5 – The cognitives ‘n’ the ignorants σε πραγματικό χρόνο…

Παρασκευή 15 Γενάρη. Έχουμε πει ως τώρα δυο τρεις κουβέντες για τον «γνωσιακό καπιταλισμό» υποστηρίζοντας πως είναι (ή ήταν…) ένας παραπλανητικός ευφημισμός της καπιταλιστικής απαλλοτρίωσης και της μεταφοράς σε μηχανές (με την ευρεία έννοια της λέξης «μηχανή») ζωντανών ανθρώπινων γνώσεων που ως πρόσφατα ήταν (ή έμοιαζαν να είναι) εκτός δυνατότητας μηχανοποίησης. Πρακτικά: την ευρεία μηχανοποίηση ζωντανών ανθρώπινων γνώσεων και σχέσεων με σκοπό τον «αποδοτικότερο» έλεγχο του συνόλου του κοινωνικού εργοστασίου.

Έχουμε επίσης υπονοήσει (και θα πρέπει μελλοντικά να αναλύσουμε προσεκτικότερα) ότι όπως σωστά είχε προβλέψει ο Μαρξ ενάμισυ αιώνα πριν, κάθε άλμα (καπιταλιστικής) μηχανοποίησης είναι επίσης άλμα απο-ειδίκευσης – και είναι τέτοιο υποχρεωτικά. Σ’ αυτήν την διαδικασία (που, τηρουμένων των ιστορικών αναλογιών, έχει συμβεί ήδη 3 φορές στην καπιταλιστική ιστορία: οι 3 ως τώρα βιομηχανικές επαναστάσεις) δεν αλλάζει-ο-κόσμος γενικά κι αφηρημένα! Συμβαίνουν πολύ συγκεκριμένες αλλαγές (από την εργατική σύνθεση ως την γενική αντίληψη για την ζωή, και απ’ τις μορφές ελέγχου και διακυβέρνησης ως τις εκδηλώσεις του κοινωνικού ανταγωνισμού…) που είναι εύκολο να θεωρηθούν «μαγικές» – ειδικά όταν η κριτική έχει εγκαταλείψει τα όπλα και τις θέσεις της.

Τους τελευταίους 10 μήνες η ασταμάτητη μηχανή επιχείρησε να υποδείξει αυτήν την σε εξέλιξη διαδικασία με κυρίως θέμα την αναδιάρθρωση (της βιομηχανίας) της υγείας, την υγιεινιστική τρομοεκστρατεία, την θανατοπολιτική της καπιταλιστικής μετάβασης, την βίαιη επιβολή της γενετικής μηχανικής και την σχέση όλων αυτών με τον οξυνόμενο ενδοκαπιταλιστικό ανταγωνισμό. Όλα αυτά μέσα σε μια συστηματική και πυκνή ομίχλη, αποτέλεσμα του δημαγωγικού carpet bombing. Το τι έχει πετύχει (και αν έχει πετύχει κάτι…) ίσως το ξέρετε καλύτερα. Ας αναγνωρίσουμε πως όσο δύσκολο είναι να εξηγήσεις τι είναι το αυτοκίνητο σε κάποιον που το μόνο μεταφορικό μέσο που έχει δει στη ζωή του είναι τα μουλάρια, άλλο τόσο δύσκολο είναι, σ’ αυτή την ιστορική / κοινωνική φάση, να εξηγήσεις πόσο διαφορετικές (και επικίνδυνες) είναι οι “πλατφόρμες γενετικής τροποποίησης” των κυττάρων σε όποιον τις θεωρεί παραδοσιακά εμβόλια… Κι ούτε λόγος πόσο δύσκολο είναι να εξηγήσεις τι σημαίνει καπιταλιστικό κράτος στον 21ο αιώνα σ’ όποιον επιμένει ότι “κράτος” είναι η πολιτική βιτρίνα που ψήφισε ή δεν ψήφισε.

Ωστόσο, μ’ όλες τις δυσκολίες, η ασταμάτητη μηχανή θεωρεί βασικό της καθήκον όχι απλά να συνεχίσει αλλά να διευρύνει την επισκόπηση της θεματολογίας της εξελισσόμενης καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης, δίπλα και πέρα απ’ τον τομέα της «υγείας». Μπορεί να μην είναι τρόπος για δημόσιες σχέσεις – είναι όμως απαίτηση της εργατικής αυτο-μόρφωσης.

Ο σπονδυλωτός (και συχνά σχολιαστικός) χαρακτήρας της ασταμάτητης μηχανής δεν προσφέρει βέβαια τις δυνατότητες ενός μεγάλου αναλυτικού κειμένου, ενός βιβλίου ας πούμε· επιτρέπει όμως απ’ την άλλη να παρακολουθούμε και να αναλύουμε τις εξελίξεις σε πραγματικό χρόνο. Αυτό έχει οπωσδήποτε δυσκολίες και de facto ατέλειες· ο πραγματικός ιστορικός χρόνος δεν περιμένει! Όμως από εργατική / ανταγωνιστική άποψη αυτό το «ο καπιταλισμός και η μορφή κράτος σε πραγματικό χρόνο» έχει ιδιαίτερη σημασία για όποιον / όποια ζει στον 21ο αιώνα και δεν είναι τόσο αφελής ή τόσο κουρασμένος διανοητικά ώστε να ελπίζει ότι «κάποτε όλα αυτά θα τελειώσουν»… οπότε θα έχει την πολυτέλεια της άνεσης χρόνου για να μελετήσει το «τί έγινε λοιπόν;» αναδρομικά…

6 – Υπέρθεση; Διεμπλοκή;

Παρασκευή 15 Γενάρη. Επειδή ορισμένα βασικά της φυσικής (εννοημένης ως επιστήμης) τα έχει μάθει ο καθένας μας απ’ το σχολείο και, κυρίως, τα έχει υιοθετήσει σαν σταθερές, σαν δεδομένα, σαν πραγματικότητα, αυτός ο μέσος «καθένας» θα θεωρούσε εύκολα «συνωμοσιολογία» (ή «έλλειψη επιστημονικής παιδείας»…) την θέση ότι αυτή η φυσική που μας έχει μάθει μια ορισμένη άποψη για τον κόσμο είναι σε ικανό βαθμό (αναπόφευκτα) ιδεολογική. Και, πάντως, αυτή η (όπως όπως…) εδραιωμένη «αντίληψη για τον υλικό και ενεργειακό κόσμο» δεν είναι, υποχρεωτικά, ο κόσμος ο ίδιος…

Η κβαντική φυσική, που δεν είναι (ακόμα) «σχολική ύλη» και, κατά συνέπεια, δεν συμμετέχει στην κατασκευή των αντιλήψεών μας για τον κόσμο, είναι ένα καλό παράδειγμα. Οι βασικές της παραδοχές και τα θεμελειώδη αξιώματά της ξεπερνούν (και σε ορισμένες περιπτώσεις διαλύουν…) το «Παραδεδεγμένο Μοντέλο» που έχουμε εκπαιδευτεί για την εννόηση της υλικής (και ενεργειακής) πραγματικότητας. Αν η κβαντική φυσική με τις καινοτόμες (για την μέση κοινωνική γνώση) και «περίεργες» έννοιες της ήταν φιλοσοφική θεωρία, αυτή η μέση κοινωνική άγνοια θα ήταν μικρό κακό. Αν πρόκειται όμως ένα βασικό πεδίο όπου η καπιταλιστική «ανάπτυξη» (και ο ενδοκαπιταλιστικός ανταγωνισμός…) έχει αρχίσει να ξετυλίγεται; Μήπως τότε θα έπρεπε να ξέρουμε τουλάχιστον τις βασικές έννοιες και τις πρακτικές εφαρμογές της κβαντικής φυσικής έτσι ώστε να μπορούμε να συλλάβουμε την πολιτική οικονομία της σύγχρονης καπιταλιστικής αξιοποίησης – αντί να κρατάμε σφικτά μια «πολιτική οικονομία της μηχανής εσωτερικής καύσης» θεωρώντας την ικανή να εξηγεί τα πάντα για πάντα;

Δύο τέτοιες βασικές έννοιες, λοιπόν. Η υπέρθεση. Και η διεμπλοκή. Η κβαντική υπέρθεση είναι θεμελειώδες φαινόμενο, σύμφωνα με το οποίο δύο ή περισσότερες «κβαντικές καταστάσεις» μπορούν να συνυπάρχουν. Πράγμα που σημαίνει: το είτε υπάρχει το κάτι είτε το αντίθετό του δεν ισχύει για την υπέρθεση. Ισχύει «υπάρχει το κάτι και το αντίθετό του μαζί και ταυτόχρονα», με ορισμένες πιθανολογήσεις για την «αναλογία» της συνύπαρξής τους.

Αυτό το, ας το πούμε πρόχειρα, «είναι και δεν είναι» της κβαντικής φυσικής, ακόμα και σαν θεωρία, προσβάλει στο κέντρο της και την (αστική) αντίληψη της πραγματικότητας εδώ και αιώνες, και τις θεωρούμενες ως ορθολογικές βεβαιότητες, ακόμα και της καθημερινής ζωής! Ο κόσμος (ο κόσμος όπως τον εννοούμε) είναι συγκροτημένος πάνω και γύρω από θεμελειακούς δυϊσμούς… Τι σημαίνει, απ’ αυτήν την άποψη, «η γάτα του Σρέντιγκερ», που «ζει και δεν ζει», αν όχι την κατάρρευση των όποιων δυαδικών βασικών βεβαιοτήτων;

Ωστόσο το θέμα που μας ενδιαφέρει εδώ είναι ακριβώς δίπλα. Όλο το ηλεκτρονικό σύμπαν (όπως κι αν το καταλαβαίνει ο καθένας) είναι δημιουργημένο πάνω σε έναν ηλεκτρικό δυισμό, τον δυισμό on/off, που έχει σαν μαθηματική έκφραση το 1/0. Εδώ η κβαντομηχανική φέρνει αληθινή επανάσταση: οι «καταστάσεις» δεν είναι είτε 1 είτε 0 αλλά και όλες οι ενδιάμεσες τιμές· που σημαίνει ότι η «πληροφορία» (αυτή η «μαγική» έννοια…) μπορεί να δια-κινείται πολυεπίπεδα / σύνθετα μεταξύ 1 και 0. Πρακτικά αυτό σημαίνει μεγάλο πολλαπλασιασμό του όγκου των «πληροφοριών» που μπορούν να μεταφερθούν, αν η κωδίκωσή τους δεν είναι 1/0 αλλά και όλες οι ενδιάμεσες «τιμές». Τέτοιο είναι το μεγάλο και καταλυτικό δώρο της κβαντικής υπέρθεσης αν αιχμαλωτιστεί τεχνολογικά…

Η κβαντική διεμπλοκή είναι ακόμα πιο μυστηριώδης και ξένη προς το «Παραδεδεγμένο Μοντέλο» εννόησης του κόσμου. Σύμφωνα με την ελληνική εκδοχή της wikipedia (ο τονισμός δικός μας):

Η κβαντική διεμπλοκή (αποκαλούμενη και κβαντικός εναγκαλισμός) είναι το φαινόμενο κατά το οποίο δύο σωματίδια ή ομάδες σωματιδίων που δημιουργούνται μαζί ή αλληλεπιδρούν συνενώνοντας τις κυματοσυναρτήσεις τους, μένουν σε κατάσταση διεμπλοκής μεταξύ τους, ασχέτως του χώρου που μεσολαβεί πλέον από το ένα στο άλλο. Αν σταλεί το ένα από τα δύο στο άλλο άκρο του σύμπαντος και συμβεί κάτι σε οποιοδήποτε από τα δύο, το άλλο αντιδρά ακαριαία. Έτσι, φαίνεται είτε πως η πληροφορία μπορεί να ταξιδέψει με άπειρη ταχύτητα, είτε πως στην πραγματικότητα τα δύο αντικείμενα βρίσκονται ακόμα σε «επαφή», σε σύνδεση μεταξύ τους, σε κατάσταση διεμπλοκής.

Η κβαντική διεμπλοκή είναι υπαρκτό φαινόμενο και παρατηρείται σε πειράματα, όχι μόνο στο μικρόκοσμο, αλλά και σε μεγαλύτερες κλίμακες.

Οι συνέπειες και οι προεκτάσεις της κβαντικής διεμπλοκής στην ερμηνεία (πιο σωστά: στην ανακατασκευή της εννόησης) του κόσμου πάνε πολύ μακριά! Και είναι πιθανό ότι εκείνοι κι εκείνες που θα περνάνε απ’ το όποιο “εκπαιδευτικό σύστημα” την δεκαετία, ας πούμε, του 2050, θα θεωρούν όλα (ή τα περισσότερα απ’) όσα θεωρούμε ακόμα δεδομένα σαν πρωτογονισμό!

Εν τω μεταξύ ας γυρίσουμε σε πιο πρακτικές πλευρές της τωρινής πραγματικότητας.

Το δίκτυο… Ποιό δίκτυο;

Παρασκευή 15 Γενάρη. Στις αρχές του περασμένου Μάρτη (ενώ η υγιεινιστική τρομοεκστρατεία ξεκινούσε στην δύση…) στην ηλεκτρονική έκδοση του γνωστού περιοδικού Wired, μπορούσε κανείς να διαβάσει την αρχή ενός άρθρου με τίτλο εξηγήσεις για το τι είναι η κβαντική υπολογιστική και η κβαντική υπεροχή:

Η κβαντική υπολογιστική μπορεί να αλλάξει τον κόσμο. Θα μετασχηματίσει την ιατρική, θα σπάσει την κρυπτογράφηση και θα προκαλέσει επανάσταση στις επικοινωνίες και την τεχνητή νοημοσύνη. Εταιρείες όπως η IBM, η Microsoft και η Google συναγωνίζονται μεταξύ τους για να κατασκευάσουν αξιόπιστους κβαντικούς υπολογιστές. Η κίνα έχει επενδύσει δισεκατομύρια.

Πρόσφατα η Google δήλωσε ότι πέτυχε κβαντική υπεροχή – την πρώτη φορά που ένας κβαντικός υπολογιστής ξεπέρασε έναν παραδοσιακό…

Και πιο κάτω:

Οι κβαντικοί υπολογιστές δεν θα κάνουν απλά τα πράγματα πιο γρήγορα ή με μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα. Θα μας επιτρέψουν να κάνουμε πράγματα που ούτε ονειρευτήκαμε ποτέ. Πράγματα που ούτε και ο καλύτερος υπερ-υπολογιστής δεν μπορεί να κάνει.

Έχουν την δυνατότητα να επιταχύνουν γρήγορα την ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης. Η Google ήδη προσπαθεί να βελτιώσει το software των αυτο-οδηγούμενων οχημάτων. Είναι κρίσιμοι επίσης στην μοντελοποίηση χημικών αντιδράσεων.

Ως τώρα οι υπερ-υπολογιστές μπορούν να αναλύσουν μόνο τα πιο βασικά μόρια. Αλλά οι κβαντικοί υπολογιστές δουλεύουν χρησιμοποιώντας τις ίδιες κβαντικές ιδιότητες όπως τα μόρια που προσπαθούν να προσομοιώσουν. Και δεν θα έχουν κανένα πρόβλημα να διαχειριστούν τις πλέον σύνθετες αντιδράσεις.

Αυτό θα μπορούσε να σημαίνει πιο αποδοτικά προϊόντα – από νέα υλικά για τις μπαταρίες των ηλεκτρικών αυτοκινήτων, μέχρι καλύτερα και φτηνότερα φάρμακα, ή πολύ εξελιγμένα φωτοβολταϊκά…. Οι κβαντικοί υπολογιστές θα χρησιμοποιηθούν οπουδήποτε υπάρχει ένα μεγάλο, αβέβαιο σύστημα το οποίο χρειάζεται προσομοίωση. Αυτό μπορεί να είναι οτιδήποτε, απ’ την πρόβλεψη των χρηματοπιστωτικών αγορών μέχρι την βελτίωση των προβλέψεων του καιρού, την μοντελοποίηση των συμπεριφορών ενός πλήθους ανθρώπων ή της συμπεριφοράς μεμονωμένων ηλεκτρονίων…

Η κρυπτογράφηση θα είναι μια ακόμα κεντρική εφαρμογή…

Αυτά τον περασμένο Μάρτη, στο wired: η IBM, η Microsoft, η Google, εκλεκτά μέλη του δυτικού βιο-πληροφορικο-ασφαλίτικου συμπλέγματος, ήταν οι επικεφαλής του άλματος στο τεχνολογικό / καπιταλιστικό μέλλον… Χαράς ευαγγέλια!

Και να μια χθεσινή είδηση:

… Η Κίνα πέτυχε «κβαντική υπεροχή» με την δημιουργία του υπολογιστή στην Jiuzhang, που τον περασμένο μήνα ξεπέρασε τον Sycamore της Google, με την ικανότητά του να κάνει υπολογισμούς 100 τρισεκατομύρια φορές γρηγορότερα απ’ τον γρηγορότερο κλασσικό υπερ-υπολογιστή.

Η εξέλιξη αυτή προκάλεσε κύματα σοκ σ’ όλο τον κόσμο. Αλλά πριν αυτά τα νέα προλάβουν να εξεταστούν απ’ τους αντίπαλους παίκτες στον ανταγωνισμό για τα κβάντα, ο Πεκίνο ανακοίνωσε επίσης ότι δημιούργησε το πρώτο διαδίκτυο πλήρως ενσωματωμένο στην κβαντομηχανική. Νωρίτερα αυτόν τον μήνα, ένα δίκτυο δορυφόρων και οπτικών ινών ανάμεσα στην Σαγκάη και στο Πεκίνο κατάφερε να «τηλεμεταφέρει» τεράστιους όγκους δεδομένων.

Ο κόσμος παρακολουθεί τώρα την γέννηση ενός κινέζικου κβαντικού internet που θα επαναστατικοποιήσει την κοινωνία επιτρέποντας αδιάρρηκτες μεταφορές δεδομένων και αξιοποιώντας την μηχανική μάθηση (machine learning, ένας άλλος όρος για την τεχνητή νοημοσύνη) του “internet of things”, οδηγώντας πιθανόν σε ακαριαίες επικοινωνίες όταν αναπτυχθεί παραπάνω.

… Οι κινέζοι επιστήμονες τηλεμετέφεραν κβαντικά πληροφορίες 1.400 χιλιόμετρα μακριά σε δύο δορυφόρους και ύστερα πίσω στην γη μέσω δύο σταθμών λήψης – το πρώτο βήμα για την δημιουργία ενός κβαντικού internet παγκόσμιας κλίμακας. Μαζί με τον υπολογιστή της Jiuzhang, αυτές οι εξελίξεις οδηγούν την Κίνα στην πρώτη γραμμή του ανταγωνισμού για να κερδίσει την “εποχή των κβάντα” – μια εξέλιξη που θα αναστατώσει την Ουάσιγκτον και την Silicon Valley…

Είναι εύλογη η δυτική αναστάτωση, είτε ομολογηθεί είτε όχι: η πρώτη χρήση του κβαντικού internet θα είναι στρατιωτική… Για να το πούμε διαφορετικά: το να έχει κάποιος πλεονέκτημα στις επικοινωνιακές (και όχι μόνο) εφαρμογές της κβαντικής υπέρθεσης και της κβαντικής διεμπλοκής, είναι σα να έχει χίλιες φορές το πλεονέκτημα στην πυρηνική τεχνολογία και στην οπλοποίησή της. Καταλαβαίνετε…

Αλλοίμονο στους ignorants…

Να ξηγηθούμε λοιπόν…

Δευτέρα 12 Οκτώβρη.Η ασταμάτητη μηχανή έχει γίνει ιατρικό περιοδικό… δυσκολεύομαι να την διαβάσω… Αυτό σχολίασε μια ψυχή· και έχει κάποια δίκια. Ας ξηγηθούμε λοιπόν.

Κατ’ αρχήν, όπως και σε άλλα θέματα, έτσι και στον covid-19 θα μπορούσαμε να κάνουμε ότι κάνουν οι πάντες. Να λέμε μερικές εξυπνάδες, να πετάμε μερικούς βερμπαλισμούς, μερικές παπαρίτσες facebookικού τύπου, και να τελειώνει η ιστορία. Όμως την έχουμε δει εντελώς διαφορετικά.

Το ζήτημα της υγιεινιστικής τρομοεκστρατείας είναι πάρα πολύ σοβαρό, και όλα δείχνουν ότι η ιστορία του καπιταλιστικού κόσμου (και των ζωών μας) χωρίζεται πια σε «π.c.» και «μ.c.». Επιπλέον είναι άμεσα συναρτημένο με το κοντινό ή και πιο μακρινό μέλλον. Η 4η βιομηχανική επανάσταση δεν πρόκειται να είναι η χαριτωμένη γιορτή της «ελευθερίας» και της «επιθυμίας» του καταναλωτή, όπως ήταν η 3η! Ξεκίνησε με «ξύλο», και θα έχει ακόμα περισσότερο προχωρώντας. (Αναλυτικά αυτά γράφονται στα cyborg).

Και πάλι θα μπορούσαμε να το ρίξουμε στα επιφανειακά, τα εύκολα προς άγραν «επισκέψεων». Όχι: εδώ αρχίζει η παραξενιά του χαρακτήρα του Sarajevo, της ασταμάτητης μηχανής, κλπ.

Σαν αυτόνομη εργάτρια η ασταμάτητη μηχανή ξέρει ότι η εξουσία (και ανάλογα η αντι-εξουσία) δεν είναι μόνο, και δεν είναι καν κυρίως, μια αναμέτρηση «δύναμης πυρός». Όποτε νικήσαμε σαν τάξη δεν τα καταφέραμε επειδή είχαμε περισσότερο μπαρούτι. Νικήσαμε επειδή είμασταν πιο έξυπνοι και αποτελεσματικοί!

Είναι, σε πολύ μεγάλο βαθμό, μια αναμέτρηση γνώσης (και άγνοιας). Ο καπιταλισμός και το κράτος προχωρούν σ’ όλη την ιστορία ως τώρα αφαιρώντας γνώσεις απ’ τους ζωντανούς δημιουργούς του πλούτου, και ενσωματώνοντάς τες (κατάλληλα προσαρμοσμένες) στους «ειδικούς» και στις μηχανές. Στη θέση της άγνοιας των υποτελών που με βία πετυχαίνουν σπέρνουν ιδεολογίες, φαντασιώσεις, μεταφυσικές, φόβους. Όμως με τέτοιο διανοητικό, συναισθηματικό και ηθικό υλικό, όχι επαναστάσεις δεν γίνονται, αλλά ούτε καν εξεγέρσεις στοιχειωδώς επικίνδυνες!

Στα μέσα του 20ου αιώνα (ας πούμε), με βάση το τεχνολογικό επίπεδο του τότε καπιταλισμού, οι υποτελείς (η τότε εργατική τάξη δηλαδή) είχαν αρκετές αντι-γνώσεις στην καθημερινή τους ζωή. Τέτοιες που τους επέτρεπαν όχι μόνο μια σχετική αυτονομία (με την κυριολεκτική, όχι με την πολιτική έννοια) αλλά και μια ορισμένη εργατική (ή και λαϊκή) αυτοπεποίθηση – απόλυτα αναγκαία για να μπορούν να κοντράρουν τους αποπάνω. Ποιές ήταν αυτές οι αντι-γνώσεις της καθημερινής ζωής σε σχέση με το τότε τεχνολογικό καπιταλιστικό επίπεδο; Από το μαγείρεμα ως τις πρώτες βοήθειες· απ’ τις απλές επισκευές και κατασκευές στο σπίτι μέχρι την συντήρηση των όποιων οχημάτων· απ’ την αντιμετώπιση διάφορων ήπιων ασθενειών ως τις καλές τέχνες της φιλίας, του έρωτα, της μουσικής και του χορού.

Πέρασε καιρός από τότε. Η γενικευμένη ψηφιοποίηση έχει ήδη αφαιρέσει / καταργήσει / μεταφέρει στις μηχανές πολλές τέτοιες ζωντανές γνώσεις· και αυτή η διαδικασία επιταχύνεται και αγριεύει μπροστά στα μάτια μας τους τελευταίους μήνες. Με την υγιεινιστική τρομοεκστρατεία για παράδειγμα: το πράγμα έχει φτάσει στο σημείο όπου εκατομύρια υποτελείς ΔΕΝ ξέρουν καν αν είναι καλά ή όχι, και δέχονται τους προσδιορισμούς των αφεντικών και των λακέδων τους (ακόμα και των δημαγωγών, απ’ την οθόνη…) για το σώμα τους το ίδιο.

Απ’ την άλλη μεριά το τεχνικό επίπεδο του καπιταλισμού είτε αφορά την παραγωγή (εργασία), είτε την κοινωνική αναπαραγωγή (την διασκέδαση, την εκπαίδευση, την ξεκούραση, την διατροφή, τις κοινωνικές σχέσεις, το παιχνίδι, κλπ) έχει γίνει εξαιρετικά σύνθετο· και σίγουρα πολύ πιο σύνθετο απ’ ότι ήταν πριν 50 ή 70 χρόνια. Η «υψηλή τεχνολογία» περιβάλλεται από έναν (συνειδητοποιημένο ή όχι δεν κάνει διαφορά) μυστικισμό της μηχανής, έναν φετιχισμό, που είναι ακόμα πιο παραλυτικός απ’ τις παλιές θρησκείες.

Υπ’ αυτές τις συνθήκες (σκέφτεται, λέει και πράττει η ασταμάτητη μηχανή), μέσα στη γενική γνωσιολογική παράδοση / συνθηκολόγηση (που σημαίνει όμως υποδούλωση και μόνο), μια μονάχα επιλογή υπάρχει, δύσκολη μεν αλλά που μπορεί να χαρακτηριστεί έντιμα εργατική: διαρκής έφοδος και απαλλοτρίωση των διαχωρισμένων γνώσεων των «ειδικών»!

Η αποδιάρθρωση της υγιεινιστικής τρομοεκστρατείας από εδώ έχει υπάρξει εξαιρετικά δύσκολη, κουραστική, εντατική, χρονοβόρα, υπομονετική, πεισματάρικη, και κάποτε απελπισμένη συμβολή σ’ αυτήν την έφοδο. Ως τώρα στην ασταμάτητη μηχανή έχουν γραφτεί σχετικά με τον covid το λιγότερο 4 βιβλία των 250 σελίδων το καθένα, μόνο κείμενο (χωρίς υπερβολή) – που κινδυνεύουν όχι μόνο (και όχι τόσο) απ’ την βλακεία και την εθελοδουλεία των κάθε είδους μπανιστηριτζήδων αλλά, κυρίως, απ’ την (αδιάφορη και γρήγορη) κατανάλωσή τους. Και την λήθη.

Μπορεί να έφτασε η ασταμάτητη μηχανή, φορές φορές, να μοιάζει «ιατρικό περιοδικό», αλλά δεν είναι τέτοιο. Είναι εργατικό πολιτικό εγχείρημα. Κι αυτό είναι το ζόρι για όλους και όλες εσάς που διαβάζεται εδώ. Σε ένα περιβάλλον σύνθετης τεχνολογικής αναβάθμισης του καπιταλισμού, ακόμα και η (αποτελεσματική) άμυνα δεν μπορεί να υπάρξει αν δεν διαρρηγνύουμε, κάθε φορά, αν δεν σπάμε εκτός συστήματος τους φραγμούς της «τεχνο-επιστημονικότητας», της «ειδικότητας», του (συνήθως εκμαυλισμένου) «κύρους» – και της απαλλοτρίωσης / κλοπής / υπεξαίρεσης των μυαλών μας!

Απέναντι στην υγιεινιστική τρομοεκστρατεία η ασταμάτητη μηχανή αναγκάστηκε να διαβάσει, επί άπειρες ώρες, μικροβιολογία, κυτταρολογία… Όπως άλλοτε απέναντι στον τυφώνα του χρηματιστηρίου ή της κρίσης / αναδιάρθρωσης το Sarajevo διάβασε ξανά κριτική της πολιτικής οικονομίας… Όπως διαβάζει άπειρες ώρες ιστορία, πολιτική γεωγραφία… Θα μπορούσε να είναι ατομικό χόμπυ – αλλά είναι εργατικό καθήκον… Θα μπορούσε να είναι διδακτορικά – αλλά είναι το αντίθετο: η ελάχιστη, περιθωριακή συμβολή σε κάτι που, το ξέρει, δεν πολλαπλασιάζεται όπως θα έπρεπε· κι ωστόσο είναι καίριο και θα είναι πάντα καίριο για την τάξη μας.

Η αντιπληροφόρηση είναι εργασία. Η κριτική είναι εργασία. Για να έχουν μια έστω ελάχιστη πιθανότητα επιτυχίας, χωρίς κανένα αντάλλαγμα, δεν πρέπει να λυπηθούμε κανέναν κόπο. Ούτε πρέπει να παραιτηθούμε απ’ την τεκμηρίωση – της εργατικής αρνησικυρίας. Δεν πρέπει να επιτρέψουμε στους εχθρούς μας να μας αντιμετωπίζουν σαν «διανοητικούς φουκαράδες»! Δεν πρέπει να τους επιτρέψουμε να μας κάνουν ανειδίκευτους στη ζωή! Για να μας ξαναφοβηθούν κάποτε θα πρέπει να ξέρουμε… και να ξέρουμε καλά!

Έτσι έχουν τα πράγματα, και συγγνώμη αν η ασταμάτητη μηχανή «παραφέρεται» για να μην αφήσει τίποτα «να πέσει κάτω». Αυτή η ιστορία που για εσάς χρειάζεται 3 ή 4 λεπτά ανάγνωσης, για την ασταμάτητη μηχανή χρειάζεται 6 έως 8 ώρες καθημερινής, εντατικής δουλειάς. Δεν είναι αστείο. Είναι εντελώς άνισο, είναι σαφές. Επιπλέον είναι δουλειά εκτεθειμένη στις antisocial παπαριές του κάθε τσόγλανου ή στις τακτικές του κάθε τεταρτοαυγουστιανού – αναπόφευκτο…

Αλλά το να πάμε σαν τους τυφλούς στον Άδη ή σαν τα σκυλιά στ’ αμπέλι, αυτό είναι εντελώς τρομακτικό…

Οι «πολλές πραγματικότητες» 1

Δευτέρα 13 Ιούλη. Έχουμε υποδείξει ξανά και ξανά από εδώ την συστηματική πλαστογράφηση της πραγματικότητας, όχι από λούμπεν «συνωμοσιολόγους» αλλά απ’ τα κράτη, τους ειδικούς και τους δημαγωγούς τους. Η υγιεινιστική τρομοεκστρατεία είχε και έχει πολύ απ’ αυτήν την εκστρατεία. Αποδίδαμε (και αποδίδουμε) ως ένα βαθμό αυτήν την διαδικασία στις τεχνικές δυνατότητες της 3ης και της 4ης βιομηχανικής καπιταλιστικής επανάστασης.

Να όμως που δεν πρόκειται για κάτι εντελώς καινούργιο – στον πυρήνα του… Να που η διάλυση, η υπονόμευση, η «ανασυναρμολόγηση» της πραγματικότητας για μαζική χρήση έχει μεν σχέση με τα τεχνικά μέσα (προπαγάνδας) κάθε καπιταλιστικής φάσης· έχει όμως άμεση και σχέση με την συγκρότηση ολοκληρωτικών μηχανισμών εξουσίας…

Στο blog dangerfew! θα μπορούσε κάποιος να διαβάσει πριν 3 χρόνια αυτήν την υπενθύμιση (ευχαριστούμε την Π. για την αποστολή). Σε μεγάλο μέρος της μοιάζει σα να γράφτηκε χτες· κι όμως γράφτηκε πριν 77 χρόνια, το 1943, απ’ τον George Orwell, στο Ξανακοιτώντας τον Ισπανικό Εμφύλιο. Ιδού λοιπόν:

«Από νωρίς στη ζωή μου είχα καταλάβει πως οι εφημερίδες δεν μεταδίδουν ποτέ σωστά τα γεγονότα, αλλά στην Ισπανία είδα για πρώτη μου φορά να γράφονται ρεπορτάζ που δεν είχαν καμιά σχέση με τα γεγονότα, ούτε καν με την έννοια του συνηθισμένου ψέματος. Είδα στις εφημερίδες ρεπορτάζ για εντελώς ανύπαρκτες ‘‘μεγάλες μάχες’’, ενώ την ίδια στιγμή δεν έλεγαν λέξη για γεγονότα στα οποία είχαν σκοτωθεί εκατοντάδες άνθρωποι. Είδα να συκοφαντούν αποκαλώντας ‘‘δειλούς’’ στρατιώτες που είχαν πολεμήσει με γενναιότητα, ενώ άλλους, που δεν είχαν ρίξει ούτε μια ντουφεκιά, να τους εξυμνούν σαν ήρωες ανύπαρκτων θριάμβων. Είδα τις εφημερίδες του Λονδίνου να μοσχοπουλούν αυτά τα ψέμματα και διανοούμενους να υψώνουν συγκινησιακούς πύργους πάνω σε γεγονότα που δεν συνέβησαν ποτέ. (…)

Αυτό το πράγμα με τρομάζει, διότι μου δίνει την αίσθηση ότι η ίδια η έννοια της αντικειμενικής αλήθειας σβήνει από τον κόσμο. Τρέμω στην ιδέα ότι όλα αυτά τα ψέμματα κι οι συκοφαντίες μπορεί να περάσουν στην ιστορία. Πώς θα γραφτεί άραγε η ιστορία του Ισπανικού πολέμου; (…)

Γνωρίζω καλά πως είναι πια της μόδας να θεωρείται, ότι είναι ψέμματα τα περισσότερα από όσα έχουν γραφτεί για την Ιστορία. Δεν έχω πρόβλημα να δεχτώ ότι, πράγματι, η γραπτή Ιστορία κατά κύριο λόγο είναι μεροληπτική και βρίθει αναληθειών. Όμως η εποχή μας έχει εγκαταλείψει την ίδια την ιδέα ότι η Ιστορία μπορεί να γραφτεί αμερόληπτα και με σεβασμό στην αλήθεια.

Στο παρελθόν, οι άνθρωποι έγραφαν συνειδητά ψέμματα ή, χωρίς να το καταλαβαίνουν, χρωμάτιζαν μεροληπτικά αυτά που έγραφαν· ή πάλι αγωνίζονταν να εντοπίσουν και να γράψουν την αλήθεια, γνωρίζοντας καλά ότι μπορεί να κάνουν πολλά σφάλματα. Σε κάθε περίπτωση όμως, πίστευαν ότι ‘‘τα πραγματικά γεγονότα’’ υπήρξαν και ότι θα μπορούσε κανείς, αν ήθελε, να τα ανακαλύψει. (…)

Ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά της ναζιστικής θεωρίας είναι ακριβώς ότι αρνείται πως υπάρχει ‘‘η αλήθεια’’. Κατ’ αυτήν δεν υπάρχει ‘‘η επιστήμη’’· υπάρχει μόνο ‘‘η Γερμανική επιστήμη’’, ‘‘η Εβραϊκή επιστήμη’’, κ.ο.κ. Σε αυτό το είδος σκέψης, το ‘‘αντικειμενικό’’ είναι ένας εφιαλτικός κόσμος, όπου ο Ηγέτης, ή κάποια κυρίαρχη κλίκα, δεν ελέγχει μόνο το μέλλον αλλά και το παρελθόν. Αν ο Ηγέτης πει ότι το τάδε γεγονός ‘‘δεν συνέβη ποτέ’’, ε τότε δεν συνέβη! Αν πει ότι ‘‘δυο και δυο κάνουν πέντε’’, ε τότε κάνουν πέντε.

Αυτό με τρομάζει πολύ περισσότερο από τις βόμβες – κι από αυτά που έζησα τα τελευταία χρόνια σας διαβεβαιώνω ότι δεν το λέω ελαφρά τη καρδία.»

Το ότι η τωρινή εποχή βρωμάει ολοκληρωτισμό, ίδιας δομικής καταγωγής με τις ιστορικές του εκδοχές, με μικρές μόνο διαφορές ως προς την εικονογράφησή του, το καταλαβαίνουν όσοι δεν κοιτάνε το είδωλό τους στους καθρέφτες. Μια διαφορά (;) είναι ίσως στο τι θεωρείται “επιστήμη”: επιστήμη είναι ΜΟΝΟ αυτό που φέρνει κέρδη στα αφεντικά. Κέρδη οικονομικά, κέρδη ελέγχου…

Δεν είναι θέμα ιδεολογίας· όχι, τουλάχιστον, κατ’ αρχήν. Είναι θέμα πελατείας.

Farewell to archpriest

Τετάρτη 27 Μάη. Σαν από θεϊκή (ή σατανική…) σύμπτωση, την ίδια μέρα που οι ντόπιοι χριστιανοί γιόρτασαν (ετεροχρονισμένα) την ανάσταση του γυιού το αφεντικού, ένας απ’ αυτούς ανακοίνωνε το τέλος της «προσευχής των 6.00». Και τα δύο έγιναν χτες, άρα επρόκειτο για μια ιστορική στιγμή. Και μπορεί (δεν το ευχόμαστε!) να αποδειχθεί ιστορική και με κακή έννοια: αυτός ο μπαγάσας ο covid-19 έχει αποδείξει ξανά και ξανά ότι θρέφει ιδιαίτερα φιλικά αισθήματα για τον χριστιανισμό και τους πιστούς του· δεν χάνει event τους σε ανατολή και δύση· και κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει ότι παρείσφρησε (μασκαρεμένος) σε κάποιες απ’ τις χθεσινές λειτουργίες… Δυστυχώς (απ’ όσο ξέρει η ασταμάτητη μηχανή) η επιστήμη δεν έχει ασχοληθεί με την σχέση αγάπης covid-19 και σταυρού (την ώρα που άλλοι έχουν φάει κόλλημα και κατεβάζουν κεραίες 5G…) Κακώς, κάκιστα!

Είναι λοιπόν αυτή η στιγμή, η αποχαιρετιστήρια στον αρχι-ιερέα, η κατάλληλη να αποδώσουμε ορισμένες ευθύνες. Όπως θα δείτε ο τρόπος που πιάνουμε το θέμα «ο ρόλος της επιστήμης» είναι σοβαρός…

Ο αρχιερέας, τόσο στο μελοδραματικό by by guys και στον απολογισμό που θεώρησε καλό να κάνει, όσο και σε προηγούμενες δηλώσεις του, προσπάθησε να χώσει αυτά που στα διαδοχικά κηρύγματά του θεωρήθηκαν «αντιφάσεις» κάτω απ’ το παχύ χαλί της επιστημοσύνης. Άλλα έλεγε για την επικινδυνότητα και την φονικότητα του covid-19 τον Φλεβάρη, άλλα τον Μάρτη. Άλλα έλεγε για τις μάσκες πριν, άλλα μετά. Άλλα έλεγε για τα παιδιά – υγιειονομικές βόμβες και το «μεγάλο ιικό φορτίο που κουβαλούν» (άρα στη «μπουζού»!) άλλα έλεγε μετά. (Το «έλεγε» είναι καταχρηστικό. Πρακτικά ο κυρ Σωτήρης ήταν ο εκπρόσωπος τύπου μιας πολυμελούς επιτροπής «ειδικών επιστημόνων». Συνεπώς έλεγαν…).

Μιας και στην εποχή των ψηφιακών καταγραφών δεν μπορεί κανείς να πει «όχι δεν τα είπα αυτά», η ευχέρεια των επιστημόνων είναι η εξής: με βάση τα τότε δεδομένα λέγαμε τα Α… με βάση τα επόμενα δεδομένα λέγαμε τα Β… ύστερα πάλι τα δεδομένα άλλαξαν και λέγαμε τα Γ… Αυτό, απ’ την μεριά τους, θεωρείται επιστημονική δεοντολογία… Είναι; Κι αν η απάντηση είναι «ναι» είναι άνευ συνεπειών;

Πρώτη ερώτηση, που την έχουμε ξανακάνει και απαντήσει μόνοι μας. Δικαιούται ένας επιστήμονας (ή οι «επιστήμονες σαν συλλογικό σώμα γνώσης») να μην ξέρει; Ασφαλώς ναι! Δικαιούται να αγνοεί ότι δεν ξέρει; Ασφαλώς όχι! Οι επιστήμονες δικαιούνται να μην ξέρουν· και είναι υποχρεωμένοι να ξέρουν ότι δεν ξέρουν!!

Τι είναι το επιστημονικά σωστό αν δεν ξέρεις και ξέρεις ότι δεν ξέρεις; Υποθέτουμε: συνεχίζεις την έρευνα – για να μάθεις. Τι είναι το επιστημονικά αλλά και ηθικά σωστό αν δεν ξέρεις, ξέρεις ότι δεν ξέρεις, και συνεχίζεις την όποια έρευνα για να μάθεις; Πρώτον να βγάλεις τον σκασμό και να μην το παίζεις γνώστης…

Επιτρέπεται να δίνεις διαταγές (ή να υποστηρίζεις με την «επιστημοσύνη» σου άλλους να τις δίνουν) που επηρεάζουν τις ζωές χιλιάδων, εκατοντάδων χιλιάδων, εκατομμυρίων, αν δεν ξέρεις, ξέρεις ότι δεν ξέρεις και συνεχίζεις την όποια έρευνα για να μάθεις; Όχι, απαγορεύεται!!! Η «επιστημονική άγνοια» μπορεί να είναι εύλογη, ακόμα και απαραίτητη (υπέρ του να ψάχνει κανείς). Το διανοητικό παιχνίδι της έντιμης έρευνας είναι πολυτιμο!!! Όμως δεν είναι, και δεν μπορεί να είναι η άγνοια βάση για την άσκηση εξουσίας. Καμμίας εξουσίας! Όποιος δεν το καταλαβαίνει αυτό έχει γυρίσει ήδη στις πιο σκοτεινές περιόδους της θεοκρατίας…

Οποιοσδήποτε δεν ξέρει, ξέρει ότι δεν ξέρει, συνεχίζει να ψάχνει για να μάθει αλλά όλα αυτά τα συσκευάζει με τέτοιο τρόπο που να νομιμοποιεί την έκδοση διαταγών, κάνει ελεεινή κατάχρηση εξουσίας. Συγγνώμη που θα το θέσουμε έτσι, αλλά: ό,τι κι αν είναι ή να μην είναι «επιστημονικά», όσο σημαντικός ή ασήμαντος κι αν είναι στην «επιστημονική κοινότητα», από ηθική και πολιτική άποψη όποιος συνδέει την άσκηση οποιασδήποτε εξουσίας με την άγνοιά του είναι από απατεώνας μέχρι κάθαρμα. Στους απατεώνες, στα καθάρματα, και σε κάθε τι ενδιάμεσο, δεν αξίζει κανένας σεβασμός…

Σε τελευταία ανάλυση: ποιο είναι το επιστημονικό επιχείρημα του να μπορεί να μετατρέπει την άγνοια του σε νομιμοποίηση της άσκησης βίας ένας επιστήμονας και όχι κάθε κοινός θνητός; Γιατί ο πρώτος μπορεί να πυροβολεί κατά βούληση και ο δεύτερος απαγορεύεται καν να αμυνθεί;

Η επιστήμη σαν ιδεολογία…

Τετάρτη 27 Μάη. Το: με βάση τα τότε δεδομένα λέγαμε τα Α… με βάση τα επόμενα δεδομένα λέγαμε τα Β… ύστερα πάλι τα δεδομένα άλλαξαν και λέγαμε τα Γ… δεν είναι, ούτε θα μπορούσε να είναι, «επιστημονικό επιχείρημα». Είναι σκέτος, κλασσικός, εύκολα αναγνωρίσιμος καιροσκοπισμός! Και μπορεί να τον ασκεί ο οποιοσδήποτε, οπουδήποτε. Το αν αυτός ο καιροσκοπισμός έχει συνέπειες ή όχι (για τους καιροσκόπους) εξαρτιέται αποκλειστικά και μόνο απ’ την θέση που κατέχουν στην πυραμίδα της εξουσίας. Για έναν φτωχοδιάβολο το «βλέποντας και κάνοντας» μπορεί να σημαίνει όλους τους κεραυνούς του κόσμου στο κεφάλι του. Για έναν απατεώνα υψηλού κύρους μπορεί να σημαίνει ότι διαρκώς την βγάζει καθαρή. Ο.Κ., έτσι συμβαίνει – αλλά μην περιμένει κανείς ότι αυτό γίνεται αποδεκτό…

Το χειρότερο όμως στην περίπτωση του covid-19 είναι ότι αυτός ο καιροσκόπισμος υπήρξε απ’ την αρχή δόλιος! Τα αρχικά στοιχεία για την περίπτωση του ιού, προερχόμενα απ’ την κίνα, για περισσότερο από 1,5 μήνα μετά τις αρχές του 2020, έδειχναν επίμονα ότι α) έχει μικρή έως πολύ μικρή φονικότητα, και β) προσβάλει με επικίνδυνο τρόπο συγκεκριμένες κοινωνικές κατηγορίες, ηλικίες, κλπ. Μπορεί οι δυτικοί να διασκεδάζουν κατηγορώντας τους κινέζους ότι έλεγαν ψέμματα, αλλά έγκαιρα οι ανακοινώσεις απ’ την κίνα υπογράμμιζαν ότι το 80% – 85% όσων «κολλάνε» τον covid-19 είτε δεν έχουν καθόλου συμπτώματα είτε είναι τόσο ελαφριά ώστε τα θεωρούν σα να είναι του κοινού κρυώματος· ότι απ’ τους υπόλοιπους που εμφανίζουν πιο σοβαρά συμπτώματα οι περισσότεροι είτε δεν χρειάζονται νοσηλεία σε νοσοκομεία είτε βγαίνουν απ’ αυτά πολύ γρήγορα· και ότι μόνο ένα μικρό ποσοστό ανθρώπων με ήδη σοβαρά επιβαρυμένη υγεία θα χρειαστούν πιο δύσκολη νοσηλεία, ίσως εντατική, και μερικοί απ’ αυτούς θα πεθάνουν τελικά. Επίσης ήταν ξεκάθαρο απ’ την (κινέζικη) αρχή ότι τα παιδιά, οι έφηβοι και οι νεαρές ηλικίες ΔΕΝ αρρωσταίνουν· το πολύ πολύ να λειτουργούν μέσα στην κοινωνία σαν «φορείς».

Αυτά ήταν τα επιστημονικά δεδομένα απ’ την αρχή! Και δεν άλλαξαν ούτε κατά μία κεραία μέχρι σήμερα – εκτός ίσως απ’ την πρόσφατη διαπίστωση πως ούτε μεταδοτικά δεν είναι τα παιδιά!!! Έχουμε υπόψη τουλάχιστον 8 συγκεκριμένες και «επιστημονικά άρτιες» έρευνες που έγιναν για την μέτρηση της θνησιμότητας του covid-19 στις ηπα, στη δανία, στο ιράν, στη γερμανία και αλλού, που ΟΛΕΣ μα ΟΛΕΣ έδειξαν (και δείχνουν) ένα ποσοστό θνησιμότητας ακριβώς της τάξης της εποχικής γρίπης (έστω σοβαρής): από 0,08% ως 0,35%. Καμμία σχέση με το 3,5% φονικότητα που έβγαλε, σαν λαγό απ’ το καπέλο του βιο-πληροφορικο-ασφαλίτικου συμπλέγματος, ο γνωστός ΠΟΥ νωρίς νωρίς…. μόνο και μόνο για να στηριχτεί το “επιχείρημα” ααααα, θα μπουκώσουν οι εντατικές μας!!!

Δεν άλλαξε, λοιπόν, κανένα επιστημονικό δεδομένο, έτσι ώστε οι καιροσκόποι να μπορούν να υποκριθούν, έστω, ότι είναι «γνήσια» τέτοιοι. Εκείνο που «άλλαξε» ήταν η διαδικασία παραγωγής γενικευμένου τρόμου, ώστε να δικαιολογηθούν μια σειρά πραξικοπήματα – τα οποία, απ’ ότι μαθαίνουμε, υπήρχαν «στα χαρτιά» καιρό πριν (αλλά γι’ αυτό άλλη φορά). Απ’ τους “τζιχαντιστές” περάσαμε στους “ιούς”… Τα κομπιουτερίστικα μοντέλα και οι Αρμαγεδωνικές προβλέψεις τους, που πουλιόντουσαν σαν «αυθεντική επιστήμη», ΔΕΝ είναι «επιστημονικά», όσους φιόγκους κι αν τους βάζουν. Είναι στην καλύτερη των περιπτώσεων αυθαίρετες στατιστικές, που ως γνωστόν είναι ο χειρότερος τρόπος ψευδολογίας. Τύποι σαν τον Ferguson του imperial college του Λονδίνου, στον οποίο ο αρχιερέας Τσιόρδας και η επιτροπή πίσω του έκαναν τιμητική αναφορά όταν ξέρναγε τις τερατολογίες του, είναι ένας καλοπληρωμένος απατεώνας! Και έδρασαν πολλοί σαν δαύτον…

Υπάρχει πάντα ένα πολύ σοβαρό ζήτημα για το τι παραδοχές κάνει κάθε υπηρέτης οποιασδήποτε επιστημονικής θεωρίας για να αποδείξει το Α ή το Β – και τι πετάει στην άκρη επειδή δεν τον βολεύει. Ο Thomas Kuhn, με την μνημειώδη Δομή των Επιστημονικών Επαναστάσεων – βιβλίο του 1962 by the way… – έσκισε οριστικά και τεκμηριωμένα το «ιερό παραπέτασμα» της αυθεντικότητας των «επιστημονικών αληθειών». Και έκτοτε, όχι μόνο κανείς δεν τόλμησε να αμφισβητήσει στα σοβαρά ότι «επιστήμη» ονομάζεται πάντα μια σειρά παραδοχών που καταφέρνουν να αποκτήσουν (ιδεολογική) ισχύ, συχνά με πλάγια μέσα, κατ’ αρχήν στο εσωτερικό πανεπιστημίων και ερευνητικών ιδρυμάτων, αλλά η ιστορική αλήθεια που έδειξε το Kuhn δεν έπαψε διαρκώς να επιβεβαιώνεται.

Όμως, το επαναλαμβάνουμε, στη διάρκεια της τρομοεκστρατείας περί τον covid-19 και για λογαριασμό της, δεν αξιοποιήθηκε καν και καν η «επιστήμη». Δεν είναι αυτή ο κυρίος μοχλός της τρομοεκστρατείας! Αξιοποιήθηκε μια στημένη και δόλια παραφιλολογία, ψέμματα, αποκρύψεις, ωμές τακτικές προπαγάνδας, ανελέητος μηντιακός και παραμηντιακός βομβαρδισμός, θεωρίες συνωμοσίας… και κάτι ακόμα, που δεν στάθηκε δυνατό να κρυφτεί: η δημιουργική λογιστική του θανάτου. Ή, όπως το έθεσε ο ίδιος ο ντόπιος αρχιερέας: η «κοινή δεξαμενή»…

Τυπικός γκαιμπελισμός

Τετάρτη 27 Μάη. Για να νομιμοποιηθούν τα πραξικοπήματα και οι γενικευμένες, καθολικές απαγορεύσεις, δεν χρησιμοποιήθηκε ΚΑΝΕΝΑ ΜΑ ΚΑΝΕΝΑ “επιστημονικό δεδομένο” της προκοπής, τέτοιο ώστε να μπορεί κανείς να πιαστεί από δαύτο έστω για να κρύψει την άγνοιά του… Χρησιμοποιήθηκαν τρία μόνο πράγματα: σκηνές απ’ το νοσοκομείο του Bergamo, το θεώρημα «να μην υπερφορτωθούν τα νοσοκομεία / οι εντατικές μας», και βρώμικα θανατόμετρα…

Για το νοσοκομείο του Bergamo όμως η πραγματικότητα ήταν γνωστή πολύ πριν! Πρόκειται για ένα ιδιαίτερα «οριακά στελεχωμένο» (για να μην πούμε υποστελεχωμένο) ιταλικό νοσοκομείο, το οποίο είχε ακριβώς τα ίδια προβλήματα υπερκορεσμού και το 2017, σε μια επιδημία κοινής γρίπης! Αν σε μια τέτοια περίπτωση προστεθεί και το ότι (από αδιαφορία του ιταλικού καθεστώτος, το κινεζικό είχε προειδοποιήσει έγκαιρα!) δεν προστατεύτηκαν στοιχειωδώς οι γιατροί και οι νοσοκόμοι στο Bergamo, με αποτέλεσμα να αποδεκατιστεί το προσωπικό του νοσοκομείου (με υποχρεωτικές αναρρωτικές άδειες) την στιγμή που έπρεπε να είναι σε πλήρη σύνθεση, τότε ναι, προκύπτει χάος.

Αν είναι βουλωμένες οι αποχετεύσεις στους δρόμους ακόμα και μία μέτρια μπόρα καταλήγει σε επικίνδυνη πλημμύρα…. Το αρχίσεις να μιλάς για τον «κατακλυσμό του Νώε» σαν εξουσία / δημόσια αρχή αντί να φροντίσεις να καθαρίζονται οι αποχετεύσεις είναι γελοία προσπάθεια αποποίησης ευθυνών. Εν τέλει το να πάρεις το χάος του Bergamo και να το περιφέρεις διεθνώς σαν μπαμπούλα δεν ανήκει στις «επιστημονικές πρακτικές». Ανήκει στο κατακάθι της τρομοκρατίας και της δημαγωγικής παραγωγής της!

Ανάλογη είναι η πραγματικότητα για τον υπερκορεσμό των εντατικών (που έγινε η ουρά του Bergamo). Άσχετα με το αν θα συνέβαινε έτσι ή όχι, το τι υποδομές έχει το δημόσιο και το ιδιωτικό σύστημα υγείας κάθε κράτους μόνο «επιστημονικό» ζήτημα δεν είναι. Είναι οικονομικό, είναι πολιτικό. Όποιος προσπαθεί να μετατρέψει πολιτικά και οικονομικά ζητήματα σε «ουδέτερα» θέματα, «υγείας», «επιστημοσύνης» κλπ, για να ξεφορτωθεί τις ευθύνες του, είναι επίσης κάθαρμα· και μάλιστα κάθαρμα εξουσίας. Προφανώς θέλει να κρυφτεί.

Κι αν κάποιος που έχει εξουσία καταφέρει να κρυφτεί, τότε μπορεί να κρύψει πολλά… Εκείνοι, όμως, που του προσφέρουν την κρυψώνα τι είναι;

Το κούρντισμα των θανατόμετρων

Τετάρτη 27 Μάη. Προσέξτε τώρα το πιο κάτω απόσπασμα. Προέρχεται απ’ την υπεράνω υποψίας για “αντιπολίτευση” (ή “συνωμοσιολογία”) καθεστωτική “καθημερινή” χτες. Υπό τον τίτλο λιγότερα από 10 κρούσματα σε τρεις ημέρες. Ο τονισμός με υπογράμμιση δικός μας:

… Σύμφωνα με ειδικούς επιστήμονες, τα μέτρα κοινωνικής αποστασιοποίησης για τον κορωνοϊό φαίνεται ότι μείωσαν χρονικά την περίοδο εποχικής έξαρσης της γρίπης στο βόρειο ημισφαίριο κατά περίπου έξι εβδομάδες. Όπως αναφέρουν σε άρθρο τους όπου αναλύουν τα πρόσφατα δεδομένα από τη διεθνή βιβλιογραφία οι γιατροί του ΕΚΠΑ Μαρία Γαβριατοπούλου, Ιωάννης Ντάνασης και Θάνος Δημόπουλος, “τα περιστατικά εποχικής γρίπης στο βόρειο ημισφαίριο συνήθως κορυφώνονται τον Φεβρουάριο και τελειώνουν μέχρι τα τέλη Μαΐου. Ασυνήθιστα, τη φετεινή χρονιά τα εργαστηριακά επιβεβαιωμένα κρούσματα γρίπης μειώθηκαν κάθετα στις αρχές Απριλίου, λίγες εβδομάδες μετά την κήρυξη της πανδημίας. Αξίζει ωστόσο να σημειωθεί ότι, κατά την έναρξή της, η φετεινή επιδημία της γρίπης ήταν ιδιαιτέρως σοβαρή, καθώς παρουσιάστηκε ταχεία έξαρση των κρουσμάτων”.

Είναι ενδεικτικό ότι από τοπικά στοιχεία στην πολιτεία της Νέας Υόρκης προκύπτει ότι αν και η καταγραφή κρουσμάτων εποχικής γρίπης ξεκίνησε μερικές εβδομάδες νωρίτερα από το συνηθισμένο, το ποσοστό των κρουσμάτων μειώθηκε απότομα και η περίοδος της γρίπης έληξε πέντε εβδομάδες νωρίτερα από το παρελθόν.

Στο Χονγκ Κονγκ, η φετεινή περίοδος της εποχικής γρίπης ήταν κατά 63% βραχύτερη από εκείνη των προηγούμενων πέντε ετών και ο αριθμός των θανάτων ήταν 62% χαμηλότερος…

Κάτι μυστηριώδες έγινε εδώ και 3 μήνες στο βόρειο ημισφαίριο!!! Απρόσμενο, ξαφνικό, ασυνήθιστο, ανεξήγητο! Μόλις άρχισαν να πληθαίνουν οι έτσι γουστάρουμε «θάνατοι λόγω covid-19» εξαφανίστηκαν οι αναμενόμενοι θάνατοι από επιπλοκές της γρίπης!!! Έμαθαν οι ιοί της γρίπης ότι κυκλοφοράει άλλος «φονιάς» και έτρεξαν να κρυφτούν απ’ τον φόβο τους; Σκότωνε ο covid-19 τους ιούς της γρίπης σ’ όποιο πνευμόνι τους έβρισκε;

Άγνωστο! Η επιστήμη (εντός ή εκτός εισαγωγικών…) σηκώνει τα χέρια γι’ αυτό το μυστήριο… Μέχρι να ασχοληθεί και μέχρι να βρει μια εξήγηση που να στέκει, ισχύει κάτι που το ξέρουμε πια καλά. Λέγεται κοινή δεξαμενή!!!

Πολύ απλά: οι θάνατοι από επιπλοκές της γρίπης χρεώνονταν στον covid-19… Έτσι «εξαφανίστηκε» η γρίπη… Δεν είναι εξαιρετικά βάσιμο; Δεν είναι εξαιρετικά χρήσιμο;

Η τύχη της επιστήμης…

Τετάρτη 27 Μάη. Αυτό που λέγεται “επιστήμη”, που γεννήθηκε σαν το διαμάντι στο στέμμα της αστικής τάξης, ένα πολύτιμο στήριγμα για την κοινωνική (και την εργατική!) απελευθέρωση απ’ τα σκοτάδια και την βία του χριστιανισμού, έχει αλλάξει αισθητά στη διάρκεια της εξέλιξης του καπιταλισμού. Το πρώτο τεράστιο σοκ, που κλόνισε ίσως συθέμελα την εμπιστοσύνη στην προοδευτικότητα και την απελευθερωτική αξία της επιστήμης, προέκυψε στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο. Όταν η επιστήμη (κάποιες επιστήμες…) έγιναν όπλα μαζικής και ανελέητης καταστροφής και θανάτου. Ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος αποτέλειωσε οποιαδήποτε “ελπίδα” για την ηθική ακεραιότητα της επιστήμης και των επιστημόνων: η Χιροσίμα και το Ναγκασάκι ήταν τόσο ισχυρά “επιστημονικά επιτεύγματα” ώστε ήταν αδύνατο να ξεχαστούν. Έγινε πια ολοφάνερο ότι “επιστήμη” και “καπιταλισμός” είχαν δεθεί τόσο ισχυρά (υπέρ του δεύτερου) ώστε έγιναν συνεταίροι του θανάτου, όλων των θανάτων. Μόνο εξαιρέσεις θα μπορούσε να βρει κάποιος. Και αν…

Εδώ και πάνω από 80 χρόνια η κριτική στην επιστήμη, είτε από επιστημολογική, είτε από ιδεολογική, είτε από πολιτική, είτε από οικονομική άποψη (για τους στόχους, τα συμφέροντα, κλπ) είναι μεν μια σταθερά στις δυτικές κοινωνίες, έχει περάσει όμως από διαφορετικά στάδια, μεταμορφώσεις, έως και αντιστροφές. Στις δεκαετίες του ’50, του ’60, του ’70 και του ’80 ήταν η κοινωνική αριστερά που διέκρινε τις εξουσιαστικές προσφύσεις (και εφαρμογές) διάφορων επιστημών· μια κριτική που διαπνεόταν από κοινωνικά απελευθερωτικούς προσανατολισμούς. Ο πολιτικός φεμινισμός και η πολιτική οικολογία ήταν τα τελευταία μεγάλα κύματα κριτικής και αμφισβήτησης των επιστημονικών αληθειών απ’ τα κάτω· με χειραφετικό σκοπό.

Ύστερα, απ’ τα ‘90s και μετά η κοινωνική αριστερά, εξαφανίστηκε, αφομοιώθηκε· ή έγινε εξεζητημένη, μανιερίστικη, γκρουπουσκουλίαρικη περιστροφή μέσα στη δίνη της απόκτησης «ταυτοτήτων»… Και σταδιακά η δυσπιστία στην επιστήμη άρχισε να οργανώνεται απ’ την άκρα δεξιά, μέσα σε μια γενική τάση ιδεολογικής οπισθοδρόμησης, συντηρητισμού, «επιστροφής στις παλιές αξίες», κλπ. Οι συνωμοσιολογίες είναι βραχίονας αυτής της τάσης… Εξάλλου έγινε αδύνατο να μιλάει κανείς για «επιστήμη» σκέτη: οι τεχνοεπιστήμες είναι η πραγματικότητα, κι αυτές είναι που χρηματοδοτούνται και προμοτάρονται. «Αν δεν έχει γρήγορες και εμπορικά αξιοποιήσιμες εφαρμογές είναι αδιάφορο έως άχρηστο οτιδήποτε επιστημονικό».

Η ανάδυση των καθεστωτικών «ειδικών» μόνο και μόνο για να νομιμοποιήσουν την τρομοπαραγωγή περί τον covid-19 έγινε υποχρεωτικά μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο, μέσα σ’ αυτά τα ευρύτερα κοινωνικά και ιδεολογικά συμφραζόμενα. Μας έδειχναν, υποτίθεται, με κύρος και υπευθυνότητα, τον κίνδυνο, τον Θάνατο που γυρόφερνε. Στην πραγματικότητα μας έδειχναν τα γυμνά τους οπίσθια…

Τι κατάφεραν έτσι; Τι πέτυχαν; Τι πέτυχε ο ντόπιος αρχιερέας και η «ιερά σύνοδος υγείας»; Τι πέτυχαν οι όμοιοί του αλλού; Έδωσαν μια γερή ώθηση σ’ αυτήν την γενική τάση διανοητικής οπισθοδρόμησης, μαζικού παλιμπαιδισμού… αυτό πέτυχαν!!! Πέτυχαν, μιλώντας τις γλώσσες του θανάτου και της πειθάρχησης «επιστημονικώ δικαίω», να ενισχύσουν το παραλήρημα του θανάτου και της πειθάρχησης χωρίς επιστημονικά φτιασίδια και επιχειρήματα… αυτό πέτυχαν!!!

Στο βαθμό που, ουσιαστικά, πρόκειται για τακτικές εξουσίας, για βιοπολιτική, και καθόλου για επίδειξη κάποιας στοιχειωδώς έντιμης επιστήμης (έστω και σαν ιδεολογίας ειδικών…) είτε το έχουν συνείδηση είτε όχι, τους βολεύει μια τέτοια επιτυχία. Γιατί έχοντας έναν ανορθολογικό αντίπαλο η μορφή – κράτος (θα) μπορεί να αυτο-επιδεικνύεται όχι μόνο σαν σωτήρας και προστάσης αλλά, επίσης, σαν ο μόνος επιτρεπτός «ορθολογισμός». Δείχνοντας τα αφεντικά και οι εκπροσωποί τους την κοινωνική παράνοια που οι ίδιοι κατασκευάζουν και οι μικροαστοί υποτακτικοί τους υιοθετούν, θα κατάσχουν για λογαριασμό της εξουσίας τους την λογική…

Αν δεν ανακτήσουμε γρήγορα και αποτελεσματικά, σαν σύγχρονη εργατική τάξη, την χειραφετικότητα της συνεκτικής κριτικής και στην (καπιταλιστική) επιστήμη, τότε…