Tag: ηπα

Κυριακή 10 Νοέμβρη. Το ψόφιο κουνάβι είναι ανίκανο για πρόεδρος των ένδοξων ηπα; Είναι τρελός ή γελοίος; Πιθανόν – αλλά ο Μπους ο Β δεν ήταν ιδιαίτερα καλύτερος. Κι άλλωστε γι’ αυτό είχε επιλεγεί και προωθηθεί (με επιτυχία) ο υιός Μπους στην προεδρία: λόγω της μειωμένης νοημοσύνης του… Το “σχέδιο για τον αμερικανικό 21ο αιώνα” θα κυβερνούσε· όχι αυτός…

Ποιοί είναι εκείνοι που αναλαμβάνουν την διαχείριση των πολιτικών βιτρινών (πρώτης γραμμής) σε παρακμάζοντα καπιταλιστικά κράτη; Ξέρουμε (εσείς ίσως όχι) ότι στις ηπα υπάρχει μια ολόκληρη τεχνογραφειοκρατία με αποστολή, ακριβώς, τον έλεγχο των προσόντων (και των ικανοτήτων) των «υποψηφίων προέδρων». Αυτή η τεχνογραφειοκρατία, με τη σειρά της, μπορεί να μοιάζει «ανεξάρτητη», «επαγγελματική»… Αλλά καθώς έχει καθήκον μετά τα όποια αποτελέσματα των εκλογών να «πλαισιώνει» τον νικητή στα καθήκοντά του, λειτουργεί de facto σαν «μυστικό» κέντρο πολιτικής εξουσίας… Παρότι, τυπικά, τον τελευταίο λόγο τον έχει η κάθε φορά εκλεγμένη πολιτική βιτρίνα.

Για να φτάσει το ψόφιο κουνάβι στο άσπρο σπίτι πέρασε πρώτα από check points. Εξασφάλισε την έγκριση της πλειοψηφίας της βάσης (των κοκκινόσβερκων αμερικάνων) και, στη συνέχεια, μεταξύ μιας δεκάδας συνυποψηφίων, την έγκριση του κόμματός του. Τα απλοϊκά συνθήματά του «έπιασαν» τους κοκκινόσβερκους ψηφοφόρους· και παρά το ότι πήρε μικρότερο αριθμό ψήφων απ’ την Clinton, έχοντας και την πολύτιμη τεχνική υποστήριξη υψηλού επιπέδου (του είδους cambridge analytica…), κέρδισε.

Αυτά είναι γνωστά. Όπως είναι γνωστό ότι παρότι το ψόφιο κουνάβι έχει γίνει “αντικείμενο” κατάλληλης διαχείρισης απ’ τους γνωστούς και άγνωστους σωματοφύλακες, πάει για σχόλασμα. Επί τη ευκαιρία της (απειλής της) «καθαίρεσής» του ένα υπό έκδοση στις ηπα βιβλίο με τίτλο «προειδοποίηση» και συγγραφέα έναν κάποιον «ανώνυμο» έρχεται να βάλει μερικά ακόμα καρφιά στο πολιτικό φέρετρο του ψόφιου κουναβιού. Το βιβλίο θα κυκλοφορήσει σε 10 ημέρες· αλλά οι «προδημοσιεύσεις» ξεκίνησαν.

Πέρα απ’ τα άφθονα ανεκδοτολικά στοιχεία που (θα) περιλαμβάνει, δίνει ένα όνομα σ’ αυτόν τον γενικά αόρατο μηχανισμό. Τον αόρατο μηχανισμό πίσω απ’ τους αμερικάνους προέδρους, που τώρα, «εξαιτίας του ψόφιου κουναβιού», κάνει ένα βήμα μπροστά στη σκηνή – κι αυτό είναι το μόνο γεγονός που αξίζει την προσοχή μας. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΒΑΘΥ ΚΡΑΤΟΣ – ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΤΙΒΑΡΟ ΚΡΑΤΟΣ λέει ο συγγραφέας.

«Deep state» ή «steady state»; Ιδού η απορία…

(φωτογραφία: Αυτό το bestseller εκδόθηκε το 2016. Γράφτηκε από μια ομάδα 38 δημοσιογράφων, υπό την αιγίδα της καθεστωτικής washington post… Αλλά δεν αφορούσε τα έργα και τις ημέρες του ψόφιου κουναβιού στο άσπρο σπίτι· σταματούσε στο συνέδριο των ρεπουμπλικάνων, το 2016, που τον ανακήρυξε υποψήφιο του…

Οπότε το ψόφιο κουνάβι αντέδρασε κελαηδώντας στους οπαδούς του «μην το αγοράσετε»… Κι αυτό ήταν όλο…)

Κυριακή 10 Νοέμβρη. …Το πρώιμο στιβαρό κράτος δημιουργήθηκε για να εμποδίσει τον εκτροχιασμό του Λευκού Οίκου… λέει ο συγγραφέας. Και σαν ένα παράδειγμα «εκτροχιασμού που αποφεύχθηκε» αναφέρει τον δισταγμό του ψόφιου κουναβιού να απελάσει ρώσους «κατασκόπους» (;) σαν τιμωρία για την δηλητηρίαση (;) του ρώσου διπλού πράκτορα Sergei Skripal και της κόρης του Yulia, στην αγγλία, τον Μάη του του 2018…

Υπό άλλες συνθήκες το ζήτημα θα θεωρούνταν θέμα «διαφοράς εκτιμήσεων»· κι άλλωστε η υπόθεση Skripal (κανείς δεν πέθανε…) παραμένει μυστηριώδης και ερμηνεύσιμη με διάφορους τρόπους. Αυτά άλλοτε – τώρα πια όχι. Είναι θέμα εκτροχιασμού (ή μη) της αμερικανικής «εξωτερικής πολιτικής»… Γιατί περί αυτού πρόκειται: όταν το ψόφιο κουνάβι μειώνει δραστικά την φορολογία (κυρίως των πλουσίων) ή υπογράφει κτηνώδεις «προϋπολογισμούς άμυνας» είναι σοφός και σωστός ηγέτης. (Το ίδιο «σοφό και σωστό» γίνεται όταν ανακοινώνει την κατάκτηση των συριακών πετρελαίων…)

Το ζήτημα που η ασταμάτητη μηχανή θεωρεί σημαντικό έχει δύο σκέλη. Το πρώτο αφορά την δημόσια εμφάνιση του «στιβαρού» κράτους (παρακράτους…) όταν η «ηγεμονική δύναμη» καταρρέει. Το δεύτερο, που μοιάζει όμοιο με το προηγούμενο αλλά δεν είναι, αφορά την εκτόξευση στην κορυφή της πολιτικής εξουσίας του «κράτους ασφάλειας», του τεχνογραφειοκρατικού κρατισμού δηλαδή, ως εγγυητή όχι (μόνο) της «εσωτερικής δημόσιας τάξης» αλλά και της ιμπεριαλιστικής αρτιότητας. Σε άλλες εποχές (και άλλες αυτοκρατορίες…) θα ήταν ένας εν ενεργεία στρατηγός που θα μορφοποιούσε το «στιβαρό κράτος»… Τώρα; Κάτι υβριδικό;

Ξέρουμε, για παράδειγμα, ότι την «ανόρθωση» της πραγματικά κατεστραμμένης ρωσίας («ρωσικής ομοσπονδίας») την ανέλαβε ένας πυρήνας των ρωσικών μυστικών υπηρεσιών, πετώντας στα σκουπίδια έναν αλκοολικό πρόεδρο, τον Yeltsin, που έφτιαχνε την προσωπική του περιουσία απ’ την καταστροφή. Αλλά το «ρωσικό παράδειγμα» θεωρήθηκε εξαίρεση, λόγω της ανυπολόγιστης καταστροφής (οικονομικής, κοινωνικής) που είχε προκληθεί στα ‘90s. Επιπλέον “δημοκρατική παράδοση” δεν υπήρχε στη Μόσχα για να θεωρηθεί η εμφάνιση και η επιβολή του Putin «σκάνδαλο» ή «πραξικόπημα»…

Τώρα αναδύεται ένα καινούργιο “παράδειγμα” – με συνέπειες που ξεκάθαρα μόνο “εσωτερικές των ηπα” δεν είναι. Η διακύβευση στη ρωσία στα τέλη των ‘90s ήταν το αν θα συνεχίσει να υπάρχει σαν καπιταλιστικό κράτος ή θα γίνει οριστικά η disneyland μαφιόζων και διεθνώς πρακτόρων. Η διακύβευση τώρα είναι διαφορετική: η πορεία του 4^ου παγκόσμιου πολέμου απ’ την μεριά της Ουάσιγκτον.

Κυριακή 10 Νοέμβρη. Αν το «στιβαρό κράτος» θεωρεί πια το ψόφιο κουνάβι επικίνδυνο για το μέλλον του αμερικανικού ιμπεριαλισμού και, επιπλέον, θεωρεί υποχρέωσή του να το φωνάξει δημόσια, δεν είναι μόνο επειδή η τακτική που εκπροσωπούσε το ψόφιο κουνάβι (τακτική εγκεκριμμένη…), αυτή των «οικονομικών τιμωριών» (του «εμπορικού πολέμου»…) για την ανάσχεση των ανταγωνιστών των ηπα, απέτυχε παταγωδώς… Κατά την άποψη της ασταμάτητης μηχανής η κύρια αιτία είναι η έλλειψη χρόνου – πια. Κάθε μέρα, κάθε βδομάδα που περνάει, υπάρχει μια διεθνής εξέλιξη (στον ένα ή τον άλλο τομέα) που αμφισβητεί έμπρακτα και αποτελεσματικά την αμερικανική ηγεμονία. Δείτε μόνο τι έχει συμβεί μέσα στους δυο προηγούμενους μήνες, Σεπτέμβρη και Οκτώβρη: απ’ την επίθεση στις εγκαταστάσεις της aramco ως τον nordstream2, και απ’ την εκτόξευση της huawei (παρά τις «τιμωρίες») μέχρι τις πυραυλικές δοκιμές του Kim… (Συμβαίνουν, βέβαια, και διάφορες εξεγέρσεις που φαίνονται ανοικτές σε «πειρατεία», ενώ άλλες δεν είναι καθόλου «αθώες». Τι σημαίνει, για παράδειγμα, η «εξέγερση» μπάτσων στη βολιβία, κατά του Morales;)

Κατά συνέπεια (λέμε) το «στιβαρό κράτος» των ηπα δεν αρκείται πια στο να κουνάει τα σκοινιά της μαριονέτας, με τον επιπλέον «κόπο» ότι πρέπει να συμμαζεύει (αποτελεσματικά ως τώρα) τις πότε πότε «εκτός γραμμής» αποφάσεις του ψόφιου κουναβιού (όπως πρόσφατα στο συριακό πεδίο μάχης…). Θέλει να την ξεφορτωθεί την μαριονέτα, επειδή στο επόμενο ή μεθεπόμενο «μπέρδεμα των σκοινιών» φοβάται (το «στιβαρό κράτος») ότι θα χάσει ακόμα περισσότερα.

(Με τον οριτζινάλ φασίστα Pence στο δεύτερο πλάνο να περιμένει, μπορεί να υποθέσει όποιος ενδιαφέρεται βάσιμα ποια είναι τα χειρότερα που έρχονται. Μήπως διάφοροι άσπονδοι φίλοι του ψόφιου κουναβιού, κάτι Putin κλπ, που τα ξέρουν αυτά τα χειρότερα που έρχονται, πρέπει να εφεύρουν μια κίνηση υπέρ του, μπας και ξε-αγκιστρωθεί;).

Εξάλλου το ψόφιο κουνάβι είναι σεξιστής! (Μπααα;;; Πώς και είχε διαφύγει ως τώρα αυτό το προσόν του απ’ την σωστή αξιολόγηση;;) Ο «ανώνυμος» γράφει:

… Καθόμουν σε μια άβολη σιωπή καθώς σχολίαζε την εμφάνιση γυναικών. Κάνει σχόλια για το makeup. Κάνει αστεία για το βάρος. Κάνει κριτική για το ντύσιμο. Αναρωτιέται για την σκληρότητα των γυναικών στο περιβάλλον του. Χρησιμοποιεί λέξεις όπως «γλυκούλα» απευθυνόμενος σε επαγγελματίες. Αυτά είναι πράγματα που δεν επιτρέπεται να τα κάνει ένα αφεντικό στο χώρο εργασίας…

Περίεργο… Σ’ όλη του τη ζωή φαινόταν του κατηχητικού… Πώς κατάφερε να κοροϊδέψει ο μπαγάσας τον αμερικανικό λαό ότι ήταν αμέμπτου ηθικής και politically correct;

Σε λίγο θα πουν ότι είναι ένας αμερικάνος Berlusconi!

(φωτογραφίες: Εντάξει: εκτός απ’ τις μπίζνες real estate είχε κι ένα πρακτορείο μοντέλων, από το 1999… Είχε οργανώσει και τον «τελικό» ανάδειξης της miss universe στη Μόσχα το 2013… Ε, τι δηλαδή;;;;)