Tag: ιδεολογία

Πολιτικές, ιατρικές και κοινωνικές ευθύνες

Τετάρτη 10 Ιούνη. Οι ένοχοι της τρομοεκστρατείας φρικάρουν όταν η αποκάλυψη έρχεται όχι από κάτω, όχι από «αιρετικούς», αλλά απο οργανισμούς που χρησιμοποίησαν συστηματικά για να επιβληθούν. Φυσικά ο π.ο.υ. είναι πολύ βρώμικη ιστορία. Απλά, λόγω της σύνθεσης της γραφειοκρατίας του, συμβαίνει κι εκεί, πότε πότε, αυτό που μπορεί να συναντήσει κανείς κι αλλού: πετάγεται κάποιος και λέει κάτι που δεν ταιριάζει με την «γραμμή», ίσως από άγνοια κινδύνου…

Αυτό είναι απλά διασκεδαστικό για ‘μας πια. Εκείνο που είναι σοβαρό είναι η ηθελημένη τύφλα – μαζική και σκληροπυρηνική – που υποστήριξε ψέμματα που πουλιόνταν σαν «επιστημονικά επιχειρήματα», τρόμο που πουλιόταν σαν «ενδιαφέρον για την δημόσια υγεία», αποδιάρθρωση που πουλιόταν σαν «κοινωνική ευθύνη». Πρόκειται για ένα ιδεολογικό και ψυχοσυναισθηματικό «υλικό», μια μαζική πρώτη ύλη, που είναι αποτέλεσμα των δύο τελευταίων δεκαετιών νεοφιλελευθερισμού, καπιταλισμού, τεχνολογικών μεσολαβήσεων. Δεν υπήρχε πάντα. Είναι καινούργιος βόθρος. Είναι μια δι-πολική selfie συνθήκη, γενικευμένη και επιθετική, σε άπειρες ατομικές δόσεις και ελάχιστες παραλλαγές. Μια «στάση ζωής» που απ’ την μια είναι πνιγμένη στον εγωϊσμό και στο «ξέρω ‘γω» (έτσι, στο πόδι, τσιμπώντας από ‘δω κι απο ‘κει) και απ’ την άλλη όχι απλά βουλιάζει στις φοβίες της αλλά τις λατρεύει· και μισεί όποιον αμφισβητεί την «αλήθεια» τους.

Αυτήν την πρώτη ύλη επεξεργάστηκαν τ’ αφεντικά, και την μετέτρεψαν σε πολιτική υποστηρίξη υπέρ τους. Εδώ το «πολιτική υποστήριξη» δεν σημαίνει «ψήφο». Έχει το ουσιαστικό νόημα της λέξης «πολιτική»: διαμόρφωση του δημόσιου χώρου / χρόνου, των κατάλληλων συμπεριφορών, δοξασιών, συναινέσων, επιβολή των κατάλληλων νοημάτων, άσκηση της συκοφαντίας και της προβοκάτσιας, κλπ

Αυτό το μαζικό κοινωνικό υλικό, αυτή η πρώτη ύλη, δεν τσαλακώνεται με αποκαλύψεις του είδους της κυρα Van Kerkhove. Απλά μπορεί να αναδιπλωθεί εκεί που ξέρει, στον Σπουδαίο Εαυτό. Και να περιμένει την επόμενη ευκαιρία, για να “πάρει το αίμα του πίσω”…

Ευκαιρία που το ίδιο το σύστημα θα ξαναδώσει…

Η τυραννία της ιδεολογίας

Σάββατο 6 – Κυριακή 7 Ιούνη. Το ερώτημα γιατί η κοινωνική αριστερά (με την ευρεία ιστορική έννοια) έφαγε ή και ενίσχυσε την κατασταλτική, πραξικοπηματική «γραμμή» των κρατών και του βιο-πληροφορικο-ασφαλίτικου συμπλέγματος, και γιατί αφέθηκε όλο το πεδίο ελεύθερο σε ακροδεξιές, εθνικιστικές φράξιες να εμφανιστούν σαν «υπερασπιστές της ελευθερίας», θα έπρεπε να στοιχειώνει· αν υπήρχε, φυσικά, το ελάχιστο περιθώριο ειλικρινούς αυτοκριτικής. Μια απ’ τις σημαντικές πολιτικές διαστάσεις των πραξικοπημάτων ήταν ότι σε πολλά κράτη (με την εξαίρεση, πιθανά, του γερμανικού) αυτό που διεθνώς ονομάζεται liberal αριστερά (υποστηρικτές ατομικών δικαιωμάτων, κλπ) όχι μόνο έκανε κυριολεκτικά γαργάρα την ξετσίπωτη υπερφαλάγγιση του τυπικού συντάγματος και την διαμόρφωση μιας νέας εκδοχής πραγματικού συντάγματος σε βάρος, ουσιαστικά, των πληβείων και της σύγχρονης εργατικής τάξης· αλλά συχνά επεδίωκε ακόμα σκληρότερη καταστολή, υψηλότερα πρόστιμα για τις «παραβιάσεις των απαγορεύσεων», περισσότερη αστυνομία στους δρόμους, κλπ. Η περίπτωση της Καταλωνίας είναι χαρακτηριστική αλλά όχι μοναδική.

Γιατί έγινε έτσι; Το ζήτημα μας απασχολεί και θα μας απασχολήσει και στη συνέχεια, αφού άλλωστε η τρομοεκστρατεία δεν έχει τελειώσει (μόνο έχει αλλάξει φάση). Ο Fitzpatrick, στον πρόλογο του βιβλίου του, κάνει μια σύντομη αναφορά, που θα μπορούσε να αξιοποιηθεί σαν ένας απ’ τους οδοδείκτες για την σημερινή αθλιότητα:

… Μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1990, η πολιτική και το ιατρικό επάγγελμα ήταν διακριτές και ξεχωριστές σφαίρες. Ορισμένοι γιατροί ήταν πολιτικά ενεργοί, αλλά ανέπτυσσαν αυτές τις δραστηριότητες σε κόμματα, καμπάνιες και οργανώσεις ανεξάρτητες από το ιατρικό έργο τους. Αναμφίβολα η πολιτική τους άποψη επηρέαζε τον τρόπο άσκησης του επαγγέλματός τους, αλλά οι περισσότεροι ασθενείς δύσκολα θα ήξεραν πού να τοποθετήσουν το γιατρό τους στο πολιτικό φάσμα.

Έκτοτε, η συστηματική κυβερνητική παρέμβαση στη φροντίδα της υγείας διέβρωσε τη διαχωριστική γραμμή μεταξύ πολιτικής και ιατρικής, αλλάζοντας ουσιαστικά το περιεχόμενο της άσκησης της ιατρικής και δημιουργώντας νέους διαχωρισμούς στις τάξεις των γιατρών. Κατ’ αυτό τον τρόπο, π.χ., το σχίσμα ανάμεσα στους δημόσιους και ιδιώτες γενικούς γιατρούς, στις αρχές της δεκαετίας του 1990, αντικατόπτριζε αόριστα κομματικό-πολιτικές προτιμήσεις, όπως και τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην άσκηση της ιατρικής σε προάστια και την επαρχία από την μια μεριά και σε κεντρικές αστικές περιοχές από την άλλη.

Αποθαρρυμένοι από τη γενικότερη παραίτηση της αριστεράς, οι ριζοσπάστες γιατροί έστρεψαν τις ελπίδες τους στους τόπους εργασίας τους και έπαιξαν σημαντικό ρόλο στο να εφαρμοστεί η θεματολογία των προγραμμάτων της προαγωγής της υγείας και της πρόληψης των ασθενειών, καθώς και στο να καταστεί αυτή η προσέγγιση δημοφιλής μεταξύ των νεότερων γιατρών. Επιτρέποντας στους εαυτούς τους μια περιστασιακή αναλαμπή ανησυχίας για το χαρακτήρα θυματοποίησης που είχαν οι επίσημες προσπάθειες για αλλαγή του τρόπου ζωής, οι πρώην ριζοσπάστες καθησύχαζαν τους εαυτούς τους με τον ευσεβή πόθο ότι ήταν ακόμη εφικτό να μετατρέψουν τα φύκια της προαγωγής της καταναγκαστικής υγείας στις μεταξωτές κορδέλες της ενδυνάμωσης της κοινότητας…

Βέβαια ο Fitzpatrick αναφέρεται στην αγγλία, σ’ ένα καπιταλιστικό κράτος που είχε δημόσιο σύστημα υγείας· ενώ το ελλαδιστάν είναι η περίπτωση που «υποτίθεται» πως έχει κάτι τέτοιο. Επιπλέον, όπως θα δείξουμε στο επερχόμενο Cyborg 18, οι μετασχηματισμοί του τι είναι ιατρική (και υγεία) υπήρξαν δυναμικοί, ειδικά τα τελευταία 30 – 40 χρόνια.

Ωστόσο είναι γεγονός ότι εκτός απ’ την υπεράσπιση ενός «κλασσικού» σοσιαλδημοκρατικού μοντέλου «δημόσιου συστήματος υγείας» (περισσότερες προσλήψεις, μεγαλύτερες χρηματοδοτήσεις…) η κοινωνική, liberal αριστερά εγκατέλειψε οποιαδήποτε ουσιαστική κριτική προσέγγιση και γύρισε (συνολικά μιλώντας) πολύ πιο πίσω απ’ τα κινήματα της μεγάλης διεθνούς ανταρσίας των ‘60s και ‘70s.

Έχοντας μείνει σαφώς παλιομοδίτικα κρατικίστικη στις αντιλήψεις της περί δημόσιας υγείας και θεωρώντας ότι αυτό είναι μια χαρά «οχυρό» απέναντι στο νεοφιλελεύθερο κράτος / κεφάλαιο, η ελληνική αριστερά επέλεξε (και δεν αναγκάστηκε!) να κλείνει τα μάτια σε οποιαδήποτε διάβρωση του δημόσιου συστήματος «απ’ τα κάτω» (π.χ. χρηματισμός χιλιάδων γιατρών απ’ τις φαρμακοβιομηχανίες) ή/και καθοδήγησή του «απ’ τα πάνω» (η διεθνής των big pharma + big tech…). Αυτό άφησε στους όποιους ντόπιους ριζοσπάστες γιατρούς σαν βασικό έως μοναδικό περιθώριο δημόσιας ηθικής την ατομική στάση του να μην δωροδοκούνται. Ωστόσο οι γενικές κατευθύνσεις και, κυρίως, η επιθετική ιατρικοποίηση της καθημερινής ζωής (δηλαδή η τεχνητή δημιουργία όλο και μεγαλύτερης ζήτησης υπηρεσιών υγείας) έμειναν στην άκρη, στα αζήτητα, εκτός ορίζοντα.

Έτσι, όταν η υγιεινιστική τρομοεκστρατεία εκκένωσε ουσιαστικά τα δημόσια νοσοκομεία, δυσκολεύοντας ή και καταστρέφοντας την υγεία εκείνων που τα χρειάζονται, το μόνο που διανοήθηκε να κάνει αυτή η αριστερά ήταν να χειροκροτάει τους «ήρωες γιατρούς» – μαζί με την δεξιά… Ήρωες ή όχι οι γιατροί, το μείζον, το σημαντικό ζήτημα που ξετυλιγόταν ήταν η αναδιάρθρωση – μέσα – απ’ – την – εκκένωση (στην πράξη την εκκένωση όλων των δημόσιων χώρων / χρόνων!) Εδώ ταιριάζει γάντι η παρατήρηση του Fitzpatrick για την τύφλα του να πιστεύει κανείς ότι θα μετατρέψει τα φύκια του υγιεινιστικού καταναγκασμού και της βίας του στον 21ο αιώνα, στην 4η βιομηχανική επανάσταση, σε μεταξωτές κορδέλες υπέρ της δημόσιας υγείας!

Η δύναμη των εντυπώσεων

Παρασκευή 5 Ιούνη. Τι συνέβη στη Ν. Υόρκη στις 11 Σεπτέμβρη του 2001; «Οι πάντες το ξέρουν»: δύο αεροπλάνα έπεσαν πάνω σε δύο ουρανοξύστες και τους γκρέμισαν… Πάνω από 3.000 άνθρωποι σκοτώθηκαν… Αυτή είναι η κοινότοπη βεβαιότητα: υπήρξε live μετάδοση, που χάρη στην ψηφιακή αποθήκευσή της έχει ειδωθεί και ξαναειδωθεί εκατομμύρια φορές. Συνεπώς: αυτό που φάνηκε να συμβαίνει, αυτό πράγματι συνέβη…

Ξέρουμε όμως ότι καθόλου δεν είναι έτσι! Ξέρουμε ότι η εικόνα είναι εικόνα κι όχι εξήγηση… Ξέρουμε ότι δεν κατέρρευσαν 2 αλλά 3 ουρανοξύστες· στον τρίτο δεν έπεσε κανένα αεροπλάνο… Ξέρουμε ότι οι ουρανοξύστες δεν κατέρρευσαν εξαιτίας των αεροπλάνων και των πυρκαγιών που προκλήθηκαν, αλλά κατεδαφίστηκαν κανονικά, καθώς ο μεταλλικός σκελετός τους ήταν παγιδευμένος με υψηλής τεχνολογίας εκρηκτικά – τέτοια που αποκλείεται να είχαν οι «τζιχαντιστές»… Ξέρουμε ότι μεγάλο μέρος των νεκρών ήταν πυροσβέστες, που είχαν τοποθετηθεί απ’ τους διοικητές τους στην περίμετρο του πρώτου ουρανοξύστη· ένα γιγαντιαίο λάθος εκτίμησης των κινδύνων εκ μέρους αυτών των διοικητών… Ξέρουμε, τέλος, ότι ο bin Laden δεν είχε καμμία σχέση μ’ αυτά τα γεγονότα· οι μυστικές υπηρεσίες του Ριάντ όμως είχαν και παραείχαν…

Τι σημασία έχουν όμως όλα αυτά σε σχέση με την αλήθεια; Πολλές χιλιάδες σοβαροί και αξιοπρεπείς άνθρωποι στις ηπα ψάχνουν χιλιοστό χιλιοστό αυτήν την αλήθεια, και έχουν πλησιάσει πολύ. Είναι οι οικογένειες των νεκρών, είναι δικηγορικές ενώσεις, είναι το «τεε» των ηπα (αρχιτέκτονες, πολιτικοί μηχανικοί), είναι κατασκευαστές ουρανοξυστών. Ωστόσο, σχεδόν 19 χρόνια μετά, οι εντυπώσεις απ’ την 11η / 9ου στις ηπα παραμένουν τόσο ισχυρές ώστε να διεκδικούν την θέση της «αλήθειας» – ενώ αυτές οι εντυπώσεις είναι ένα τεράστιο, βρώμικο ψέμα!

Γιατί τα θυμίζουμε αυτά; Επειδή πρόκειται για μια τρανταχτή απόδειξη ότι στις κοινωνίες του ώριμου θεάματος εκείνοι που είναι σε θέση να παράξουν έντονες συγκινησιακές εντυπώσεις κατασκευάζουν την «αλήθεια» στα μέτρα τους, προς υιοθέτηση απ’ την μεριά εκατομυρίων υπηκόων. Οι οποίοι είναι σίγουροι πως «έτσι έγιναν τα πράγματα» επειδή τα είδαν… Το ποιοί μπορούν να παράξουν τέτοιες έντονες εντυπώσεις δεν είναι γρίφος: οι διάφορες μορφές (φράξιες, κλπ) «κεντρικής εξουσίας». Η δυνατότητα, όμως, πρόκλησης έντονων συγκινήσεων (κυρίως ή και αποκλειστικά μέσω της επίδειξης του θανάτου…) έχει αποδειχθεί πολύ ισχυρό εργαλείο ελέγχου των πληθυσμών και των συνειδήσεων.

Για τον εργατικό ανταγωνισμό αυτή η τόσο αποδοτική συγκινησιακή πανούκλα είναι ένα πολύ δύσκολο εμπόδιο. Συχνά αξεπέραστο. Ο εργατικός ανταγωνισμός απαγορεύεται να χρησιμοποιεί μέσα ψυχολογικού πολέμου (psyops) ακόμα κι αν θα μπορούσε· απαγορεύεται να κάνει ψυχοσυναισθηματικούς εκβιασμούς· απαγορεύεται να παραποιεί τα γεγονότα. Ο εργατικός ανταγωνισμός απευθύνεται (κι αυτό είναι που πρέπει να κάνει) στη λογική, επειδή η λογική είναι βασικό συστατικό της συνείδησης (γενικά) και της εργατικής συνείδησης (ειδικά). Ο εργατικός ανταγωνισμός απαγορεύεται να δημιουργεί παραισθήσεις· απαγορεύεται να επιδιώκει τον ατομικό ή συλλογικό υπνωτισμό. Ο εργατικός ανταγωνισμός θέλει να είναι χειραφετικός, απελευθερωτικός· οι εξουσίες είναι που χειραγωγούν, που υποδουλώνουν ακόμα και τις αισθήσεις.

Πώς μπορεί, λοιπόν, να αναμετρηθεί η (εργατική) λογική κριτική με την εξουσιαστική κατασκευή συγκινήσεων και εντυπώσεων; Είναι πάρα πάρα πολύ δύσκολο. Για παράδειγμα εκείνη την ημέρα (την 11η Σεπτέμβρη του 2001) το αγγλικό bbc μετάδιδε live αυτά που συνέβαιναν στη Ν. Υόρκη. Η δημοσιογράφος είχε στην πλάτη της μια γιγαντοοθόνη που έδειχνε όρθιο το κτήριο 7 (τον 3ο ουρανοξύστη που κατέρρευσε μετά από ώρες χωρίς να πέσει επάνω του κανένα αεροπλάνο) ενόσω εκείνη ανάγγελνε ότι έχει γκρεμιστεί! Μετά από λίγο έγινε αυτό που είχε προφητεύσει! Η τυπική λογική και η αυστηρότητα της όρασης όλων όσων έβλεπαν το συγκεκριμένο πρόγραμμα (και ήταν εκατομμύρια) θα έπρεπε να «κολλήσει» μ’ αυτό το γεγονός! Πώς είναι δυνατόν να «προβλέπεται» η κατάρρευση ενός ουρανοξύστη, και μάλιστα αυτή τελικά να συμβαίνει χωρίς (προφανή) αιτία;

Φαίνεται πως στη διάρκεια της συγκινησιακής πλημμύρας ακόμα και ολοφάνερα λογικά «κενά» στην εξουσιαστική ρητορική «χάνονται». Καταστέλλονται… «Εξατμίζονται»… Η μόνη ελπίδα φαίνεται να είναι αυτή: μετά από καιρό (πόσο πολύ όμως;), όταν η συγκινησιακή πανούκλα έχει εξασθενίσει, να υπάρξει ένα κάποιο περιθώριο για την λογική επανεξέταση των εντυπώσεων – και την εκκαθάρισή τους.

Όμως αυτό το «μετά από καιρό» είναι μαχαιριά στον εργατικό ανταγωνισμό!! Το «μετά από καιρό» μπορεί ίσως να αποκαταστήσει την αλήθεια· δεν μπορεί όμως να αποκαταστήσει την πραγματική ροή της πραγματικής Ιστορίας. Αυτά που έγιναν έγιναν· αυτά που ακολούθησαν ακολούθησαν· οι σχεδιασμοί της εξουσίας επιτελέστηκαν… Όσο χρήσιμο κι αν είναι για την αποκατάσταση της αλήθειας, το «εκ των υστέρων» είναι συνήθως πολιτικά άχρηστο. Ούτε σαν παρηγοριά δεν αντέχει να σταθεί…

Ο εργατικός ανταγωνισμός χρειάζεται τη λογική και την λογική κριτική την στιγμή της φωτιάς! Μετά από καιρό; Μετά από καιρό συνήθως είναι πολύ αργά πια…

(Καθώς οι καπιταλιστικές κοινωνίες έχουν μπει για τα καλά στην εποχή των “πολλαπλών πραγματικοτήτων” η κατασκευή εντυπώσεων απ’ την μεριά των εξουσιών έχει γίνει, σχεδόν, παιχνιδάκι…)

Black panthers matter

Κυριακή 31 Μάη. Στα μέσα Νοέμβρη του 2015, πάλι στη Μιννεάπολη, πάλι οι μπάτσοι, είχαν σκοτώσει τον 24χρονο αφροαμερικάνο Jamar Clark. Ήταν άοπλος, τον είχαν συλλάβει, του είχαν περάσει χειροπέδες, τον είχαν ρίξει κάτω – και τον πυροβόλησαν στο κεφάλι. Οι μπάτσοι αθώωθηκαν 1,5 χρόνο μετά, αφού το δικαστήριο δέχτηκε την δική τους «ιστορία». Ό,τι βρίσκονταν σε άμυνα…

Παρά την μαζικότητα και την επιμονή του, απ’ το 2013, το κίνημα black life matters δεν έχει καταφέρει να σταματήσει την δολοφονική δράση των μπάτσων στις ηπα. Παρότι οι δολοφονημένοι αφροαμερικάνοι, σαν απόλυτος αριθμός, τα τελευταία 5 χρόνια είναι σχεδόν οι μισοί απ’ τους δολοφονημένους λευκούς (1.252 έναντι 2.385), σαν ποσοστό στον πληθυσμό με κριτήρια φυλής είναι μακράν ο αγαπημένος στόχος των μπάτσικων όπλων, που – παρεπιπτόντως – κάποτε τα κρατάνε και αφροαμερικάνοι: 30 δολοφονίες ανά 1 μύριο αφροαμερικάνων, έναντι 12 για τους λευκούς (και 22 για τους λατίνους).

Υπάρχει ένας μόνιμος συνδυασμός ρατσισμού και μιλιταρισμού στο αμερικανικό σύμπλεγμα της ασφάλειας, τροφοδοτούμενος απ’ τα κάτω και απ’ τα πάνω, που αποτελεί την επίσημη «εξουσιαστική κουλτούρα» στις ηπα επί πολλές δεκαετίες. Είναι αυτός ο συνδυασμός που ενοποιεί τις δύο όψεις του αμερικανικού ιμπεριαλισμού: εκτός συνόρων, και εντός. Η ρητορική του κράτους για τον εσωτερικό ιμπεριαλισμό του δείχνει την εκτεταμένη εγκληματικότητα· αλλά αυτή είναι προϊόν της σκληρής ταξικής διαστρωμάτωσης της αμερικανικής κοινωνίας, και με φυλετικούς όρους.

Αυτό το καπιταλιστικό κράτος σαπίζει και βρωμάει εδώ και δεκαετίες (θυμάται κανείς την εξέγερση στο L.A. το 1992;). Δεν είναι μόνο οι μπάτσοι που σκοτώνουν· είναι και οι δικαστές που τους αθωώνουν… Οι βίαιες εξεγέρσεις μετά από δολοφονίες (ή και αθώωσεις μπάτσων…) είναι μονόδρομος – αλλά πρακτικά οι μαύρες κοινότητες χρειάζονται πολύ περισσότερα από ξεσπάσματα.

Οι μαύροι πάνθηρες είναι η δική τους ιστορία· και δεν αξίζει να μείνει άλλο θαμμένη στο παρελθόν… Black history matters now…

John Maynard Keynes is dead!

Κυριακή 31 Μάη. Κάποιοι το έχουν κάνει ήδη, και περισσότεροι θα το κάνουν σύντομα: θα χαρακτηρίσουν τα (ευρωπαϊκά) προγράμματα αναδιάρθρωσης κεϋνσιανά. Αν περιορίσει κανείς την οπτική του αποκλειστικά και μόνο στην οικονομική / χρηματική κρατική διαχείριση, τότε «κεϋνσιανισμός» ήταν ήδη τα bail out διάφορων too big to fail επιχειρήσεων (και τραπεζών) απ’ το 2009 και μετά…

Όμως ο Keynes δεν διατύπωσε μια στενά εννοημένη οικονομική θεωρία. Διατύπωσε, μάλλον, μια πολιτική πρόταση «δημιουργικής» ένταξης της εργατικής τάξης μέσα στο «καπιταλιστικό κύκλωμα»· άρα μια συνολική πρόταση εξουσίας! Διαφορετικά, απ’ την στενά οικονομική σκοπιά, «κεϋνσιανικό» ήταν και το οικονομικό πρόγραμμα της ναζιστικής γερμανίας. Το οποίο, όπως ξέρουν όσοι ενδιαφέρονται για τέτοια ζητήματα, επαινούσε ο Keynes· όπως επίσης επαινούσε τα πενταετή πλάνα και τον κεντρικό σχεδιασμό των μπολσεβίκων.

Ο κευνσιανισμός δεν ήταν, λοιπόν, ποτέ απλά τα «ελικόπτερα που ρίχνουν λεφτά», όπως άλλωστε δεν ήταν απλά το «να βάζουμε εργάτες να θάβουν μπουκάλια με λεφτά, και ύστερα άλλους για να τα ξεθάβουν». Κι αυτό είναι το ουσιαστικό στην πολιτική οικονομία του καπιταλισμού, και στη στροφή που έχει ξεκινήσει εδώ και λίγα χρόνια, επιταχύνεται τώρα, και γίνεται για συγκεκριμένους λόγους και με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Το να ονομάζει ο οποιοσδήποτε «κεϋνσιανισμό» αυτό που σαν αυτόνομοι εργάτες ονομάζουμε εδώ και λίγα χρόνια νεο-κρατισμό δεν είναι απλά λάθος. Είναι επικίνδυνο λάθος. Γιατί δημιουργεί την εντελώς πλαστή, παραπλανητική και καθησυχαστική ιδέα ότι επιστρέφει διεθνώς η σχετικά «ειρηνική» περίοδος των δεκαετιών του ’50, του ’60 και του ’70 – με μια αναβίωση, επιπλέον, «ψυχρού πολέμου»… Πολύ επικίνδυνη αυτή η αυταπάτη, και πολλοί επικίνδυνοι όσοι την προωθούν!

Μία απ’ τις ουσιαστικές διαφορές ανάμεσα, ας πούμε, στο αμερικανικό μεσοπολεμικό new deal (που θεωρείται η πρώτη εφαρμογή του κεϋνσιανισμού, αν και υπήρχαν επίσης αμερικάνοι οικονομολόγοι που την στήριξαν) και στα διάφορα «new deal» που εμφανίζονται τώρα, είναι η θέση που προβλέπεται για την εργατική τάξη. Η στρατηγικής σημασίας πρόταση του Keynes προς τα αφεντικά μετά την μεγάλη κρίση / κατάρρευση του 1929 ήταν η αναγνώριση, εκ μέρους τους, της πολιτικής αυτονομίας της εργατικής τάξης – ως παράγοντα που πρέπει να εισαχθεί στις καπιταλιστικές ισορροπίες, αντί να θεωρείται μόνιμα ένα εξωτερικό και επικίνδυνο στοιχείο που πρέπει μόνο να καταστέλλεται… Η κεϋνσιανή πολιτική πρόταση ήταν αντίθετη απ’ την φασιστική / ναζιστική, την ίδια περίοδο· μια πρόταση που έκανε το ακριβώς αντίθετο: προσπάθησε (και για ένα ορισμένο διάστημα κατάφερε) να ενσωματώσει την εργατική τάξη στο κράτος, απαγορεύοντας την οργανωτική και πολιτική αυτονομία της… Μετατρέποντάς την σε ένα είδος πειθαρχημένων οφελούμενων της τότε αναδιάρθρωσης / ανάπτυξης (2η βιομηχανική επανάσταση). Τεράστια διαφορά, αν συνυπολογιστεί ότι από στενή οικονομική άποψη το γερμανικό / ναζιστικό πρόγραμμα και το αμερικανικό είχαν αρκετές ομοιότητες.

Η κεϋνσιανή πρόταση εννοούσε ότι εργασία και κεφάλαιο έχουν κατ’ αρχήν αντίθετα συμφέροντα (και αντίθετες προτάσεις εξουσίας!), είναι οργανωμένα χωριστά· και είναι ευθύνη του κράτους, σαν «ουδέτερου τρίτου παράγοντα» να φέρνει αυτές τις δύο πλευρές «στο τραπέζι του διαλόγου» φροντίζοντας, με εκατέρωθεν υποχωρήσεις, να προκύπτει κάθε φορά η χρυσή τομή που δίνει ώθηση στην καπιταλιστική ανάπτυξη…

Μην φανταστεί κανείς ότι αυτή η πολιτική πρόταση εξουσίας επιστρέφει!!! Η κεϋνσιανή πρόταση για αναγνώριση (μέσα στα διευρυμένα τότε πλαίσια της αστικής δημοκρατίας…) της αυτονομίας της εργατικής τάξης ήταν ιστορικά προσδιορισμένη! Ο Keynes λάμβανε υπόψη του τις επαναστατικές εκδηλώσεις αυτής της εργατικής αυτονομίας: πρώτα τη νικηφόρα επανάσταση των μπολσεβίκων το ’17, και ύστερα το κύμα διαδοχικών εργατικών επαναστάσεων που σάρωσε την ευρώπη απ’ τα τέλη εκείνης της δεκαετίας ως τις αρχές της επόμενης, αρχής γενομένης απ’ την γερμανία.

Βλέπει κανείς, έστω και σαν επικίνδυνα σπέρματα, κάποια σύγχρονη εργατική αυτονομία (δεν αναφερόμαστε στους εαυτούς μας!) σήμερα; Βλέπει κανείς ότι η σύγχρονη εργατική τάξη στον πρώτο κόσμο βρίσκεται σε προεπαναστατικό αναβρασμό; Επειδή η απάντηση είναι ένα ξερό «όχι» (η επιτυχία των πρόσφατων υγιεινιστικών πραξικοπημάτων είναι μια ακόμα θλιβερή επιβεβαίωση…), δεν έχουν κανένα λόγο τα αφεντικά να μοιραστούν, ή έστω να περιορίσουν την εξουσία τους! Το ακριβώς αντίθετο βρίσκεται σε εξέλιξη, το ακριβώς αντίθετο κάνουν: την μετασχηματίζουν, την ενισχύουν, την καθολικοποιούν!

Επειδή η ζόρικη αλήθεια είναι ότι σαν σύγχρονη εργατική τάξη βρισκόμαστε (φρικτά…) «πολύ πιο πίσω» απ’ το σημείο που βρίσκονταν οι μακρινοί μας πρόγονοι στα ‘10s και στα ‘20s του 20ου αιώνα, δεν υπάρχει καμμία ανάγκη αναβίωσης του κεϋνσιανισμού! Τα αφεντικά θα χρησιμοποιήσουν βέβαια μερικές οικονομικές τακτικές που «μοιάζουν» να προέρχονται απ’ τον κεϋνσιανισμό· αλλά ο νεο-κρατισμός είναι ήδη ένα κράμα προσαρμοσμένο στη βίαιη (όπου χρειάζεται) ή/και συναινετική (όπου η κυρίαρχη ιδεολογία είναι πειστική) διεύθυνση της μηχανοποίησης των πάντων.

Εν τέλει, αν θέλει κανείς να είναι ακριβής, στο σύνολό τους αυτές οι τωρινές βιοπολιτικές είναι Ταιηλορισμός 2.0 ή 3.0, παρά οτιδήποτε άλλο…

(Παρεπιπτόντως ούτε ο κινέζικος καπιταλισμός είναι κεϋνσιανικός (θα τ’ ακούσουμε κι αυτό!). Είναι σκέτα κρατικός, με υιοθέτηση όλων των στοιχείων της παραγωγής και της κατανάλωσης εμπορευμάτων, αλλά ταυτόχρονα ισχυρό κεντρικό έλεγχο και αυτής της αγοράς… Αυτός είναι, άλλωστε, ο ισχυρός νεωτερισμός του σε σχέση με τον κρατικό καπιταλισμό της άλλοτε εσσδ, που έχει αιφνιδιάσει έως τρομοκρατήσει τους δυτικούς με τον δυναμισμό του…)

Το διπλό αφεντικό 16

Παρασκευή 29 Μάη. Ο χρόνος εργασίας λοιπόν, και η τιμή του (μοναδικού στα χαρακτηριστικά του) εμπορεύματος εργατική δύναμη / χρόνος εργασίας: αυτά είναι (και πάλι) τα επίδικα της όξυνσης της εκμετάλλευσης και, επιπλέον, της εμπλοκής της μορφής – κράτους στην γενική διαχείριση της «αγοράς εργασίας» που γίνεται εφικτή (και, ακόμα χειρότερα, επιθυμητή!) χάρη στην επιτυχία των υγιεινιστικών πραξικοπημάτων.

Πάντα έτσι ήταν! Αυτά που κατά περιόδους εδώ και 2 αιώνες εμφανίζονται σαν (οικονομικές, εμπορικές, νομισματικές, χρηματοπιστωτικές, και εσχάτως υγιεινιστικές…) κρίσεις δουλεύουν πάντα υπέρ της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης… Εκτός εάν (a big “if” δυστυχώς…) τμήματα έστω της κάθε φορά εργατικής τάξης αναγνωρίσουν έγκαιρα τα βασικά χαρακτηριστικά αυτών των κρίσεων και, υπερασπιζόμενα αδιαπραγμάτευτα και χωρίς παζάρια τα αμιγώς εργατικά συμφέροντα, τις μετατρέψουν (αυτές τις κρίσεις) σε μέσα επιβολής αυτών των συμφερόντων. Ατομικά μπορεί να μην γίνεται, συλλογικά όμως ναι: πιάνουμε τ’ αφεντικά απ’ το λαιμό…

Όμως η χωρίς δεύτερη κουβέντα βασική προϋπόθεση για να γίνει αυτό είναι αυτοί οι διορατικοί και ιστορικά συνειδητοί εργάτες και εργάτριες να αφαιρέσουν την εργασία απ’ τις «εξισώσεις» που φτιάχνουν τα αφεντικά για λογαριασμό τους, και για μαζική κατανάλωση, σαν «αναπαραστάσεις του προβλήματος». Να αφαιρέσουν την εργασία απ’ αυτές τις «εξισώσεις» χωρίς, απ’ την άλλη μεριά, να πέσουν στον βούρκο του βερμπαλιστικού μικροαστικού «επαναστατισμού» – που εδώ και κάτι δεκαετίες έχει εξελιχθεί σε πέμπτη φάλαγγα υπέρ της ισορροπίας των συστημάτων…

Αυτό ήταν που έπρεπε να έχει γίνει αμέσως μετά το ξέσπασμα της πιο πρόσφατης φάσης της παγκόσμιας κρίσης / αναδιάρθρωσης, απ’ το 2008 και μετά! Ήταν μια μοναδική, μια σπάνια ιστορική ευκαιρία, καθώς η κρίση, που δηλώθηκε σαν «χρηματοπιστωτική» και «κρίση χρέους» φανέρωσε (αλλά μόνο για όσους είχαν μάτια να δουν) τα «σωθικά» των καπιταλιστικών αντινομιών. Ήταν μια μοναδική, μια σπάνια ιστορική ευκαιρία, να ρίξουν τα πιο ριζοσπαστικά υποκείμενα μέσα στις σύγχρονες εργατικές τάξεις γροθιά στο μαχαίρι. Απαιτώντας, ταυτόχρονα, την δραστική μείωση του «βασικού χρόνου εργασίας» (όπως υπολογίζεται, ας πούμε, σε εβδομαδιαία βάση), με ταυτόχρονη σημαντική αύξηση του καθαρού μηνιαίου μισθού (του “βασικού”) για τους θεωρούμενους «ανειδίκευτους» / «ανειδίκευτες».

Όχι μόνο δεν έγινε έτσι, αλλά οι απόπειρες γι’ αυτό πνίγηκαν μεθοδικά απ’ τις διάφορες φράξιες των «φίλων των εργατών». Είναι προς τιμήν όσων συμμετείχαν στα μέρη μας στη συνέλευση του πλάνου 30/900 (ας το θυμίσουμε: 30 ώρες αντί για 40 ο βασικός εβδομαδιαίος χρόνος εργασίας, 900 ευρώ καθαρά ο κατώτατος μισθός) που απ’ τα τέλη του 2010 έκαναν κάθε τι που ήταν ανθρώπινα και εργατικά δυνατό, ενάντια στον εθνικιστικό, μικροαστικό βούρκο του «κόμματος της δραχμής», της «εθνικής απελευθέρωσης απ’ την ε.ε.» και της συμμαχίας των εργατών με τα αφεντικά τους… Ήταν, ωστόσο, κυκλωμένοι από παντού.

Το μόνο άλλο μέρος της ευρώπης όπου τέθηκε, σαν ζήτημα εργατικής ανταγωνιστικής αιχμής, η απαίτηση του 30ωρου ήταν η γερμανία. Εκεί ο προσανατολισμός αυτός «ήρθε απ’ τα πάνω»: από έναν αριθμό συνδικαλιστών μαζί με κάποιους (ακρο;) αριστερούς λέκτορες κλπ. Κι εκεί επίσης το πράγμα πνίγηκε στην κούνια του. Είναι φανερό πως ούτε στη γερμανία υπήρχε κάποιο μειοψηφικό μεν αλλά ικανό τμήμα της σύγχρονης εργατικής τάξης για να αρπάξει την ευκαιρία…

Να όμως που τώρα, δέκα χρόνια μετά, μέσα σ’ ένα ιδεολογικό, θεσμικό και συναισθηματικό περιβάλλον πολύ πιο συστηματικής τρομοκρατίας (οι φόβοι για την υγεία και τον θάνατο) πάλι αυτό είναι που οφείλουμε να κάνουμε! Να τραβήξουμε τα εργατικά συμφέροντα μακρυά απ’ την χειραγωγική πένσα που έχει διαμορφωθεί απ’ την υγιεινιστική τρομοεκστρατεία plus τον αναδυόμενο μαζικό πατερναλισμό της μορφής – κράτους!

Το διπλό αφεντικό 17

 

Παρασκευή 29 Μάη. Πάλι αυτό: ο χρόνος εργασίας και η τιμή του εμπορεύματος χρόνος εργασίας / εργατική δύναμη! Τα αφεντικά (και οι πολιτικοί τους εκπρόσωποι) κρατούν σφικτά το μονοπώλιο εξουσίας που έχουν αποκτήσει πάνω σ’ αυτά τα δύο ζητήματα. Ως προς τον χρόνο εργασίας λένε ανοικτά (σηκώνοντας τους ώμους με πατρική αυστηρότητα): Περισσεύετε, τι να κάνουμε; Δεν το βλέπετε; Περισσεύετε επειδή «η οικονομία δεν πάει καλά» (λόγω covid-19….), περισσεύετε και επειδή «για να πάει καλά» θα εντατικοποιηθεί η τεχνολογική αναδιάρθρωση… Ως προς την τιμή του εμπορεύματος χρόνος εργασίας / εργατική δύναμη, λένε επίσης με κρατική στοργή: … Αλλά δεν θα σας αφήσουμε να πεθάνετε απ’ την πείνα… Το κράτος θα γίνει κι αυτό αφεντικό σας, θα σας δίνει κάτι τις, αρκεί κι εσείς να πειθαρχήσετε στο ότι ξέρει που, πότε και για πόσα (φράγκα) να μπορείτε να δουλεύετε… για να μην σκουριάσετε απ’ την αχρηστία, και να μην σας γεννηθούν τίποτα κακές σκέψεις…

Το μονοπώλιο αυτό το έχουν μπετονάρει ακόμα περισσότερο με στέρεο επιχείρημα … την αποδοχή των υγιεινιστικών πραξικοπημάτων… Λένε: Οι «πρώτες βοήθειες» (απέναντι στον υγιεινιστικό Αρμαγεδώνα που μοστράραμε…) ήταν οι διατεταγμένες καπιταλιστικές διακοπές των περασμένων μηνών (: «lockdown», όμως εμείς το λέμε lock out, που σημαίνει στη συγκεκριμένη περίπτωση προληπτική ανταπεργία του κεφαλαίου)· κι αφού αυτό το αποδεχτήκατε, δεν μπορείτε τώρα να αμφισβητήσετε ούτε τις συνέπειες ούτε και τα «αναγκαία μέτρα». Στο κάτω κάτω, σαν «δεύτερες βοήθειες», σας επιδοτούμε… Θα σας χαρτζιλικώσουμε!!

(Θα βελτιώσουμε επίσης και με τεχνικά μέσα την επιτήρηση σας, σ’ όλο το κοινωνικό εργοστάσιο, σ’ όλο το πλέγμα των κοινωνικών σχέσεών σας… Για την υγεία ρε γαμώτο!!!).

Ήταν τραγικό λάθος που υπήρξε όλη αυτή η έντρομη συναίνεση του να εγκαταλειφθεί οτιδήποτε χωράει μέσα στη λέξη «εργασία» στον τρομοκρατικό υγιεινιστικό ελιγμό των κρατών και των αφεντικών!!! Ήταν τραγικό λάθος που τα πραξικοπήματα, οι «καπιταλιστικές διακοπές», ενισχύθηκαν απ’ όλους αυτούς που σήμερα, αύριο και μεθαύριο θα πληρώσουν τις συνέπειες! Ήταν τραγικό λάθος που δεν έγινε σύγκρουση για το ποιος, πόσο και για πόσο καιρό θα πληρώνει τις συνέπειες πάνω στην εργατική τάξη απ’αυτόν τον ελιγμό, κι έτσι αφέθηκε ήσυχη (έως καλοδεχούμενη!) η μορφή – κράτος να παίξει τον πατερναλιστικό ρόλο του «εγγυητή» της εξασφάλισης των αναγκαίων εμπορευμάτων για την γυμνή ζωή της κατ’ οίκον απομόνωσης!! Ήταν τραγικό λάθος που έγινε δεκτό ότι τα πραξικοπήματα έγιναν για την «προστασία των πιο ευάλωτων», ενώ αποδεικνύεται πια όλο και πιο καθαρά (αυτό που «σόλο» υποστηρίζε η ασταμάτητη μηχανή…) ότι έγινε ΜΟΝΟ για την επιτάχυνση της αναδιάρθρωσης!

Κι έτσι βρισκόμαστε στο σημείο μηδέν… Ευτυχώς (αν έχει χώρο οποιαδήποτε κουβέντα περί «τύχης») όχι μόνοι. Έχουμε μαζί μας την Ιστορία (για όποιους αντιλαμβάνονται ακόμα ποια είναι αυτή η κυρία…)

(συνέχεια στα επόμενα)

(φωτογραφίες: Δεν διεκδικούμε «δικαίωση», ούτε πνευματική ή πολιτική ιδιοκτησία… Αν υπάρχει τέτοιο θέμα αυτή ανήκει στον Μαρξ! Διεκδικούμε όμως την επιμονή και την σταθερότητα του εργατικού προσανατολισμού…

Με χρονική σειρά: Οι δυο όψεις της καρτολίνας επάνω, Γενάρης του 2012. Αφίσα στη μέση, Γενάρης του 2013. Δύο διαδοχικές αφίσες κάτω, Απρίλης 2017)

Farewell to archpriest

Τετάρτη 27 Μάη. Σαν από θεϊκή (ή σατανική…) σύμπτωση, την ίδια μέρα που οι ντόπιοι χριστιανοί γιόρτασαν (ετεροχρονισμένα) την ανάσταση του γυιού το αφεντικού, ένας απ’ αυτούς ανακοίνωνε το τέλος της «προσευχής των 6.00». Και τα δύο έγιναν χτες, άρα επρόκειτο για μια ιστορική στιγμή. Και μπορεί (δεν το ευχόμαστε!) να αποδειχθεί ιστορική και με κακή έννοια: αυτός ο μπαγάσας ο covid-19 έχει αποδείξει ξανά και ξανά ότι θρέφει ιδιαίτερα φιλικά αισθήματα για τον χριστιανισμό και τους πιστούς του· δεν χάνει event τους σε ανατολή και δύση· και κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει ότι παρείσφρησε (μασκαρεμένος) σε κάποιες απ’ τις χθεσινές λειτουργίες… Δυστυχώς (απ’ όσο ξέρει η ασταμάτητη μηχανή) η επιστήμη δεν έχει ασχοληθεί με την σχέση αγάπης covid-19 και σταυρού (την ώρα που άλλοι έχουν φάει κόλλημα και κατεβάζουν κεραίες 5G…) Κακώς, κάκιστα!

Είναι λοιπόν αυτή η στιγμή, η αποχαιρετιστήρια στον αρχι-ιερέα, η κατάλληλη να αποδώσουμε ορισμένες ευθύνες. Όπως θα δείτε ο τρόπος που πιάνουμε το θέμα «ο ρόλος της επιστήμης» είναι σοβαρός…

Ο αρχιερέας, τόσο στο μελοδραματικό by by guys και στον απολογισμό που θεώρησε καλό να κάνει, όσο και σε προηγούμενες δηλώσεις του, προσπάθησε να χώσει αυτά που στα διαδοχικά κηρύγματά του θεωρήθηκαν «αντιφάσεις» κάτω απ’ το παχύ χαλί της επιστημοσύνης. Άλλα έλεγε για την επικινδυνότητα και την φονικότητα του covid-19 τον Φλεβάρη, άλλα τον Μάρτη. Άλλα έλεγε για τις μάσκες πριν, άλλα μετά. Άλλα έλεγε για τα παιδιά – υγιειονομικές βόμβες και το «μεγάλο ιικό φορτίο που κουβαλούν» (άρα στη «μπουζού»!) άλλα έλεγε μετά. (Το «έλεγε» είναι καταχρηστικό. Πρακτικά ο κυρ Σωτήρης ήταν ο εκπρόσωπος τύπου μιας πολυμελούς επιτροπής «ειδικών επιστημόνων». Συνεπώς έλεγαν…).

Μιας και στην εποχή των ψηφιακών καταγραφών δεν μπορεί κανείς να πει «όχι δεν τα είπα αυτά», η ευχέρεια των επιστημόνων είναι η εξής: με βάση τα τότε δεδομένα λέγαμε τα Α… με βάση τα επόμενα δεδομένα λέγαμε τα Β… ύστερα πάλι τα δεδομένα άλλαξαν και λέγαμε τα Γ… Αυτό, απ’ την μεριά τους, θεωρείται επιστημονική δεοντολογία… Είναι; Κι αν η απάντηση είναι «ναι» είναι άνευ συνεπειών;

Πρώτη ερώτηση, που την έχουμε ξανακάνει και απαντήσει μόνοι μας. Δικαιούται ένας επιστήμονας (ή οι «επιστήμονες σαν συλλογικό σώμα γνώσης») να μην ξέρει; Ασφαλώς ναι! Δικαιούται να αγνοεί ότι δεν ξέρει; Ασφαλώς όχι! Οι επιστήμονες δικαιούνται να μην ξέρουν· και είναι υποχρεωμένοι να ξέρουν ότι δεν ξέρουν!!

Τι είναι το επιστημονικά σωστό αν δεν ξέρεις και ξέρεις ότι δεν ξέρεις; Υποθέτουμε: συνεχίζεις την έρευνα – για να μάθεις. Τι είναι το επιστημονικά αλλά και ηθικά σωστό αν δεν ξέρεις, ξέρεις ότι δεν ξέρεις, και συνεχίζεις την όποια έρευνα για να μάθεις; Πρώτον να βγάλεις τον σκασμό και να μην το παίζεις γνώστης…

Επιτρέπεται να δίνεις διαταγές (ή να υποστηρίζεις με την «επιστημοσύνη» σου άλλους να τις δίνουν) που επηρεάζουν τις ζωές χιλιάδων, εκατοντάδων χιλιάδων, εκατομμυρίων, αν δεν ξέρεις, ξέρεις ότι δεν ξέρεις και συνεχίζεις την όποια έρευνα για να μάθεις; Όχι, απαγορεύεται!!! Η «επιστημονική άγνοια» μπορεί να είναι εύλογη, ακόμα και απαραίτητη (υπέρ του να ψάχνει κανείς). Το διανοητικό παιχνίδι της έντιμης έρευνας είναι πολυτιμο!!! Όμως δεν είναι, και δεν μπορεί να είναι η άγνοια βάση για την άσκηση εξουσίας. Καμμίας εξουσίας! Όποιος δεν το καταλαβαίνει αυτό έχει γυρίσει ήδη στις πιο σκοτεινές περιόδους της θεοκρατίας…

Οποιοσδήποτε δεν ξέρει, ξέρει ότι δεν ξέρει, συνεχίζει να ψάχνει για να μάθει αλλά όλα αυτά τα συσκευάζει με τέτοιο τρόπο που να νομιμοποιεί την έκδοση διαταγών, κάνει ελεεινή κατάχρηση εξουσίας. Συγγνώμη που θα το θέσουμε έτσι, αλλά: ό,τι κι αν είναι ή να μην είναι «επιστημονικά», όσο σημαντικός ή ασήμαντος κι αν είναι στην «επιστημονική κοινότητα», από ηθική και πολιτική άποψη όποιος συνδέει την άσκηση οποιασδήποτε εξουσίας με την άγνοιά του είναι από απατεώνας μέχρι κάθαρμα. Στους απατεώνες, στα καθάρματα, και σε κάθε τι ενδιάμεσο, δεν αξίζει κανένας σεβασμός…

Σε τελευταία ανάλυση: ποιο είναι το επιστημονικό επιχείρημα του να μπορεί να μετατρέπει την άγνοια του σε νομιμοποίηση της άσκησης βίας ένας επιστήμονας και όχι κάθε κοινός θνητός; Γιατί ο πρώτος μπορεί να πυροβολεί κατά βούληση και ο δεύτερος απαγορεύεται καν να αμυνθεί;

Η επιστήμη σαν ιδεολογία…

Τετάρτη 27 Μάη. Το: με βάση τα τότε δεδομένα λέγαμε τα Α… με βάση τα επόμενα δεδομένα λέγαμε τα Β… ύστερα πάλι τα δεδομένα άλλαξαν και λέγαμε τα Γ… δεν είναι, ούτε θα μπορούσε να είναι, «επιστημονικό επιχείρημα». Είναι σκέτος, κλασσικός, εύκολα αναγνωρίσιμος καιροσκοπισμός! Και μπορεί να τον ασκεί ο οποιοσδήποτε, οπουδήποτε. Το αν αυτός ο καιροσκοπισμός έχει συνέπειες ή όχι (για τους καιροσκόπους) εξαρτιέται αποκλειστικά και μόνο απ’ την θέση που κατέχουν στην πυραμίδα της εξουσίας. Για έναν φτωχοδιάβολο το «βλέποντας και κάνοντας» μπορεί να σημαίνει όλους τους κεραυνούς του κόσμου στο κεφάλι του. Για έναν απατεώνα υψηλού κύρους μπορεί να σημαίνει ότι διαρκώς την βγάζει καθαρή. Ο.Κ., έτσι συμβαίνει – αλλά μην περιμένει κανείς ότι αυτό γίνεται αποδεκτό…

Το χειρότερο όμως στην περίπτωση του covid-19 είναι ότι αυτός ο καιροσκόπισμος υπήρξε απ’ την αρχή δόλιος! Τα αρχικά στοιχεία για την περίπτωση του ιού, προερχόμενα απ’ την κίνα, για περισσότερο από 1,5 μήνα μετά τις αρχές του 2020, έδειχναν επίμονα ότι α) έχει μικρή έως πολύ μικρή φονικότητα, και β) προσβάλει με επικίνδυνο τρόπο συγκεκριμένες κοινωνικές κατηγορίες, ηλικίες, κλπ. Μπορεί οι δυτικοί να διασκεδάζουν κατηγορώντας τους κινέζους ότι έλεγαν ψέμματα, αλλά έγκαιρα οι ανακοινώσεις απ’ την κίνα υπογράμμιζαν ότι το 80% – 85% όσων «κολλάνε» τον covid-19 είτε δεν έχουν καθόλου συμπτώματα είτε είναι τόσο ελαφριά ώστε τα θεωρούν σα να είναι του κοινού κρυώματος· ότι απ’ τους υπόλοιπους που εμφανίζουν πιο σοβαρά συμπτώματα οι περισσότεροι είτε δεν χρειάζονται νοσηλεία σε νοσοκομεία είτε βγαίνουν απ’ αυτά πολύ γρήγορα· και ότι μόνο ένα μικρό ποσοστό ανθρώπων με ήδη σοβαρά επιβαρυμένη υγεία θα χρειαστούν πιο δύσκολη νοσηλεία, ίσως εντατική, και μερικοί απ’ αυτούς θα πεθάνουν τελικά. Επίσης ήταν ξεκάθαρο απ’ την (κινέζικη) αρχή ότι τα παιδιά, οι έφηβοι και οι νεαρές ηλικίες ΔΕΝ αρρωσταίνουν· το πολύ πολύ να λειτουργούν μέσα στην κοινωνία σαν «φορείς».

Αυτά ήταν τα επιστημονικά δεδομένα απ’ την αρχή! Και δεν άλλαξαν ούτε κατά μία κεραία μέχρι σήμερα – εκτός ίσως απ’ την πρόσφατη διαπίστωση πως ούτε μεταδοτικά δεν είναι τα παιδιά!!! Έχουμε υπόψη τουλάχιστον 8 συγκεκριμένες και «επιστημονικά άρτιες» έρευνες που έγιναν για την μέτρηση της θνησιμότητας του covid-19 στις ηπα, στη δανία, στο ιράν, στη γερμανία και αλλού, που ΟΛΕΣ μα ΟΛΕΣ έδειξαν (και δείχνουν) ένα ποσοστό θνησιμότητας ακριβώς της τάξης της εποχικής γρίπης (έστω σοβαρής): από 0,08% ως 0,35%. Καμμία σχέση με το 3,5% φονικότητα που έβγαλε, σαν λαγό απ’ το καπέλο του βιο-πληροφορικο-ασφαλίτικου συμπλέγματος, ο γνωστός ΠΟΥ νωρίς νωρίς…. μόνο και μόνο για να στηριχτεί το “επιχείρημα” ααααα, θα μπουκώσουν οι εντατικές μας!!!

Δεν άλλαξε, λοιπόν, κανένα επιστημονικό δεδομένο, έτσι ώστε οι καιροσκόποι να μπορούν να υποκριθούν, έστω, ότι είναι «γνήσια» τέτοιοι. Εκείνο που «άλλαξε» ήταν η διαδικασία παραγωγής γενικευμένου τρόμου, ώστε να δικαιολογηθούν μια σειρά πραξικοπήματα – τα οποία, απ’ ότι μαθαίνουμε, υπήρχαν «στα χαρτιά» καιρό πριν (αλλά γι’ αυτό άλλη φορά). Απ’ τους “τζιχαντιστές” περάσαμε στους “ιούς”… Τα κομπιουτερίστικα μοντέλα και οι Αρμαγεδωνικές προβλέψεις τους, που πουλιόντουσαν σαν «αυθεντική επιστήμη», ΔΕΝ είναι «επιστημονικά», όσους φιόγκους κι αν τους βάζουν. Είναι στην καλύτερη των περιπτώσεων αυθαίρετες στατιστικές, που ως γνωστόν είναι ο χειρότερος τρόπος ψευδολογίας. Τύποι σαν τον Ferguson του imperial college του Λονδίνου, στον οποίο ο αρχιερέας Τσιόρδας και η επιτροπή πίσω του έκαναν τιμητική αναφορά όταν ξέρναγε τις τερατολογίες του, είναι ένας καλοπληρωμένος απατεώνας! Και έδρασαν πολλοί σαν δαύτον…

Υπάρχει πάντα ένα πολύ σοβαρό ζήτημα για το τι παραδοχές κάνει κάθε υπηρέτης οποιασδήποτε επιστημονικής θεωρίας για να αποδείξει το Α ή το Β – και τι πετάει στην άκρη επειδή δεν τον βολεύει. Ο Thomas Kuhn, με την μνημειώδη Δομή των Επιστημονικών Επαναστάσεων – βιβλίο του 1962 by the way… – έσκισε οριστικά και τεκμηριωμένα το «ιερό παραπέτασμα» της αυθεντικότητας των «επιστημονικών αληθειών». Και έκτοτε, όχι μόνο κανείς δεν τόλμησε να αμφισβητήσει στα σοβαρά ότι «επιστήμη» ονομάζεται πάντα μια σειρά παραδοχών που καταφέρνουν να αποκτήσουν (ιδεολογική) ισχύ, συχνά με πλάγια μέσα, κατ’ αρχήν στο εσωτερικό πανεπιστημίων και ερευνητικών ιδρυμάτων, αλλά η ιστορική αλήθεια που έδειξε το Kuhn δεν έπαψε διαρκώς να επιβεβαιώνεται.

Όμως, το επαναλαμβάνουμε, στη διάρκεια της τρομοεκστρατείας περί τον covid-19 και για λογαριασμό της, δεν αξιοποιήθηκε καν και καν η «επιστήμη». Δεν είναι αυτή ο κυρίος μοχλός της τρομοεκστρατείας! Αξιοποιήθηκε μια στημένη και δόλια παραφιλολογία, ψέμματα, αποκρύψεις, ωμές τακτικές προπαγάνδας, ανελέητος μηντιακός και παραμηντιακός βομβαρδισμός, θεωρίες συνωμοσίας… και κάτι ακόμα, που δεν στάθηκε δυνατό να κρυφτεί: η δημιουργική λογιστική του θανάτου. Ή, όπως το έθεσε ο ίδιος ο ντόπιος αρχιερέας: η «κοινή δεξαμενή»…

Τυπικός γκαιμπελισμός

Τετάρτη 27 Μάη. Για να νομιμοποιηθούν τα πραξικοπήματα και οι γενικευμένες, καθολικές απαγορεύσεις, δεν χρησιμοποιήθηκε ΚΑΝΕΝΑ ΜΑ ΚΑΝΕΝΑ “επιστημονικό δεδομένο” της προκοπής, τέτοιο ώστε να μπορεί κανείς να πιαστεί από δαύτο έστω για να κρύψει την άγνοιά του… Χρησιμοποιήθηκαν τρία μόνο πράγματα: σκηνές απ’ το νοσοκομείο του Bergamo, το θεώρημα «να μην υπερφορτωθούν τα νοσοκομεία / οι εντατικές μας», και βρώμικα θανατόμετρα…

Για το νοσοκομείο του Bergamo όμως η πραγματικότητα ήταν γνωστή πολύ πριν! Πρόκειται για ένα ιδιαίτερα «οριακά στελεχωμένο» (για να μην πούμε υποστελεχωμένο) ιταλικό νοσοκομείο, το οποίο είχε ακριβώς τα ίδια προβλήματα υπερκορεσμού και το 2017, σε μια επιδημία κοινής γρίπης! Αν σε μια τέτοια περίπτωση προστεθεί και το ότι (από αδιαφορία του ιταλικού καθεστώτος, το κινεζικό είχε προειδοποιήσει έγκαιρα!) δεν προστατεύτηκαν στοιχειωδώς οι γιατροί και οι νοσοκόμοι στο Bergamo, με αποτέλεσμα να αποδεκατιστεί το προσωπικό του νοσοκομείου (με υποχρεωτικές αναρρωτικές άδειες) την στιγμή που έπρεπε να είναι σε πλήρη σύνθεση, τότε ναι, προκύπτει χάος.

Αν είναι βουλωμένες οι αποχετεύσεις στους δρόμους ακόμα και μία μέτρια μπόρα καταλήγει σε επικίνδυνη πλημμύρα…. Το αρχίσεις να μιλάς για τον «κατακλυσμό του Νώε» σαν εξουσία / δημόσια αρχή αντί να φροντίσεις να καθαρίζονται οι αποχετεύσεις είναι γελοία προσπάθεια αποποίησης ευθυνών. Εν τέλει το να πάρεις το χάος του Bergamo και να το περιφέρεις διεθνώς σαν μπαμπούλα δεν ανήκει στις «επιστημονικές πρακτικές». Ανήκει στο κατακάθι της τρομοκρατίας και της δημαγωγικής παραγωγής της!

Ανάλογη είναι η πραγματικότητα για τον υπερκορεσμό των εντατικών (που έγινε η ουρά του Bergamo). Άσχετα με το αν θα συνέβαινε έτσι ή όχι, το τι υποδομές έχει το δημόσιο και το ιδιωτικό σύστημα υγείας κάθε κράτους μόνο «επιστημονικό» ζήτημα δεν είναι. Είναι οικονομικό, είναι πολιτικό. Όποιος προσπαθεί να μετατρέψει πολιτικά και οικονομικά ζητήματα σε «ουδέτερα» θέματα, «υγείας», «επιστημοσύνης» κλπ, για να ξεφορτωθεί τις ευθύνες του, είναι επίσης κάθαρμα· και μάλιστα κάθαρμα εξουσίας. Προφανώς θέλει να κρυφτεί.

Κι αν κάποιος που έχει εξουσία καταφέρει να κρυφτεί, τότε μπορεί να κρύψει πολλά… Εκείνοι, όμως, που του προσφέρουν την κρυψώνα τι είναι;