Tag: εξωτερική πολιτική

Τα απόνερα μιας ήττας 2

Δευτέρα 22 Δεκέμβρη (00.17) >> Γιατί, λοιπόν, ήταν λαθεμένη η εκτίμησή μας στα ‘90s για την «ιστορική σοφία» του γερμανικού κράτους / κεφάλαιου; Γιατί ακόμα και το 2022 ή το 2023 δεν ήταν λίγοι εκείνοι που απορούσαν «μα τι σκατά επιλογές έχουν κάνει οι γερμανοί βιομήχανοι και κόβουν τις φλέβες τους» (το φτηνό ρωσικό αέριο), ε;

Την δεκαετία του 1990 δεν κάναμε λάθος… Αλλά απ’ τα μέσα της δεκαετίας του ‘00s και με όλο και πιο έντονους ρυθμούς μετά την χρηματοπιστωτική κατάρρευση / κρίση στο τέλος εκείνης της δεκατίας (κρίση της οποίας το κέντρο βρισκόταν στον αμερικανικό χρηματοπιστωτισμό) κάποια βασικά στη σύνθεση του καπιταλισμού στη γερμανία άρχισαν να αλλάζουν. Με τις γερμανικές τράπεζες να ζορίζονται (όπως, άλλωστε, το σύνολο του τραπεζικού τομέα της ευρωζώνης) αυτές οι αλλαγές ήταν αμοιβαία ωφέλιμες: το συσσωρευμένο, αδέσποτο «συγκεντρωμένο χρήμα σε δολάρια» βρήκε στη γερμανική βιομηχανία «πεδίο επενδύσεων» σε πραγματική παραγωγή, παραγωγή εμπορευμάτων. Κι απ’ την μεριά τους οι γερμανικές βιομηχανίες βρήκαν «φρέσκια» χρηματοδότηση απ’ την άλλη μεριά του Ατλαντικού.

Ένας ενδεικτικός πίνακας αυτής της εξέλιξης είναι αυτός:

To 2023 οι «άμεσες επενδύσεις» σε δολάρια στη γερμανική βιομηχανία είχαν σχεδόν διπλασιαστεί σε σχέση με το 2005.

Όχι «γενικά» στη γερμανική βιομηχανία! Ειδικά. Και από «επενδυτικά ταμεία» (μπορείτε να το πείτε και «ξέπλυμα μαύρου χρήματος»….) με βαριά ονόματα:

Εν τέλει το 2023 η κατάσταση για τις  μεγαλύτερες (χρηματιστηριακά) γερμανικές εταιρείες (o DAX είναι ο χρηματιστηριακός δείκτης “blue chip” που αφορά τις 40 μεγαλύτερες στο χρηματιστήριο της Φραγκφούρτης) ήταν αυτή:

Στους 20 «μεγαλύτερους επενδυτές» οι 10 ήταν «αμερικάνοι», με τις γνωστές blackrock και vanguard στην κορυφή… «Γερμανοί» ήταν μόνο 4, ενώ μόλις στη 19η θέση υπήρχε ένας «κινέζος».

Οι συγκεκριμένοι μέτοχοι δεν είναι «πλειοψηφίας». Δεν είναι ιδιοκτήτες των εταιρειών. Αλλά τα τρισεκατομμύρια των (υποτιμούμενων) δολαρίων που διαχειρίζονται έχουν στρατηγική σημασία για το «γερμανικό κεφάλαιο».

Αυτά δεν είναι ούτε παράξενα ούτε .. συνωμοτικά. Έχουν όμως συνέπειες, ειδικά όταν οξύνεται ο παγκόσμιος ενδοκαπιταλιστικός ανταγωνισμός – όπως μετά το 2022: ακόμα κι αν τα γερμανικά αφεντικά της βιομηχανίας θα προτιμούσαν σαφώς το φτηνό και διαρκούς ροής ρωσικό φυσικό αέριο, οι «πολιτικοί εκπρόσωποί» τους, οι πολιτικές τους βιτρίνες, δεν θα μπορούσαν παρά είτε να το βουλώσουν όταν ο νυσταλέος Jo ανακοίνωνε ότι «ρωσικό φυσικό αέριο τέλος!» είτε ακόμα και να χαρούν – αυτό το τελευταίο αφορά σίγουρα τις φαιοπράσινες, αγορασμένες έτσι κι αλλιώς μπιρ παρά.

Γιατί; Επειδή σ’ αυτόν τον οξυμένο παγκόσμιο ενδοκαπιταλιστικό ανταγωνισμό «τα βουνά δολαρίων» δεν ήταν πια μόνο … επενδύσεις-με-σκοπό-την-πραγματική-αξιοποίησή τους. Έγιναν καθοδήγηση! Η προοπτική ενός «φιλικού» πλιάτσικου στη ρωσική επικράτεια (που θα διαλυόταν…) ήταν αναμφίβολα ιδιαίτερα ελκυστική. Αν γινόταν… (Αλλά δεν έγινε…)

Και ύστερα όχι «απλή, ‘φιλική’ καθοδήγηση»! Ενόσω είχε ήδη αποφασιστεί ο «έλεγχος» των γερμανικών βιομηχανιών επί γερμανικού εδάφους (πριν καν αυτήν καθ’ αυτήν την ρωσική εισβολή: ο πόλεμος κατά της φτηνής ενεργειακής τροφοδοσίας τους είχε ξεκινήσει απ’ την πρώτη θητεία του ψόφιου κουναβιού, με τις «κυρώσεις» κατά των κατασκευαστών του nord stream 2…) και ένα μήνα πριν πέσουν οι «τίτλοι τέλους», στις 16 Αυγούστου του 2022 το γκουβέρνο του νυσταλέου Jo πέρασε τον ψευδεπίγραφο «inflation reduction act» που (δήθεν στο όνομα της ‘προστασίας του κλίματος’) επιδοτούσε γενναία την μετακόμιση ευρωπαϊκών βιομηχανιών (και οπωσδήποτε γερμανικών…) σε αμερικανικό έδαφος! Προνοητικό το Joνυσταλεάν: στις 26 Σεπτέμβρη του 2022 (πρώτη επέτειος των εκλογών, ανατίναξη των αγωγών…) οι γερμανοί βιομήχανοι βρέθηκαν με το μαχαίρι στο λαιμό…

Ο αμερικανικός νόμος του 2022 δεν κάρπισε αμέσως. Αλλά οι στόχοι του ήταν σαφείς. Στις 30 Νοέμβρη του 2022 για παράδειγμα, ο Μικρός Δούκας του Λίγηρα βρισκόταν στις ηπα. Και εκδήλωσε την δυσφορία του γι’ αυτόν:

Όλοι οι πλιατσικολόγοι περίμεναν το καλοκαίρι του 2023. Την θρυλική ουκρανική αντεπίθεση, οργανωμένη και εξοπλισμένη απ’ το νατο, που θα έφερνε τον ουκρανικό στρατό στη θάλασσα του Azov κάνοντας φύλλα και φτερά τον ρωσικό στρατό, και τα λοιπά και τα λοιπά.

Φευ – όνειρο ήταν και χάθηκε.

Σ’ εκείνο το χρονικό σημείο, μέσα του 2023 και μετά, παρά τις περί του αντίθετου φανφάρες, ήταν σαφές (εκεί που έπρεπε να είναι…) ότι η «απεξάρτηση της γερμανικής βιομηχανίας απ’ το φτηνό φυσικό αέριο» δεν θα οδηγούσε στην … άνθισή της. Τα «μεγάλα ονόματα» των γερμανικών αφεντικών θα έπρεπε να μετακομίσουν: είτε προς τις ηπα του «inflation reduction act», είτε προς την κίνα. Τα περισσότερα προτίμησαν την πρώτη εκδοχή∙ κάποια (και) την δεύτερη.

Αλλά, φυσικά, οι χιλιάδες εργολαβικές και υπεργολαβικές επιχειρήσεις των «μεγάλων ονομάτων» επί γερμανικού εδάφους βρέθηκαν στο κενό. Το αποτέλεσμα ήταν και είναι όντως εντυπωσιακό:

Να ένας ενδεικτικός πίνακας:

Υποστηρίζουμε λοιπόν ότι ο παράγοντας που έφερε τα γερμανικά αφεντικά (και τις πολιτικές βιτρίνες τους, φτάνοντας ως τον τωρινό τσουραμαδηΜέρτς) «ώμο με ώμο» με την παρακμιακή Ουάσιγκτον ήταν η χρηματοδοτική έφοδος των αμερικανικών funds στον γερμανικό δευτερογενή;

Όχι μόνο.

Οπωσδήποτε έχει ξεχαστεί και σίγουρα δεν μνημονεύεται σαν κάτι σημαντικό. Όμως η μακρόβια πρωθ. Merkel συστηματικά προσπάθησε να «πείσει» τις γερμανικές αυτοκινητοβιομηχανίες να εγκαταλείψουν σταδιακά μεν αλλά γρήγορα τους κινητήρες εσωτερικής καύσης και να περάσουν στην ηλεκτροκίνηση. Η αιτία ήταν βέβαια η tesla. Αλλά και ο τεχνολογικός συντηρητισμός των ceo των μεγάλων αυτοκινητοβιομηχανιών, που καθώς ήταν σίγουροι για την παγκόσμια υπεροχή της ποιότητάς τους (μιας ποιότητας ατσαλιού και άνθρακα σχεδόν ενός αιώνα) έβλεπαν επί χρόνια τα ηλεκτροκινούμενα ως μειωμένης απόδοσης και αξίας, «οχήματα για περιορισμένη κίνηση στις πόλεις» και μόνο. Περίπου σαν πατίνια…

Γύρω στο 2018 ή 2019 η Merkel άρχισε να χάνει την υπομονή της.

Το κράτος προσπαθεί να συνετίσει τμήματα του κεφαλαίου; Ακούγεται παράδοξο αλλά δεν είναι. Ούτε καν πρωτότυπο.

Ήταν ωστόσο αργά. O Wan Gang, γερμανοεκπαιδευμένος μηχανικός, δούλευε στην γερμανική audi από το 1991 ως επικεφαλής του τμήματος τεχνολογικής έρευνας και εφαρμογών… Έφυγε για την κίνα το 2000 μ’ ένα ντοσιέ γεμάτο ιδέες για τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα, όχι μόνο από τεχνολογική αλλά και από οικονομική και πολιτική άποψη: δεν μπορούμε να ανταγωνιστούμε διεθνώς στους κινητήρες εσωτερικής καύσης ήταν η (σωστή…) άποψή του∙ πρέπει να κάνουμε ένα τεχνολογικό άλμα. Το κινεζικό κράτος δεν τον προσπέρασε (το 2000) ως ονειροπόλο. Τον έκανε επικεφαλής του «προγράμματος 863» για την συνολική «οικονομία» της ηλεκτροκίνησης∙ το 2002 πρόεδρο του πολυτεχνείου στο Tongji. Και το 2007 υπουργό τεχνολογίας και επιστημών. Ήταν τόσο έντονη η συγκέντρωση του κινεζικού κράτους στην τεχνολογία της ηλεκτροκίνησης ώστε ο Gang έγινε ο πρώτος υπουργός που δεν ήταν μέλος του κομμουνιστικού κόμματος! (Θεωρείται ο πατέρας της κινέζικης βιομηχανίας ηλεκτρικών οχημάτων. Μετά την συνταξιοδότησή του το 2017 ασχολείται με το υδρογόνο…).

Έτσι όταν το γερμανικό κράτος εκπροσωπούμενο απ’ την Merkel τραβούσε τα αυτιά των ceo των γερμανικών αυτοκινητοβιομηχανιών για την μυωπία τους, στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 2010, η τεχνολογική εμπορική «πλημμύρα του Πεκίνου» είχε ήδη σκάσει στο Βερολίνο. Και όχι μόνο. Όχι μόνο εκεί, όχι μόνο στις αυτοκινητοβιομηχανίες.

Μ’ αυτά τα δεδομένα, μπροστά σε κάτι που δεν είχαν διανοηθεί πως θα μπορούσε να (τους) συμβεί και για το οποίο δεν υπήρχε κανένα ιστορικό προηγούμενο, τα αφεντικά της γερμανικής βιομηχανίας (γενικά) είχαν (θεωρητικά…) δύο επιλογές. Είτε να γίνουν μεσοπρόθεσμα μια επαρχία του κινεζικού καπιταλισμού∙ είτε να «καταφύγουν» μεταφορικά ή/και κυριολεκτικά στην προστασία της Ουάσιγκτον ελπίζοντας πως όσο αυτή έχει την (στρατιωτική) υπεροχή παρακμάζοντας οικονομικά, αφενός θα καταφέρουν να ανασχέσουν σε κάποιο βαθμό το κινεζικό κεφάλαιο / την κινέζικη τεχνολογία, αφετέρου (μέσω της διάλυσης της ρωσίας…) θα προικοδοτηθούν με πρώτες ύλες… (- Είστε πιστός υπηρέτης των ηπα; – Ναι, όταν πεθάνει ελπίζω να μου αφήσει κάτι τις… για να θυμηθούμε τον γιγάντιο Altan…)

Κι έτσι φτάσαμε σ’ αυτήν την απελπισμένη προτεσταντική εκδοχή της αυτοθυσίας, την οποία εκπροσωπεί ο τσουρομαδηΜερτς. Όχι μόνο την ζητούμενη αυτοθυσία των γερμανών υπηκόων… Αλλά ακόμα και την μισοαυτοκτονία του ίδιου του γερμανικού κράτους: η «ιδέα» του τσουρομαδηΜερτς ήδη απ’ το καλοκαίρι του 2025 να κατασχεθούν τα «παγωμένα» ρωσικά assets ως «κάλυψη» για ισόποσο «δάνειο» στο φασιστοΚίεβο με (αποκλειστικό) σκοπό να αγοράσει ευρωπαϊκά (και, κυρίως, γερμανικά) όπλα για να σταματήσει την … ρωσική απειλή, έχει γίνει ήδη stand up comedy. Αλλά μελετιέται και θα μελετηθεί σαν το απόλυτο άλμα στο κενό…

Γιατί; Επειδή ο ρωσικός στρατός θα ξαναμπεί στο Βερολίνο; Όχι βέβαια. Επειδή το make america great again σημαίνει για τους ιστορικούς συμμάχους της Ουάσιγκτον (ποιος δεν το έχει καταλάβει;): πρώτα θα κάνετε την america great again με δικά σας έξοδα – και μετά βλέπουμε για εσάς!

Το ονομάσαμε έγκαιρα «κανιβαλισμό μεταξύ των ηττημένων» στο ουκρανικό πεδίο μάχης. Εκεί το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό… (Κι αν κάτι αθερίνες σαν αυτές στα μέρη μας ξελιγωμένες με την κυρία τάδεOil νομίζουν ότι θα την γλυτώσουν κάνουν λάθος. Αλλά ξέρουν: οι μαλάκες υπήκοοι θα την πληρώσουν – για την πατρίδα οι μ…)

Ο πάγος στο λαιμό

Δευτέρα 22 Δεκέμβρη (00.07) >> Η ιδέα να χρησιμοποιηθούν τα «παγωμένα» στη δύση (κυρίως αλλά όχι μόνο στο βέλγιο) περιουσιακά στοιχεία (ομόλογα και χρυσός) της ρωσικής κεντρικής τράπεζας σαν «κάλυψη» για να δοθούν έως 200 δις δολάρια «δάνειο» στο φασιστοΚίεβο από διάφορες απόψεις είναι … Ιμαλάια σε σχέση με την παραχώρηση διάφορων ευρωπαϊκών μιλιταριστικών γκάτζετς. Τι σημαίνει «κάλυψη»; Σημαίνει ότι αν το Κίεβο δεν (θα) μπορούσε να πληρώσει το δάνειο, θα κατάσχονταν οριστικά ισόποσα ρωσικά assets.

Πρώτα τα πρώτα. Η ε.ε. είναι «πεπειραμένη» σ’ αυτό το είδος της χρηματιστικής πειρατείας. Πριν απ’ την ρωσία έχει «παγώσει» περιουσιακά στοιχεία στο έδαφός της από: το ιράν, την βενεζουέλα την συρία, το ιράκ, τον λίβανο, την υεμένη, την λιβύη, το μάλι και άλλους. Πρόκειται είτε για assets κρατικά είτε και για ιδιωτικά.

Μ’ αυτό το ιστορικό, ιστορικό του «προστάτη της δημοκρατίας και των ανθρώπινων δικαιωμάτων» (….), το «πάγωμα» των ρωσικών assets ήταν ποιοτικό άλμα: πρόκειται για πυρηνική δύναμη, όχι για κλωτσοσκούφι. Αυτή η ημικατάσχεση που τάισε τόσο πολύ την φαντασία της κάθε κυρίας Ursula, της κάθε κυρίας Kaja, του κάθε τσουρομαδηΜέρτς (και του κάθε don Rico, για να μην ξεχνιόμαστε…) έχει ως εξής:

Βέλγιο / euroclear (180 δις ευρώ ή 210 δις δολάρια)

Ιαπωνία (28 δις ευρώ ή 32,8 δις δολάρια)

Αγγλία (27 δις ευρώ ή 31,6 δις δολάρια)

Γαλλία (19 δις ευρώ ή 22,3 δις δολάρια)

Καναδάς (15,1 δις ευρώ ή 17,7 δις δολάρια)

Λουξεμβούργο (10 δις ευρώ ή 11,7 δις δολάρια)

Ελβετία (6,2 δις ευρώ ή 7,3 δις δολάρια)

ΗΠΑ (4,3 δις ευρώ ή 5 δις δολάρια)

Εκείνο που δεν απασχόλησε ποτέ τις μέσα-στην-άσπρη-σκόνη πολιτικές βιτρίνες της ε.ε. ήταν πως όταν μία, δύο, τρεις δρούν σαν αστυφύλακες (χωρίς καν δικαστική απόφαση) / δεσμοφύλακες του υλικού πλούτου άλλων φτάνοντας εν τέλει ως την Μόσχα, τότε η κρίση εμπιστοσύνης των «άλλων» όλου του πλανήτη είναι δεδομένη. Δεν είναι (ή δεν ήταν) τέτοιο το καλοκάγαθο δόγμα των ισχυρών κρατών / καπιταλισμών (όταν ήταν τέτοιοι). Ήταν «δώστε μας τα πλούτη σας να τα φυλάμε και μην ανησυχείτε».

Κι αν το «πάγωμα» είναι μια φορά πειρατεία, η «αξιοποίηση» (δηλαδή η κλοπή) που επί μήνες φαντασίωναν και κουβέντιαζαν ήταν δέκα κι εκατό!!!  Για ποιόν λόγο ένα κράτος (ή/και πλούσιοι υπηκοοί του) να «εμπιστευτούν μια τράπεζα» (δεν είναι ακριβώς ‘τράπεζα’, για την οικονομία του σχολίου την χαρακτηρίζουμε έτσι) που θα τους εκβιάζει με όπλο …τις καταθέσεις τους; Επειδή δεν έχουν τι άλλο να κάνουν τον πλούτο τους; Θα βρουν, θα φτιάξουν! Και επιπλέον: θα πάψουν να διατηρούν αυτά τα περιουσικά τους στοιχεία σε ευρώ (ή/και σε δολάρια…)

Λένε ότι η εμπιστοσύνη φεύγει καλπάζοντας πάνω σε άλογο – και έρχεται με τα πόδια. Ισχύει γενικά, ισχύει και για τις ενδοκαπιταλιστικές διακρατικές σχέσεις. Αν η ε.ε. (μαζί με τις ηπα ή και μόνη της) ήταν το μόνο «καταφύγιο» ή (κυρίως) το μόνο αφεντικό του πλανήτη, τότε ίσως (ίσως λέμε…) θα μπορούσε να αδιαφορεί για τι φεύγει καλπάζοντας και τι έρχεται μπουσουλώντας. Αλλά αυτή η αποκλειστικότητα έχει πεθάνει προ πολλού. Όσο για την μυθολογία περί «μοναδικού σερίφη στην πόλη»; Ας ρωτηθεί όχι κάποιος άλλος αλλά η Ansar Allah στην υεμένη!!!

Το μεγαλεπήβολο σχέδιο απορρίφθηκε τελικά επειδή διάφορα κράτη / μέλη της ε.ε. (με επικεφαλής το βέλγιο) φοβήθηκαν τις συνέπειες. Αλλά η κλονισμένη εμπιστοσύνη δεν αποκαταστάθηκε, κι ούτε πρόκειται: όταν χρησιμοποιείς τα άγια των αγίων ιδιοκτησίας τρίτων ως όπλο εναντίον τους μπορεί και να σου προκύψει εκπυρσοκρότηση… Αλλά αυτό δεν αλλάζει τον τρόπο που αντιλαμβάνεσαι και δρας στους συσχετισμούς δύναμης που έχεις μέσα στο ταραγμένο σου μυαλό. Είτε πετύχεις τον στόχο σου είτε όχι έχεις αρχίσει να πυροβολείς∙ κι άρα έχεις γίνει εξαιρετικά επικίνδυνος. Έχεις αποκτήσει ροπή προς το «τελικό σημείο Tony Montana»… (: Scarface).

Η κυρία Ursula κτυπιόταν ότι δεν θα φύγει απ’ την πρόσφατη «σύνοδο» αν δεν αποφασιζόταν χρηματαποστολή για το Κίεβο. (Δεν σκέφτηκαν να την κρατήσουν για πάντα μέσα σ’ ένα δωμάτιο να κλαίει και να οδύρεται… Κρίμα). Αντί για το backup των «παγωμένων» αποφάσισαν να δώσουν ένα δάνειο 90 δις ευρώ (με μηδέν επιτόκιο…) στον τοξικό του Κιέβου, με την χωρίς προηγούμενο υποσημείωση ότι θα το πληρώσει μόνο αν πάρει πολεμικές αποζημιώσεις απ’ την Μόσχα. Αν νικήσει δηλαδή. Άρα ποτέ.

Τρία κράτη (τσεχία, σλοβακία, ουγγαρία) ξεκαθάρισαν «χωρίς εμάς». Οπότε έμειναν οι 24 απ’ τους 27. Το ωφέλιμο για το Κίεβο ποσό δεν είναι 90 δις, είναι 45. Τα άλλα 45 είναι αποπληρωμή προηγούμενου δανείου. Αυτά τα 24 κράτη θα δανειστούν (με επιτόκιο κοντά στο 3%…) για να δανείσουν (χωρίς επιτόκιο)∙ και επειδή δεν θα πάρουν ποτέ πίσω τα δανεικά, θα αγκαλιάσουν ζεστά τους υπηκόους τους και θα τους ψιθυρίσουν στ’ αυτί: μήπως σου έχουν μείνει τίποτα ψιλά; (Για το ελλαδιστάν τα «ψιλά» είναι κοντά στα 500 ευρώ το κεφάλι για κάθε ενήλικο… Γελοίο ποσό για έναν πόλεμο-κατά-της-ρωσίας, σωστά;)

Αυτό δείχνει την δομική πλέον επικινδυνότητα των ευρωπαϊκών (όπως και των αμερικανικών) αφεντικών: απέχει λίγο μόνο απ’ την άμεση φονικότητα. Διότι αυτό που αποφάσισαν να κάνουν στη συγκεκριμένη συγκυρία (το δάνειο των 90 ή 45 δις χωρίς επιτροφή), αν τελικά το κάνουν, βάζει ενέχυρο όχι πια τα «παγωμένα» ρωσικά assets αλλά τους «παγωμένους» υπηκόους τους… Με ποιον σκοπό; Να συντηρήσουν τον ιμπεριαλισμό τους στην μέσω-εργολάβου μορφή που έχει ως τώρα στο ουκρανικό πεδίο μάχης. Με έναν rodeo τρόπο πρωτοφανή για τα πιο πρόσφατα 60 ή 70 χρόνια των δυτικών ολιγαρχιών, τα αφεντικά τους κλέβουν το δημόσιο χρήμα για να το κάνουν όπλα και, επιπλέον, για να χρηματοδοτήσουν κάποιους που αγοράζουν βίλες, σκόνη με το κιλό, και φτιάχνουν χρυσές χέστρες (εκτός ουκρανίας) – για να μην χρεωκοπήσουν λέει…

Λαϊκίζουμε; Όχι. Αν για την τάξη μας είναι μια φορά δύσκολο να ζει κάτω απ’ τις νόρμες «ακμαίων» καπιταλισμών, είναι τρισχειρότερη η ζωή κάτω απ’ την παρακμή τους: ξερνάει φασισμό.

(Αλλά και η παρακμή της δικής μας ταξικής, εργατικής συνείδησης είναι…)

Drones λοξά απ’ την Κρήτη

Οι διαφορετικές γωνίες νυχτερινής λήψης της έκρηξης από ψηλά υποδεικνύουν ότι στην επίθεση συμμετείχαν – μέσα στο σκοτάδι – τουλάχιστον δύο ακόμα drones…

Δευτέρα 22 Δεκέμβρη (00.04) >> Η επίθεση σε ρωσικό τάνκερ καταμεσής της Μεσογείου θορύβησε για το ενδεχόμενο να απογειώθηκε (απογειώθηκαν: ήταν περισσότερα του ενός…) απ’ το έδαφος της λεβεντογέννας. Τσάμπα ανησυχία η συγκεκριμένη: η απόσταση μεταξύ του δυτικότερου άκρου της Κρήτης και της θέσης του τάνκερ ήταν πολλαπλάσια της μεγαλύτερης εμβέλειας που θα μπορούσε να έχει οποιοδήποτε ιπτάμενο uav, αφού αυτή η εμβέλεια / ακτίνα δράσης δεν ξεπερνάει τα 40, οριακά τα 50 χιλιόμετρα. Επιπλέον (ανάλογα με τον τύπο του) μπορεί να απογειωθεί από ένα ή δύο τετραγωνικά μέτρα: οποιοδήποτε πλεούμενο, ακόμα και αναψυχής, προσφέρεται σαν βάση εκτόξευσης.

Το ζήτημα είναι σοβαρό για άλλους λόγους. Σαν κυριότερο κρίνουμε το ότι αποκλείεται οποιαδήποτε «ουκρανικά κομμάντο» να έδρασαν μόνα τους σ’ αυτήν την περιοχή του πλανήτη που λέγεται κεντρική Μεσόγειος, την οποία αγνοούν εντελώς κι απόλυτα. Για να το πάμε μισό βήμα παραπέρα: δεν θα χρειάζονταν καν και καν «κομμάντο» και μάλιστα «ουκρανικά»! Ήταν αρκετό κάποιοι «τρίτοι» να εξυπηρέτησαν τον φασιστοΚίεβο!

Με δεδομένο ότι τέτοιες επιθέσεις χρειάζονται δορυφορική πλοήγηση / καθοδήγηση, το ποιοι θα μπορούσαν να είναι αυτοί οι «τρίτοι» που είναι γνώστες της Μεσογείου και μπορούν να εντοπίσουν ένα άδειο δεξαμενόπλοιο σε ανοικτή θάλασσα ανάμεσα σε άλλα περιορίζεται αισθητά… Στα δάκτυλα του ενός χεριού… Έτσι δεν είναι; (Ίσως μάλιστα το δάκτυλο να είναι μόνο ένα, και το όνομά του να αρχίζει από M…)

Η συνηθισμένη προσέγγιση είναι (προφανώς) η «ταυτότητα» του στόχου. Του τάνκερ. Θα μπορούσε όμως ο στόχος να είναι διαφορετικός: ο έλεγχος (οι απειλές, οι προβοκάτσιες) στη Μεσόγειο! Εδώ, στους «ενδιαφερόμενους», σίγουρα δεν περιλαμβάνεται το φασιστοΚίεβο – έτσι δεν είναι;

Για να το πούμε διαφορετικά: αν «κάποιοι» (μακρυά απ’ την Μεσόγειο…) ήθελαν να επιδείξουν ότι ελέγχουν τις θαλάσσιες μεταφορές σ’ αυτό το κομμάτι του πλανήτη τι θα έκαναν; Θα κυνηγούσαν γλάρους και δελφίνια; Ή θα κτυπούσαν ένα πλεούμενο ανταγωνιστή τους;

Κι αν αυτοί οι «κάποιοι» έχουν περισσότερους ανταγωνιστές απ’ την Μόσχα, ποιο θα ήταν το «μήνυμά» τους με την συγκεκριμένη ενέργεια;

Όσο κι αν επιμένουν τα δυτικά αφεντικά και οι δημαγωγοί τους δεν βρίσκεται σε εξέλιξη πόλεμος «ρωσίας – ουκρανίας». Αλλά πόλεμος του νατο κατά του ευρασιατικού project. Με ήδη 3 + 1 πεδία μάχης: ουκρανία∙ δυτική Ασία / μέση Ανατολή (Παλαιστίνη, ιράν…)∙ λατινική αμερική∙ + ταϊβάν…

(Εννοείται ότι το ελλαδιστάν συμμετέχει «ολόψυχα» σ’ αυτόν τον 4ο παγκόσμιο πόλεμο. Για τα δικά του συμφέροντα, κάνοντας τους δικούς του υπολογισμούς. Οι υπόλοιποι «κάποιοι», «τρίτοι» κλπ είναι σύμμαχοί του…)

Οι πειρατές της Καραϊβικής

«Το Σεντούκι του Νεκρού»… Ποιο σεντούκι; Ποιος πέθανε;

Δευτέρα 15 Δεκέμβρη (00.33) >> Μπορεί το ψόφιο κουνάβι (που θέλει το «δυτικό ημισφαίριο» για λογαριασμό του μαγαζιού του αποκλειστικά) να μην κάνει εισβολή στη βενεζουέλα (και στην κολομβία, και στην κούβα, και στη νικαράγουα, και…): θα χάσει για πάντα το περιπόθητο «νόμπελ ειρήνης», και δεν έχει πολλά χρόνια ζωής ακόμα για να το διεκδικήσει μελλοντικά. Μπορεί όμως να κάνει (και ήδη κάνει) αυτό που άλλοτε λεγόταν «πολιτική των κανονιοφόρων», που σε πιο τεχνική ορολογία λέγεται «ναυτικός αποκλεισμός». (Ή και αεροπορικός). Εξάλλου τι θαλασσοκράτειρα δύναμη θα ήταν το ψοφιοκουναβιστάν αν δεν επιδιδόταν σε «ναυτικούς αποκλεισμούς» και πειρατείες;

Για όσους αναζητούν ακόμα το κίνητρο, αυτό έχει διατυπωθεί ήδη στο «νέο δόγμα εθνικής ασφάλειας» των ηπα∙ στο (ας το πούμε έτσι) καινούργιο σκεπτικό για τους πολέμους που μπορεί και θέλει να κάνει άμεσα η παρακμιακή πρώην υπερδύναμη. Δεν θέλει μερίδιο απ’ τους φυσικούς πόρους της νότιας αμερικής. Θέλει να πετάξει έξω τους ανταγωνιστές (το Πεκίνο πρώτα και ύστερα την Μπραζίλια) και να έχει τον πλήρη και απόλυτο έλεγχο, το μονοπώλιο. Με άλλα λόγια δεν πρόκειται απλά για επίθεση στο Καράκας και προσεχώς αλλού γύρω∙ ή δεν πρόκειται για επίθεση μόνον εκεί. Πρόκειται (οπωσδήποτε) και για επίθεση στο Πεκίνο, στη Μόσχα, στο ευρασιατικό project και στους brics+ γενικά. Μια επίθεση με ενδιάμεσους («proxy» όπως λέγεται…): αυτή η τακτική των «έμμεσων» επιθέσεων έχει ποτίσει αυτήν την περίοδο τους δυτικούς ιμπεριαλισμούς που θεωρούν ότι αφενός μπορεί να έχει αποτελέσματα (;;;) και ότι αφετέρου λειτουργεί σαν βαλβίδα εκτόνωσης της προοπτικής μιας άμεσης σύγκρουσης, της κορύφωσης του 4ου παγκόσμιου πολέμου, στον οποίο φοβούνται (και σωστά) πως δεν θα ηττηθούν απλά, αλλά ότι θα συντριβούν.

Αυτά τα λίγα για τα κίνητρα. Η μέθοδος; Το ψόφιο κουνάβι ονόμασε το λαθρεμπόριο κόκας «ναρκοτρομοκρατία», κάτι που το έχουν κάνει περίπου κι άλλοι ένοικοι του άσπρου σπιτιού πριν από δαύτον, στο παρελθόν…. Αν ένας αμερικάνος πρόεδρος προσθέσει τη λέξη «-τρομοκρατία» σε οτιδήποτε, τότε παρακάμπτει το κογκρέσσο για οποιαδήποτε επιθετική ενέργεια οπουδήποτε τον βολεύει χάρη σε μια απόφαση αιώνιας ισχύος του αμερικανικού νομοθετικού του Μπους το Β, το 2001, που έδινε απεριόριστη και τυφλή εξουσιοδότηση στον (όποιο) πρόεδρο να κάνει ό,τι νομίζει, όποτε νομίζει, όπου νομίζει, για να αντιμετωπίσει το «κακό».

Το εμπόριο κοκαϊνης και, κυρίως, το να τεθεί υπό απόλυτο αμερικανικό έλεγχο είναι αποφασιστικός παράγοντας για την «προέκταση Trump» στο «δόγμα Μονρόε». Αυτό το απέδειξε το ίδιο το ψόφιο κουνάβι (πολλά ελαττώματα έχει, αλλά ο κυνισμός του περισσεύει) δίνοντας «χάρη» στις αρχές Δεκέμβρη σ’ έναν απ’ τους μεγαλύτερους εμπόρους κόκας που δέθηκε και καταδικάστηκε ποτέ στις ηπα:

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Οι πειρατές του Ινδικού ωκεανού

Δευτέρα 15 Δεκέμβρη (00.28) >> Έχοντας ζεσταθεί απ’ τις «επιχειρήσεις» στην Καραϊβική, το us navy προχώρησε προχτές σε κάτι ακόμα πιο επιθετικό. Έτσι ώστε να γίνει σαφές πως ότι έχει απομείνει στην Ουάσιγκτον ως στρατιωτική-υπεροχή-στη-θάλασσα θα το χρησιμοποιήσει (εναντίον των rivals) οπουδήποτε μπορεί.

Το περασμένο Σάββατο έκανε πειρατεία σ’ ένα εμπορικό πλοίο που κατευθυνόταν απ’ την κίνα στο ιράν χωρίς … ναρκωτικά, στη θάλασσα του Ομάν, μερικές εκατοντάδες μίλια απ’ την sri lanka. Ποια ήταν η δικαιολογία (μιας και κάποια βλακεία πρέπει ακόμα να λέγεται); Ότι το φορτίο (που κατασχέθηκε) ήταν υλικά διπλής χρήσης∙ ότι μπορούσαν δηλαδή να χρησιμοποιηθούν και για ειρηνικούς, πολιτικούς σκοπούς ή/και για στρατιωτικούς… Και ότι ο αμερικανικός στόλος έχει αναθέσει στον εαυτό του το καθήκον να «εμποδίσει τον παράνομο εξοπλισμό του ιράν»…

Ξεκάθαρο; Εντελώς! Όσοι νόμισαν ότι με το «νέο δόγμα» της Ουάσιγκτον ο αμερικανικός στρατός θα πλέκει καλτσάκια για μωρά στις εντός των αμερικανικών συνόρων βάσεις του ξεγελάστηκαν!

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Το τιμωρό χέρι

Δευτέρα 8 Δεκέμβρη (00.39) >> Ήταν δίκαιο, και έγινε: ένα κάθαρμα, ένας προδότης ονόματι Yasser Abu Shabab, εγκατέλειψε τον μάταιο τούτο κόσμο πριν 4 ημέρες – και η Γάζα ξεβρώμισε.

Ο Shabab ήταν ο κυριότερος «οπλαρχηγός» συνεργάτης του θεοναζί, απαρτχάιντ στρατού μέσα στη Γάζα στη διάρκεια αυτών των δύο χρόνων. Είχε φυλακιστεί απ’ την πολιτική διοίκηση της Hamas για εμπόριο ναρκωτικών, αλλά δραπέτευσε επωφελούμενος απ’ τους θεοναζί βομβαρδισμούς μετά την 7η Οκτώβρη. Πολύ σύντομα, στις αρχές του 2024, «δήλωσε πίστη» στον κατοχικό στρατό, και χάρη στα λεφτά που πήρε στρατολόγησε και μια χούφτα λούμπεν ποινικούς ακόμα δημιουργώντας τις «λαϊκές δυνάμεις» – εναντίον της Παλαιστινιακής αντίστασης. Αποστολή του σε πρώτο χρόνο ήταν να ελέγχει την ανατολική Rafah για λογαριασμό των θεοναζί.

Η «αμοιβή» του στη συνέχεια προερχόταν εκτός απ’ το θεοναζί payroll κι απ’ αυτό που ήξερε να κάνει καλά. Πολλά μέλη ανθρωπιστικών οργανώσεων και δημοσιογράφοι επί τόπου στη Γάζα κατήγγειλαν την συμμορία του ότι σε συνεργασία με τον κατοχικό στρατό έκλεβε την όποια ανθρωπιστική βοήθεια έμπαινε απ’ τα περάσματα στη Shalom και στη Rafah, και ύστερα την πούλαγε στη μαύρη αγορά, ειδικά στην περίοδο του οργανωμένου λιμού. Επιπλέον εκβίαζε διάφορες ανθρωπιστικές οργανώσεις για να μην βομβαρδιστούν απ’ την θεοναζί αεροπορία. Ή για να μην τους «κατάσχει» τα υλικά τους…

Στη διάρκεια της σύντομης εκεχειρίας στις αρχές του 2025 το θεοναζί καθεστώς, βλέποντας ότι χάνει τον πόλεμο, έδωσε στη συμμορία του Shabab στολές, βαρύτερα όπλα και οχήματα. To κάθαρμα (όπως θα περίμενε κανείς) έγινε το «αγαπημένο παιδί» της δυτικής δημαγωγίας. «Αξιόπιστη πηγή πληροφοριών» (για την …. κατάρρευση της ‘Hamas’….), αλλά ακόμα και «αρθρογράφος»… Εδώ στην world street journal στις 24 Ιούλη 2025:

Όχι, δεν το έγραψε αυτός – δεν ήξερε γρι αγγλικά… Απλά το «υπέγραψε»…

Αποδείχθηκε τόσο κάθαρμα ώστε ακόμα και το σόι του τον ξαπόστειλε δημόσια καταδικάζοντάς τον ως συνεργάτη και προδότη.

Αυτός και η συμμορία του δεν ήταν το μοναδικό πισώπλατο κτύπημα στον πληθυσμό και στην αντίσταση. Οι θεοναζί είχαν φτιάξει κι άλλες παρόμοιες συμμορίες, αισθητά μικρότερες ωστόσο. Και η αντίσταση ξεκίνησε τις εκκαθαρίσεις αμέσως μόλις ο θεοναζί, απαρτχάιντ στρατός που τις προστάτευε αναδιπλώθηκε, πρώτα απ’ τις πιο «αδύναμες». Αλλά ο Shabab ήταν ο κυριότερος στόχος.

Στις 4 Δεκέμβρη εντοπίστηκε και «αμείφθηκε» για πρώτη και τελευταία φορά με τον τρόπο που του άξιζε. (Είναι βέβαια κρίμα που δεν πρόλαβε να μιλήσει στο κοινοβούλιο του ελλαδιστάν για την “δημοκρατία στην Γάζα”… Όπως κάτι άλλοι … για αλλού, βορειότερα…) Ήδη κάμποσα μέλη των άλλων συμμοριών έχουν παραδοθεί ελπίζοντας στο έλεος της αντίστασης. Άλλα είναι στο χώμα. Σειρά έχουν οι δικοί του.

Κάποιος μπορεί να αναρωτηθεί «πως είναι δυνατόν να υπάρχουν τέτοια καθάρματα εκεί, στη Γάζα». Είναι απλό: δεκαετίες κατοχής και εξοντώσεων απ’ τους θεοναζί έχουν «πείσει» ένα ελάχιστο μεν αλλά υπαρκτό αριθμό ανθρώπων ότι η «σωστή μεριά της ιστορίας» είναι δίπλα στους κυρίαρχους. Έχει την σημασία του το γεγονός ότι σ’ αυτές τις συμμορίες στη Γάζα (αλλά και στη δυτική Όχθη…) συμμετέχουν και πρώην μπάτσοι της «παλαιστινιακής αρχής» που βγάζουν περισσότερα πληρωμένοι κατευθείαν απ’ το Τελ Αβίβ παρά μέσω των κουίσλιγκ της Ραμάλα. Αυτά τα καθάρματα έχουν μίσος για τις αντιστασιακές οργανώσεις, το ίδιο όπως οι πλεόν θεοναζί ανάμεσα στους θεοναζί.

Ένα άλλο παράδειγμα είναι οι «αντιτρομοκρατικές δυνάμεις» (αυτό ήταν το όνομα της χαφιεδο-οργάνωσης / CSF…) που εμφανίστηκαν τον περασμένο Αύγουστο στην Khan Yunis, με επικεφαλής τον Hosam al Astal, πρώην μέλος των «υπηρεσιών ασφαλείας» της «παλαιστινιακής αρχής», με οργανικούς δεσμούς με τις θεοναζί υπηρεσίες. Αυτή η CSF σκότωσε στις αρχές Οκτώβρη τον γυιό ενός διοικητή των ταξιαρχιών al Qassam και στη συνέχεια τον γυιό ενός μέλους του πολιτικού γραφείο της Hamas (και πρώην υπουργού υγείας στη διοίκηση της Γαζα) και τον γνωστό και ιδιαίτερα αγαπητό στη Γάζα δημοσιογράφο Saleh al Ja’frawi αφού πρώτα (αυτόν τον δεύτερο) τον απήγαγαν και τον βασάνισαν. Λίγες ώρες αργότερα η αντίσταση κύκλωσε την γειτονιά όπου κρύβονταν, καθάρισε αρκετούς, έδεσε τους υπόλοιπους, κατέσχεσε τον ισραηλινής προέλευσης οπλισμό τους και μια λίστα «στόχων» που περιελάμβανε ονόματα στελεχών της αντίστασης στη βόρεια Γάζα.

Είναι οδυνηρό σ’ έναν τέτοιο πόλεμο να έχει η αντίσταση στην πλάτη της μια «πέμπτη φάλαγγα»… Αλλά έτσι ακριβώς συμβαίνει∙ και δεν είναι πρωτότυπο.

Όμως όλα εδώ πληρώνονται…

«Η συμφωνία για την Ιερουσαλήμ»…

Δευτέρα 8 Δεκέμβρη (00.28) >> Πως θα σας φαινόταν αν μαθαίνατε ότι το περασμένο Σάββατο έγινε ένα συνέδριο με τίτλο: Η συμφωνία για την Ιερουσαλήμ: Προχωρώντας στην ανανέωση της θέλησης της Ummah ενάντια στην Εκκαθάριση και στη Γενοκτονία; Ummah, ας το θυμίσουμε για όσους / όσες δεν ξέρουν, είναι το όνομα για την παγκόσμια κοινότητα / αδελφότητα των πιστών του ισλάμ∙ συνεπώς ίσως σκεφτείτε ότι επρόκειτο για κάποια θεολογική συνάντηση. Δεν ήταν…

Και πως θα φαινόταν αν μαθαίνατε

– ότι αυτό το συνέδριο έγινε στην Istanbul∙

– ότι βασικός ομιλητής ήταν ο Khaled Meshaal, πρώην γ.γ. της Hamas (από το 1996 ως το 2017, οπότε τον διαδέχτηκε ο δολοφονημένος Ismail Haniyeh) και έκτοτε ένα είδος άτυπου υπ.εξ. της οργάνωσης∙

– ότι ο Meshaal έχει επικηρυχτεί απ’ τον Σεπτέμβρη του 2024 απ’ τις ηπα ως ένας απ’ τους «σχεδιαστές» της «εισβολής του al Aqsa»∙

– ότι ήταν ανάμεσα σ’ εκείνους που οι θεοναζί προσπάθησαν (και απέτυχαν) να δολοφονήσουν με την πυραυλική επίθεση στην Doha στις 9 Σεπτέμβρη του 2025∙

– και ότι εκείνο που ανέλυσε στο συνέδριο στην Istanbul πριν 2 ημέρες ήταν οι στρατηγικοί στόχοι της Hamas και της Παλαιστινιακής Αντίστασης συνολικά;

Χμμμ… Αυτό θα μπορούσε να είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον, έτσι δεν είναι;

Θα μπορούσαμε να παρουσιάσουμε περιληπτικά αυτούς τους 10 στόχους… Θα το αφήσουμε για κάποια άλλη στιγμή. Γιατί υπάρχουν επιπλέον δυο (τουλάχιστον) ενδιαφέροντα ζητήματα / ερωτήματα, τα οποία δεν θα έθιγε κανείς απ’ όσους, ακόμα και με «καλή καρδιά» αντιμετωπίζουν τους Παλαιστίνιους και τις Παλαιστίνιες ως «φουκαράδες» και την αντίσταση ως ηττημένη.

Πρώτον: τι σημαίνει άραγε και σε ποιες προοπτικές εντάσσεται το γεγονός ότι το τουρκικό καθεστώς φιλοξένησε ένα τέτοιο συνέδριο, με τέτοιους “τρομοκράτες” ομιλητές και θέμα (ουσιαστικά) την παγκόσμια συστράτευση της κοινωνικής βάσης των ισλαμικών κράτων στον αγώνα για την Παλαιστινιακή απελευθέρωση; Αφήνουμε το ερώτημα χωρίς απάντηση…

Δεύτερον: πόσο «ηττημένη» μπορεί να θεωρείται η Παλαιστινιακή αντίσταση (στο σύνολό της και όχι μόνο η Hamas ως πολιτική / στρατιωτική οργάνωση) όταν υπό τις σημερινές συνθήκες (στις οποίες θα πρέπει να συμπεριλάβουμε πολλά…) είναι σε θέση να υποδεικνύει συγκεκριμένους προσανατολισμούς και να διατυπώνει δημόσια στρατηγικούς στόχους για ένα «ακροατήριο» τόσο διευρυμένο όσο τα δεκάδες εκατομμύρια των μουσουλμάνων του πλανήτη; Αφήνουμε κι αυτό το ερώτημα αναπάντητο…

Δυο συμβουλές μόνο, αν μας επιτρέπετε: έχουμε το δικό μας μερίδιο πολιτικής ευθύνης σ’ αυτόν τον αγώνα∙ και ο κόσμος δεν είναι καθόλου όπως τον συσκευάζει και τον πουλάει η δυτική δημαγωγία, «επίσημη» ή όχι…  

Ιμπεριαλιστικά δόγματα 1

Δευτέρα 8 Δεκέμβρη (00.24) >> Το καινούργιο «δόγμα εθνικής ασφάλειας» των ηπα, που δημοσιοποιήθηκε πρόσφατα, από πρώτη ματιά ανήκει στις περιπτώσεις όπου άλλοι βλέπουν το ποτήρι μισογεμάτο, και άλλοι μισοάδειο.

Στην πρώτη κατηγορία ανήκουν όσοι δίνουν ιδιαίτερη σημασία στο (όχι ασήμαντο any way!) προοίμιο του «νέου δόγματος» όπου αναφέρονται τα πιο κάτω, τα οποία από πρώτη ματιά αναθεωρούν το προηγούμενο «δόγμα», το λεγόμενο «δόγμα Wolfowitz» (απ’ το όνομα του νεοσυντηρητικού συντάκτη του Paul Wolfowitz), που μπήκε σε ισχύ στα μέσα της δεκαετίας του 1990 με κύριο στόχο … να διατηρήσει την παγκόσμια ηγεμονία των ηπα εμποδίζοντας την εμφάνιση οποιουδήποτε σοβαρού αντιπάλου – και τυπικά ίσχυε ως … προχτές:

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Ιμπεριαλιστικά δόγματα 3

Δευτέρα 8 Δεκέμβρη (00.11) >> Το τελευταίο που παρατηρούμε σ’ αυτό το «νέο δόγμα» του αμερικανικού ιμπεριαλισμού είναι αυτό: η προσπάθεια (η ελπίδα;) ότι οι usa θα καταφέρουν να ξαναποκτήσουν παγκόσμια βιομηχανική υπεροχή (πολύ αργά!…) διατηρώντας ταυτόχρονα την χρηματοπιστωτική τους κυριαρχία μέσω του δολαρίου – μια κυριαρχία που ήδη χάνουν. Η δεύτερη προέκυψε ήδη απ’ τα ‘80s σα μετατόπιση του κέντρου βάρους της (καπιταλιστικής) κερδοφορίας απ’ την καθαυτό παραγωγή εμπορευμάτων στην χρηματική κυκλοφορία, στα δάνεια και στους τόκους, στα “παράγωγα” και στα “σύνθετα παράγωγα”. Έχει αποδειχθεί πια (εκείνη η μετατόπιση) αυτό που δομικά ήταν εξ’ αρχής: η μελωδία της παρακμής!

Κάποιοι θα δουν το ποτήρι μισογεμάτο∙ άλλοι μισοάδειο. Αλλά το ποτήρι έχει σπάσει! Μπορεί να κρατάει ακόμα κάποια ποσότητα νερού, μόνο ως το σημείο που ξεκινούν τα ραγίσματα. Έτσι ώστε η ωμότητα του «νέου δόγματος» πέρα απ’ το να υπονοεί ανομολόγητη απελπισία δεν επιφυλάσσει οτιδήποτε αισιόδοξο (εντός ή εκτός εισαγωγικών) για το μέλλον.

Εκτός αν η πρώην υπερδύναμη διαλυθεί εκ των έσω. Από ιστορική άποψη δεν είναι ντροπή! Έχει ξανασυμβεί κάμποσες φορές στο παρελθόν, σε άλλους. Υποθέτουμε πως τώρα υπάρχουν ενδιαφερόμενοι που θα συνέβαλαν με χαρά σε κάτι τέτοιο…

Ιμπεριαλιστικά δόγματα 4

Δευτέρα 8 Δεκέμβρη (00.07) >> Με βάση το «νέο δόγμα» θα διαλυθούν άραγε οι αμερικανικές «στρατιωτικές διοικήσεις» που έχουν χωρίσει τον πλανήτη σε διάφορες ζώνες αναλαμβάνοντας τον έλεγχό του; Μήπως ακόμα θα διαλυθούν οι επίσημες αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις και οι «κρυφές» βάσεις της cia που είναι σπαρμένες κατά εκατοντάδες παντού; Ακόμα κι αν (a big ‘if’) κάποιοι στην ψοφιοκουναβική διοίκηση θεωρούν ότι κάποια απ’ αυτά είναι πλέον περιττά έξοδα, υπάρχουν πολλοί περισσότεροι τόσο εντός όσο και εκτός us για τους οποίους η υπερέκταση της πρώην υπερδύναμης ήταν (και παραμένει) πηγή εσόδων. Σε διάφορες μορφές. Από χρηματικές ως καριερίστικες. Αυτοί οι «πολλοί περισσότεροι» έχουν συμφέροντα σ’ αυτήν την υπερέκταση, και έχουν την δύναμη να την υπερασπιστούν ελπίζοντας (οι καϋμένοι…) ότι δεν θα πέσει να τους πλακώσει.

Το πιο κτυπητό και «ανάγλυφο» παράδειγμα είναι ο αμερικανικός ρόλος στο ουκρανικό πεδίο μάχης: δεν δόθηκε από επιπολαιότητα η απλόχερη αμερικανική υποστήριξη στο πραξικόπημα του 2014 στο Κίεβο (επί Obama). Όπως έχουν πει και ξαναπεί διάφορα όρνεα στην Ουάσιγκτον, απ’ την Clinton και την fuck EU Nuland ως τον ύαινα καλολαδωμένο γερουσιαστή Graham «έχει γίνει τεράστια επένδυση στην ουκρανία». Και το αποτέλεσμα είναι ότι το ψοφιοκουναβιστάν δεν μπορεί ακόμα πάρει το «Χ» που επιδιώκει μετά την δυτική ήττα εκεί: οι σαμποτέρ της εύσχημης υποχώρησής του περνούν απ’ την Ουάσιγκτον στο Λονδίνο, στο Παρίσι, στο Βερολίνο, στην Αθήνα, στο Τελ Αβίβ για να φτάσουν στο Κίεβο – και να γυρίσουν πίσω.

Οι ευρωπαίοι «πρόθυμοι» ζουν πάντα τα δικά τους δράματα, όλοι μαζί και ο καθένας χώρια. Το ψόφιο κουνάβι μονότονα επαναλαμβάνει ότι «ο πόλεμος στην ουκρανία είναι του Biden κι όχι δικός του», και δεν έχει πει ακόμα «… του Biden και των ευρωπαίων». Δείχνει ωστόσο να το εννοεί καθώς τώρα θέλει να ασχοληθεί με την επιχρύσωση (επικουνάβωση δηλαδή) του δόγματος Monroe. Επιπλέον (το «νέο δόγμα» λέει) θέλει να διαδώσει την ιδεολογία του στην ευρώπη∙ δεν ξεκαθαρίζει αν θα είναι ενέσιμη ή σε χάπι: make america great again παντού! (Στο ελλαδιστάν έκαναν ήδη παραγγελία μια καλή ποσότητα του γιατρικού με γεύση αμερικανικό lng…)

Το παρακάτω δεν είναι η πιο σοβαρή επίδειξη αυτών των δραμάτων, είναι ωστόσο χαριτωμένη με τον τρόπο της.

H αγγλική συντηρητική καθεστωτική the telegraph πανηγύριζε στις 22 Μάη του 2022:

Τις προάλλες, στις 2 Δεκέμβρη 2025, ήταν με μαύρες πλερέζες:

Το είπαμε έγκαιρα, αλλά που να ακουστούμε οι περιθωριακοί; Πήγαν κι έκατσαν όλοι μαζί στην ίδια μεριά, στη «σωστή πλευρά της ιστορίας», και η ιστορία (τους) μπάταρε:

Ας το έχουν υπόψη τους και οι ντόπιοι σωστομερίτες, ειδικά κάτι φιλόδοξοι με “πυξίδες” κλπ. Ως γνωστόν ο Οδυσσέας δεν έφτασε μόνος του στο βασίλειό του – τον πήγαν οι κερκυραίοι. Και έφτασε μπατίρης…