Tag: ηπα

Δευτέρα 2 Μάρτη >> Ο αμερικάνος John Mearsheimer είναι καθηγητής πολιτικών επιστημών στο πανεπιστήμιο του Σικάγο. Θεωρείται απ’ τους πιο γνωστούς οπαδούς του ρεαλισμού στις διεθνείς διακρατικές σχέσεις, πράγμα που σημαίνει ότι είναι μόνιμα επικριτικός για την “εξωτερική πολιτική” της Ουάσιγκτον.

Έχει επίσης την θέση ότι το θεοναζί, απαρτχάιντ καθεστώς έχει διαβρώσει τα αμερικανικά κέντρα εξουσίας, με εξαγορές και εκβιασμούς, διαμορφώνοντας έως επιβάλλοντας το τι κάνει διαχρονικά η Ουάσιγκτον στη μέση Ανατολή, ακόμα κι αν είναι τελικά κόντρα στα δικά της συμφέροντα. Αυτό είναι κάτι στο οποίο δεν συμφωνούμε, αν και η “διαπλοκή” – για την οποία ο Mearsheimer έχει γράψει και βιβλίο – είναι πράγματι και πραγματική και εκτεταμένη.

Την πιο κάτω συνέντευξη ο Mearsheimer την έδωσε την περασμένη Τετάρτη – λίγες ημέρες πριν την ψοφιοκουναβο-θεοναζί επίθεση. Έχει γι’ αυτό το ενδιαφέρον της. Ειδικά απ’ το χρονικό σημείο 31.55 και για τα επόμενα 7+ λεπτά όπου εξηγεί γιατί κατά την γνώμη του υπάρχει πια τέτοια βιασύνη για να καταστραφεί το ιράν.

Ακονίστε τα αγγλικά σας και σχηματίστε την γνώμη σας:

Δευτέρα 2 Μάρτη (00.15) >> Ο ιμπεριαλισμός είναι και η ερώτηση και η απάντηση μαζί: διαμορφώνει (προσπαθεί να διαμορφώσει) το πεδίο της αντίληψης κατά τα συμφέροντα της μιας ή της άλλης ομάδας αφεντικών έτσι ώστε να μην χωράνε αντιρρήσεις.

Αλλά ξέρετε – και ξέρουμε – γιατί, τι και πως συμβαίνει (και) στο μεσανατολικό πεδίο μάχης του 4^ου παγκόσμιου πολέμου. Συνεπώς αυτή τη στιγμή δεν έχουμε να προσθέσουμε κάτι. Ούτε να αλλάξουμε όσα έχουμε ήδη γράψει.

Οι δυτικοί έχουν αγκαλιαστεί με μια νοσηρή ιδέα – κι αυτό είναι μια απ’ τις βασικές αποδείξεις της βίαιης, δολοφονικής παρακμής τους. Την ιδέα πως «αν σκοτώσεις τον αρχηγό καταρρέει η δομή» – εν προκειμένω το ιρανικό καθεστώς. Η ιδέα ανήκει στον 18^ο και στον 19^ο αιώνα, όταν η δολοφονία του βασιλιά θα μπορούσε να προκαλέσει σοβαρό κλονισμό στο βασίλειο, υπό την προϋπόθεση όμως ότι θα ξεσπούσαν στο παλάτι εσωτερικές μάχες διαδοχής.

Δεν ισχύει στον 21^ο αιώνα όπου τα αναπτυγμένα (ή ακόμα και τα «αναπτυσσόμενα») καπιταλιστικά κράτη είναι πολυπρόσωπες και πολυεπίπεδες δομές εξουσίας. (Θα έπρεπε να το ξέρουν: η δολοφονία του αμερικάνου προέδρου Κένεντι, για παράδειγμα, οδήγησε σε κατάρρευση το αμερικανικό καθεστώς; Όχι βέβαια!!!)

Αυτή η νοσηρή ιδέα είναι που εμπνέει το θεοναζί, απαρτχάιντ καθεστώς: την ώρα που δολοφονεί με τις ευλογίες των δυτικών συμμάχων και αφεντικών του δεκάδες χιλιάδες άμαχους νομίζει πως αν δολοφονήσει τον Haniyeh θα καταρρεύσει η Παλαιστινιακή αντίσταση∙ ή αν δολοφονήσει τον Nasrallah θα καταρρεύσει η Hezb’ Allah. Όχι λοιπόν! Όχι μόνο τα καπιταλιστικά κράτη αλλά και οι παρτιζάνικες οργανώσεις είναι δομές – δομές αντιεξουσίας αυτές. Και δεν καταρρέουν επειδή δολοφονήθηκε ένας «αρχηγός», ένας στρατηγός ή ό,τι. Υπάρχουν πάντα «κεντρικά συμβούλια», «κεντρικές επιτροπές», και οι αποφάσεις λαμβάνονται συλλογικά, άσχετα με το ποιος τις εκφωνεί / εκφράζει. Αν αυτός δολοφονηθεί τον αντικαθιστούν. Και ο διάδοχος μπορεί να είναι ακόμα καλύτερος στα καθήκοντά του (ή χειρότερος για τους δολοφόνους του προηγούμενου!)

Γιατί οι δυτικοί έχουν αυτή τη νοσηρή ιδέα; Επειδή δεν έχουν καμία άλλη! Και επειδή ο αρχαϊσμός του 19^ου ή του 18^ου αιώνα είναι το μόνο που έχει απομείνει στην «φαρέτρα» τους τώρα που διαλύονται τα 500 χρόνια της πλανητικής ηγεμονίας τους. Απλά: δεν μπορούν ούτε να σκεφτούν ούτε να κάνουν κάτι άλλο εκτός απ’ το να ελπίζουν (!!!!) ότι έχουν απέναντί τους «χαλαρά οργανωμένους προσωποπαγείς» αντιπάλους, φυλετικούς / φροϋδικούς σχηματισμούς, στους οποίους ο φόνος-του-πατέρα καταλήγει στη διάλυση του κλαν. Νομίζουν ότι αρκεί να κόψουν ένα κεφάλι που εξέχει για να έχουν το δικό τους ήσυχο.

Γιατί η Μόσχα δεν ενδιαφέρεται για το κεφάλι του τοξικού του Κιέβου∙ κι όχι μόνο δεν ενδιαφέρεται αλλά είχε εγγυηθεί επί χρόνια μετά το ’22 (δεν ξέρουμε αν ισχύει ακόμα) την ασφάλειά του; Γιατί κανείς αντίπαλος του αμερικανικού ή του αγγλικού ή του γαλλικού ιμπεριαλισμού δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ για το κεφάλι-του-προέδρου (ή της βασίλισσας); Απλά επειδή είναι κοινότοπη γνώση, ήδη απ’ τον 20^ο αιώνα, ότι οι δομές εξουσίας είναι πια εντελώς λειτουργικές «χωρίς βασιλιά»! Ήταν η γαλλική επανάσταση που οδήγησε τον Λουδοβίκο στο ικρίωμα επικυρώνοντας τη νίκη της, κι αυτό έγινε το 1793 – έκτοτε η εξουσία της αστικής τάξης δεν επρόκειτο ποτέ να ανατραπεί στέλνοντας στη λαιμητόμο κάποιον … «ηγέτη» της!!!

Γιατί οι δυτικοί θέλουν-το-κεφάλι-του-Πούτιν; Επειδή διαδίδουν πως αυτός-είναι-το-Κακό! Γιατί διαδίδουν τέτοιες ηλιθιότητες; Επειδή αφενός θέλουν να κρατήσουν τους υποτελείς τους σε απόλυτη νηπιακότητα μέσω της προσωποποίησης («ναι, δείτε: το Κακό έχει πρόσωπο!!!») και επειδή αφετέρου ΔΕΝ μπορούν καν και καν να σκεφτούν ή να μιλήσουν για τους ανταγωνιστές τους με όρους συστήματος! Και δεν μπορούν να κάνουν αυτό το τελευταίο επειδή αν το κάνουν θα αναγκαστούν να παραδεχτούν την πολύπλευρη δομική κατωτερότητά τους…

Γιατί οι θεοναζί και οι δυτικοί σύμμαχοί τους ήθελαν το κεφάλι του Χαμενεϊ; Για τους ίδιους λόγους που ήθελαν και τα προηγούμενα κεφάλια∙ παίζοντας πια τα ρέστα τους: επειδή ηττώνται! Δεν ηττώνται απλά και μόνο σε συγκεκριμένα, εντοπισμένα «πεδία στρατιωτικής αναμέτρησης» – συμβαίνει κι αυτό. Κυρίως ηττώνται απ’ αυτό το καταραμένο πράγμα που λέγεται «συσχετισμοί δύναμης» που άλλοτε τους επέτρεπε να νικούν ακόμα και χωρίς να ρίξουν σφαίρα. Όπου στη «δύναμη» δεν περιλαμβάνονται μόνο τα όπλα ή/και οι προβοκάτσιες αλλά πολλά ακόμα…

(Το ψόφιο κουνάβι, πριν επιτεθεί, εκμυστηρεύτηκε στον ατζέντη του Witkoff: μα τι γίνεται; έχω μαζέψει τόσο στρατό απέναντί τους… γιατί δεν παραδίνονται; γιατί δεν έρχονται να μου πουν ‘ναι κύριε, θα κάνουμε ότι θέλεις’; Είναι απλό: δεν είναι επιχειρηματίες / πλυντήρια μέσω ακινήτων!!)

Δείτε τώρα το ψόφιο κουνάβι – απλά σαν μια πρόσφατη εκδοχή απ’ το σαράκι που κατατρώει τα δυτικά καθεστώτα. Καμαρώνει και φουσκώνει σαν παγώνι: «σκότωσα τον αρχηγό τους γιατί είμαι ο πιο δυνατός αρχηγός»! Σκατά είναι – και το διαισθάνεται ακόμα και για λογαριασμό του καθεστώτος στο οποίο είναι βιτρίνα. Καταφεύγει σε απαγωγές, σε πειρατείες, σε δολοφονίες∙ εκδηλώνεται δηλαδή ανοικτά σαν capo απέναντι σε πληρωμένους δημαγωγούς που τον χειροκροτούν και κοινό που γλύφει τις πληγές του και κατά ένα μέρος του ψάχνει για «πατερούλη» – επειδή δεν έχει μείνει πια τίποτα άλλο να κρατήσει το «βασίλειό» του στον αφρό.

Ποια ήταν λοιπόν η τελευταία δήλωση αυτού του «αρχηγού», του Χαμενεϊ, προς τους ιρανούς / ιρανές, λίγες μέρες πριν; Είμαι 86 χρονών και το σώμα μου έχει τελειώσει. Όμως έχω αξιοπρέπεια. Την αξιοπρέπεια που μου δώσατε εσείς. Αν λοιπόν πρέπει να πεθάνω για καλό, ας γίνει έτσι.

Είναι απίθανο ότι «ο πιο δυνατός αρχηγός» θα σκεφτόταν και θα μιλούσε έτσι αν ήξερε ότι είναι στόχος. Άλλωστε πρέπει να κρύψει τις βρωμιές του – ακόμα και μετά θάνατον…

Δευτέρα 2 Μάρτη (00.09) >> Θα υποδείξουν κάποιοι τον συμβολισμό. «Ο τάδε, ο δείνα, είναι σύμβολο» – για την κοινωνία που του αντιστοιχεί. Θα υποστηρίξουμε πως η αντίληψη περί «συμβολισμού» και περί «της αξίας των συμβόλων» δεν είναι ενιαία και καθολική για τα 7,5 δισεκατομμύρια ανθρώπων του πλανήτη. Θα υποστηρίξουμε επίσης ότι σα δυτικοί δίνουμε-αξία-στα-σύμβολα των Άλλων ή μιλάμε για την-αξία-του-συμβολισμού-του-φόνου των Άλλων εκκινώντας απ’ την χωνεμένη και γενικευμένη χριστιανο-καπιταλιστική ειδωλολατρεία: του εμπορεύματος και των avatar. Ισχύουν τα ίδια παντού; Ήταν ο Soleimani ένας «pop star» των φρουρών της επανάστασης; (Να θυμίσουμε ότι δολοφονήθηκε απ’ τα στρατά του ίδιου ψόφιου κουναβιού, στην πρώτη του θητεία, στις 3 Γενάρη του 2020, στο αεροδρόμιο της Βαγδάτης…)

Αντί να βουλιάξουμε σε ανούσιες «ενατενίσεις» περί συμβολισμών και συμβολικών εκτελέσεων, καλύτερα να μείνουμε στο έδαφος του ενδοκαπιταλιστικού ανταγωνισμού. Στο έδαφος που γίνονται οι πραγματικές αναμετρήσεις∙ στο έδαφος που καταγράφονται οι πραγματικές ήττες, ήττες που δεν μπορούν να αντιστραφούν.

Θα ξέρετε, θα καταλαβαίνετε (ελπίζουμε!!!) πως η όλο και μεγαλύτερη επιθετικότητα των δυτικών ιμπεριαλισμών και του θεοναζί, απαρτχάιντ χωροφύλακά τους όχι μόνο απέναντι στους Παλαιστίνιους αλλά απέναντι στο σύνολο της δυτικής Ασίας είναι η σύνθεση ανάμεσα στο «παλιό» πρόβλημα της βιωσιμότητας ενός απαρτχάιντ, αποικιοκρατικού / εποικιστικού δυτικού σχεδίου και στο «καινούργιο» πρόβλημα της ασυγκράτητης εφόδου του ευρασιατικού project. Αν σας βολεύει αυτό το τελευταίο διαβάστε το «κίνα».

Υποθέτουμε επιπλέον πως ξέρετε ότι το κινεζικό κράτος / κεφάλαιο (όπως και το ρωσικό) είναι γερά εδραιωμένα πλέον στην ιρανική επικράτεια∙ αυτήν την «τριπλή συμμαχία» όχι μόνο την ξέρουν στην Ουάσιγκτον, στο Λονδίνο, στο Βερολίνο, στο Τελ Αβίβ (αλλά και στην Αθήνα και στη Λευκωσία…) αλλά επιπλέον λυσσάνε για το πως θα την φρενάρουν.

Τίποτα συμβολικό!!!

Διαβάστε λοιπόν ενδεικτικά για τους πραγματικούς (καπιταλιστικούς) συσχετισμούς δύναμης και άρα για το γιατί οι δολοφόνοι της δυτικής Ασίας (και της Αφρικής, και της λατινικής Αμερικής, και …) είναι καταδικασμένοι όχι απλά να ηττηθούν (αυτό συμβαίνει ήδη) αλλά τελικά να συντριβούν, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο.

Το παρακάτω το έγραψε ένας τύπος που δεν το ξέρουμε, πριν 5 ημέρες, στο «Χ» – (ευχαριστούμε τον Σ. που το εντόπισε):

Πέρυσι πέρασα χρόνο στην Shenzhen, κι όταν είδα τον Merz να επιστρέφει απ’ την Κίνα και να λέει στους γερμανούς ότι πρέπει να δουλεύουν περισσότερο ήξερα ακαριαία τι ήταν εκείνο που τον κτύπησε βαριά στον εγκέφαλο, γιατί πέρασα κι εγώ το ίδιο συνειδησιακό σοκ.

Στη διάρκεια της παραμονής μου την πρώτη εβδομάδα στην Huaqiangbei έφτιαξα 4 πρωτότυπες εκδοχές μιας πλακέτας ελεγκτή κινητήρα με κόστος λιγότερο από 1.000 δολάρια συνολικά. Στην πατρίδα μου ένας φίλος δούλευε πάνω σε κάτι παρόμοιο και ξόδεψε πάνω από 12.000 δολάρια για μια μόνο εκδοχή, που χρειάστηκε σχεδόν 2 μήνες για να την παραλάβει.

Όταν βιώνεις αυτήν την αντίθεση μέσα στα χέρια σου, σ’ ένα δικό σου έργο, κάτι αλλάζει μόνιμα στον τρόπο που βλέπεις τον κόσμο, κι αυτό το κάτι πάει πολύ πιο βαθιά απ’ το κόστος και την ταχύτητα.

Αυτό που στην πραγματικότητα έχει δημιουργηθεί στη Shenzhen είναι ένας οργανισμός συλλογικής μάθησης. Φανταστείτε 20 εργαστήρια PCB, 15 εργαστήρια καλουπιών, 30 διανομείς εξαρτημάτων και 100 free lancers υλικο-λογισμικού, όλα αυτά σε μια ακτίνα 2 χιλιομέτρων. Αν το δει κανείς απ’ έξω μοιάζει εξωφρενικά περιττό και σπάταλο, μέχρι να συνειδητοποιήσει ότι ο πλεονασμός είναι στην πραγματικότητα μια μεταμφιεσμένη πυκνότητα πληροφοριών.

Το έζησα από πρώτο χέρι μ’ έναν προμηθευτή καλουπιών έγχυσης με τον οποίο συνεργαζόμουν. Αυτός ο τύπος είχε δει 100 κατασκευαστές να επαναλαμβάνουν παρόμοια θερμικά σχέδια μέσα σε 6 μήνες, οπότε προσάρμοσε προληπτικά τα εργαλεία του πριν καν ανοίξω το στόμα μου. Ήξερε τι χρειαζόμουν πριν καν καταλάβω εγώ τι χρειαζόμουν. Αυτή η συλλογική εμπειρία / νοημοσύνη βρίσκεται στις σχέσεις μεταξύ των «κόμβων» και ενισχύεται καθημερινά.

Η Δύση θεωρεί την κατασκευή ως το κέντρο του κόστους το οποίο το βελτιστοποιείς μέσω της συγκέντρωσης (της παραγωγής).

Η Κίνα απ’ τη μεριά της δημιούργησε, ίσως κατά λάθος, ένα κατανεμημένο νευρικό δίκτυο ανθρώπινης κατασκευαστικής νοημοσύνης, όπου η γνώση διαχέεται οριζόντια σε χιλιάδες άτομα ταχύτερα απ’ ότι θα μπορούσε να την επεξεργαστεί εσωτερικά οποιαδήποτε μεμονωμένη δυτική εταιρεία.

Οπότε όταν ο Merz επιστρέφει και λέει ότι πρέπει να δουλέψουμε λίγο περισσότερο, νομίζω ότι είδε το πρόβλημα αλλά διέγνωσε εντελώς λάθος τη λύση. Το να λες στους γερμανούς να δουλέψουν σκληρότερα είναι σα να λες σε ένα άλογο να καλπάσει πιο γρήγορα ενώ η άλλη πλευρά έχει φτιάξει ήδη μια μηχανή εσωτερικής καύσης.

Η διαφορά δεν είναι ποσοτική, είναι ποιοτική. Στη Shenzhen περπατάς 200 μέτρα για να κάνεις την δουλειά σου, στο Μόναχο στέλνεις ένα email και περιμένεις 3 βδομάδες.

Είναι η ταχύτητα επανάληψης, είναι η παράλληλη και ταυτόχρονη αναζήτηση έναντι της διαδοχικής βελτιστοποίησης σε επίπεδο συστήματος, είναι η ανοχή κινδύνου.

Και ο Merz είδε μόνο την επιφάνεια. Αυτό που του διέφυγε εντελώς είναι ότι οι πόλεις της 2^ης βαθμίδας, όπως η Hefei Chengdu και η Wuhan, αναπαράγουν αυτή τη στιγμή το μοντέλο της Shenzhen σε μεγαλύτερη κλίμακα.

Η BYD ήταν άσχετη από πωλήσεις και μέσα σε περίπου 5 χρόνια έχει ξεπεράσει όλες τις ευρωπαϊκές αυτοκινητοβιομηχανίες μαζί. Η Huawei κατασκευάζει το δικό της τσιπ 7 νανοχιλιοστών υπό το καθεστώς των πιο ασφυκτικών κυρώσεων σε βάρος της, και φυσικά όλοι οι αναλυτές έλεγαν ότι αυτό είναι αδύνατο. Και πίσω απ’ όλα αυτά υπάρχει μια κυβέρνηση που αντιμετωπίζει τις προχωρημένες κατασκευές και τις τεχνολογίες αιχμής ως εθνική υπαρξιακή προτεραιότητα, ενόσω η ευρώπη κουβεντιάζει για το εάν η τεχνητή νοημοσύνη απαιτεί μια ακόμη επιτροπή δεοντολογίας.

Νομίζω ότι αυτό που συμβαίνει είναι ο πιο ασύμμετρος οικονομικός ανταγωνισμός στη σύγχρονη ιστορία, και οι περισσότεροι δυτικοί ηγέτες εξακολουθούν να τον εννοούν ως πρόβλημα παραγωγικότητας ενώ στην πραγματικότητα είναι οντολογικό ζήτημα.

Η ευρώπη και η αμερική βελτιστοποιούν μεταβλητές που η Κίνα σταμάτησε να παρακολουθεί εδώ και χρόνια, ενώ η Κίνα προσθέτει σε διαστάσεις που η Δύση δεν έχει καν το πλαίσιο για να μετρήσει.

Ο Merz είχε τουλάχιστον το θάρρος να το κατονομάσει φωναχτά και το σέβομαι, αλλά το να δουλεύεις λίγο περισσότερο μέσα σε μια προβληματική αρχιτεκτονική σημαίνει απλά ότι θα φτάσεις στον λάθος προορισμό λίγο πιο γρήγορα.

Τι σχέση έχουν αυτά με τον πόλεμο (γενικά και ειδικά αυτόν τον καινούργιο, κατά του ιράν); θα αναρωτηθούν κάποιοι. Έχουν και παραέχουν!

Συμβολικά είναι αλήθεια ότι ο αρχιχασάπης του Τελ Αβίβ σκότωσε τον Nasrallah κι όχι το ανάποδο. Και πάλι συμβολικά είναι αλήθεια ότι οι αρχιχασάπης μαζί με το ψόφιο κουνάβι σκότωσαν και ξανασκότωσαν ιρανούς «πολιτικούς ηγέτες», «στρατιωτικούς ηγέτες», πυρηνικούς τεχνο-επιστήμονες∙ κι όχι το ανάποδο. Αλλά αυτά σε πραγματικές συνθήκες είναι δημιουργία εντυπώσεων, «ψυχολογικές επιχειρήσεις», θέαμα προς τέρψιν του δυτικού κοινού. Τίποτα περισσότερο.

Σε πραγματικές συνθήκες είναι οι ιρανοί που έχουν φτιάξει όχι μόνο τους πυραύλους αλλά έχουν αναπτύξει και τον συνδυασμένο τρόπο χρήσης τους έτσι ώστε να κτυπάνε το απαρτχάιντ καθεστώς σχεδόν κατά βούληση, χωρίς αυτό να μπορεί να τους αναχαιτίσει… Σε πραγματικές συνθήκες είναι οι σύμμαχοι της Τεχεράνης που έχουν αναπτύξει τεχνικές και τεχνολογίες (όπλων, ναι, δυστυχώς…) για τις οποίες μπορούν να κάνουν ακόμα και οικονομία στη χρήση τους αλλά παρ’ όλα αυτά να πετυχαίνουν τα αποτελέσματα που θέλουν.

Κυρίως: «διαδικαστικά» από πολλές απόψεις διαμορφώνεται ένα διαφορετικό (καπιταλιστικό) Παράδειγμα συγκρότησης, διαχείρισης και αξιοποίησης που ΔΕΝ αντιμετωπίζεται … συμβολικά… Όσες δολοφονίες υψηλού επιπέδου κι αν γίνουν.

Γιατί όχι, δεν είναι η Τεχεράνη που σφάζει χιλιάδες αμάχους∙ είναι οι παρακμιακοί δυτικοί κανίβαλοι. Όχι, δεν είναι η υεμενίτικη Ansar Allah που είναι «πρωτόγονη» – είναι η συλλογική δύση που καλλιεργεί για πάρτη της τα πιο φονικά «ελατήρια». Και ναι, ο «συλλογικός Epstein» είναι το έσχατο δυτικό κατόρθωμα, με το οποίο αηδιάζει όλος ο γαλαξίας.

Μπορεί όποιος θέλει να μαστουριάζει στις οθόνες… Μπορεί να παραμυθιάζεται με τις εντυπώσεις και τις ψευδαισθήσεις οποιουδήποτε είδους… Μπορεί να καταναλώνει ηρεμιστικά για την την βγάλει – μόνο να την βγάλει. Αλλά το έδαφος (της καπιταλιστικής) αναδιάρθρωσης υπάρχει. Ποτίζεται ήδη με δάκρυα και αίμα. Κι εκεί κρίνονται (και θα κριθούν) όλα.

Η πρώτη φορά είναι «αναγνωριστική»… Μπορεί και η δεύτερη… Για να «ξαλαφρώσει» ο στόχος απ’ τα αμυντικά του μέσα… Ύστερα…

Δευτέρα 2 Μάρτη (00.06) >> Μην περιμένετε να κάνουμε … πολεμικό ρεπορτάζ! Ούτε να αποκαλύψουμε … άγνωστες εξελίξεις…

Θα σας προτείνουμε μόνο (αποφεύγοντας τις εύκολες εντυπώσεις και την ενδημική παραπληροφόρηση) να προσέξετε αυτήν την ασυμμετρία στις τακτικές, όπως την καταλαβαίνουμε. Οι θεοναζί + ψοφιοκουναβιστάν θέλουν μια «γρήγορη εκκαθάριση»∙ ένα βιαστικό «ήρθαμε, είδαμε, νικήσαμε, φεύγουμε» αφήνοντας πίσω τους καμένη γη… Μ’ αυτή τη “λογική” θα προσπαθήσουν να κάνουν την μεγαλύτερη δυνατή καταστροφή (και στις πολιτικές υποδομές και στους αμάχους – αυτό το ξέρουν καλά) όσο πιο γρήγορα μπορούν. Η τριπλή συμμαχία απ’ την μεριά της, ξέροντας ότι οι θεοναζί + ψοφιοκουναβιστάν έχουν σφικτά όρια (επιμελητείας, όπλων, χρονικά αλλά και «πολιτικά») σκοπεύει (εκτιμάμε…) να τους σύρει με διαδοχικά βήματα στα όριά τους∙ σ’ ένα είδος επιχειρησιακής ασφυξίας. Σ’ αυτή την περίπτωση δεν ισχύει το “πυροβολεί καλύτερα όποιος πυροβολεί πρώτος”, αυτά είναι για τις μονομαχίες-στον-κόκκινο-ήλιο, αλλά το “πυροβολεί καλύτερα όποιος πυροβολεί τελευταίος“.

Το ουκρανικό πεδίο μάχης (ειδικά απέναντι στο νατο) είναι «σχολείο»…

(Θα πει λοιπόν το ψόφιο κουνάβι σήμερα ή αύριο ή σε δυο-τρεις μέρες «ντάξει, νικήσαμε, πάμε τώρα για καμιά μπύρα»;)

Εν τω μεταξύ η συμμετοχή / συνεισφορά του ελλαδιστάν σ’ αυτό πεδίο μάχης θα πρέπει να θεωρείται δεδομένη, ακόμα κι αν είναι επιμελητειακή. Κι αυτό θα έχει συνέπειες αν όχι άμεσες οπωσδήποτε μεσοπρόθεσμες… Ας μην ξεχνάει κανείς ότι το νο 1 εθνικό κεφάλαιο που «βγάζει την γραμμή», με τα «πλωτά εργοστάσιά του», είναι ιδιαίτερα ευάλωτο…

Επ’ αυτού προσεχώς.