Tag: νόμοι σχέσεις

mind the gap

Δευτέρα 27 Απρίλη (00.08) >> Πόσος χρόνος χρειάζεται για να χακαριστεί μια ταρατατζούμ ταρατατζούμ «εφαρμογή καταγραφής ηλικίας» της ε.ε., εντελώς ασφαλής, που θα προστατέψει τους ανήλικους απ’ τις κακές έξεις των antisocial media;

Ακριβώς δύο λεπτά!!!

Τόσο χρειάστηκε ο «ειδικός κυβερνοασφάλειας» Paul Moore για να χακάρει το «πορτοφόλι επαλήθευσης ηλικίας» που με μεγάλο καμάρι και φανφάρες παρουσίασε στις 15 Απρίλη η γνωστή Ursula. Σύμφωνα με την ανακοίνωση του Moore η «σωτήρια εφαρμογή» έμπαζε τεχνικά από παντού: τα προσωπικά στοιχεία και τα περιβόητα «βιομετρικά» δεδομένων των ανήλικων επρόκειτο να γίνουν … χαρτοπόλεμος.

Ουπς! Συγγνώμη, θα κλείσουμε τις τρύπες είπαν οι αρμόδιοι απ’ τις Βρυξέλες. Και τις έκλεισαν – υποτίθεται. Αλλά ο Moore ξαναεμφανίστηκε: το «αλγοριθμικό στοκάρισμα» ήταν το ίδιο ελαττωματικό όσο το αρχικό «τείχος προστασίας» (των ανηλίκων). Καινούργιες τρύπες…

«Είναι τόσο άχρηστοι;» θα αναρωτηθεί κάποιος. Ο Moore (και άλλοι) υποστηρίζει ότι το «πορτοφόλι» είναι εξαρχής σχεδιασμένο έτσι ώστε να έχει τρύπες. Να είναι, σα να λέμε, «φιλικό στη διάρρηξη». Η καχυποψία, εύλογη προφανώς, πάει μακρύτερα: πρόκειται για μια εφαρμογή επιτήρησης και υποκλοπής των κατά το δυνατόν περισσότερων data απ’ τα κινητά. Ενηλίκων και ανηλίκων.

«Μα τι τους ενδιαφέρουν οι ανήλικοι;» θα συνεχίσει η απορία. Πρώτον τους ενδιαφέρουν επειδή είναι καταναλωτές! Δεύτερον: μπορεί να είναι και «αντικείμενα του νόμου». Tρίτον: μήπως πρέπει όλοι και όλες να «αποδεικνύουν» της ηλικία τους; Και τέταρτον: ακόμα και οι ανήλικοι δεν θα είναι μόνιμα ανήλικοι! Θα μεγαλώσουν… Και θα είναι «επώνυμοι» χρήστες των διαδικτυακών υπηρεσιών, συμπεριλαμβανόμενων φυσικά των antisocial media που δεν θα τους απαγορεύονται πια: αν το «πορτοφόλι επαλήθευσης ηλικίας» έχει σχεδιαστεί ως πορτοπαράθυρο «διαρροής προσωπικών δεδομένων», με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, ε τότε…

Ας μην είμαστε αφελείς. Το χακάρισμα είναι ένας εύσχημος τρόπος οργανωμένων διαρροών. Το να είναι προ-μεθοδευμένο είναι, απλά, καπιταλισμός του 21ου αιώνα!…

Συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες….

 

«Κάτω τα χέρια απ’ τους συμμάχους μας»!!

Δευτέρα 20 Απρίλη (00.36) >> Μ’ αυτήν την ιαχή / έκφραση αγανάκτησης το γκουβέρνο του ελλαδιστάν, η μόνη κατ’ επανάληψη «σωστή μεριά της ιστορίας» στην ανατολική Μεσόγειο, έβαλε στη θέση του αυτόν τον παλιοFidan… Που τόλμησε να κακολογήσει την σφικτή ελληνική αγκαλιά με τον καταζητούμενο εγκληματία πολέμου και τούμπαλιν (με τον «μικρό», τη νότια κύπρο, ανάμεσά τους). Να λοιπόν τι είπε επί λέξει αυτός ο «αιώνιος εχθρός» σε συνέντευξή του στις 13 Απρίλη:

… Ειδικά η Ελλάδα, η ελληνοκυπριακή διοίκηση και το Ισραήλ, έχουν εμπλακεί σε μια επιχείρηση στην ανατολική Μεσόγειο που έχει στόχο την περικύκλωση της Τουρκίας ή την δημιουργία μιας τέτοιας εντύπωσης. Είναι ένα θέμα που παρακολουθούμε πολύ στενά. Το εντοπίσαμε στα πολύ αρχικά του στάδια. Σ’ εκείνη τη φάση αυτοί οι τρεις προσπαθούσαν να βάλουν άλλες χώρες της περιφέρειας στη συμμαχία τους. Χάρη στις έγκαιρες παρεμβάσεις μας εμποδίσαμε αυτό το σχέδιο. Στο τέλος απέμειναν το Ισραήλ, η ελληνοκυπριακή πλευρά και η Ελλάδα.

Τώρα βλέπουμε καθαρά ότι η Ελλάδα προωθεί πολύ επικίνδυνες πολιτικές εδώ. Πολιτικές που δεν ακολουθεί καμιά άλλη ευρωπαϊκή χώρα, κι ωστόσο η Ελλάδα προσπαθεί να τις προωθήσει μόνη της. Αυτή η συνεργασία [με το Ισραήλ] στην οποία έχει εμπλακεί δεν φέρνει μεγαλύτερη ασφάλεια, φέρνει μεγαλύτερη αστάθεια, περισσότερα προβλήματα, και περισσότερο πόλεμο. Ούτε η Ελλάδα ούτε η ελληνοκυπριακή διοίκηση χρειάζονται την στρατιωτική συνεργασία με το Ισραήλ σ’ αυτήν την περιοχή. Υπάρχει η Ευρωπαϊκή Ένωση, η Ελλάδα είναι ήδη μέλος του ΝΑΤΟ, η πλευρά των Ελληνοκυπρίων έχει ήδη την υποστήριξη της Ε.Ε.. Συνεπώς αυτό το είδος αναζήτησης συνεργασίας, αυτή η προσπάθεια δημιουργίας μιας στρατιωτικής συμμαχίας, ποια στρατηγική λογική υπηρετεί;

Μετά το Ιράν το Ισραήλ δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς έναν εχθρό. Χρειάζεται να κατασκευάζει μια αφήγηση για να διαμορφώσει την κοινή γνώμη. Και βλέπουμε πως όχι μόνο η κυβέρνηση Netanyahu, αλλά επίσης κάποιοι απ’ την αντιπολίτευση, όχι όλοι, προσπαθούν να υποδείξουν την Τουρκία ως τον καινούργιο εχθρό. Ειδικά η στάση μας για την Παλαιστίνη, η υποστήριξή μας στη λύση των δύο κρατών, η υπεράσπιση απ’ την μεριά μας των αμάχων στη Γάζα και οι θέσεις μας για τη Συρία και το Λίβανο, όλα αυτά σπρώχνουν το Ισραήλ να κάνει την εχθρότητα κατά της Τουρκίας επίσημη πολιτική.

Ο συγγραφέας Michael Rubin είναι ένας αμερικάνος «ειδικός»: «τουρκολόγος»… Έχουμε πολλούς κι εδώ…

Τρομερά και φοβερά πράγματα είπε αυτός ο παλιοFidan! Αν τα έλεγε σ’ ένα … «debate» με τον έλληνα ομόλογό του, το ταμπλώ θα έγραψε νίκη υπέρ του με πολλά – μηδέν! Γιατί αυτός ο παλιοFidan είναι συγκεκριμένος και μάλλον φειδωλός. Δεν λέει φτηνές ανοησίες για «πυλώνες σταθερότητας» και τα λοιπά.

Μεταξύ μας λοιπόν

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Mind the gap: robosport

Δευτέρα 20 Απρίλη (00.13) >> Ξέρουμε πως εξελίξεις σαν αυτή που δείχνεται στο πιο κάτω video μπορεί να σας θυμώνουν. Απ’ την μεριά μας διαβλέπουμε έναν καινούργιο «κόσμο των sports», αποκλειστικά για μηχανές / robot. Γιατί όχι; Γιατί όχι μια αναβάθμιση εκείνου που οι φίλοι του «μηχανοκίνητου αθλητισμού» (είδατε; υπάρχει ήδη η ορολογία! εύκολα το «μηχανοκίνητος» γίνεται «μηχανικός», όχι;) απολαμβάνουν στη formula 1;

Ο roboαθλητισμός τα έχει όλα. Και εταιρείες που συναγωνίζονται, και συγκινήσεις, και ευκαιρίες για στοιχηματισμό, και ρεκόρ. Κι ούτε λόγος βέβαια για σύγκριση με ανθρώπινες επιδόσεις. Στον «ημιμαραθώνιο» (21 χιλιόμετρα) που έγινε χτες στο Πεκίνο, το πρώτο μηχανικό δίποδο (της εταιρείας Honor) έτρεξε την διαδρομή σε 50 λεπτά και 26 δευτερόλεπτα (χωρίς μια σταγόνα ιδρώτα!), όταν το παγκόσμιο ανθρώπινο ρεκόρ για την ίδια απόσταση το κατέχει ο Jacob Kiplimo, απ’ την ουγκάντα, απ’ τον ημιμαραθώνιο της Λισαβώνας στις 8 Μάρτη του 2026, με 57 λεπτά και 20 δευτερόλεπτα. Αλλά – καταλαβαίνετε – ο φετεινός roboημιμαραθώνιος ήταν βασικά «δοκιμή» των εταιρειών, με δεδομένο ότι στον περσινό πολλά robot απ’ όσα συμμετείχαν έπεφταν στην εκκίνηση ή στα πρώτα μέτρα ή είχαν πρόβλημα με τις μπαταρίες τους. Συνεπώς του χρόνου, που θα «ζεσταθεί» ο ανταγωνισμός και οι μηχανικοί θα έχουν λύσει τα προβλήματα κάνοντας παράλληλα βελτιώσεις, το ρεκόρ θα αρχίσει να τείνει προς τα 40 λεπτά. Και βλέπουμε…

Κι υπάρχουν ένα κάρο άλλα αθλήματα που προσφέρονται για μια τέτοια ευγενή άμιλλα. Άλμα εις ύψος ή εις μήκος – για παράδειγμα. Ρίψεις. Για μην μιλήσουμε για ομαδικά, π.χ. βόλεϊ… (Η ιαπωνική toyota, που οπωσδήποτε είναι ακόμα αρκετά πιο πίσω απ’ τους κινέζους ανταγωνιστές της, έχει φτιάξει έναν μπασκετμπολίστα με ύψος για θέση 5, που – χωρίς πίεση – μπορεί να βάλει και κανά τρίποντo ή και τετράποντο, πεντάποντο, κλπ…)

Σκεφτείτε «εθνικές ομάδες» ρομπότ σε μεταξύ τους αναμετρήσεις!!! Θα πέφτει ξύλο χωρίς αποβολές!

Ας το σκεφτούμε για λίγο αλλιώς – χάριν παιδειάς: «τα ανθρωπόμορφα ρομπότ είναι φίλοι μας!!!» (Αρκεί να μην μας δίνουν διαταγές, να μην μας κυνηγούν – και να μη γίνουν ανθρωποφάγα όπως το είδος μας!!!)

Mind the gap

Δευτέρα 6 Απρίλη (00.04) >> Είχαμε την κρυφή ελπίδα ότι μερικές δουλειές δεν θα μηχανοποιηθούν, επειδή είναι πολύπλοκες και δεν θα συμφέρει. Όπως, για παράδειγμα, τα «οικιακά»…

Αλλά δεν ρωτήσαμε τους κινέζους μηχανικούς. Ιδού λοιπόν: η κινεζική Unipath (μια απ’ τις 3 ή 4 κινέζικες που είναι πια οι παγκόσμιοι «πρωταθλητές» στα ρομπότ) παρουσιάζει… την «μηχανική οικιακή βοηθό»…

Τι να πει κάποιος; Αφού πλένει και τα χεράκια του… είναι προκομένο!

 

Ο υποκειμενικός παράγοντας (το ford που γύρισε στο κρύο και άλλες ιστορίες…)

Ο διοικητής των αμερικάνων marines που προορίζονται να πέσουν πάνω στα πυρά των φρουρών της επανάστασης (αλλά και του τακτικού ιρανικού στρατού) τους ρωτάει γραπτά στις 26 Μάρτη «αν είναι έτοιμοι»… Πόσο έτοιμοι δηλαδή; Εκείνο στο «are your family’s affairs in order?» θα μπορούσε να σημαίνει από «έχετε γεια βρυσούλες, κάμποι, βουνά, ραχούλες…» μέχρι «την διαθήκη σας την κάνατε»;

Δευτέρα 30 Μάρτη >> Βούλωσαν τις τουαλέτες: ήταν μια πρώτη ριπή στην ανταρσία, μόλις η ρημάδα / αρμάδα του αεροπλανοφόρου ford πέρασε το Γιβλαρτάρ… Τις ξεβούλωσαν (στην πάντα φιλόξενη Σούδα, αδειάζοντας τα υπερδυνατά aqua forte που αλλού; στη θάλασσα…).

Συνέχισαν προς τα ανατολικά. Πέρασαν το Σουέζ, ανασυγκροτήθηκαν, και πήραν την κατηφόρα της Ερυθράς Θάλασσας, προς το άλλο στενό, το Bab-al-Mandeb… Που μας πάνε 4.500 άντρες (και γυναίκες) μόνους μας;;;;

Κάτω απ’ το άγρυπνο βλέμμα των κινέζικων δορυφόρων του συμπλέγματος Baidu 3…

Κάπου εκεί στη μέση της διαδρομής, στις 12 του Μάρτη, άλλο κακό βρήκε την ρημάδα / αρμάδα: φωτιά που ξεκίνησε απ’ τα πλυντήρια του αεροπλανοφόρου ford!!!

Οι καχύποπτοι και χωρίς φαντασία σκέφτηκαν: Φωτιά στα πλυντήρια; Αποκλείεται! Εκεί έχει παντού νερά! Μάλλον τους κτύπησαν οι Huthis και δεν το λένε!!!

Λάθος!! (Αν είχε κτυπήσει η Ansar Allah θα το έλεγε η ίδια!!!). Στα πλυντήρια εκτός από νερό υπάρχουν και ντάνες με τα άπλυτα! Πετσέτες, σεντόνια… Εύφλεκτο υλικό!!! Πάνω σε καρότσια… Που κυλάνε μια χαρά στους διαδρόμους των κοιτώνων…

Η centcom είπε ότι η φωτιά επεκτάθηκε κατακαίγοντας πολλές δεκάδες δωμάτια και κρεβάτια∙ και ότι χρειάστηκαν 30 ώρες για να σβήσει: Η ανταρσία δεν κτύπησε απλά κόκκινο! Αχρήστεψε την μισή αεροναυτική δύναμη της αμερικανικής επίθεσης στο ιράν!!! Πάνω από 75 πολεμικά αεροπλάνα, αεροπλάνα ηλεκτρονικού πολέμου και ιπτάμενα ραντάρ έγκαιρης προειδοποίησης πήραν τον δρόμο του γυρισμού (προς μεγάλη χαρά του πληρώματος!)

Ήταν το ιδανικό σαμποτάζ, που φυσικά δεν διέφυγε της προσοχής της «ηγεσίας» (όπως, ας πούμε, οι βουλωμένες τουαλέτες…). Διέφυγε όμως την προσοχής των υποτιθέμενων «κατά του πολέμου»: πίσω στη Σούδα (και στη συνέχεια στο Σπλιτ) ξεκίνησαν ανακρίσεις:

«Μήπως η φωτιά μπήκε εσκεμμένα;» (Λέτε; Χέζουν οι φάλαινες στη θάλασσα;)

Για να τους εκβιάσουν όλους απ’ το πλήρωμα να υποδείξουν ύποπτους δράστες ή και ενόχους, ΔΕΝ τους άφησαν να γυρίσουν στα σπίτια τους απ’ την Σούδα (ή, τώρα το Σπλιτ) αφού έτσι κι αλλιώς η ρημάδα / αρμάδα θα γυρίσει στη βάση της. Τους κρατούν ομήρους παρατείνοντας την θητεία τους.

Γίνονται τέτοια πράγματα; Γίνονται και παραγίνονται! Το πρόβλημα της «άρνησης εκτέλεσης καθήκοντος» είναι μεγαλύτερο!

Στο παρακάτω πολύ πρόσφατο video (27 Μάρτη) ο Mike Prysner, εκπρόσωπος του αμερικανικού «κέντρου για τους αντιρρησίες συνείδησης» (δημιουργήθηκε το 1940, επί υποχρεωτικής θητείας…) περιγράφει την τωρινή κατάσταση του us army:

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Ο υποκειμενικός παράγοντας (οι πιστοί που δεν γουστάρουν το χακί…)

Δευτέρα 30 Μάρτη >> Αν το ψοφιοκουναβιστάν έχει ένα σοβαρό πρόβλημα στο εσωτερικό του στρατού του, το θεοναζί, απαρτχάιντ καθεστώς έχει δέκα.

Οι δραματικές προειδοποιήσεις του επιτελείου (φωτο στην αρχή) μπορεί να είναι κάπως υπερβολικές. Αλλά το πρόβλημα είναι παραπάνω από πραγματικό: το θεοναζί, απαρτχάιντ καθεστώς έχει μεγάλο φασιστικό πλεόνασμα, αλλά σοβαρό έλλειμμα σε κεφάλια που θα έπεφταν σε πραγματικές μάχες. Το φασισταριό των εποίκων, ειδικά στη Δυτική Όχθη, απολαμβάνει να επιτίθεται σε άοπλους Παλαιστίνιους, έχοντας μαζί του τον στρατό και την στρατοαστυνομία∙ αλλά σε γενικές γραμμές θέλει δολοφονικές «εκδρομές», όχι να «θυσιαστεί»…

H «λύση της λειψανδρίας» εστιάζει τα τελευταία χρόνια στους Haredi, τους πιο συντηρητικούς μεταξύ των εβραίων, που με νόμο του καθεστώτος εξαιρούνται (από το 1948…) απ’ την υποχρεωτική για τους υπόλοιπους θητεία / εφεδρεία: ασχολούνται με την μελέτη των γραφών, και επιπλέον δεν τους αρέσει η κοινωνικότητα έξω απ’ τις κοινότητές τους. Και επιδοτούνται για την θρησκευτική αφοσίωσή τους ώστε να μην χρειάζεται να δουλεύουν…

To 1948 που εξαιρέθηκαν απ’ τον στρατό ήταν λίγοι, μόλις το 1% του τότε κατοχικού πληθυσμού. Τώρα έχουν φτάσει στο 17%, γύρω στο 1,5 εκατομμύριο. Οι μισοί είναι κάτω των 16 χρόνων. «Λείπουν» άρα κάμποσες χιλιάδες ζευγάρια αρβύλες απ’ τον θεοναζί στρατό. Κι αυτός είναι ο λόγος που κατά περιόδους, ειδικά μετά την εκκίνηση της πιο πρόσφατης σφαγής στη Γάζα και τις απώλειες του idf εκεί (όχι μόνο από νεκρούς και τραυματίες, αλλά και από «ψυχολογικά προβλήματα»), επανέρχεται τακτικά το ζήτημα της κατάργησης της εξαίρεσής τους.

Τι λένε οι ίδιοι;

Χμμμμμμ Δεν φαίνεται να διατίθενται:

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Ιμπεριαλιστική ασφυξία 4: περσόνες και κόκα…

Δευτέρα 9 Μάρτη (00.39) >> Μας πήρε μερικούς μήνες για να καταλάβουμε. Τι; Το βιολί που βαράνε οι δυτικές πολιτικές βιτρίνες όταν ανοίγουν το φιδίσιο στόμα τους. Η επίμονη απορία μας ήταν: μα δεν καταλαβαίνουν; δεν βλέπουν την πραγματικότητα; δεν έχουν συμβούλους; Πώς είναι δυνατόν να σκέφτονται, να μιλούν και να δρουν τόσο ηλίθια;

Ανήκουμε σ’ εκείνους, πολλούς ή λίγους (μάλλον το δεύτερο) που ωρίμασαν διανοητικά έχοντας στο προσκεφάλι τους και τον Μαρξ (για την ψευδή συνείδηση που είναι η ιδεολογία…), και τον Χέγκελ μαζί με τον Λούκατς (για την αλλοτρίωση…), και τους Καταστασιακούς και τον Debord (για την κοινωνία του θεάματος…), και την «σχολή της Φραγκφούρτης» – και, οπωσδήποτε, την εργατική αυτονομία. Για κάποιους λόγους θεωρούσαμε, όχι αυθαίρετα κατ’ αρχήν, πως η καταστροφή της επίγνωσης της πραγματικότητας, του συν-ειδέναι, της συνείδησης δηλαδή (πριν μηχανοποιηθεί κι αυτή!!!) προοριζόταν για τους υποτελείς. Για τις μάζες. Και ότι (αντίθετα) οι «κεφαλές της εξουσίας» θα εξείχαν πάντα απ’ την σύγχιση και τις παραισθήσεις, αν όχι για άλλον λόγο τουλάχιστον επειδή θα έπρεπε να κουμαντάρουν εαυτές, το πόπολο – και τους αντιπάλους τους…

Μέχρι που έσκασε το ψόφιο κουνάβι, όχι οπουδήποτε αλλά στο «κέντρο» των δυτικών καπιταλισμών / κρατών / παρακρατών / ιμπεριαλισμών. Αν μπορείτε να αποστασιοποιηθείτε απ’ την τρέχουσα ψοφιοκουναβική βία, πρόκειται για «θησαυρό»!!! Γιατί συμπυκνώνει όλα τα χαρακτηριστικά των δυτικών (ας πούμε: ευρωπαϊκών…) πολιτικών βιτρινών, χαρακτηριστικά που σκόρπια-εδώ-κι-εκεί εκδηλώνονταν εδώ και χρόνια, χαρακτηριστικά που παρακάμπταμε σαν τέτοια θεωρώντας τα εξαιρέσεις, υπερβολές ή ψάχνοντας το «κρυφό νόημά τους»… Και τα συμπυκνώνει σε υπερθετικό βαθμό και a la ameriken – όμως τι άλλο θα μπορούσε να συμβεί;

Λοιπόν; Κάναμε λάθος νομίζοντας ότι η γενικευμένη πλαστογράφηση προορίζεται αποκλειστικά για τους υποτελείς και ότι τα αφεντικά (οι πολιτικές βιτρίνες τους, οι ειδικοί τους, ακόμα και αυτά καθ’ αυτά τα καπιταλιστικά αφεντικά) θα κρατούν για λογαριασμό τους πάντα μια κάποια οργανική, ρεαλιστική σχέση με την πραγματικότητα! Κάποιο είδος «αλήθειας» που να αντέχει. Όπως θα έκανε λάθος όποιος νομίζει ότι ισχύει στην πράξη το δόγμα αυτό που πουλάμε δεν το πίνουμε για τους κοκα-έμπορους!

Όχι λοιπόν! Κάναμε το λάθος! Και κάναμε λάθος αν και είχαμε προειδοποιηθεί. To 2003 (προ-ϊστορία; ή προ-ειδοποίηση;) ο «ειδικός σύμβουλος ασφαλείας» του τότε αμερικάνου προέδρου Bush B ονόματι Karl Rove είχε δηλώσει σε δημοσιογράφους (εν όψει μιας ιμπεριαλιστικής επίδειξης, της εισβολής στο ιράκ):

…Είμαστε μια αυτοκρατορία πλέον, και όταν δρούμε δημιουργούμε την δική μας πραγματικότητα. Κι ενόσω εσείς θα μελετάτε αυτήν την πραγματικότητα – με ζήλεια – εμείς θα δρούμε ξανά, δημιουργώντας άλλες νέες πραγματικότητες, τις οποίες θα μπορείτε να μελετήσετε επίσης, κι έτσι θα πηγαίνουν τα πράγματα. Είμαστε πρωταγωνιστές της ιστορίας … και εσείς, όλοι εσείς, θα μείνετε πίσω και απλά θα μελετάτε τι κάνουμε…

Δεν είχε καταλάβει (κι ούτε εμείς καταλάβαμε τότε) ότι ανακατασκευάζοντας διαρκώς την πραγματικότητα, αργά ή γρήγορα, αυτοί οι «κατασκευαστές πραγματικοτήτων» θα έπεφταν θύματα της ίδιας τους της παραγωγής – ψευδαισθήσεων. Και ότι απ’ αυτό το βαθύ πηγάδι ούτε θα μπορούν ούτε θα θέλουν να βγουν…

Η εκτόξευση του ψόφιου κουναβιού στη θέση του κουμανταδόρου του αμερικανικού ιμπεριαλισμού και των ακολούθων του (των δυτικών όμοιων) έσκισε το παραπέτασμα που μας εμπόδισε να καταλάβουμε ότι οι δυτικοί έμποροι παραισθήσεων μεγαλείου πίνουν πια αυτό που πουλάνε – κι αυτό το κάνουν επί δυο τουλάχιστον γενιές!

Το ψόφιο κουνάβι σε υπερθετικό βαθμό εμφανίζεται στην δημοσιότητα ως … είδηση! Ως «πρωτοσέλιδο» ή/και ως «viral». Δηλαδή ως προϊόν των media. Σε μικρότερο βαθμό το ίδιο ακριβώς κάνουν σχεδόν όλες οι υπόλοιπες πολιτικές βιτρίνες: πρέπει να τραβούν την προσοχή∙ πρέπει να παράγουν και να αναπαράγουν την αίσθηση μιας «κατάστασης έκτακτης ανάγκης»∙ πρέπει να παράγουν και να αναπαράγουν τον φόβο και τον οίκτο (επ’ αυτού δείτε το video Κάπου στην Ανατολή στη συνέχεια…)∙ πρέπει με δυο λόγια να παράγουν και να αναπαράγουν την εντύπωση-της-δύναμης ακόμα κι αν έχουν χαθεί σχεδόν όλες οι υλικές και ιδεολογικές βάσεις της στον παγκόσμιο, ενδοκαπιταλιστικό ανταγωνισμό : καπιταλιστική παραγωγή, νομισματική υπεροχή, χρηματοπιστωτική κυριαρχία, τεχνολογική υπεροχή, «ανθρωπισμός»∙ and last but not least: στρατιωτική / πολεμική υπεροχή.

Μα πως γίνεται αυτό; Πώς γίνεται δηλαδή να μιλάει η παραισθησιακή, παρανοϊκή γλώσσα του κράτους / κεφάλαιου χωρίς να λαμβάνει υπόψη της που βρίσκεται; Γίνεται και παραγίνεται! Και δεν είναι καν η πρώτη φορά στην ιστορία του καπιταλισμού. Αλλά δεν θα ανοίξουμε εδώ συζήτηση. Θα προτείνουμε μόνο την κριτική ανάγνωση (με όλη την ευφυή προσαρμογή στα σημερινά δεδομένα, τα δεδομένα της κοινωνίας του υπερ-θεάματος και της 4ης βιομηχανικής επανάστασης) της  18ης Μπρυμαίρ. Για τον ρόλο της σύγχρονης κρατικής / καπιταλιστικής γραφειοκρατίας, αυτού του κοινωνικού στρώματος των «ειδικών / συμβούλων»∙ τον ρόλο των συμφερόντων τους όχι με όρους πραγματικότητας αλλά με όρους πρόσφυσης στις δομές εξουσίας, πειρατείας και πλιάτσικου, με όρους βίας δηλαδή∙ τον ρόλο της χρηματιστηριοποίησης στην ενίσχυση αυτής της «φυγής προς το υπερπέραν»∙ τον ρόλο της άμπωτης της εργατικής / ταξικής αρνησικυρίας∙ τον ρόλο της νηπιοποίησης / λουμπενοποίησης μεγάλους μέρους των υποτελών και μέσω τεχνολογίας∙ το πως όλα αυτά συγκλίνουν στην προώθηση «ηγετικών μορφών» (δηλαδή πολιτικών βιτρινών) που είναι ουσιαστικά πλασιέ∙ κλπ κλπ.

Θα επαναλάβουμε μια συμβουλή, κι ας πέσει στον γιαλό: μην δίνετε ιδιαίτερη σημασία στο τι ξεστομίζουν οι δυτικές πολιτικές βιτρίνες. Πορεύονται όλο και βαθύτερα στον 4ο παγκόσμιο πόλεμο, ελπίζοντας ότι «κάτι θα σώσουν» απ’ την παλιά κυριαρχία τους επειδή αυτό διαφημίζουν οι σύμβουλοι, οι ειδικοί, οι μπηχεβιοριστές και οι βιομηχανίες όπλων.

Όμως εκεί η έκβαση δεν θα κριθεί, δεν κρίνεται ήδη, στα λόγια. Κρίνεται σ’ αυτό το γαμημένο πράγμα που ο κάθε Rove ήθελε να είναι του χεριού του, αλλά δεν είναι: στην πραγματικότητα. Την μία και μοναδική.

Και κρίνεται με τα όπλα – δυστυχώς.

Once upon the time…

Δευτέρα 23 Φλεβάρη (00.33) >> Τώρα οι «ευαισθησίες» και τα ξεσκολισμένα avatar του δυτικού «δημοκρατισμού» επιβάλλουν την υπεράσπιση των βασιλοφρόνων, των βασιλοχουντικών, και όλων των παρόμοιων. Στο ιράν (γιατί όχι κι αλλού;), κατά των «μουλάδων», που ως γνωστόν είναι «δολοφόνοι και καταπιεστές» όπως άλλωστε είναι «συμμορίτης», «τρομοκράτης» οποιοσδήποτε στέκεται ουσιαστικά απέναντι στους δυτικούς ιμπεριαλισμούς, μικρούς και μεγάλους. (Ποιός τα λέει αυτά; Ο “συλλογικός Epstein”. Ποιός τα τρώει; Ε….)

Για το ιράν ο «βασιλιάς» (ο «διάδοχος του θρόνου», παράσιτο / γυιός του ψοφισμένου πια Ρεζά Παχλαβί…) θεωρείται το απαύγασμα της … δημοκρατίας. Υποθέτουμε ότι θα υπάρχει και διαδοχικό σχήμα της «σαβάκ», της θηριώδους μυστικής αστυνομίας του πατέρα του….

Υπήρξε όμως μια εποχή, όχι μακρινή, που τα ανταγωνιστικά κινήματα ήταν στ’ αλήθεια κινήματα – όχι ποζεράδικες παρελάσεις ευαίσθητων υπνοβατών. Υπήρξε μια εποχή όπου ο βασιλιάς στην Τεχεράνη («σάχης») ήταν νο 1 εχθρός όχι μόνο για τους ιρανούς και τις ιρανές αλλά και για τους πρωτοκοσμικούς – εκείνους που είχαν ριζοσπαστική πολιτική συνείδηση.

Στις 2 Ιούνη του 1967 ο «σάχης» μετά της συζύγου ήταν επίσημος προσκεκλημένος της «δημοκρατικής» κυβέρνησης της δυτικής γερμανίας για 9ήμερη επίσημη επίσκεψη (για πληρωμένες διακοπές δηλαδή)… συνοδευόμενος απ’ την μυστική του αστυνομία, σε συνεργασία με τις δυτικογερμανικές υπηρεσίες…

Στις 2 Ιούνη του 1967 το ριζοσπαστικό anti-imp κίνημα στη δυτική γερμανία (έχοντας αφετηρία τον πόλεμο στο βιετνάμ…) έκανε τα πρώτα αιματηρά βήματα της ωρίμανσής του. Διαδηλώνοντας όχι μόνο κατά της ιρανικής βασιλικής χούντας αλλά και εναντίον της κυβέρνησής του:

Μια άλλη δυτικογερμανική οργάνωση αντάρτικου πόλης πήρε το όνομά της απ’ την ημερομηνία της δολοφονίας του Ohnesorg: η «2 Ιούνη»…

Ξέρουμε: αυτά είναι πολύ παλιά… Ξέρουμε: τώρα δεν υπάρχει ούτε καπιταλισμός ούτε ιμπεριαλισμός… Αλλά κι αν υπάρχουν τους αντιμετωπίζουμε αποφασιστικά: κάνουμε ποδήλατο και γιόγκα, πάμε στον ψυχολόγο, καταπίνουμε ηρεμιστικά και κάνουμε απειλητικές διακηρύξεις περί «ανατροπής»…. (Καμιά φορά παρελαύνουμε κιόλας, με τον καφέ στο ένα χέρι και το τηλεχειριστήριο στο άλλο…)

Αλλά η ιστορία και η εργατική μνήμη είναι πεισματάρικες. Ειδικά για την λεγόμενη «αριστερά» (του κράτους και του κεφάλαιου!). Τι να πει άραγε γι’ αυτόν που έχει ξαναγίνει («γεωπολιτικά») επίκαιρος, και υπερασπιζόταν τους … «μουλάδες» πριν καμιά 25αριά χρόνια διαβλέποντας με ακρίβεια το μέλλον;

Ο Fidel Castro στην Αβάνα το 2010 (μεταγλωτισμένος στα αγγλικά):

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Ο τριγωνισμός του (αμερικανικού και όχι μόνο) πενταγώνου 1

Δευτέρα 23 Φλεβάρη (00.22) >> Το παρακάτω 3λεπτο video δείτε το σαν ένα μικρό, ελάχιστο «μάθημα». Διαφωνούμε μόνο στο τελικό συμπέρασμα∙ λέμε το γιατί στη συνέχεια.

Κατ’ αρχήν δεν είναι σωστό να ονομάζει κάποιος στρατηγική την αλληλουχία ορισμένων ενεργειών μόνο και μόνο επειδή προέρχονται από κάποιο κράτος. Αν το ψοφιοκουναβιστάν (ή, νωρίτερα το Joνυσταλεάν…) ή οποιαδήποτε άλλη δυτική ολιγαρχία ήταν σε θέση να έχει «στρατηγική» αντάξια της λέξης, αν ήταν σε θέση να παίζει-σκάκι, θα το είχε αποδείξει σίγουρα … στο εσωτερικό του! Το «μια στο καρφί και μια στο πέταλο», έχοντας σα μοναδικό «όπλο» στο μεν εσωτερικό το κρατικό φασισταριό του ICE στο δε εξωτερικό τον ήδη ηττημένο / αποτυχημένο «οικονομικό» πόλεμο και, στο τέλος, τα (προς βύθιση…) αεροπλανοφόρα και τις προβοκάτσιες των υπηρεσιών, αυτά δεν συγκροτούν «στρατηγική». Είναι απλά τακτικισμός που έχει ξεπέσει σε οπορτουνισμό – και ό,τι κάτσει. Απέναντι σε «αμφισβητίες» που έχουν στρατηγική! Όχι τώρα. Εδώ και πολλά χρόνια!

Η πιο συντριπτική απόδειξη του ότι «δεν κάθεται τίποτα» ως αυτή τη στιγμή (και, κατά συνέπεια, ότι η λέξη «στρατηγική» είναι υπερβολικά καλωσυνάτη έως παραπλανητική….) έρχεται απ’ το ουκρανικό πεδίο μάχης – αλλά και απ’ την μέση Ανατολή. Για το πρώτο θα γράψουμε σε επόμενη ευκαιρία.

Αλλά για την μέση Ανατολή (ή «δυτική Ασία» όπως είναι ο νεωτερικός όρος, καθότι το «Ανατολή» κατάγεται απ’ την οριενταλιστική γεωγραφία των δυτικών…), επειδή δεν υπάρχει κάποιο είδος στρατιωτικής προέλασης σε βάρος των στοχεύσεων και των μεθοδεύσεων της Ουάσιγκτον, του Λονδίνου, της Αθήνας και του Τελ Αβίβ, οι βιαστικές και οι ρηχές σκέψεις και εκτιμήσεις (για να μην μιλήσουμε για τους εγκάθετους) οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η Ουάσιγκτον και οι θεοναζί σύμμαχοί της … έχουν το πάνω χέρι! Και ότι αυτό οφείλεται στον φοβερό και τρομερό σχεδιασμό τους που αντέχει τον χαρακτηρισμό «στρατηγική».

Don’t believe the hype!!!

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Μηχανουργία…

Δευτέρα 23 Φλεβάρη (00.06) >> Ο Elon-με-το-αλυσοπρίονο δήλωσε πρόσφατα πως θα σταματήσει την παραγωγή των tesla (η αλήθεια είναι ότι δεν θα λείψουν από κανέναν…) και ότι θα «δώσει το βάρος του» (εννοεί το βάρος των δολαρίων που του δίνουν) στην παραγωγή ανθρωπόμορφων ρομπότ.

Μάλλον το έχει μετανοιώσει. Ίσως να γίνει καστανάς – είναι μια τίμια δουλειά.

Στη διάρκεια του φετινού Φεστιβάλ της Άνοιξης (που αλλού; στην κίνα) πριν μια βδομάδα μεταξύ άλλων όχι μία, όχι δύο, αλλά τέσσερεις εταιρείες (Noetix, Unitree, MagicLab και Galbot) έκαναν επίδειξη των ανθρωπόμορφων ρομπότ που έχουν φτιάξει σ’ αυτό το χρονικό σημείο: στα τέλη του 2025 / αρχές του 2026. Ο Elon-με-το-αλυσοπρίονο μελαγχόλησε: δεν ξέρετε τι γίνεται στην κίνα είπε…

Η επίδειξη της Unitree ήταν αυτή. Αν έχετε δει το video δεν χάνετε κάτι να το ξαναδείτε:

Από τεχνολογική άποψη δεν χρειάζεται να πει κάποιος κάτι, ούτε καν ο Elon-με-το-αλυσοπρίονο: το θέμα έχει λήξει.

Υπάρχει όμως μια ακόμη πλευρά, που οι κινεζικές εταιρείες την υποδαυλίζουν συστηματικά (και εύλογα): η εξοικείωση. Στην πιο πάνω performance τα ρομποτικά ανθρωποειδή παράγουν ένα εντυπωσιακό (και άψογο με κριτήρια ομαδικού χορού πολεμικών τεχνών) αποτέλεσμα. (Επιπλέον η συνύπαρξη με ανθρώπους χορευτές κάνει την τελειότητά τους εντονότερη…) Δεν είναι απειλητικά. Είναι εντυπωσιακά, σχεδόν γοητευτικά. (Αυτός είναι άλλωστε ο λόγος που μετά την επίδειξη οι παραγγελίες εκτοξεύτηκαν…) Πόσο μακριά λοιπόν πρόκειται να πάνε οι σχέσεις του είδους μας με τις μηχανές;

Δεν μπορούμε να κάνουμε προβλέψεις. Όμως αν κάναμε δεν θα ήταν αισιόδοξες. Τουλάχιστον όχι για την τρέχουσα γενιά και μια ή δυο επόμενες. Για παράδειγμα ένα ρομποτικό pet αυτού (ή και ακόμα ανώτερου) τεχνολογικού επιπέδου, που εκτός από «συντροφιά» και χαριτωμένες ζημιές θα έκανε και άλλα πράγματα (για παράδειγμα θα ήταν ο ηλεκτρονικός φύλακας του σπιτιού ως βάση όλων των αισθητήρων και λοιπών γκάτζετς επιτήρησης του χώρου) θα γινόταν όχι απλά ανάρπαστο. Θα γινόταν τρόπος (ανθρώπινης) ζωής: με όλες τις χάρες ενός ζωντανού τετράποδου, χωρίς καμία απ’ τις συνηθισμένες απαιτήσεις του (φαγητό, χέσιμο, κλπ). Κι αν είχε ενσωματωμένη δυνατότητα ομιλίας (αυτό που λέγεται «τεχνητή νοημοσύνη»); Ε, τότε…

Η απώλεια της δια-ανθρώπινης (και της δια-ζωϊκής) συναίσθησης έχει ξεκινήσει ήδη∙ δεν φταίνε οι κινέζοι μηχανικοί γι’ αυτό. Όμως η μηχανική υποκατάσταση του ζωντανού, στην καθημερινή ζωή, στην μαζική βιομηχανική παραγωγή, στις υπηρεσίες (και στον πόλεμο…) αλλάζει την πίστα αυτής της απώλειας. Την εκτοξεύει – γοητευτικά.

Αυτό το ονομάζουμε ήδη (τεχνολογικό) δυσανθρωπισμό. Μπορεί να θεωρηθεί το τελευταίο στάδιο πριν τον μισανθρωπισμό.

Εμφανίζεται σα ζωντανό παραμύθι. Αλλά δεν φαίνεται ο.κ. – σωστά;