Tag: ηπα

Νίκες (βερεσέ) και ήττες (τοις μετρητοίς)

Ο ιππότης – φύλακας νικάει πάντα!!! (Το πολύ πολύ να τραυματιστεί ελαφρά…)

Δευτέρα 23 Μάρτη (00.49) >> Στην πραγματικότητα (αυτήν την συνθήκη που βρίσκεται υπό διωγμό όταν είναι δυσάρεστη) οπουδήποτε μπαίνει ζήτημα «νίκης» ή «ήττας» το αποτέλεσμα δεν καθορίζεται ποτέ και πουθενά … απ’ τα λόγια! Απ’ το τι θα πει ο ένας ή ο άλλος.

Εκτός αν… Εκτός αν συμβαίνει να προσπαθούν να μας παγιδέψουν (οι ειδικοί των αφεντικών…) κι ως ένα βαθμό να τα έχουν καταφέρει με μια διαρκή θολούρα, μ’ έναν μόνιμο θόρυβο «διαγνώσεων» και τροποποιημένων ή κατά παραγγελία εικόνων, όπου ούτε οι αισθήσεις ούτε, κυρίως, η νόηση μπορούν να καταλήξουν σε συμπεράσματα∙ και όπου ισχύει ό,τι τα μεγάφωνα μας πουν πως ισχύει… Η σύγχιση είναι το βασίλειό τους!

Δεν υπερβάλλουμε. Στο ουκρανικό πεδίο μάχης (που προηγείται χρονικά της τωρινής επίθεσης των θεοναζί + ψοφιοκουναβιστάν + διακριτικά κάμποσοι ακόμα) τα αφεντικά του δυτικού «σύμπαντος» αρνούνται ότι έχουν ηττηθεί! Το αρνούνται ακόμα και σήμερα! Το αρνούνται ξανά και ξανά, το επαναλαμβάνουν διαρκώς, το εκπέμπουν μόνιμα ως διανοητικό parpet bombing… Κι αφού το αρνούνται το μεγαλύτερο μέρος των υπηκόων, βαριεστημένα ή όχι, το αποδέχεται: δεν βλέπετε πόσο αργά προχωράει ο ρωσικός στρατός; σούρνεται! δεν μπορεί να πάρει τα πόδια του! έχει εξαντληθεί! όπου νάναι θα εξεγερθεί, θα ρίξει τον μισητό Putin, οπότε….

Δεν θα έπρεπε να περιμένει κάποιος κάτι καλύτερο στη δυτική Ασία. Το ψόφιο κουνάβι έχει ταλέντο (το μόνο άλλωστε) στο να αξιοποιεί την όποια εξουσία διαθέτει σα μεγάφωνο που απαγγέλει ποια είναι η «πραγματικότητα» – ακόμα κι όταν, είτε από ανάγκη είτε από χόμπυ, αυτά τα διαγγέλματα αλλάζουν δυο, και τρεις και τέσσερεις φορές κάθε 24ωρο.

Δεν είναι καινούργιο το ότι οι ηττημένοι ενός πολέμου θα κάνουν ότι μπορούν (προπαγανδιστικά, δημαγωγικά) είτε για να κρύψουν την ήττα τους είτε για να κρύψουν την έκταση, το βάθος και, κυρίως, τις συνέπειες της ήττας τους. Το να την παρουσιάζουν όμως σα «νίκη» (που έχει ήδη επιτευχθεί ή θα επιτευχθεί … αύριο) είναι πιο «προχώ».

Κι αυτό είναι που προετοιμάζεται και στο ψοφιοκουναβιστάν και στο θεοναζί, απαρτχάιντ καθεστώς: να σκοτώσουν ακόμα μερικά στελέχη του ιρανικού καθεστώτος, να ξεφορτωθούν ακόμα μερικούς τόνους εκρηκτικών λέγοντας ότι «κτύπησαν χιλιάδες στόχους» (ενώ απλά βομβαρδίζουν ό,τι νάναι…) και ύστερα, αν εν τω μεταξύ δεν έχουν υποστεί τα ακόμα χειρότερα, να διακηρύξουν ότι «νίκησαν» (την Τεχεράνη), οπότε μπορούν να αποχωρήσουν ψευτοπερήφανα, μ’ ένα ταρατατζούμ. (Αν, βέβαια, τους το επιτρέψουν οι «φρουροί της επανάστασης» – αλλά αυτό είναι κάτι που θα το δούμε χωριστά μιαν άλλη στιγμή).

Φανταστείτε το σαν «έκτακτο δελτίο ειδήσεων» με συγκινητική έμφαση: Τελείωσε ο πόλεμος στο ιράν!!! – και μετά ψιθυριστά: …αυτό ανακοίνωσε ο πρόεδρος Trump μαζί με τον πρωθυπουργό Netanyahu… Δεν θα ήταν συγκινητικό; Ανακουφιστικό; Άξιο συγχαρητηρίων; Θα έπεφτε η τιμή του πετρελαίου, της βενζίνης, του γκαζιού… Θα χαιρόταν η φύση όλη…

Κάπως έτσι. Όπως «τέλειωσε ο πόλεμος στη Γάζα» (αν έχετε υπόψη…) Ή όπως «τέλειωσε ο πόλεμος στο λίβανο» (τον Νοέμβρη του 2024…). Με «νίκες» φυσικά. Των «καλών».

Δεν είναι η δική μας προκατάληψη. Είναι οι δικές τους μεθοδεύσεις.

Δεν θα σας απασχολούσε (το ξέρουμε) τι λέγεται / γράφεται για παράδειγμα αυτές τις μέρες μέσα στο θεοναζί, απαρτχάιντ καθεστώς, στα εβραϊκά (άρα μόνο για «εσωτερική χρήση»…) σχετικά με την εξέλιξη της επίθεσης της 28ης Φλεβάρη. Είναι όμως διαφωτιστικά.

Πρώτα δυο τίτλοι (στα εβραϊκά και στα ελληνικά με μετάφραση μηχανής) και ύστερα μερικά αναλυτικά και χρήσιμα αποσπάσματα. Είναι από άρθρα στις καθεστωτικές ma΄ariv (17 Μάρτη) και yedioth ahronoth (18 Μάρτη). Οι υπογράφοντες θεωρούνται «έγκυροι» – o Bergman (δεύτερο κείμενο) αρθρογραφεί και στους new york times…

Τα αποσπάσματα:

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Η σύγχιση δημιουργεί τώρα το αριστούργημά της (Shakespeare, Macbeth)

Δευτέρα 23 Μάρτη (00.37) >> Υπάρχουν διάφοροι «επώνυμοι» συντηρητικοί αμερικάνοι, οπαδοί του made america great again, που υποστήριξαν το ψόφιο κουνάβι στις πρόσφατες εκλογές, πεπεισμένοι ότι η μοίρα και το ριζικό της again αμερικανικής μεγαλοσύνης βρίσκεται στο να σταματήσει τους πολέμους στον πλανήτη. Θα τους χαρακτηρίζαμε (το λιγότερο) ιστορικά αγράμματους: ένα κράτος / κεφάλαιο που μεγαλούργησε όσο μεγαλούργησε ιμπεριαλιστικά είναι αδύνατο να «ξαναγίνει» (ή έστω να παραμείνει) «μεγάλο» αρνούμενο τον ιμπεριαλισμό του! Τελεία και παύλα.

Σε κάθε περίπτωση αυτοί οι διάφοροι έχουν θυμώσει πολύ με την επίθεση στο ιράν. Την θεωρούν καταστροφική επιλογή (όπως και είναι…) Η πρόσφατη παραίτηση του επικεφαλής της αμερικανικής «αντιτρομοκρατικής» Joe Kent και, κυρίως, η ωμή κριτική του στην απόφαση γι’ αυτήν την επίθεση (δυο βδομάδες μετά την αφετηρία της, και αφού είχε γίνει σαφές ότι δεν πάει καθόλου καλά: αυτός είναι ο οππορτουνισμός!!!) έριξε λάδι στην φωτιά ενός σοβαρού εκνευρισμού που υποστηρίζει ότι το ψόφιο κουνάβι παρασύρθηκε (δωροδοκήθηκε ή και εκβιάστηκε λόγω Epstein) απ’ τον αρχιχασάπη ώστε να ξεκινήσει αυτόν τον πόλεμο.

Κινούμενοι κάπου ανάμεσα στον μειωμένο καταλογισμό για τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό («δεν έχουμε κανένα συμφέρον σ’ αυτόν τον πόλεμο»…) και στην γκροτέσκα ιδέα ότι η Ουάσιγκτον έχει καταντήσει «σκυλάκι» του Τελ Αβίβ (!!!) λόγω της διάβρωσης του establishment απ’ την mosant και το aipac αυτοί οι υποστηρικτές της «ξανά μεγάλης αμερικής»/peace brothers προφανώς δεν διάβασαν ή δεν έδωσαν σημασία σ’ όσα ρητά ή με υπονοούμενα αναφέρει το νέο δόγμα «εθνικής ασφάλειας» των ηπα που δημοσιεύτηκε πρόσφατα. Φυσικά ανακατεύουν βρώμικα νερά: το να εμφανίζεται, ούτε λίγο ούτε πολύ, το θεοναζί, απαρτχάιντ καθεστώς ως μια δόλια «υπερδύναμη» που σέρνει απ’ την μύτη ένα κοτζάμ ψόφιο κουνάβι (μαζί με τον ειρηνόφιλο us στρατό, τα μήντια, και τα λοιπά…) συνορεύει επικίνδυνα με το παλιό «για όλα φταίνε οι εβραίοι»….

Αλλά ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός έχει σχεδόν διπλάσια ηλικία απ’ τον ιμπεριαλισμό των θεοναζί! Είναι όχι πατέρας του, αλλά παππούς και προπάππους του! Και έχει πολλαπλάσια έκταση στον χάρτη. Το ότι υπάρχει αμοιβαιότητα ανάμεσα στα συμφέροντα των θεοναζί προαγωγών του απαρτχάιντ σε βάρος των Παλαιστίνιων και σ’ εκείνα όχι μόνο της Ουάσιγκτον αλλά σχεδόν του συνόλου των δυτικών ιμπεριαλισμών, αυτό είναι γνωστό εδώ και δεκαετίες. Μέσα σ’ αυτήν την γενική αμοιβαιότητα είναι πολλά εκείνα που θα μπορούσε να κάνει ένας ένοικος του άσπρου σπιτιού απέναντι σ’ έναν καταζητούμενο για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας αν εκδηλωνόταν «στιγμιαία» αντίθεση συμφερόντων, κι αν θεωρούσε πως ο αρχιχασάπης τον εκβιάζει ή τον δωροδοκεί (μέσω των χορηγών) για να τον έχει υποτακτικό.

Βρίσκει κι αλλού λεφτά το ψόφιο κουνάβι: πουλώντας πτώματα… Για να μη νομίζετε ότι τα φέρετρα είναι μόνο για τη σημαία…

Ισχύει όμως το ότι ενώ η νίκη έχει πολλούς πατεράδες η ήττα είναι ορφανή – το γνωμικό αποδίδεται στον Τάκιτο, παλιά όσο 20 αιώνες… (Καθόλου παράδοξο: οι ρωμαίοι στρατηγοί του καιρού του που πολεμούσαν στη γερμανία επαίρονταν για κάθε νίκη τους, αλλά στις ήττες με απώλειες έριχναν την ευθύνη σε άλλους στρατηγούς ή ακόμα και στο καιρό…)

Όταν ηττάσαι (ή πορεύεσαι με βεβαιότητα σε γκρεμό) κάποιος άλλος θα φταίει! Ειδικά σε συνθήκες σαν τις σημερινές όπου η αμερικανική ήττα απέναντι στην Τεχεράνη δεν είναι (μιλώντας γενικότερα) η πρώτη τα τελευταία 25 χρόνια∙ και όπου οι rivals δεν είναι ιδεολογικοί αλλά πανίσχυροι οικονομικά και τεχνολογικά, κυριαρχώντας στο καθαυτό καπιταλιστικό τεραίν, αυτό της παραγωγής, της τεχνολογίας και του εμπορίου.

Εκείνο που θα χαρακτηριζόταν «ο ελέφαντας στο δωμάτιο» για το οποίο δεν υπάρχει κουβέντα είναι ότι

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Τι έχουνε τα έρμα και ψοφάνε;

Δευτέρα 23 Μάρτη (00.26) >> Αυτά που γράφουμε στη συνέχεια θα μπορούσαν να θεωρηθούν «πολεμικό ρεπορτάζ», τουλάχιστον από πρώτη ματιά. Αλλά δεν πρόκειται γι’ αυτό – δεν είναι κάτι που μας ενδιαφέρει ή θεωρούμε εαυτούς αρμόδιους. Με κάπως καλύτερη εστίαση θα μπορούσαν να θεωρηθούν «τεχνολογικό ρεπορτάζ»∙ κάτι τέτοιο είναι πιο κοντά στην πρόθεσή μας. Και ακόμα πιο ακριβές θα ήταν αυτό: «αναφορά στους σημερινούς (παγκόσμιους) συσχετισμούς στρατιωτικής δύναμης με όρους τεχνολογίας».

Η κατάρριψη ενός αμερικανικού f-35 την περασμένη Πέμπτη (αναγνωρισμένη επίσημα απ’ το ψοφιοκουναβιστάν, αν και με μασημένα και στρεβλομένα λόγια) έκανε πράξη την ευχή πολλών σε σχέση με την επίθεση θεοναζί+ψοφιοκουναβιστάν στην Τεχεράνη. Ήταν ακόμα πιο εντυπωσιακό γεγονός (θα εξηγήσουμε στη συνέχεια το γιατί) απ’ την κατάρριψη πριν 10 ημέρες απ’ τις ιρακινές PMU ενός «ιπτάμενου τάνκερ», αν και είναι αλήθεια πως και εκείνη η κατάρριψη ήταν αξιοσημείωτη εφόσον το ουσιαστικά παρτιζάνικο σχήμα των PMU απέδειξε ότι έχει πια αναβαθμισμένες και σοβαρά επίφοβες δυνατότητες κατά του us army.

Θα προσθέσουμε επιγραμματικά (επαναλαμβάνοντας εν μέρει) κι αυτό: στο συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος εκείνου που αποκαλείται «αριστερά» στον δυτικό καπιταλιστικό κόσμο, σ’ όλες τις εκφάνσεις του, ακόμα και στις πιο έντιμες εκδοχές του σπάνια έως ποτέ βάζει στο κέντρο της (θεωρητικής και πρακτικής) κριτικής του τις πραγματικές παραγωγικές σχέσεις, και οπωσδήποτε, τους (μηχανικούς, τεχνολογικούς) πρακτικούς τρόπους απόσπασης της (σχετικής) υπεραξίας. Σπάνια έως ποτέ θα βρείτε αντικαπιταλιστική / αντικρατική κριτική στην μηχανολογία του κεφάλαιου. Αυτή θεωρείται γενικά «θετική», αρκεί να βρεθεί στα «σωστά χέρια»… Αντίθετα η όποια «μαρξίζουσα» κριτική αφορά την διανομή (της αποσπώμενης υπεραξίας), την «κυκλοφορία», το «εποικοδόμημα». (Πρόκειται για τη λενινιστική κληρονομιά∙ αν και ο Λένιν ο ίδιος έχει μικρή ευθύνη για τους … κληρονόμους του).

Κι όπως δεν ενδιαφέρει την αντικαπιταλιστική / αντικρατική κριτική η μηχανολογία του κεφάλαιου γενικά, έτσι δεν ενδιαφέρει ούτε η μηχανολογία του θανάτου απ’ την μεριά του κεφάλαιου. Τα πρακτικά μέσα, δηλαδή, έργα της «επιστήμης και της τεχνολογίας» (των κατά τον Κάρολο “χθόνιων δυνάμεων”) που αυξάνουν την φονικότητα των αφεντικών εξασφαλίζοντας ότι θα πετυχαίνουν (μαζικές) καταστροφές ανθρώπων και υλικών. «Δημιουργική καταστροφή»… Σ’ αυτά τα πρακτικά μέσα περιλαμβάνονται και όσα θεωρούνται επίσημα όπλα.

Το αποτέλεσμα αυτής της συνειδητής, επιλεγμένης τυφλότητας είναι ότι ο us army (και ο στρατός των θεοναζί…) θεωρούνται πάντα (απ’ αυτήν την «αριστερά» σ’ όλες τις εκφάνσεις της) «παντοδύναμοι». Γιατί; Επειδή αυτοπροβάλλονται σαν τέτοιοι, ελέγχοντας ένα ακόμα όπλο, την μαζική δημαγωγία…

Η πραγματική διακρίβωση της όποιας «μιλιταριστικής δύναμης» δεν γίνεται βέβαια στις παρελάσεις και στις (διαφημιστικές) επιδείξεις του ενός και του άλλου είδους. Γίνεται εκεί που αυτές οι μηχανές παραγωγής της καταστροφής καλούνται να «λειτουργήσουν». Στον πόλεμο-πόλεμο δυστυχώς.

Κι εκεί ακριβώς έχει την πολιτική (για εμάς…) σημασία της η κατάρριψη ενός, μόνον ενός (ως τώρα) f-35 στο συγκεκριμένο πεδίο μάχης

Επειδή θεωρούνταν «υπερόπλο»… Όχι πια:

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Τα (πολύ στενά) Στενά

Δευτέρα 23 Μάρτη (00.16) >>

– Τα στενά του Ορμούζ είναι ανοικτά λέει η ιρανική κυβέρνηση.

– Όχι, τα έχετε κλειδαμπαρώσει, υποφέρει η υψήλιος εξαιτίας σας, κι αν δεν τα ανοίξετε αμέσως θα ‘ρθω και θα σας σπάσω τα μούτρα λέει το ψόφιο κουνάβι.

Παραλείπουμε το γεγονός ότι αυτό το «θα σας σπάσω τα μούτρα» ως στρατιωτική επιχείρηση κατάληψης κάποιου ιρανικού νησιού μέσα στο Ορμούζ ακόμα και σαν χολυγουντιανή παραγωγή θα είχε πολύ αίμα – αμερικανικό. Πάμε λίγο πιο πριν: ποιος απ’ τους δυο λέει αλήθεια; Κι εκείνος που λέει ψέμματα γιατί τα λέει;

Είναι ενδιαφέρον και καθόλου φιλοσοφικό ζήτημα! Σε ότι αφορά τις θαλάσσιες μετακινήσεις, είτε για το εμπόριο είτε για τον πόλεμο, αυτός ο ρημαδοπλανήτης έχει 9 «στενά» ιδιαίτερα κρίσιμα. Τα θυμίζουμε (χωρίς αξιολόγηση) επειδή η γεωγραφία έχει (ξανά) σημασία:

> Στενά της Malacca στη νοτιοανατολική ασία, ανάμεσα στη μαλαισία και στην ινδονησία,

> Στενά του Ορμούζ,

> Σουέζ,

> Στενά Bab el-Mandeb, μεταξύ υεμένης και αφρικής,

> Διώρυγα του Παναμά,

> Γιβλαρτάρ,

> Τουρκικά στενά: Βόσπορος και Δαρδανέλια,

> Στενά της Ταϊβάν,

> Δανέζικα στενά, μεταξύ βαλτικής και βόρειας θάλασσας.

Κρατείστε κι αυτόν τον χάρτη κάπου στην άκρη. Μπορεί να χρειαστεί…

Μπορεί κάποιο ιμπεριαλιστικό κράτος να θεωρείται (και να θεωρεί εαυτόν) «κυρίαρχο στις θάλασσες» αφήνοντας αυτά τα περάσματα στην τύχη τους; Όχι, δεν μπορεί! Είναι θέμα αρχής – και κύρους.

Θα υπέθετε τώρα κάποιος πως αν ο όποιος «κυρίαρχος στις θάλασσες» θέλει να είναι τέτοιος δεν πηγαίνει να κάνει πόλεμο πάνω ή δίπλα από κάποιο τέτοιο στρατηγικής σημασίας πέρασμα. Εκτός αν είναι απόλυτα βέβαιος ότι θα νικήσει μέσα σε λίγες ώρες. Αποδείχθηκε ότι δεν είναι αυτή η περίπτωση της επίθεσης στο ιράν. Συνεπώς η ιδέα ότι «το ιράν έκλεισε τα στενά του Ορμούζ» και ότι, αν ήταν ανοικτά, στις δύο όχθες τους και στον αέρα από πάνω θα γινόταν πόλεμος αλλά τα τάνκερ θα περνούσαν όλο χαρούλα από κάτω βγάζοντας selfie με πυραύλους και ανασχέσεις πυραύλων, αυτή η ιδέα είναι υπερ-σουρεαλιστική. Πράγμα που δεν εμποδίζει τους δημαγωγούς να την πουλάνε.

Πρώτα ήταν η ανατροπή του καθεστώτος. Μετά τα πυρηνικά του. Μετά οι πύραυλοί του. Μετά η δημοκρατία του. Μετά οι γυναίκες του. Μετά ο αντίχριστος και η δευτέρα παρουσία. Μετά οι proxies: ψάχνοντας να βρει (επιτέλους!!!) μια δικαιολογία που είναι πιασάρικη, εμπορική (και να επιτρέπει στοιχήματα, ασφαλώς ο υιός και οι φίλοι του θα φροντίσουν να βγάλουν τίποτα ντάλαρς και απ’ αυτό) το ψόφιο κουνάβι κατέληξε ότι η θεϊκή αποστολή του, τελικά, είναι να απελευθερώσει τα στενά του Ορμούζ∙ αυτά που η δική του επίθεση (και του χωροφύλακά του) έκανε πεδίο μάχης.

Μόνο που τα στενά δεν είναι κλειστά! Τότε γιατί λυσσάει; Επειδή είναι ανοικτά υπό όρους!!! Υπό όρους που αμφισβητούν την us κυριαρχία… Όχι απλά στις θάλασσες…

Αλλά:

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Η Ιστορία (είτε επαναλαμβάνεται είτε όχι) συμβαίνει!

Δευτέρα 16 Μάρτη (00.54) >> Πριν χοντρικά 2,5 χρόνια, την Δευτέρα 9 Οκτώβρη 2023, λιγότερο από μόλις δυο μέρες μετά την «εισβολή του al Aqsa», γράφαμε τη γνώμη μας… Που φυσικά πέρασε απαρατήρητη, αφού – το ξέρουμε – οι πολιτικές απόψεις διαβάζονται και αξιολογούνται ανάποδα: αρχίζοντας απ’ την υπογραφή. (Ως αισχρά περιθωριακή η «ασταμάτητη μηχανή» τι αξίζει;)

Θα τα αντιγράψουμε σήμερα, στη μέση (;) της εξελισσόμενης επίθεσης των θεοναζί, του ψοφιοκουναβιστάν (έμμεσα και των συμμάχων τους) κατά της Τεχεράνης (έμμεσα αλλά ουσιαστικά κατά του ευρασιατικού project) για δύο λόγους. Πρώτα επειδή ο νοτιοκορεάτης KJ Noh μνημόνευσε κάτι απ’ την άποψη που είχαμε διατυπώσει από τότε (: video Κάποτε στην Ανατολή… – όχι, δεν γνωριζόμαστε με τον άνθρωπο!). Και δεύτερον επειδή αυτή η αναδημοσίευση είναι απαραίτητη εισαγωγή για όσα θα διαβάσετε (ή όχι) στη συνέχεια.

Κάτω απ’ τον τίτλο Παλαιστίνη 2023: η επίθεση του al Aqsa γράφαμε τότε (: στις 9 Οκτώβρη…) μεταξύ άλλων κι αυτά (οι υπογραμμίσεις του τότε…). Αν ενδιαφέρει όντως η γνώμη μας για το τι συμβαίνει δώστε σημασία (προτείνουμε) τις διατυπώσεις:

Η ξαφνική, γενική και καλά σχεδιασμένη επίθεση των ένοπλων παλαιστινιακών οργανώσεων (προφανώς δεν είναι μόνη της η Hamas!!!) της «μεγαλύτερης ανοικτής φυλακής» στον κόσμο κατά του απαρτχάιντ καθεστώτος του Τελ Αβίβ στο έδαφός του έχει αρκετά απ’ τα βασικά χαρακτηριστικά της επίθεσης του Τετ∙ χωρίς αυτό να σημαίνει ότι προεξοφλούμε το πότε και πως θα τελειώσει. Έχει ωστόσο πετύχει ήδη πολλά μέσα σε ελάχιστο χρόνο:

Πρώτον, η ιδέα του αήττητου του ισραηλινού στρατού, τσαλακωμένη ήδη σοβαρά απ’ την ήττα στο λίβανο απ’ την Χεζμπ’ Αλλάχ το 2006, καταρρέει ακόμα και μέσα στην επικράτεια του απαρτχάιντ καθεστώτος – κάτι που αν δεν κάνουμε λάθος δεν έχει συμβεί ποτέ. Για να γίνει η κατάρρευση ακόμα πιο εμφατική προέρχεται από ένοπλους «φυλακισμένους», εξοπλισμένους με ελάχιστα όπλα σε σχέση με την υπερτεχνολογική θωράκιση του IDF. Σε κάθε περίπτωση το να χάνεις δύο στρατιωτικές βάσεις μέσα σε λίγες ώρες από τους «ξυπόλητους» είναι κάτι ανεξίτηλο, ακόμα κι αν τις πάρεις πίσω μετά από μια ή δυο μέρες.

Δεύτερον, ακόμα και με τις ως τώρα εξελίξεις (και ανεξάρτητα απ’ την συνέχεια) έχει προκληθεί σοβαρό σοκ σ’ όλους τους δυτικούς συμμάχους του απαρτχάιντ καθεστώτος, κρατικούς, δημαγωγικούς ή απλά εθελοντές λακέδες.

Τρίτον, η οργάνωση, ο συντονισμός και οι ως τώρα επιτυχίες της επίθεσης του Al Aqsa αμφισβητούν σοβαρά και πρακτικά τις γεωπολιτικές ισορροπίες που διαμορφώθηκαν μετά τον β παγκόσμιο πόλεμο στη μέση Ανατολή, σε μια ιστορική συγκυρία που το Τελ Αβίβ–χωροφύλακας των δυτικών προμηθειών σε μεσανατολικό πετρέλαιο παραπέει (ως γεωπολιτικός «ρόλος»).

Τέταρτον, οι κροκοδείλιες «καταγγελίες» των δυτικών ιμπεριαλισμών κατά του ισραηλινού απαρτχάιντ και των διαρκών εγκλημάτων του (εκκαθαρίσεων, μαζικών φυλακίσεων, ισοπέδωσης της Γάζα το 2008, το 2014 – πάνω από 18.000 σπίτια και 73 ιατρικές δομές καταστράφηκαν μέσα σε ελάχιστες ημέρες από 6.000 ισραηλινούς βομβαρδισμούς – και ξανά το 2016, μαζικών δολοφονιών αμάχων διαδηλωτών – πάνω από 250 νεκροί στη διάρκεια της Μεγάλης Διαδήλωσης της Επιστροφής το 2018 / 2019) πάνε στα σκουπίδια όπου ανήκουν, μαζί με τους «ευαίσθητους» δυτικούς και τους δήθεν «ειρηνοποιούς» θεσμούς τους… Με τον τρόπο της η ένοπλη αντίσταση στην κατοχή της Παλαιστίνης βγάζει το «παλαιστινιακό πρόβλημα» απ’ τα αραχνιασμένα συρτάρια του 3ου παγκόσμιου πολέμου (1946 – 1990), το βγάζει επίσης απ’ τις επιφάσεις, τους αποπροσανατολισμούς και την εθελοδουλεία των «συμφωνιών του Όσλο», και το τοποθετεί στα επίδικα, στις εκκρεμότητες του 4ου παγκόσμιου πολέμου. Η κατοχή της Παλαιστίνης δεν είναι πια μια παλιά, βαρετή, ξεχασμένη ιστορία, όπως βόλευε ως τώρα!!!

Καταλαβαίνουμε πολύ καλά την χαρά των υποστηρικτών της παλαιστινιακής αντίστασης σ’ όλο τον κόσμο∙ παρ’ όλα αυτά πρέπει να τονίσουμε ότι η φονικότητα του απαρτχάιντ του Τελ Αβίβ θα προκαλέσει γρήγορα πολύ μεγάλο πόνο στους παλαιστίνιους και παλαιστίνιες… Η τελική νίκη της Παλαιστινιακής αντίστασης είναι εξαιρετικά απίθανο να επιτευχθεί μόνο απ’ τα δικά της όπλα∙ ενόσω το φασιστικό καθεστώς βρισκόταν σε «υπαρξιακή» (: ορολογία της εποχής!) περιδίνηση πολύ πριν την επίθεση του Al Aqsa. Προς το παρόν οι στενά εννοημένοι «συσχετισμοί δύναμης» είναι υπέρ του, ενώ μπορεί να «παγώσει» για χάρη της «εθνικής ενότητας έκτακτης ανάγκης» τις σοβαρές, δομικές, εσωτερικές του κρίσεις.Δεν υπάρχει (επίσημος) αραβικός στρατός για να σταθεί στο πλευρό των Παλαιστίνιων όπως στο παρελθόν (με αποτυχίες…). Η Άγκυρα και η Τεχεράνη που εκδηλώνονται σαφώς υπέρ τους δεν πρόκειται να εμπλακούν σε ανοικτό πόλεμο με το Τελ Αβίβ. (Ειδικά η δεύτερη: όχι ακόμα…)

Την ίδια μέρα, σε χωριστή αναφορά, γράψαμε δυο κουβέντες (προς γνώση των αγνοούντων, προς – μάταιη – υπενθύμιση σε εκείνους που θα έπρεπε να ξέρουν), κάτω απ’ τον τίτλο Βιετνάμ 1968: η επίθεση του Τετ κι αυτά:

Στις 30 Γενάρη του 1968, κι ενώ ο πόλεμος στο βιετνάμ μεταξύ του κομμουνιστικού βορρά και του αμερικανικού στρατού με τα ανδρείκελά του στο νότο είχε φουντώσει, οι Viet Cong και ο λαϊκός στρατός του βόρειου βιετνάμ εξαπόλυσαν μια αιφνιδιαστική μεγάλη επίθεση σ’ ολόκληρη την δυτική ζώνη, αξιοποιώντας το «μονοπάτι Ho Chi Minh» μέσα απ’ τις ζούγκλες του λάος και της καμπότζης. Πάνω από 80.000 βιετναμέζοι κομμουνιστές επιτέθηκαν σε πάνω από 100 πόλεις και κωμοπόλεις (συμπεριλαμβανόμενων 36 απ’ τις 44 περιφερειακές πρωτεύουσες στο νότο), σε 72 απ’ τις 245 επαρχιακά αστικά κέντρα, και στην πρωτεύουσα του νότου Sai Gon. Ο αμερικανικός (και ο νοτιοβιετναμέζικος) στρατός αιφνιδιάστηκαν και αναγκάστηκαν να αποχωρήσουν από αρκετές πόλεις. Ανασυντάχθηκαν στη συνέχεια και αντεπιτέθηκαν μετά από μερικές ημέρες αναγκάζοντας τους Viet Cong και τον λαϊκό στρατό σε υποχώρηση με μεγάλες απώλειες. Σε ορισμένες όμως πόλεις (όπως την Hue) οι μάχες κράτησαν έως και δύο μήνες.

Από στενά στρατιωτική άποψη η επίθεση του Τετ (πήρε το όνομά της απ’ την πρώτη μέρα του σεληνιακού έτους, στις 30 Γενάρη) ήταν αποτυχία του Ha Noi. Όμως αποδείχθηκε στρατηγικής σημασίας επιτυχία εξαιτίας όλων των «παράπλευρων» άμεσων και μεσοπρόθεσμων συνεπειών της:

Πρώτον, η ιδέα του αήττητου του αμερικανικού στρατού που ήταν κάτι σαν «παγκόσμια σταθερά» κατέρρευσε, με αποτέλεσμα την κορύφωση της αυτοπεποίθησης των Viet Cong και, αντίθετα, την πτώση της μεταξύ των αμερικάνων, στρατιωτικών και μη.

Δεύτερον, η έστω και σύντομη επιτυχία της επίθεσης του Tet προκάλεσε σοκ στην αμερικανική κοινωνία, που ταϊζόταν με «ειδήσεις» και «πληροφορίες» για κλιμακούμενη ήττα του βιετναμέζικου βορρά, και για τον ερχομό του οριστικού τέλους του πολέμου, υπέρ των ηπα φυσικά.

Τρίτον, τα στρατιωτικά επιτελεία ανακοίνωσαν ότι προκειμένου να νικήσουν χρειάζονται ακόμα 200.000 στρατιώτες. Αυτό φούντωσε το αντιπολεμικό (και αντιστρατιωτικό: τότε ο αμερικανικός στρατός στελεχωνόταν μέσω της υποχρεωτικής θητείας…) κίνημα στις ηπα που συνέχισε με όλο και μεγαλύτερη αποφασιστικότητα ως το τέλος του πολέμου και την ήττα των ηπα (το 1975).

Τέταρτον, άρχισαν να ακούγονται στις ηπα καθεστωτικές φωνές, μειοψηφικές μεν αλλά πάντως καθεστωτικές, για την ανάγκη «διαπραγματεύσεων» για την λήξη του πολέμου. Αν και δεν ήταν αυτός ο σκοπός τους, η δημόσια εμφάνιση της επιλογής των διαπραγματεύσεων υπονόμευσε ακόμα περισσότερο το αμερικανικό στρατιωτικό ηθικό στο μέτωπο.

Η εμπειρία της επίθεσης του Τετ έμεινε σαν παγκόσμια κληρονομιά των αντι-ιμπεριαλιστικών, αντι-αποικιακών κινημάτων από τότε: μια μάχη ή δυο μπορεί και να χαθούν∙ αλλά η έκβαση πολυεπίπεδων πολέμων δεν προεξοφλείται μόνο απ’ αυτές.

Σε κοινωνίες σαν τις τωρινές δυτικές όπου η ιστορική γνώση είναι στην καλύτερη περίπτωση Θέαμα και στην πιο συνηθισμένη σκέτος μπελάς, το ότι κάναμε τότε παραλληλισμό ανάμεσα στην επίθεση του Τετ στο βιετνάμ τον Γενάρη του 1968 στην-άλλη-μεριά-του-κόσμου και στην επίθεση του al Aqsa στη γειτονική κατεχόμενη Παλαιστίνη τον Οκτώβρη του 2023, με όλες τις οφθαλμοφανείς διαφορές, θα θεωρήθηκε … wishfull thinking… «Ευσεβής πόθος» που λένε και οι Ινουϊ…

Τι θα λέγατε λοιπόν αν υποστηρίζαμε πως αυτές τις ημέρες στους ουρανούς, στα εδάφη και στις θάλασσες της δυτικής Ασίας ολοκληρώνεται σχεδόν (ή, μπορεί και ακριβώς…) το ξετύλιγμα-του-κουβαριού που άρχισε με την θρυλική πια «7η Οκτώβρη»;

Θα λέγατε πως είμαστε «ψέκα»;

To nuke or not? (Το τελευταίο ταμπού)

Είναι να τον παίρνει κανείς στα σοβαρά; Το ψόφιο κουνάβι εννοούμε…

Δευτέρα 16 Μάρτη (00.49) >> Μετά απ’ τις πρώτες 2 βδομάδες την θεοναζί-απαρτχάιντ επίθεσης κατά της  Τεχεράνης (ας το πούμε εδώ για να μην το επαναλαμβάνουνε: κατά της τριπλής συμμαχίας) και της καθόλα επιτυχημένης ιρανικής αντεπίθεσης που οδηγεί συστηματικά τους καταζητούμενους εγκληματίες κατά της ανθρωπότητας, τους συμμάχους και τους φίλους τους σε επιχειρησιακή ασφυξία την έξοδο απ’ την οποία (φαίνεται ότι αντιλαμβάνονται) μέσω «κλιμάκωσης», υπάρχει διεθνώς (μεταξύ διάφορων «αναλυτών» αλλά όχι μόνο) η ανησυχία για το κατά πόσο το θεοναζί, απαρτχάιντ καθεστώς θα ρίξει τελικά ατομική βόμβα (μία ή περισσότερες…) προκειμένου να … «νικήσει».

Αν θυμάστε η «συζήτηση περί χρήσης πυρηνικών» δεν είναι εντελώς καινούργια τα 4 τελευταία χρόνια, απ’ το 2022 και μετά. Έγινε συστηματικά από δυτικά, παρακμιακά στόματα και μυαλά για μια περίοδο σε σχέση με το ουκρανικό πεδίο μάχης, πάνω στο (κατά φαντασίαν) «σενάριο» ότι ο ρωσικός στρατός ηττάται εκεί και ότι η Μόσχα «τελικά» θα αναγκαστεί να χρησιμοποιήσει πυρηνικά για να ρεφάρει.

Σε καμία περίπτωση, ούτε καν όταν έκανε τακτικές κινήσεις αναδίπλωσης, ο ρωσικός στρατός δεν νικούνταν αυτά τα χρόνια. Αντίθετα, στον εξελισσόμενο «πόλεμο του Ραμαζανιού», τόσο ο ψοφιοκουναβικός όσο και ο θεοναζί στρατός ηττώνται. Αυτό ΔΕΝ αποδεικνύεται

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Η «αύρα» της ισχύος

Δευτέρα 16 Μάρτη (00.40) >> Πώς έφτασε λοιπόν το θεοναζί, απαρτχάιντ καθεστώς να πρέπει, πιθανόν, να εκπληρώσει οριστικά και τελειωτικά τον ιστορικό του ρόλο ως προκεχωρημένο φυλάκιο των δυτικών ιμπεριαλισμών χρησιμοποιώντας πυρηνικά;

Καθόλου τυχαία – υποστηρίζουμε!!! Η «επίθεση του al Aqsa» ήταν ο πυροκροτητής που άναψε ένα φυτίλι, άγνωστου μήκους μεν (για εμάς) αλλά που ήταν συγκεκριμένο.

Πριν όμως, για να ξεκαθαριστεί για πιο πράγμα μιλάμε, μια «βιβλιογραφική» αναφορά.

Κάπου στα μέσα της δεκαετίας του ’70, κι ενώ ήταν σαφέστατο ότι οι ηπα έχουν ηττηθεί στο βιετνάμ, ο τότε διευθυντής της CIA James Schlesinger υπέδειξε κάτι που έγινε καθοριστικό. Ο τονισμός δικός μας:

… Η πρόσθεση των επιμέρους συστατικών της ισχύος ίσως να μην διαμορφώνουν ένα σύνολο που είναι απαραίτητο για να διατηρηθεί η θέση των ΗΠΑ ως ηγετικής παγκόσμιας δύναμης. Οι αμερικανοί υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής θα πρέπει να έχουν εντελώς ξεκάθαρο στο μυαλό τους ότι ο υπολογισμός για τον καθορισμό της δομής των ένοπλων δυνάμεων των ΗΠΑ και των στρατιωτικών δαπανών στο μέλλον δεν θα πρέπει να γίνεται απλά σαν απάντηση σε μεμονωμένες απειλές, αλλά μάλλον εκείνο που είναι απαραίτητο είναι να διατηρηθεί η συνολική αύρα της αμερικανικής ισχύος…

Η χρήση της λέξης «aura» απ’ τον αρχικατάσκοπο δεν πρέπει να υποτιμηθεί. Θα μπορούσε στη θέση της να χρησιμοποιηθεί (και χρησιμοποιείται!) η λέξη projection (: προβολή) of power ή/και impression (: εντύπωση) of power.

Είναι παλιά ιστορία: όπως σ’ όλες τις εκφάνσεις της η εξουσία έτσι και η ιμπεριαλιστική πρέπει να φαίνεται πανίσχυρη ακόμα κι όταν δεν είναι!… (Κυρίως τότε!) Το φαίνεσθαι της ισχύος αποτρέπει / αποθαρρύνει πολλούς να συγκρουστούν με την «πανίσχυρη»∙ και δημιουργεί ένα σοβαρό ψυχοδιανοητικό πλεονέκτημα σε βάρος όσων το επιχειρήσουν. (Το ξέρουμε πολύ καλά, στο πετσί μας, απ’ τον – ανύπαρκτο στους καιρούς μας – εργατικό ανταγωνισμό).

Ο Schlesinger έκανε την υπόδειξη για την ανασύσταση της «αύρας της αμερικανικής ισχύος» ακριβώς την ιστορική περίοδο που είχε υποστεί πολύ σοβαρό πλήγμα: εν όψει ή μετά την ήττα στο βιετνάμ. Αυτή η ήττα στοίχειωνε για πολλά χρόνια τον αμερικανικό μιλιταρισμό κι ένα καλό μέρος της αντίστοιχης κοινωνίας. Ήταν μόνο η κατάρρευση του νο 1 (ισοδύναμου στρατιωτικά) αντιπάλου, της σοβιετικής ένωσης, που «φούντωσε» ξανά αυτήν την «aura» / «projection» / «impression», με πολύ βολικό τρόπο, ελλείψει αντιπάλου: «η μόνη υπερδύναμη» και, φυσικά,  το τέλος της ιστορίας as we knew it… Αυτά πριν μόλις 3 ή 3,5 δεκαετίες∙ ένα ασήμαντο διάστημα ιστορικού χρόνου.

Μέσα στη μυθολογία και τον αυτοθαυμασμό της ήταν όμως η Ουάσιγκτον πραγματικά πανίσχυρη; Δεν ήταν! Και η απόδειξη ήρθε όχι μία αλλά δυο φορές. Πρώτα στο αφγανιστάν, με την τελική νίκη των ξυπόλητων ταλιμπάν μετά από 20 χρόνια κατοχής και πολέμου, και ύστερα στο ιράκ. Η «ασυμμετρία» των αντιπάλων του us army δεν ήταν παρηγοριά. Το αντίθετο: ακόμα και χαμηλού επιπέδου ως προς τον εξοπλισμό τους, οπλισμένοι κυρίως με υπομονή, επιμονή, φαντασία και κοινωνικές σχέσεις πέρα απ’ τα λιανοντούφεκα και τις rpg, «ασήμαντοι» αντίπαλοι, χωρίς αεροπλάνα, τανκς, λογιστήρια, βαριές βιομηχανίες όπλων, ηλεκτρονική επιτήρηση από παντού, τέτοιοι «χαμένοι από χέρι» αντάρτες, αποδείχθηκε πως μπορούσαν να νικήσουν… Την «μόνη υπερδύναμη» του πλανήτη…

Όχι μαχαιριά… Απανωτές και συνεχόμενες μαχαιριές!

Γυρίστε τώρα στην «επίθεση του al Aqsa», πριν 2,5 χρόνια. Το σημαντικότερο όπλο των θεοναζί για να κυριαρχήσουν σ’ όλη τη μέση Ανατολή, δίπλα στην απειλή χρήσης πυρηνικών, ήταν μια σμίκρυνση ως προς το μέγεθος αλλά πιστή αντιγραφή ως προς το περιεχόμενο της «american aura of power».

Και ύστερα άρχισαν οι μαχαιριές. Πρώτα

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Πέφτουν οι πύραυλοι σαν το χαλάζι (κι ο τραυματισμένος σωστομερίτης αναστενάζει…)

Δευτέρα 16 Μάρτη (00.34) >> Το 1973 ήταν μια ιδιαίτερα ταραγμένη χρονιά – για τους δυτικούς ιμπεριαλισμούς, όχι μόνο τον αμερικάνικο. Τον Γενάρη έγινε η επίθεση του Τετ στο βιετνάμ. Τον Οκτώβρη έγινε κάτι άλλο, στη μέση Ανατολή∙ κάτι που θα άλλαζε κυριολεκτικά την «ροή» της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Ήταν η (πρώτη) πετρελαϊκή κρίση!

Η (ελληνική) wikipedia δίνει μια ιδέα (για την σχέση του τότε με το τώρα στη συνέχεια):

Στις 15 Αυγούστου του 1971 ο αμερικάνος πρόεδρος Nixon, λόγω των διογκούμενων εξόδων του πολέμου  στο βιετνάμ, αποφάσισε να αποσύρει μονομερώς τις ΗΠΑ από την Συμφωνία του Bretton Woods για την σταθερή ισοτιμία του δολαρίου με τον χρυσό, επιτρέποντας έτσι στο δολάριο «να επιπλέει»∙ ουσιαστικά για να μπορεί να τυπώνει δολάρια κατά βούληση. Λίγο αργότερα ακολούθησε η Βρετανία, κάνοντας το ίδιο για την στερλίνα. Οι βιομηχανικές χώρες ακολούθησαν με τα δικά τους νομίσματα, τυπώνοντας χρήμα σε ποσότητες πολύ μεγαλύτερες από ποτέ. Το αποτέλεσμα ήταν η υποτίμηση του δολαρίου και, ανταγωνιστικά, άλλων νομισμάτων. Επειδή το πετρέλαιο τιμολογούνταν σε δολάρια, αυτό σήμαινε ότι οι παραγωγοί πετρελαίου θα είχαν λιγότερα πραγματικά έσοδα με την ίδια τιμή. Τα μέλη του ΟΠΕΚ (αραβικά κράτη) έκαναν τότε μια κοινή ανακοίνωση διακηρύσσοντας ότι θα τιμολογούν το πετρέλαιο σε χρυσό – αντί για το δολάριο…

… Ενάμισυ μήνα μετά, στις 6 Οκτώβρη του 1973, η Συρία και η Αίγυπτος εξαπέλυσαν μια αιφνιδιαστική επίθεση κατά του Ισραήλ, προκειμένου να ανακαταλάβουν τα αραβικά εδάφη που είχε καταλάβει το Ισραήλ με τον «πόλεμο των 6 ημερών» το 1967. Το ισραήλ θα έχανε, αλλά οι ΗΠΑ αποφάσισαν να το στηρίξουν εφοδιάζοντάς το διαρκώς με όπλα. Οπότε σαν αντίποινα ο ΟΠΕΚ αποφάσισε εμπάργκο πετρελαίου κατά του Καναδά, της Ιαπωνίας, της Ολλανδίας, της Βρετανίας και των ΗΠΑ. Στη συνέχεια το εμπάργκο επεκτάθηκε σε άλλα δυτικά κράτη. Το αποτέλεσμα ήταν η τιμή του πετρελαίου να τετραπλασιαστεί: από 3 δολάρια το βαρέλι στα 12. Ακολούθησε κράχ στα χρηματιστήρια…

Την συνέχεια μπορείτε να την αναζητήσετε σε διάφορες πηγές: ήταν τα θρυλικά από κινηματική / εργατική άποψη seventies…

Αυτό που μας ενδιαφέρει εδώ είναι ότι τότε η Ουάσιγκτον, ως «επικεφαλής της δύσης», προσπάθησε – και κατάφερε – να αντιμετωπίσει αυτό το ενεργειακό κτύπημα στην καρδιά του (δυτικού) βιομηχανικού καπιταλισμού μ’ έναν συνδυασμό οικονομικών και πολιτικών κινήσεων, υποσχέσεων και δεσμεύσεων. Δεν υπήρχε ούτε σαν φαντασίωση η προοπτική στρατιωτικής-λύσης-του-προβλήματος με επίθεση στα σοσιαλίζοντα τότε (και φιλικά προς την σοβιετική ένωση) αραβικά καθεστώτα…

Στρατιωτικές βάσεις σ’ αυτήν την περιοχή του πλανήτη η Ουάσιγκτον ουσιαστικά δεν είχε – ως τις αρχές των ‘90s. Μετά την διάλυση της εσσδ και την κατάρρευση του «ανατολικού μπλοκ», τα πετρελαιοπαραγωγά κράτη της αραβικής χερσονήσου (που ήδη είχαν εξελιχθεί σε πετροχούντες στον ένα ή τον άλλο βαθμό…) βρέθηκαν «ακάλυπτα». Απ’ το 1991 και μετά, με την «καταιγίδα της ερήμου» κατά του ιρακινού καθεστώτος (Σαντάμ Χουσεϊν) στήνοντας μια βιομηχανία προσχημάτων η Ουάσιγκτον κυρίως (και πίσω της μια σειρά ευρωπαϊκών ιμπεριαλισμών) άρχισε την επανακατάκτηση των πετρελαιοφόρων ερήμων μέσω στρατιωτικών βάσεων. Φτάνοντας σ’ αυτό το σημείο:

Ταυτόχρονα με την εξαγωγή του μεγαλύτερου μέρους της βιομηχανικής παραγωγής του σε «τρίτες» (με φτηνή εργασία) χώρες κυρίως της ανατολικής ασίας, απ’ την δεκαετία του 1990 το αμερικανικό κράτος / κεφάλαιο άρχισε να «κτίζει» την (σχετική) ενεργειακή (σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο) αυτάρκειά του: τα σχιστολιθικά κοιτάσματα (ακριβά στην εξόρυξη και οικολογικά καταστροφικά…) έγιναν τον κύριο μέσο.

Αφού, λοιπόν, «δεν χρειαζόταν» όπως άλλοτε τα αραβικά κοιτάσματα (στα τέλη της δεκαετίας του ’80 οι εισαγωγές πετρελαίου και πετρελαιοειδών κάλυπταν σχεδόν τις μισές ενεργειακές ανάγκες των ηπα) γιατί συνέχισε να απλώνει τον μιλιταρισμό του στην περιοχή απ’ τα ’90s και μετά; Επειδή αυτά τα κοιτάσματα τα χρειάζονταν άλλοι!! «Φίλοι» (εντός ή εκτός εισαγωγικών) και εν δυνάμει αντίπαλοι.

Απ’ τα ΄00s και ύστερα, με «μοχλό» τον διαρκή προληπτικό πόλεμο κατά της τρομοκρατίας και ουσιαστικά «εργαλεία» στην περιοχή το θεοναζί, απαρτχάιντ καθεστώς και τους ουαχαβίτες μισθοφόρους, η Ουάσιγκτον άρχισε τον σχεδιασμό της «νέας μέσης Ανατολής» έτσι ώστε αφενός οι πετροενεργειακές ανάγκες των «άλλων» να είναι μόνιμα υπό έλεγχο στην ευρύτερη μέση Ανατολή, αφετέρου να μπορεί να μετακινεί τον μιλιταρισμό της κατά βούληση προς και από την ανατολική Ασία.

Η γνωστής ποιότητας κυραΧίλαρι, το 2008. Χωρίς σχόλια…

Ο 4ος παγκόσμιος πόλεμος ξεκίνησε με την απόβαση του νατο στο αφγανιστάν, και οι θιγόμενοι κατάλαβαν πολύ καλά περί τίνος επρόκειτο. Η έξωση της Ουάσιγκτον (και όλων των παρακμιακών δυτικών ιμπεριαλισμών) απ’ όλην αυτή την περιοχή, έτσι ώστε να «απελευθερωθεί» για λογαριασμό του προελαύνοντος ευρασιατικού project, μόνο με στρατιωτικά μέσα θα μπορούσε να γίνει – πια.

Το «μπλοκ της Αστάνα» (γράφαμε για χρόνια…) δηλαδή η συμμαχία Μόσχας, Τεχεράνης και Άγκυρας ξεκίνησε (με κύριο σημείο το συριακό πεδίο μάχης και αρχικό στόχο τον isis, που ήταν βασικό συστατικό αυτής της «νέας μέσης Ανατολής»…) την εκστρατεία έξωσης το φθινόπωρο του 2015. Πώς όμως θα μπορούσε να κορυφωθεί;

Χάρη στα απανωτά λάθη του δυτικού άξονα! «Ποτέ μην εμποδίζεις τον εχθρό σου απ’ το να κάνει λάθη» λέει μια κινέζικη παροιμία ιδιαίτερα αγαπητή αυτούς τους καιρούς. Οι παρακμιακοί δυτικοί ιμπεριαλισμοί κάνουν πολλά, και το χειρότερο για την περίπτωσή τους είναι αυτό: υποτιμούν τους αντιπάλους τους.

Υπάρχει αντίρρηση;

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Η επιστροφή της Hezb’ Allah…

Δευτέρα 16 Μάρτη (00.26) >> Την είπαν νικημένη, διαλυμένη, κατεστραμμένη… Τους προηγούμενους μήνες εξηγούσαμε τους λόγους για τους οποίους η λιβανέζικη οργάνωση αποδέχτηκε μια «εκεχειρία» την οποία ήξερε ότι οι θεοναζί δεν θα τηρούσαν: στις 25 Φλεβάρη του 2026 η UNIFIL, η «ειρηνευτική αποστολή του οηε» στον λίβανο, είχε καταγράψει πάνω από 15.400 θεοναζί παραβιάσεις της κατάπαυσης του πυρός – η Hezb’ Allah δεν είχε κάνει καμία… Μήπως δεν είχαμε καταλάβει την συντριβή της οργάνωσης; Μήπως παραμυθιαζόμαστε;

Μάλλον όχι… Κάποιοι απ’ όσους ήταν σίγουροι ότι οι θεοναζί είχαν νικήσει (και) στο νότιο λίβανο (όπως, άλλωστε, «έχουν νικήσει» στη Γάζα…) το γύρισαν. Αααααα έγραψαν. Τελικά η Hezb’ Allah δεν είχε εξαφανιστεί… Έκανε στρατηγική υπομονή…

(Έλα ρε! Σοβαρά;;; Κάνουν τέτοια πράγματα … οι ηττημένοι;)

Όχι για να σώσουμε την υπόληψή μας, αλλά για την δική σας αντιπληροφόρηση αντιγράφουμε μεταφράζοντάς τα αποσπάσματα από ρεπορτάζ του Robert Inlakesh στο site Palestine Chronicle με ημερομηνία 12 Μάρτη 2026. (Να προσθέσουμε μόνο ότι λίγες ημέρες πριν την θεοναζί-ψοφιοκουναβική επίθεση στο ιράν αξιωματικοί των «φρουρών της επανάστασης» βρίσκονταν στη Βηρυτό. Υποθέτουμε ότι δεν πήγαν για να χαζέψουν την Μεσόγειο…).

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

… και η «στρατηγική υπομονή» της Ansar Allah…

Δευτέρα 16 Μάρτη (00.23) >> Στο πολύγωνο της απάντησης στην επίθεση των θεοναζί + ψοφιοκουναβιστάν είναι φανερή η δράση τόσο της Hezb’ Allah όσο και των ιρακινών πολιτοφυλακών των popular mobilization units / PMU. Οι τελευταίοι κτυπούν την αμερικανική βάση στο (υπό κουρδικό έλεγχο) Erbil στο βόρειο ιράκ, την αμερικανική πρεσβεία στη Βαγδάτη∙ ενώ ως τώρα έχουν καταρρίψει ένα ιπτάμενο βυτίο του us army, κάτι που αποτελεί σημαντική ποιοτική αναβάθμιση αφού ως τώρα καμία απ’ τις πολιτοφυλακές της αντίστασης δεν είχε πετύχει (δεν είχε τα μέσα για) κάτι τέτοιο.

Λείπει όμως ακόμα κάποιος. Η Ansar Allah, οι περήφανοι και ακατάβλητοι υεμενίτες. Γιατί;

Οι θεοναζί ενδιαφερόμενοι έχουν (as usual) την απάντηση: η οργάνωση φοβάται μην σκοτώσουν τα στελέχη της, ίσως έχει ξεμείνει και από όπλα… Καταλαβαίνετε: είναι ψιλοξοφλημένη, αγκομαχάει…

Αλήθεια;

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.