Tag: ηπα

Παγίδες; Ο Θουκυδίδης σε αδιέξοδο…

Δευτέρα 18 Μάη (00.18) >> “History has shown that Empires in decline will stop at nothing to arrest their inevitable fates. A wounded animal will desperately claw and roar on its way down”

Η Ιστορία έχει δείξει ότι οι Αυτοκρατορίες που παρακμάζουν δεν θα σταματήσουν πουθενά προκειμένου να εμποδίσουν το αναπόφευκτο τέλος τους. Σα πληγωμένο ζώο θα δαγκώνουν και θα βρυχώνται καθώς κατρακυλούν.

Αυτό είπε ανάμεσα σ’ άλλα ο ιρανός υπ.εξ. Araghchi (ξέροντας από πρώτο χέρι για τι μιλάει…) στην πρόσφατη σύνοδο των brics+ στο Ν. Δελχί στις 14 Μάη, τις ίδιες μέρες που ο εκπρόσωπος της δαγκώνω-και-βρυχώμαι-καθώς-κατρακυλάμε πρώην υπερδύναμης βρισκόταν στο Πεκίνο «νομίζοντας ότι…». Κι αυτό είναι, δυστυχώς, η παγκόσμια καπιταλιστική πραγματικότητα απ’ την οποία δεν πρόκειται να ξεφύγουμε ούτε μ’ ευχές, ούτε με προσευχές: κανένας ηγεμόνας στην ιστορία του είδους μας δεν «παραχώρησε τη θέση του» χωρίς αίμα – συνήθως των Άλλων.

Τα περί «παγίδας του Θουκυδίδη» και «μην πέσουμε μέσα» που λέγονται κατά καιρούς είναι … ανιστόρητα! Κατά την ταπεινή μας άποψη ο Θουκυδίδης έχει υπάρξει ο μόνος γνωστός ιστορικός με τίμιο, συγκεκριμένο αλλά και μοναχικό πολιτικοηθικό στόχο. Ίσως είναι ο μόνος που έδωσε στο «Ιστορώ» ένα συνεπές, συγκροτημένο, όχι υστερόβουλο, όχι ιδιοτελές νόημα∙ πέρα και ενάντια στο γνωστό κλισέ ότι «την Ιστορία την γράφουν οι νικητές».

Ωστόσο δεν έζησε για να διαπιστώσει ότι στην Ιστορία δεν υπάρχει «κενό»∙ και πως αν δύο αντίπαλοι (η εδραιωμένη και η αναθεωρητική «δύναμη») αλληλοκαταστραφούν στη μεταξύ τους αναμέτρηση, απλά θα ανοίξουν τον δρόμο για την ανάδυση μιας «τρίτης» ηγεμονικής κατάστασης. (Στην περίπτωση των Σπαρτιατών και των Αθηναίων αυτοί οι «τρίτοι» ήταν οι Μακεδόνες…)

Θα υπήρχε, άραγε, περίπτωση το ιμπεριαλιστικό Λονδίνο και το ιμπεριαλιστικό Παρίσι να «μην πέσουν στην παγίδα του Θουκυδίδη» κατά του αναθεωρητικού, ιμπεριαλιστικού Βερολίνου στις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα; Όχι!!! Ο Keynes προειδοποίησε τους πρώτους για το ποιο θα ήταν το πραγματικό αποτέλεσμα της «Συνθήκης των Βερσαλλιών» που με τόση χαρά μαστόρεψαν μετά το τέλος του 1ου παγκόσμιου – δεν τον άκουσαν. Δεν υπήρχε περίπτωση να τον ακούσουν: η καπιταλιστική τάση ήταν πολύ ισχυρότερη απ’ την διορατικότητα ενός εκλεκτού τέκνου της βρετανικής διανόησης…

Τελικά χρειάστηκαν όχι ένας αλλά δύο παγκόσμιοι πόλεμοι «μέσα στην ‘παγίδα’….», πάνω από 100 εκατομμύρια νεκροί / δολοφονημένοι και στους δύο μαζί, καταστροφές πέρα από κάθε «φαντασία» του 19ου αιώνα (αλλά απόλυτα ταιριαστές με τις ‘επιστημονικές’ δυνατότητες του κεφάλαιου στο πρώτο μισό του 20ου) για να εξασφαλιστούν οι προϋποθέσεις υπέρ ενός «τρίτου» ιμπεριαλισμού, του αμερικανικού…

Έχουμε υποστηρίξει (και υποστηρίζουμε σταθερά…) ότι το γεγονός πως (σα δυτικοί / πρωτοκοσμικοί, στην κοιλιά του κήτους-που-κατρακυλάει-δαγκώνοντας-και-γαυγίζοντας-προσπαθώντας-να-εμποδίσει-το-αναπόφευκτο-τέλος-της-ηγεμονίας-του) είμαστε ακόμα ζωντανοί, αυτό το οφείλουμε στους «αναθεωρητές», στους καινούργιους, ήδη παρόντες ηγεμόνες: αυτοί ΔΕΝ θέλουν την κορύφωση του 4ου παγκόσμιου (δεν θα ήθελαν καν την τωρινή φάση του!), όχι από καλοσύνη ή αβρότητα αλλά εξαιτίας της αντικειμενικής βεβαιότητας για την υπεροχή τους. Ειδικά το Πεκίνο.

Δεν έχουμε αυτήν την άποψη από … συμπάθεια στα καινούργια αφεντικά του πλανήτη!!! Την έχουμε καθαρά και μόνο από γνώση και επίγνωση της Ιστορίας: η πλευρά που επιλέγει την καταστροφή, την «καμένη γη» σε μια τέτοιας κλίμακας ενδοκαπιταλιστική αναμέτρηση, είναι εκείνη που δεν μπορεί να επιβληθεί, δεν μπορεί να «νικήσει» εντός ή εκτός εισαγωγικών ή ακόμα και να «σταθεί» με άλλον τρόπο!!! Όσο πιο αδύναμη είναι πραγματικά, τόσο περισσότερο «επενδύει» στη βίαιη, αιματηρή, ολική καταστροφή του αντιπάλου της∙ μήπως και μ’ αυτόν τον τρόπο καταφέρει να ρεφάρει.

Διακινείται ως «αυτονόητη» η ιδέα ότι αφού η κορύφωση του 4ου παγκόσμιου πολέμου θα είναι αναπόφευκτα πυρηνική, όλες οι πλευρές έχουν συμφέρον (για το «καλό της ανθρωπότητας»…) να την αποφύγουν. Αυτό το θεώρημα στηρίζεται στην αυταπάτη ότι υπάρχει καθολικά αποδεκτό «καλό της ανθρωπότητας» (υπήρχε άραγε και όταν βομβαρδίζονταν η Χιροσίμα και το Ναγκασάκι;). Στηρίζεται επίσης στην εξέλιξη του 3ου παγκόσμιου πολέμου ο οποίος πλαστογραφημένος ως «ψυχρός» παραγράφει το γεγονός ότι ναι μεν δεν κορυφώθηκε πυρηνικά, αλλά αυτό μόνο στο βαθμό που μπορούσε να εκτονώνεται και να γίνεται σ’ όλο τον υπόλοιπο πλανήτη εκτός από ένα μικρό (γεωγραφικά και πληθυσμιακά) τμήμα του. Ουσιαστικά ο 3ος παγκόσμιος, με όλες τις παραδοσιακές αλλά και «καινοτόμες» μορφές του, ήταν το ίδιο θανατηφόρος και καταστροφικός με τον 2ο. Η διαφορά του ήταν πως δεν έγιναν ερείπια η Ουάσιγκτον, το Λονδίνο, το Παρίσι, το Βερολίνο, το Τόκιο ή το Πεκίνο…  Η Nakba (κι όλες οι υπόλοιπες σ’ αυτόν τον κόσμο) ήταν των Άλλων.

Αν στον 3ο παγκόσμιο είχε αποδοθεί ο πραγματικός χαρακτήρας του, τότε θα ήταν περισσότερο κατανοήτο το πως και γιατί ο 4ος ξεκίνησε σχεδόν αμέσως μετά την λήξη του προηγούμενου! Και θα ήταν επίσης κατανοητό το γεγονός ότι αυτός ο 4ος που άρχισε να γενικεύεται ως «διαρκής πόλεμος κατά της τρομοκρατίας», άρχισε να κλιμακώνεται και να εμπλουτίζεται σταθερά έκτοτε με όλα τα διαθέσιμα μέσα (στρατιωτικά, οικονομικά, νομισματικά, εμπορικά, ιδεολογικά…) χωρίς να φτάνει, χωρίς να πλησιάζει καν ακόμα σε κάποια οριστική, τελική έκβαση: τα παρακμιακά κτήνη συνεχίζουν να δαγκώνουν και να βρυχώνται κατρακυλώντας∙ κι εμείς πάντα κλεισμένοι στα στομάχια τους…

Θα ήταν επίσης δυσάρεστα κατανοητό το ότι απ’ τις αρχές των ‘90s (τέλος του 3ου παγκόσμιου…) η καπιταλιστική «ανάπτυξη» (που σημαίνει: η «ανάπτυξη» και της παραγωγικότητας και της καταστροφικότητας τόσο της εργασίας όσο και του κεφάλαιου) έχει εκτιναχτεί, «καταπίνοντας» κυριολεκτικά εδάφη, ιδιότητες, δυνατότητες, σχέσεις, ποιότητες, ακόμα και μικροκλίμακες της ζωής και της ύλης σ’ αυτόν τον πλανήτη που ως και τα ‘80s μπορούσαν να βρίσκονται στην άκρη, στο «περιθώριο» της αξιοποίησης του κεφάλαιου, και άρα των  ενδοκαπιταλιστικών διεκδικήσεων, εντάσεων, συγκρούσεων.  

Δεν υπάρχει πια, εξαιτίας αυτής της «ανάπτυξης», ζώνη εκτόνωσης της ενδοκαπιταλιστικής σύγκρουσης βολική για τους πρωτοκοσμικούς! Ξαφνικά (καθόλου έτσι!) η σφαγή στην Παλαιστίνη έχει ανοικτά τόσους πολλούς πρωτοκοσμικούς χασάπηδες ώστε μόνο σαν προοίμιο εκείνου που ετοιμάζουν γενικά μπορεί να εννοηθεί… Ξαφνικά (καθόλου έτσι!) οι πάγοι της Γροιλανδίας είναι επίδικοι… Ξαφνικά (καθόλου έτσι!) τα βάθη των ωκεανών είναι επίδικα, όχι μόνο για ρομποτικό σκάψιμο αλλά και για τους μυστηριώδεις οργανισμούς που έμειναν για χιλιάδες χρόνια άγνωστοι κι ανεκμετάλλευτοι… Ξαφνικά (καθόλου έτσι!) το εγγύς διάστημα είναι όχι απλά επίδικο αλλά «επιστρατευμένο»… Ξαφνικά (καθόλου έτσι!) τα κύτταρα κάθε έμβιου οργανισμού (και ψηλά στη λίστα τα κύτταρα του είδους μας) είναι πεδίο ενδοκαπιταλιστικής πολεμικής αναμέτρησης… Ξαφνικά (καθόλου έτσι!) τα νευρικά και εγκεφαλικά μας κύτταρα είναι επίσης πεδίο συστηματικού πολέμου…

Κι ακόμα αυτό: ξαφνικά (καθόλου έτσι!) ο εργατικός μισθός, άμεσος και έμμεσος, μέσα απ’ την «ψηφιοποίησή» του και το υποχρεωτικό πέρασμά του από τα κανάλια του κεφάλαιου (: τράπεζες…) παύει να είναι η (πετσοκομμένη…) «αμοιβή της αυτό-νομης ζωντανής εργασίας» και γίνεται ελεγχόμενη «παραχώρηση» του ατομικού και συλλογικού αφεντικού, πάντα υπό την απειλή διακράτισης∙ μέσο για μια ιστορικά πρωτοφανή πολιτικοτεχνική ομηρία / αιχμαλωσία της σύγχρονης εργατικής τάξης ώστε να εξασφαλιστεί η υπακοή και η πειθάρχησή της… 

Δεν τα γράφουμε αυτά για να σας μαυρίσουμε τις μέρες και τις νύχτες∙ κι άλλωστε είναι αμφίβολο αν ζείτε στις πιο αισιόδοξες εποχές ever… Τα γράφουμε επειδή η ανάκτηση όλων όσων μας κλέβουν, δύσκολη πια έτσι κι αλλιώς, θα αρχίσει απ’ το πιο πρόσφατο δικό μας χαμένο πεδίο μάχης: την συνείδηση, την εργατική συνειδητοποίηση της πραγματικότητας.

Ναι, είναι ζόρικη, συχνά βασανιστική αυτή η συνειδητοποίηση. Αλλά έχουμε χάσει τουλάχιστον 3 δεκαετίες αν όχι περισσότερο. Κι αυτή η απώλεια πληρώνεται: ακόμα και με τα πιο σφικτά κλεισμένα μάτια, ακόμα και με το κεφάλι όσο πιο βαθιά γίνεται μέσα στην άμμο, ακόμα και υπό την επήρεια του πιο παραλυτικού μιθριδατισμού, ακόμα και στη δίνη του πιο καταθλιπτικού μικροαστισμού, σε καπιταλισμό ζούμε.

Ο καπιταλισμός ούτε συγχωρεί ούτε (μας) λυπάται.

Ουκρανικό πεδίο μάχης

Δευτέρα 18 Μάη (00.11) >> Ύστερα από 4+ χρόνια πολέμου μοιάζει να αποδεικνύεται κάτι που είχαμε προβλέψει – δεν ήταν δα δύσκολο! Οι δυτικοί ιμπεριαλισμοί, συμπεριλαμβανόμενου και του αμερικανικού ακόμα κι αν αυτός ο τελευταίος δρα «μόνο» μέσω φραξιών των μυστικών υπηρεσιών του (αυτό το «μόνο» είναι συζητήσιμο), δεν είναι διατεθειμένοι να σταματήσουν τις επιθέσεις κατά της Μόσχας∙ επιθέσεις που, βέβαια, εμφανίζονται ως «ουκρανικές».

Το νατο είχε κάνει την ουκρανική επικράτεια (και κυρίως τους εκεί φασίστες με όλους τους μηχανισμούς τους) πολιορκητικό κριό κατά της Μόσχας ήδη απ’ την δεκαετία του 2010. Με την εισβολή στις 24 Φλεβάρη του 2022 η Μόσχα επιχείρησε (και κατάφερε) να «αντιστρέψει την κατεύθυνση» και να μετατρέψει την ουκρανική επικράτεια σε πολιορκητικό κριό κατά του νατο.

Αλλά αυτή η αντιστροφή δεν θα ήταν δυνατό

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Έκτακτο συμπυκνωμένο ρεπορτάζ

Δευτέρα 11 Μάη (01.01)>>

Το ιρανικό ναυτικό που έχει καταστραφεί οκτώ φορές, έκλεισε τα Στενά του Ορμούζ και πάλι, επειδή οι ΗΠΑ για έβδομη φορά νίκησαν στον πόλεμο που δεν είναι πόλεμος, έτσι ώστε οι ΗΠΑ μπορούν να ανοίξουν τα Στενά του Ορμούζ που ήταν ανοικτά πριν τον πόλεμο που δεν είναι.

Ο πόλεμος που δεν είναι ξεκίνησε για να αφαιρεθεί το ουράνιο που είχε καταστραφεί εντελώς, έτσι ώστε οι Ιρανοί να μην μπορούν φτιάξουν την ατομική βόμβα που δεν έφτιαχναν για τον πόλεμο που δεν είναι και τον ξεκίνησαν οι ΗΠΑ.

Ύστερα οι ΗΠΑ που έχουν ατομικά όπλα απειλούν να χρησιμοποιήσουν ατομικά όπλα για να εμποδίσουν το Ιράν απ’ το να έχει ατομικά όπλα επειδή το να κατέχεις ατομικά όπλα είναι επικίνδυνο.

Αν οι ΗΠΑ έβλεπαν το τι κάνουν οι ΗΠΑ στις ΗΠΑ, τότε οι ΗΠΑ θα έπρεπε να εισβάλουν στις ΗΠΑ για να απελευθερώσουν τις ΗΠΑ απ’ την τυραννία των ΗΠΑ.

(δια χειρός και πληκτρολογίου κάποιου ονόματι Mohamad Safa τον οποίο αγνοούμε αλλά δείχνει να έχει καλή αίσθηση της πραγματικότητας!)

(05052026)

Δυτικοασιατικό πεδίο μάχης

Δευτέρα 11 Μάη (00.43) >> Πως, άραγε, αποδεικνύεται ότι η ήττα απ’ την Τεχεράνη (και τους συμμάχους της) είναι ήττα συνολικά των δυτικών ιμπεριαλισμών (αν και με διαφορετικό βάρος ανά περίπτωση); Απ’ το γεγονός ότι το Παρίσι και το Λονδίνο αποφάσισαν να στείλουν πολεμικά τους «εκεί κοντά»:

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Τα πικρά δάκρυα της ήττας 1

Δευτέρα 4 Μάη (01.41) >> Μεταφέρουμε στη συνέχεια αυτούσια (και φυσικά μεταφρασμένη) την δημοσίευση του conflicts forum (: Alastair Crooke…) στις 28 Απρίλη. Πρόκειται για αποσπάσματα άποψης που εμφανίστηκε την ίδια ημέρα (28 / 4) σε ισραηλινό μέσο, με θεωρούμενες «έγκυρες» υπογραφές:

Παρακάτω παρατίθεται μια βασική ανάλυση που δημοσιεύτηκε στον εβραϊκό τύπο από δύο κορυφαίους ισραηλινούς σχολιαστές – τον Nahum Barnea και τον Ronen Bergman. Η ανάλυσή τους αποτελεί μια οριστική ισραηλινή αφήγηση των γεγονότων που οδήγησαν στον πόλεμο κατά του Ιράν:

«Στο τέλος 40 ημερών μαχών, η επιχείρηση που υποτίθεται ότι θα έκρινε την έκβαση του πολέμου με το Ιράν δεν πραγματοποιήθηκε. Όλοι όσοι εμπλέκονται σε αυτήν στο Ισραήλ έχουν την αίσθηση ότι χάθηκε η ευκαιρία. Το ερώτημα είναι γιατί δεν συνέβη…».

«Το σχέδιο ανατροπής του [ιρανικού] καθεστώτος ήταν κεντρικό στοιχείο του συνολικού πολεμικού σχεδίου, η καρδιά του σχεδίου».

«Τόσο η πολιτική ηγεσία – [ο Νετανιάχου] – όσο και ανώτερα στελέχη των υπηρεσιών ασφαλείας απελευθερώθηκαν από τους φόβους για την εκτέλεση αυτού του σχεδίου. Όποιος είναι ικανός να ανατινάξει χιλιάδες μπήπερς με ένα μόνο χτύπημα αισθάνεται ότι μπορεί να κάνει τα πάντα».

 «Μετά από 100 ώρες αεροπορικών επιχειρήσεων, επρόκειτο να ξεκινήσει η δεύτερη φάση του σχεδίου ανατροπής του ιρανικού καθεστώτος – πρώτα μια χερσαία εισβολή από το Ιράκ από κουρδική πολιτοφυλακή. Οι διοικητές δήλωσαν ότι σκόπευαν να φτάσουν στην κουρδική περιοχή του Ιράν και στη συνέχεια, μόλις οι Ιρανοί Κούρδοι ενωθούν μαζί τους, να ξεκινήσουν μια μαζική πορεία προς την πρωτεύουσα, Τεχεράνη».

«Στη συνέχεια ήρθε το τηλεφώνημα από την Άγκυρα… Ο Τραμπ διέταξε να σταματήσει η εισβολή ώρες πριν οι κουρδικές δυνάμεις προλάβουν να διασχίσουν τα σύνορα… Το Ισραήλ συμμορφώθηκε».

«Οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ εισήλθαν στη σύγκρουση χωρίς να αξιολογήσουν σωστά την ανθεκτικότητα του [ιρανικού] καθεστώτος… Αυτό που ξεκίνησε ως μια μακροπρόθεσμη, ευφάνταστη ισραηλινή πρωτοβουλία, οριστική στη λύση της, καταλήγει σε απογοήτευση».

«Μια λογική εκτίμηση υποδηλώνει ότι 7.000-8.000 [άτομα] σκοτώθηκαν [στις αντικυβερνητικές διαδηλώσεις του Ιανουαρίου 2026 στο Ιράν]».

Αυτή η εκ των έσω εξομολόγηση τόσο του θεοναζί / ψοφιοκουναβικού σχεδίου κατά της Τεχεράνης όσο και της αποτυχίας του ταιριάζει με τα γεγονότα∙ είτε όσα είναι ευρύτερα γνωστά είτε όσα έχει υπόψη της η «ασταμάτητη μηχανή».

Πράγματι η εισβολή πληρωμένων συμμοριών απ’ το βόρειο ιράκ ήταν στην ημερήσια διάταξη, και πράγματι δεν θα έμπαιναν «μόνοι» τους. Τμήματα του θεοναζί στρατού θα «μασκαρεύονταν κούρδοι πατριώτες» (που θέλουν να απελευθερώσουν τα ‘εδάφη τους’ στο βορειοδυτικό ιράν…), ενώ θα υπήρχε κάλυψη της εισβολής (και της προέλασης) από θεοναζί επιθετικά ελικόπτερα. Ίνα εκπληρωθεί το θέλημα του θεού…

Είχαμε σημειώσει τότε ότι είναι αυτοκτονικά γελοίο το να γίνεται κάποιος πράκτορας των θεοναζί και των δυτικών υπηρεσιών: οι «φιλόδοξοι» απελευθερωτές και οι θεοναζί σύμμαχοί τους θα κτυπιούνταν από τρεις μεριές (τουρκικός στρατός απ’ τον βορρά∙ ιρακινές PMU απ’ το νότο, και «φρουροί της επανάστασης» απ’ τα ανατολικά). Απ’ την πιο πάνω εξομολόγηση προκύπτει ότι οι ισλαμοδημοκράτες της τουρκίας προειδοποίησαν έγκαιρα και πειστικά την Ουάσιγκτον – και η Άγκυρα είναι αυστηρή όταν λέει ότι δεν τις αρέσουν τέτοια διαλυτικά σχέδια…

Έτσι το φιλόδοξο σχέδιο πνίγηκε στην κούνια του, εξαγριώνοντας ακόμα περισσότερο τους θεοναζί κατά της Άγκυρας. Εν τέλει το ψόφιο κουνάβι έριξε την αποτυχία στους «άπιστους» κούρδους, που πήραν (είπε) τα όπλα και … τα πούλησαν… Συγκινητικό!

(Μπορεί να σκέφτηκαν έγκαιρα τα κεφάλια τους, ποιος ξέρει;)

Το πικρό μίσος της ήττας

Δευτέρα 4 Μάη (01.23) >> Το ψόφιο κουνάβι ξεμπέρδεψε με την απαιτούμενη έγκριση του αμερικανικού νομοθετικού για την συνέχεια του πολέμου. «Ποιος πόλεμος;» σφύριξε ο κάπου χαμένος στην Καραϊβική υπ.εξ. του. «Πάει αυτός, τέλειωσε εδώ και καιρό!!…. Δεν βλέπετε; Εκεχειρούμε!». (Δεν συμπλήρωσε «ευχαριστούμε για την προσοχή σας»… Αυτό είναι πατέντα του αφεντικού).

Μάλιστααα… Απ’ αυτήν την άποψη το ψοφιοκουναβιστάν είναι ελεύθερο να βοηθήσει τους θεοναζί συμμάχους του αν εκείνοι είναι έτοιμοι για νέες περιπέτειες. Η «βοήθεια στον σύμμαχο» δεν είναι πόλεμος που χρειάζεται έγκριση, έτσι δεν είναι; Αν αυτοί οι καταραμένοι «φρουροί» μας επιτεθούν επειδή είμαστε καλωσυνάτοι και βοηθάμε τους φίλους μας, ε, τι να κάνουμε; Χρειάζεται άδεια για το «δικαίωμα αυτοάμυνας»; Όχι βέβαια….

Απ’ την μεριά της η Τεχεράνη προετοιμάζεται για τα χειρότερα επιδιδόμενη σε ασκήσεις ύφους. Με την μορφή «προτάσεων» προς την Ουάσιγκτον, τις οποίες το μεγαλειότατο ψόφιο κουνάβι απορρίπτει. Φαίνεται ωστόσο ότι η Τεχεράνη κάνει αυτή τη δουλειά όχι επειδή περιμένει πως το ψοφιοκουναβιστάν πρόκειται να συζητήσει οτιδήποτε (κι ας μην μιλήσουμε για τους θεοναζί), αλλά απευθυνόμενη έμμεσα προς τις γειτονικές πετροχούντες: όπως βλέπετε κάνουμε ό,τι μπορούμε, αλλά…

Έχει ενδιαφέρον το γεγονός ότι στις τάξεις των «φρουρών» αλλά και σ’ ένα μέρος της ιρανικής κοινωνίας αναπτύσσεται ήδη ένα ερώτημα: Γιατί πρέπει να διαπραγματευτούμε το πυρηνικό μας πρόγραμμα με τους αμερικάνους; Τι είναι οι αμερικάνοι για να έχουν τέτοια αρμοδιότητα και απαίτηση; Αυτές οι διαπραγματεύσεις γίνονται με την «διεθνή υπηρεσία ατομικής ενέργειας» – όχι μ’ όποιον το παίζει αφεντικό του πλανήτη! Και σίγουρα όχι με τον κάθε καραγκιόζη…

Σωστό από κάθε άποψη το ερώτημα αλλά πρακτικά ρητορικό. Εν τούτοις αν προσέξει κάποιος την σειρά των «βημάτων για την αποκατάσταση της ειρήνης» που προτείνει η Τεχεράνη, περιλαμβάνει ήδη μια αλλαγή στάσης σε σχέση με το τίνος αρμοδιότητα είναι μια τέτοια διαπραγμάτευση. Το «πυρηνικό πρόγραμμα» μπαίνει τελευταίο, αφού πρώτα η Ουάσιγκτον πάρει τα στρατά της πίσω, αφού πρώτα δώσει εγγυήσεις (;;;) ότι δεν θα ξανακάνει «εκδρομή» στα εκεί μέρη… Κατ’ αυτόν τον τρόπο η Ουάσιγκτον χάνει όλα τα «χαρτιά» της όταν και αν φτάσει η ώρα του «πυρηνικού προγράμματος». Προφανώς αν όχι ο με-συμπεριφορική-άνοια μεγαλειότατος οπωσδήποτε κάποιος αιμοβόρος δίπλα του το έχει προσέξει…. Και βγάζει αφρούς.

Ούτε το ψοφιοκουναβιστάν ούτε οι θεοναζί έχουν αυτή τη στιγμή κάτι να πουλήσουν ως «νίκη»∙ αντίθετα έχουν ήδη πολλά φορτωμένα στις καμπούρες τους ως ήττες. Πώς να κοιταχτούν στον καθρέφτη τους; Έτσι;

Αυτό το video κρατάει, έτσι όπως το είδατε, πάνω από μια ώρα. Δεν το βάλαμε ολόκληρο γιατί σας ξέρουμε: θέλετε δράση…”Έργα, όχι λόγια!”

Αν έχουμε σωστή την βασική ιστορική γνώση (κι αν είναι σωστή η εκτίμηση (όχι μόνο δική μας) ότι με την επίθεση της 28ης Φλεβάρη το ψοφιοκουναβιστάν και οι θεοναζί έβαλαν όλα τους τα αυγά σ’ ένα και μοναδικό καλάθι) τότε 11 φορές στις 10 ο ιμπεριαλιστικός σχηματισμός που είναι πια στριμωγμένος για τα καλά στα σκοινιά αλλά έχει ακόμα περιθώρια χρόνου, χώρου και όπλων, έχει αποφύγει δηλαδή την συντριβή, δεν κάνει πίσω. Ούτε καν αν του πει τηλεφωνικά δυο τρία φωνήεντα η ανεγκέφαλη αλεπού….

(Μετά την επίσκεψη στις 27 Απρίλη του ιρανού υπ.εξ. Araghchi στο Λένινγκραντ / αγ. Πετρούπολη και τις συζητήσεις του εκεί με τον Lavrov, τον Putin, αλλά και τον επικεφαλής των ρωσικών στρατιωτικών υπηρεσιών Kostyukov – πράγμα που σημαίνει ότι υπήρχαν και θέματα της αρμοδιότητάς του – η ανεγκέφαλη αλεπού τηλεφώνησε διαδοχικά στο ψόφιο κουνάβι και στον αρχιχασάπη του Τελ Αβίβ. Σύμφωνα με την λιτή επίσημη ανακοίνωση του Κρεμλίνου τους ξεκαθάρισε ότι η συνέχιση του πολέμου θα έχει εξαιρετικά αρνητικές συνέπειες όχι μόνο για το ιράν και τους γειτονές του αλλά και για ολόκληρη την διεθνή κοινότητα και ότι οποιαδήποτε χερσαία εισβολή είναι εντελώς απαράδεκτη απ’ την μεριά της Μόσχας…).

Οι δυο μαφιόζοι συνεταίροι δεν κάνουν λοιπόν πίσω – αλλά δεν θα κάνουν ούτε μπροστά; Θα μείνουν ακίνητοι, μαρμαρωμένοι; Θα στήσουν καμιά προβοκάτσια ως αφορμή για να ξαμοληθούν;

Δεν ξέρουμε. Εκείνο που καταλαβαίνουμε είναι ότι δεν μπορείς να επιβιώσεις οικονομικά, δεν μπορείς να επιβιώσεις «πολιτικά» (ούτε γεωπολιτικά σ’ έναν σκληρά ανταγωνιστικό καπιταλιστικό πλανήτη….) αν έχεις τζογάρει τόσο χοντρά κι έχεις χάσει. Ειδικά αν διεκδικείς θέση «υπερδύναμης» και «παγκόσμιου αφεντικού». Κι ακόμα χειρότερα αν η ήττα σου δεν κρύβεται πια καν και καν.

Οι new york times δεν γουστάρουν ψόφιο κουνάβι. Οπότε στρίβουν το μαχαίρι (είναι και προεκλογική περίοδος…):

Το cnn, που επίσης δεν γουστάρει ψόφιο κουνάβι, έγινε πρόσφατα ακόμα πιο μαρτυριάρικο:

Με τι μούτρα θα πάει επίσκεψη (αν πάει) το μεγαλειότατο ψόφιο κουνάβι στο Πεκίνο; Eεεε;

(Παλιά, πολύ παλιά, τότε που δεν υπήρχε τόσο πυκνό Θέαμα, όταν ο αρχιστράτηγος ή ακόμα και ο βασιλιάς ως αρχιστράτηγος έτρωγε τέτοιο στραπάτσο το πιθανότερο ήταν να τον φάει το μαύρο σκοτάδι, παρά να αφεθεί να συνεχίσει να καμαρώνει και να απειλεί…

Αλλά τώρα ο βασιλιάς επιτρέπεται να νομίζει ότι νικάει – ή ότι θα νικήσει όπου νάναι. Πρόοδος, αναμφίβολα…)

 

Ελληνικός ιμπεριαλισμός: από την Σρεμπρένιτσα στη Γάζα… 3

Όλοι μαζί, με τους θεοναζί…

Δευτέρα 4  Μάη (00.58) >> Έχουμε την επίγνωση ότι τα ζητήματα που αφορούν τον ιμπεριαλισμό οποιουδήποτε κράτους (και όχι μόνο του ελληνικού) είναι χαμηλά στη λίστα των αντίστοιχων πληβείων, στη λίστα τους με τις ενδεχόμενες αιτίες κάποιου σοβαρού ανταγωνισμού προς τους άρχοντες. Προηγούνται άλλες, πιο άμεσες, πιο σχετικές με το καθημερινό μεοροδούλι-μεροφάι. Μόνο που αυτή η «μετριοφροσύνη» έχει αποδειχθεί ξανά και ξανά αυτοκτονική.

Το ότι ακόμα και μ’ αυτές τις αφορμές οι εντόπιοι αιχμάλωτοι μοιάζουν να διάγουν τον βίο τους μεταξύ υπνοβασίας και πατερναλισμού (με μόνη παρηγοριά τους τις βενζοδιαζεπίνες και τα φραστικά ξεσπάσματα στα antisocial media) είναι εξαιρετικά επικίνδυνο. Πρώτα και κύρια για τους ίδιους. Το διαισθάνονται ότι είναι έρμαια, αλλά δεν θυμώνουν για μια τέτοια κατάντια των Εαυτών τους. Απλά κρατούν την ανάσα τους (για λίγο…) κάθε φορά που ακούν για «κλιμάκωση στον πόλεμο στο ιράν».

Με τους υποτιθέμενα «πολιτικοποιημένους» το ζήτημα είναι διαφορετικό. Δεν γίνεται να βλέπεις να μικραίνει η απόσταση απ’ αυτό το λευκό πράγμα που επιπλέει και να κάνεις μπάφους στο κατάστρωμα του Τιτανικού! (Γίνεται και παραγίνεται!) Ούτε είναι ένδειξη ανταγωνιστικού προσανατολισμού απ’ την μια μεριά να τιμάς (και σωστά) την μνήμη των 200 εκτελεσμένων κομμουνιστών απ’ τους κατοχικούς στην Καισαριανή, και απ’ την άλλη μεριά να προσπαθείς να απομακρυνθείς (με οποιονδήποτε τρόπο) απ’ τους εντόπιους συνεργούς των σφαγέων κατοχικών στην Παλαιστίνη λέγοντας ότι δείχνεις εν πλω μια ακόμα άχρηστη και ξεπερασμένη στιγμή «αλληλεγγύης».

Μπορεί οι δυτικοί καπιταλισμοί / ιμπεριαλισμοί να παρακμάζουν. Διαθέτουν όμως ακόμα στις αυλές τους εκείνους τους «ειδικούς που θερμομετρούν» τον πραγματικό κοινωνικό / ταξικό βρασμό (ή την αντίστοιχη παγωνιά). Όταν οι ενδείξεις πλησιάζουν στο μηδέν, αυτό σημαίνει ότι είμαστε ήδη σχεδόν αγκαλιά με το παγόβουνο…

 

Όμοιος ομοίω αεί πελάζει!

Δευτέρα 27 Απρίλη (00.36) >> Πριν κάτι παραπάνω από μια βδομάδα, στις 19 Απρίλη, ο φασίστας με το αλυσοπρίονο που έχει αναλάβει την προεδρία της αργεντινής (με την «λαϊκή θέληση», αλλοίμονο – και οπωσδήποτε με την χρηματοδότηση των ομοϊδεατών του απ’ την Ουάσιγκτον), αυτός λοιπόν έκανε επίσημη επίσκεψη στο θεοναζί, απαρτχάιντ καθεστώς.

Εκεί τον υποδέχτηκε διθυραμβικά ένας τύπος ονόματι Mike Huckabbe που παριστάνει τον αμερικανό πρεσβευτή στο Τελ Αβίβ, αλλά πρακτικά και ουσιαστικά είναι ένας ακόμα υπάλληλος των θεοναζί: έχει διατυπώσει ανοικτά την άποψη (για παράδειγμα) ότι αυτό το καθεστώς «έχει δικαίωμα να πάρει όλα τα εδάφη που του υποσχέθηκε ο θεός», απ’ το Νείλο ως τον Ευφράτη… Τόσο καλά.

Δείτε λοιπόν αυτήν την σπουδαία, την ιστορική για το παγκόσμιο γίγνεσθαι στιγμή της υποδοχής, και βρείτε … τι λείπει… Κάτι λείπει!!!

Δεν είναι κρίμα κι άδικο που έλειπε απ’ το «κάδρο» αυτός ο terrific guy που «καταλαβαίνει τι γίνεται» και είναι πολύ υποστηρικτικός στο ψοφιοκουναβιστάν;

Δεν είναι κρίμα κι άδικο που έλειπε απ’ το «κάδρο» ο don Rico, φίλος κι αδελφός των θεοναζί (με την «άδεια» και την κατανόηση του πόπολου και των εκπροσώπων του φυσικά), τόσο υποστηρικτικός (και) στους εγκληματίες κατά της ανθρωπότητας;

Δεν είναι κρίμα κι άδικο που αυτός ο αμερικάνος «πρεσβευτής», γυρνώντας απ’ το Μπουένος Άιρες φορτωμένος μοσχαρίσιες μπριζόλες, δεν θα κάνει μια στάση στην Αθήνα για να πάρει και μερικούς τενεκέδες greek feta;

Αααααχχ! Χαμένη θα πάει τόση φιλία! Μόνο το υλικό του predator και των υπόλοιπων παρόμοιων θα μείνει (και στις θεοναζί υπηρεσίες, φυσικά…)

Behavioral Variant Frontotemporal Dementia (bvFTD)

Δευτέρα 27 Απρίλη (00.29) >> Συμπεριφορική άνοια: πρόκειται για νευροεκφυλιστική πάθηση, που δεν είναι ίδια με την γενικά γνωστή άνοια. Δεν θεραπεύεται, το μόνο που μπορεί να γίνει είναι φαρμακευτική «συντήρηση» για τον στοιχειώδη συμπεριφορικό έλεγχο. Στα συμπτώματά της περιλαμβάνονται αποδιοργάνωση, έλλειψη συναίσθησης της πραγματικότητας, κοινωνική απρέπεια, παρορμητικότητα, άρση αναστολών.

Θυμίζουν κάτι; Ανθρώπινα όλα αυτά… Τι γίνεται όμως αν ο πάσχων έχει (ή θέλει να έχει) δίπλα του το βαλιτσάκι με τα «κλειδιά» της χρήσης πυρηνικών όπλων;

Ας πούμε ότι η φήμη πως το ψόφιο κουνάβι πάσχει από ραγδαία επιδεινούμενη bvFTD (επιπλέον: πάνω σ’ έναν απαίσιο υπό τις παλιότερες, κανονικές συνθήκες χαρακτήρα…) είναι απλά φήμη. Το ότι, όμως, το ψόφιο κουνάβι ζήτησε απ’ τον αρχικαραβανά Dan Caine το «βαλιτσάκι» στις 18 Απρίλη, κι εκείνος του απάντησε όσο πιο ευγενικά και τυπικά μπορούσε fuck off κι έφυγε τρέχοντας, αυτό μπορεί να μην είναι εντελώς φήμη:

Η ψοφιοκουναβική απειλή ότι «θα γυρίσει το ιράν στη λίθινη εποχή» θα μπορούσε να είναι full of bvFTD αλλά χωρίς το δάκτυλο-στο-κουμπί. Απ’ την άλλη μεριά όμως υπάρχουν αρκετοί εκεί στην πρωτεύουσα της παρακμής και στο συμμαχικό πλέγμα, χωρίς bvFTD, που «σπρώχνουν»: κάντο, κάντο, να τρομάξουν όλοι οι εχθροί μας! Από πολλές απόψεις η «καμένη γη» χρειάζεται κάποιον διαταραγμένο-με-ιατρική-διάγνωση για να κάνει την δουλειά∙ και οι υπόλοιποι να κρυφτούν πίσω του.

Κι αν το ψόφιο κουνάβι βρίσκεται σε διακριτική (;) απομόνωση απ’ την κορύφωση της αμερικανικής βαρβαρότητας, υπάρχουν κι αυτοί που έχουν τα μέσα:

Είναι σαφές: οι θεοναζί είναι (ή έτσι εμφανίζονται) με το δάκτυλο-στο-κουμπί (αφού ηττώνται – ηττώνται – ηττώνται!) αλλά θέλουν τον διαταραγμένο-με-ιατρική-διάγνωση (ή και χωρίς τέτοια!) για να χρεωθεί την ολοκλήρωση της βαρβαρότητάς τους.

Πόσο πιθανή είναι μια τέτοια εξέλιξη;

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Ας ακούσουμε λοιπόν και κανάν άλλον…

Δευτέρα 27 Απρίλη (00.24) >> Ας πούμε: αυτόν τον αφροαμερικάνο μαθηματικό.

Ο συνεχιζόμενος πόλεμος ΗΠΑ-Ιράν έχει ανοίξει με δύναμη τα μάτια του κόσμου σε μια εκπληκτική πραγματικότητα σχετικά με την Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν.

Οι υψηλόβαθμοι στρατιωτικοί στρατηγοί και οι πυρηνικοί επιστήμονες είναι βαθιά ριζωμένοι στην ηθική φιλοσοφία του Ιμμάνουελ Καντ.

Η καυστική ειρωνεία εδώ είναι ότι αυτή ακριβώς ήταν η πνευματική κατάσταση ολόκληρου του δυτικού κόσμου και της ίδιας της Αμερικής, πριν το Manhattan Project πυροδοτήσει την πρώτη ατομική βόμβα.

Η ανάγνωση και η συζήτηση για τον Καντ δεν ήταν απλώς ένα χόμπι· ήταν μια αναμενόμενη, υποχρεωτική ιεροτελεστία για ουσιαστικά όλους τους Ευρωπαίους θεωρητικούς φυσικούς.

Πριν από το Manhattan Project, ήταν σχεδόν αδύνατο να βρεθεί έστω και ένας Ευρωπαίος επιστήμονας υψηλού επιπέδου που να μην είχε μελετήσει εντατικά τον Καντ. Ο Άλμπερτ Αϊνστάιν καταβρόχθιζε ήδη την «Κριτική του Καθαρού Λόγου» από την ηλικία των δεκατριών ετών. Ο Νιλς Μπορ, ο Ρόμπερτ Οπενχάιμερ και οι σύγχρονοί τους δεν ήταν μόνο απλοί άνθρωποι-αριθμομηχανές, ήταν και τιτάνες βουτηγμένοι στην καντιανή φιλοσοφία.

Η αυστηρή κατηγοριοποίηση της εμπειρικής επιστήμης από τον Καντ και οι κατηγορικές θεωρίες του για την ηθική χρησίμευσαν ως ζωτική πυξίδα. Συνέδεσε την επιστημονική έρευνα με την ανθρώπινη συνείδηση, απαιτώντας από τους ανθρώπους της επιστήμης να υπακούουν σε έναν ανώτερο ηθικό νόμο.

Κατανοήστε ότι η ατομική βόμβα που κατασκευάστηκε κατά τη διάρκεια του Manhattan Project υλοποιήθηκε μόνο επειδή ο αμερικανικός στρατός τρομοκρατούσε τους επιστήμονες με προπαγανδιστικές απειλές ότι ο Χίτλερ βρισκόταν στα πρόθυρα της κατασκευής ενός πυρηνικού όπλου για να καταστρέψει τον κόσμο. Ακόμα και υπό αυτόν τον παγκόσμιο πανικό, το στρατιωτικό κατεστημένο ήξερε ακριβώς ποιον δεν μπορούσε να εμπιστευτεί. Κορυφαία μυαλά όπως ο Einstein στερήθηκαν σκόπιμα τις άδειες ασφαλείας και αποκλείστηκαν από τις λεπτομέρειες του έργου. Ο λόγος ήταν επειδή το κράτος αναγνώρισε ότι ένας ένθερμος φιλόσοφος και ένας άκαμπτος ειρηνιστής δεν θα μπορούσε ποτέ να οπλοποιηθεί.

Ακόμα και μετά την κατασκευή της βόμβας, η συνείδηση ​​της επιστημονικής κοινότητας επαναστάτησε. Εβδομήντα επιστήμονες απ’ το Εργαστήριο Μεταλλουργίας του Σικάγο έκαναν μια απελπισμένη έκκληση παρακαλώντας τον πρόεδρο Truman να μην ρίξει την πυρηνική κόλαση στου ιάπωνες αμάχους. Πρότειναν να γίνει μια επίδεξη της βόμβας σ’ ένα ερημικό νησί, έτσι ώστε να επιταχυνθεί η ιαπωνική παράδοση. Αλλά η μιλιταριστική μηχανή έκανε εκείνο που ξέρει καλύτερα απ’ όλα: υπέκλεψε την έκκληση φροντίζοντας να μην παραδοθεί έγκαιρα στον Truman.

Μόλις οι ραδιενεργές στάχτες απλώθηκαν πάνω απ’ την Χιροσίμα και το Ναγκασάκι, ο τρόμος προκάλεσε μια απότομη φιλοσοφική αφύπνιση. Η ενοχή είναι αποπνιχτική, και η αντίθεση στα ατομικά όπλα μέσα στις γραμμές των επιστημόνων εκτοξεύτηκε από μια αρχική χούφτα διαφωνούντων σε χιλιάδες.

Το 1955 ο Einstein και ο φιλόσοφος Bertrand Russel δημοσιοποίησαν το Μανιφέστο Russel-Einstein που προκάλεσε μια σειρά συνεδρίων των κορυφαίων επιστημόνων και τελικά μια εκστρατεία για τον πυρηνικό αφοπλισμό.

Αλλά η κυβέρνηση των ΗΠΑ έμαθε ένα μάθημα απ’ το Manhattan Project και την ηθική εξέγερση που ακολούθησε. Έγινε σαφές ότι οι επιστήμονες με συνείδηση είναι επικίνδυνοι. Το πολιτικοστρατιωτικό κατεστημένο συνειδητοποίησε ότι οι φυσικοί που σκέφτονται σα φιλόσοφοι και που τολμούν να ρωτήσουν γιατί κατασκευάζεται ένα όπλο και ποιες θα είναι οι ηθικές επιπτώσεις απ’ την χρήση του είναι υπαρξιακή απειλή για την εθνική ασφάλεια και την ανεξέλεγκτη κρατική εξουσία.

Η αντίδραση ήταν άμεση και δομική. Μετά τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο το κράτος κατέκλυσε την επιστημονική κοινότητα με δισεκατομμύρια δολάρια μέσω του υπουργείου άμυνας, αλλά αυτός ο πακτωλός είχε συγκεκριμένη κοίτη: προοριζόταν αυστηρά για «εφαρμοσμένες επιστήμες». Τέρμα οι φιλοσοφικές σαχλαμάρες.

Οι κυβερνήσεις χρειάζονταν να εκπαιδεύσουν χιλιάδες υπάκοους φυσικούς με ιλιγγιώδη ταχύτητα για να κατασκευάζουν ραντάρ, πυραύλους και πυρηνικούς αντιδραστήρες. Τα πανεπιστημιακά προγράμματα αναθεωρήθηκαν ανελέητα. Η φιλοσοφία και η ιστορία αφαιρέθηκαν απ’ τις σπουδές και αντικαταστάθηκαν εξ ολοκλήρου από ψυχρό πραγματισμό και άψυχες εξισώσεις.

Δείτε τις συνέπειες τώρα. Αυτή η σχεδιασμένη λοβοτομή που παράγει μαζικά κυνικούς ειδικούς είναι ακριβώς η αιτία που σχεδόν κάθε σημαντική επιστημονική καινοτομία σήμερα ουσιαστικά προσανατολίζεται στην κατασκευή όπλων μαζικής καταστροφής. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ολόκληρος ο επιστημονικός μηχανισμός της Δύσης και τα συμμαχικά σ’ αυτόν ακαδημαϊκά ιδρύματα μπορούν να κλείνουν άνετα τα μάτια στις απερίγραπτες, μηχανοποιημένες φρικαλεότητες σε βάρος όλου του παγκόσμιου νότου.

Τα αιματοβαμμένα χέρια δισεκατομμυριούχων και πολεμοκάπηλων μπορούν τώρα να πανηγυρίσουν: η βαρβαρότητα είναι επιστημονική. Και άρα υπεράνω κάθε κριτικής.