Tag: ηπα

Δευτέρα 15 Ιούνη (01.03) >> Την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές το μεν ψόφιο κουνάβι πανηγύριζε καλώντας τα τάνκερ που έχουν αποκλειστεί στον Περσικό να ζεστάνουν τις μηχανές τους (για να περάσουν απ’ τα «απελευθερωμένα» στενά του Ορμούζ…), η δε Τεχεράνη ανακοίνωνε ότι υπάρχουν σημεία των «μέτρων αποκατάστασης της εμπιστοσύνης» (MOU) που δεν έχουν ξεκαθαριστεί ακόμα, οπότε δεν υπάρχει ολοκληρωμένη συμφωνία.

Η σύγχυση ήταν «αέρας στα πανιά» τότε που ο Κολόμβος ξεκίνησε για τις ινδίες και έπεσε πάνω σε μια άγνωστη «νέα ήπειρο». Αλλά αυτό δεν ισχύει πάντα. Για την ακρίβεια δεν ισχύει σχεδόν ποτέ.

Το ψόφιο κουνάβι έκλεισε τα 80 και νομίζει ότι είναι ο «Μεγάλος Τιμονιέρης». Δεν έχει καταλάβει, ούτε και μπορεί.

Δευτέρα 15 Ιούνη (00.46) >> Μήπως αδικούμε το ψοφιοκουναβιστάν; Μήπως, βρε αδερφέ, υπάρχει εκεί μια γνήσια θέληση για ειρήνη που την χαλούν (όπως διαδίδουν διάφοροι) πότε οι κακές παρέες, πότε τα λόμπυ, και πότε η συμπεριφορική άνοια;

Αυτή η «γνήσια θέληση» εκδηλώθηκε (είπαν…) πριν σχεδόν ένα χρόνο, στις 15 Αυγούστου του 2025, όταν το ψόφιο κουνάβι συνάντησε την ανεγκέφαλη αλεπού (aka Putin) στο Ancorage της Αλάσκας. Για τους δικούς της ιδιαίτερους λόγους η Μόσχα υποκρίθηκε ότι «έφαγε» τις «καλές προθέσεις» του ψόφιου κουναβιού. Όμως ξέρει ότι στην πράξη η Ουάσιγκτον όχι μόνο δεν πήρε πίσω κάποια / κάποιες απ’ τις εκατοντάδες «κυρώσεις» που έχει επιβάλει στη Μόσχα, αλλά υπό το ψόφιο κουνάβι επέβαλε και καινούργιες.

Καμιά ειρήνη λοιπόν εκεί που το ψόφιο κουνάβι διαφήμιζε εαυτόν ως «μάγο». Λογικό. Η μόνη διαφορά της διοίκησης του ψόφιου κουναβιού σε σχέση με την διοίκηση του νυσταλέου Jo είναι ότι η δεύτερη μιλούσε πολύ κατά της Μόσχας ενώ η πρώτη όχι. Αυτό επιτρέπει στη Μόσχα να εστιάσει στους αντίπαλους που θεωρεί ευκολότερο να στριμώξει: στους ευρωπαϊκούς ιμπεριαλισμούς. Στην πράξη πάντως ο 4^ος παγκόσμιος πόλεμος συνεχίζεται κανονικά και στο ουκρανικό πεδίο μάχης.

Δεν το λέμε εμείς! Το λέει ο ναρκοRubi, σε επίσημη «κατάθεση» στο κογκρέσσο, πριν κάτι λιγότερο από δυο βδομάδες:

Δευτέρα 8 Ιούνη (00.29) >> Την προβοκατόρικη τακτική που περιγράφουμε στη συνέχεια (τακτική των δυτικών ιμπεριαλισμών κατά της ρωσίας) χρησιμοποιεί και το θεοναζί, απαρτχάιντ καθεστώς… Αλλά με πολύ χειρότερους σε βάρος του συσχετισμούς.

Η «συμφωνία» του πριν μια βδομάδα να μην βομβαρδίσει την Dahieh (μετά από τα μπινελίκια του ψόφιου κουναβιού στον αρχιχασάπη…), ένα πυκνοκατοικημένο προάστιο στα νότια της Βηρυτού, ήταν αυτό που θα περίμενε ο καθένας: ψεύτικη. Το θεοναζί, απαρτχάιντ καθεστώς έχει ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα: ηττάται απ’ την Hezb’ Allah, και το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να σκοτώνει αμάχους. Η Dahieh είναι ο αγαπημένος στόχος του εδώ και πολλά χρόνια: κατοικείται κυρίως από σιίτες που εύλογα στηρίζουν την λιβανέζικη αντίσταση.

Οι «φρουροί της επανάστασης» τήρησαν την απειλή τους αργά χτες το βράδυ: αν επιτεθείτε στην Dahieh θα επιτεθούμε στο ισραήλ. Σε πρώτη φάση δεν ήταν μια «πληθωρική» επίθεση∙ μάλλον μια ανταπόδοση προειδοποίησης με στόχο ένα αεροδρόμιο. Οι θεοναζί θα προσπαθήσουν να «απαντήσουν»… Κι όταν θα αρχίσουν να πέφτουν σα βροχή οι ιρανικοί πύραυλοι, θα τρέξουν στο ψόφιο κουνάβι παρακαλώντας να ισοπεδώσει το ιράν… Ή να μεσολαβήσει… για άλλη μια «εκεχειρία»…

Η μικρή λάμψη στον ουρανό είναι το ίχνος ενός ιρανικού πυραύλου την ώρα που πλησιάζει τον στόχο του – όπως φαινόταν απ’ την Χεβρώνα, χτες βράδυ.

Επιστροφή στο τετράγωνο νο 1 λοιπόν; Ποιος ξέρει; Κάθε πόλεμος που οι ηττημένοι δεν παραδέχονται την ήττα τους είναι πόλεμος που συνεχίζεται… Μόνο που τώρα η Ουάσιγκτον θα πρέπει να σκεφτεί την «τύχη» του us navy στην περιοχή…

Δευτέρα 1 Ιούνη (00.30) >> Αν το Α κράτος επιτεθεί στο Β, το Β αποδειχθεί εξαιρετικά αποτελεσματικό στην αντιμετώπιση της επίθεσης (δηλαδή: νικήσει) αλλά το Α αρνείται ότι ηττήθηκε, τότε προκύπτει κατ αρχήν ένα μεθοδολογικό (και προφανώς: πολιτικό) «αδιέξοδο»:

– Αν το Α συνεχίσει να επιτίθεται κινδυνεύει με ακόμα μεγαλύτερη ήττα…

– Αν το Α σταματήσει να επιτίθεται είναι σα να αναγνωρίζει στην πράξη την ήττα του…

– Αν το Α προσπαθήσει να «διαπραγματευτεί» ένα κάποιο τέλος της σύγκρουσης θα πέσει πάνω στις απαιτήσεις του Β που έχει νικήσει…

– Αν το Α δεν προσπαθήσει να «διαπραγματευτεί» τότε θα πέσει θύμα της ειρωνικής διαπίστωσης πως δεν-ξέρει-τι-θέλει…

(Ενδιάμεσα σ’ αυτά τα ενδεχόμενα ανθούν … αυτοσχεδιασμοί της μέρας (και της νύχτας)! Γιατί, απ’ όσο ξέρουμε, δεν υπάρχουν κόσμιοι τρόποι του είδους «διαπραγματεύσεις» για να πεισθεί κάποιος που νίκησε ότι όχι, δεν έχει καταλάβει∙ ή για να πεισθεί κάποιος που νομίζει επίμονα ότι έχει νικήσει ότι κοροϊδεύει τον εαυτό του…)

Το πιο πάνω χοντρικό σχήμα δεν έχει την αρετή των ανατριχιαστικών λεπτομερειών με τις οποίες μπορεί να διακοσμήσουν την συγκυρία αλλοπρόσαλλες και ετοιμόρροπες δυτικές πολιτικές βιτρίνες. Είναι μόνο η υπόδειξη του ότι μια πολεμική αναμέτρηση στην οποία ο ηττημένος δεν αναγνωρίζει την ήττα του είναι, απλά, μια πολεμική αναμέτρηση που δεν έχει τελειώσει. Μια αναμέτρηση που συνεχίζεται, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Είτε αυτό λέγεται ανοικτά είτε όχι.

Όποιος θέλει να δει μια συγκεκριμένη έκφραση του πιο πάνω σχήματος ας μην κοιτάει τους 3 μήνες πολέμου κατά της Τεχεράνης αλλά τα πολλά χρόνια πολέμου κατά της Μόσχας∙ κι αν αυτό βοηθάει ας βάλει μπροστά του τα 4+ τελευταία. Οι δυτικοί ιμπεριαλισμοί έχουν ηττηθεί, όχι χτες αλλά απ’ το καλοκαίρι του 2023, όταν σχεδίασαν, μεθόδευσαν, και υλοποίησαν την «μεγάλη αντεπίθεση ως την θάλασσα του Αζόφ» μόνο για να αποτύχουν / ηττηθούν οικτρά. Επί σχεδόν 3 χρόνια από τότε και μετά απλά δεν αναγνωρίζουν την ήττα τους∙ κατά καιρούς διατείνονταν ότι θέλουν μια «εκεχερεία» με τους δικούς τους αποκλειστικά όρους∙ άλλες τόσες φορές απείλησαν ότι θα στείλουν τον δικό τους στρατό να δώσει ένα καλό μάθημα στον ρωσικό∙ και το μόνο απλό, πρακτικό αποτέλεσμα είναι ότι συντηρούν τον πόλεμο με τρόπους που μπορούν (: drones…) χωρίς ελπίδα νίκης μεν, αλλά και χωρίς την «κατάρα» να παραδεχτούν την ήττα τους. The show goes on. Κι όσο το show goes on «κανείς-δεν-ξέρει-τι-θα-απογίνει…».

Το ίδιο ακριβώς «μεθοδολογικό / πολιτικό αδιέξοδο» εμφανίζεται προς το παρόν και στην επίθεση ψοφιοκουναβιστάν και θεοναζί κατά της Τεχεράνης. Για τους ίδιους λόγους.

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Δευτέρα 1 Ιούνη (00.20) >> Υπάρχει μήπως κάποιος «κρυφός κρίκος» (κρυφός στα μέρη μας…) στον ημιάξονα Αθήνας – Λευκωσίας – Τελ Αβίβ;

Πρόσφατα στοιχεία που να αποδεικνύουν κάτι τέτοιο δεν έχουμε. Με βάση όμως την μεθοδολογία του ελληνικού ιμπεριαλισμού επί δεκαετίες μπορούμε να υποθέσουμε ότι υπάρχει.

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Δευτέρα 1 Ιούνη (00.10) >> Ενόσω ψοφιοκουναβιστάν και θεοναζί βρίσκονται στην κατάσταση «πως θα κρύψουμε την ήττα μας» κρατώντας ανοικτό (τόσο ανοικτό όσο χρειάζονται οι traders των πετρελαϊκών futures στα χρηματιστήρια…) το ενδεχόμενο να συνεχίσουν τις επιθέσεις τους (ρισκάροντας να κάνουν την ήττα τους συντριπτική)∙ και ενόσω η προσοχή έχει συγκεντρωθεί στο αν (πώς και πόσο) θα «ανοίξουν τα στενά του Ορμούζ (κάτι που ουσιαστικά είναι λυμένο…) διαφεύγει της προσοχής το μακράν μεγαλύτερο «άγχος» των θεοναζί και όλων των δυτικών συμμάχων τους: η προοπτική να χάσει ο δυτικός χωροφύλακας το πυρηνικό μονοπώλιο που διαθέτει ως τώρα…

Έχει ξεχαστεί, για παράδειγμα, ότι το θεοναζί, απαρτχάιντ καθεστώς επιτέθηκε δυο φορές σε γειτονικά κράτη για να κρατήσει αυτό το μονοπώλιο: την μια φορά το 1981, σ’ έναν υπό κατασκευή πειραματικό πυρηνικό αντιδραστήρα του ιράκ (: Σαντάμ Χουσεϊν) και μια δεύτερη το 2007, σ’ έναν υπό κατασκευή πειραματικό πυρηνικό αντιδραστήρα της συρίας (: Άσσαντ).

Αυτές οι δύο πετυχημένες καταστροφές δείχνουν το πραγματικό μέγεθος της θεοναζί (και της αμερικανικής, και της δυτικής) αποτυχίας να φρενάρουν ή/και να καταστρέψουν το πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης∙ εννοούμε: το πραγματικό ιστορικό πολιτικό μέγεθος αυτής της αποτυχίας. Και τις εν δυνάμει προοπτικές της.

Θα έπρεπε να έχει δωθεί σημασία (και να έχει αξιολογηθεί) αυτό το γεγονός: ενώ η Τεχεράνη έχει νικήσει (με οποιαδήποτε κριτήρια θέλει να χρησιμοποιήσει κάποιος) τα δύο πυρηνικά κράτη που της επιτέθηκαν∙ ενώ, κατά συνέπεια, είναι σε θέση να βάζει όρους στους (ανομολόγητα) ηττημένους∙ κι ενώ το δικό της πυρηνικό πρόγραμμα βρίσκεται πάντα πάνω στον πάγκο, ΔΕΝ έχει ανοίξει, ούτε καν έχει θίξει, το ζήτημα του «κρυφού» θεοναζί πυρηνικού προγράμματος!! Ούτε το άμεσα ενδιαφερόμενο ιράν έχει κάνει κάτι τέτοιο, ούτε οι έμμεσα ενδιαφερόμενοι αλλά δομικοί σύμμαχοί του, η Μόσχα και το Πεκίνο.

Πολιτικά, τώρα που η Τεχεράνη συγκεντρώνει πια την «συμπάθεια» όλου του πλανήτη (πέρα απ’ τα αφεντικά των δυτικών ιμπεριαλισμών και τους κάθε είδους λακέδες τους) για την πετυχημένη αντίστασή της, θα ήταν η καλύτερη στιγμή για να στριμωχτούν τόσο οι θεοναζί όσο και τα δυτικά αφεντικά τους, βάζοντας πάνω στον πάγκο αυτά τα «κρυφά» όπλα. Πότε θα ήταν καλύτερα να γίνει το αίσχος της δυτικής ιμπεριαλιστικής μεροληψίας σε ότι αφορά τα «όπλα μαζικής καταστροφής» ακόμα πιο επαίσχυντο δημοσιοποιούμενο όσο πιο επίσημα γίνεται αν όχι τώρα, μετά από μια τέτοια ήττα;

Κι όμως: η Τεχεράνη ΔΕΝ αξιοποιεί αυτήν την «στρατηγικής» σημασίας ευκαιρία… Γιατί; Δεν ξέρουμε… Θα μπορούσε όμως να έχει κάποιο λόγο να συνεχίσει αυτό το «κρυφό» θεοναζί οπλοστάσιο να μείνει εκτός διεθνούς ελέγχου;

Αυτή είναι μια ενδιαφέρουσα ερώτηση. Και μπορεί να έχει μια ακόμα πιο ενδιαφέρουσα απάντηση (υπόθεση απ’ την περιθωριακή μεριά μας, αλλά καθόλου αστήρικτη. Απλά λογική…)

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Δευτέρα 25 Μάη (00.08) >> Σκεφτόμενοι με τους όρους του 3^ου παγκόσμιου πολέμου (του επιλεγόμενου «ψυχρού») διάφοροι που (είμαστε σίγουροι ότι) ξεφυσούν τώρα παρέα με τις ήττες τους των τελευταίων χρόνων, νοσταλγώντας την «πολυδιάστατη» (ουσιαστικά το μεταπολιτευτικό μοντέλο Καραμανλή του Α / Παπαντρέου του Β), θα ήθελαν κάπως να κάνουν-κάτι-για-να-τους-πει-μια-καλή-κουβέντα η Μόσχα∙ χωρίς να θυμώσει η Ουάσιγκτον και οι θεοναζί.

Όμως οι αλλαγές που βρίσκονται σε εξέλιξη δεν είναι απλά του είδους «πεθαίνει ο ένας αυτοκράτορας / αναλαμβάνει ο άλλος»! Αυτό που άλλοι ονομάζουν «πολυπολικότητα» και άλλοι «πολυκομβικότητα» δεν είναι αλλαγή νταβάδων!

Το μοντέλο των περιφερειακών συμφωνιών ασφάλειας και ειρήνης που σημαίνει ότι τα γειτονικά κράτη / κεφάλαια εδώ ή εκεί φροντίζουν τις μεταξύ τους ισορροπίες / συνεργασίες / ρήτρες ασφάλειας χωρίς να επικαλούνται κάποιο «μεγάλο αφεντικό», απαλλάσσει τόσο το Πεκίνο όσο και την Μόσχα απ’ αυτό που θεωρούν ένα απ’ τα βασικά μειονεκτήματα των δυτικών ιμπεριαλισμών, με τελευταίο τον αμερικάνικο: την στρατιωτική υπερεπέκταση και ό,τι αυτή συνεπάγεται. Σαν κόστη, σαν τριβές, σαν φθορά, σαν αντιπαλότητες.

Αυτή είναι η απάντηση στο ενδεχόμενο κορύφωσης του 4^ου παγκόσμιου πολέμου∙ μια απάντηση που προωθεί ή/και ενισχύει την δυτική παρακμή. Το κατά πόσο αυτή η πολιτική γεωμετρία / γεωγραφία των περιφερειακών συμφωνιών θα αποδειχθεί, μακροπρόθεσμα, βιώσιμη και λειτουργική είναι ένα ανοικτό ερώτημα. Ωστόσο προς το παρόν και το κοντινό μέλλον είναι μια χαρά «απελευθερωτική» / αναδιαρθρωτική. Και σαν τέτοια δείχνει ήδη εδώ (υποσαχάρια αφρική) ή εκεί (δυτική ασία) τα πρώτα της «σκιρτήματα».

«Πολυδιάστατη» σ’ αυτά τα νέα δεδομένα, για το ελλαδιστάν, δεν θα σήμαινε λοιπόν τις αντιτουρκικές «συνεννοήσεις» που έκανε ή προσπάθησε να κάνει απ’ το 1974 και μετά. Οι αναμνήσεις ενός πρώην πρωθυπουργού είναι απλά εκτός χρόνου. Δηλητηριώδεις. Θα σήμαινε το ακριβώς αντίθετο!!! Θα σήμαινε «μηδενικά προβλήματα με τους γείτονες» όπως έλεγαν οι τούρκοι ισλαμοδημοκράτες και ο τότε υπ.εξ. τους Davutoglu!!!

Θα σήμαινε, για να το κάνουμε λιανά: λύνει (το ελλαδιστάν), και το κάνει σοβαρά, καθαρά, και οριστικά όλες τις «εκκρεμότητές» του με το αλβανικό κράτος, με το κράτος της βόρειας μακεδονίας…. και, εννοείται, με το τουρκικό! Με διαπραγματεύσεις, και όπου χρειάζεται με (την καταραμένη) Χάγη! Θα σήμαινε επίσης ότι αφήνει τα γελοία κόλπα με το λεγόμενο «κυπριακό», σταματάει να το συντηρεί ως δούρειο ίππο, και αποδέχεται τις συνέπειες εκείνου του «ενωσιακού» πραξικοπήματος που γινόταν σε αργή κίνηση μετά το 1963 (απ’ τον Μακάριο) και κορυφώθηκε το 1974 (εναντίον του)!

Θα σήμαινε, εν τέλει, ότι η «περιφερειακή ασφάλεια» στα νότια της βαλκανικής και η «περιφερειακή ασφάλεια» στην ανατολική Μεσόγειο δεν (θα) είναι ο άξονας Ουάσιγκτον – Λονδίνο – Αθήνα – Λευκωσία – Τελ Αβίβ, ούτε  το νατο, αλλά η συνεννόηση και η «εκκαθάριση των προβλημάτων» μεταξύ των γειτονικών κρατών της περιοχής. Χωρίς δυτικά νταβατζιλίκια…

Συμπεριλαμβανόμενου, εννοείται, του τέλους του απαρτχάιντ καθεστώτος, της επιστροφής όλων των Παλαιστίνιων προσφύγων, και της αποκατάστασης ίσων πολιτικών δικαιωμάτων «απ’ την θάλασσα ως το ποτάμι»…

Είναι εφικτά τέτοια πράγματα ως προσανατολισμός για τις εντόπιες πολιτικές βιτρίνες, ακόμα και για την πλειοψηφία του εθνικόφρονος λαού; Όχι βέβαια! Είναι αδιανόητα!!! Είναι «εθνική προδοσία»!!!

(Το νο 1 εθνικό κεφάλαιο τι λέει; Χμμμμ…. Ρωτήστε το….)

Αν όχι αυτά, τότε τι; Η άλλη εκδοχή είναι γνωστή: κορύφωση του 4^ου παγκόσμιου πολέμου, με την ελπίδα δυτικής νίκης, έτσι ώστε και το ελλαδιστάν να πάρει το μερδικό του.