Tag: ηπα

Τα πικρά δάκρυα της ήττας 1

Δευτέρα 4 Μάη (01.41) >> Μεταφέρουμε στη συνέχεια αυτούσια (και φυσικά μεταφρασμένη) την δημοσίευση του conflicts forum (: Alastair Crooke…) στις 28 Απρίλη. Πρόκειται για αποσπάσματα άποψης που εμφανίστηκε την ίδια ημέρα (28 / 4) σε ισραηλινό μέσο, με θεωρούμενες «έγκυρες» υπογραφές:

Παρακάτω παρατίθεται μια βασική ανάλυση που δημοσιεύτηκε στον εβραϊκό τύπο από δύο κορυφαίους ισραηλινούς σχολιαστές – τον Nahum Barnea και τον Ronen Bergman. Η ανάλυσή τους αποτελεί μια οριστική ισραηλινή αφήγηση των γεγονότων που οδήγησαν στον πόλεμο κατά του Ιράν:

«Στο τέλος 40 ημερών μαχών, η επιχείρηση που υποτίθεται ότι θα έκρινε την έκβαση του πολέμου με το Ιράν δεν πραγματοποιήθηκε. Όλοι όσοι εμπλέκονται σε αυτήν στο Ισραήλ έχουν την αίσθηση ότι χάθηκε η ευκαιρία. Το ερώτημα είναι γιατί δεν συνέβη…».

«Το σχέδιο ανατροπής του [ιρανικού] καθεστώτος ήταν κεντρικό στοιχείο του συνολικού πολεμικού σχεδίου, η καρδιά του σχεδίου».

«Τόσο η πολιτική ηγεσία – [ο Νετανιάχου] – όσο και ανώτερα στελέχη των υπηρεσιών ασφαλείας απελευθερώθηκαν από τους φόβους για την εκτέλεση αυτού του σχεδίου. Όποιος είναι ικανός να ανατινάξει χιλιάδες μπήπερς με ένα μόνο χτύπημα αισθάνεται ότι μπορεί να κάνει τα πάντα».

 «Μετά από 100 ώρες αεροπορικών επιχειρήσεων, επρόκειτο να ξεκινήσει η δεύτερη φάση του σχεδίου ανατροπής του ιρανικού καθεστώτος – πρώτα μια χερσαία εισβολή από το Ιράκ από κουρδική πολιτοφυλακή. Οι διοικητές δήλωσαν ότι σκόπευαν να φτάσουν στην κουρδική περιοχή του Ιράν και στη συνέχεια, μόλις οι Ιρανοί Κούρδοι ενωθούν μαζί τους, να ξεκινήσουν μια μαζική πορεία προς την πρωτεύουσα, Τεχεράνη».

«Στη συνέχεια ήρθε το τηλεφώνημα από την Άγκυρα… Ο Τραμπ διέταξε να σταματήσει η εισβολή ώρες πριν οι κουρδικές δυνάμεις προλάβουν να διασχίσουν τα σύνορα… Το Ισραήλ συμμορφώθηκε».

«Οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ εισήλθαν στη σύγκρουση χωρίς να αξιολογήσουν σωστά την ανθεκτικότητα του [ιρανικού] καθεστώτος… Αυτό που ξεκίνησε ως μια μακροπρόθεσμη, ευφάνταστη ισραηλινή πρωτοβουλία, οριστική στη λύση της, καταλήγει σε απογοήτευση».

«Μια λογική εκτίμηση υποδηλώνει ότι 7.000-8.000 [άτομα] σκοτώθηκαν [στις αντικυβερνητικές διαδηλώσεις του Ιανουαρίου 2026 στο Ιράν]».

Αυτή η εκ των έσω εξομολόγηση τόσο του θεοναζί / ψοφιοκουναβικού σχεδίου κατά της Τεχεράνης όσο και της αποτυχίας του ταιριάζει με τα γεγονότα∙ είτε όσα είναι ευρύτερα γνωστά είτε όσα έχει υπόψη της η «ασταμάτητη μηχανή».

Πράγματι η εισβολή πληρωμένων συμμοριών απ’ το βόρειο ιράκ ήταν στην ημερήσια διάταξη, και πράγματι δεν θα έμπαιναν «μόνοι» τους. Τμήματα του θεοναζί στρατού θα «μασκαρεύονταν κούρδοι πατριώτες» (που θέλουν να απελευθερώσουν τα ‘εδάφη τους’ στο βορειοδυτικό ιράν…), ενώ θα υπήρχε κάλυψη της εισβολής (και της προέλασης) από θεοναζί επιθετικά ελικόπτερα. Ίνα εκλπληρωθεί το θέλημα του θεού…

Είχαμε σημειώσει τότε ότι είναι αυτοκτονικά γελοίο το να γίνεται κάποιος πράκτορας των θεοναζί και των δυτικών υπηρεσιών: οι «φιλόδοξοι» απελευθερωτές και οι θεοναζί σύμμαχοί τους θα κτυπιούνταν από τρεις μεριές (τουρκικός στρατός απ’ τον βορρά∙ ιρακινές PMU απ’ το νότο, και «φρουροί της επανάστασης» απ’ τα ανατολικά). Απ’ την πιο πάνω εξομολόγηση προκύπτει ότι οι ισλαμοδημοκράτες της τουρκίας προειδοποίησαν έγκαιρα και πειστικά την Ουάσιγκτον – και η Άγκυρα είναι αυστηρή όταν λέει ότι δεν τις αρέσουν τέτοια διαλυτικά σχέδια…

Έτσι το φιλόδοξο σχέδιο πνίγηκε στην κούνια του, εξαγριώνοντας ακόμα περισσότερο τους θεοναζί κατά της Άγκυρας. Εν τέλει το ψόφιο κουνάβι έριξε την αποτυχία στους «άπιστους» κούρδους, που πήραν (είπε) τα όπλα και … τα πούλησαν… Συγκινητικό!

(Μπορεί να σκέφτηκαν έγκαιρα τα κεφάλια τους, ποιος ξέρει;)

Το πικρό μίσος της ήττας

Δευτέρα 4 Μάη (01.23) >> Το ψόφιο κουνάβι ξεμπέρδεψε με την απαιτούμενη έγκριση του αμερικανικού νομοθετικού για την συνέχεια του πολέμου. «Ποιος πόλεμος;» σφύριξε ο κάπου χαμένος στην Καραϊβική υπ.εξ. του. «Πάει αυτός, τέλειωσε εδώ και καιρό!!…. Δεν βλέπετε; Εκεχειρούμε!». (Δεν συμπλήρωσε «ευχαριστούμε για την προσοχή σας»… Αυτό είναι πατέντα του αφεντικού).

Μάλιστααα… Απ’ αυτήν την άποψη το ψοφιοκουναβιστάν είναι ελεύθερο να βοηθήσει τους θεοναζί συμμάχους του αν εκείνοι είναι έτοιμοι για νέες περιπέτειες. Η «βοήθεια στον σύμμαχο» δεν είναι πόλεμος που χρειάζεται έγκριση, έτσι δεν είναι; Αν αυτοί οι καταραμένοι «φρουροί» μας επιτεθούν επειδή είμαστε καλωσυνάτοι και βοηθάμε τους φίλους μας, ε, τι να κάνουμε; Χρειάζεται άδεια για το «δικαίωμα αυτοάμυνας»; Όχι βέβαια….

Απ’ την μεριά της η Τεχεράνη προετοιμάζεται για τα χειρότερα επιδιδόμενη σε ασκήσεις ύφους. Με την μορφή «προτάσεων» προς την Ουάσιγκτον, τις οποίες το μεγαλειότατο ψόφιο κουνάβι απορρίπτει. Φαίνεται ωστόσο ότι η Τεχεράνη κάνει αυτή τη δουλειά όχι επειδή περιμένει πως το ψοφιοκουναβιστάν πρόκειται να συζητήσει οτιδήποτε (κι ας μην μιλήσουμε για τους θεοναζί), αλλά απευθυνόμενη έμμεσα προς τις γειτονικές πετροχούντες: όπως βλέπετε κάνουμε ό,τι μπορούμε, αλλά…

Έχει ενδιαφέρον το γεγονός ότι στις τάξεις των «φρουρών» αλλά και σ’ ένα μέρος της ιρανικής κοινωνίας αναπτύσσεται ήδη ένα ερώτημα: Γιατί πρέπει να διαπραγματευτούμε το πυρηνικό μας πρόγραμμα με τους αμερικάνους; Τι είναι οι αμερικάνοι για να έχουν τέτοια αρμοδιότητα και απαίτηση; Αυτές οι διαπραγματεύσεις γίνονται με την «διεθνή υπηρεσία ατομικής ενέργειας» – όχι μ’ όποιον το παίζει αφεντικό του πλανήτη! Και σίγουρα όχι με τον κάθε καραγκιόζη…

Σωστό από κάθε άποψη το ερώτημα αλλά πρακτικά ρητορικό. Εν τούτοις αν προσέξει κάποιος την σειρά των «βημάτων για την αποκατάσταση της ειρήνης» που προτείνει η Τεχεράνη, περιλαμβάνει ήδη μια αλλαγή στάσης σε σχέση με το τίνος αρμοδιότητα είναι μια τέτοια διαπραγμάτευση. Το «πυρηνικό πρόγραμμα» μπαίνει τελευταίο, αφού πρώτα η Ουάσιγκτον πάρει τα στρατά της πίσω, αφού πρώτα δώσει εγγυήσεις (;;;) ότι δεν θα ξανακάνει «εκδρομή» στα εκεί μέρη… Κατ’ αυτόν τον τρόπο η Ουάσιγκτον χάνει όλα τα «χαρτιά» της όταν και αν φτάσει η ώρα του «πυρηνικού προγράμματος». Προφανώς αν όχι ο με-συμπεριφορική-άνοια μεγαλειότατος οπωσδήποτε κάποιος αιμοβόρος δίπλα του το έχει προσέξει…. Και βγάζει αφρούς.

Ούτε το ψοφιοκουναβιστάν ούτε οι θεοναζί έχουν αυτή τη στιγμή κάτι να πουλήσουν ως «νίκη»∙ αντίθετα έχουν ήδη πολλά φορτωμένα στις καμπούρες τους ως ήττες. Πώς να κοιταχτούν στον καθρέφτη τους; Έτσι;

Αυτό το video κρατάει, έτσι όπως το είδατε, πάνω από μια ώρα. Δεν το βάλαμε ολόκληρο γιατί σας ξέρουμε: θέλετε δράση…”Έργα, όχι λόγια!”

Αν έχουμε σωστή την βασική ιστορική γνώση (κι αν είναι σωστή η εκτίμηση (όχι μόνο δική μας) ότι με την επίθεση της 28ης Φλεβάρη το ψοφιοκουναβιστάν και οι θεοναζί έβαλαν όλα τους τα αυγά σ’ ένα και μοναδικό καλάθι) τότε 11 φορές στις 10 ο ιμπεριαλιστικός σχηματισμός που είναι πια στριμωγμένος για τα καλά στα σκοινιά αλλά έχει ακόμα περιθώρια χρόνου, χώρου και όπλων, έχει αποφύγει δηλαδή την συντριβή, δεν κάνει πίσω. Ούτε καν αν του πει τηλεφωνικά δυο τρία φωνήεντα η ανεγκέφαλη αλεπού….

(Μετά την επίσκεψη στις 27 Απρίλη του ιρανού υπ.εξ. Araghchi στο Λένινγκραντ / αγ. Πετρούπολη και τις συζητήσεις του εκεί με τον Lavrov, τον Putin, αλλά και τον επικεφαλής των ρωσικών στρατιωτικών υπηρεσιών Kostyukov – πράγμα που σημαίνει ότι υπήρχαν και θέματα της αρμοδιότητάς του – η ανεγκέφαλη αλεπού τηλεφώνησε διαδοχικά στο ψόφιο κουνάβι και στον αρχιχασάπη του Τελ Αβίβ. Σύμφωνα με την λιτή επίσημη ανακοίνωση του Κρεμλίνου τους ξεκαθάρισε ότι η συνέχιση του πολέμου θα έχει εξαιρετικά αρνητικές συνέπειες όχι μόνο για το ιράν και τους γειτονές του αλλά και για ολόκληρη την διεθνή κοινότητα και ότι οποιαδήποτε χερσαία εισβολή είναι εντελώς απαράδεκτη απ’ την μεριά της Μόσχας…).

Οι δυο μαφιόζοι συνεταίροι δεν κάνουν λοιπόν πίσω – αλλά δεν θα κάνουν ούτε μπροστά; Θα μείνουν ακίνητοι, μαρμαρωμένοι; Θα στήσουν καμιά προβοκάτσια ως αφορμή για να ξαμοληθούν;

Δεν ξέρουμε. Εκείνο που καταλαβαίνουμε είναι ότι δεν μπορείς να επιβιώσεις οικονομικά, δεν μπορείς να επιβιώσεις «πολιτικά» (ούτε γεωπολιτικά σ’ έναν σκληρά ανταγωνιστικό καπιταλιστικό πλανήτη….) αν έχεις τζογάρει τόσο χοντρά κι έχεις χάσει. Ειδικά αν διεκδικείς θέση «υπερδύναμης» και «παγκόσμιου αφεντικού». Κι ακόμα χειρότερα αν η ήττα σου δεν κρύβεται πια καν και καν.

Οι new york times δεν γουστάρουν ψόφιο κουνάβι. Οπότε στρίβουν το μαχαίρι (είναι και προεκλογική περίοδος…):

Το cnn, που επίσης δεν γουστάρει ψόφιο κουνάβι, έγινε πρόσφατα ακόμα πιο μαρτυριάρικο:

Με τι μούτρα θα πάει επίσκεψη (αν πάει) το μεγαλειότατο ψόφιο κουνάβι στο Πεκίνο; Eεεε;

(Παλιά, πολύ παλιά, τότε που δεν υπήρχε τόσο πυκνό Θέαμα, όταν ο αρχιστράτηγος ή ακόμα και ο βασιλιάς ως αρχιστράτηγος έτρωγε τέτοιο στραπάτσο το πιθανότερο ήταν να τον φάει το μαύρο σκοτάδι, παρά να αφεθεί να συνεχίσει να καμαρώνει και να απειλεί…

Αλλά τώρα ο βασιλιάς επιτρέπεται να νομίζει ότι νικάει – ή ότι θα νικήσει όπου νάναι. Πρόοδος, αναμφίβολα…)

 

Ελληνικός ιμπεριαλισμός: από την Σρεμπρένιτσα στη Γάζα… 3

Όλοι μαζί, με τους θεοναζί…

Δευτέρα 4  Μάη (00.58) >> Έχουμε την επίγνωση ότι τα ζητήματα που αφορούν τον ιμπεριαλισμό οποιουδήποτε κράτους (και όχι μόνο του ελληνικού) είναι χαμηλά στη λίστα των αντίστοιχων πληβείων, στη λίστα τους με τις ενδεχόμενες αιτίες κάποιου σοβαρού ανταγωνισμού προς τους άρχοντες. Προηγούνται άλλες, πιο άμεσες, πιο σχετικές με το καθημερινό μεοροδούλι-μεροφάι. Μόνο που αυτή η «μετριοφροσύνη» έχει αποδειχθεί ξανά και ξανά αυτοκτονική.

Το ότι ακόμα και μ’ αυτές τις αφορμές οι εντόπιοι αιχμάλωτοι μοιάζουν να διάγουν τον βίο τους μεταξύ υπνοβασίας και πατερναλισμού (με μόνη παρηγοριά τους τις βενζοδιαζεπίνες και τα φραστικά ξεσπάσματα στα antisocial media) είναι εξαιρετικά επικίνδυνο. Πρώτα και κύρια για τους ίδιους. Διαφορετικά δεν θα κρατούσαν την ανάσα του (για λίγο…) κάθε φορά που ακούν για «κλιμάκωση στον πόλεμο στο ιράν».

Με τους υποτιθέμενα «πολιτικοποιημένους» το ζήτημα είναι διαφορετικό. Δεν γίνεται να βλέπεις να μικραίνει η απόσταση απ’ αυτό το λευκό πράγμα που επιπλέει και να κάνεις μπάφους στο κατάστρωμα του Τιτανικού! (Γίνεται και παραγίνεται!) Ούτε είναι ένδειξη ανταγωνιστικού προσανατολισμού απ’ την μια μεριά να τιμάς (και σωστά) την μνήμη των 200 εκτελεσμένων κομμουνιστών απ’ τους κατοχικούς στην Καισαριανή, και απ’ την άλλη μεριά να προσπαθείς να απομακρυνθείς (με οποιονδήποτε τρόπο) απ’ τους εντόπιους συνεργούς των σφαγέων κατοχικών στην Παλαιστίνη λέγοντας ότι δείχνεις μια ακόμα άχρηστη και ξεπερασμένη στιγμή «αλληλεγγύης».

Μπορεί οι δυτικοί καπιταλισμοί / ιμπεριαλισμοί να παρακμάζουν. Διαθέτουν όμως ακόμα στις αυλές τους εκείνους τους «ειδικούς που θερμομετρούν» τον πραγματικό κοινωνικό / ταξικό βρασμό (ή την αντίστοιχη παγωνιά). Όταν οι ενδείξεις πλησιάζουν στο μηδέν, αυτό σημαίνει ότι είμαστε ήδη σχεδόν αγκαλιά με το παγόβουνο…

 

Όμοιος ομοίω αεί πελάζει!

Δευτέρα 27 Απρίλη (00.36) >> Πριν κάτι παραπάνω από μια βδομάδα, στις 19 Απρίλη, ο φασίστας με το αλυσοπρίονο που έχει αναλάβει την προεδρία της αργεντινής (με την «λαϊκή θέληση», αλλοίμονο – και οπωσδήποτε με την χρηματοδότηση των ομοϊδεατών του απ’ την Ουάσιγκτον), αυτός λοιπόν έκανε επίσημη επίσκεψη στο θεοναζί, απαρτχάιντ καθεστώς.

Εκεί τον υποδέχτηκε διθυραμβικά ένας τύπος ονόματι Mike Huckabbe που παριστάνει τον αμερικανό πρεσβευτή στο Τελ Αβίβ, αλλά πρακτικά και ουσιαστικά είναι ένας ακόμα υπάλληλος των θεοναζί: έχει διατυπώσει ανοικτά την άποψη (για παράδειγμα) ότι αυτό το καθεστώς «έχει δικαίωμα να πάρει όλα τα εδάφη που του υποσχέθηκε ο θεός», απ’ το Νείλο ως τον Ευφράτη… Τόσο καλά.

Δείτε λοιπόν αυτήν την σπουδαία, την ιστορική για το παγκόσμιο γίγνεσθαι στιγμή της υποδοχής, και βρείτε … τι λείπει… Κάτι λείπει!!!

Δεν είναι κρίμα κι άδικο που έλειπε απ’ το «κάδρο» αυτός ο terrific guy που «καταλαβαίνει τι γίνεται» και είναι πολύ υποστηρικτικός στο ψοφιοκουναβιστάν;

Δεν είναι κρίμα κι άδικο που έλειπε απ’ το «κάδρο» ο don Rico, φίλος κι αδελφός των θεοναζί (με την «άδεια» και την κατανόηση του πόπολου και των εκπροσώπων του φυσικά), τόσο υποστηρικτικός (και) στους εγκληματίες κατά της ανθρωπότητας;

Δεν είναι κρίμα κι άδικο που αυτός ο αμερικάνος «πρεσβευτής», γυρνώντας απ’ το Μπουένος Άιρες φορτωμένος μοσχαρίσιες μπριζόλες, δεν θα κάνει μια στάση στην Αθήνα για να πάρει και μερικούς τενεκέδες greek feta;

Αααααχχ! Χαμένη θα πάει τόση φιλία! Μόνο το υλικό του predator και των υπόλοιπων παρόμοιων θα μείνει (και στις θεοναζί υπηρεσίες, φυσικά…)

Behavioral Variant Frontotemporal Dementia (bvFTD)

Δευτέρα 27 Απρίλη (00.29) >> Συμπεριφορική άνοια: πρόκειται για νευροεκφυλιστική πάθηση, που δεν είναι ίδια με την γενικά γνωστή άνοια. Δεν θεραπεύεται, το μόνο που μπορεί να γίνει είναι φαρμακευτική «συντήρηση» για τον στοιχειώδη συμπεριφορικό έλεγχο. Στα συμπτώματά της περιλαμβάνονται αποδιοργάνωση, έλλειψη συναίσθησης της πραγματικότητας, κοινωνική απρέπεια, παρορμητικότητα, άρση αναστολών.

Θυμίζουν κάτι; Ανθρώπινα όλα αυτά… Τι γίνεται όμως αν ο πάσχων έχει (ή θέλει να έχει) δίπλα του το βαλιτσάκι με τα «κλειδιά» της χρήσης πυρηνικών όπλων;

Ας πούμε ότι η φήμη πως το ψόφιο κουνάβι πάσχει από ραγδαία επιδεινούμενη bvFTD (επιπλέον: πάνω σ’ έναν απαίσιο υπό τις παλιότερες, κανονικές συνθήκες χαρακτήρα…) είναι απλά φήμη. Το ότι, όμως, το ψόφιο κουνάβι ζήτησε απ’ τον αρχικαραβανά Dan Caine το «βαλιτσάκι» στις 18 Απρίλη, κι εκείνος του απάντησε όσο πιο ευγενικά και τυπικά μπορούσε fuck off κι έφυγε τρέχοντας, αυτό μπορεί να μην είναι εντελώς φήμη:

Η ψοφιοκουναβική απειλή ότι «θα γυρίσει το ιράν στη λίθινη εποχή» θα μπορούσε να είναι full of bvFTD αλλά χωρίς το δάκτυλο-στο-κουμπί. Απ’ την άλλη μεριά όμως υπάρχουν αρκετοί εκεί στην πρωτεύουσα της παρακμής και στο συμμαχικό πλέγμα, χωρίς bvFTD, που «σπρώχνουν»: κάντο, κάντο, να τρομάξουν όλοι οι εχθροί μας! Από πολλές απόψεις η «καμένη γη» χρειάζεται κάποιον διαταραγμένο-με-ιατρική-διάγνωση για να κάνει την δουλειά∙ και οι υπόλοιποι να κρυφτούν πίσω του.

Κι αν το ψόφιο κουνάβι βρίσκεται σε διακριτική (;) απομόνωση απ’ την κορύφωση της αμερικανικής βαρβαρότητας, υπάρχουν κι αυτοί που έχουν τα μέσα:

Είναι σαφές: οι θεοναζί είναι (ή έτσι εμφανίζονται) με το δάκτυλο-στο-κουμπί (αφού ηττώνται – ηττώνται – ηττώνται!) αλλά θέλουν τον διαταραγμένο-με-ιατρική-διάγνωση (ή και χωρίς τέτοια!) για να χρεωθεί την ολοκλήρωση της βαρβαρότητάς τους.

Πόσο πιθανή είναι μια τέτοια εξέλιξη;

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Ας ακούσουμε λοιπόν και κανάν άλλον…

Δευτέρα 27 Απρίλη (00.24) >> Ας πούμε: αυτόν τον αφροαμερικάνο μαθηματικό.

Ο συνεχιζόμενος πόλεμος ΗΠΑ-Ιράν έχει ανοίξει με δύναμη τα μάτια του κόσμου σε μια εκπληκτική πραγματικότητα σχετικά με την Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν.

Οι υψηλόβαθμοι στρατιωτικοί στρατηγοί και οι πυρηνικοί επιστήμονες είναι βαθιά ριζωμένοι στην ηθική φιλοσοφία του Ιμμάνουελ Καντ.

Η καυστική ειρωνεία εδώ είναι ότι αυτή ακριβώς ήταν η πνευματική κατάσταση ολόκληρου του δυτικού κόσμου και της ίδιας της Αμερικής, πριν το Manhattan Project πυροδοτήσει την πρώτη ατομική βόμβα.

Η ανάγνωση και η συζήτηση για τον Καντ δεν ήταν απλώς ένα χόμπι· ήταν μια αναμενόμενη, υποχρεωτική ιεροτελεστία για ουσιαστικά όλους τους Ευρωπαίους θεωρητικούς φυσικούς.

Πριν από το Manhattan Project, ήταν σχεδόν αδύνατο να βρεθεί έστω και ένας Ευρωπαίος επιστήμονας υψηλού επιπέδου που να μην είχε μελετήσει εντατικά τον Καντ. Ο Άλμπερτ Αϊνστάιν καταβρόχθιζε ήδη την «Κριτική του Καθαρού Λόγου» από την ηλικία των δεκατριών ετών. Ο Νιλς Μπορ, ο Ρόμπερτ Οπενχάιμερ και οι σύγχρονοί τους δεν ήταν μόνο απλοί άνθρωποι-αριθμομηχανές, ήταν και τιτάνες βουτηγμένοι στην καντιανή φιλοσοφία.

Η αυστηρή κατηγοριοποίηση της εμπειρικής επιστήμης από τον Καντ και οι κατηγορικές θεωρίες του για την ηθική χρησίμευσαν ως ζωτική πυξίδα. Συνέδεσε την επιστημονική έρευνα με την ανθρώπινη συνείδηση, απαιτώντας από τους ανθρώπους της επιστήμης να υπακούουν σε έναν ανώτερο ηθικό νόμο.

Κατανοήστε ότι η ατομική βόμβα που κατασκευάστηκε κατά τη διάρκεια του Manhattan Project υλοποιήθηκε μόνο επειδή ο αμερικανικός στρατός τρομοκρατούσε τους επιστήμονες με προπαγανδιστικές απειλές ότι ο Χίτλερ βρισκόταν στα πρόθυρα της κατασκευής ενός πυρηνικού όπλου για να καταστρέψει τον κόσμο. Ακόμα και υπό αυτόν τον παγκόσμιο πανικό, το στρατιωτικό κατεστημένο ήξερε ακριβώς ποιον δεν μπορούσε να εμπιστευτεί. Κορυφαία μυαλά όπως ο Einstein στερήθηκαν σκόπιμα τις άδειες ασφαλείας και αποκλείστηκαν από τις λεπτομέρειες του έργου. Ο λόγος ήταν επειδή το κράτος αναγνώρισε ότι ένας ένθερμος φιλόσοφος και ένας άκαμπτος ειρηνιστής δεν θα μπορούσε ποτέ να οπλοποιηθεί.

Ακόμα και μετά την κατασκευή της βόμβας, η συνείδηση ​​της επιστημονικής κοινότητας επαναστάτησε. Εβδομήντα επιστήμονες απ’ το Εργαστήριο Μεταλλουργίας του Σικάγο έκαναν μια απελπισμένη έκκληση παρακαλώντας τον πρόεδρο Truman να μην ρίξει την πυρηνική κόλαση στου ιάπωνες αμάχους. Πρότειναν να γίνει μια επίδεξη της βόμβας σ’ ένα ερημικό νησί, έτσι ώστε να επιταχυνθεί η ιαπωνική παράδοση. Αλλά η μιλιταριστική μηχανή έκανε εκείνο που ξέρει καλύτερα απ’ όλα: υπέκλεψε την έκκληση φροντίζοντας να μην παραδοθεί έγκαιρα στον Truman.

Μόλις οι ραδιενεργές στάχτες απλώθηκαν πάνω απ’ την Χιροσίμα και το Ναγκασάκι, ο τρόμος προκάλεσε μια απότομη φιλοσοφική αφύπνιση. Η ενοχή είναι αποπνιχτική, και η αντίθεση στα ατομικά όπλα μέσα στις γραμμές των επιστημόνων εκτοξεύτηκε από μια αρχική χούφτα διαφωνούντων σε χιλιάδες.

Το 1955 ο Einstein και ο φιλόσοφος Bertrand Russel δημοσιοποίησαν το Μανιφέστο Russel-Einstein που προκάλεσε μια σειρά συνεδρίων των κορυφαίων επιστημόνων και τελικά μια εκστρατεία για τον πυρηνικό αφοπλισμό.

Αλλά η κυβέρνηση των ΗΠΑ έμαθε ένα μάθημα απ’ το Manhattan Project και την ηθική εξέγερση που ακολούθησε. Έγινε σαφές ότι οι επιστήμονες με συνείδηση είναι επικίνδυνοι. Το πολιτικοστρατιωτικό κατεστημένο συνειδητοποίησε ότι οι φυσικοί που σκέφτονται σα φιλόσοφοι και που τολμούν να ρωτήσουν γιατί κατασκευάζεται ένα όπλο και ποιες θα είναι οι ηθικές επιπτώσεις απ’ την χρήση του είναι υπαρξιακή απειλή για την εθνική ασφάλεια και την ανεξέλεγκτη κρατική εξουσία.

Η αντίδραση ήταν άμεση και δομική. Μετά τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο το κράτος κατέκλυσε την επιστημονική κοινότητα με δισεκατομμύρια δολάρια μέσω του υπουργείου άμυνας, αλλά αυτός ο πακτωλός είχε συγκεκριμένη κοίτη: προοριζόταν αυστηρά για «εφαρμοσμένες επιστήμες». Τέρμα οι φιλοσοφικές σαχλαμάρες.

Οι κυβερνήσεις χρειάζονταν να εκπαιδεύσουν χιλιάδες υπάκοους φυσικούς με ιλιγγιώδη ταχύτητα για να κατασκευάζουν ραντάρ, πυραύλους και πυρηνικούς αντιδραστήρες. Τα πανεπιστημιακά προγράμματα αναθεωρήθηκαν ανελέητα. Η φιλοσοφία και η ιστορία αφαιρέθηκαν απ’ τις σπουδές και αντικαταστάθηκαν εξ ολοκλήρου από ψυχρό πραγματισμό και άψυχες εξισώσεις.

Δείτε τις συνέπειες τώρα. Αυτή η σχεδιασμένη λοβοτομή που παράγει μαζικά κυνικούς ειδικούς είναι ακριβώς η αιτία που σχεδόν κάθε σημαντική επιστημονική καινοτομία σήμερα ουσιαστικά προσανατολίζεται στην κατασκευή όπλων μαζικής καταστροφής. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ολόκληρος ο επιστημονικός μηχανισμός της Δύσης και τα συμμαχικά σ’ αυτόν ακαδημαϊκά ιδρύματα μπορούν να κλείνουν άνετα τα μάτια στις απερίγραπτες, μηχανοποιημένες φρικαλεότητες σε βάρος όλου του παγκόσμιου νότου.

Τα αιματοβαμμένα χέρια δισεκατομμυριούχων και πολεμοκάπηλων μπορούν τώρα να πανηγυρίσουν: η βαρβαρότητα είναι επιστημονική. Και άρα υπεράνω κάθε κριτικής.

Όταν η τρομοκρατία είναι πια η δυτική ιμπεριαλιστική τακτική μήπως η «ισορροπία τρό-μου» είναι η μόνη λογική επιλογή;

Δευτέρα 27 Απρίλη (00.22) >> Τυπικά αμερικάνικο, τυπικό hollywood: αυτά είναι που όχι απλά αρέσουν αλλά βρίσκονται στην καρδιά του αμερικανικού ιμπεριαλισμού, ειδικά μετά την πολύχρονη «ατυχή εκστρατεία» στο βιετνάμ: πάμε, είμαστε παντοδύναμοι, τα κάνουμε όλα γης μαδιάμ, και.. νικάμε!

O Indiana Jones στην «τελευταία σταυροφορία»… Ψάχνει το «άγιο δισκοπότηρο» κάπου στη μέση Ανατολή.

«Άγιο δισκοπότηρο στη μέση Ανατολή»; Χμμμμ… Τι ήθελε να πει ο σκηνοθέτης;

Τον βρίσκει εν τέλει τον θησαυρό; Χμμμμ… Γίνονται και λάθη:

Η «αιώνια νεότητα»!!! Η «αθανασία»!!! Σα να λέμε με τα σημερινά δεδομένα: make america great again!!!

Χαριτωμένα και b αυτά…

Πάμε στα σοβαρά. Στα πολύ σοβαρά.

Εξαιτίας της θεοναζί + ψοφιοκουναβικής επίθεσης στην Τεχεράνη αυξάνονται σταθερά διεθνώς εκείνοι που πλέκουν το εγκώμιο στη «στρατηγική αποτροπής» της Πγιονγκγιάνγκ, χωρίς να τρέφουν κάποια ιδιαίτερη συμπάθεια στο καθεστώς αυτό καθ’ αυτό. «Προνόησε» (ο Kim / little rocket man) λένε. Έφτιαξε έγκαιρα αν και «παράνομα» τις πυρηνικές του κεφαλές (με την αρχική αλλά ουσιαστική βοήθεια των πυρηνικών φυσικών της Ισλαμαμπάντ…), έφτιαξε και διηπειρωτικούς πυραύλους που να μπορούν να «μεταφέρουν» τέτοιες κεφαλές στην αμερικανική επικράτεια, και ησύχασε. Μήπως θα έπρεπε να κάνει και η Τεχεράνη το ίδιο, για να ησυχάσει; αναρωτιούνται, μάλλον ρητορικά.

Κοιτώντας το ερώτημα απ’ σκοπιά του σε εξέλιξη 4ου παγκόσμιου πολέμου, η απάντηση θα ήταν «ναι». Ωστόσο επίσημα η Τεχεράνη αρνείται τέτοιο ενδιαφέρον. Κι όχι απλά το αρνείται. Κάποιοι αξιωματούχοι της, ερωτώμενοι για ΤΟ θέμα δυο ή τρεις βδομάδες μετά την 28η Φλεβάρη, απάντησαν: Δεν χρειαζόμαστε πυρηνικά… Τα συμβατικά όπλα μας έχουν αποδειχθεί ήδη ιδιαίτερα αποτελεσματικά…

Σωστό και ψύχραιμο απ’ την μεριά τους … υπό την προϋπόθεση πως εκείνοι που θα ήθελαν την εξαφάνιση από προσώπου γης του ιρανικού καθεστώτος (πιο σωστά: την μετατροπή του σε ένα patchwork αλληλοϋποβλεπόμενων και μόνιμα σε πόλεμο μεταξύ τους «φυλετικών» κρατιδίων) θα περιοριστούν στα δικά τους συμβατικά όπλα.

Ξέροντας περί ποίων πρόκειται και, κυρίως, ξέροντας τις δυτικές ιμπεριαλιστικές διακυβεύσεις σ’ αυτήν την περιοχή του κόσμου (όπως, άλλωστε, και στο ουκρανικό πεδίο μάχης) κανένας νοήμων άνθρωπος δεν θα συμπέραινε ότι οι δυτικοί και ο μεσανατολικός χωροφύλακάς τους θα συμβιβαστούν με μιαν ήττα … απ’ τα συμβατικά όπλα του ιράν… (Αν είναι ποτέ δυνατόν!!!)

Κατά την ταπεινή μας άποψη το ζήτημα της κατοχής μερικών (όχι πολλών…) πυρηνικών κεφαλών απ’ τους «φρουρούς της επανάστασης» (τους πυραύλους για να τις στείλουν στη θεοναζί επικράτεια τους έχουν και τους παραέχουν) μένει αναγκαστικά ανοικτό, με ή χωρίς fetwa που να τις απαγορεύει. Υποθέτουμε ότι στην απευκταία περίπτωση μόνο ως προδότης θα χαρακτηριζόταν εκείνος ο ιρανός (όχι μόνον ένας…) που ενώ θα μπορούσε να υπερασπιστεί τον πληθυσμό του α λα βόρεια κορέα, δεν θα το έκανε για λόγους ηθικής τάξης, υπέρ του αντιπάλου του εν τέλει, ο οποίος δεν είχε τέτοιες αναστολές.

Αναρωτιόμαστε: τι θα σήμαινε αν οι εκπρόσωποι της Τεχεράνης, αντί να λένε «δεν χρειαζόμαστε πυρηνικά, έχουμε μια χαρά συμβατικούς πυραύλους», ή «δεν θα φτιάξουμε γιατί υπάρχει fetwa» έλεγαν δεν θα φτιάξουμε ΜΟΝΟ ΕΑΝ καταστραφούν τα θεοναζί πυρηνικά βάζοντας, αν χρειαζόταν, και χρονικό όριο; Τι θα συνέβαινε (στη «διεθνή σκηνή») σε μια τέτοια περίπτωση; Τι χειρότερο θα μπορούσε να συμβεί στην Τεχεράνη; Δεν θα στρίμωχνε όλους τους δυτικούς υποστηρικτές των θεοναζί που κουνάνε το δάκτυλο;

Και τι θα συνέβαινε αν η διεθνής συμπάθεια για την Τεχεράνη μετατρεπόταν σε ενεργητική και μαζική απαίτηση για τον πυρηνικό αφοπλισμό ενός γενοκτόνου καθεστώτος;

Αναρωτιόμαστε…

Εν τω μεταξύ, περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον, είναι το θεοναζί, απαρτχάιντ καθεστώς που έχει λυσσάξει εδώ και τουλάχιστον 30 χρόνια για το «πυρηνικό πρόγραμμα του ιράν». Υπάρχει μια ολόκληρη γκαλερί από επίσημες «προειδοποιήσεις» του αρχιχασάπη αυτά τα 30 χρόνια ότι «σε ένα μήνα ή δύο θα έχουν έτοιμη την βόμβα». Οι μήνες και τα χρόνια πέρασαν, οι τέσσερεις εποχές συνέχισαν να διαδέχονται η μία την άλλη, και η Τεχεράνη δεν έκανε επίδειξη ενός τέτοιου όπλου. Όχι επειδή δεν μπορεί από τεχνολογική άποψη. Επειδή (λέει ότι) δεν θέλει.

Το «σημείο περιστροφής» της τελευταίας διπλής επίθεσης θεοναζί + ψοφιοκουναβιστάν είναι (υποτίθεται) τα 400 +- κιλά εμπλουτισμένου κατά 60% ουρανίου, που έχει στην κατοχή της η Τεχεράνη. Αν σας ενδιαφέρει η ιστορία και η μάλλον πολυδιάσταση φαρσοτραγωδία αυτών των 400+- κιλών-του-σκανδάλου, έχουμε μερικά ενδιαφέροντα στοιχεία στη συνέχεια.

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Δεν θα υπάρξει λοιπόν εκεχειρία; (2)

Δευτέρα 20 Απρίλη (00.39) >> Η εκτίμησή μας την προηγούμενη εβδομάδα περί «εκεχειριών» στο δυτικοασιατικό πεδίο μάχης δεν ήταν … προϊόν σοφίας! Ας το επαναλάβουμε: η εκεχειρία σ’ έναν πόλεμο είναι πολύ σοβαρό ζήτημα. Και ασφαλής δείκτης ότι εκείνοι που την συζητούν το εννοούν στα σοβαρά είναι πάντα η επιλογή ενός «τρίτου», κοινά αποδεκτού, που θα έχει την πρακτική δυνατότητα να την επιβλέπει αυστηρά. Στην περίπτωση των πολέμων που κάνουν οι δυτικοί, τμήματα του 4ου παγκόσμιου, είτε πρόκειται για το ουκρανικό πεδίο μάχης είτε για το δυτικοασιατικό, οι δυτικές πολιτικές βιτρίνες έχουν το θράσος να υπονοούν ότι θα είναι τα δικά τους κράτη οι «τρίτοι» (!!!), προκειμένου να πάρουν ένα «Χ» στους πολέμους που χάνουν πανηγυρικά…

Οι «καταπαύσεις πυρός» είναι διαφορετικό ζήτημα. Μπορεί να συμφωνηθούν για λίγες ώρες (για παράδειγμα για να μαζέψει η κάθε πλευρά τους νεκρούς και τους τραυματίες της απ’ το πεδίο ή επειδή είναι Πάσχα…) ή για λίγες μέρες, χωρίς επίβλεψη «τρίτων» και χωρίς ξεκαθάρισμα νίκης ή ήττας. Με το που θα ξαναρίξει η μία πλευρά η κατάπαυση πυρός τελειώνει, χωρίς πολλά πολλά.

Το πρόβλημα ωστόσο πάει πιο βαθιά. Το να έχεις ηττηθεί και να θέλεις να επιβάλλεις τους όρους σου σα να νίκησες παριστάνοντας τον «ουδέτερο» είναι μια, ας μας επιτραπεί ο όρος, «ψυχοπολιτική» κατάσταση ιδιαίτερα πολύπλοκη και μάλλον αδιέξοδη. Τόσο το ψοφιοκουναβιστάν όσο και το θεοναζί καθεστώς βρίσκονται σ’ αυτήν την κατάσταση. Και δρουν φονικά και χαοτικά, με μόνη τους ελπίδα ότι κάπως (μυστηριωδώς…) θα ανακηρυχτούν νικητές στο βαθμό που οι αντίπαλοί τους δεν θα αποδειχθούν το ίδιο ή και περισσότερο φονικοί. Τα πυρηνικά τους έναντι της Τεχεράνης (που επίσημα δεν έχει τέτοια…) είναι η καβάτζα τους και το διεστραμμένο άστρο-που-τους-οδηγεί.

Απ’ την μεριά της η Τεχεράνη κάνει σωστά (κατά την ταπεινή μας γνώμη) την δουλειά της παραπλάνησης. Η παραπλάνηση του αντιπάλου είναι συστατικό των πολέμων από παλιά. Στην προκειμένη περίπτωση όμως, λαμβάνοντας υπόψη το «μεγάλο σχολείο της Μόσχας» στη διάρκεια των τελευταίων 4+ χρόνων, η παραπλάνηση της Ουάσιγκτον (και των συμμάχων της) μπορεί να γίνεται ακόμα και γκροτέσκα. Γιατί; Επειδή απ’ τον Γενάρη του 2025 στρογγυλοκάθεται στο άσπρο σπίτι ως πρόεδρος μια φυσιογνωμία που νομίζει ότι είναι master της παραπλάνησης ενώ, όπως αποδεικνύεται πια «απ’ τα μέσα», είναι ένας μεγαλομανής αλλοπρόσαλλος 80χρονος με μαφιόζικη «ηθική» που έχει αρχίσει ήδη να εκδηλώνει άνοια παρά τα φάρμακα με τα οποία προσπαθούν να τον κρατήσουν στοιχειωδώς λειτουργικό.

O Robert Barnes, συντηρητικός συνταγματολόγος απ’ τον στενό κύκλο του άσπρου σπιτιού, ισχυρίστηκε προχτές μεταξύ άλλων κι αυτά:

… Η επιδείνωση της ψυχικής του κατάστασης άρχισε το φθινόπωρο και οφείλεται σ’ ένα συνδυασμό ηλικίας και άγχους… Ήμουν εκεί τον Ιανουάριο και άκουσα από διάφορους ανθρώπους να τον περιγράφουν σαν κάποιον που έχει αρχίσει να τα χάνει….

… Όλοι γύρω του περπατούν μόνιμα «στα νύχια»…. Έχει χάσει την συναίσθησή του. Υποφέρει απ’ τα πρώτα στάδια άνοιας: χάνεις την συναίσθησή σου, χάνεις τη μνήμη σου, αρχίζεις να χάνεις τον έλεγχο της ψυχραιμίας σου, η ικανότητά σου να παίρνεις αποφάσεις εξατμίζεται…

… Το παραμύθιασμα είναι άλλο ένα σύμπτωμα της άνοιας. Παραμύθιασμα είναι να λες κάτι που είναι αποδεδειγμένα ψέμα αλλά εσύ πιστεύεις ότι είναι αλήθεια. Δεν καταλαβαίνεις καν ότι λες ψέμματα. Κι αυτό το κάνει συνέχεια…

… Οι περισσότεροι στο Λευκό Οίκο αναζητούν διεξόδους, συμπεριλαμβανόμενου του Vance που φέρεται να έχει εγκαταλείψει κάθε ελπίδα ότι θα είναι υποψήφιος για την προεδρία το 2028…

Δεν ξέρουμε την ακρίβεια των πιο πάνω, ούτε ξέρουμε αν είναι περιφραστικά διατυπωμένο το “ο γιατρός είπε να μην του λέτε όχι”… Όμως ορισμένες πλευρές της σταδιακής κατάπτωσης του ψόφιου κουναβιού φαίνονται τακτικά στις δημόσιες εμφανίσεις του. ‘Όταν δεν «δουλεύουν» τα φάρμακα. Προφανώς, όπως έγινε και με τον νυσταλέο Jo, το να οδηγηθεί ένας τέτοιος τύπος στη σύνταξη θα ήταν «λυτρωτικό» για εκείνο το μέρος του διοικητικού του περιβάλλοντος που φρικάρει∙ γιατί ολοφάνερα, όπως τότε έτσι και τώρα, υπάρχουν κάποιοι άλλοι που επωφελούνται. Μόνο που η «απόλυση» ζωντανού προέδρου είναι μάλλον δύσκολη δουλειά…

Σε κάθε περίπτωση ούτε στη Μόσχα, ούτε στην Τεχεράνη, ούτε στο Πεκίνο, στην Ισλαμαμπάντ, στην Άγκυρα, ή οπουδήποτε αλλού το πρόβλημά τους είναι η καλή-υγεία-του-ψόφιου-κουναβιού! Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι πως αντιμετωπίζεις έναν τέτοιο εχθρό (ή αντίπαλο) μαζί με τους σφουγγοκωλάριούς του. Αν, για παράδειγμα, τον έχεις νικήσει και καμαρώνεις / επιδεικνύεσαι συνέχεια γι’ αυτό, μπορεί να προκαλέσεις κάποια μανιακή αντίδρασή του. Μήπως είναι προτιμότερο να νικάς μεν παριστάνοντας όμως ότι είσαι κάπως, κάπου, αδύναμος, έτσι ώστε οι δικές του ψευδαισθήσεις μεγαλείου να μην φτάνουν στο σημείο βρασμού (που είναι το «κουμπί»);

Η Μόσχα έχει κάνει κατά κόρον το δεύτερο, φτάνοντας στο σημείο να τροφοδοτεί έμμεσα (μέσω των «δικών της» στις ουκρανικές υπηρεσίες…) τα δυτικά μήντια με σουρρεαλιστικά «κακά νέα» για την ίδια. Τα οποία γίνονταν με χαρά αποδεκτά και προς κατανάλωση. Πότε ότι ο Putin ήταν ετοιμοθάνατος… Πότε ότι σκότωσε ή θα σκοτώσει τον Shoigu (μπορεί και το ανάποδο…)… Και πάει λέγοντας.

Φαίνεται πως και η Τεχεράνη κάνει το ίδιο. Για παράδειγμα τάιζε επί μήνες την «βεβαιότητα» του ψόφιου κουναβιού ότι «κατέστρεψε τα πυρηνικά» της, σιγοντάροντάς την… Ή, τώρα που το ψοφιοκουναβιστάν θέλει να πιστεύει ότι «έχει αποκεφαλίσει το καθεστώς», πουλάει (η Τεχεράνη) ειδησούλες περί «ασυνεννοησίας», «ρίξεων» στο εσωτερικό του καθεστώτος, κλπ κλπ: «δείχνει αδυναμία» (τέτοιες είναι άλλωστε και οι συμβουλές του Sun Tzu…)

Εν τέλει στο βαθμό που οι ηττημένοι δεν παραδέχονται την ήττα τους, για όποιον λόγο κι αν αρνούνται την πραγματικότητα, κάθε αναμέτρηση, κάθε σύγκρουση συνεχίζεται με τον έναν ή τον άλλο τρόπο.

Δυτικοασιατικό πεδίο μάχης (world war 4)

Δευτέρα 20 Απρίλη (00.21) >> Ίσως το ψόφιο κουνάβι να μην νοιώσει την χαρά της «μεγάλης, ζεστής αγκαλιάς» του αυτοκράτορα Xi… Ίσως να μην πάει καν και καν επίσκεψη στο Πεκίνο….

Δείτε αυτό:

Υποθέτουμε ότι δεν χρειάζονται εξηγήσεις.

Εντελώς (δηλαδή καθόλου!) συμπτωματικά ένας παρόμοιος νόμος προωθείται προς ψήφιση στη ρωσική βουλή:

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Τελικά ποιος νίκησε;

Δευτέρα 13 Απρίλη (00.55) >> Κατά την ταπεινή μας άποψη νίκησε το πριγκηπάτο του λιχνεστάιν! Σας ξαφνιάζουμε; Εδώ υπάρχουν κάποιοι που υποστηρίζουν ότι (στην επιδρομή των ψοφιοκουναβιστάν – θεοναζί στο ιράν) νίκησε … το Κίεβο!

Γιατί όχι, έστω, και το λιχνεστάιν;

Ας το θυμίσουμε: υπάρχει μια καλή συλλογή διαπιστώσεων του είδους:

– «τελικά κέρδισε το ποδόσφαιρο»∙

– «είσαι η πρωταθλήτρια της καρδιάς μας»∙

– «το πήρατε στα χαρτιά»∙

– «είσαι ο ηθικός νικητής»∙

– «μας το έκλεψε το κοράκι»∙

κλπ κλπ…

Θέλουμε να πούμε: στον γενικευμένα οπαδικό δυτικό κόσμο, το τι είναι νίκη ή ήττα, το τι είναι αλήθεια ή ψέμα, το τι είναι πραγματικότητα και το τι είναι ψευδαίσθηση, όλα αυτά έχουν γίνει ζήτημα γούστου. Προτιμήσεων. Ή γκάλοπ. Και likes… (Άκρατος σχετικισμός που ανεμίζει τη σημαία της … «ελευθερίας»…)

Απ’ αυτήν την άποψη, και ως γνήσιοι εκφραστές του υπερ-θεάματος, το ψόφιο κουνάβι και τα ψόφια κουτάβια του μπορούν να υποστηρίζουν ότι έχουν νικήσει.

Θα πείτε: υπάρχει και η … ισοπαλία!

Όσες / όσοι παρακολουθείτε σταθερά αυτήν εδώ την σελίδα τα τελευταία χρόνια θα ξέρετε ότι το να «γράψουν ισοπαλία» είναι ο καϋμός των παρακμιακών (και πλέον σφαγιαστικών) δυτικών ιμπεριαλισμών ήδη απ’ το ουκρανικό πεδίο μάχης… Και δεν βρίσκουν τρόπο να την κάνουν να φαίνεται πειστική – σε βάρος της Μόσχας φυσικά. Θα τα καταφέρουν στο δυτικοασιατικό πεδίο μάχης;

Αν θέλει κάποιος (αλλά ποιος πια;) να είναι στοιχειωδώς ακριβής, στον πόλεμο κατά της Τεχεράνης δεν υπάρχει καν και καν «εκεχειρία»! Ο όρος «εκεχειρία» έχει (ή είχε;) συγκεκριμένο νόημα: συγκεκριμένους όρους και οπωσδήποτε έναν κοινά αποδεκτό μηχανισμό εκ μέρους κοινά αποδεκτών τρίτων για την «επιτήρηση και επιβεβαίωση» της εκεχειρίας: ποιος την παραβίασε, γιατί, πότε, κλπ. Εδώ δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα. Συνεπώς εκείνο που συμβαίνει τώρα στον πόλεμο κατά του ιράν λέγεται (και είναι) κατάπαυση πυρός: δεν κτυπάτε, δεν κτυπάμε… Τελεία.

Σε μια κατάπαυση πυρός, σ’ ένα «διάλειμμα πυρός» σα να λέμε, μπορεί κάποιος να υποστηρίξει ότι δεν έχει οριστικοποιηθεί ακόμα η ηττημένος (και ανάλογα ο νικητής). Θα προσθέσουμε: σ’ έναν σε εξέλιξη παγκόσμιο πόλεμο μόνο η συντριβή ή η κατάρρευση της μίας πλευράς προσδιορίζει τον οριστικά (και ικανό χρόνο…) ηττημένο: μεταξύ νατο και συμφώνου της βαρσοβίας για παράδειγμα δεν ανταλλάχτηκε καμία ντουφεκιά (σε ευρωπαϊκό έδαφος) και δεν κηρύχτηκε καμία «κατάπαυση πυρός». Η κατάρρευση / διάλυση όμως της εσσδ ήταν αρκετή για να κηρυχτούν χωρίς αμφισβήτηση νικητές του 3ου παγκόσμιου πολέμου οι δυτικοί ιμπεριαλισμοί.

Η ιστορία έχει δείξει ότι είναι η συντριβή  που δεν αφήνει κανένα περιθώριο σχετικοποίησης μιας ήττας (ή περισσότερων). Αν έτσι μπει το ζήτημα τότε ναι: οι δυτικοί ιμπεριαλισμοί δεν έχουν συντριβεί ακόμα. Ούτε στο ουκρανικό, ούτε στο δυτικοασιατικό πεδίο μάχης.

Οπότε; Δεν υπάρχει αποτέλεσμα;

Υπάρχει και παραϋπάρχει!

Απ’ την μια μεριά και με βάση τα διεθνή (όχι τα δικά μας…) κριτήρια ο ένας (καταζητούμενος) εγκληματίας πολέμου με την μεγάλη διεθνή και «εθνική» παρέα των ομοίων του έγινε ανοικτά δύο – ο δεύτερος μη καταζητούμενος, της παρέας φυσικά. Το ότι όλοι αυτοί θεωρούνται ευυπόληπτοι και έχουν γύρω απ’ τους λαιμούς τους γραβάτες αντί για θηλειές είναι μια μεγάλη νίκη, δική τους και των συμμάχων τους. Που θα την αξιοποιήσουν, μην έχετε αμφιβολία.

Απ’ την άλλη μεριά όσοι κοιμούνταν με «μουλάδες» στο στόμα και στο μυαλό τους ξύπνησαν με «φρουρούς». Μπλέξιμο, μεγάλο μπλέξιμο.

Very, very bad… για την … «σωστή μεριά της ιστορίας»… Κι αυτό για έναν απλό, πολύ απλό λόγο: Είτε ειρήνη για όλους είτε ειρήνη για κανέναν! Αυτό είναι το motto της Τεχεράνης για την δυτική Ασία («ασφάλεια που δεν είναι για όλους είναι ανύπαρκτη ασφάλεια» λέει η Μόσχα για την ευρώπη…)∙ κι αυτό είναι τόσο απλό, καθαρό και εύκολα αντιληπτό ώστε έχει την οικονομία και την αισθητική συνθήματος.

Ναι∙ μόνο που αυτό το «σύνθημα» υποστηρίζεται από ασταμάτητους υπερχητικούς πυραύλους – και όχι μόνο.

Very, very bad…