Tag: ιδεολογία

Να ξηγηθούμε λοιπόν…

Δευτέρα 12 Οκτώβρη. …Η ασταμάτητη μηχανή έχει γίνει ιατρικό περιοδικό… δυσκολεύομαι να την διαβάσω… Αυτό σχολίασε μια ψυχή· και έχει κάποια δίκια. Ας ξηγηθούμε λοιπόν.

Κατ’ αρχήν, όπως και σε άλλα θέματα, έτσι και στον covid-19 θα μπορούσαμε να κάνουμε ότι κάνουν οι πάντες. Να λέμε μερικές εξυπνάδες, να πετάμε μερικούς βερμπαλισμούς, μερικές παπαρίτσες facebookικού τύπου, και να τελειώνει η ιστορία. Όμως την έχουμε δει εντελώς διαφορετικά.

Το ζήτημα της υγιεινιστικής τρομοεκστρατείας είναι πάρα πολύ σοβαρό, και όλα δείχνουν ότι η ιστορία του καπιταλιστικού κόσμου (και των ζωών μας) χωρίζεται πια σε «π.c.» και «μ.c.». Επιπλέον είναι άμεσα συναρτημένο με το κοντινό ή και πιο μακρινό μέλλον. Η 4η βιομηχανική επανάσταση δεν πρόκειται να είναι η χαριτωμένη γιορτή της «ελευθερίας» και της «επιθυμίας» του καταναλωτή, όπως ήταν η 3η! Ξεκίνησε με «ξύλο», και θα έχει ακόμα περισσότερο προχωρώντας. (Αναλυτικά αυτά γράφονται στα cyborg).

Και πάλι θα μπορούσαμε να το ρίξουμε στα επιφανειακά, τα εύκολα προς άγραν «επισκέψεων». Όχι: εδώ αρχίζει η παραξενιά του χαρακτήρα του Sarajevo, της ασταμάτητης μηχανής, κλπ.

Σαν αυτόνομη εργάτρια η ασταμάτητη μηχανή ξέρει ότι η εξουσία (και ανάλογα η αντι-εξουσία) δεν είναι μόνο, και δεν είναι καν κυρίως, μια αναμέτρηση «δύναμης πυρός». Όποτε νικήσαμε σαν τάξη δεν τα καταφέραμε επειδή είχαμε περισσότερο μπαρούτι. Νικήσαμε επειδή είμασταν πιο έξυπνοι και αποτελεσματικοί!

Είναι, σε πολύ μεγάλο βαθμό, μια αναμέτρηση γνώσης (και άγνοιας). Ο καπιταλισμός και το κράτος προχωρούν σ’ όλη την ιστορία ως τώρα αφαιρώντας γνώσεις απ’ τους ζωντανούς δημιουργούς του πλούτου, και ενσωματώνοντάς τες (κατάλληλα προσαρμοσμένες) στους «ειδικούς» και στις μηχανές. Στη θέση της άγνοιας των υποτελών που με βία πετυχαίνουν σπέρνουν ιδεολογίες, φαντασιώσεις, μεταφυσικές, φόβους. Όμως με τέτοιο διανοητικό, συναισθηματικό και ηθικό υλικό, όχι επαναστάσεις δεν γίνονται, αλλά ούτε καν εξεγέρσεις στοιχειωδώς επικίνδυνες!

Στα μέσα του 20ου αιώνα (ας πούμε), με βάση το τεχνολογικό επίπεδο του τότε καπιταλισμού, οι υποτελείς (η τότε εργατική τάξη δηλαδή) είχαν αρκετές αντι-γνώσεις στην καθημερινή τους ζωή. Τέτοιες που τους επέτρεπαν όχι μόνο μια σχετική αυτονομία (με την κυριολεκτική, όχι με την πολιτική έννοια) αλλά και μια ορισμένη εργατική (ή και λαϊκή) αυτοπεποίθηση – απόλυτα αναγκαία για να μπορούν να κοντράρουν τους αποπάνω. Ποιές ήταν αυτές οι αντι-γνώσεις της καθημερινής ζωής σε σχέση με το τότε τεχνολογικό καπιταλιστικό επίπεδο; Από το μαγείρεμα ως τις πρώτες βοήθειες· απ’ τις απλές επισκευές και κατασκευές στο σπίτι μέχρι την συντήρηση των όποιων οχημάτων· απ’ την αντιμετώπιση διάφορων ήπιων ασθενειών ως τις καλές τέχνες της φιλίας, του έρωτα, της μουσικής και του χορού.

Πέρασε καιρός από τότε. Η γενικευμένη ψηφιοποίηση έχει ήδη αφαιρέσει / καταργήσει / μεταφέρει στις μηχανές πολλές τέτοιες ζωντανές γνώσεις· και αυτή η διαδικασία επιταχύνεται και αγριεύει μπροστά στα μάτια μας τους τελευταίους μήνες. Με την υγιεινιστική τρομοεκστρατεία για παράδειγμα: το πράγμα έχει φτάσει στο σημείο όπου εκατομύρια υποτελείς ΔΕΝ ξέρουν καν αν είναι καλά ή όχι, και δέχονται τους προσδιορισμούς των αφεντικών και των λακέδων τους (ακόμα και των δημαγωγών, απ’ την οθόνη…) για το σώμα τους το ίδιο.

Απ’ την άλλη μεριά το τεχνικό επίπεδο του καπιταλισμού είτε αφορά την παραγωγή (εργασία), είτε την κοινωνική αναπαραγωγή (την διασκέδαση, την εκπαίδευση, την ξεκούραση, την διατροφή, τις κοινωνικές σχέσεις, το παιχνίδι, κλπ) έχει γίνει εξαιρετικά σύνθετο· και σίγουρα πολύ πιο σύνθετο απ’ ότι ήταν πριν 50 ή 70 χρόνια. Η «υψηλή τεχνολογία» περιβάλλεται από έναν (συνειδητοποιημένο ή όχι δεν κάνει διαφορά) μυστικισμό της μηχανής, έναν φετιχισμό, που είναι ακόμα πιο παραλυτικός απ’ τις παλιές θρησκείες.

Υπ’ αυτές τις συνθήκες (σκέφτεται, λέει και πράττει η ασταμάτητη μηχανή), μέσα στη γενική γνωσιολογική παράδοση / συνθηκολόγηση (που σημαίνει όμως υποδούλωση και μόνο), μια μονάχα επιλογή υπάρχει, δύσκολη μεν αλλά που μπορεί να χαρακτηριστεί έντιμα εργατική: διαρκής έφοδος και απαλλοτρίωση των διαχωρισμένων γνώσεων των «ειδικών»!

Η αποδιάρθρωση της υγιεινιστικής τρομοεκστρατείας από εδώ έχει υπάρξει εξαιρετικά δύσκολη, κουραστική, εντατική, χρονοβόρα, υπομονετική, πεισματάρικη, και κάποτε απελπισμένη συμβολή σ’ αυτήν την έφοδο. Ως τώρα στην ασταμάτητη μηχανή έχουν γραφτεί σχετικά με τον covid το λιγότερο 4 βιβλία των 250 σελίδων το καθένα, μόνο κείμενο (χωρίς υπερβολή) – που κινδυνεύουν όχι μόνο (και όχι τόσο) απ’ την βλακεία και την εθελοδουλεία των κάθε είδους μπανιστηριτζήδων αλλά, κυρίως, απ’ την (αδιάφορη και γρήγορη) κατανάλωσή τους. Και την λήθη.

Μπορεί να έφτασε η ασταμάτητη μηχανή, φορές φορές, να μοιάζει «ιατρικό περιοδικό», αλλά δεν είναι τέτοιο. Είναι εργατικό πολιτικό εγχείρημα. Κι αυτό είναι το ζόρι για όλους και όλες εσάς που διαβάζεται εδώ. Σε ένα περιβάλλον σύνθετης τεχνολογικής αναβάθμισης του καπιταλισμού, ακόμα και η (αποτελεσματική) άμυνα δεν μπορεί να υπάρξει αν δεν διαρρηγνύουμε, κάθε φορά, αν δεν σπάμε εκτός συστήματος τους φραγμούς της «τεχνο-επιστημονικότητας», της «ειδικότητας», του (συνήθως εκμαυλισμένου) «κύρους» – και της απαλλοτρίωσης / κλοπής / υπεξαίρεσης των μυαλών μας!

Απέναντι στην υγιεινιστική τρομοεκστρατεία η ασταμάτητη μηχανή αναγκάστηκε να διαβάσει, επί άπειρες ώρες, μικροβιολογία, κυτταρολογία… Όπως άλλοτε απέναντι στον τυφώνα του χρηματιστηρίου ή της κρίσης / αναδιάρθρωσης το Sarajevo διάβασε ξανά κριτική της πολιτικής οικονομίας… Όπως διαβάζει άπειρες ώρες ιστορία, πολιτική γεωγραφία… Θα μπορούσε να είναι ατομικό χόμπυ – αλλά είναι εργατικό καθήκον… Θα μπορούσε να είναι διδακτορικά – αλλά είναι το αντίθετο: η ελάχιστη, περιθωριακή συμβολή σε κάτι που, το ξέρει, δεν πολλαπλασιάζεται όπως θα έπρεπε· κι ωστόσο είναι καίριο και θα είναι πάντα καίριο για την τάξη μας.

Η αντιπληροφόρηση είναι εργασία. Η κριτική είναι εργασία. Για να έχουν μια έστω ελάχιστη πιθανότητα επιτυχίας, χωρίς κανένα αντάλλαγμα, δεν πρέπει να λυπηθούμε κανέναν κόπο. Ούτε πρέπει να παραιτηθούμε απ’ την τεκμηρίωση – της εργατικής αρνησικυρίας. Δεν πρέπει να επιτρέψουμε στους εχθρούς μας να μας αντιμετωπίζουν σαν «διανοητικούς φουκαράδες»! Δεν πρέπει να τους επιτρέψουμε να μας κάνουν ανειδίκευτους στη ζωή! Για να μας ξαναφοβηθούν κάποτε θα πρέπει να ξέρουμε… και να ξέρουμε καλά!

Έτσι έχουν τα πράγματα, και συγγνώμη αν η ασταμάτητη μηχανή «παραφέρεται» για να μην αφήσει τίποτα «να πέσει κάτω». Αυτή η ιστορία που για εσάς χρειάζεται 3 ή 4 λεπτά ανάγνωσης, για την ασταμάτητη μηχανή χρειάζεται 6 έως 8 ώρες καθημερινής, εντατικής δουλειάς. Δεν είναι αστείο. Είναι εντελώς άνισο, είναι σαφές. Επιπλέον είναι δουλειά εκτεθειμένη στις antisocial παπαριές του κάθε τσόγλανου ή στις τακτικές του κάθε τεταρτοαυγουστιανού – αναπόφευκτο…

Αλλά το να πάμε σαν τους τυφλούς στον Άδη ή σαν τα σκυλιά στ’ αμπέλι, αυτό είναι εντελώς τρομακτικό…

Ο δεύτερος θάνατος του Σαχζάτ Λουκμάν 5

Παρασκευή 9 Οκτώβρη. Ρωτούσαμε χτες (ρητορικά…): Τι έλειπε απ’ το λα.ο.σ. και το είχαν τα βοθρολύματα ώστε να κάνει ο πρώτος στην άκρη δημιουργώντας αρκετό χώρο στα δεύτερα; Ακόμα σημαντικότερο: ποιοί ήταν που ζύγιζαν την κατάσταση, διέκριναν τα «πλεονεκτήματα» των βορθολυμάτων (έναντι του λα.ο.σ.), και αποφάσισαν / μεθόδευσαν αυτήν την «αλλαγή φρουράς» απ’ τα τέλη του 2011 ως την άνοιξη του 2012;

Η απάντηση είναι κατ’ αρχήν εύκολη: τα βοθρολύματα ήταν μαχαιροβγάλτες, υποκοσμιακοί, τραμπούκοι, σκινάδες… Ενώ ο λα.ο.σ. ήταν «ικανοποιητικά» ακροδεξιός, αλλά χωρίς ομάδες κρούσης…

Αρκεί και μόνο να συνειδητοποιήσει (όποιος το αντέχει) ότι στην διάρκεια της διαχείρισης της κρίσης α λα ελληνικά, στα τέλη του 2011 / αρχές του 2012, αμέσως μετά την οριστική υπονόμευση της κυβέρνησης του ΓΑΠ, τους “αγανακτισμένους” κλπ, «ωρίμασε» και «εκτοξεύτηκε» μια αλλαγή φρουράς τέτοιου περιεχομένου, ώστε να δημιουργηθεί ένα κύμα κάπως πιο αναλυτικών (κρίσιμων) ερωτημάτων:

Α) ΠΟΙΟΣ (απ’ την άποψη των καπιταλιστικών συμφερόντων) χρειαζόταν την κοινοβουλευτοποίηση μιας συμμορίας τραμπούκων;

Β) ΠΟΙΟΣ (απ’ την άποψη των κρατικών και παρακρατικών μηχανισμών) μπορούσε να οργανώσει την «μεταμόρφωση» αυτής της συμμορίας, έστω για μερικούς μήνες, ώστε να πουληθεί στο πόπολο σαν μια «φιλάνθρωπη ελληνική εθνική δύναμη»;

Γ) ΠΟΙΟΣ (απ’ την άποψη των κρατικών και παρακρατικών μηχανισμών) μπορούσε να εξασφαλίσει πολλές χιλιάδες ψήφους στα βοθρολύματα;

Δ) Τελευταίο αλλά πολύ σημαντικό: ΓΙΑ ΠΟΙΟΥΣ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ χρειαζόταν μια «δύο επιπέδων» φασιστική συμμορία τραμπούκων, απ’ την μια μεριά στο κοινοβούλιο και απ’ την άλλη στο πεζοδρόμιο;

Αυτά τα ερωτήματα δεν αφορούν αυτά καθαυτά τα βοθρολύματα. Αφορά μάλλον το σύνολο της κρατικής / παρακρατικής / καπιταλιστικής αλυσίδας στην οποία αυτοί ήταν ένας κρίκος.

Για να συγκεκριμενοποιηθούν στοιχειωδώς τέτοιες ερωτήσεις που αφορούν μια – στην πραγματικότητα έξω από οποιαδήποτε σοβαρή κριτική εργατική ανάλυση – κρίσιμη ιστορική περίοδο του ελληνικού κράτους / κεφάλαιου, αυτήν απ’ το 2009 ως το 2019, χρειάζονται κάπως εμβόλιμα δυο υπενθυμίσεις για την οργανική σύνδεση κράτους / παρακράτους στο ελλαδιστάν.

Η πρώτη αφορά το διάστημα 1992 – 1995 και την «ελληνοσερβική φιλία». Έχουμε αναφερθεί ήδη στην αξιοποίηση των βοθρολυμάτων (με τις ευλογίες όχι μόνο των υπηρεσιών αλλά όλου του «πολιτικού κόσμου», διακομματικά, και της συντριπτικής πλειοψηφίας της κοινωνίας) στις σφαγές στη βοσνία. Δεν ήταν, όμως, μόνον αυτοί – αυτοί ήταν το «πεζικό».

Αντιγράφουμε αποσπάσματα απ’ το καθεστωτικό «βήμα» στις 25 Νοέμβρη 2008, με τίτλο Η «λαμπρή καριέρα» ενός βομβιστή:

… Η συνεργασία του Θέμη Καλαποθαράκου με τον Θέμη Παπαμάλη απέκτησε «διεθνείς» διαστάσεις με τη συμμετοχή του έλληνα βομβιστή στον πόλεμο της πρώην Γιουγκοσλαβίας. Το ξεκίνημα της ειδικής αποστολής του Παπαμάλη στον πόλεμο της Βοσνίας βρίσκεται στην προγενέστερη γνωριμία του Θέμη Καλαποθαράκου με τον διαβόητο σέρβο παραστρατιωτικό Ζέλικο Ρασνάτοβιτς, γνωστότερο με το ψευδώνυνο Αρκάν… Παράλληλα ο Θέμης Καλαποθαράκος εκείνο το διάστημα είχε έλθει σε επαφή με γνωστό έλληνα στρατιωτικό, ο οποίος διαδραμάτιζε σημαντικό ρόλο στην ΕΥΠ και στο πολιτικό παρασκήνιο. Ο άνθρωπος αυτός ζήτησε από τον Καλαποθαράκο να λάβει μέρος σε «μυστικές επιχειρήσεις» στην Αλβανία, στη Βοσνία και αλλού για να προωθήσει τα ελληνικά συμφέροντα. Ό,τι κι αν σήμαινε αυτό…

Μάλιστα οι ειδικές αυτές αποστολές της ομάδας Καλαποθαράκου ήταν σε γνώση υψηλόβαθμων αξιωματικών της Αστυνομίας που υπηρετούν ακόμη και σήμερα στην ΕΛ.ΑΣ. και μιλούν με… κολακευτικά λόγια για τον «εθνικό ρόλο της ομάδας Καλαποθαράκου»!

Έτσι λοιπόν ο Θέμης φρόντισε να στείλει μερικούς δικούς του ανθρώπους στο πλευρό του Αρκάν και ανάμεσα σε αυτούς τον Παπαμάλη, ο οποίος απέκτησε στον κόσμο της ελληνικής νύχτας το παρατσούκλι «ο Βόσνιος».

Ο Παπαμάλης, σύμφωνα με άλλους έλληνες εθελοντές στον πόλεμο της Βοσνίας, είχε σημαντικό ρόλο σε επιχειρήσεις των «Τίγρεων» του Αρκάν. Σε μια από τις επιχειρήσεις τραυματίστηκε στο μάτι του, γεγονός που του δημιούργησε σχετικό πρόβλημα όρασης. Όταν επέστρεψε συνέχισε να συνεργάζεται με τον Καλαποθαράκο αλλά και με άλλες ομάδες στην Αττική, οι οποίες έβλεπαν στο πρόσωπό του τον «ιδανικό, εχέμυθο, κατασκευαστή βομβών».

Για όσους / όσες δεν γνωρίζουν ο Θ. Παπαμάλης ήταν (σύμφωνα με το ίδιο άρθρο) … Αρχηγός μιας ομάδας πρώην μελών της Ομάδας Υποβρύχιων Καταστροφών οι οποίοι μετά τη λήξη της θητείας τους εντάχτηκαν στο οργανωμένο έγκλημα της χώρας μας… Ο Θ. Καλαποθαράκος υπήρξε στα ‘80s και ακόμα εντονότερα στα ‘90s ο «βασιλιάς (της προστασίας) της παραλιακής», και ίσως ακόμα περισσότερα. Θεωρούνταν «άρχοντας».

Και οι δύο (Παπαμάλης και Καλαποθαράκος) «εκκαθαρίστηκαν» μέσα σε λίγους μήνες το 2000 στην Αθήνα (όπως και ο Αρκάν, την ίδια ακριβώς περίοδο, το Βελιγράδι), εντελώς συμπτωματικά μετά την εμφάνιση των αμερικάνων στο Κόσοβο και, κυρίως, την ενοχοποίηση (εκ μέρους τους) του ως τότε «αόρατου» συμμάχου τους Μιλόσεβιτς… Και πάλι εντελώς συμπτωματικά ο αδελφός του Θ. Καλαποθαράκου Χρήστος (πρωταθλητής πυγμαχίας και kick boxing) ήταν στέλεχος του λα.ο.σ., και πήρε για ένα διάστημα μερικών μηνών την βουλευτική θέση του βορΒορίδη, μετά την μεταπήδηση του τελευταίου στη ν. δημοκρατία και την παραίτησή του από βουλευτής του λα.ο.σ.

Η δεύτερη υπενθύμιση αφορά την ανάθεση στα βοθρολύματα, εκ μέρους του τότε υφυπουργού δημόσιας τάξης Μαρκογιαννάκη, της επανακατάληψης του κέντρου της Αθήνας· με την ανάλογη (εγκληματική) «αμοιβή» τους, το 2009.

Αυτές οι δύο υπενθυμίσεις είναι απαραίτητες. Όταν ρωτάμε «ποιός» (προφανώς δεν εννοούμε κάποιο μεμονωμένο άτομο…) δεν ψάχνουμε φαντάσματα στο σκοτάδι. Ακόμα κι αν δεν ξέρουμε λεπτομέρειες (πώς θα γινόταν αλλιώς;) υποδεικνύουμε την σταθερή σύνδεση κράτους / παρακράτους / ντόπιων ή/και διεθνών αφεντικών / οργανωμένου εγκλήματος, υπαρκτή και δυνατή επί δυο δεκαετίες πριν την «δεύτερη – και πανηγυρική – μεταμόρφωση» των βοθρολυμάτων.

Αυτή η επιχείρηση της κοινοβουλευτικοποίησης των βοθρολυμάτων ήταν πανεύκολη απ’ την άποψη των προϋποτιθέμενων σχέσεων μεταξύ των κρίκων αυτής της αλυσίδας…

Συμβολικά, παραπάνω απ’ όσο συγχωρούν οι καιροί…

Πέμπτη 8 Οκτώβρη. Όσο κατανοητή κι αν είναι η (συναισθηματική) αντίδραση στην καταδίκη της οργάνωσης των βοθρολυμάτων ως εγκληματικής, μετά από 5,5 χρόνια σερνάμενης δίκης κι ενώ το συγκεκριμένο παρακρατικό trade mark έχει “τελειώσει την δουλειά του”, η κριτική, ανταγωνιστική σκέψη δεν πρέπει να θολώνει.

Ακόμα κι αν κάποιοι πάνε (για λίγο…) στη φυλακή, η ταυτότητα του “πολιτικού κρατούμενου” γοητεύει και ενισχύει. Επιπλέον, όσο επαρμένα ήταν τα πανηγύρια μετά τις εκλογές του 2019 (όπου οι πάντες είχαν συμβάλει στο να ψηφίσουν τα βοθρολύματα μόνο 165.620 ψηφοφόροι αντί, ας πούμε, για 180.000 που θα ξαναέκαναν τα βοθρολύματα βουλευτές…) το ίδιο επικίνδυνα καθησυχαστικά είναι τα τωρινά.

Απ’ την δολοφονία του Παύλου Φύσσα και μετά τα βοθρολύματα εκλέχτηκαν άλλες δυο φορές (+ ευρωκοινοβούλιο)· έπαιρναν κανονικά τους μισθούς τους· τώρα παίρνουν τις βουλευτικές συντάξεις τους· έκαναν περιουσία με λίγα λόγια, όντας δικαστικά υπό την κατηγορία της “εγκληματικής οργάνωσης”. Τόσο “χάλια”!…. Επιπλέον τους παραχωρήθηκε (κυρίως απ’ την φαιορόζ διακυβέρνηση…) απλόχερα ικανό χρονικό διάστημα για να επικαλεστούν τώρα σαν ελαφρυντικό τον “μετέπειτα φιλήσυχο βίο” τους· αλλά και να παραγραφούν διάφορα απ’ τα εγκλήματά τους ως την δίκη στο εφετείο…

Λέγεται πως χτες “νίκησε η δημοκρατία”. Δυστυχώς δεν μπορούμε να δούμε ούτε το ένα ούτε το άλλο. Ούτε την “νίκη” ούτε την “δημοκρατία”… (Θα φταίει που είμαστε αισχρή μειοψηφία…)

Ο δεύτερος θάνατος του Σαχζάτ Λουκμάν 3

Πέμπτη 8 Οκτώβρη. Η δολοφονική δράση των βοθρολυμάτων εκτός συνόρων, στη βοσνία, το πρώτο μισό της δεκαετίας του ’90 ήταν συστημική βία εκ μέρους του ελληνικού κρατικού / παρακρατικού / καπιταλιστικού συστήματος. Το ίδιο συστημική ήταν η διάχυτη δολοφονική βία κατά των μεταναστών και μεταναστριών το ίδιο χρονικό διάστημα. Πόσοι έλληνες δολοφόνοι μεταναστών καταδικάστηκαν εκείνη την περίοδο; Ελάχιστοι, λιγότεροι απ’ τα δάκτυλα του ενός χεριού. Πόσοι σκότωσαν «σε νόμιμη άμυνα», επειδή κάποιοι μετανάστες έκλεβαν πατάτες ή καρπούζια απ’ τα χωράφια τους, και φυσικά αθώωθηκαν κάτω απ’ τα θριαμβευτικά χειροκροτήματα συγγενών, φίλων, ομοϊδεατών; Πολλοί περισσότεροι. Πόσο διαδεδομένος ήταν ο αντι-αλβανικός ρατσισμός μέσα στην ελληνική κοινωνία; Απεριόριστος! Πόσο διαδεδομένος ήταν ο βίαιος σεξισμός εναντίον των αιχμάλωτων γυναικών απ’ τα βαλκάνια, την ουκρανία, την μολδαβία; Απεριόριστος! Κάθε ένα συστατικό του ιστορικού φασισμού και όλα μαζί έγιναν μαζική κοινοτοπία στον ελληνικό κοινωνικό σχηματισμό στην «χρυσή δεκαετία» του ’90. Η ελλάδα ήταν «σε τροχιά ανάπτυξης» – και το έκανε με την μικροαστική βαρβαρότητα που αντιστοιχεί στην διπολιτική διαταραχή της εθνικής ιδεολογίας της.

Σήμερα πολλοί πανηγυρίζουν, έχουν μάλιστα την έπαρση να κοκορεύονται ότι «μετά τις δίκες της Νυρεμβέργης η ελλάδα είναι η πρώτη που καταδικάζει τον ναζισμό»! Όχι απλά ειρωνεία, αλλά τραγική ειρωνεία της ιστορίας! Όταν έγιναν οι δίκες της Νυρεμβέργης τα στρατόπεδα συγκέντρωσης / εξόντωσης είχαν πια κλείσει. Στην ελληνική καρικατούρα τα βοθρολύματα καταδικάζονται ενόσω τα στρατόπεδα συγκέντρωσης / εξόντωσης (των μεταναστών) λειτουργούν κανονικά· ενόσω «στέλνονται πίσω» βίαια εκατοντάδες μετανάστες· ενόσω οι διεθνείς μκο που ασχολούνται με την περίθαλψή τους κατηγορούνται για «σωματεμπορία»· ένας ωμός εκβιασμός για να σταματήσουν να δίνουν διεθνώς πληροφορίες για τις κρατικές / παρακρατικές δράσεις εναντίον των μεταναστών…

Και ενόσω, χάρη στην υγιεινιστική τρομοεκστρατεία, οι υπήκοοι ζουν κάτω από ένα «ιδιόμορφο Δίκαιο της Ανάγκης» όπως είπαν οι αρεοπαγίτες· καμμία σχέση με αστικά συντάγματα…

Ο δεύτερος θάνατος του Σαχζάτ Λουκμάν 4

Πέμπτη 8 Οκτώβρη. Εκ των υστέρων διάφοροι «της αριστεράς και της προόδου» δικαιολογούνται ότι «δεν ήξεραν» τι είναι τα βοθρολύματα, «αιφνιδιάστηκαν», «ένοιωσαν αμηχανία» – μέχρι την δολοφονία του Π. Φύσσα. Ψέμματα. Ήξεραν και παραήξεραν! Ήξεραν τι και πως είχαν κάνει τα βοθρολύματα στη βοσνία – τον «ιό» της ελευθεροτυπίας δεν τον διάβαζαν; Ήξεραν ότι είχαν υιοθετήσει τη «νύχτα των Ιμίων» και προσπαθούσαν να αυξήσουν την επιρροή τους μέσα στο ακροδεξιό νεφέλλωμα με ετήσιες επετειακές συγκεντρώσεις / παρελάσεις.

Ακόμα κι εκείνοι οι «όχι, ζήτω ο Κολοκοτρώνης!», της αριστεράς και της άκρας αριστεράς, που πορεύονταν προς την 28η Οκτώβρη του 2011 παρέα με τους «τα όχι θέλουν Μεταξάδες» ήξεραν με ποιούς συνεργάζονται de facto. Όπως οι της «κάτω πλατείας» στο Σύνταγμα ήξεραν καλά ποιοί βρίσκονταν μερικά μέτρα πιο πάνω, στην «πάνω πλατεία» – είχαν πειθαρχήσει κιόλας στις εθνικιστικές προδιαγραφές τους. Πριν τα βοθρολύματα γίνουν «επίσημο πολιτικό κεφάλαιο» του συστήματος είχαν δώσει επίμονα τα διαπιστευτήριά τους, «μιλώντας και μαχαιρώνοντας» – τα περί «άγνοιας» είναι προπέτασμα καπνού για τις ανοχές και τις συνενοχές. Είχαν κάνει τόσα πολλά ως τις αρχές της δεκαετίας του ’10 ώστε θα μπορούσαν να έχουν καταδικαστεί πολύ νωρίτερα πολλές φορές σαν «εγκληματική οργάνωση». Αλλά όχι…

Κάποιοι άλλοι υποστηρίζουν πως έτσι κι αλλιώς μέσα στον ελληνικό πληθυσμό υπάρχει ένα ποσοστό φασιστών, που εκδηλώθηκαν εκλογικά υπέρ των βοθρολυμάτων το 2012. Το πρώτο μισό της παρατήρησης είναι σωστό – όμως όταν γράφαμε και λέγαμε «πίσω κουφάλες μικροαστοί, είσαστε όλοι νεοναζί» είχαμε ακούσει τα εξ’ αμάξης. Για «ελιτισμό» και άλλες παρόμοιες βλακείες.

Πράγματι λοιπόν, ένα μεγάλο (πολύ μεγάλο…) ποσοστό των ελλήνων έχουν εθνικιστικές, ρατσιστικές και σεξιστικές ιδέες. Όπου μπορούν έχουν και τις αντίστοιχες πρακτικές. Όμως αυτό είναι διαφορετικό απ’ το πως και γιατί εκδηλώνουν τον φασισμό τους μέσα στους εκλογικούς κύκλους! Αυτό το μεγάλο ποσοστό υπάρχει από πριν την χούντα, συνέχισε να υπάρχει στην εφταετία στηρίζοντάς την, και συνέχισε να υπάρχει όλες τις επόμενες δεκαετίες. Μπροστά στην κάλπη όμως, και παρά την ύπαρξη ακροδεξιών επιλογών, οι έλληνες ψήφιζαν τα κόμματα του κράτους, τα κόμματα των πολιτικών προσόδων!

Συνεπώς, μετά την συστηματική καταστροφή του επικίνδυνου ΓΑΠ απ’ το ίδιο το βαθύ κόμμα του / κράτος (Μάης 2010 – Οκτώβρης 2011) και την οφθαλμοφανή μείωση των πολιτικών προσόδων (λόγω διεθνούς εποπτείας…) το ποιά θα ήταν η εκλογική συμπεριφορά των υπηκόων (συμπεριλαμβανόμενων των κοινωνικά φασιστών) ήταν ένα σχεδόν ανοικτό ζήτημα. «Σχεδόν»: υπήρχε ήδη διαθέσιμο απ’ το 2009 ένα ακροδεξιό κοινοβουλευτικό κόμμα (ο λα.ο.σ.) του οποίου ο επικεφαλής θεωρούνταν ήδη τόσο ακροδεξιός ώστε να αποκτήσει το παρατσούκλι «καρατζαφύρερ». Το συγκεκριμένο κόμμα είχε όλα τα προσόντα για να εμφανιστεί «αντι-μνημονιακό» στα δεξιά του πολιτικού φάσματος, και να καρπωθεί την μικροαστική οργή «ενάντια στους ξένους που μας έφεραν την κρίση». Το ακροδεξιό «κόμμα διαμαρτυρίας» υπήρχε θεωρητικά ήδη, και θα έπρεπε να είναι ο φυσικός «υποδοχέας» της αγανάκτισης…

Όμως δεν έγινε έτσι… Γιατί δεν έγινε έτσι; Γιατί έπρεπε εκείνο το ακροδεξιό κόμμα να αντικατασταθεί (στο κοινοβούλιο) απ’ τα βοθρολύματα; Γιατί ο λα.ο.σ. και ο καρατζαφύρερ, επαρκώς «ακροδεξιοί» για τα ελληνικά δεδομένα και με επώνυμα ιστορικά ακροδεξιά στελέχη (βορΒορίδης, πλασιέ…) στις γραμμές τους, θεωρήθηκαν «ανεπαρκείς» για την συνέχιση της διαχείρισης της κρίσης α λα ελληνικά; Γιατί ο καρατζαφύρερ «αυτοκτόνησε πολιτικά» (απέναντι στους ψηφοφόρους του) μπαίνοντας σε μια «κυβέρνηση μνημονιακού συνασπισμού» (υπό τον Παπαδήμο) στα τέλη του 2011, μια συμμετοχή που ΔΕΝ χρειαζόταν (πασοκ και νέα δημοκρατία είχαν επαρκή κοινοβουλευτική πλειοψηφία), παραχωρώντας μάλιστα τα 2 πιο διάσημα ακροδεξιά στελέχη του στη σύντομη κυβέρνηση που θα υπέγραφε το «2ο μνημόνιο» και στη νέα δημοκρατία; Τι νταραβέρι ήταν αυτό;

Με δυο λόγια: τι έλειπε απ’ το λα.ο.σ. και το είχαν τα βοθρολύματα ώστε να κάνει ο πρώτος στην άκρη δημιουργώντας αρκετό χώρο στα δεύτερα; Ακόμα σημαντικότερο: ποιοί ήταν που ζύγιζαν την κατάσταση, διέκριναν τα «πλεονεκτήματα» των βορθολυμάτων (έναντι του λα.ο.σ.), και αποφάσισαν / μεθόδευσαν αυτήν την «αλλαγή φρουράς» απ’ τα τέλη του 2011 ως την άνοιξη του 2012;

Δεν χρειάζεται να ξέρει κανείς με ακρίβεια «πρόσωπα και διευθύνσεις»… Εκείνο, πάντως, που θεωρούμε σίγουρο είναι αυτό: δεν ήταν ο μαζικός κοινωνικός φασισμός που κίνησε τέτοια νήματα… Η «αλλαγή φρουράς» στους «πολιτικούς εκπροσώπους» του ήταν συστημική επιλογή!

Ήταν επιλογή κάποιων κρίκων της ιστορικής, απ’ τα ‘90s, κρατικής / παρακρατικής αλυσίδας. Αυτοί οι κρίκοι, αυτοί οι κρατικοί / παρακρατικοί μηχανισμοί και τα κυκλώματα, όχι μόνο δεν εντοπίστηκαν συγκεκριμένα, όχι μόνο δεν δικάστηκαν ούτε καταδικάστηκαν, αλλά αντίθετα χαίρουν άκρας υγείας.

Ποιός λοιπόν νικάει αυτές τις ημέρες;

(Υπενθύμιση νο 1)

Πέμπτη 8 Οκτώβρη. Στο (χάρτινο) Sarajevo νο 63, τον Ιούνη του 2012, κάτω απ’ τον τίτλο βοθρολύματα και μαχαιροβγάλτες (με γραβάτα) γράφαμε μεταξύ αλλών κι αυτά (που τα θεωρούμε πάντα χρήσιμα, όχι μόνο για ιστορικούς αλλά κυρίως για πολιτικούς / ταξικούς λόγους…):

…Είναι γνωστό ότι αμέσως μετά την λήξη της εξέγερσης του Δεκέμβρη του 2008, έγινε – σε ότι αφορά την δημόσια τάξη – μια κρίσιμη “ανάκληση απ’ την εφεδρεία”. Ένας Χανιώτης δικηγόρος και πολιτευτής, που είχε και στο παρελθόν θητεία στο υπουργείο δημόσιας τάξης (σα γενικός γραμματέας), με διαπιστωμένες “άκρες” με το οργανωμένο έγκλημα (τουλάχιστον το κρητικής προέλευσης…) ανέλαβε σαν υφυπουργός να ηγηθεί της εκστρατείας “ανακατάληψης του κέντρου” της Αθήνας, βασικά γειτονιών με πλειοψηφία κατοίκων μετανάστες.

Είναι επίσης γνωστό ότι ο συγκεκριμένος αξιωματικός του συμπλέγματος της ασφάλειας προσέλαβε για την αποστολή του την γνωστή συμμορία. Ο κωδικός του πράγματος θα μπορούσε να είναι “επιχείρηση αγ. Παντελεήμονας” αν και δεν περιορίστηκε καθόλου εκεί. Έγινε, επίσης, γρήγορα γνωστό ότι η αμοιβή της συμμορίας για την “παροχή των υπηρεσιών” της ως επίσημα απασχολούμενο παρακράτος περιελάμβανε την άσκηση διαφόρων δραστηριοτήτων της στις περιοχές που “καταλάμβανε” (οπωσδήποτε “προστασία”), υπό την επίβλεψη (τουλάχιστον…) του τοπικού αστυνομικού τμήματος.

Ως εκεί το ζήτημα έμοιαζε σαν μια επιμέρους, ad hoc ανάθεση έργου, απ’ την μεριά του κράτους στο παρακράτος / οργανωμένο έγκλημα. Αλλά προς τα τέλη του 2010, με αφορμή της δημοτικές εκλογές, φάνηκε ότι το πράγμα ήταν πιο σοβαρό. Εν όψει εκείνων των εκλογών συνέβη το εξής: ο λα.ο.σ. παρέλειψε να κατεβάσει υποψήφιο και ψηφοδέλτιο για τις δημοτικές εκλογές της Αθήνας, σπρώχνοντας ουσιαστικά τις ψήφους και τις επιρροές του στο ψηφοδέλτιο της συμμορίας. Έτσι αυτή κατάφερε να εκλέξει έναν δημοτικό σύμβουλο, τον αρχηγό της. Πως όμως, και γιατί, το έκανε αυτό ο λα.ο.σ.;

Είχαμε σημειώσει τότε ότι το οργανωμένο έγκλημα στην ελλάδα, πέρα απ’ το να επεκτείνεται μέσα και μέσω της κρίσης, “αναβαθμίζεται” κιόλας, μέσα από τέτοιου είδους κινήσεις. Δεν είχαμε σημειώσει όμως ορισμένες “συμπτώσεις” που θα μπορούσαν να έχουν την αξία τους. Ο επικεφαλής του λα.ο.σ., παλιός βουλευτής της νέας δημοκρατίας και επιδέξιος λαϊκιστής, ανήκει στην επιρροή του οίκου Μητσοτάκη (πατρός και απογόνων), ο οποίος (οίκος) έχει ιδιαίτερη επιρροή στο νομό Χανίων, αλλά και τις δικές του αρθρώσεις με τους εντόπιους βαρώνους. Ο Χανιώτης δικηγόρος που προώθησε ανοικτά την γνωστή συμμορία στο παρακρατικό της έργο και, αυτονόητα, την επίσημη συνεργασία της αστυνομίας μαζί της, ανήκει επίσης στην επιρροή του οίκου Μητσοτάκη, έχει και τις άκρες του με τους βαρώνους, και τα λοιπά και τα λοιπά… Θα μπορούσε, λοιπόν, να υποθέσει κανείς – με αφορμή την περίεργη (και σαφώς αδικαιολόγητη με οποιοδήποτε άλλο κριτήριο) “παράλειψη” του λα.ο.σ. να κατεβάσει συνδυασμό στο δήμο της Αθήνας, και την προώθηση στο δημοτικό συμβούλιο (αντί για το λα.ο.σ.) της παρακρατικής / εγκληματικής συμμορίας, ότι υπάρχει ένα ανώτερο “καθοδηγητικό κέντρο” πάνω και απ’ τον επικεφαλής του λα.ο.σ. και τον πρώην (στα τέλη του 2010) υφυπουργό δημόσιας τάξης. Ορισμένα άλλα περιστατικά, στο ίδιο χρονικό σημείο (προς τα τέλη του 2010), που δεν έχει σημασία να αναφερθούν εδώ, έδειχναν ότι “κάτι παίζει” μεταξύ του λα.ο.σ. και της παρακρατικής συμμορίας…

… Το επόμενο, που συνιστούσε όμως φανερή αλλαγή κλίμακας, ήταν η στάση του λα.ο.σ. σχετικά με τα περιβόητα “μνημόνια”. Με βάση τα ιδεολογικά χαρακτηριστικά αυτού του κόμματος, ήταν κάτι παραπάνω από κατάλληλο για να παίζει με επάρκεια τον ρόλο της ακροδεξιάς αντιμνημονιακής αντιπολίτευσης· και να τον παίξει αυτόν το ρόλο ως το  τέλος. Παραδόξως (εντός ή εκτός εισαγωγικών) το λα.ο.σ. δεν έκανε έτσι, αλλά ακολουθούσε μια γραμμή υποτιθέμενης πατριωτικής υπευθυνότητας, που έκανε ζικ ζακ γύρω απ’ τις ενέργειες που χρεωνόταν βασικά η πασοκική κυβέρνηση, αγγίζοντας τακτικά τις θέσεις της κυρίας Θεοδώρας Μητσοτάκη / Μπακογιάννη. Όταν, όμως, το φθινόπωρο του 2011 ετέθη ζήτημα “κυβερνητικής συνεργασίας” και αυξημένης κοινοβουλευτικής υποστήριξης της νεοφιλελεύθερης διαχείρισης της κρίσης, το λα.ο.σ. έκανε ένα μεγάλο άλμα, που ούτε χρειαζόταν (για λόγους “εθνικής ανάγκης”) ούτε θα το οφελούσε: χώθηκε (ή, πιο σωστά κλήθηκε και αποδέχτηκε την συμμετοχή του) στην κυβέρνηση Παπαδήμου.

Γιατί έκανε αυτήν την πολιτικά αυτοκτονική κίνηση ο λα.ο.σ.; Για να σπρώξει ορισμένα ακροδεξιά στελέχη του, μέσω υπουργοποίησης και σχετικού ξεπλύματος, στη νέα δημοκρατία; Δεν μας φαίνεται καθόλου επαρκής μια τέτοια εξήγηση. Είναι βέβαιο πάντως ότι αυτή η κίνηση άρχισε να έχει μεγάλο κόστος στο λα.ο.σ. σχεδόν αμέσως: διαρροή οπαδών, επιρροών και στελεχών…

Σε κάθε περίπτωση, στα τέλη του 2011, ο λα.ο.σ. (και οπωσδήποτε ο επικεφαλής του και ο στενός του κύκλος) “κάηκε” οριστικά σαν εκδοχή ακροδεξιάς αντιμνημονιακής αντιπολίτευσης. Και κάηκε με δική του πρωτοβουλία! Σε συνδυασμό με την υποχρεωτική ανάληψη ευθυνών διαχείρισης της κρίσης απ’ την δεξιά (νέα δημοκρατία), δημιουργούνταν έτσι ένα μεγάλο κενό στα δεξιά του πολιτικού φάσματος, σε σχέση αφενός με την μεσολάβηση των “αγανακτισμένων” και αφετέρου σε σχέση με τις εναλλακτικές των αφεντικών. Όσοι ζουν προσέχοντας γύρω τους (κι εμείς εδώ, σ’ αυτές τις ταπεινές σελίδες, κάνουμε το καλύτερό μας επ’ αυτού) θα πρέπει να το κατάλαβαν έγκαιρα: αυτό το κενό θα καλυφθεί, θα καλυφθεί επειγόντως, και θα καλυφθεί εκ των ενόντων. Πράγματι, δύο σχηματισμοί προετοιμάζονταν ήδη, και κινήθηκαν γρήγορα και ταυτόχρονα για να καλύψουν το κενό. Οι καμμένοι έλληνες και η συμμορία των τραμπούκων…

Ο δεύτερος θάνατος του Σαχζάτ Λουκμάν 2

Τετάρτη 7 Οκτώβρη. Είναι γνωστό πως το «διεθνές δικαστήριο για τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας στην πρώην γιουγκοσλαβία» (που συστάθηκε όταν πια είχαν επιτευχθεί όλοι οι γεωπολιτικοί στόχοι των δυτικών ιμπεριαλισμών) με σκοπό να τους ξεπλύνει απ’ την συνενοχή μέχρι και την συνδιοργάνωση των σφαγών στη βοσνία, ήταν υποχρεωμένο να περιορίσει την λίστα των κατηγορούμενων σερβοφασιστών στα πιο υψηλά κλιμάκια της σερβοφασιστικής εξουσίας. Ακόμα κι έτσι όμως εντόπισε την δράση των ντόπιων βοθρολυμάτων («εθελοντών στο πλάι του αδελφού σερβικού λαού»), ειδικά στη σφαγή των πάνω από 7.000 αόπλων μουσουλμάνων στη Σρεμπρένιτσα – τόσο εμφατική ήταν εκεί η συμμετοχή τους!!! Κι αφού τους εντόπισε ήταν υποχρεωτικό το λιγότερο να τους ανακρίνει και πιθανά να δικάσει κάποιους απ’ αυτούς για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας…

Όχι μόνο μία φορά, όχι μόνο δύο, εκείνο το διεθνές δικαστήριο ζήτησε επίσημα, άλλοτε γραπτά και άλλοτε με επισκέψεις στελεχών του στην Αθήνα την σύλληψη εκείνων των εθελοντών / βοθρολυμάτων, και την παράδοσή τους στη Χάγη. Όλες μα όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις και κοινοβουλευτικές συνθέσεις που βρέθηκαν μπροστά σ’ αυτό το εύλογο αίτημα τους προστάτεψαν με κάθε τρόπο – διακινδυνεύοντας να θεωρηθούν συνένοχες στην δράση τους. Προτιμούσαν αυτό παρά να παραδόσουν τα φασιστικά ενεργούμενά τους στο διεθνές δικαστήριο… με τον κίνδυνο να μιλήσουν (για να σώσουν το τομάρι τους), να αποκαλύψουν δηλαδή τους εντολείς και καθοδηγητές τους, το ελληνικό κράτος / παρακράτος. Λογικό…

Όμως αυτό το «λογικό» αποδείκνυε πέρα από κάθε αμφιβολία δύο σημαντικά πράγματα για τα βοθρολύματα, τουλάχιστον σ’ εμάς. Πρώτον, ότι τα συγκεκριμένα (και όχι μόνο…) φασιστόμουτρα ήταν πράγματι assets, “περιουσιακά στοιχεία” των ελληνικών υπηρεσιών και του βαθέος κράτους – κάτι που ήδη είχε αποκαλύψει / τεκμηριώσει ένα πρώην μέλος τους για τον “αρχηγό” τους. Και, δεύτερον, ότι με τέτοια υψηλού επιπέδου προστασία και ασυλία αυτά τα βοθρολύματα θα μπορούσαν να ξανακληθούν σε “υπηρεσία” αν τα αφεντικά τους διέταζαν κάτι τέτοιο. (Εννοείται πως από υποκειμενική άποψη όταν ξέρεις πως έχεις τόσο υψηλή προστασία και ότι εκτελείς “εθνική αποστολή” μπορείς να γίνεις όσο ασύδοτος θες…)

Αυτό έγινε φόρα μόστρα μέσα στην “εθνική κρίση χρέους” και την διαχείρισή της· και ήταν ολοφάνερο, σε όσους είχαν μάτια για να βλέπουν και να καταλαβαίνουν, απ’ τους “αγανακτισμένους” και μετά. Η οργάνωση που ήταν νεοναζιστική απ’ την κατασκευή της την ίδια και έγινε “εθνική αντιμουσουλμανική πρωτοπορεία” στη δεκαετία του ’90, ξαναέπεσε στην μηδαμινότητα του νεοναζισμού στα ’00… για να ανακληθεί απ’ την εφεδρεία και να «μεταμορφωθεί» και πάλι σε «πρωτοπορεία της λαϊκής οργής» στα ‘10s. Αυτή τη φορά όμως σ’ ένα πολύ ανώτερο, πολύ πιο ενισχυμένο επίπεδο!

Ούτε την μία ούτε την άλλη «μεταμόρφωση» θα μπορούσε να την πραγματοποιήσει μόνη της – οι παρακρατικοί είναι πάντα παρακρατικοί, και ακολουθούν τις εντολές των ανωτέρων τους. Το αντίθετο συνέβαινε: σε όλο της το εύρος της η κρατική / παρακρατική αλυσίδα που είχε διαμορφωθεί στα ‘90s σαν το «δίκτυο» του ελληνικού ιμπεριαλισμού ξαναβγήκε δολοφονικά στην «πρώτη γραμμή» στις 5 Μάη του 2010 το κέντρο της Αθήνας – και ανέλαβε την «υπεράσπιση των εθνικών συμφερόντων» (όπως τα ξέρει και τα εννοεί κάθε συστατικό της, κάθε κρίκος της) από εκείνο το χρονικό σημείο και μετά, σε σχέση με την «διαχείριση της κρίσης». Είχε μαζί τον λαό και τους ταγούς του…

Τα «ειδικά καθήκοντα» του κρίκου των βοθρολυμάτων ήταν προβλέψιμα (δυστυχώς μόνο από εμάς…)· όμως θα μπορούσαν να αποκοπούν από τις δράσεις των υπόλοιπων κρίκων, του συνόλου της αλυσίδας; Η απάντηση είναι εξαιρετικά δυσάρεστη, αλλά δεν κρυβόμαστε: σήμερα, αύριο, παραμεθαύριο, όπως και χτες, όπως και πριν ένα χρόνο, όπως και πριν 5 ή 6 ή 8 χρόνια, η απάντηση που έχει επιβληθεί είναι ένα ξερό «ναι»!

Ας κρατήσουμε λοιπόν, κατ’ αρχήν, αυτά: το τι είναι και τι δεν είναι τα βοθρολύματα είναι γνωστό εδώ και 30 χρόνια: ένας απ’ τους κρίκους του ντόπιου παρακράτους, μιας αλυσίδας που έχει πολλούς ακόμα. (Για παράδειγμα: η απίστευτα και προκλητικά μεγάλη διάρκεια της δίκης χρειάζεται μια σοβαρή κι όχι προσχηματική εξήγηση. Κι αυτή η εξήγηση σχετίζεται με «άλλους κρίκους»).

Όσο για τον ελληνικό φασισμό σ’ όλο το εύρος του; Αυτός είναι πολύ πολύ ευρύτερος…

(συνεχίζεται)

(φωτογραφία: Ο επικεφαλής των “λύκων του Δρίνου” και ύστερα στρατηγός των σερβοφασιστών Radislav Krstic – στα αριστερά – ήταν ο επιχειρησιακός επικεφαλής των βοθρολυμάτων και λοιπών ελλήνων φασιστών στην σφαγή της Σρεμπρένιτσα το 1995. Το 2001 καταδικάστηκε απ’ το δικαστήριο της Χάγης σε 46 χρόνια φυλακή, που στη συνέχεια έγιναν 35. Οι υφιστάμενοί του χαίρουν άκρας υγείας, ελευθερίας – και εθνικής υπερηφάνειας…)

Ποιά ιατρική (1); Η καταραμένη…

Σάββατο 3 – Κυριακή 4 Οκτώβρη. Αυτή είναι μια εξομολόγηση στηριγμένη σε μια συζήτηση με τον David Sackett, το 2004, όταν μοιράτηκα μαζί του μερικές προσωπικές περιπέτειες που είχα στην στηριγμένη σε αποδείξεις ιατρική [evidence-based madicine / EBM], το κίνημα που αυτός διέδωσε. Η πρωτοβουλία του έχει επεκταθεί με όλα τα συνακόλουθα τα 12 χρόνια που μεσολάβησαν από τότε. Η EBM είναι πια πολύ περισσότερο αναγνωρίσιμη και έχει υιοθετηθεί σε πολλά μέρη, αλλά όχι παντού. Για παράδειγμα ποτέ δεν είχε ιδιαίτερη επιρροή στις ΗΠΑ.

Καθώς αυξανόταν η επιρροή της ΕΒΜ, υπέστη πειρατεία για να υπηρετήσει ατζέντες διαφορετικές απ’ αυτές που σκόπευε στην πραγματικότητα. Σημαντικές τυχαιοποιημένες δοκιμές γίνονται σε μεγάλο βαθμό από, και προς όφελος της βιομηχανίας. Οι μετα-αναλύσεις και τα πρωτόκολλα έχουν γίνει επίσης φάμπρικα, που εξυπηρετεί σε μεγάλο βαθμό τα κατεστημένα συμφέροντα. Εθνικές και ομοσπονδιακές χρηματοδοτήσεις για έρευνες κατευθύνονται σχεδόν αποκλειστικά σε έρευνες που έχουν μικρή σχέση με την ιατρική αποτελεσματικότητα. Έχουμε υποστηρίξει την αύξηση των αρχι-επιθεωρητών που συμπεριφέρονται βασικά σαν μάνατζερς ρουφώντας ακόμα περισσότερα χρήματα.

Οι έρευνες για διάγνωση και πρόγνωση και οι προσπάθειες να εξατομικευτούν οι θεραπείες τροφοδοτούν κατά καιρούς ψεύτικες προσδοκίες. Η επιδημιολογία κινδύνου έχει ξεπέσει σε άρθρα με σαλαμοποιημένα στοιχεία που δίνουν κύρος, και μ’ αυτόν τον τρόπο έχει φτάσει να καθορίζει την πολιτική με ψεύτικες αποδείξεις. Κάτω απ’ την πίεση της αγοράς η κλινική ιατρική έχει μετατραπεί σε χρηματιστική ιατρική. Σε πολλά μέρη η ιατρική και η φροντίδα υγείας σπαταλούν τα κοινωνικά αποθέματα και γίνονται απειλή για την ανθρώπινη ευημερία. Η άρνηση της ιατρικής και οι απατεώνες περνάνε καλά και οδηγούν περισσότερους ανθρώπους να παίρνουν τον λάθος δρόμο σε σχέση με τις επιλογές της ζωής τους, συμπεριλαμβανόμενης της υγείας.

Η ΕΒΜ παραμένει ένας στόχος στον οποίο δεν φτάσαμε, αλλά αξίζει να συνεχίζουμε να τον παλεύουμε.

Αυτά γράφτηκαν (και ειπώθηκαν) το 2016. Όχι τώρα. Πριν 4 χρόνια. Δεν θα πούμε ακόμα ποιος τα είπε – είναι πάντως κάποιος «ξεσκολισμένος» απ’ τους φίλους της καραντίνας. Που, είτε το καταλαβαίνουν είτε όχι είναι φίλοι εκείνων που το πιο πάνω απόσπασμα καταγγέλει.

Δεν υπάρχει «μία ιατρική», όπως δεν υπάρχει «μια επιστήμη»! Θα προσπαθήσουμε (αν και δεν ξέρουμε με ποια μορφή) να περιγράψουμε την σύγκρουση που γίνεται εδώ και πολλά χρόνια μέσα στο «ιατρικό σώμα»· την σύγκρουση που κορυφώθηκε απ’ την περασμένη άνοιξη αλλά κρατήθηκε σκόπιμα όσο πιο μακριά γινόταν απ’ την αντίληψη των υποτελών. Έτσι ώστε σαν τους τυφλούς στον Άδη να πάρουν θέση υπέρ της πλευράς εκείνης που λέγεται βιομηχανία υγείας.

Όσοι / όσες ξέρουν περι τίνος πρόκειται ας δώσουν ένα χέρι!

Παρακμή α λα αμερικέν (1)

Πέμπτη 1 Οκτώβρη. Αν το θέαμα της λεκτικής αναμέτρησης του ψόφιου κουναβιού και του νυσταλέου Jo ήταν οικτρό, τουλάχιστον θα πρέπει να αναγνωριστεί αυτό: ακόμα κι ένα παρακμιακό κράτος (και σε μεγάλο βαθμό κοινωνία) έχει δικαίωμα να έχει τις πολιτικές βιτρίνες που του αναλογούν. Σε αντίθεση με ό,τι ξέρουμε στα μέρη μας και οι δύο υποψήφιοι ένοικοι του άσπρου σπιτιού πέρασαν από διαδοχικές εκλογές και την (ας την πούμε έτσι) «έγκριση» της βάσης των κομμάτων τους – πριν φτάσουν να επιδείξουν τις ικανότητές τους για κάποιο θεωρείο του Muppet Show.

Προαναγγέλονται (με βεβαιότητα) φοβερά και τρομερά πράγματα, ειδικά απ’ τη νύχτα των εκλογών (3 Νοέμβρη) και μετά. Σύμφωνα με το σενάριο, οι μεν οπαδοί του ψόφιου κουναβιού θα πάνε κανονικά στα εκλογικά τμήματα (επειδή είναι ατρόμητοι με τον covid 19) ενώ οι οπαδοί του νυσταλέου Jo (εκτός της αριστερής πτέρυγας που είναι αμφίβολο αν θα ασχοληθεί με την περίπτωσή του), επειδή φοβούνται τον τσαχπίνη, να ψηφίσουν μέσω ταχυδρομείου («επιστολική ψήφος»). Ποτέ πριν ένας ασήμαντος ιός δεν έκρινε την εξέλιξη της παρακμής μιας πυρηνικής άλλοτε υπερδύναμης!

Αν έτσι γίνουν τα πράγματα, τότε με βάση την καταμέτρηση των ψήφων απ’ τα εκλογικά τμήματα, κάποια στιγμή τα χαράματα της 4ης Νοέμβρη, θα προηγείται το ψόφιο κουνάβι – που θα αυτοανακηρυχτεί νικητής. Θα απομένει όμως η καταμέτρηση μερικών εκατομυρίων επιστολικών ψήφων, που θα κρατήσει μέρες. Το ψόφιο κουνάβι και το επιτελείο του αμφισβητούν από τώρα αυτές τις ψήφους, υποστηρίζοντας ότι οι αντίπαλοί τους θα κάνουν μεγάλης έκτασης νοθεία. Αυτό σημαίνει ότι απ’ την Τετάρτη 4η Νοέμβρη θα αρχίσει μια συγκρουσιακή διαδικασία αμοιβαίων αμφισβητήσεων και διαδικαστικών επικλήσεων (σαν φοιτητικές εκλογές στη νομική στα ‘80s ένα πράμα…), που θα περιλαμβάνει ενδιάμεσα διάφορα θεσμικά που δεν είναι σίγουρο ότι καταλαβαίνουμε (συν το ξαναμέτρημα των επιστολικών ψήφων), μαζικές συγκεντρώσεις και αντισυγκεντρώσεις, και στο τέλος μια απόφαση του «ανώτατου δικαστηρίου» που θα αποφανθεί για τον νικητή. Γι’ αυτό άλλωστε το ψόφιο κουνάβι θέλει (και πιθανότατα θα έχει) την πλειοψηφία αυτού του δικαστηρίου με τη μεριά του.

Αλλά απ’ την μεριά του ο νυσταλέος Jo φαίνεται ότι σκοπεύει να προσθέσει άλλες δύο χωριστές πολιτείες με δημοκρατικό προφίλ στις συνιστώσες των ηπα (την Washington D.C. και το puerto rico) αν εκλεγεί πρόεδρος και επίσης να προσθέσει 4 ακόμα θέσεις στο «ανώτατο δικαστήριο» ώστε ο συσχετισμός 6 – 3 υπέρ των συντηρητικών (και του ψόφιου κουναβιού) να γίνει 7 – 6 (υπέρ των δημοκρατικών). Κάτι ανάλογο είχε επιχειρήσει και ο Roosevelt το 1937, αλλά απέτυχε. Θεωρείται ανάθεμα επειδή από τότε τα νομοθετικά σώματα αποφάσισαν ότι ο αριθμός αυτών των ανώτατων δικαστών δεν μπορεί να αλλάξει – επειδή έτσι κατασκευάστηκε, κι αν αρχίσουν οι αλλαγές στον αριθμό τότε θα γίνονται συνέχεια τέτοιες ανάλογα με το ποιος ελέγχει το κογκρέσσο (οι δικαστές είναι ισόβιοι, συνεπώς η μόνη δυνατότητα να αλλάξουν οι συσχετισμοί εκεί είναι προστίθενται διαρκώς θέσεις). Επιπλέον οι δημοκρατικοί κουβαλάνε στις καμπούρες τους την αποκάλυψη του «transition integrity project» που είναι ένα καινοφανές σχέδιο για την περίπτωση εκλογικής ήττας (επ’ αυτού μελλοντικά, αν χρειαστεί).

Δεν ξέρουμε, δεν μπορούμε να ξέρουμε… Λέγεται ότι αυτόν τον καιρό (εδώ και λίγους μήνες) όλο και περισσότεροι αμερικάνοι αγοράζουν όπλα. Υποθέτουμε πως, αν χρειαστεί (αν δηλαδή τα οικιακά οπλοστάσια βγουν στους δρόμους), ο αμερικανικός στρατός μπορεί να εμφανιστεί επί σκηνής σαν ο εγγυητής της «κοινωνικής ειρήνης» – εννοούμε: με κάποιου είδους ημι-πραξικόπημα αφού το πολιτικό προσωπικό θα παίζει ξύλο.

Εκείνο που δεν λέγεται ωστόσο είναι το ποια είναι η τόσο κεντρική (και τόσο πολωμένη) διακύβευση για το αμερικάνικο σύστημα, στα τέλη του 2020. Σε άλλους καιρούς, με λιγότερο θέαμα και μεγαλύτερη ικανότητα κριτικής σκέψης, κάποιοι θα έδειχναν τα διαφορετικά πολιτικά προγράμματα εσωτερικής εφαρμογής. Ας πούμε «νεοφιλελεύθεροι» εναντίον «σοσιαλιστών». Δεν είναι αυτή η περίπτωση! Ούτε το ψόφιο κουνάβι είναι «νεοφιλελεύθερο» (το αντίθετο) ούτε ο νυσταλέος Jo είναι «σοσιαλιστής» (!!!). Αν υποθέσουμε ότι έχουν προγράμματα (συζητήσιμο…) οι διαφορές τους δεν είναι αβυσσαλέες. Υπάρχει σε ορισμένα ζητήματα ιδεολογική αντίθεση (π.χ. για τους μετανάστες ή για τις εκτρώσεις), αλλά αυτές ούτε καινούργιες είναι, ούτε θα δικαιολογούσαν μια κεντρική, «θεσμική» (ακόμα και «συνταγματική») κρίση / κατάρρευση. Και σίγουρα δεν είναι κάποιες άλλες κεντρικές προγραμματικές πολιτικές διαφορές που ανεμίζουν στις κομματικές τους συγκεντρώσεις. Οι «δημοκρατικοί» έχουν ενισχυθεί απ’ τους «νεοσυντηρητικούς» της εποχής Bush· ενώ δεν αποκλείεται τμήματα των σχετικά εξασφαλισμένων μεταναστών να ψηφίσουν το ψόφιο κουνάβι. Για τους ίδιους πάνω κάτω λόγους που το έκαναν και το 2016…

Παρακμή α λα αμερικέν (2)

Πέμπτη 1 Οκτώβρη. Ποιό είναι, λοιπόν, το κρίσιμο πεδίο αυτής της σύγκρουσης; Κατά την ταπεινή μας άποψη είναι η διαχείριση αυτής καθ’ αυτής της παρακμής της αμερικανικής ηγεμονίας στον πλανήτη – παρότι αυτό δεν λέγεται με το όνομά του. Το ψόφιο κουνάβι φαίνεται πως ανάμεσα στα υπόλοιπα αντιπροσωπεύει εκείνα τα κοινωνικά υποκείμενα (και εκείνα τα τμήματα του αμερικανικού κεφάλαιου, ας πούμε τους επιχειρηματίες του σχιστολιθικού πετρελαίου ή της αγροτικής βιομηχανίας) που ζορίζονται άμεσα (και θα κτυπηθούν περισσότερο) απ’ την παγκόσμια καπιταλιστική αναδιάρθρωση. Είναι αυτοί που υποστηρίζουν τον μερκαντιλισμό του ψόφιου κουναβιού, παρότι επί της ουσίας αυτός τους δίνει εικονικές προοπτικές επιβίωσης, αφού είναι συνώνυμος της σοβαρής συρρίκνωσης της αμερικανικής επιρροής. Είναι η ίδια φαντασίωση (και πάνω κάτω τα ίδια κοινωνικά υποκείμενα) του brexit: μένουμε μόνοι μας και μεγαλουργούμε – όπως παλιά! Μαζί με τον μερκαντιλισμό και σαν μέρος του έχουν την φαντασίωση της “σωτήριας αναδίπλωσης” της αμερικανικής στρατιωτικής ηγεμονίας.

Αξίζει να θυμηθούμε επ’ αυτού το γιατί (ίσως…) η ρητορική του ψόφιου κουναβιού “θα φέρω τον στρατό μας πίσω από διάφορα μέτωπα” (την οποία δεν μπορεί ωστόσο να πραγματοποιήσει…) θα μπορούσε να έχει πρακτικό νόημα για ένα τμήμα του αμερικανικού πληθυσμού – και σίγουρα όχι εξαιτίας πολιτικού, ανταγωνιστικού αντιμιλιταρισμού! Είναι γνωστό ότι πολλές χιλιάδες κατατάσσονται (εθελοντικά) στον αμερικανικό στρατό επειδή διαφορετικά δεν μπορούν να πληρώσουν για τις σπουδές τους. Σκεφτείτε τώρα: πώς μπορεί να λειτουργεί στη σκέψη ενός τέτοιου εθελοντή (και, ενδεχομένως, της οικογένειάς του) το γεγονός ότι απ’ την μια μεριά διακινδυνεύει να γυρίσει σε φέρετρο (ή να αυτοκτονήσει από ψυχολογικά προβλήματα μετά την αποστράτευση) για να πάρει αργότερα ένα ή και περισσότερα “χαρτιά”, και απ’ την άλλη αυτά τα “χαρτιά” γίνονται όλο και πιο άχρηστα στην αναδιαρθρούμενη αγορά της διανοητικής εργασίας; Γιατί η ιδέα “ο στρατός μας πίσω” να μην θεωρείται, με διάφορους τρόπους, σαν απαλλαγή έστω απ’ τον κίνδυνο του θανάτου;

Απ’ την άλλη μεριά ο νυσταλέος Jo φαίνεται να αντιπροσωπεύει τα πιο επιθετικά τμήματα του αμερικανικού κεφάλαιου, εκείνα με το πιο «κοσμοπολίτικο» παρελθόν, παρότι αυτά είναι που νοιώθουν με τον τρόπο τους όχι την απειλή της αναδιάρθρωσης (την προώθησαν…) αλλά την καυτή ανάσα του κινεζικού καπιταλισμού καθώς η αναδιάρθρωση προχωράει. Μια σειρά αμερικανικές εταιρείες υψηλής τεχνολογίας, που έχουν ήδη «παγκόσμια αγορά», έχουν λόγους να πιστεύουν (ή να ελπίζουν) ότι θα την κρατήσουν – αρκεί να μην πέσουν θύματα του «εμπορικού πολέμου». Η εστίαση του ψόφιου κουναβιού στις 5G τεχνολογίες και στην πρωτοπορεία της Huawei απ’ τις αγωνίες αυτών των τμημάτων του αμερικανικού κεφάλαιου προήλθε, αν και δεν είναι βέβαιο ότι η τακτική του θα τις εξυπηρετήσει μέχρι τέλους. Απ’ την άλλη μεριά καταλαβαίνουν πως ίσως στο κοντινό μέλλον να δυσκολευτούν να ανταγωνιστούν τις ασιατικές όμοιές τους με όρους καινοτομίας. Το ότι καλοβλέπουν απ’ την μια μεριά την ακόμα μεγαλύτερη «ανάπτυξη» του αμερικανικού στρατοβιομηχανικού συμπλέγματος (που έχει γίνει και επί ψόφιου κουναβιού) και απ’ την άλλη την χρήση του κατά της κίνας (που δύσκολα θα ενέπνεε έναν real estater) δεν θα πρέπει να θεωρείται παράξενο…

Κανένα απ’ αυτά τα δύο αυτά υποσύνολα στην σχηματική αυτή διάταξη δεν έχει απάντηση και σχέδιο για το πως θα διασωθεί η αμερικανική ηγεμονία στον πλανήτη, όπως για παράδειγμα ο διεθνής κύκλος κυκλοφορίας του δολαρίου ή η τεχνολογική υπεροχή της άλλοτε θρυλικής silicon valley (που τείνει να ξεχαστεί σαν το κάστρο των τεχνολογικών καινοτομιών!). Όμως η μετακόμιση ικανού μέρους των πολεμοκάπηλων «νεοσυντηρητικών» στη μεριά του νυσταλέου Jo υποδεικνύει ότι εκείνο το μέρος του αμερικανικού κεφάλαιου που εκπροσωπεί είναι ίσως περισσότερο αποφασισμένο “να τραβήξει την σκανδάλη” διεθνώς· σε σχέση με τους κοκκινόσβερκους οπαδούς του ψόφιου κουναβιού που θα προτιμούσαν να την τραβήξουν στο εσωτερικό, εναντίον του antifa ή του black life matters.

Θα πρέπει να προσθέσουμε πάντως ότι η δομή του αμερικανικού συστήματος εξουσίας είναι τόσο μεγάλο βαθμό «λομπίστικη» και «κυκλωματική» (μέσα και έξω απ’ το νόμο), ώστε το σχήμα των δυο υποσυνόλων που παρουσιάζουμε θα πρέπει να θεωρηθεί κατ’ αρχήν αφαιρετικό – «σχήμα εργασίας».

Σε κάθε περίπτωση διατυπώνουμε (όχι αυθαίρετες) υποθέσεις για κάτι που επιφανειακά μεν φαίνεται μακρινό, ουσιαστικά όμως είναι πολύ κοντινό. Ο Πομπηίας έκανε την θριαμβευτική του περατζάδα απ’ τα μέρη μας, και η Ουάσιγκτον δείχνει να είναι η τελευταία ελπίδα του ελληνικού ιμπεριαλισμού στις τρέχουσες συνθήκες…