Tag: ηπα

To nuke or not? (Το τελευταίο ταμπού)

Είναι να τον παίρνει κανείς στα σοβαρά; Το ψόφιο κουνάβι εννοούμε…

Δευτέρα 16 Μάρτη (00.49) >> Μετά απ’ τις πρώτες 2 βδομάδες την θεοναζί-απαρτχάιντ επίθεσης κατά της  Τεχεράνης (ας το πούμε εδώ για να μην το επαναλαμβάνουνε: κατά της τριπλής συμμαχίας) και της καθόλα επιτυχημένης ιρανικής αντεπίθεσης που οδηγεί συστηματικά τους καταζητούμενους εγκληματίες κατά της ανθρωπότητας, τους συμμάχους και τους φίλους τους σε επιχειρησιακή ασφυξία την έξοδο απ’ την οποία (φαίνεται ότι αντιλαμβάνονται) μέσω «κλιμάκωσης», υπάρχει διεθνώς (μεταξύ διάφορων «αναλυτών» αλλά όχι μόνο) η ανησυχία για το κατά πόσο το θεοναζί, απαρτχάιντ καθεστώς θα ρίξει τελικά ατομική βόμβα (μία ή περισσότερες…) προκειμένου να … «νικήσει».

Αν θυμάστε η «συζήτηση περί χρήσης πυρηνικών» δεν είναι εντελώς καινούργια τα 4 τελευταία χρόνια, απ’ το 2022 και μετά. Έγινε συστηματικά από δυτικά, παρακμιακά στόματα και μυαλά για μια περίοδο σε σχέση με το ουκρανικό πεδίο μάχης, πάνω στο (κατά φαντασίαν) «σενάριο» ότι ο ρωσικός στρατός ηττάται εκεί και ότι η Μόσχα «τελικά» θα αναγκαστεί να χρησιμοποιήσει πυρηνικά για να ρεφάρει.

Σε καμία περίπτωση, ούτε καν όταν έκανε τακτικές κινήσεις αναδίπλωσης, ο ρωσικός στρατός δεν νικούνταν αυτά τα χρόνια. Αντίθετα, στον εξελισσόμενο «πόλεμο του Ραμαζανιού», τόσο ο ψοφιοκουναβικός όσο και ο θεοναζί στρατός ηττώνται. Αυτό ΔΕΝ αποδεικνύεται

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Η «αύρα» της ισχύος

Δευτέρα 16 Μάρτη (00.40) >> Πώς έφτασε λοιπόν το θεοναζί, απαρτχάιντ καθεστώς να πρέπει, πιθανόν, να εκπληρώσει οριστικά και τελειωτικά τον ιστορικό του ρόλο ως προκεχωρημένο φυλάκιο των δυτικών ιμπεριαλισμών χρησιμοποιώντας πυρηνικά;

Καθόλου τυχαία – υποστηρίζουμε!!! Η «επίθεση του al Aqsa» ήταν ο πυροκροτητής που άναψε ένα φυτίλι, άγνωστου μήκους μεν (για εμάς) αλλά που ήταν συγκεκριμένο.

Πριν όμως, για να ξεκαθαριστεί για πιο πράγμα μιλάμε, μια «βιβλιογραφική» αναφορά.

Κάπου στα μέσα της δεκαετίας του ’70, κι ενώ ήταν σαφέστατο ότι οι ηπα έχουν ηττηθεί στο βιετνάμ, ο τότε διευθυντής της CIA James Schlesinger υπέδειξε κάτι που έγινε καθοριστικό. Ο τονισμός δικός μας:

… Η πρόσθεση των επιμέρους συστατικών της ισχύος ίσως να μην διαμορφώνουν ένα σύνολο που είναι απαραίτητο για να διατηρηθεί η θέση των ΗΠΑ ως ηγετικής παγκόσμιας δύναμης. Οι αμερικανοί υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής θα πρέπει να έχουν εντελώς ξεκάθαρο στο μυαλό τους ότι ο υπολογισμός για τον καθορισμό της δομής των ένοπλων δυνάμεων των ΗΠΑ και των στρατιωτικών δαπανών στο μέλλον δεν θα πρέπει να γίνεται απλά σαν απάντηση σε μεμονωμένες απειλές, αλλά μάλλον εκείνο που είναι απαραίτητο είναι να διατηρηθεί η συνολική αύρα της αμερικανικής ισχύος…

Η χρήση της λέξης «aura» απ’ τον αρχικατάσκοπο δεν πρέπει να υποτιμηθεί. Θα μπορούσε στη θέση της να χρησιμοποιηθεί (και χρησιμοποιείται!) η λέξη projection (: προβολή) of power ή/και impression (: εντύπωση) of power.

Είναι παλιά ιστορία: όπως σ’ όλες τις εκφάνσεις της η εξουσία έτσι και η ιμπεριαλιστική πρέπει να φαίνεται πανίσχυρη ακόμα κι όταν δεν είναι!… (Κυρίως τότε!) Το φαίνεσθαι της ισχύος αποτρέπει / αποθαρρύνει πολλούς να συγκρουστούν με την «πανίσχυρη»∙ και δημιουργεί ένα σοβαρό ψυχοδιανοητικό πλεονέκτημα σε βάρος όσων το επιχειρήσουν. (Το ξέρουμε πολύ καλά, στο πετσί μας, απ’ τον – ανύπαρκτο στους καιρούς μας – εργατικό ανταγωνισμό).

Ο Schlesinger έκανε την υπόδειξη για την ανασύσταση της «αύρας της αμερικανικής ισχύος» ακριβώς την ιστορική περίοδο που είχε υποστεί πολύ σοβαρό πλήγμα: εν όψει ή μετά την ήττα στο βιετνάμ. Αυτή η ήττα στοίχειωνε για πολλά χρόνια τον αμερικανικό μιλιταρισμό κι ένα καλό μέρος της αντίστοιχης κοινωνίας. Ήταν μόνο η κατάρρευση του νο 1 (ισοδύναμου στρατιωτικά) αντιπάλου, της σοβιετικής ένωσης, που «φούντωσε» ξανά αυτήν την «aura» / «projection» / «impression», με πολύ βολικό τρόπο, ελλείψει αντιπάλου: «η μόνη υπερδύναμη» και, φυσικά,  το τέλος της ιστορίας as we knew it… Αυτά πριν μόλις 3 ή 3,5 δεκαετίες∙ ένα ασήμαντο διάστημα ιστορικού χρόνου.

Μέσα στη μυθολογία και τον αυτοθαυμασμό της ήταν όμως η Ουάσιγκτον πραγματικά πανίσχυρη; Δεν ήταν! Και η απόδειξη ήρθε όχι μία αλλά δυο φορές. Πρώτα στο αφγανιστάν, με την τελική νίκη των ξυπόλητων ταλιμπάν μετά από 20 χρόνια κατοχής και πολέμου, και ύστερα στο ιράκ. Η «ασυμμετρία» των αντιπάλων του us army δεν ήταν παρηγοριά. Το αντίθετο: ακόμα και χαμηλού επιπέδου ως προς τον εξοπλισμό τους, οπλισμένοι κυρίως με υπομονή, επιμονή, φαντασία και κοινωνικές σχέσεις πέρα απ’ τα λιανοντούφεκα και τις rpg, «ασήμαντοι» αντίπαλοι, χωρίς αεροπλάνα, τανκς, λογιστήρια, βαριές βιομηχανίες όπλων, ηλεκτρονική επιτήρηση από παντού, τέτοιοι «χαμένοι από χέρι» αντάρτες, αποδείχθηκε πως μπορούσαν να νικήσουν… Την «μόνη υπερδύναμη» του πλανήτη…

Όχι μαχαιριά… Απανωτές και συνεχόμενες μαχαιριές!

Γυρίστε τώρα στην «επίθεση του al Aqsa», πριν 2,5 χρόνια. Το σημαντικότερο όπλο των θεοναζί για να κυριαρχήσουν σ’ όλη τη μέση Ανατολή, δίπλα στην απειλή χρήσης πυρηνικών, ήταν μια σμίκρυνση ως προς το μέγεθος αλλά πιστή αντιγραφή ως προς το περιεχόμενο της «american aura of power».

Και ύστερα άρχισαν οι μαχαιριές. Πρώτα

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Πέφτουν οι πύραυλοι σαν το χαλάζι (κι ο τραυματισμένος σωστομερίτης αναστενάζει…)

Δευτέρα 16 Μάρτη (00.34) >> Το 1973 ήταν μια ιδιαίτερα ταραγμένη χρονιά – για τους δυτικούς ιμπεριαλισμούς, όχι μόνο τον αμερικάνικο. Τον Γενάρη έγινε η επίθεση του Τετ στο βιετνάμ. Τον Οκτώβρη έγινε κάτι άλλο, στη μέση Ανατολή∙ κάτι που θα άλλαζε κυριολεκτικά την «ροή» της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Ήταν η (πρώτη) πετρελαϊκή κρίση!

Η (ελληνική) wikipedia δίνει μια ιδέα (για την σχέση του τότε με το τώρα στη συνέχεια):

Στις 15 Αυγούστου του 1971 ο αμερικάνος πρόεδρος Nixon, λόγω των διογκούμενων εξόδων του πολέμου  στο βιετνάμ, αποφάσισε να αποσύρει μονομερώς τις ΗΠΑ από την Συμφωνία του Bretton Woods για την σταθερή ισοτιμία του δολαρίου με τον χρυσό, επιτρέποντας έτσι στο δολάριο «να επιπλέει»∙ ουσιαστικά για να μπορεί να τυπώνει δολάρια κατά βούληση. Λίγο αργότερα ακολούθησε η Βρετανία, κάνοντας το ίδιο για την στερλίνα. Οι βιομηχανικές χώρες ακολούθησαν με τα δικά τους νομίσματα, τυπώνοντας χρήμα σε ποσότητες πολύ μεγαλύτερες από ποτέ. Το αποτέλεσμα ήταν η υποτίμηση του δολαρίου και, ανταγωνιστικά, άλλων νομισμάτων. Επειδή το πετρέλαιο τιμολογούνταν σε δολάρια, αυτό σήμαινε ότι οι παραγωγοί πετρελαίου θα είχαν λιγότερα πραγματικά έσοδα με την ίδια τιμή. Τα μέλη του ΟΠΕΚ (αραβικά κράτη) έκαναν τότε μια κοινή ανακοίνωση διακηρύσσοντας ότι θα τιμολογούν το πετρέλαιο σε χρυσό – αντί για το δολάριο…

… Ενάμισυ μήνα μετά, στις 6 Οκτώβρη του 1973, η Συρία και η Αίγυπτος εξαπέλυσαν μια αιφνιδιαστική επίθεση κατά του Ισραήλ, προκειμένου να ανακαταλάβουν τα αραβικά εδάφη που είχε καταλάβει το Ισραήλ με τον «πόλεμο των 6 ημερών» το 1967. Το ισραήλ θα έχανε, αλλά οι ΗΠΑ αποφάσισαν να το στηρίξουν εφοδιάζοντάς το διαρκώς με όπλα. Οπότε σαν αντίποινα ο ΟΠΕΚ αποφάσισε εμπάργκο πετρελαίου κατά του Καναδά, της Ιαπωνίας, της Ολλανδίας, της Βρετανίας και των ΗΠΑ. Στη συνέχεια το εμπάργκο επεκτάθηκε σε άλλα δυτικά κράτη. Το αποτέλεσμα ήταν η τιμή του πετρελαίου να τετραπλασιαστεί: από 3 δολάρια το βαρέλι στα 12. Ακολούθησε κράχ στα χρηματιστήρια…

Την συνέχεια μπορείτε να την αναζητήσετε σε διάφορες πηγές: ήταν τα θρυλικά από κινηματική / εργατική άποψη seventies…

Αυτό που μας ενδιαφέρει εδώ είναι ότι τότε η Ουάσιγκτον, ως «επικεφαλής της δύσης», προσπάθησε – και κατάφερε – να αντιμετωπίσει αυτό το ενεργειακό κτύπημα στην καρδιά του (δυτικού) βιομηχανικού καπιταλισμού μ’ έναν συνδυασμό οικονομικών και πολιτικών κινήσεων, υποσχέσεων και δεσμεύσεων. Δεν υπήρχε ούτε σαν φαντασίωση η προοπτική στρατιωτικής-λύσης-του-προβλήματος με επίθεση στα σοσιαλίζοντα τότε (και φιλικά προς την σοβιετική ένωση) αραβικά καθεστώτα…

Στρατιωτικές βάσεις σ’ αυτήν την περιοχή του πλανήτη η Ουάσιγκτον ουσιαστικά δεν είχε – ως τις αρχές των ‘90s. Μετά την διάλυση της εσσδ και την κατάρρευση του «ανατολικού μπλοκ», τα πετρελαιοπαραγωγά κράτη της αραβικής χερσονήσου (που ήδη είχαν εξελιχθεί σε πετροχούντες στον ένα ή τον άλλο βαθμό…) βρέθηκαν «ακάλυπτα». Απ’ το 1991 και μετά, με την «καταιγίδα της ερήμου» κατά του ιρακινού καθεστώτος (Σαντάμ Χουσεϊν) στήνοντας μια βιομηχανία προσχημάτων η Ουάσιγκτον κυρίως (και πίσω της μια σειρά ευρωπαϊκών ιμπεριαλισμών) άρχισε την επανακατάκτηση των πετρελαιοφόρων ερήμων μέσω στρατιωτικών βάσεων. Φτάνοντας σ’ αυτό το σημείο:

Ταυτόχρονα με την εξαγωγή του μεγαλύτερου μέρους της βιομηχανικής παραγωγής του σε «τρίτες» (με φτηνή εργασία) χώρες κυρίως της ανατολικής ασίας, απ’ την δεκαετία του 1990 το αμερικανικό κράτος / κεφάλαιο άρχισε να «κτίζει» την (σχετική) ενεργειακή (σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο) αυτάρκειά του: τα σχιστολιθικά κοιτάσματα (ακριβά στην εξόρυξη και οικολογικά καταστροφικά…) έγιναν τον κύριο μέσο.

Αφού, λοιπόν, «δεν χρειαζόταν» όπως άλλοτε τα αραβικά κοιτάσματα (στα τέλη της δεκαετίας του ’80 οι εισαγωγές πετρελαίου και πετρελαιοειδών κάλυπταν σχεδόν τις μισές ενεργειακές ανάγκες των ηπα) γιατί συνέχισε να απλώνει τον μιλιταρισμό του στην περιοχή απ’ τα ’90s και μετά; Επειδή αυτά τα κοιτάσματα τα χρειάζονταν άλλοι!! «Φίλοι» (εντός ή εκτός εισαγωγικών) και εν δυνάμει αντίπαλοι.

Απ’ τα ΄00s και ύστερα, με «μοχλό» τον διαρκή προληπτικό πόλεμο κατά της τρομοκρατίας και ουσιαστικά «εργαλεία» στην περιοχή το θεοναζί, απαρτχάιντ καθεστώς και τους ουαχαβίτες μισθοφόρους, η Ουάσιγκτον άρχισε τον σχεδιασμό της «νέας μέσης Ανατολής» έτσι ώστε αφενός οι πετροενεργειακές ανάγκες των «άλλων» να είναι μόνιμα υπό έλεγχο στην ευρύτερη μέση Ανατολή, αφετέρου να μπορεί να μετακινεί τον μιλιταρισμό της κατά βούληση προς και από την ανατολική Ασία.

Η γνωστής ποιότητας κυραΧίλαρι, το 2008. Χωρίς σχόλια…

Ο 4ος παγκόσμιος πόλεμος ξεκίνησε με την απόβαση του νατο στο αφγανιστάν, και οι θιγόμενοι κατάλαβαν πολύ καλά περί τίνος επρόκειτο. Η έξωση της Ουάσιγκτον (και όλων των παρακμιακών δυτικών ιμπεριαλισμών) απ’ όλην αυτή την περιοχή, έτσι ώστε να «απελευθερωθεί» για λογαριασμό του προελαύνοντος ευρασιατικού project, μόνο με στρατιωτικά μέσα θα μπορούσε να γίνει – πια.

Το «μπλοκ της Αστάνα» (γράφαμε για χρόνια…) δηλαδή η συμμαχία Μόσχας, Τεχεράνης και Άγκυρας ξεκίνησε (με κύριο σημείο το συριακό πεδίο μάχης και αρχικό στόχο τον isis, που ήταν βασικό συστατικό αυτής της «νέας μέσης Ανατολής»…) την εκστρατεία έξωσης το φθινόπωρο του 2015. Πώς όμως θα μπορούσε να κορυφωθεί;

Χάρη στα απανωτά λάθη του δυτικού άξονα! «Ποτέ μην εμποδίζεις τον εχθρό σου απ’ το να κάνει λάθη» λέει μια κινέζικη παροιμία ιδιαίτερα αγαπητή αυτούς τους καιρούς. Οι παρακμιακοί δυτικοί ιμπεριαλισμοί κάνουν πολλά, και το χειρότερο για την περίπτωσή τους είναι αυτό: υποτιμούν τους αντιπάλους τους.

Υπάρχει αντίρρηση;

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Η επιστροφή της Hezb’ Allah…

Δευτέρα 16 Μάρτη (00.26) >> Την είπαν νικημένη, διαλυμένη, κατεστραμμένη… Τους προηγούμενους μήνες εξηγούσαμε τους λόγους για τους οποίους η λιβανέζικη οργάνωση αποδέχτηκε μια «εκεχειρία» την οποία ήξερε ότι οι θεοναζί δεν θα τηρούσαν: στις 25 Φλεβάρη του 2026 η UNIFIL, η «ειρηνευτική αποστολή του οηε» στον λίβανο, είχε καταγράψει πάνω από 15.400 θεοναζί παραβιάσεις της κατάπαυσης του πυρός – η Hezb’ Allah δεν είχε κάνει καμία… Μήπως δεν είχαμε καταλάβει την συντριβή της οργάνωσης; Μήπως παραμυθιαζόμαστε;

Μάλλον όχι… Κάποιοι απ’ όσους ήταν σίγουροι ότι οι θεοναζί είχαν νικήσει (και) στο νότιο λίβανο (όπως, άλλωστε, «έχουν νικήσει» στη Γάζα…) το γύρισαν. Αααααα έγραψαν. Τελικά η Hezb’ Allah δεν είχε εξαφανιστεί… Έκανε στρατηγική υπομονή…

(Έλα ρε! Σοβαρά;;; Κάνουν τέτοια πράγματα … οι ηττημένοι;)

Όχι για να σώσουμε την υπόληψή μας, αλλά για την δική σας αντιπληροφόρηση αντιγράφουμε μεταφράζοντάς τα αποσπάσματα από ρεπορτάζ του Robert Inlakesh στο site Palestine Chronicle με ημερομηνία 12 Μάρτη 2026. (Να προσθέσουμε μόνο ότι λίγες ημέρες πριν την θεοναζί-ψοφιοκουναβική επίθεση στο ιράν αξιωματικοί των «φρουρών της επανάστασης» βρίσκονταν στη Βηρυτό. Υποθέτουμε ότι δεν πήγαν για να χαζέψουν την Μεσόγειο…).

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

… και η «στρατηγική υπομονή» της Ansar Allah…

Δευτέρα 16 Μάρτη (00.23) >> Στο πολύγωνο της απάντησης στην επίθεση των θεοναζί + ψοφιοκουναβιστάν είναι φανερή η δράση τόσο της Hezb’ Allah όσο και των ιρακινών πολιτοφυλακών των popular mobilization units / PMU. Οι τελευταίοι κτυπούν την αμερικανική βάση στο (υπό κουρδικό έλεγχο) Erbil στο βόρειο ιράκ, την αμερικανική πρεσβεία στη Βαγδάτη∙ ενώ ως τώρα έχουν καταρρίψει ένα ιπτάμενο βυτίο του us army, κάτι που αποτελεί σημαντική ποιοτική αναβάθμιση αφού ως τώρα καμία απ’ τις πολιτοφυλακές της αντίστασης δεν είχε πετύχει (δεν είχε τα μέσα για) κάτι τέτοιο.

Λείπει όμως ακόμα κάποιος. Η Ansar Allah, οι περήφανοι και ακατάβλητοι υεμενίτες. Γιατί;

Οι θεοναζί ενδιαφερόμενοι έχουν (as usual) την απάντηση: η οργάνωση φοβάται μην σκοτώσουν τα στελέχη της, ίσως έχει ξεμείνει και από όπλα… Καταλαβαίνετε: είναι ψιλοξοφλημένη, αγκομαχάει…

Αλήθεια;

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

ΠΡΟΣΟΧΗ!

Δευτέρα 9 Μάρτη (01.15) >> Η σημερινή έκδοση της ασταμάτητης μηχανής έχει 6 + 1 αναφορές. Χωρισμένες σε δύο ομάδες. Η πρώτη (ανοικτή), με 4 αναφορές, αφορά μερικά πρακτικά / πολεμικά στοιχεία του πολέμου κατά της Τεχεράνης. Η δεύτερη (κλειστή), με 2 αναφορές, αφορά το πως και γιατί της συμμετοχής του ελλαδιστάν σ’ αυτόν τον πόλεμο.

(Ενδιάμεσα σ’ αυτές τις δύο ομάδες bonus ένα υποτιτλισμένο video σχεδόν 40 λεπτών, που μπορεί να σας ενδιαφέρει…)

Η δημοσιοποίηση των αναφορών της πρώτης ομάδας αποφασίστηκε την τελευταία στιγμή. Δεν είναι δουλειά μας να γράφουμε για τέτοια θέματα, ακόμα κι αν τα παρακολουθούμε. Ωστόσο: πολλοί και διάφοροι, από (βαθιά) αδιαφορία, από διανοητική οκνηρία ή λόγω της φυλάκισής τους στα στερεότυπα της νεανικής τους ηλικίας (πριν κάτι δεκαετίες…) παίρνουν στα σοβαρά τα πολεμικά ανακοινωθέντα των δημαγωγών των δυτικών ιμπεριαλισμών. Κι απ’ αυτά βγάζουν πολιτικά συμπεράσματα. Όλο κλάψα για την αμερικανο-ισραηλινή «ανωτερότητα»: αυτό τελικά βολεύει, γιατί μπροστά στην φοβερή και τρομερή «δύναμη του εχθρού» (;;;;; – της Ουάσιγκτον, της δύσης γενικά, του «συλλογικού Epstein»), δεν χρειάζεται («δεν έχει νόημα»…) να δράσουν αποφασιστικά.

Η αισθητική και η ψυχολογία των losers έχει στοιχειώσει την δυτική (κοινωνική) αριστερά. Για την πολιτική δεν λέμε κάτι: είναι συνεργάτης. Embeded… Κι όλα αυτά, απ’ τους πάνω κι απ’ τους κάτω είναι καθ’ υπόδειξη: αφού ο αντίπαλος είναι τόσο ισχυρός πού να τρέχεις; Θα χάσεις τον χρόνο σου, θα εκτεθείς τσάμπα…  

Μ’ όλο τον σεβασμό στην περιθωριακότητά μας και χωρίς να την έχουμε ψωνίσει ούτε στο ελάχιστο ότι «θα σώσουμε τον κόσμο», επιτρέψτε μας: η ευκολία της ανακήρυξης «νικητών» απ’ την ίδια πάντα μεριά, αυτήν των δυτικών κρατών / κεφάλαιων και του ιμπεριαλισμού τους, όποια προέλευση, καταγωγή, προσχήματα, αφετηρία κι αν έχει, είναι προδοσία!!! Διανοητικά, συναισθηματικά, σε τελευταία ανάλυση πολιτικά και ηθικά.

Όσο μας αναλογεί κι ακόμα παραπάνω αυτήν την προδοσία θα την κοντράρουμε. Και αυτήν…

Τέτοιους καιρούς.

Ιμπεριαλιστική ασφυξία 1: φαντασία και παραγωγικότητα

Δευτέρα 9 Μάρτη (01.01) >> Γράφαμε πριν μια βδομάδα ότι:

…Θα σας προτείνουμε μόνο (αποφεύγοντας τις εύκολες εντυπώσεις και την ενδημική παραπληροφόρηση) να προσέξετε αυτήν την ασυμμετρία στις τακτικές, όπως την καταλαβαίνουμε. Οι θεοναζί + ψοφιοκουναβιστάν θέλουν μια «γρήγορη εκκαθάριση»∙ ένα βιαστικό «ήρθαμε, είδαμε, νικήσαμε, φεύγουμε» αφήνοντας πίσω τους καμένη γη… Η τριπλή συμμαχία απ’ την μεριά της, ξέροντας ότι οι θεοναζί + ψοφιοκουναβιστάν έχουν σφικτά όρια (επιμελητείας, όπλων, χρονικά αλλά και «πολιτικά») σκοπεύει (εκτιμάμε…) να τους σύρει με διαδοχικά βήματα στα όριά τους∙ σ’ ένα είδος επιχειρησιακής ασφυξίας.

Το ουκρανικό πεδίο μάχης (ειδικά απέναντι στο νατο) είναι «σχολείο»…

Δεν χρειάστηκαν παρά 5 ή 6 μέρες έκτοτε για να αρχίσει να ξετυλίγεται η επιτυχία της τακτικής της τριπλής συμμαχίας!!! Οι σχετικές «σημαδούρες» διαδέχονται πλέον η μία την άλλη – επιτρέψτε μας να τις διακρίνουμε πεντακάθαρα!

Για παράδειγμα: όταν η δημαγωγική γραμμή των θεοναζί + ψοφιοκουναβιστάν + «συλλογικός δυτικός Epstein» είναι «πόσους πυραύλους να έχουν άραγε [οι ιρανοί]; Πάνω από 2.000 αποκλείεται! Ε, που θα πάει; Θα τους τελειώσουν και θα δουν μετά τι θα πάθουν!!!» ξέρουμε καλά τι σημαίνει! Τα ίδια έλεγαν για το ρωσικό πυραυλικό οπλοστάσιο στο ουκρανικό πεδίο μάχης: περίμεναν να εξαντληθεί όπου νάναι (ας αφήσουμε την «αποκάλυψη» ότι φτιάχνονταν με τσιπ από … πλυντήρια!…) Ακόμα περιμένουν….

Καθαρά και μόνο για την αντιπληροφόρησή σας τέσσερεις «εστιάσεις» σ’ αυτό το ζήτημα, στο μεσανατολικό πεδίο μάχης. Ελπίζουμε ότι θα διαλύσουν την «ομίχλη» της δυτικής, καθεστωτικής παραπληροφόρησης για το τι πράγματι συμβαίνει εκεί.

Πρώτα ένα χαρακτηριστικό κλιπ: να πως εκτοξεύονται πολλοί απ’ τους ιρανικούς πυραύλους, κα να γιατί είναι αδύνατο καν και καν να εντοπιστούν (πολύ λιγότερο να καταστραφούν!) οι θέσεις εκτόξευσης:

Υπόγειοι, αθέατοι εκτοξευτές, κάτω απ’ την έρημο!

Ύστερα ένας πίνακας που παρουσίασε πολύ πρόσφατα (ανάμεσα σε αρκετά άλλα σημαντικά στοιχεία – περισσότερα στη συνέχεια) ο Theodor Postol. Πρόκειται για αμερικάνο «σούπερ» ειδικό στην πυραυλική και πυρηνική τεχνολογία, καθηγητή στο ΜΙΤ, σύμβουλο διάφορων αμερικάνων προέδρων (όχι όμως του ψόφιου κουναβιού) που επέμενε (μάταια…) επί μήνες μην κάνετε πόλεμο κατά της Τεχεράνης, θα σπάσετε τα μούτρα σας:

Σύμφωνα με τις θεοναζί υπηρεσίες (και όχι, ας πούμε, την ασταμάτητη μηχανή) η Τεχεράνη μπορεί να κατασκευάζει 240 έως 300 βαλλιστικούς πυραύλους κάθε μήνα, με εμβέλεια ως και την θεοναζί επικράτεια. Αν υποθέσουμε («αν»….) ότι η Τεχεράνη ξέμεινε εντελώς το περασμένο καλοκαίρι από τέτοιους πυραύλους, από τότε ως το τέλος Φλεβάρη του 2026, σε 8 μήνες, θα κατασκεύασε από 2.000 ως 2.400 τέτοιους. Αλλά βέβαια α) ΔΕΝ ξέμεινε καθόλου (το αντίθετο), β) οι θεοναζί υπηρεσίες κάνουν «εκτιμήσεις»-προς-τα-κάτω (πώς αλλιώς;) γ) η παραγωγή τέτοιων πυραύλων συνεχίζεται στα υπόγεια εργοστάσια, και δ) η Τεχεράνη έχει και συμμάχους, γνωστούς για την …. σημαντική παραγωγικότητά τους …με … τσιπ πλυντηρίων ή … ρόδες ποδηλάτων… ότι τέλος πάντων γουστάρει η Ursula, η Kaja και οι υπόλοιποι δυτικοί πολέμαρχοι…

Στον ίδιο πίνακα φαίνεται ότι η «παραγωγική δυνατότητα» των ηπα (το μόνο στρατοβιομηχανικό σύμπλεγμα που τους φτιάχνει) σε patriot και thaad είναι αντίστοιχα 50 και 8 κομμάτια τον μήνα. Με δεδομένο ότι χρειάζονται τουλάχιστον 2 patriot ή/και 2 thaad για να ανασχέσουν 1 βαλλιστικό πύραυλο (αν τα καταφέρουν…), στην καλύτερη των περιπτώσεων ο θεοναζί + ψοφιοκουναβιστάν στρατός θα μπορούσε να ανασχέσει 25 (μέσω patriot) + 4 (μέσω thaad) = 29 ιρανικούς βαλλιστικούς πυραύλους κάθε μήνα… από τους 240 έως 300 (κατ’ ελάχιστον) που θα μπορούσε να εκτοξεύσει η Τεχεράνη!

Συμπέρασμα: από 211 έως 271 ιρανικοί βαλλιστικοί πύραυλοι (ανά μήνα, όσο πάει…) περνάνε, κτυπάνε – και στέλνουν φιλάκια… Κατά μέσο όρο και κατ’ ελάχιστο 7 – 9 κάθε μέρα…

Να γιατί πλέον οι θεοναζί + ψοφιοκουναβικοί ετοιμάζονται «να ξύσουν τον πάτο του βαρελιού» για αντιπυραυλικούς πυραύλους, παίρνοντας πίσω όσους έχουν δώσει ακόμα και … στη νότια κορέα!! Να γιατί οι πετροχούντες της αραβικής χερσονήσου και οι αμερικανικές βάσεις εκεί έχουν ξεμείνει εντελώς και απλά … χαζεύουν τις ιρανικές επιθέσεις…

Να γιατί ο Postol φώναζε πριν «που πας ρε Καραμήτρο;;;;» – και τώρα γελάει! Its pure arithmetic stupid!!!

 Εκεί έφτασε η πρώην «μόνη υπερδύναμη του πλανήτη». Στο «κι ο θεός να βάλει το χέρι του»!!! Θα σώσει ο μεγαλοαδύναμος την … blackrock; Εξαγριωμένοι οι πετροχουντικοί της αραβικής χερσονήσου απ’ το γεγονός ότι ενώ ζήτησαν ξανά και ξανά και ξανά απ’ το ψοφιοκουναβιστάν να ΜΗΝ επιτεθεί στην Τεχεράνη αυτό τους έγραψε κανονικά, προσπαθούν να αποσύρουν τώρα τις συμμετοχές τους απ’ το διαμάντι στο στέμμα της “παγκοσμιότητας” του δολαρίου. Θέλουν πίσω πολλά, πάρα πολλά δισεκατομμύρια. Για να γίνουν τα πράγματα ακόμα χειρότερα η blackrock αρνείται να τους τα δώσει∙ προφανώς δεν τα έχει! Επιβάλει … capital control (!!!) πράγμα που απ’ την μια μεγαλώνει την εξαγρίωση, και απ’ την άλλη σπρώχνει την μετοχή της blackrock στα τάρταρα. Αν αυτός ο σεισμός δεν τελειώσει γρήγορα, η κατάρρευση της lehman brothers το 2008 θα μοιάζει με απλή φαγούρα μπροστά στη χρεωκοπία της blackrock!

Ιμπεριαλιστική ασφυξία 2: αστοχία και κατάθλιψη

Δευτέρα 9 Μάρτη (00.52) >> Μπορούν όμως πράγματι οι patriot (για τους thaad πιο κάτω) να ανασχέσουν οποιονδήποτε βαλλιστικό πύραυλο; Και με τι «απόδοση»;

Ο Postol εξασφάλισε (και έδειξε) μερικές εντυπωσιακές νυχτερικές φωτογραφικές λήψεις με time lapse απ’ τις θεοναζί προσπάθειες ανάσχεσης των ιρανικών βαλλιστικών πυραύλων με patriot τον περασμένο Ιούνη. Του 2025. (Αν έχετε ρομαντικές τάσεις ακόμα και σε συνθήκες πυραυλικών αναμετρήσεων θα συγκινηθείτε…)

Εδώ ένας τέτοιος βαλλιστικός έχει πράγματι ανασχεθεί: η μεγάλη φωτεινή μπάλα οφείλεται στην σύγκρουση ενός patriot μ’ αυτόν.

Εδώ οι μικρές εκρήξεις οφείλονται στην προγραμματισμένη εκ κατασκευής «αυτοκαταστροφή» των patriot έτσι ώστε αν δεν βρουν στόχο να μην κτυπήσουν «φίλιο» έδαφος πέφτοντας:

Τέσσερεις αυτοκαταστροφές / αποτυχίες ανάσχεσης:

Δεκαεννιά αυτοκαταστροφές / αποτυχίες ανάσχεσης!!! 19 patriot εκτοξεύτηκαν και απέτυχαν να βρουν στόχο!

Δέκα οκτώ αυτοκαταστροφές / αποτυχίες ανάσχεσης, ενώ τρεις (3) βαλλιστικοί πέρασαν! Τρεις εντελώς ευθύγραμμες τροχιές (οι δύο σημειωμένες με το advanced ballistic missile contrail) δείχνουν την πετυχημένη πορεία τους ως τους στόχους τους…

Εδώ πια έχουμε …. «έργο τέχνης μέσα στη νύχτα»!!! Οι patriot εκτοξεύονται, προχωρούν, δεν πετυχαίνουν τίποτα και … μαραίνονται αυτοκαταστρεφόμενοι:

Να και δύο clip από τον ουρανό του Τελ Αβίβ, κάποια απ’ αυτές τις τελευταίες νύχτες, του Μάρτη του 2026: το πρώτο δείχνει το πως 3 patriot αποτυγχάνουν να ανασχέσουν έναν εισερχόμενο βαλλιστικό∙ το δεύτερο δείχνει έναν ιρανικό πύραυλο διασποράς του οποίου η κεφαλή “ανοίγει” και απελευθερώνει 80 μικρότερους πυραύλους:  απέναντι σ’ αυτό το σχέδιο δεν υπάρχει πουθενά στον πλανήτη μέθοδος ανάσχεσης!!!

Τι δείχνουν αυτά (και πολλά παρόμοια); Τα δυτικά οπλοστάσια διαφημίζονται σαν παντοδύναμα, αφού οι ιδιωτικές εταιρείες που τα φτιάχνουν πρέπει να πουλάνε… Η αξία τους; Χμμμμ… Οι αντίπαλοί τους αντίθετα (Τεχεράνη… Μόσχα… Πεκίνο… Άγκυρα….) έχουν κρατικά στρατοβιομηχανικά συμπέγματα, όπου το αυστηρό κριτήριο είναι η αποτελεσματικότητα∙ όχι οι «δημόσιες σχέσεις».

Το αποτέλεσμα είναι ότι οι πολυδιαφημισμένοι patriot έχουν ανεκτή απόδοση εναντίον drones, και πάλι σε μια σχέση τουλάχιστον 2 (πανάκριβων) patriot για 1 (φτηνό) drone (καταλαβαίνετε τι σημαίνει από άποψη κόστους κάτι τέτοιο και πόσο βιώσιμο είναι;)∙ αλλά απέναντι σε βαλλιστικούς πυραύλους η αποτελεσματικότητά τους είναι κάτω από 10%!!!

Διορθώνουμε κατά συνέπεια τον υπολογισμό της προηγούμενης ανάρτησης. Η μηνιαία αμερικανική παραγωγή patriots, τα 50 κομμάτια, θα ανασχέσουν όχι 25 αλλά μόνο 2,5 ιρανικούς βαλλιστικούς. Από τους 240 ως 300 διαθέσιμους…

Σημαίνει κάτι αυτό; Φυσικά: σημαίνει ότι ήδη η Τεχεράνη μπορεί να γίνει “εκλεκτική”! Να εκτοξεύει μικρό αριθμό βαλλιστικών με την βεβαιότητα πως ο καθένας να φτάνει στο στόχο του∙ και να συντηρεί έτσι έναν πόλεμο φθοράς μεγάλης διάρκειας.

Τόμπολα!!!

Κάτι ακόμα, πιο συντριπτικό. Λέγεται «λίβανος 2024», και δεν θα αρέσει σε πολλούς. Τα 4.500 τετραγωνικά χιλιόμετρα του νότιου λιβάνου που θεωρούνται έδαφος της Hezb’ Allah ήταν κάτω από αδιάκοπη θεοναζί επιτήρηση επί 24 χρόνια, συνεχόμενα, 24/7, με drones, δορυφόρους, κατασκόπους∙ μια εδαφική ζώνη «χαρτογραφημένη» μέχρι τον τελευταίο κόκκο. Όμως όλη αυτή η θεοναζί εναέρια πανοπλία στάθηκε αδύνατο να εμποδίσει την εκτόξευση από 8 έως 20 ρουκετών και πυραύλων καθημερινά, επί 2+ μήνες, απ’ την Hezb’ Allah, σ’ όλη την βόρεια ζώνη της θεοναζί επικράτειας σε βάθος 20 χιλιομέτρων. Η ολοκληρωτική επιτήρηση με κάθε διαθέσιμο γκάτζετ απέτυχε να ελέγξει την εφευρετικότητα και την φαντασία της αντίστασης∙ την περιόρισε μόνο, χωρίς αυτό να μπορεί να θεωρηθεί καν και καν «νίκη»! (Πρόκειται για την Hezb’ Allah που διάφοροι την θεωρούσαν «ηττημένη» τους τελευταίους μήνες∙ νάτην πάλι εδώ εντελώς ζωντανή..…)

Η έκταση του νότιου λιβάνου, αυτά τα 4.500 τετραγωνικά χιλιόμετρα τα οποία ο σούπερ ντούπερ δυτικός μιλιταρισμός απέτυχε να ελέγξει, είναι μόλις το 0,002% της ιρανικής επικράτειας. Επιπλέον η Τεχεράνη δεν κάνει «εκστρατεία παρενόχλησης στα σύνορα». Κάνει μια καλά οργανωμένη, μεθοδική, με διαδοχικά βήματα εκστρατεία κατά της θεοναζί, απαρτχάιντ βαρβαρότητας και των βάσεων του αμερικανικού ιμπεριαλισμού στη μέση Ανατολή (αν χρειαστεί και πιο πέρα). Μια αντεπίθεση σε βάθος εκατοντάδων χιλιομέτρων.

Οι θεοναζί δεν κατάφεραν να εμποδίσουν από 8 ως 20 πυραυλικές επιθέσεις εναντίον τους κάθε μέρα από 4.500 τετραγωνικά χιλιόμετρα λιβανέζικου εδάφους έχοντας απόλυτη αεροπορική υπεροχή με κάθε τρόπο επί 24 χρόνια. Μαζί με την centcom είναι αδύνατο να αντιμετωπίσουν δεκάδες εκτοξεύσεις πυραύλων (ακόμα και …. απ’ την έρημο!) και εκατοντάδες διαρκείς εκτοξεύσεις drones από μια έκταση 366 φορές μεγαλύτερη, από δεκάδες και εκατοντάδες σημεία / πλατφόρμες διάσπαρτες σ’ αυτήν.

Δεν χρειάζεται να είναι κανείς … σιίτης για να το καταλάβει!!!

Ιμπεριαλιστική ασφυξία 3: ευστοχία και τύφλα…

Δευτέρα 9 Μάρτη (00.46) >> Τι γίνεται όμως με το πανάκριβο και δύσκολο στην παραγωγή του (μόλις 8 πύραυλοι ανά μήνα…) «υπερόπλο» thaad; Θεωρητικά αυτά τα συστήματα είναι σε θέση να ανασχέσουν βαλλιστικούς πυραύλους, ακόμα και εκτός ατμόσφαιρας, πάντα σε αναλογία τουλάχιστον 2 προς 1.

Το βασικό τους πλεονέκτημα είναι η μεγάλη ως πολύ μεγάλη εμβέλεια των πανάκριβων σταθερών ραντάρ τους: για να έχει ελπίδες η ανάσχεση ενός βαλλιστικού πυραύλου πρέπει οι «αντιπύραυλοι» να τον «πετύχουν» όχι στο τελικό στάδιο, στην κάθοδό του, αλλά στη μέση χοντρικά της πορείας / τροχιάς του∙ δηλαδή πολλές δεκάδες ή και εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά απ’ τον στόχο του. Γι’ αυτό και στα thaad τα ραντάρ είναι το πιο κρίσιμο κομμάτι∙ τα υπερπολύτιμα μάτια.

Να λοιπόν τι συνέβη με δαύτα τις 4 – 5 πρώτες ημέρες της καλά σχεδιασμένης και υπολογισμένης ιρανικής αντεπίθεσης:

Τα thaad δεν μπόρεσαν να προστατέψουν ούτε τους εαυτούς τους! Καταστράφηκαν! Που σημαίνει ότι η «αεράμυνα» τόσο της θεοναζί επικράτειας όσο και των αμερικανικών βάσεων και λοιπών spots στις αραβικές πετροχούντες σχεδόν τυφλώθηκε! Λέμε «σχεδόν» επειδή υπάρχουν ακόμα τα λεγόμενα «ιπτάμενα ραντάρ». Μόνο που αυτά αφενός δεν μπορούν να πετούν συνέχεια, και αφετέρου το καθένα μπορεί να εποπτεύει ένα μόνο τμήμα του αέρα από κάτω του, ανάλογα με την τροχιά του.

Σε κάθε περίπτωση, μόλις την 4η ή την 5η μέρα της ιρανικής αντεπίθεσης, δηλαδή ως τις 4 Μάρτη, το μόνο που απέμεινε στους θεοναζί + σταυροφόρους ήταν / είναι τα μικρής εμβέλειας ραντάρ των (άχρηστων) patriot και τα ακόμα μικρότερης του θρυλικού “iron dome”. Δηλαδή; Σχεδόν ξεβράκωμα!

Μήπως υπερβάλλουμε; Δεν έχουν πάντα οι θεοναζί + ψοφιοκουναβικοί υπεροπλία στον αέρα, έστω με τα πολεμικά και βομβαρδιστικά αεροπλάνα τους; Πράγματι∙ αλλά με πολλούς αστερίσκους. Γιατί τα αεροπλάνα απαιτούν αεροδρόμια. Όχι μόνο για να προσγειώνονται και να απογειώνονται. Αλλά και για να «φορτώνουν». Κυρίως όμως για να συντηρούνται και να επισκευάζονται: όλα αυτά τα γκάτζετς, μετά από κάθε «έξοδο» χρειάζονται αρκετές ώρες συντήρησης, ελέγχου των συστημάτων τους, κλπ∙ που σημαίνει ειδικούς, ανειδίκευτους, μηχανήματα∙ εκείνο που λέγεται βάση.

Όταν λοιπόν κτυπιούνται αυτές οι βάσεις, όταν κτυπιούνται οι απόλυτα απαραίτητες υποδομές, τότε τα πολεμικά και τα βομβαρδιστικά είναι αναγκασμένα να οπισθοχωρήσουν, να χρησιμοποιήσουν βάσεις «εκτός εμβέλειας» των αντίπαλων πυραύλων – απομακρυνόμενα απ’ τους στόχους τους.

Αυτό είναι το δράμα με τα αεροπλανοφόρα. Ο us army έχει μεταφέρει ένα (το Abraham Linkoln) σε θέση που κανονικά θα έπρεπε να λειτουργεί ως πλωτό αεροδρόμιο / βάση σχετικά κοντά στην ιρανική επικράτεια. Όμως αυτά τα πλωτά μαμμούθ είναι πλέον εξαιρετικά ευάλωτα (πολύ περισσότερο απ’ τις χερσαίες βάσεις!) εξαιτίας της «ανάπτυξης» υπερχητικών και stealth αντι-πλοϊκών πυραύλων (χώρια οι τορπίλες και τα ηλεκτρικά / αθόρυβα υποβρύχια που επίσης διαθέτει η Τεχεράνη). Το έχουμε πει: ακόμα και μια κλήση 5 μοιρών, χωρίς άλλη ζημιά, αχρηστεύει ένα αεροπλανόφορο: κάπως έτσι τσακίστηκε να φύγει ο us army με τα δύο αεροπλανοφόρα του απ’ την υεμένη, με την ουρά στα σκέλια …

Έτσι ο «Αβραάμ» έχει αναγκαστεί να «παρκάρει» εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά απ’ την απόσταση που θα ήταν η «φυσιολογική» για να κάνουν τα πολεμικά του άνετα τις επιδρομές τους. Αυτό, με την σειρά του, δυσκολεύει τις συγκεκριμένες επιδρομές (χρειάζεται οπωσδήποτε εναέριος ανεφοδιασμός για να πάνε και να έρθουν∙ αλλά τα ιπτάμενα βυτία θεωρούνται ευάλωτα επειδή πετούν αργά και εντοπίζονται εύκολα απ’ τα ραντάρ…)

Εν τέλει: στο βαθμό που μπορούν ακόμα να συντηρούν και να επισκευάζουν τα πολεμικά και τα βομβαρδιστικά τους, οι θεοναζί + ψοφιοκουναβικοί μπορούν πράγματι να συνεχίσουν τους βομβαρδισμούς. Στο βαθμό, όμως, που η αεράμυνά τους «χάνει» διαρκώς και στο βαθμό που έχουν τυφλωθεί, ζορίζονται όλο και περισσότερο αποτυγχάνοντας∙ έχοντας μπροστά τους το σοβαρό ενδεχόμενο ότι στη σταδιακή, μεθοδική τακτική της η Τεχεράνη (και η τριπλή συμμαχία) δεν έχει χρησιμοποιήσει ακόμα τα πιο αναβαθμισμένα μέσα της εναντίον τους.

Σ’ αυτές τις συνθήκες η επιμελητειακή υποστήριξη στα μετόπισθεν αποκτάει ακόμα μεγαλύτερη σημασία – για τον θεοναζί / δυτικό ιμπεριαλισμό.

Ας πούμε: η νότια κύπρος… Ή και το ελλαδιστάν…

Ιμπεριαλιστική ασφυξία 4: περσόνες και κόκα…

Δευτέρα 9 Μάρτη (00.39) >> Μας πήρε μερικούς μήνες για να καταλάβουμε. Τι; Το βιολί που βαράνε οι δυτικές πολιτικές βιτρίνες όταν ανοίγουν το φιδίσιο στόμα τους. Η επίμονη απορία μας ήταν: μα δεν καταλαβαίνουν; δεν βλέπουν την πραγματικότητα; δεν έχουν συμβούλους; Πώς είναι δυνατόν να σκέφτονται, να μιλούν και να δρουν τόσο ηλίθια;

Ανήκουμε σ’ εκείνους, πολλούς ή λίγους (μάλλον το δεύτερο) που ωρίμασαν διανοητικά έχοντας στο προσκεφάλι τους και τον Μαρξ (για την ψευδή συνείδηση που είναι η ιδεολογία…), και τον Χέγκελ μαζί με τον Λούκατς (για την αλλοτρίωση…), και τους Καταστασιακούς και τον Debord (για την κοινωνία του θεάματος…), και την «σχολή της Φραγκφούρτης» – και, οπωσδήποτε, την εργατική αυτονομία. Για κάποιους λόγους θεωρούσαμε, όχι αυθαίρετα κατ’ αρχήν, πως η καταστροφή της επίγνωσης της πραγματικότητας, του συν-ειδέναι, της συνείδησης δηλαδή (πριν μηχανοποιηθεί κι αυτή!!!) προοριζόταν για τους υποτελείς. Για τις μάζες. Και ότι (αντίθετα) οι «κεφαλές της εξουσίας» θα εξείχαν πάντα απ’ την σύγχιση και τις παραισθήσεις, αν όχι για άλλον λόγο τουλάχιστον επειδή θα έπρεπε να κουμαντάρουν εαυτές, το πόπολο – και τους αντιπάλους τους…

Μέχρι που έσκασε το ψόφιο κουνάβι, όχι οπουδήποτε αλλά στο «κέντρο» των δυτικών καπιταλισμών / κρατών / παρακρατών / ιμπεριαλισμών. Αν μπορείτε να αποστασιοποιηθείτε απ’ την τρέχουσα ψοφιοκουναβική βία, πρόκειται για «θησαυρό»!!! Γιατί συμπυκνώνει όλα τα χαρακτηριστικά των δυτικών (ας πούμε: ευρωπαϊκών…) πολιτικών βιτρινών, χαρακτηριστικά που σκόρπια-εδώ-κι-εκεί εκδηλώνονταν εδώ και χρόνια, χαρακτηριστικά που παρακάμπταμε σαν τέτοια θεωρώντας τα εξαιρέσεις, υπερβολές ή ψάχνοντας το «κρυφό νόημά τους»… Και τα συμπυκνώνει σε υπερθετικό βαθμό και a la ameriken – όμως τι άλλο θα μπορούσε να συμβεί;

Λοιπόν; Κάναμε λάθος νομίζοντας ότι η γενικευμένη πλαστογράφηση προορίζεται αποκλειστικά για τους υποτελείς και ότι τα αφεντικά (οι πολιτικές βιτρίνες τους, οι ειδικοί τους, ακόμα και αυτά καθ’ αυτά τα καπιταλιστικά αφεντικά) θα κρατούν για λογαριασμό τους πάντα μια κάποια οργανική, ρεαλιστική σχέση με την πραγματικότητα! Κάποιο είδος «αλήθειας» που να αντέχει. Όπως θα έκανε λάθος όποιος νομίζει ότι ισχύει στην πράξη το δόγμα αυτό που πουλάμε δεν το πίνουμε για τους κοκα-έμπορους!

Όχι λοιπόν! Κάναμε το λάθος! Και κάναμε λάθος αν και είχαμε προειδοποιηθεί. To 2003 (προ-ϊστορία; ή προ-ειδοποίηση;) ο «ειδικός σύμβουλος ασφαλείας» του τότε αμερικάνου προέδρου Bush B ονόματι Karl Rove είχε δηλώσει σε δημοσιογράφους (εν όψει μιας ιμπεριαλιστικής επίδειξης, της εισβολής στο ιράκ):

…Είμαστε μια αυτοκρατορία πλέον, και όταν δρούμε δημιουργούμε την δική μας πραγματικότητα. Κι ενόσω εσείς θα μελετάτε αυτήν την πραγματικότητα – με ζήλεια – εμείς θα δρούμε ξανά, δημιουργώντας άλλες νέες πραγματικότητες, τις οποίες θα μπορείτε να μελετήσετε επίσης, κι έτσι θα πηγαίνουν τα πράγματα. Είμαστε πρωταγωνιστές της ιστορίας … και εσείς, όλοι εσείς, θα μείνετε πίσω και απλά θα μελετάτε τι κάνουμε…

Δεν είχε καταλάβει (κι ούτε εμείς καταλάβαμε τότε) ότι ανακατασκευάζοντας διαρκώς την πραγματικότητα, αργά ή γρήγορα, αυτοί οι «κατασκευαστές πραγματικοτήτων» θα έπεφταν θύματα της ίδιας τους της παραγωγής – ψευδαισθήσεων. Και ότι απ’ αυτό το βαθύ πηγάδι ούτε θα μπορούν ούτε θα θέλουν να βγουν…

Η εκτόξευση του ψόφιου κουναβιού στη θέση του κουμανταδόρου του αμερικανικού ιμπεριαλισμού και των ακολούθων του (των δυτικών όμοιων) έσκισε το παραπέτασμα που μας εμπόδισε να καταλάβουμε ότι οι δυτικοί έμποροι παραισθήσεων μεγαλείου πίνουν πια αυτό που πουλάνε – κι αυτό το κάνουν επί δυο τουλάχιστον γενιές!

Το ψόφιο κουνάβι σε υπερθετικό βαθμό εμφανίζεται στην δημοσιότητα ως … είδηση! Ως «πρωτοσέλιδο» ή/και ως «viral». Δηλαδή ως προϊόν των media. Σε μικρότερο βαθμό το ίδιο ακριβώς κάνουν σχεδόν όλες οι υπόλοιπες πολιτικές βιτρίνες: πρέπει να τραβούν την προσοχή∙ πρέπει να παράγουν και να αναπαράγουν την αίσθηση μιας «κατάστασης έκτακτης ανάγκης»∙ πρέπει να παράγουν και να αναπαράγουν τον φόβο και τον οίκτο (επ’ αυτού δείτε το video Κάπου στην Ανατολή στη συνέχεια…)∙ πρέπει με δυο λόγια να παράγουν και να αναπαράγουν την εντύπωση-της-δύναμης ακόμα κι αν έχουν χαθεί σχεδόν όλες οι υλικές και ιδεολογικές βάσεις της στον παγκόσμιο, ενδοκαπιταλιστικό ανταγωνισμό : καπιταλιστική παραγωγή, νομισματική υπεροχή, χρηματοπιστωτική κυριαρχία, τεχνολογική υπεροχή, «ανθρωπισμός»∙ and last but not least: στρατιωτική / πολεμική υπεροχή.

Μα πως γίνεται αυτό; Πώς γίνεται δηλαδή να μιλάει η παραισθησιακή, παρανοϊκή γλώσσα του κράτους / κεφάλαιου χωρίς να λαμβάνει υπόψη της που βρίσκεται; Γίνεται και παραγίνεται! Και δεν είναι καν η πρώτη φορά στην ιστορία του καπιταλισμού. Αλλά δεν θα ανοίξουμε εδώ συζήτηση. Θα προτείνουμε μόνο την κριτική ανάγνωση (με όλη την ευφυή προσαρμογή στα σημερινά δεδομένα, τα δεδομένα της κοινωνίας του υπερ-θεάματος και της 4ης βιομηχανικής επανάστασης) της  18ης Μπρυμαίρ. Για τον ρόλο της σύγχρονης κρατικής / καπιταλιστικής γραφειοκρατίας, αυτού του κοινωνικού στρώματος των «ειδικών / συμβούλων»∙ τον ρόλο των συμφερόντων τους όχι με όρους πραγματικότητας αλλά με όρους πρόσφυσης στις δομές εξουσίας, πειρατείας και πλιάτσικου, με όρους βίας δηλαδή∙ τον ρόλο της χρηματιστηριοποίησης στην ενίσχυση αυτής της «φυγής προς το υπερπέραν»∙ τον ρόλο της άμπωτης της εργατικής / ταξικής αρνησικυρίας∙ τον ρόλο της νηπιοποίησης / λουμπενοποίησης μεγάλους μέρους των υποτελών και μέσω τεχνολογίας∙ το πως όλα αυτά συγκλίνουν στην προώθηση «ηγετικών μορφών» (δηλαδή πολιτικών βιτρινών) που είναι ουσιαστικά πλασιέ∙ κλπ κλπ.

Θα επαναλάβουμε μια συμβουλή, κι ας πέσει στον γιαλό: μην δίνετε ιδιαίτερη σημασία στο τι ξεστομίζουν οι δυτικές πολιτικές βιτρίνες. Πορεύονται όλο και βαθύτερα στον 4ο παγκόσμιο πόλεμο, ελπίζοντας ότι «κάτι θα σώσουν» απ’ την παλιά κυριαρχία τους επειδή αυτό διαφημίζουν οι σύμβουλοι, οι ειδικοί, οι μπηχεβιοριστές και οι βιομηχανίες όπλων.

Όμως εκεί η έκβαση δεν θα κριθεί, δεν κρίνεται ήδη, στα λόγια. Κρίνεται σ’ αυτό το γαμημένο πράγμα που ο κάθε Rove ήθελε να είναι του χεριού του, αλλά δεν είναι: στην πραγματικότητα. Την μία και μοναδική.

Και κρίνεται με τα όπλα – δυστυχώς.