Πριν οι ευρωπαίοι αρχίσουν να αγοράζουν παλτά…

Δευτέρα 25 Ιούλη>> Πώς έχει η ευρωπαϊκή ενεργειακή πραγματικότητα σε ότι αφορά την προμήθεια ρωσικού φυσικού αερίου; Αρχίζουμε απ’ τα βασικά.

Λόγω γεωγραφικής / εδαφικής συνέχειας ένας μεγάλος αριθμός κρατών της ε.ε. προμηθευόταν φυσικό αέριο μέσω αγωγών (της gazprom, με ή χωρίς συνεταίρους). Αυτού του είδους η προμήθεια διαρκούς ροής γίνεται στη βάση μακρόχρονων συμβολαίων και τιμών είτε εντελώς σταθερών σ’ όλη τη διάρκειά τους, είτε τροποποιήσιμων με συγκεκριμένους όρους και διαδικασίες, και νέες συμφωνίες μεταξύ πωλητών / αγοραστών. Συμβόλαια μακρόχρονα μπορούν θεωρητικά να γίνουν και στο εμπόριο υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG). Αλλά εκεί υπεισέρχεται και το κόστος μεταφοράς («γκαζάδικα»), η διαθεσιμότητα τέτοιων πλοίων, οι προορισμοί τους (ασία ή ευρώπη;), η ύπαρξη ή όχι χώρων αποθήκευσης και εξαέρωσης – είναι, τελικά, μια εκδοχή έντονα ακριβότερη και ρευστή. Εν τέλει στη διακίνηση LNG χρησιμοποιείται η τακτική παραγγελίας συγκεκριμένων φορτίων κάθε φορά∙ και πάνω σ’ αυτό το «κάθε φορά» στήνεται ο χρηματιστηριακός τζόγος σε σχέση με τις «τιμές spot» του φυσικού αερίου… Οι οποίες (όπως συμβαίνει γενικά στα χρηματιστήρια και τον σχετικό τζόγο…) αλλάζουν συνέχεια ακόμα και μέσα στην ίδια ημέρα… Και είναι «ελεύθερες» να ανεβαίνουν όσο γουστάρουν οι τζογαδόροι.

Οι βασικοί αγωγοί ρωσικού φυσικού αερίου (της Gazprom) σε ευρωπαϊκά κράτη, είναι οι εξής:


Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, στείλτε email (mail@sarajevomag.gr) για την απαραίτητη συνεννόηση.

Σωλήνες μεγάλου βάθους

Τρίτη 11 Γενάρη>> Όχι ότι υπήρχε περίπτωση να κατασκευαστεί ποτέ! Αλλά για τον ελληνικό ιμπεριαλισμό ο θρυλικός east med δεν ήταν σωλήνας. Ήταν ένα εικονικό γραμμικό «σύνορο», το οποίο ήθελε κυρίως για εσωτερική ιδεολογική χρήση. Να το εμφανίζει, δηλαδή, σαν «άγιο δισκοπότηρο» που ο τρισάθλιος αιώνιος εχθρός εμποδίζει να γεμίσει. Έγκαιρα είχαμε τονίσει πως πέρα απ’ τα ανυπέρβλητα τεχνικά εμπόδια και το δυσανάλογα τεράστιο κόστος του, πέρα απ’ το γεγονός ότι το γκάζι που θα ταξίδευε με τέτοιο τρόπο (και τόσο ακριβό δρόμο) προς ευρώπη μεριά θα ήταν πανάκριβο για τους τελικούς αγοραστές, πέρα επίσης απ’ το γεγονός ότι ένας τέτοιος αγωγός θα ήταν ευθέως εχθρικός προς τα συμφέροντα συμμάχων (όπως η χούντα του Sisi), θα έπρεπε να θεωρείται εχθρικός και προς τα συμφέροντα του νο 1 εθνικού κεφάλαιου, των εφοπλιστών, και ειδικά εκείνου του μέρους τους που βγάζουν κέρδη απ’ την μεταφορά υγροποιημένου φυσικού αερίου. Απ’ τις ηπα – για παράδειγμα.

Συνεπώς η αποκάλυψη (απ’ την συριζαϊκή ιστοσελίδα omegapress) ενός εσωτερικού εγγράφου που έστειλε το αμερικανικό υπ.εξ. στα αντίστοιχα σε Αθήνα, Τελ Αβίβ και Λευκωσία, στο οποίο το Joνυσταλεάν ξεκαθαρίζει «δεν μας ενδιαφέρει, το θεωρούμε επικίνδυνο» δεν αλλάζει κάτι επί της ουσίας. Μπορεί ο προηγούμενος αμερικάνος υπ.εξ., ο Πομπηίας, να είχε «ευλογήσει» την ιδέα∙ όμως κάθε λογικός άνθρωπος καταλάβαινε ότι παίζει το παιχνίδι-των-εντυπώσεων, σε μια εποχή γενικευμένης εικονικότητας.

Δεν αλλάζει τίποτα επί της ουσίας∙ αλλάζει μόνο η εικονική πραγματικότητα, που είναι πια τόσο κοινότυπο εργαλείο εξουσίας (να θυμίσουμε τον φονικότητα του τσαχπίνη;) Τώρα, ζοχαδιασμένοι οι «πατριώτες» της δεξιάς και της αριστεράς, υπονοούν ότι το αμερικανικό ξεκαθάρισμα είναι … φιλοτουρκικό… Λάθος! Είναι φιλοαμερικανικό, όπως οτιδήποτε άλλο λένε ή κάνουν οι εκπρόσωποι του αμερικανικού ιμπεριαλισμού. Στο κάτω κάτω ένα υπηρεσιακό mail είναι ένα υπηρεσιακό mail: τώρα που γίνεται αλλαγή φρουράς στην πρεσβεία στην Αθήνα, κάποιο μεσαίο στέλεχος στην Ουάσιγκτον θεώρησε σωστό να επαναλάβει εκείνο που όλοι καταλαβαίνουν: το Joνυσταλεάν θέλει το Αιγαίο και την ανατολική Μεσόγειο αντιρωσικά, όχι αντιτουρκικά.

Και σ’ όποιον αρέσει…

«Ενεργειακή κρίση» – ή πως βγαίνουν τα σπασμένα

Δευτέρα 25 Οκτώβρη>> … Οι συνέπειες της πανδημίας covid-19 ήταν συντριπτικές σε βάρος της πετρελαϊκής βιομηχανίας το 2020, σπρώχνοντας τις τιμές του αμερικανικού πετρελαίου στο να γίνουν αρνητικές για πρώτη φορά στην ιστορία. Μέσα σε λίγες ώρες στις 20 Απρίλη, τα συμβόλαια μελλοντικής εκπλήρωσης [futures] για τον Μάη του 2020 και για το West Texas Intermediate [σ.σ.: τύπος πετρελαίου που χρησιμοποιείται για την διεθνή τιμολόγηση, όπως το brent] βούλιαξε απ’ τα 18 δολάρια το βαρέλι στα -37 δολάρια.

Οι εταιρείες εξόρυξης πετρελαίου βρέθηκαν με μια θάλασσα πετρελαίου ζορισμένες στο να βρουν χώρο για να το αποθηκεύσουν ενώπιον αυτής της υπερπαραγωγής. Και οι τιμές του brent βούλιαξαν, κλείνοντας στα 9,12 δολάρια το βαρέλι στις 21 Απρίλη, πολύ κάτω απ’ τα 70 δολάρια που ήταν η τιμή στις αρχές του 2020.

Αν και η πτώση των αμερικανικών πετρελαϊκών futures σε αρνητικό έδαφος δεν κράτησε πολύ, το γεγονός ότι η πτώση στη ζήτηση ήταν τόσο γρήγορη και εκρηκτική οδηγεί πολλούς να αναρωτηθούν για το αν η πετρελαϊκή βιομηχανία θα καταφέρει να ανακάμψει πλήρως το 2021…

Αυτά γράφονταν μεταξύ άλλων σ’ ένα (σοβαρό…) χρηματιστηριακό site στα τέλη του περασμένου Σεπτέμβρη. Αν δεν καταλαβαίνετε τι σημαίνει «αρνητική τιμή ενός εμπορεύματος» (και μάλιστα στρατηγικής σημασίας), είναι το να πρέπει ο πωλητής (πετρελαίου) να πληρώσει τον αγοραστή 37 δολάρια το βαρέλι για να το ξεφορτωθεί! Τόσο καλά!!!

Την στιγμή που γραφόταν το συγκεκριμένο άρθρο, πριν σχεδόν ένα μήνα, η απάντηση είχε δοθεί: φυσικά και «μπορεί να ανακάμψει» το εμπόρευμα υδρογονάνθρακες (πετρέλαιο και φυσικό αέριο) παρά την σχεδιαζόμενη «αλλαγή ενεργειακού μοντέλου»! ‘H, ίσως, για να αποκτήσει αυτή η αλλαγή τόσο χειροπιαστά δραματικό χαρακτήρα ώστε να εμφανίζει σαν καινούργιο και κάτι παλιό: τα πυρηνικά…

Στα μέσα Αυγούστου του 2021 το brent είχε πάει στα 71 δολάρια το βαρέλι – και οι τζογαδόροι των «συμβολαίων μελλοντικής εκπλήρωσης» θα το ήθελαν ακόμα και στα 100 πριν το τέλος του χρόνου. Κάπως πρέπει να βγουν τα σπασμένα του 2020, και αυτό το «κάπως» είναι παιχνιδάκι για τ’ αφεντικά: μια «κρίση», και οι δουλειές επιστρέφουν στην κανονικότητά τους (παλιά ή καινούργια η ίδια είναι).

Η αναζήτηση των αιτίων που οι ειδικοί επικαλούνται για να κάνουν την τρέχουσα «ενεργειακή κρίση» σχεδόν αυτονόητη είναι σπουδή στην καπιταλιστική συσκότιση. Για παράδειγμα, σε ότι αφορά το φυσικό αέριο και την δική του συμβολή στην «ενεργειακή κρίση», μπορεί κανείς να συναντήσει εδώ κι εκεί πραγματικούς λόγους, των οποίων όμως η αιτία παραμένει σκόπιμα θολή και μυστηριώδης. Οι αποθήκες φυσικού αερίου (να κάτι που μπορεί να επιβεβαιωθεί) στην ευρώπη δεν γέμισαν φέτος όσο θα έπρεπε, άρα να ένας λόγος έλλειψης / αύξησης της τιμής του… Ναι, αλλά γιατί δεν γέμισαν; Αυτό που δεν λέγεται είναι πως επρόκειτο για σκόπιμη παράλειψη εκ μέρους των εμπόρων (αλλά και των τζογαδόρων του είδους), με προοπτική αυτό που συμβαίνει τώρα. Επιπλέον ο ενδοκαπιταλιστικός ανταγωνισμός των ιδιωτικών εταιρειών εμπορίου ηλεκτρικού ρεύματος (με παραγωγή από φυσικό αέριο…) με προσφορές μειωμένων τιμών για τους ιδιώτες καταναλωτές, σε διάφορα ευρωπαϊκά κράτη, είχε γίνει εκνευριστικός για τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις του κλάδου. Μια αύξηση στις τιμές της πρώτης ύλης (του φυσικού αερίου) πετάει έξω τους σχετικά μικρότερους προμηθευτές ηλεκτρισμού, ενισχύοντας την κεφαλαιακή «συγκεντροποίηση» του κλάδου. Not bad από καπιταλιστική άποψη. Να προσθέσουμε ότι μια «ενεργειακή κρίση» μετατρέπεται εύκολα σ’ αυτήν την τόσο επιθυμητή και αναγγελμένη από καιρό «κρίση τροφίμων» ή θα σας τρομάξουμε;

Το ότι αυτές οι δύο καινούργιες κρίσεις, «ενεργειακή» και «πρώτων υλών τροφίμων», κτίζονται πάνω στην «υγιεινιστική» χρησιμοποιώντας την σαν το νο 1 ακλόνητο υπερ-επιχείρημα μπορεί να θεωρηθεί απλά σαν επιβεβαίωση των καπιταλιστικών θαυμάτων! Οι τερατολόγοι, που κατά βάθος βολεύονται μια χαρά απ’ τον καπιταλισμό αλλά δεν αντέχουν εκείνες τις αιχμές του που στρέφονται εναντίον τους, θα αναζητήσουν κι εδώ κάποια «προδοσία», κάποια «συνωμοσία»! Ίσως για να μειωθεί (πάλι;) ο παγκόσμιος πληθυσμός… Η αλήθεια όμως είναι ότι σε κάθε ιστορική περίοδο δομικών αλλαγών, Αλλαγών Παραδείγματος στην καπιταλιστική «ανάπτυξη», οι «κρίσεις» είναι το πασίγνωστο λιπαντικό επιτάχυνσης (βίαιης πάντα…) της συσσώρευσης / αναδιάρθρωσης. Κι η ακόμα μεγαλύτερη αλήθεια είναι ότι αν σε τέτοιες «ταραγμένες» περιόδους, ακόμα περισσότερο απ’ τις «ήρεμες», δεν υπάρχει ο καλά οργανωμένος και με πολύ καλή γνώση των πραγματικών δεδομένων ταξικός αντίπαλος (τμήματα έστω της εργατικής τάξης), το λιπαντικό των κρίσεων εκτός απ’ τις δημιουργικές καταστροφές διευκολύνει και την αποβλάκωση.

Απομένουν άφωνοι όλοι όσοι (με απεριόριστη εξυπνάδα και σοφία…) είδαν στην υγιεινιστική τρομοεκστρατεία το αντίθετό της: κάποιου είδους καπιταλιστική υποχώρηση. Και χάρηκαν…

Κρίμα μωρέ… Κρίμα…

Παιχνίδια με τον διάολο 2

Κυριακή 31 Μάρτη. Να τι αποδεικνύει ένα μόνο πρόσωπο (υπάρχουν, φυσικά, πολύ περισσότερα!): ο αμερικάνος υπ.εξ. Mike Pompeo. Ο καλοδιαφημισμένος στα μέρη μας plus 1 της συμμορίας των τριών (Αθήνα – Λευκωσία – Τελ Αβίβ).

Πριν γίνει υπ.εξ. ο «πομπηίας» είχε περάσει για ενάμισυ χρόνο απ’ το πόστο του διευθυντή της c.i.a. (τον προσέλαβε το ψόφιο κουνάβι τον Γενάρη του 2017 – ως τον Απρίλη του 2018). Αλλά δεν είναι αυτό το βασικό προσόν του. Η «προίκα» του είναι η επαγγελματική σταδιοδρομία του: για πολλά χρόνια υποδιευθυντής της Sentry International, μιας εταιρείας που φτιάχνει εξοπλισμό άντλησης πετρελαίου και αερίου, θυγατρικής του μεγάλου αμερικανικού ομίλου Koch – με ακροδεξιές πολιτικές προτιμήσεις (η οικογένεια Koch). Ο «πομπηίας» είναι «άνθρωπος» του Koch, πράγμα που του εξασφάλισε και την εκλογή του σαν βουλευτή. Ο «πομπηίας» ανέλαβε με την υπουργοποίησή του την διαχείριση / διεκπεραίωση εκείνου που είχε αναλάβει πριν απ’ αυτόν ο επίσης «πετρελαιάνθρωπος» Rex Tillerson σαν υπ.εξ., αλλά είτε δεν μπορούσε είτε δεν ήθελε να το κάνει.

Να πως εξέθεσε την αποστολή του μιλώντας σε αμερικανικό κοινό πριν 2 βδομάδες (στις 12 Μάρτη του 2019) στο ετήσιο ενεργειακό συνέδριο CERAweek στο Huston του Τέξας (η δική μας «αποκωδικοποίηση» στη συνέχεια):

… Βρισκόμαστε πια σε μια νέα εποχή ανακαλύψεων, που η ιστορία θα την θυμάται σαν μεγάλη κοινωνική αλλαγή, και παγκόσμια αλλαγή. Αντί να πλέουμε σε μακρινές περιοχές, κάνουμε ανακαλύψεις εδώ ακριβώς, στις ηπα, κάτω απ’ τα πόδια μας. Η «επανάσταση του σχιστολίθου» [σ.σ.: της εκμετάλλευσης του σχιστολιθικού πετρελαίου και αερίου] αλλάζει την ζωή των αμερικάνων και όλου του κόσμου…. Μόλις πριν μια δεκαετία ζούσαμε σ’ έναν κόσμο απ’ όπου έπρεπε να εισάγουμε το 60% των αναγκών μας σε πετρέλαιο, και τώρα έχουμε ξεπεράσει το όριο της ενεργειακής ανεξαρτησίας… και υπάρχει ένα ακόμα πιο λαμπρό μέλλον μπροστά μας.

… Κι έτσι θέλω να έρθω στο βασικό θέμα, στο τι σημαίνει η καινούργια μας ενεργειακή αφθονία για την αμερικανική εξωτερική πολιτική… Είναι πολύ απλό: η αφθονία μας σε πετρέλαιο μας επιτρέπει να βοηθήσουμε τους φίλους μας να έχουν ενεργειακή διαφοροποίηση. Δεν θέλουμε οι ευρωπαίοι σύμμαχοί μας να εξαρτώνται απ’ το ρωσικό αέριο του nord stream 2 όπως δεν θέλουμε να εξαρτιώμαστε εμείς απ’ το πετρέλαιο της βενεζουέλας…

… Η αλήθεια είναι, κι εδώ βρίσκεται το κουμπί: δεν εξάγουμε απλά αμερικανική ενέργεια, εξάγουμε το εμπορικό μας σύστημα στους φίλους και εταίρους μας… Το μοντέλο μας έχει σημασία τώρα, στ’ αλήθεια, περισσότερο από ποτέ στην ιστορία του ανταγωνισμού μεταξύ μεγάλων δυνάμεων…

… Η κυβέρνηση Trump δουλεύει σκληρά, στηριγμένη στη βαθιά πεποίθηση ότι πρέπει να απλώσουμε τα αμερικανικά συμφέροντα βελτιώνοντας τα εργαλεία των διπλωματών μας, ειδικά τα εργαλεία της αμερικανικής ενεργειακής αφθονίας…

Είπε κι άλλα ο «πομπηίας» στις 12 Μάρτη. Για την κίνα, την ρωσία, το ιράν, την συρία, την βενεζουέλα: οι «κακοί προμηθευτές» (ή, στην περίπτωση του Πεκίνου, ο «κακός» που εμποδίζει τους γειτονές του να αναθέσουν σε αμερικανικές εταιρείες την εκμετάλλευση υποθαλάσσιων κοιτασμάτων). Τι είναι, όμως, αυτό που εννοεί; Πρόκειται, απλά, για ένα ακόμα επεισόδιο «εμπορικού πολέμου», όπως ας πούμε η αμερικανική σόγια ή τα αμάξια;

Και τα υπόλοιπα ημισφαίρια…

Σάββατο 30 Μάρτη. Ακόμα κι αν αυτή είναι η γενική «κοινωνική προσέγγιση» σχεδόν για τα πάντα σήμερα, το ζητήματα του ενδοκαπιταλιστικού ανταγωνισμού δεν προσφέρονται για … στοιχήματα! Ειδικά επειδή είναι γνωστό ποιοί χάνουν μόνιμα.

Η Μόσχα έχει αποφασίσει να μην αφήσει το καθεστώς Μαδούρο (και το Πεκίνο επίσης) – αλλά δεν είναι ζήτημα ιδεολογικής συγγένειας! Ούτε, βέβαια, αυτό το epic «ο άξονας της αντίστασης αντεπιτίθεται»… Η βενεζουέλα έχει τα μεγαλύτερα στον κόσμο διαπιστωμένα κοιτάσματα υδρογονανθράκων (και μεγάλα κοιτάσματα χρυσού…). Και το ψοφιοκουναβιστάν, απ’ την αρχή της «επιχείρησης Guaido», δήλωσε πόσο πολύ ενδιαφέρεται να βάλουν χέρι σ’ αυτά τα κοιτάσματα αμερικανικές εταιρείες – όσο πιο φτηνά για τους προϋπολογισμούς τους γίνεται.

Ήταν η διακήρυξη ενός πλιάτσικου – αλλά και αρκετά περισσότερα. Η Μόσχα και οι σύμμαχοί της (Τεχεράνη, Ντόχα, παρακαυκάσια καθεστώτα) έχουν πιάσει καλή θέση στην παγκόσμια τροφοδοσία (ή μη τροφοδοσία…) με πετρέλαια / φυσικό αέριο – και ο 4ος παγκόσμιος πόλεμος έχει πολλές σελίδες για τα ενεργειακά ζητήματα, ειδικά στη φάση της αλλαγής ενεργειακού μοντέλου. Όποιος ελέγχει μεγάλα κοιτάσματα δεν είναι υποχρεωτικό ότι θα τα εκμεταλλεύεται και θα τα πουλάει. Μπορεί να τα κρατάει «παγωμένα» (λόγω μείωσης της ζήτησης) για να κρατάει ψηλά τις τιμές για όσα εκμεταλλεύεται.

Μ’ αυτά τα δεδομένα, η Μόσχα ΔΕΝ θα μπορούσε να ανεχτεί να μπει αμερικανικό χέρι στα κοιτάσματα της βενεζουέλα! (Αυτόν τον πόλεμο, που θα κλιμακωθεί, θα έπρεπε να τον έχουν υπόψη τους όλοι οι φιλόδοξοι σεΐχηδες της ανατολικής Μεσογείου. Ξέρουν όμως καλά κάτι άλλο: οι «απώλειες» δεν θα είναι δικές τους. Θα είναι των παραμυθιασμένων υπηκόων).

Αυτά είναι «γνωστά μυστικά». Η Μόσχα όχι μόνο έστειλε τεχνικούς (;) για τους S-300 που έχει το καθεστώς Μαδούρο, αλλά προχωράει το στρατιωτικό σκέλος της συμμαχίας της μαζί του με ένα καινούργιο «κέντρο εκπαίδευσης σε στρατιωτικά ελικόπτερα». Δικής της παραγωγής. Η Μόσχα δεν πήγε στη βενεζουέλα για να φύγει … λόγω «οικονομικών κυρώσεων»! Μάλλον το αντίθετο συμβαίνει: τις έχει προϋπολογίσει, και εκτιμά ότι μεσοπρόθεσμα θα κερδίσει. Όχι μόνο επειδή το ποιος ελέγχει τα μεγαλύτερα κοιτάσματα υδρογονανθράκων στον κόσμο αξίζει τον κόπο.

Αλλά και επειδή οι αμερικανικές «κυρώσεις» γίνονται όλο και περισσότερο όπλο paintball…

Για πόσο ακόμα η Ουάσιγκτον θα προσπαθεί να κρατήσει τη θέση της πετώντας μελάνι σαν σουπιά θωρακισμένη νομισματικά;

Ευχή και κατάρα!

Παρασκευή 1 Μάρτη. Η κατ’ αρχήν εκτίμηση για αξιοποιήσιμο εμπορικά (μεσαίου μεγέθους…) κοίτασμα φυσικού αερίου στο «οικόπεδο 10» στα νότια της νότιας κύπρου γέμισε χαρά (και γκάζι) τα πατριωτικά πνευμόνια. Κάποια απ’ αυτά έχουν αρχίσει, μάλιστα, να ανακαλύπτουν το ίδιο μεγάλα ή και μεγαλύτερα κοιτάσματα νότια της Κρήτης. Απόδειξη, αν χρειαζόταν τέτοια, ότι η ελληνική «μύτη» κάνει την δουλειά δέκα και εκατό γεωτρυπάνων.

Αλλά (όπως εξηγούμε στο Sarajevo 135a) η υπόθεση αυτή συνολικά είναι χαρμολύπη. Όσο περισσότερα ελπίζει το νοτιοκυπριακό κράτος ότι θα βγάλει απ’ το γκάζι, τόσο πιο πολύ σφίγγει γύρω του η διεθνής (επιχειρηματική και όχι μόνο) πίεση. Να τα βρει όχι απλά με τους τουρκοκύπριους αλλά με την Άγκυρα: η Άγκυρα επιδεικνύει στρατιωτικά μούσκλια στην ανατολική Μεσόγειο· η Άγκυρα είναι ο «προστάτης» των τουρκοκύπριων που έχουν δικαιώματα σ’ όλα αυτά τα έσοδα (με τις υπάρχουσες διεθνείς συμφωνίες)· η Άγκυρα είναι η προτιμότερη (και φτηνότερη) διαδρομή μεταφοράς του όποιου αερίου προς τις ευρωπαϊκές αγορές.

Υπάρχει, βέβαια, και μια «λύση 2»: να φτιαχτεί εργοστάσιο υγροποίησης κάπου στη νότια κύπρο, και να φορτώνεται το υγροποιημένο γκάζι στα (ελληνικής ιδιοκτησίας) γκαζάδικα. Αυτή η «λύση 2» δεν θα μειώσει την πίεση· και θα αυξήσει το «κόστος αξιοποίησης» του κοιτάσματος. Απ’ την άλλη αρέσει ιδιαίτερα στους έλληνες εφοπλιστές. Και δεν αρέσει στην χούντα Σίσι… (Ίσως, κάποτε στο μέλλον, όταν όλα όσα είναι τώρα στα χαρτιά αρχίσουν να υλοποιούνται, ο ελληνικός ιμπεριαλισμός να γίνει … αντιφά!).

Ο εκπρόσωπος της exxonmobil ήταν συγκρατημένος, πάντως, ως προς την προοπτική δημιουργίας εκ του μηδενός νοτιοκυπριακού υγροποιητή: οι ποσότητες που έχουν βρεθεί (ή εικάζεται ότι έχουν βρεθεί) νότια της κύπρου (είπε) δεν είναι αρκετές για να δουλέψει τέτοια «επένδυση». Οπότε, προς το παρόν, η πατρίς κοιτάει αφ’ υψηλού τα κοιτάσματα και ψάχνει να βρει τι θα τα κάνει…

Εν τω μεταξύ, η εταιρεία που θα κάνει την εκμετάλλευση του συγκεκριμένου κοιτάσματος (όταν έρθει η ώρα) είναι κατά 60% exxonmobil και κατά 40% qatar petroleum…

Το «όταν έρθει η ώρα» δεν είναι σχήμα λόγου. Όπως έχει συμβεί ήδη με το κοίτασμα «αφροδίτη» του οποίου την εκμετάλλευση έχει μπλοκάρει το («συμμαχικό»….) Τελ Αβίβ επειδή επικοινωνεί με το ισραηλινό κοίτασμα Leviathan (οπότε το Τελ Αβίβ θέλει οπωσδήποτε ποσοστό απ’ την «αφροδίτη») έτσι και ο τωρινός «γλαύκος 1» βρίσκεται κοντά στα σύνορα με την αιγυπτιακή αοζ, όπου υπάρχει ήδη το κοίτασμα “zohr”. Αν βρεθεί κι άλλο αιγυπτιακό κοντά στον «γλαύκο 1»… μπορεί να προκύψει θέμα…

(φωτογραφία: Η Άγκυρα αμφισβητεί, δικαιολογημένα, την «ελληνοκυπριακότητα» των οικοπέδων 4 και 5 – ο πιο πάνω χάρτης της κυπριακής αοζ έχει τόση διεθνή αξία όση το «η μακεδονία είναι μία και ελληνική». Συνεπώς, απ’ αυτήν την άποψη, το οικόπεδο 10 δεν έχει πρόβλημα. Έχει, όμως, από άλλη: αφού η κύπρος θεωρείται ακόμα ενιαίο κράτος, ποιο είναι το ποσό απ’ τα έσοδα που θα πηγαίνει στους τουρκοκύπριους, και πως θα πηγαίνει; Το νοτιοκυπριακό καθεστώς θέλει να τα κρατήσει όλα (τα έσοδα) στη δική του τσέπη – αλλά αυτό δεν το αγοράζει κανείς…)

Turkstream 2

Παρασκευή 1 Μάρτη. H Σόφια δηλώνει έτοιμη για την προέκταση του ρωσο-τουρκικού αγωγού turk stream 2 στο έδαφός της· κατά το βουλγαρικό υπ.ενέργειας θα διατεθούν για το θέμα 1,4 δις ευρώ. Το Βελιγράδι επίσης έχει δηλώσει έτοιμο για επιπλέον προέκταση…

Η βουλγαρία ανήκει στην ε.ε. (η σερβία όχι), και με βάση την ευρωπαϊκή νομοθεσία το έργο πρέπει να εγκριθεί από διάφορες αρχές και επιτροπές. Όμως υπάρχει ήδη το νομικό προηγούμενο του nord stream 2: στις 8 Φλεβάρη η ευρωπαϊκή επιτροπή αναγνώρισε στο κράτος «πρώτης σύνδεσης» με ρωσικούς αγωγούς το δικαίωμα να πάρει τις σχετικές αποφάσεις, και αφαίρεσε απ’ τα υπόλοιπα κράτη (και την επιτροπή) τις σχετικές αρμοδιότητες· υπό κάποιους όρους και προϋποθέσεις φυσικά. Που η Μόσχα καλύπτει ήδη και στην περίπτωση του nord stream 2 και του turk stream 2.

Με δεδομένο ότι ο βουλγαρικός καπιταλισμός εισάγει έτσι κι αλλιώς τα 2/3 των αναγκών του σε φυσικό αέριο απ’ την ρωσία, υπάρχουν ήδη οι απαραίτητοι κρατικοί (και παρακρατικοί) μηχανισμοί εκεί για να στηρίξουν την προέκταση του turk stream 2. Εννοείται πως Μόσχα και Άγκυρα έχουν κάθε συμφέρον σ’ αυτήν την βαλκανική διαδρομή (με προορισμό την κεντρική ευρώπη).

Και γι’ αυτόν τον λόγο: θα κάνει οικονομικά ασύμφορο το αμερικανικό σχέδιο για εργοστάσιο εξαέρωσης LNG στην Αλεξανδρούπολη και αμερικανοελεγχόμενο αγωγό προς τον βορρά…

Γκαζωμένο φόρουμ

Κυριακή 20 Γενάρη. Έχει ηλικία 6 ημερών. Λέγεται «eastern mediterranean gas forum». Εγκαινιάστηκε στο Κάιρο. Και μάζεψε καλό κόσμο: υπουργούς απ’ την αίγυπτο, την κύπρο, την ελλάδα, την ιταλία, την ιορδανία και … την «παλαιστινιακή αρχή». Με τι σκοπό αυτός ο περιφερειακός διεθνισμός; Σύμφωνα με την ανακοίνωση «για να δημιουργηθεί μια περιφερειακή αγορά αερίου που να εξυπηρετεί τα συμφέροντα των μελών του εξασφαλίζοντας την προσφορά και την ζήτηση, βελτιώνοντας την έρευνα, εξορθολογικοποιώντας το κόστος των υποδομών, προσφέροντας ανταγωνιστικές τιμές, και βελτιώνοντας τις εμπορικές σχέσεις».

Για να το πούμε απλά: υπάρχουν σημαντικές διαφορές συμφερόντων μεταξύ αυτών των κρατών (την «παλαιστινιακή αρχή» δεν την υπολογίζουμε)! Οπότε χρειάζονται διαπραγματεύσεις… Μία θα κτυπήσει κάπως άσχημα στους έλληνες εραστές της «συγκυριαρχίας στην ανατολική Μεσόγειο»: λέγεται east med.

Το Κάιρο διαφωνεί απόλυτα με την κατασκευή του (που είναι θεωρητική): θέλει όλο το ισραηλινό γκάζι που θα εξάγεται στην ευρώπη να περνάει απ’ τα δύο δικά του υγροποιητήρια. (Οι έλληνες εφοπλιστές συμφωνούν απόλυτα!). Το ισραήλ δεν το αποκλείει – αλλά δεν θέλει να εξαρτιέται στις γκαζοεξαγωγές του απ’ το Κάιρο: σήμερα υπάρχει μια φιλική χούντα· αύριο ή μεθαύριο όμως; Υπάρχει, γι’ αυτό, η σκέψη να φτιάξει δικό του υγροποιητήριο – κάτι που είναι ανταγωνιστικό με τα αιγυπτιακά συμφέροντα…

Υπάρχει, επιπλέον, και το «κοίτασμα της Γάζα». Μια αγγλική εταιρεία εξασφάλισε άδεια (απ’ το Τελ Αβίβ… όχι απ’ την «παλαιστινιακή αρχή») για ερευνητικές γεωτρήσεις, και το 2000 βρήκε ένα καλό κοίτασμα, γύρω στα 30 δις κυβικά αερίου – στη θάλασσα λίγο έξω απ’ την ματωμένη μεγαλύτερη φυλακή του πλανήτη. Μετά απ’ αυτό το Τελ Αβίβ απαγόρευσε κάθε εκμετάλλευσή του: για να μην πάνε τα λεφτά στη Χαμάς (είπε). Αλλά η Ρώμη ή το Αμμάν θα μπορούσαν να ενδιαφέρονται για αυτό το κοίτασμα – γιατί όχι;

Θα μακροημερεύσει λοιπόν το (με γειά!) καινούργιο φόρουμ; Μην βάζετε το χέρι σας στη φωτιά πως «ναι»…

Εν τω μεταξύ σημειώστε την απουσία: της τουρκίας. Αποφάσισε το φόρουμ ότι δεν ακουμπάει την ανατολική Μεσόγειο η Άγκυρα; Ή δεν έχει βρει ακόμα ικανές ποσότητες γκαζιού (σαν την ελλάδα, ας πούμε) για να της βγάλουν χαρτί στο τραπέζι;

(φωτογραφίες: Ναι, φυσικά, ήταν κι αυτός εκεί – ένας απ’ τους «φίλους» των εφοπλιστών στο ντόπιο γκουβέρνο. Δήλωσε, μάλιστα, «ένθερμος» υποστηρικτής του φόρουμ.

Ένθερμος κι αθόρυβος – δηλαδή κατάλληλος…)

Το γκάζι εξατμίστηκε

Παρασκευή 11 Γενάρη. Ποιός άραγε θυμάται το (μέχρι καμιά 15αριά μέρες) θρυλικό “οικόπεδο 10” της κυπριακής αοζ; Αυτό που έκρυβε άπειρους θησαυρούς, τους οποίους θα ανακάλυπτε το γεωτρύπανο που είχε μισθώσει η αμερικανική exxon mobil, την οποία exxon mobil θα περιφρουρούσε ο 6ος στόλος… Κι έτσι, με την βοήθεια και την προστασία των αμερικάνων, οι ελληνοκύπριοι θα γίνονταν σεΐχηδες, και – φυσικά – ο εξίσου θρυλικός αγωγός east med θα τίγκαρε φρέσκο και σπαρταριστό γκάζι· και λοιπά, και λοιπά;

Τι κι αν στο ίδιο οικόπεδο (το νο 10) είχε κάνει πριν 3 χρόνια τρύπες η γαλλική total και δεν είχε βρει γκάζι ούτε για να γεμίσει αναπτήρες; Η exxon mobil, με το βαρύ της όνομα, θα ξεκλείδωνε τον «κρυμμένο θησαυρό». Στο κάτω κάτω, προτιμότερο να βρει το θαμμένο γκαζοσέντουκο μια αμερικανική εταιρεία (που θα έχει φύλακα άγγελο τον 6ο στόλο) παρά μια γαλλική, με στρατό που όλο κι όλο ένα αεροπλανοφόρο έχει…

Αμ δε!!! Η πρώτη απ’ τις δύο γεωτρήσεις στο «οικόπεδο 10» τελείωσε… και καμία κουβέντα για γκάζι! Λες και το γεωτρύπανο είχε πάει για να κάνει ψαροντούφεκο… Εδώ όμως το “new news” σημαίνει “bad news”. Αντί για πανηγυρικές δηλώσεις ανακοινώθηκε απ’ το νοτιοκυπριακό γκουβέρνο ότι «θα υπάρξουν συνολικές εκτιμήσεις, όταν γίνει και η δεύτερη προγραμματισμένη γεώτρηση». Ο σπουδαίος υπουργός Λακκοτρύπης (ενέργειας, εμπορίου και βιομηχανίας), ίσως και λόγω του know how που δείχνει το επώνυμό του, ζήτησε, μάλιστα, «υπομονή»: Χρειάζονται πάρα πολλές γεωτρήσεις για να υπάρχουν επιτυχή αποτελέσματα ξεκαθάρισε.

Οι τρύπες στον βυθό είναι κάτι σαν άλμα εις ύψος κυρ Λακκοτρύπη; Το γκάζι χρειάζεται συστηματική προπόνηση; Μήπως και καμμιά λειτανία, με τόσο παπαδαριό που βόσκει στο νησί;

Never mind. Και σαν διεθνές «πλυντήριο» μια χαρά είναι η μεγαλόνησος…

(φωτογραφία: Είχαμε την εντύπωση ότι στεφάνι φοράει κάποιος νικητής. Το «στέφθηκε με επιτυχία» είναι βέβαια μια λεκτική κατάχρηση (η επιτυχία δεν είναι στεφάνι), αλλά ακόμα κοντά στο αρχικό νόημα.

Το «στέφθηκε με αποτυχία» τι σημαίνει ακριβώς; “Φατούρο”;)

Ο ελληνικός ιμπεριαλισμός 1

Σάββατο 29 Δεκέμβρη. Όλοι οι ιμπεριαλιστικοί υπολογισμοί του ελληνικού κράτους / παρακράτους, είχαν και έχουν ένα σταθερό σημείο περιστροφής: τον αντιτουρκισμό, και την “ελπίδα” / “ευχή” μόνιμων εσωτερικών και εξωτερικών προβλημάτων για το καθεστώς της Άγκυρας. Η συμμαχία με ό,τι φασιστικό κυκλοφοράει στην ανατολική Μεσόγειο (απαρτχάιντ Τελ Αβίβ, χούντα Καΐρου) για την περικύκλωση / έλεγχο της θάλασσας, για την Αθήνα αυτό τον στόχο υπηρετεί: να μείνει η Άγκυρα έξω απ’ την ανατολική Μεσόγειο στρατιωτικά, οικονομικά, “γεωπολιτικά”.

Ο σχεδιασμός αυτός είναι παρανοϊκός (αρκεί να δει κανείς τον χάρτη)· όμως ο ελληνικός ιμπεριαλισμός δεν διεκδικεί δάφνες “ορθολογισμού”! Πουλάει εθνικιστικά παραμύθια τρίτης διαλογής για εσωτερική κατανάλωση, τα τρώει, τα χέζει, και ο θαυμαστός κύκλος της ντόπιας μεγαλομανιακής “φύσης” συνεχίζεται. Ωστόσο σ’ αυτόν τον σχεδιασμό ο αποφασιστικός παράγοντας για την “περικύκλωση της ανατολικής Μεσογείου” δεν ήταν / είναι ούτε το ισραηλινό ναυτικό (γενικά μικρό και χωρίς εμπειρία), ούτε το αιγυπτιακό (εντελώς άσχετο με … ναυμαχίες…). Ήταν / είναι ο 6ος στόλος.

Η προηγούμενη διοίκηση (Obama) δεν «αγόραζε» την ιδέα, ούτε για πλάκα… Όταν ανέλαβαν οι συντηρητικοί υπό το ψόφιο κουνάβι, στις αρχές του 2017, ο ογκόλιθος υπ.εξ. Nick the Greek έτρεξε και ξανάτρεξε στην Ουάσιγκτον με τους χάρτες παραμάσχαλα για να «πουλήσει» την ελληνική ιδέα. Αρχικά ούτε οι συντηρητικοί έδειξαν ενδιαφέρον. Εν τω μεταξύ το ψοφιοκουναβιστάν ανέδειξε ένα απ’ τα χούγια του: να αλλάζει υπουργούς «άμυνας» και «εξωτερικών» σαν τα πουκάμισα. Προφανώς αυτό δυσκόλευε τα πράγματα.

Ταυτόχρονα και παράλληλα, ο άλλος κρίκος του ημιάξονα Αθήνας – Τελ Αβίβ, η Λευκωσία (και πάλι με την βοήθεια του ογκόλιθου) είχε τις δικές του κρίσεις ιμπεριαλιστικού μεγαλείου. Ό,τι, για παράδειγμα, αν μια αμερικανική ή γαλλική εταιρεία κάνει τρύπες σε αυτό που η Λευκωσία θεωρεί (μονομερώς και αυθαίρετα) «δική της αοζ», δηλαδή «δική της δικαιοδοσία στην ανατολική Μεσόγειο», θα τρέχουν και τα αεροπλανοφόρα (άντε οι φρεγάτες!) γύρω γύρω για να φυλάνε τα τρυπάνια – και την «ελληνοκυπριακή δικαιοδοσία». Για ποιον μυστηριώδη καπιταλιστικό λόγο ένα κοίτασμα που είναι «νοτιοκυπριακό» είναι καλύτερο απ’ το ίδιο κοίτασμα αν αυτό είναι «τουρκικό»; Για ποιον μυστηριώδη καπιταλιστικό λόγο η γαλλική total ή η αμερικανική exxon mobil θέλουν να κάνουν deal εξόρυξης και εμκετάλλευσης μόνο με τη Λευκωσία και όχι, ποτέ – ποτέ – ποτέ με την Άγκυρα;

Άγνωστο…