα αμερικανικά επιτελεία… Πρόκειται για εντυπωσιακή μεταμόρφωση ενός πεζικού που πριν 2 χρόνια φαινόταν ότι θα πέσει στη Μεσόγειο για να σωθεί…

Ακόμα και στα περίξ της ypg κρατούμενης περιοχής γύρω απ’ την Raqqa, φαίνεται πως η συμμαχία προχωράει γρήγορα με τέτοιον τρόπο ώστε να κλείσει τους δρόμους του αμερικανικού στρατού και των βασάλων του προς την κεντρική συρία.

Παρότι, λοιπόν, μπορούμε να κοροϊδεύουμε από απόσταση ασφαλείας, η «κλιμάκωση» στο συριακό (και στο ιρακινό, αργά ή γρήγορα) πεδίο μάχης συνεχίζεται. Αργά, χωρίς εντυπωσιακές επιταχύνσεις· αλλά σταθερά.

(στον ιρανικό χάρτη της φωτογραφίας η συριακή Deir ez-Zor δείχνεται σαν Dayr al-Zawr. Για την ίδια στρατηγικής σημασίας πόλη πρόκειται).

Συρία – ιράκ

Κυριακή 18 Ιούνη. Το είχαμε γράψει πριν 2 ημέρες (ε, μερικά πράγματα τα μαθαίνουμε νωρίς…), τώρα ανακοινώθηκε και επίσημα: οι PMU και ο ιρακινός στρατός ανακατέλαβαν απ’ τον isis το συνοριακό πέρασμα al-Waleed, με την συρία. Η ανακατάληψη του περάσματος, κάμποσα χιλιόμετρα ανατολικότερα εκείνου της al Tanf (που ελέγχεται απ’ τους αμερικάνους και τους proxies τους) θεωρείται σημαντική επειδή επιτρέπει τον έλεγχο απ’ την συρο-ιρακινή συμμαχία των κοινών συνόρων στον συριακό νότο, σε μεγάλο μήκος.

Αυτό, ακριβώς, που ήθελε να εμποδίσει η Ουάσιγκτον… Δεν πειράζει. Περισσότερες «κυρώσεις» εδώ κι εκεί: τιμωρώ, άρα υπάρχω…

Συρία

Παρασκευή 16 Ιούνη. Πριν λίγες ημέρες (Σάββατο 10 και Κυριακή 11 Ιούνη: συρία) σας ενημερώναμε (σας ενδιαφέρει;) ότι ο συριακός στρατός με τους συμμάχους του (ή: οι σύμμαχοί του alone…) έφτασαν στα νότια σύνορα συρίας – ιράκ, παρακάμπτωντας με έναν γρήγορο ελιγμό το εμπόδιο που είχε στήσει η Ουάσιγκτον στην At Tanf. Σημειώναμε τότε ότι απ’ τα σύνορα αυτά η απόσταση ως την Βαγδάτη είναι γύρω στα 500 χιλιόμετρα, κι απ’ αυτά μόνο τα 100 ελέγχονται απ’ τον isis (στη μεριά του ιράκ).

Όχι πια. Με αντίστοιχη γρήγορη προέλαση οι «φιλοϊρανικές» ιρακινές PMU «καθάρισαν» τον δρόμο απ’ τα νότια, την ιρακινή επικράτεια, κι έτσι υπάρχει τώρα μια ελεγχόμενη χερσαία επικοινωνία Δαμασκού / Βαγδάτης / Τεχεράνης. Δεν είναι η καλύτερη· είναι όμως υπαρκτή. Κι αυτό έχει σημασία.

Ο «τρελός σκύλος» προσπάθησε να παραστήσει τον ψύχραιμο σ’ αυτήν την εξέλιξη, που έχει αχρηστέψει ουσιαστικά την προσπάθεια της Ουάσιγκτον και των proxies της να κρατήσουν μακριά απ’ τα νότια σύνορα με το ιράκ τον Άσαντ και τους συμμάχους του· προχωρώντας ως την Deir ez-Zor. Δεν είναι συριακό στρατός απάντησε σε ερώτηση στο κογκρέσσο… Είναι ρωσικός…  (Α, εντάξει τότε).

May be. Και γιατί να μην είναι ρωσικός, δηλαδή; Αλλά τι θα κάνει ο «τρελός σκύλος» με τον ρωσικό στρατό που του έκλεισε τον δρόμο και, ουσιαστικά, αχρήστευσε τους σχεδιασμούς του;

Εν τω μεταξύ, μετά απ’ αυτήν την επιτυχία (του «εναλλακτικού» διαδρόμου συρίας / ιράκ / ιράν) έγινε και μια συνάντηση κορυφής. Σύμφωνα με αραβικές πηγές στις 13 Ιούνη. Ο στρατηγός Osman Al-Ghanmi, επικεφαλής του ιρακινού πενταγώνου συναντήθηκε με τους επιχειρησιακούς επικεφαλής του συριακού στρατού και εκπροσώπους του Άσαντ. Στη Βαγδάτη. Ποιο ήταν το θέμα; Η στρατιωτική συνεργασία Δαμασκού – Βαγδάτης. Γενικά; Όχι. Ειδικά: στην εκκαθάριση των συνόρων απ’ τους «τρομοκράτες» και στην διασφάλιση και επέκταση των χερσαίων επικοινωνιών μεταξύ τους.

Η ρωσική συμμετοχή δεν χρειαζόταν. Είναι εκεί. Και έχει προειδοποιήσει την Ουάσιγκτον να μην διανοηθεί να…

(Είτε σας ενδιαφέρει είτε όχι αυτόν τον καιρό γίνονται στο συριακό πεδίο μάχης αποφασιστικές μάχες… Θα ήταν «τακτικής» σημασίας αν η Ουάσιγκτον δεν φρόντιζε να τους δώσει στρατηγικό νόημα. Και είναι μάχες σχεδόν «κατευθείαν»…)

(φωτογραφία πάνω: Ναι, ρωσικός στρατός στο ρουθούνι του αμερικανικού! Χωρίς σημαίες – το έκανε και στην Κριμέα…

φωτογραφία κάτω: απ’ την συνάντηση ιρακινών / συρίων στη Βαγδάτη. Φέρεται να έγινε στις 13 Ιούνη.)

Συρία

Κυριακή 11 Ιούνη. Η κατάληψη μιας μικρής έκτασης στα σύνορα συρίας – ιράκ (η «απελευθερωμένη» συνοριακή γραμμή είναι τώρα λίγο παραπάνω από 20 χιλιόμετρα) απ’ τον συριακό στρατό και τους συμμάχους του, παρότι είναι σε εντελώς ερημική περιοχή, και παρότι θα χρειαστεί ενίσχυση και απ’ την ιρακινή πλευρά (η Βαγδάτη απέχει τουλάχιστον 500 χιλιόμετρα, ωστόσο όλη η διαδρομή εκτός τα τελευταία 100 χιλιόμετρα είναι «καθαρή» από isis) έχει πέρα απ’ την λειτουργική σκοπιμότητα και έναν συμβολικό ρόλο. Για το πρώτο γράψαμε χτες: αποκόβει τις ηπα και τους συμμάχους της απ’ τον νοτιο-κεντρικό στόχο τους.

Το συμβολικό του πράγματος είναι ότι απ’ την εποχή της κατάκτησης συριακών εδαφών απ’ τον isis, το 2012 δηλαδή, το καθεστώς του Άσαντ πρώτη φορά ξαναφτάνει στα σύνορα με το ιράκ. Τα 20 χιλιόμετρα είναι σίγουρα ελάχιστα μπροστά στο σύνολο της συνοριακής γραμμής. Απ’ την άλλη μεριά ο έλεγχος των συνόρων του είναι βασικό τυπικό χαρακτηριστικό κάθε κράτους.

Το γεγονός, εν τέλει, ότι η συγκεκριμένη επιτυχία ανακοινώθηκε, με κάθε επισημότητα, και απ’ την ρωσική στρατιωτική διοίκηση στη Μόσχα, δίνει ένα μέτρο της αξίας που της δίνεται.

Συρία – ιράκ

Παρασκευή 9 Ιούνη. Ενώ αυτά συμβαίνουν στα νότια (της συριακής επικράτειας) συρο-ιρακινά σύνορα, στα ανατολικά, απ’ την μεριά του ιράκ, οι (φιλοϊρανοί ή και ιρανοί) PMU «καθαρίζουν» με μάλλον θυελλώδη ρυθμό τα κατεχόμενα απ’ τον isis εδάφη. Έχουν καταφέρει ήδη να έχουν πρόσβαση στο συριακό έδαφος χωρίς να χρειάζεται να διασχίσουν την αμερικανόφιλη ypgκρατούμενη ζώνη.

Αυτή η εξέλιξη βοηθάει στο να προτείνουμε μια απάντηση στο ερώτημα τι θα κάνει η Τεχεράνη μετά τις «τρομοκρατικές επιθέσεις» σε βάρος της, των οποίων την ευθύνη ανέλαβε ο isis, δηλαδή το Ριάντ – Τελ Αβίβ – Ουάσιγκτον (άσχετα με το ποιος τις έκανε πραγματικά…). Θα επιτεθεί άραγε το ιράν στη σαουδική αραβία όπως σερβίρουν διάφοροι «ειδικοί αναλυτές»;

Θα ήταν βλακώδες· τόσο πολύ ώστε μόνο οι εγκάθετοι «ειδικοί» μπορούν να το πουλάνε σαν «εκτίμηση». Το ιρανικό καθεστώς έχει αποδείξει ότι διαθέτει υψηλού επιπέδου στρατηγική τέχνη. Το απέδειξε όχι τώρα αλλά την πολύ δύσκολη δεκαετία του ’80, όταν του επιτέθηκε άμεσα το χουσεϊνικό ιράκ και έμμεσα οι ηπα, η ευρώπη και η σοβιετική ένωση… Κι ωστόσο νίκησε (το ιράν)!

Τώρα τα πράγματα είναι στοιχειώδη. Αν πρόκειται να κάνει κάτι το ιρανικό καθεστώς αυτό είναι να εντατικοποιήσει τις επιτυχίες του «εκεί που πονάει». Στο ιρακινό και στο συριακό έδαφος. Τόσο ο Άσαντ όσο και η Χεζμπ’ αλλάχ έχουν όρια στον αριθμό των πεζικάριων που μπορούν να διαθέσουν στο δεύτερο. Η Τεχεράνη, δηλαδή οι «φρουροί της επανάστασης», έχουν μεγάλα περιθώρια ακόμα. Αν, λοιπόν, η Τεχεράνη πρόκειται να απαντήσει στην «τρίζω τα δόντια» αμφισβήτηση του ρόλου της σ’ όλη αυτή τη ζώνη, ως την Μεσόγειο, κρίνουμε ότι έχει το περιθώριο να το κάνει (κάτω απ’ τα ρωσικά φτερά και, όπου χρειάζεται, με αναβαθμισμένα ρωσικά όπλα) εντατικοποιώντας την χερσαία εκστρατεία κατά του isis στην γραμμή Palmyra – Deir ez-Zor – συροϊρακινά σύνορα. Εκεί, ό,τι και να θέλουν η Ουάσιγκτον, το Ριάντ ή το Τελ Αβίβ, φαίνεται αδύνατο (αυτή τη στιγμή) να αποτρέψουν την πλήρη στρατιωτική κατάρρευση του isis· πριν καν καταφέρουν οι αμερικανοκινούμενοι ypg να «απελευθερώσουν» την Raqqa, (πετυχαίνοντας τελικά συμβολική μόνο νίκη). Κι αν αυτή η γραμμή «κατακτηθεί» απ’ τους συμμάχους του Άσαντ, θα πρόκειται για ήττα πολλές φορές χειρότερη (για τους σχεδιασμούς της Ουάσιγκτον και των συμμάχων της) απ’ την «επανακατάκτηση» του Aleppo.

(Οι ιδεολόγοι της «καθαρής θεωρίας» και, φυσικά, οι δημαγωγοί νοιώθουν άβολα με το σκληρό γεγονός ότι η έκβαση των πολέμων κρίνεται στο έδαφος και όχι … στα μήντια. Ο.Κ. Έχουμε να ακούσουμε μαλακίες… με τον τόνο… Ως συνήθως.)

Συρία

Τρίτη 6 Ιούνη. Νοτιοανατολικά του Aleppo ο συριακός στρατός και οι σύμμαχοί του προελαύνουν σταθερά, ανακαταλαμβάνοντας κωμοπόλεις και χωριά απ’ τον isis. Σύντομα θα βρεθούν πολύ κοντά στις θέσεις (δίπλα στον Ευφράτη) που έχουν καταλάβει οι ypg και ο αμερικανικός στρατός· εκεί, προφανώς, θα δημιουργηθεί μια άτυπη «συνοριακή γραμμή».

«Καθαρίζοντας» αυτές τις (κυρίως ερημικές) εκτάσεις, ο στρατός του Άσαντ και οι σύμμαχοί του συγκεντρώνουν δυνάμεις για να κινηθούν στον οδικό άξονα Palmyra – Deir ez-Zor. Είναι αυτός ο στρατηγικής σημασίας «διάδρομος» που η προέκτασή του είτε ανατολικά είτε νοτιοανατολικά ενώνει την συρία με το ιράκ· ο διάδρομος που ούτε η Ουάσιγκτον, ούτε το Τελ Αβίβ, ούτε το Ριάντ θέλουν να υπάρξει. Και θα κάνουν τα πάντα για να εμποδίσουν τον συριακό στρατό να τον κατακτήσει. Κατ’ αρχήν μέσω των proxies τους.

Η Deir ez-Zor εξελίσσεται σε «σημείο κλειδί» αυτής της αναμέτρησης. Ως τώρα είναι ένας θύλακας, υπό τον έλεγχο του συριακού στρατού, κυκλωμένος απ’ τον isis. Ο isis μετακινεί μέλη του και βαριά όπλα από άλλα σημεία (και απ’ την Raqqa) στέλνοντας τα πάνω σ’ αυτόν τον άξονα Palmyra – Deir ez-Zor. Προς την μεριά της Palmyra προσπαθεί με «πόλεμο φθοράς» να καθυστερήσει την προώθηση του στρατού του Άσαντ. Στην μεριά της Deir ez-Zor έχει ξεκινήσει μια επίθεση μεγάλης έντασης για να καταλάβει την πόλη. Κινήσεις που εξυπηρετούν τον σχεδιασμό της Ουάσιγκτον – σας φαίνεται παράξενο;

Εν τω μεταξύ η Ουάσιγκτον δημιουργεί βάσεις μέσα στο συριακό έδαφος, σε περιοχές ελεγχόμενες από «φιλικούς» αντικαθεστωτικούς… Η επίσημη δικαιολογία είναι «για να γίνει καλύτερα η επίθεση στον isis απ’ το νότο» – παραμύθια.

Να γιατί, λοιπόν, η αλλαγή πλεύσης της Ντόχα δυσκολεύει τα αμερικανο-ισραηλινο-σαουδαραβικά σχέδια και, απ’ την άλλη, διευκολύνει τις κινήσεις της Δαμασκού. Και να γιατί αντιδρά το Ριάντ και διάφοροι κολαούζοι σα να απειλεί με πόλεμο…

Θα κρατήσει την γραμμή της η Ντόχα; Θα φανεί. Ωστόσο οι ηγεμονικές φιλοδοξίες αυτού του πολύ μικρού αλλά πάμπλουτου κρατιδίου δεν είναι καθόλου καινούργιες. Ούτε είναι καινούργια και άπειρη η «διπλωματία» του. Συνεπώς αν έχει αποφασίσει κάτι, προφανώς το κάνει εν γνώσει των (αναμενόμενων) αντιδράσεων…

Συρία

Παρασκευή 2 Ιούνη. Η Ουάσιγκτον συνεχίζει να εξοπλίζει τις ypg, που δεν θα μπορούσαν παρά να ανταποδώσουν: θα εμποδίσουμε κάθε προσπάθεια εδαφικής επαφής μεταξύ ιράκ και συρίας δήλωσαν. Εννοώντας ότι η μόνη τέτοια επαφή που επιτρέπουν είναι μέσω των δικών τους εδαφών, απ’ όπου άλλωστε καταφτάνουν και οι συστηματικές αμερικανικές ενισχύσεις.

Εντελώς συμπτωματικά το βασικό εμπόδιο στα σύνορα ιράκ / συρίας είναι ο isis. Και, εντελώς συμπτωματικότερο του συμπτωματικού, δυνάμεις του isis προσπάθησαν να ανακαταλάβουν τα συνοριακά εδάφη που έχουν περάσει τον έλεγχο των PMU (δες χτεσινό σχόλιο). H προσπάθεια αποκρούστηκε, ενώ φτάνουν και ενισχύσεις απ’ τον επίσημο ιρακινό στρατό. Θα έλεγε κανείς ότι ο isis, «αντικειμενικά», μπορεί να βοηθήσει την Ουάσιγκτον – για μια ακόμα φορά! Μήπως να φύγουν κάποια στιγμή οι ένοπλοί του απ’ την Raqqa και να πάνε να πολεμήσουν αλλού τον Άσαντ;

Εν τω μεταξύ φαίνεται ότι στις ypgκρατούμενες περιοχές έχει ξεκινήσει μια προσπάθεια «εθνικής ομογενοποίησης». Ως γνωστόν πολλές απ’ αυτές τις περιοχές κατοικούνται από άραβες σύρους και όχι κούρδους, που δέχτηκαν, με το καλό ή το κακό, (το πρώτο είναι οι αμερικανικές παροτρύνσεις και τα δολάρια) να συστρατευτούν με τις ypg.

Αλλά δεν τα πάνε τόσο καλά. Κι αν σκεφτεί κανείς ότι λεφτά υπάρχουν και σε άλλες πλευρές, δεν θα ήταν παράξενο να εκδηλώσουν κάποια στιγμή με ενεργό τρόπο την δυσφορία τους, απομυθοποιώντας τον «απελευθερωτικό θρύλο» των ypg. Προληπτικά (;) η διοίκηση των ypg φαίνεται ότι προσπαθεί να επιβάλει στα αραβικά σχολεία να διδάσκονται τα κουρδικά…

Κάτι θυμίζει αυτό.

Συρία

Πέμπτη 1 Ιούνη. Σας νοιάζει – δε σας νοιάζει θα επιμείνουμε (και άδικο δεν έχουμε). Λοιπόν: η γρήγορη προώθηση των PMU στα ιρακο-συριακά σύνορα (γράφαμε χτες) έχει προκαλέσει μια κάποια αναταραχή στην Ουάσιγκτον και στους συμμάχους της στο συριακό πεδίο μάχης. Ακόμα χειρότερα, επειδή (προκύπτει πως) πέρασαν τα σύνορα και βρίσκονται, πλέον, σε συριακό έδαφος, ypgκρατούμενο, καθ’ οδόν προς την Deir ez-Zor.

Τα αφεντικά των κουρδοκρατούμενων περιοχών στη βόρεια συρία δουλεύουν πια τόσο πολύ και τόσο καθαρά σαν ενεργούμενα της Ουάσιγκτον, που περισσότερο πεθαίνεις! Η Ουάσιγκτον κτύπησε συναγερμό στις γραμμές τους (δεν χρειαζόταν) μπροστά στο εξής πρόβλημα: οι ένοπλοι των ypg έχουν συγκεντρωθεί στα πέριξ της Raqqa, ή βρίσκονται διασκορπισμένοι στα σύνορα με την τουρκία· με άλλα λόγια δεν έχουν οι συρο-κούρδοι proxies της Ουάσιγκτον και του Τελ Αβίβ στρατιωτικές δυνάμεις διαθέσιμες για να σταματήσουν την προώθηση των (φιλοϊρανών) PMU.

Τι μπορούν να κάνουν λοιπόν; Θα στείλουν την αστυνομία τους! Θα εκπαιδευτεί ταχύρρυθμα (απ’ τους αμερικάνους), θα εξοπλιστεί γρήγορα (απ’ τους αμερικάνους) και θα κάνει τι; Μια εκδοχή (λογική απ’ την μεριά τους) είναι να (προλάβει να) επιτεθεί στην Deir ez-Zor πριν πλησιάσουν εκεί όπλα φιλικά προς τη Δαμασκό και την Τεχεράνη. Να την «απελευθέρωσουν» (αποκλείεται, έχει εκεί στρατό πιστό στον Άσαντ) ή, έστω, να την περικυκλώσουν, να καταλάβουν τα πετρελαιοπήγαδα που έχει η περιοχή, για να εμποδίσουν την δημιουργία του διαδρόμου για τον οποίο γράφαμε χτές.

Απέναντι στις ιρακινές PMU η κουρδική «αστυνομία» σαν βιτρίνα των αμερικάνων; Αυτό εκβιάζει καταστάσεις. Ο ρωσικός στρατός κτύπησε με πυραύλους κρουζ, απ’ τη Μεσόγειο, θέσεις του isis στα ανατολικά της Palmyra, για να διευκολύνει την προέλαση του συριακού πεζικού και των συμμάχων του προς την Deir ez-Zor (απ’ τα δυτικά). Υποθέτουμε ότι προτιμήθηκε αυτό αντί για την ρωσική αεροπορία για να μην προλάβουν να ειδοποιηθούν (απ’ τον αμερικανικό στρατό και τα ραντάρ του στην περιοχή) οι “τζιχαντιστές”.

Ακόμα πιο νότια η ρωσική αεροπορία συμβάλει στην αναχαίτιση επιθέσεων φιλοαμερικάνων “αντικαθεστωτικών” ανταρτών, που έχουν (αυτές οι επιθέσεις) σαν σκοπό να τραβήξουν προς τα εκεί φιλοΆσαντ αρβύλες, αδυνατίζοντας την σχεδιαζόμενη προέλαση προς την Deir ez-Zor. Και η Μόσχα καταγγέλλει επίσημα τις “ill-conceived” αεροπορικές αμερικανικές επιθέσεις “που οφελούν τον isis και την al-Nusra”…

Μιλώντας πιο γενικά: στο συριακό πεδίο μάχης οι proxies γίνονται όλο και πιο «διαφανείς». Και μπορεί η καθημερινότητά (μας, σας) να είναι ζόρικη έως πνιγηρή, αλλά ένα μέρος της διακυβεύεται εκεί. Στο συριακό πεδίο μάχης του 4ου παγκόσμιου… 

Δεν καταλαβαίνετε;

Συρία

Τετάρτη 31 Μάη. Τμήμα των «ιρακινών μονάδων λαϊκής κινητοποίησης» (popular mobilization units, PMU), μιας ιρακινής σιϊτικής πολιτοφυλακής που έχει εκπαιδευτεί και ενισχυθεί απ’ τους ιρανούς “φρουρούς της επανάστασης”, έφτασε στα σύνορα ιράκ – συρίας, στα δυτικά της επαρχίας της Nineveh (η αρχαία Νινευή), ανακαταλαμβάνοντας εδάφη απ’ τον isis στο ιράκ.

Το γεγονός ότι στις σχετικές επινίκειες φωτογραφίες στα σύνορα διακρίνεται και ο ιρανός στρατηγός Qassem Soleimani, ανώτατος διοικητής των “φρουρών της επανάστασης”, επιβεβαιώνει ότι η κίνηση των PMU είναι σοβαρή. Το σημείο στο οποίο έχουν φτάσει είναι περίπου 100 χιλιόμετρα απ’ τον θύλακα της Deir ez-Zor, όπου βρίσκεται περικυκλωμένος, εδώ και χρόνια, στρατός του Άσαντ.

Εκπρόσωπος των PMU δήλωσε ότι είναι έτοιμοι να περάσουν τα σύνορα με την συρία, σε συνεργασία με το καθεστώς Άσαντ. Αν συμβεί κάτι τέτοιο τις επόμενες ημέρες ή εβδομάδες, δηλαδή μια διπλή επίθεση απελευθέρωσης της Deir ez-Zor, δυτικά απ’ τον στρατό του Άσαντ και τους συμμάχους του (απέχουν περίπου 150 χιλ) και ανατολικά απ’ τις PMU, τότε θα δημιουργηθεί ο θρυλικός «χερσαίος διάδρομος» ιράν – ιράκ – συρία – λίβανος τον οποίο θέλουν να εμποδίσουν τόσο η Ουάσιγκτον όσο και το Τελ Αβίβ και το Ριάντ.

Φαίνεται ότι γύρω απ’ αυτήν την επιχείρηση (και εναντίον της…) θα υπάρξει μεγάλη ένταση τους επόμενους μήνες. Ένας τέτοιος διάδρομος «κόβει» την ελπίδα της Ουάσιγκτον να κατακτήσει, μαζί με τους ypg, τέτοια και τόσα εδάφη ώστε να απομονωθούν οι περιοχές που ελέγχει ο Άσαντ απ’ την ιρακινή επικράτεια.

Συρία

Παρασκευή 19 Μάη. Αυτή τη φορά δεν ήταν «κατά λάθος»: αμερικανικά βομβαρδιστικά κτύπησαν τον στρατό του Άσαντ (και των πεζικάριων συμμάχων του). «Αποτελούσαν κίνδυνο για τις δυνάμεις μας» είπε το πεντάγωνο, και σιγά ποιος ασχολείται! Αν δεν έχετε γνώση του χάρτη, μπορείτε ωστόσο να το φανταστείτε (σε συνδυασμό με την χθεσινή αναφορά): η αμερικανική επίθεση έγινε εναντίον στρατιωτικής φάλαγγας (τανκς και τεθωρακισμένα μεταφοράς προσωπικού) που κατευθυνόταν προς το “τριεθνικό”, τα συρο-ιρακινο-ιορδανικά σύνορα, όπου έχουν ήδη δημιουργηθεί (με αμερικανική βοήθεια και αεροπορική κάλυψη) θέσεις αντικαθεστωτικών ανταρτών. Πρόκειται για ένα σημείο κοντά στο χωριό al Tanf, όπου αμερικάνοι (πιθανόν και άγγλοι) έχουν ήδη εισβάλει, επειδή “εκπαιδεύουν” αντικαθεστωτικούς αντάρτες κατά …. του isis (έτσι λένε…) Κι αυτό χρησιμοποίησε η Ουάσιγκτον σαν “δικαιολογία”: ότι η συριακή προώθηση έβαζε σε κίνδυνο την βάση της. Εντός του συριακού εδάφους…

Με λίγα λόγια: η Ουάσιγκτον λέει ανοιχτά πλέον ότι α) η συριακή συνοριακή ζώνη (με ιορδανία και ιράκ) “της ανήκει”, και ότι β) υποστηρίζει ανοικτά οποιονδήποτε “μετριοπαθή” θα πολεμήσει (οπωσδήποτε σ’ αυτή τη ζώνη) εναντίον του Άσαντ, των ιρανών φρουρών της επανάστασης, της Χεζμπ’ αλλάχ.

Και εναντίον της ρωσίας; Χτες η ρωσική αεροπορία δεν μπλέχτηκε στην υπεράσπιση των συμμαχικών της κινήσεων προς την al Tanf. Όμως αυτό που δεν έγινε χτες δεν αποκλείεται να γίνει αύριο. Κι αυτό όχι επειδή μερικά στρέμματα ερήμου στον συριακό νότο έχουν ιδιαίτερη σημασία. Αλλά επειδή το αμερικανικό πεντάγωνο, αφού υπερφαλάγγισε / αντικατέστησε τις proxy τακτικές των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών, πίσω απ’ την προεδρία του ψόφιου κουναβιού ξεδιπλώνει μια ξεκάθαρη τακτική «αυτοπρόσωπης» κατοχής στο συριακό πεδίο μάχης. Κατ’ αυτόν τον τρόπο (μια ματιά στον χάρτη το δείχνει) φαίνεται να ελπίζει ότι θα ενωθούν οι κουρδοκρατούμενες περιοχές της βόρειας συρίας με φιλικές προς τις ηπα ανταρτοκρατούμενες περιοχές της νότιας, αφήνοντας τον Άσαντ αποκλεισμένο στα δυτικά.

Ποιος θα το «φάει» αυτό, και για πόσο; Εκείνο που χτες μνημονεύσαμε σαν «στόχο», η Deir ez-Zor, εξελίσσεται ήδη σε μείζονα «ελκυστή» αφού, εκτός απ’ τις προσπάθειες της συμμαχίας του Άσαντ, που επιχειρεί απ’ τα δυτικά για να φτάσει εκεί (και αεροπορικά φτάνει, βομβαρδίζοντας τις περιμετρικές θέσεις του isis), άραβες ιρακινοί αντάρτες, «πιστοί» στη Βαγδάτη, επιτίθενται περίπου στον ίδιο παράλληλο κατά του isis (στο ιράκ) απ’ την απέναντι μεριά, συγκλίνοντας σε ιρακινό έδαφος προς την ίδια κατεύθυνση, προς την Deir ez-Zor. Είναι εντελώς καθαρό: Βαγδάτη, Δαμασκός, Τεχεράνη (και Μόσχα; και Πεκίνο;) θέλουν να εξασφαλίσουν την εδαφική κυκλοφορία ανάμεσα στη συρία και το ιράκ (άρα και το ιράν)· Ουάσιγκτον, Τελ Αβίβ, Ριάντ θέλουν να την κόψουν.