Tag: ιδεολογία

Το κούρντισμα των θανατόμετρων

Τετάρτη 27 Μάη. Προσέξτε τώρα το πιο κάτω απόσπασμα. Προέρχεται απ’ την υπεράνω υποψίας για “αντιπολίτευση” (ή “συνωμοσιολογία”) καθεστωτική “καθημερινή” χτες. Υπό τον τίτλο λιγότερα από 10 κρούσματα σε τρεις ημέρες. Ο τονισμός με υπογράμμιση δικός μας:

… Σύμφωνα με ειδικούς επιστήμονες, τα μέτρα κοινωνικής αποστασιοποίησης για τον κορωνοϊό φαίνεται ότι μείωσαν χρονικά την περίοδο εποχικής έξαρσης της γρίπης στο βόρειο ημισφαίριο κατά περίπου έξι εβδομάδες. Όπως αναφέρουν σε άρθρο τους όπου αναλύουν τα πρόσφατα δεδομένα από τη διεθνή βιβλιογραφία οι γιατροί του ΕΚΠΑ Μαρία Γαβριατοπούλου, Ιωάννης Ντάνασης και Θάνος Δημόπουλος, “τα περιστατικά εποχικής γρίπης στο βόρειο ημισφαίριο συνήθως κορυφώνονται τον Φεβρουάριο και τελειώνουν μέχρι τα τέλη Μαΐου. Ασυνήθιστα, τη φετεινή χρονιά τα εργαστηριακά επιβεβαιωμένα κρούσματα γρίπης μειώθηκαν κάθετα στις αρχές Απριλίου, λίγες εβδομάδες μετά την κήρυξη της πανδημίας. Αξίζει ωστόσο να σημειωθεί ότι, κατά την έναρξή της, η φετεινή επιδημία της γρίπης ήταν ιδιαιτέρως σοβαρή, καθώς παρουσιάστηκε ταχεία έξαρση των κρουσμάτων”.

Είναι ενδεικτικό ότι από τοπικά στοιχεία στην πολιτεία της Νέας Υόρκης προκύπτει ότι αν και η καταγραφή κρουσμάτων εποχικής γρίπης ξεκίνησε μερικές εβδομάδες νωρίτερα από το συνηθισμένο, το ποσοστό των κρουσμάτων μειώθηκε απότομα και η περίοδος της γρίπης έληξε πέντε εβδομάδες νωρίτερα από το παρελθόν.

Στο Χονγκ Κονγκ, η φετεινή περίοδος της εποχικής γρίπης ήταν κατά 63% βραχύτερη από εκείνη των προηγούμενων πέντε ετών και ο αριθμός των θανάτων ήταν 62% χαμηλότερος…

Κάτι μυστηριώδες έγινε εδώ και 3 μήνες στο βόρειο ημισφαίριο!!! Απρόσμενο, ξαφνικό, ασυνήθιστο, ανεξήγητο! Μόλις άρχισαν να πληθαίνουν οι έτσι γουστάρουμε «θάνατοι λόγω covid-19» εξαφανίστηκαν οι αναμενόμενοι θάνατοι από επιπλοκές της γρίπης!!! Έμαθαν οι ιοί της γρίπης ότι κυκλοφοράει άλλος «φονιάς» και έτρεξαν να κρυφτούν απ’ τον φόβο τους; Σκότωνε ο covid-19 τους ιούς της γρίπης σ’ όποιο πνευμόνι τους έβρισκε;

Άγνωστο! Η επιστήμη (εντός ή εκτός εισαγωγικών…) σηκώνει τα χέρια γι’ αυτό το μυστήριο… Μέχρι να ασχοληθεί και μέχρι να βρει μια εξήγηση που να στέκει, ισχύει κάτι που το ξέρουμε πια καλά. Λέγεται κοινή δεξαμενή!!!

Πολύ απλά: οι θάνατοι από επιπλοκές της γρίπης χρεώνονταν στον covid-19… Έτσι «εξαφανίστηκε» η γρίπη… Δεν είναι εξαιρετικά βάσιμο; Δεν είναι εξαιρετικά χρήσιμο;

Η τύχη της επιστήμης…

Τετάρτη 27 Μάη. Αυτό που λέγεται “επιστήμη”, που γεννήθηκε σαν το διαμάντι στο στέμμα της αστικής τάξης, ένα πολύτιμο στήριγμα για την κοινωνική (και την εργατική!) απελευθέρωση απ’ τα σκοτάδια και την βία του χριστιανισμού, έχει αλλάξει αισθητά στη διάρκεια της εξέλιξης του καπιταλισμού. Το πρώτο τεράστιο σοκ, που κλόνισε ίσως συθέμελα την εμπιστοσύνη στην προοδευτικότητα και την απελευθερωτική αξία της επιστήμης, προέκυψε στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο. Όταν η επιστήμη (κάποιες επιστήμες…) έγιναν όπλα μαζικής και ανελέητης καταστροφής και θανάτου. Ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος αποτέλειωσε οποιαδήποτε “ελπίδα” για την ηθική ακεραιότητα της επιστήμης και των επιστημόνων: η Χιροσίμα και το Ναγκασάκι ήταν τόσο ισχυρά “επιστημονικά επιτεύγματα” ώστε ήταν αδύνατο να ξεχαστούν. Έγινε πια ολοφάνερο ότι “επιστήμη” και “καπιταλισμός” είχαν δεθεί τόσο ισχυρά (υπέρ του δεύτερου) ώστε έγιναν συνεταίροι του θανάτου, όλων των θανάτων. Μόνο εξαιρέσεις θα μπορούσε να βρει κάποιος. Και αν…

Εδώ και πάνω από 80 χρόνια η κριτική στην επιστήμη, είτε από επιστημολογική, είτε από ιδεολογική, είτε από πολιτική, είτε από οικονομική άποψη (για τους στόχους, τα συμφέροντα, κλπ) είναι μεν μια σταθερά στις δυτικές κοινωνίες, έχει περάσει όμως από διαφορετικά στάδια, μεταμορφώσεις, έως και αντιστροφές. Στις δεκαετίες του ’50, του ’60, του ’70 και του ’80 ήταν η κοινωνική αριστερά που διέκρινε τις εξουσιαστικές προσφύσεις (και εφαρμογές) διάφορων επιστημών· μια κριτική που διαπνεόταν από κοινωνικά απελευθερωτικούς προσανατολισμούς. Ο πολιτικός φεμινισμός και η πολιτική οικολογία ήταν τα τελευταία μεγάλα κύματα κριτικής και αμφισβήτησης των επιστημονικών αληθειών απ’ τα κάτω· με χειραφετικό σκοπό.

Ύστερα, απ’ τα ‘90s και μετά η κοινωνική αριστερά, εξαφανίστηκε, αφομοιώθηκε· ή έγινε εξεζητημένη, μανιερίστικη, γκρουπουσκουλίαρικη περιστροφή μέσα στη δίνη της απόκτησης «ταυτοτήτων»… Και σταδιακά η δυσπιστία στην επιστήμη άρχισε να οργανώνεται απ’ την άκρα δεξιά, μέσα σε μια γενική τάση ιδεολογικής οπισθοδρόμησης, συντηρητισμού, «επιστροφής στις παλιές αξίες», κλπ. Οι συνωμοσιολογίες είναι βραχίονας αυτής της τάσης… Εξάλλου έγινε αδύνατο να μιλάει κανείς για «επιστήμη» σκέτη: οι τεχνοεπιστήμες είναι η πραγματικότητα, κι αυτές είναι που χρηματοδοτούνται και προμοτάρονται. «Αν δεν έχει γρήγορες και εμπορικά αξιοποιήσιμες εφαρμογές είναι αδιάφορο έως άχρηστο οτιδήποτε επιστημονικό».

Η ανάδυση των καθεστωτικών «ειδικών» μόνο και μόνο για να νομιμοποιήσουν την τρομοπαραγωγή περί τον covid-19 έγινε υποχρεωτικά μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο, μέσα σ’ αυτά τα ευρύτερα κοινωνικά και ιδεολογικά συμφραζόμενα. Μας έδειχναν, υποτίθεται, με κύρος και υπευθυνότητα, τον κίνδυνο, τον Θάνατο που γυρόφερνε. Στην πραγματικότητα μας έδειχναν τα γυμνά τους οπίσθια…

Τι κατάφεραν έτσι; Τι πέτυχαν; Τι πέτυχε ο ντόπιος αρχιερέας και η «ιερά σύνοδος υγείας»; Τι πέτυχαν οι όμοιοί του αλλού; Έδωσαν μια γερή ώθηση σ’ αυτήν την γενική τάση διανοητικής οπισθοδρόμησης, μαζικού παλιμπαιδισμού… αυτό πέτυχαν!!! Πέτυχαν, μιλώντας τις γλώσσες του θανάτου και της πειθάρχησης «επιστημονικώ δικαίω», να ενισχύσουν το παραλήρημα του θανάτου και της πειθάρχησης χωρίς επιστημονικά φτιασίδια και επιχειρήματα… αυτό πέτυχαν!!!

Στο βαθμό που, ουσιαστικά, πρόκειται για τακτικές εξουσίας, για βιοπολιτική, και καθόλου για επίδειξη κάποιας στοιχειωδώς έντιμης επιστήμης (έστω και σαν ιδεολογίας ειδικών…) είτε το έχουν συνείδηση είτε όχι, τους βολεύει μια τέτοια επιτυχία. Γιατί έχοντας έναν ανορθολογικό αντίπαλο η μορφή – κράτος (θα) μπορεί να αυτο-επιδεικνύεται όχι μόνο σαν σωτήρας και προστάσης αλλά, επίσης, σαν ο μόνος επιτρεπτός «ορθολογισμός». Δείχνοντας τα αφεντικά και οι εκπροσωποί τους την κοινωνική παράνοια που οι ίδιοι κατασκευάζουν και οι μικροαστοί υποτακτικοί τους υιοθετούν, θα κατάσχουν για λογαριασμό της εξουσίας τους την λογική…

Αν δεν ανακτήσουμε γρήγορα και αποτελεσματικά, σαν σύγχρονη εργατική τάξη, την χειραφετικότητα της συνεκτικής κριτικής και στην (καπιταλιστική) επιστήμη, τότε…

Κάτω απ’ την βάση 1…

Σάββατο 16 Μάη. Είναι διάφοροι εδώ κι εκεί που βλέποντας ότι το ψόφιο κουνάβι υποστηρίζει (σχετικά με τον covid-19) ότι «δεν τρέχει τίποτα» (παρότι έχει κηρύξει κι αυτός «πόλεμο»…), μπερδεύονται. Μπερδεύονται ακόμα περισσότερο όταν βλέπουν φασίστες εδώ ή εκεί να εκδηλώνονται … υπέρ της «ελευθερίας»!!! Καταλήγουν λοιπόν να γίνονται ακόμα πιο πιστοί «φίλοι της καραντίνας» … για επαναστατικούς λόγους!!! Καταλήγουν επίσης να τσουβαλιάζουν την κριτική στο βιο-πληροφορικο-ασφαλίτικο σύμπλεγμα με όσους χρεώνουν στις κεραίες 5G τον ιό! Είναι σα να ταυτίζουν την κριτική στο τεχνοεπιστημονικό σύμπλεγμα με τους flat earthers· τέτοια ευστοχία!

Οπωσδήποτε υπάρχει εδώ (και δεν είναι η πρώτη φορά) μια επικίνδυνη μυωπία. Διότι αν η αντίθεση «καραντίνα ή όχι» είναι όπως την διαμορφώνει το ίδιο το σύστημα, τότε τύποι σαν τον Μacron, τον Σάντσες ή τον ρημαδοΚούλη είναι βαθιά κομμουνιστές! «Βάζουν τους ανθρώπους πάνω απ’ τα κέρδη», ενόσω οι άλλοι «βάζουν τα κέρδη πάνω απ’ τους ανθρώπους»…

Εν μέρει υπάρχει μια ιστορική εξήγηση γι’ αυτό το ιδεολογικό χάος, το οποίο δεν μας εκπλήσσει. Η εργατική κριτική τόσο στις δυτικές / αστικές απόψεις περί υγείας όσο και στα δυτικά «συστήματα υγείας» έχει ταφεί σιωπηλά μαζί με τις δεκαετίες του ’60 και του ‘70· όταν προκάλεσε τις κυρίαρχες πεποιθήσεις… Η χρονική απόσταση δεν έμεινε κενή. Απ’ την εποχή του aids/HIV (‘80s και μετά) το σύστημα, είτε με την μορφή ιατρικών διαγνώσεων, είτε με την μορφή συστημάτων υγείας, είτε με την μορφή φαρμακοβιομηχανιών, είτε με την μορφή «συμβουλών υγείας κι ομορφιάς» για μαζική χρήση, είτε τέλος με διάφορες μορφές ναρκισσιστικού υγιεινισμού, σε συνδυασμό με τη νεοφιλελεύθερη ανάδυση του Εγώ – Κεφάλαιο, έφτιαξαν ένα υγιεινιστικό καθεστώς «υπεράνω πολιτικών ιδεολογιών»… Το ότι τώρα διάφοροι ψάχνοντας να βρουν μια «δεξιά» και μια «αριστερά» της βιοπολιτικής αναδιάρθρωσης – για να πάρουν κι αυτοί μια κάποια «θέση» – ψωνίζουν απ’ το καλάθι, ήταν αναμενόμενο. Όπως αναμενόμενο είναι ότι (οι ντόπιοι) δεν μπορούν να καταλάβουν τι γράφεται εδώ από αδιαπραγμάτευτα εργατική (και ενήλικη!) σκοπιά.

Σε κάθε περίπτωση οι ακροδεξιοί / φασίστες είναι γνωστό τι ακριβώς υπερασπίζονται εδώ και δεκαετίες: τα μικροαστικά συμφέροντα, τα «μικρο-μεσαία» αφεντικά… Τα οποία εδώ και 1 ή 2 δεκαετίες έχουν αρχίσει να διαισθάνονται ότι απειλούνται απ’ την καπιταλιστική εξέλιξη. Πρόκειται, για να το πούμε σωστότερα, για τις πιο καθυστερημένες πλευρές του κεφάλαιου που νοιώθουν, υποψιάζονται ή και καταλαβαίνουν ότι ξεπερνιούνται απ’ τις (καπιταλιστικότατες) αλλαγές μεγάλης κλίμακας. Αυτό δίνει (στους ανίδεους ή στους δημαγωγούς του συστήματος) την δυνατότητα να βαφτίζουν την ακροδεξιά αντίδραση (και την νοσταλγία του στοιβαρού έθνους / κράτους…) αντισυστημική! Έγινε κατά κόρον στη διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας, με αφορμή την πιο πρόσφατη όξυνση της κρίσης / αναδιάρθρωσης – το θυμάστε;

Γιατί λοιπόν ένα μέρος των ακροδεξιών μικροαστών διεθνώς εκδηλώνεται κατά των πραξικοπηματικών γενικών απαγορεύσεων; Επειδή αγαπούν την ελευθερία γενικά κι αόριστα; Είναι κατά βάθος φιλελεύθεροι; Όχι βέβαια! Αντιδρούν επειδή απ’ τις καραντίνες θίγονται τα συμφέροντα αυτού του «μικρο-μεσαίου επιχειρείν», στις διάφορες μορφές και εκδοχές του· περισσότερο (ή πιο θανατηφόρα) απ’ τις μεγαλύτερες σε κλίμακα επιχειρήσεις. Που έχουν άλλες δυνατότητες συσσώρευσης, ελιγμών, δανεισμού ή/και υποστηρίξης απ’ τη μορφή – κράτος.

Είναι εύλογο ότι στην υπεράσπιση των συγκεκριμένων συμφερόντων οι ακροδεξιοί μικροαστοί χρησιμοποιούν επιχειρήματα αμφισβήτησης της φονικότητας του covid-19, ανακατεμένα κατάλληλα με θεωρίες συνωμοσίας (π.χ. 5G κεραίες…). Έτσι δημιουργείται μια ορισμένη σύγχιση: μήπως αμφισβητούν όλο το υγιεινιστικό οικοδόμημα; Καθόλου!!! Εκείνο που τους βολεύει, είτε το λένε ρητά είτε όχι, είναι το επόμενο στάδιο της βιοπολιτικής διαχείρισης! Το πιο high tech και πιο εξατομικευμένο μοντέλο καθολικής επιτήρησης, που φαίνεται ότι σέβεται την «ομαλή λειτουργία της οικονομίας» – αρκεί να παραστήσει ότι «σέβεται» και μερικά απ’ τα κλασσικά στερεότυπα της άκρας δεξιάς, όπως π.χ. η οικογένεια ή/και η εκκλησία…

Πρόκειται για το ίδιο ακριβώς κοινωνικό και πολιτικό υποκείμενο που θα κατηγορούσε σαν μολυσματικούς τους «ξένους», αν του δινόταν η ευκαιρία. Απ’ αυτή την άποψη είναι χαρακτηριστικοί οι οπαδοί του ψόφιου κουναβιού. Έχουν υποστηρίξει κάθε ρατσιστική ή και σεξιστική ρητορική του στο παρελθόν· αλλά τώρα δεν βρίσκουν τους συνηθισμένους «εχθρούς του έθνους» για να τους χρεώσουν τον covid-19. Είναι πιθανό ωστόσο να υιοθετήσουν την κίνα σαν «υγιεινιστικό εχθρό», πράγμα που βολεύει γενικότερα τον αμερικανικό (και όχι μόνο) ιμπεριαλισμό.

Πρακτικά αυτό που συμβαίνει με την ακροδεξιά είναι ότι δεν μπορεί να διαχειριστεί σύμφωνα με τους γνωστούς της τρόπους μια απειλή / έναν φόβο τον οποίο αδυνατεί να στρέψει (να «χρεώσει») σε κάποιους «κατώτερους». Αυτό που της απομένει είναι να πλασσαριστεί στις οικονομικές συνέπειες της τρομοεκστρατείας, υπέρ του «μικρομεσαίου επιχειρείν». Οι συνέπειες είναι υπαρκτές, χωρίς αμφιβολία. Αλλά δεν έχουν καμμία σχέση με τις συνέπειες που έχει πάνω στην σύγχρονη εργατική τάξη όχι μόνο η φονικότητα του ιού (για τα περιθωριοποιημένα τμήματά της) αλλά κυρίως ο συνδυασμός των «ψηφιακών» συστημάτων υγείας / ασφάλειας με την γενική καπιταλιστική αναδιάρθρωση.

(φωτογραφία: Να βάζουν έλικες στα κεφάλια τους τα κινεζόπουλα / υγιεινομικές βόμβες μπορείς να το πεις έως και χαριτωμένο. Αλλά αυτοί εδώ τι παριστάνουν;

Απλά δείχνουν ότι χάθηκε το μέτρο της γελοιότητας… Ridiculcopters σε γερμανικό καφέ..…)

Κάτω απ’ την βάση 2…

Σάββατο 16 Μάη. Ποιές είναι οι συνέπειες πάνω στη σύγχρονη εργατική τάξη; Η κλασσική αριστερά του κράτους και του κεφάλαιου, αφού πρώτα αποδέχθηκε την κήρυξη του πολέμου κατά του αόρατου εχθρού (συνεπώς όλη την προβοκατόρικη, τρομοκρατική ρητορική, χωρίς καν να αναρωτηθεί από που προέρχεται και τι υπηρετεί…) στις διάφορες μορφές της, εστιάζει στην φροντίδα των περισσότερο εκτεθειμένων σ’ αυτόν τον πόλεμο. Είτε κάποιες κοινωνικές μειονότητες, είτε κατηγορίες πληβείων που βρίσκονται (για οικονομικούς ή/και κοινωνικούς λόγους) στο περιθώριο ή και έξω απ’ τα όποια συστήματα υγείας. Εστιάζει επίσης στην ενίσχυση του προσωπικού των δημόσιων συστημάτων υγείας.

Από μια πρώτη ματιά αυτή η προσέγγιση δεν είναι “αυτόματα” λαθεμένη. Υπάρχει βέβαια ένα πολύ σοβαρό ζήτημα: αποδεχόμενη την κήρυξη του πολέμου αυτή η αριστερά του κράτους και του κεφάλαιου αποδέχτηκε μαζί την επιστράτευση των δημόσιων συστημάτων υγείας “κατά του covid-19”, που οδήγησε στην εκκένωσή τους. Δηλαδή στο διώξιμο όλων των άλλων ασθενειών / ασθενών, με ό,τι επιβαρυντικό για την υγεία τους σημαίνει κάτι τέτοιο (κάποιοι μιλούν για χιλιάδες θανάτους διεθνώς, αλλά θεωρούμε ότι αυτή είναι μια εξέλιξη που δεν μπορεί να μετρηθεί ακόμα). Αποδεικνύεται έτσι μια σοβαρή, μια έντονη έως και καταστροφική αντινομία στην “αριστερή” συνηγορία στα υγιεινιστικά πραξικοπήματα: γίνεται στο όνομα της δημόσιας υγείας αλλά οδηγεί στο ακριβώς αντίθετο· άσχετα με τον covid-19. Η ενδο-οικιακή βία που εκτοξεύτηκε στη διάρκεια των κατ’ οίκων αποκλεισμών ήταν επίσης προβλέψιμη· αλλά αν ο «πόλεμος στον αόρατο εχθρό» είναι το κύριο καθήκον, γίνεται σιωπηλά ανεκτή;

Δυστυχώς η συνηγορία στον “πόλεμο” δεν αποδείχθηκε τίποτα άλλο από συνηγορία σ’ έναν πρωτοφανή συστημικό κοινωνικό “δαρβινισμό”… (Η ασταμάτητη μηχανή αναρωτιέται: υπάρχει σήμερα κάποιος που δεν έχει χαμπαριάσει ότι κάτω απ’ την υγιεινιστική τρομοκρατία καταστρέφονται, και θα συνεχίσουν να καταστρέφονται, άπειρες χιλιάδες ζωές σ’ όλον τον πλανήτη;)

Δεν είναι, λοιπόν, de facto λάθος η έμφαση στην φροντίδα των πιο εκτεθειμένων σ’ αυτήν (και σε οποιαδήποτε άλλη, π.χ. γρίπης) επιδημία· είναι όμως εντελώς λάθος όλα τα υπόλοιπα. Η πεποίθηση, για παράδειγμα, ότι αυτό είναι όλο κι όλο ό,τι αφορά την σύγχρονη εργατική τάξη: το να υπάρχουν μάσκες και αντισηπτικά στις δουλειές, το να τοποθετούν (τα αφεντικά) του εργάτες αλυσίδας σε απόσταση ασφαλείας, κλπ. Ή το να παίρνουν τα επιδόματα όλοι όσοι έχουν μείνει χωρίς δουλειά…

Κι αυτή η χειραγώγηση είναι που συμβαίνει κυρίως. Για άλλη μια φορά η χιλιοτσαλακωμένη έννοια της αλληλεγγύης καταλήγει πλυντήριο για την πολιτική και ιδεολογική συστράτευση με τον κύριο όγκο των «εχθρικών δυνάμεων». Το ίδιο ακριβώς έγινε στα μέρη μας την προηγούμενη δεκαετία, την εποχή των «αγανακτισμένων στις πλατείες», όταν απ’ την μια μεριά η κοινωνική αλληλεγγύη και απ’ την άλλη τα «έξω απ’ την ε.ε.» και «ζήτω η δραχμή» έφτιαξαν εκείνο το ωραίο πατριωτικό δίδυμο συριζα/φασίστες. Κανείς δεν έκανε αυτοκριτική τότε, και κανείς δεν πρόκειται να κάνει τώρα για την μετατροπή της «επιμελητειακής υποστηρίξης» σε «μέτωπο πρώτης γραμμής»! Διότι τώρα, όπως και τότε, η φροντίδα υπέρ των πιο εκτεθειμένων είναι σημαντική μεν αλλά σαν επιμελητεία. Οι αιχμές του αντιπάλου (του κράτους και του κεφάλαιου) βρίσκονται αλλού. Κι αν δεν εντοπίζονται καν και καν, αυτό τις διευκολύνει αφάνταστα!

Ναι, λοιπόν: θα φορούν μάσκες (είναι πάμφηνες άλλωστε, επιβαρύνουν ελάχιστα το «εργατικό κόστος») …οι εργάτες του «κάτω κόσμου»: στις υπεραποθήκες του ηλεκτρονικού εμπορίου, στα data centers, στα ορυχεία λιθίου και των υπόλοιπων σπανίων γαιών, στις αποστειρωμένες βιομηχανίες παραγωγής βρώσιμων πρωτεϊνών, στα ρομποτοποιημένα θερμοκήπια, στις γραμμές συναρμολόγησης κάθε είδους «έξυπνων» συσκευών, στα νευρωνικά εργοστάσια, οι νοσοκόμες και οι εργάτες ανθρώπινης φροντίδας σαν πιο φτηνοί απ’ τα αντίστοιχα ρομπότ, οι μεταφορείς λιανικής σαν φτηνότεροι ή πιο κατάλληλοι απ’ τα drones… Και θα κρατάνε αποστάσεις ασφαλείας μεταξύ τους· θα διευθετηθεί κι αυτό… Θα υπάρχουν επίσης ανθρώπινες χωματερές – όπως σήμερα – όπου το να περνάς στο πόδι ήπιες μολύνσεις σαν του covid-19 θα οφείλεται στο ότι θα πεθάνεις πριν τα 40 από διάφορες χημικές δηλητηριάσεις.

Αλλά και ο «πάνω» και ο «κάτω» κόσμος θα έχουν το ίδιο ημερολόγιο: π.c. και μ.c. Που σημαίνει προ covid και μετά covid…

(φωτογραφία πάνω: Τα αφεντικά της βιομηχανίας κρέατος σε διάφορα κράτη – ηπα, γερμανία, ισπανία, αυστραλία, βραζιλία, αγγλία – αδιαφόρησαν για την υγεία των εργατών τους. Θα έπρεπε να κάνουν αλλαγές στις αλυσίδες «συναρμολόγησης της μπριζόλας»… Το αποτέλεσμα ήταν να «κολλήσουν» covid-19 χιλιάδες τέτοιοι εργάτες. Στις ηπα πέθαναν (ή ρίχτηκαν στην «κοινή δεξαμενή…) 48. Στις περισσότερες περιπτώσεις είναι εργολαβικοί και μετανάστες. Τα ωράρια είναι εξαντλητικά· οι μισθοί χαμηλοί· και οι μετανάστες στις ευρωπαϊκές επιχειρήσεις μένουν ομαδικά σε κοντέινερ κοντά στα εργοστάσια κρέατος… Είναι ιδιαίτερα ευάλωτοι απ’ την άποψη της υγείας τους ακόμα και χωρίς covid 19…

φωτογραφία κάτω: Αλλά υπάρχει λύση, όχι ιδιαίτερα ακριβή για τ’ αφεντικά, πέρα απ’ τα ατομικά μέσα προστασίας. Πλεξιγκλάς, περισσότερο πλεξιγκλάς, πλεξιγκλάς παντού).

“Βιοασφάλεια”

Σάββατο 16 Μάη. Μόλις η προσοχή (και κατά συνέπεια οποιαδήποτε σοβαρή συζήτηση) φύγει απ’ την μικροκλίμακα και απ’ την λούμπεν χριστιανική ηθικολογία, ο ορίζοντας γίνεται επικίνδυνα ανεξερεύνητος. Σ’ αυτό που για την συνηθισμένη μικρόνοια είναι το άγνωστο (και καλύτερα να αποφεύγεται) κενό είναι όμως που τα αφεντικά κτίζουν τα κάστρα τους. Μέρα μεσημέρι! Κι ύστερα…

Αντιγράφουμε (χρειάζεται η υπογραφή για να δώσει «εγκυρότητα»; Όχι, εγγυόμαστε: δεν είναι απ’ τα σκουπίδια):

… Στο βιβλίο του «Θύελλες Μικροβίων» (Tempetes Microbiennes) του 2005, ο Patrick Zylberman, καθηγητής ιστορίας της υγείας στο Παρίσι, περιέγραψε με λεπτομέρειες την σύνθετη διαδικασία μέσω της οποίας η ασφάλεια της υγείας, που ήταν για πολύ καιρό στο περιθώριο των πολιτικών στρατηγικών, άρχισε να σέρνεται προς το κέντρο της σκηνής στις αρχές των ‘00s. Ο Π.Ο.Υ. είχε ήδη φτιάξει ένα δεδικασμένο το 2005, όταν προειδοποιούσε για “50 εκατομμύρια νεκρούς” σ’ όλο τον κόσμο που θα τους προκαλούσε η επεκτεινόμενη γρίπη των πτηνών. Μέσα απ’ αυτό το χειρότερο worst-case σενάριο που είχε ποτέ παρουσιαστεί για μια επιδημία, ο Ζylberman προέβλεψε ότι «ο υγιεινιστικός τρόμος» θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σαν εργαλείο διακυβέρνησης.

Αυτό το worst-case σενάριο ανακαινίστηκε τώρα που μιλάμε. Η ιδέα ενός υποχρεωτικού γενικού αποκλεισμού δεν έχει καμμία ιατρική δικαιολόγηση ούτε στηρίζεται σε οποιαδήποτε επιδημιολογική έρευνα σε ότι αφορά την αντιμετώπιση μιας πανδημίας. Κι όμως αυτό ήταν που κατοχυρώθηκε σαν ηγεμονική πολιτική – με αναπόφευκτη συνέπεια μια ατέλειωτη μάζα ανέργων. Όλα αυτά βασισμένα σε αποτυχημένα, παραληρηματικά μοντέλα του είδους του Imperial College, που επιβλήθηκαν από πανίσχυρες ομάδες πίεσης, απ’ το παγκόσμιο οικονομικό φόρουμ ως το συμβούλιο ασφαλείας του Μονάχου.

Δείτε για παράδειγμα τον δρ. Richard Hatchett, πρώην μέλος του εθνικού συμβουλίου ασφαλείας στη διάρκεια της πρώτης κυβέρνησης του Μπους του Β, που προωθούσε τον υποχρεωτικό εγκλεισμό του συνόλου του πληθυσμού ήδη απ’ το 2001. Τώρα ο Hatchett διευθύνει την Συμμαχία Καινοτομιών Επιδημικής Ετοιμότητας (CEPI), έναν πολύ ισχυρό οργανισμό που συντονίζει παγκόσμια τις επενδύσεις σε εμβόλια, και είναι πολύ κολλητός με τις μεγάλες φαρμακευτικές. Ο CEPI τυχαίνει να είναι παιδί της γονιμοποίησης του παγκόσμιου οικονομικού φόρουμ από το ίδρυμα του Bill και της Melinda Gates.

Ο Ηatchett θεωρεί τον αγώνα κατά του covid-19 σαν «πόλεμο». Η ορολογία – υιοθετημένη απ’ τους πάντες, απ’ τον πρόεδρο Trump ως τον πρόεδρο Μacron – βάζει τους όρους του παιχνιδιού. Θυμίζει – τί άλλο; – τον παγκόσμιο πόλεμο στην τρομοκρατία, όπως κηρύχτηκε τον Σεπτέμβρη του 2001 απ’ τον Donald Rumsfeld.

O Rumsfeld έχει διατελέσει πρόεδρος της πολύ μεγάλης βιοτεχνολογικής εταιρείας Gilead. Μετά την 11η 9ου, όντας στο Πεντάγωνο, ήταν πολύ απασχολημένος με το να θολώσει την διάκριση ανάμεσα σε πολίτες και στρατό σε σχέση με τον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας». Εκεί ήταν που διαμορφώθηκε το concept του «γενικευμένου υποχρεωτικού εγκλεισμού», με τον Hatchett σαν βασικό παράγοντα του σχεδιασμού.

Καθώς επρόκειτο για δημιούργημα των στρατιωτικοποιημένων Big Farma, αυτός ο εγκλεισμός δεν είχε τίποτα να κάνει με την δημόσια υγεία. Αυτό που ενδιέφερε ήταν η στρατιωτικοποίηση της αμερικανικής κοινωνίας ώστε να είναι διαχειρίσιμη στην περίπτωση βιολογικού πολέμου – που εκείνη την εποχή αποδιδόταν αυτόματα σε κάποια τρισάθλια αλλά τεχνολογικά ικανή al-Qaeda.

Η τωρινή εκδοχή αυτού του project – βρισκόμαστε σε «πόλεμο» και κάθε πολίτης πρέπει να μείνει σπίτι του – παίρνει την μορφή που έχει ονομαστεί «ιατρο-στρατιωτική δικτατορία»…. Ο Agamben κατάφερε να τετραγωνίζει τον κύκλο: σημειώνει ότι δεν είναι πια δικαίωμα των υπηκόων στη δύση η ασφάλεια της υγείας τους· τώρα είναι υποχρεωμένοι με δικαστική απόφαση να είναι υγιείς. Αυτό, με μια κουβέντα, είναι η βιοασφάλεια (biosecurity)…. H κοινωνική αποξένωση (social distancing) είναι ο πολιτικός κανόνας, όπου ένα ψηφιακό matrix αντικαθιστά την ανθρώπινη αλληλεπίδραση η οποία, εξ ορισμού, από τώρα και στο εξής θα θεωρείται θεμελιωδώς ύποπτη και πολιτικά «μολυσματική»…

Aν σ’ αυτόν τον σκληρό δρόμο προς την «βιο-ασφάλεια» πετύχετε πουθενά τα τροφο-φάρμακα, ρωτείστε είτε τους φίλους του ψόφιου κουναβιού είτε τους φίλους του κυρ Βασίλη, του άρχοντα Θυρών και Παραθύρων, αν ξέρουν να σας πουν κάτι γι’ αυτά…

Το διπλό αφεντικό 10

Πέμπτη 14 Μάη. Είναι τυπικά λογικό (αλλά όχι εργατικά συμφέρον) ότι οι μισθωτοί, τρομοκρατημένοι ήδη απ’ την (δήθεν) “μεγάλη φονικότητα του ιού” φοβήθηκαν επιπλέον, όταν άρχισαν να κατεβαίνουν τα ρολά, μην χάσουν τους όποιους μισθούς απ’ τις όποιες δουλειές δούλευαν. Τα αφεντικά φοβήθηκαν σιωπηλά κάτι ακόμα χειρότερο: το να πρέπει να κάνουν απολύσεις και να πρέπει να πληρώσουν αποζημιώσεις… (Οι “μαύροι”, ανασφάλιστοι, εξαιρούνται – αλλά είναι αμφίβολο αν μπόρεσαν να γλυτώσουν οτιδήποτε).

Η εμφάνιση της μορφής – κράτους σαν “πουγκί”, που φαίνεται να “επιδοτεί” τους καταγραμμένους ανέργους του πολέμου κατά του αόρατου εχθρού αλλά, επιπλέον, βοηθούσε τους εργοδότες για να μην κάνουν απολύσεις, ούτε όμως να πληρώνουν μισθούς (υπάρχει ήδη εμπειρία τέτοιων νόμων, απ’ την εποχή της “κρίσης χρέους”…) θεωρήθηκε σωτήρια! Πράγματι στα μέρη μας τα 533 (για ένα μήνα + 277 για άλλο μισό = 800) ευρώ ήταν κάτι του είδους “στην αναβροχιά καλό είν’ και το χαλάζι”. Παράδοξο ή όχι, σε άλλες εποχές, σχεδόν πριν έναν αιώνα, σε παρόμοια ζόρια για τα αφεντικά, οι συνθήκες (και οι αντιλήψεις) ήταν διαφορετικές – αναφερόμαστε στις ηπα και στην κρίση του 1929. Παρότι το ρουσβελτιανό κράτος έδρασε σε κάποιο βαθμό “φιλεργατικά” (και πρωτο-κεϋνσιανά) η εργατική συνείδηση είχε ακόμα στόχο και αντίπαλο τα αφεντικά. Κι έτσι μπορούσε να απαιτεί πράγματα που τώρα θα φαίνονται αδιανόητα…

Μέσα στον τωρινό ζόφο της μαζικής μικροαστικοποίησης των εργατών, πάσχοντας απ’ αυτήν την εντελώς περιθωριακή, ζόρικη, σκληρά υποτιμημένη (έως άγρια συκοφαντημένη) ιδέα ότι εργατική, ανταγωνιστική, κινηματική πράξη είναι το να ξέρεις και να δρας έγκαιρα και όχι εκ των υστέρων (και σίγουρα όχι τα “μνημόσυνα”!!…), το συμβούλιο για την εργατική αυτονομία εξέθεσε δημόσια πριν πάνω από 2 χρόνια τα βασικά χαρακτηριστικά του “βασικού εγγυημένου εισοδήματος”, τα επιχειρήματα υπέρ του, και το γιατί όλα αυτά είναι αντεργατικά. Και δεν το έκανε με άγνοια κινδύνου: υπήρχαν και υπάρχουν πολλοί που υπερασπίζονται σαν “ριζοσπαστικό / απελευθερωτικό” μέτρο την εμφάνιση του κράτους σαν δεύτερου αφεντικού· και ακόμα χειρότερα βαφτίζουν τέτοιου είδους κρατικές παροχές “κοινωνικό μισθό”. Ως εάν το ώριμο, postmodern καπιταλιστικό κράτος του 21ου αιώνα να έπαθε κάποιον «ηθικό κλονισμό», και να αποφάσισε από κόμμα των αφεντικών να γίνει υπηρέτης της σύγχρονης εργατικής τάξης, και μάλιστα χωρίς καν αυτή να ματώσει απαιτώντας το…

Οι τωρινές συνθήκες, όπου η δημιουργία μαζικής «τεχνικής» ανεργίας εξηγείται (βιαστικά έως εντελώς απρόσεκτα) σαν η παράπλευρη απώλεια των υγιεινιστικών πραξικοπημάτων ενώ θα έπρεπε να συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο για την εργατική κριτική (δηλαδή η μαζική παραγωγή ανεργίας να θεωρείται έως και ικανή αιτία για τα γενικευμένα lockdown…), μερικές υπενθυμίσεις για το πως το καπιταλιστικό κράτος και οι οπαδοί του (κάποιοι από άγνοια και αφέλεια· οι υπόλοιποι από δόλο…) συνηγορούσαν υπέρ του «διπλού αφεντικού» ΠΡΙΝ τον covid-19, βοηθούν ίσως στο να ξεκαθαριστούν τα βασικά.

Πρώτα αυτό το σύντομο video:

Το διπλό αφεντικό 11

Πέμπτη 14 Μάη. Το πιο χτυπητό στοιχείο του πιο πάνω προπαγανδιστικού video είναι ότι υπονοεί ένα κράτος που όχι μόνο δεν είναι καπιταλιστικό, αλλά είναι κάτι σαν φιλανθρωπικό ίδρυμα. Όμως αν προσέξει κανείς μπορεί να εντοπίσει τους υπαινιγμούς: το να γίνει το κράτος «δεύτερο αφεντικό» (όπως το εννοούμε εμείς) θα είναι πολύ οικονομικότερο σε σχέση με τα “έξοδα” του χάους των επιδομάτων που είναι κληρονομιά του φορντικού παρελθόντος και της 2ης βιομηχανικής επανάστασης και απαιτούν μια εκτεταμένη (κρατική) γραφειοκρατία για να ελέγχει τις προϋποθέσεις και τις κατηγοριοποιήσεις επιδότησης του καθενός / της καθεμιάς χωριστά. Συνεπώς το «ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα» είναι ο αποπληθωρισμός των παλιότερων επιδομάτων…

Είναι αυτή η «απλοποίηση» που έκανε τον σκληρά νεοφιλελεύθερο Friedman οπαδό της ιδέας:

Για την δική μας εργατική κριτική, αυτό το (δεύτερο) video ξεκαθαρίζει την βασική αιτία που κάνει αναγκαία την εμφάνιση της μορφής – κράτους σαν διαχειριστή της «αγοράς εργασίας» στο σύνολό της: η τεχνολογική ανεργία στη φάση επιτάχυνσης της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης και, ακόμα περισσότερο, οι πολιτικές συνέπειες (για την σταθερότητα του συστήματος) που (θα) έχει αυτή.

Κι όλα αυτά κουβεντιάζονταν και προωθούνταν προ covid-19… Έχει αλλάξει κάτι εξαιτίας του φονιά ιού; Ή παράγωγο της τρομοεκστρατείας είναι η επιτάχυνση της-εμφάνισης-του-προβλήματος (εργασία, αγορά εργασίας, διαχείρισή της) μαζί με την-εμφάνιση-της-λύσης του;

Η εγκαθίδρυση κάποιου είδους «ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος» έχει δουλευτεί τα προηγούμενα χρόνια· αλλά δεν είναι η μόνη εκδοχή νομιμοποίησης του «δεύτερου αφεντικού» στην τωρινή φάση. Υπάρχει άλλη μία, περισσότερο α λα καρτ, που στοχεύει σ’ εκείνο το μέρος της σύγχρονης εργατικής τάξης που ούτε μπορεί να δουλέψει-απ’-το-σπίτι ούτε όμως θα ξαναβρεί την δουλειά που έκανε πριν την τρομοεκστρατεία· σίγουρα όχι σύντομα. Στον πυρήνα του ζητήματος οι διαφορές ανάμεσα σ’ αυτές τις δύο εκδοχές είναι συγκυριακές. Ο «φόβος της μόλυνσης» καλλιεργήθηκε για να τεθεί το κοινωνικό εργοστάσιο σε επιτήρηση σε πολλά επίπεδα· κι όχι μόνο σε ότι αφορά την οργάνωση της εργασίας / εκμετάλλευσης. Μπορεί να διατηρηθεί αυτός ο φόβος για αρκετό καιρό, ακόμα και μετά τον covid-19.

Αλλά το πιο ουσιαστικό από καπιταλιστική άποψη είναι οι ριζικοί μετασχηματισμοί – και η σταθεροποίησή τους, με ή χωρίς υγιεινιστικούς φόβους τέτοιου είδους. Κάποιοι θα γίνουν γρηγορότερα από άλλους· κάποιοι είναι προϋποθέσεις άλλων.

Υπάρχει, όμως, εργατική απάντηση στην καθιέρωση του «διπλού αφεντικού»; Και πως αντιπαρατίθεται;

(συνέχεια στα επόμενα)

Το διπλό αφεντικό 8

Τετάρτη 13 Μάη. Διάλυση της έννοιας του (άμεσου) μισθού σαν της υλικής εκδήλωσης της ανταγωνιστικής σχέσης ανάμεσα στους εργάτες και τα αφεντικά… Έλεγχος του συνόλου της αγοράς εργασίας προς όφελος των αφεντικών συνολικά… Κατάργηση (ή περιορισμός) της εργατικής ανταγωνιστικής δράσης… Θόλωμα των βασικών χαρακτηριστικών της μισθωτής εργασίας… Ακόμα κι αν αυτά και μόνο αυτά ήταν τα οφέλη απ’ την εγκατάσταση και διεύρυνση της “υβριδικής” διεύθυνσης (επί) της εργασίας μέσω του μοντέλου “διπλό αφεντικό”, δεν θα ήταν καθόλου ασήμαντα! Όμως υπάρχει και κάτι ακόμα.

Το ιδιωτικό αφεντικό μιας επιχείρησης έχει έσοδο (και κέρδος) απ’ την πώληση των εμπορευμάτων που παράγονται σ’ αυτήν, είτε είναι πράγματα είτε υπηρεσίες. Μέσω της πώλησης των εμπορευμάτων είναι που πραγματοποιείται η υπεραξία, παίρνει δηλαδή την μορφή “χρήμα”. Το κράτος από που έχει έσοδο και αναλαμβάνει να πληρώνει το ένα μέρος του μισθού (κρύβοντας, όπως έχουμε πει ήδη, την ταξική πόλωση “μισθός”); Από δύο πηγές: την φορολόγηση και τα δάνεια.

Εάν η μορφή – κράτος αύξανε την φορολογία πάνω στα κέρδη των αφεντικών ώστε να πληρώνει από κει αυτό το ένα μέρος του μισθού, θα μπορούσε κάποιος να υποστηρίξει ότι δρα σαν “ενδιάμεσος”, που αφαιρεί απ’ τις τσέπες του συνόλου των αφεντικών κάποια ποσά, για να τα επιστρέψει στους εργάτες / μισθωτούς· άρα ότι τα λεφτά που πληρώνει είναι κάτι σαν “αόρατος μισθός”. Εάν, όμως, όχι μόνο δεν αυξάνεται η φορολογία των αφεντικών αλλά, αντίθετα, μειώνεται; Τί είδους, τί χαρακτηριστικών “λεφτά” είναι αυτά που δίνει η μορφή – κράτος σα δεύτερο αφεντικό; Και σε ποιά σχέση σέρνεται ο κάθε μισθωτός μέσω αυτών των πληρωμών;

Η τωρινή “έκτακτη ανάγκη”, κατάλληλα δημιουργημένη, όπου μεθοδεύεται η εξάπλωση του χειρισμού “διπλό αφεντικό” μέσα και πάνω στη σύγχρονη εργατική τάξη, είναι χαρακτηριστική σε σχέση με τα πιο πάνω ερωτήματα. Τα ποσά του κρατικού πατερναλισμού είναι δάνεια. Ας κάνουμε μια αντιπαραβολή του τί σημαίνει αυτό, για να βοηθήσουμε στην κατανόηση.

1) Αν ένας μισθωτός παίρνει ελάχιστα λεφτά σαν μισθό και αναγκάζεται να δανείζεται κάθε μήνα μερικές εκατοντάδες ευρώ για να τα φέρει βόλτα, σύντομα θα γονατίσει ο ίδιος απ’ το χρέος. Θα έχει υποθηκεύσει τον εαυτό του στους δανειστές του…

2) Αν ένα αφεντικό “που δεν πάει καλά” δανείζεται κάθε μήνα για να συμπληρώνει στην μισθοδοσία τα χρήματα που προέρχονται απ’ τα έσοδα πώλησης των εμπορευμάτων, θα συσσωρεύσει μεν ένα κάποιο χρέος (απέναντι π.χ. στις τράπεζες) αλλά οι εργάτες του έχουν κάθε λόγο να αδιαφορήσουν γι’ αυτό. Κανένας, ούτε το αφεντικό ούτε οι δανειστές του μπορούν να ζητήσουν πίσω τους μισθούς που έχουν καταβληθεί. Οι εργάτες δεν είναι χρεωμένοι, δεν έχουν υποθηκεύσει τους εαυτούς τους, δεν χρωστάνε…

3) Αν η μορφή – κράτος δανείζεται για να εκληρώσει την λειτουργία του σαν δεύτερο αφεντικό, τί ισχύει; Η μορφή – κράτος είναι απρόσωπη· το χρέος του δεν είναι απαιτητό από κάποιο φυσικό πρόσωπο συγκεκριμένα· δεν είναι “συγκεκριμένος” εκείνος που χρωστάει. Είναι τα “δημόσια οικονομικά” χρεωμένα, δηλαδή το σύνολο της κοινωνίας.

Η διεθνής εμπειρία της προηγούμενης δεκαετίας δείχνει γλαφυρά ότι το “δημόσιο χρέος” είναι μια πολύ καλή φόρμουλα για να λειτουργήσουν τα κράτη σαν κόμματα των αφεντικών μ’ ένα είδος “καραμπόλας”: Με άμεσους ή έμμεσους τρόπους μπορούν να “τραβήξουν λεφτά” απ’ τους μισθούς (κάνοντας την εργασία συγκυριακά ή μόνιμα φτηνότερη…) για να “ξεχρεώσουν τα δημόσια οικονομικά”… Ως εάν ο εργατικός άμεσος μισθός και ο κρατικός δανεισμός να είναι συγκοινωνούντα δοχεία με “φυσικό” τρόπο…

Τα 360 ευρώ λοιπόν (του παραδείγματος στο “το διπλό αφεντικό 7” πριν δυο μέρες) σαν μηνιαία καταβολή εκ μέρους του κράτους ΔΕΝ είναι του “τύπου 2” όπως τον δείξαμε στην πιο πάνω ταξινόμηση. Είναι μεν δανεικά, αλλά δεν αποτελούν χρέος που βαρύνει το κάθε φορά συγκεκριμένο αφεντικό (ή τους μετόχους) μιας επιχείρησης. Τείνει, μάλλον, να είναι του “τύπου 1”: εάν, για οποιονδήποτε λόγο και με οποιαδήποτε δικαιολογία, η μορφή – κράτος επιδιώξει να τα πάρει πίσω, μπορεί να το κάνει (και θα το κάνει!) με μια γκάμα μεθόδων. Αυξάνοντας την έμμεση φορολογία – για παράδειγμα… Ή χαμηλώνοντας το αφορολόγητο όριο… Ή… ή… ή…

Ο μισθωτός λοιπόν πάνω στον οποίο στρογγυλοκάθεται το μοντέλο του “διπλού αφεντικού”, ας πούμε η φιγούρα του προχθεσινού παραδείγματος, εκεί που δούλευε 40 ώρες και έπαιρνε 1200 ευρώ μπορεί τώρα να δουλεύει 20 και να παίρνει 960… Μπορεί, άρα, να νοιώθει “μια χαρά” (με δεδομένη, άλλωστε, όχι απλά την “έκτακτη ανάγκη” αλλά την ερμηνεία του καθεστώτος γι’ αυτήν…)

Όμως: ΔΕΝ είναι τα 960 ευρώ “δικά” του! Υποθηκεύεται ως ένα βαθμό, μ’ έναν τρόπο “αόρατο”! Όχι μόνο είναι υποχρεωμένος να υπακούει στον γενικό σχεδιασμό της οργάνωσης της εργασίας, που τον έχει αναλάβει το κράτος… Όχι μόνο είναι υποχρεωμένος να πειθαρχεί είτε στον κάθε φορά συγκεκριμένο ιδιώτη εργοδότη είτε στις γενικές καπιταλιστικές προσταγές (ουσιαστικά και στα δύο)… Αλλά, επιπλέον, μπορεί να κληθεί να “επιστρέψει” ένα μέρος απ’ αυτά τα 960 ευρώ κάθε μήνα, οποιαδήποτε στιγμή και με οποιονδήποτε τρόπο επιλέξει η μορφή – κράτος!

Καθόλου “μια χαρά” από εργατική άποψη!

Πανωσήκωμα στην κοινή δεξαμενή

Κυριακή 10 Μάη. Μεγάλα ταλέντα της πολιτικής εξουσίας και άνθρωποι με διορατικότητα… Αλλά γιατί μόνο οι αυτοκτονίες κυρ Δημήτρη; Και τα τροχαία – μήπως αυτά δεν προκαλούνται πια απ’ το άγχος του covid-19; Και η «ενδο-οικογενειακή βία» – αυτή κι αν είναι άμεσο αποτέλεσμα της φονικότητας του τσαχπίνη! Αμ οι επερχόμενοι πνιγμοί στις θάλασσες;

Φταίει μήπως που είναι οικονομολόγος; Ναι. Έχει πιάσει το πνεύμα της «διαχείρισης της πανδημίας» απ’ τα γεννητικά του όργανα: δημιουργική λογιστική. Ή, επί το λαϊκότερο, βρήκαμε ιό, να θάψουμε πεντε-έξι…