Tag: μήντια

Δημαγωγία

Κυριακή 15 Νοέμβρη. …Μελέτησα πρόσφατα σχεδόν 20.000 δωρεές που έκανε το ίδρυμα Gates έως τα τέλη Ιούνη και εντόπισα περισσότερα από 250 εκατομμύρια δολάρια που διοχετεύτηκαν στη δημοσιoγραφία. Στους παραλήπτες αυτών των δωρεών περιλαμβάνονται ειδησειογραφικοί οργανισμοί: BBC, NBC, Al jazeera, ProPublica, National Journal, The Guardian, Univision, Medium, Financial Times, The Atlantic, the Texas Tribune, Gannet, Washington Monthly, Le Monde, και το Center for Investigative Reporting· φιλανθρωπικές οργανώσεις όπως η Media Action του BBC και το Ταμείο Neediest Cases των New York Times· εταιρείες μηντιακές όπως η Participant· δημοσιογραφικοί οργανισμοί όπως το Pulitzer Center on Crisis Reporting, the National Press Foundation και το International Center for Journalists· και μια γκάμα επιχειρήσεων που παράγουν ειδησειογραφικό περιεχόμενο για μήντια, όπως η Burnett Company… Σε μερικές περιπτώσεις οι παραλήπτες δήλωσαν ότι μοίρασαν μέρος αυτών των χρηματοδοτήσεων σαν επιχορηγήσεις σε δημοσιογραφικούς οργανισμούς που ελέγχουν οι ίδιοι. Πράγμα που σημαίνει ότι είναι δύσκολο να έχει κανείς μια πλήρη εικόνα των χρηματοδοτήσεων του Gates στην «4η εξουσία»…

… Κατά την διάρκεια της πανδημίας, τα μήντια προσέβλεπαν σε μεγάλο βαθμό στον Bill Gates παρουσιάζοντάς τον σαν ειδικό της δημόσιας υγείας για τον covid, παρότι ο Gates δεν έχει σπουδές ιατρικής ούτε κατέχει δημόσιo αξίωμα. Οι PolitiFact και USA Today (που ελέγχονται απ’ το Poynter Institute και το Gannet αντίστοιχα, που χρηματοδοτήθηκαν και τα δύο απ’ το Ίδρυμα Gates) χρησιμοποίησαν τις πλατφόρμες τους για τον έλεγχο της αλήθειας των γεγονότων για να υπερασπιστούν τον Gates από «ψευδείς θεωρίες συνωμοσίας» και «παραπληροφόρηση», όπως για παράδειγμα το ότι το ίδρυμά του έχει κάνει οικονομικές επενδύσεις σε εταιρείες που αναπτύσσουν εμβόλια και θεραπείες covid. Στην πραγματικότητα το site του οργανισμού και οι πρόσφατες φορολογικές δηλώσεις του δείχνουν καθαρά επενδύσεις σε τέτοιες εταιρείες, συμπεριλαμβανόμενων των Gilead και CureVac…

Αυτά έγραφε μεταξύ άλλων ο Tim Schwab σε ένα πρόσφατο άρθρο του (21 Αυγούστου) με τίτλο Οι δημοσιογράφοι προστάτες του Gates στην Columbia Journalism Review. Είναι λάθος ωστόσο να αποδοθούν όλες οι ευθύνες στον κυρ Βασίλη, τον Άρχοντα Θυρών και Παραθύρων. Η προσωποποίηση επενεργεί σαν εκτροπή. Όπως έχουμε δείξει ο κυρ Βασίλης, εκτός από αφεντικό της microsoft είναι «μπροστινός» δεκάδων άλλων επιχειρήσεων – και δεν είναι ο μόνος «φιλάνθρωπος» του καπιταλιστικού κόσμου.

Συνεπώς αντί για έναν (εν μέρει απατεώνα) επιχειρηματία στην περίπτωση του κυρ Βασίλη πρέπει να αντιληφθεί ο καθένας μια μορφή του «συλλογικού καπιταλισμού», του κεφάλαιου στη γενικότητά του. Με μια διευκρίνηση: του κεφάλαιου εκείνου που ελέγχει, προωθεί, σχεδιάζει (και επωφελείται) απ’ την 4η βιομηχανική επανάσταση. Γιατί άλλα τμήματα «ηττώνται» απ’ την αναδιάρθρωση και θα πρέπει να προσαρμοστούν…

Κατά συνέπεια ο έλεγχος των καθεστωτικών μήντια (και πολλών, άγνωστο πόσων, απ’ τα λεγόμενα «εναλλακτικά», που δρουν στον κυβερνοχώρο), συν η χρηματοδότηση ολόκληρων στρατών από trolls, αλλά και πανεπιστημίων, ερευνητικών ιδρυμάτων και ινστιτούτων και διάφορων «influencers», ακόμα πιο συστηματικά πλέον λόγω υγιεινιστικής τρομοεκστρατείας, δεν είναι κάτι πρωτότυπο. Εκείνο που είναι καινούργιο είναι η ανοικτή, συστηματική και χωρίς τυπικές, θεσμικές διαδικασίες λογοκρισία όσων διαφωνούν με την τρομοεκστρατεία και, με «στοιχεία και αποδείξεις» απομυθοποιούν τις διαταγές μέσα σε δαύτην.

Δεν χρειάζεται να το επαναλάβουμε: αυτοί οι διαφωνούντες δεν είναι ένα σύνολο με κοινή ταυτότητα. Είναι ένα ετερόκλητο και συγκυριακό μίγμα από περιπτώσεις ακόμα και εξαιρετικά αντίπαλες μεταξύ τους… Από γνήσιους τερατολόγους (άγνωστο πόσοι είναι «ενσωματωμένοι» από καθεστωτικούς προπαγανδιστικούς μηχανισμούς) μέχρι έντιμους (και γι’ αυτό «αιρετικούς») ειδικούς· ενδιάμεσα ανθρώπους που διαισθητικά υποψιάζονται ότι αυτή η τρομοεκστρατεία με τον covid έχει άλλους στόχους, αλλά δεν έχουν παρακολουθήσει την ως τώρα διαδρομή και προετοιμασία ώστε να προσανατολιστούν.

Σε κάθε περίπτωση η καθεστωτική λογοκρισία δεν είναι κάποια ηθική εκστρατεία να προφυλαχτεί η «Αλήθεια»! Και ποτέ δεν ήταν: καμμία εξουσία ποτέ δεν στηρίχτηκε στην αλήθεια! Είναι το ακριβώς αντίθετο: μια επιχείρηση αποπληθωρισμού και αποπροσανατολισμού μέσα στο νέφος των παλιών και νέων μήντια, έτσι ώστε να επιβάλλεται ευκολότερα το οποιοδήποτε καθεστωτικό ψέμα.

Θα πει κάποιος ότι αυτή η λογοκρισία δεν είναι προχωρημένη. Πράγματι. Βρίσκεται ακόμα στο ξεκίνημά της. Αλλά η τάση είναι σαφέστατη. Και γίνεται ακόμα πιο ξεκάθαρη απ’ την μεθοδολογία της. Είτε οι εταιρείες που είναι μονοπώλια στον κυβερνοχώρο «κόβουν» τους ανεπιθύμητους με τυπικές “εξηγήσεις” μηχανής ή και χωρίς καν αυτές… Είτε τα κράτη κινούμενα στο σκοτάδι «κατεβάζουν» με τον ένα ή τον άλλο τρόπο σελίδες. Τι σημαίνει «κινούμενα στο σκοτάδι»; Σημαίνει οτιδήποτε αποφεύγει ακόμα και τις (άλλοτε) τυπικές διαδικασίες των καπιταλιστικών κρατών, όπως οι τελεσίδικες αποφάσεις δικαστηρίων στη βάση συγκεκριμένων (και μαχητών) κατηγοριών…

Ιδιόμορφο καθεστώς;

Σάββατο 3 – Κυριακή 4 Οκτώβρη. Για προσέξτε παρακαλούμε λίγο αυτό το απόσπασμα:

… Η μηχανή των μμε είναι μια μηχανή που ανάμεσα στα άλλα δημιουργεί συνθήκες έκτακτης ανάγκης (για μεσολάβηση)· είναι μια μηχανή που παράγει τις συνθήκες της αναπαραγωγής της. Τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, η προκλητικότητα του life style, η δήθεν τρομοκρατημενη φωνή των εκφωνητών και των παρουσιαστών, ο ειδικά βίαιος τρόπος με τον οποίο τα μμε έλκουν την προσοχή, είναι το άλλο μισό μιας περισσότερο κρυμμένης αλλά εξίσου διάχυτης κοινωνικής συνθήκης: το «επείγον», το «έκτακτο», ακόμα κι αν δεν είναι τίποτα άλλο παρά η αντεστραμμένη μορφή μιας ή πολλών κανονικοτήτων, αποτελούν το διπλό άλλοθι, τόσο των μεσολαβητών, όσο και των μεσολαβούμενων. Αυτό το «επείγον», το «έκτακτο», δεν αποτελεί μια διανοητική σύλληψη, αλλά ένα υπαρκτό, διάχυτο, καθημερινό βίωμα μπροστά σε μια συνθήκη (αυτή των μμε) που δεν είναι τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο παρά ένας ολοκληρωτικός βομβαρδισμός με βόμβες έλλειψης.

Για να το πούμε αλλιώς: η έκτακτη ανάγκη, το επείγον της επικοινωνίας, είναι ο «γενικός τύπος» που εξασφαλίζει, δικαιολογεί, δικαιώνει και συγχωρεί την μεσολάβηση (της επικοινωνίας). Τα μμε έχουν αναθέσει στον εαυτό τους όχι απλά να παρεμβαίνουν σε τέτοιες στιγμές των κοινωνικών σχέσεων (στιγμές έκτακτης ανάγκης δηλαδή) αλλά να διαμορφώνουν κάθε κοινωνική σχέση σαν σχέση έκτακτης ανάγκης. Έκτακτης ανάγκης, εννοείται εκείνων που πρόκειται (και διατίθενται) να μεσολαβηθούν.

Με αυτή την έννοια, τα μμε αποτελούν μια πολύ καθοριστική συνθηκη διαμόρφωσης ακόμα και αυτών των ίδιων των κοινωνικών αναγκάων, και οπωσδήποτε των δημόσιων εκφάνσεων αυτών των αναγκών. Μπορούμε μάλιστα να προβλέψουμε πως η μεσολάβηση της «ικανοποίησης» των κοινωνικών αναγκών θα προχωρήσει προς περισσότερο αποκεντρωμένα μαζικά μέσα, όταν η δημιουργία τους θα είναι ήδη πλήρως μεσολαβημένη με έναν ανώτερο τεχνικά και πολιτικό τρόπο…

Πότε γράφονταν τέτοια πράγματα; Χμμμμμ…. Αφήστε… Παλιά… Το 1997… («μεσολάβηση και σε αντίθεση αυτονομίες»). Προϊστορική εποχή, ε; Τότε δεν υπήρχαν ούτε κινητά, ούτε antisocial media… Οπότε τι ήταν η πρόβλεψη της τελευταίας φράσης;

Ήταν η υπόδειξη της εργατικής ανάλυσης: τα «αποκεντρωμένα μαζικά μέσα», ενός «ανώτερου τεχνικά και πολιτικά τρόπου», ήταν προβλέψιμα απ’ αυτήν την ξεσκισμένη εργατική ανάλυση πολύ πριν τα θύματα των antisocial media φανταστούν καν και καν ότι θα μπορούν να αποπατούν πληκτρολογώντας. Η διαμόρφωση μιας μηντιακής (: πληθωρικής) μόνιμης κατάστασης έκτακτης ανάγκης επίσης ήταν προβλέψιμη· αργότερα μάθαμε και το όνομά της: management by stress…

Και τι έγινε; Τίποτα… Ποιός νίκησε; Οι απόπατοι…

Οι δημαγωγοί

Σάββατο 3 – Κυριακή 4 Οκτώβρη. Υποψιαζόμαστε πως ελάχιστοι / ες έχουν απομείνει που να εξακολουθούν να υιοθετούν την παλιά, καλή διαπίστωση “αλήτες – ρουφιάνοι – δημοσιογράφοι”, αφού διαπιστώνουμε ότι – λόγω”έκτακτης ανάγκης υγείας” βέβαια… – τρέφονται απ’ τα σκουπίδια που τους ταΐζουν. Όταν, για παράδειγμα, μαθεύτηκε ότι η ελληνική κυβέρνηση έδωσε ένα καλό ποσό με πολλά μηδενικά σε πάνω από 1.000 μηντιακά μέσα διάφορων ειδών (ανάλογα με την “επιρροή” τους) υπήρξε μια μικρή δήθεν αντιπολιτευτική φαγούρα του είδους “γιατί αυτοί κι όχι κι εκείνοι”… αλλά κανείς δεν αναρωτήθηκε στα σοβαρά το εξής: αν όντως πρόκειται για ένα ζήτημα ιδιαίτερης κοινωνικής σοβαρότητας (για τον τσαχπίνη μιλάμε…) για ποιον λόγο οι ιδιοκτήτες αυτών των μήντια πρέπει να πληρωθούν (και οι πιο «μεγάλοι» να καλοπληρωθούν); Δεν είναι αυτονόητο ότι «θα κάνουν το καθήκον τους» έτσι κι αλλιώς;

Είναι σαφές το γιατί πληρώθηκαν οι ιδιοκτήτες των μήντια (και όχι μόνο στην ελλάδα), και το γιατί επέβαλαν στους υφιστάμενούς τους, με το καλό ή με το κακό, την μία, μοναδική, ενιαία φωνή της υγιεινιστικής τρομοεκστρατείας. Στα μέρη μας αυτό συνήθως συμβαίνει στα «εθνικά θέματα», με πληρωμές απ’ τα φημισμένα «μυστικά κονδύλια» του υπουργείου εξωτερικών. Αλλά για την καινούργια τρομοεκστρατεία χρειαζόταν έξτρα «λάδωμα». Και έτσι έγινε.

Η παραγωγή κατάστασης έκτακτης ανάγκης είναι παιχνιδάκι για τα (παλιά) μήντια, και είναι επίσης το «αλάτι» των antisocial media. Αλλά δεν έφτανε αυτό σε σχέση με τον covid-19. Έπρεπε να απαγορευτεί / λογοκριθεί / παραμορφωθεί / προβοκαριστεί οποιαδήποτε αντίθετη γνώμη, άποψη, ετυμηγορία… Και όχι, βέβαια, των ανίδεων, των «ψεκασμένων». Αλλά οπωσδήποτε των ειδικών. Είναι μνημειώδης εκείνη η δήθεν συνέντευξη του αρχιδημαγωγού Χ’Νικολάου στον Γιάννη Ιωαννίδη (του Stanford), νωρίς νωρίς, στις 21 Μαρτίου, για το κανάλι που δουλεύει ο πρώτος. «Κατάφερε» μέσα από ηλίθιες ερωτήσεις και σχολιασμό των απαντήσεων, σε ελάχιστα λεπτά, να βγάλει και να σερβίρει στη μάζα σαν «συμπέρασμα» το ακριβώς αντίθετο απ’ αυτό που έλεγε ο μισητός απ’ τους caradinieri προφέσορας… (Δεν το έκανε επειδή δεν καταλάβαινε τι έλεγε ο Ιωαννίδης. Το έκανε επειδή πληρωνόταν για την διαστρέβλωση…)

Η κριτική του 1997 είναι βασική αλλά όχι αρκετή πια. Η δημαγωγία έχει εδώ και κάτι χρόνια τόσους πολλούς διατεθειμένους να την υπηρετήσουν, επαγγελματίες αλλά και ερασιτέχνες, ώστε ο μεταξύ τους ανταγωνισμός έχει γίνει διαγωνισμός ψεμμάτων – όλο και πιο τερατωδών. Εδώ και τουλάχιστον μια 5ετία η ασταμάτητη μηχανή διαπιστώνει (και το έχουμε γράψει παραπάνω από μια φορά) ότι ακόμα και τα πλέον “επίσημα” και “φημιστά” διεθνή media, αυτά που έκαναν όνομα «ελέγχοντας την εξουσία» (άλλοτε) έχουν εξελιχθεί σε τόσο ξετσίπωτους μηχανισμούς ψευδο- έως και τερατο-λογιών «όπου πρέπει», ώστε ιστορικά μνημεία καθεστωτικής δημαγωγίας του είδους «πράβδα» να μοιάζουν πια σαν χαζοπροσπάθειες σχολιαρόπαιδων. Αυτοί που εμφανίζονται σαν κυνηγοί της «διασποράς ψευδών ειδήσεων» μέσω antisocial media (αναμφίβολα τεράστια «βιομηχανία») είναι οι κατεξοχήν σπεσιαλίστες του είδους! Ο μεταξύ τους εμπορικός ανταγωνισμός απλά παροξύνει τα παραμύθια τους.

Μ’ ένα κοινό εκπαιδευμένο εδώ και χρόνια στην άκριτη εσωτερικεύση της οποιασδήποτε “έκτακτης ανάγκης”· με τις υγιεινιστικές φοβίες να έχουν ποτήσει όχι μία αλλά δυο γενιές πρωτοκοσμικών· με “πολιτικοποιημένους” που έχουν καθηλωθεί στα μέσα του 20ου αιώνα και αδιαφορούν για την εξέλιξη του καπιταλισμού έκτοτε· με χρηματοδότες που διαθέτουν άπειρα ποσά για να εκβιάσουν υπέρ των συμφερόντων τους· με την ιστορική αναγκαιότητα της βίαιης καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης· και με δημαγωγούς που έχουν κάνει τον Γκέμπελς να στριφογυρνάει ενθουσιασμένος στον τάφο του… τι πολεμάμε μέσα στη βαθιά νύχτα των άλλων;

Ο μικρός αυτοαπασχολούμενος (σεξουαλικά) 1

Πέμπτη 27 Αυγούστου. Γεμάτος πανέμορφους και πανέξυπνους καθοδηγητές και καθοδηγούμενους, ο ελληνικός εθνικισμός / ιμπεριαλισμός καμαρώνει που ο τοξικός των εμιράτων έστειλε 4 f-16 του (με μισθοφόρους πιλότους) για να εξασκηθούν πάνω απ’ τα μαγευτικά ελληνικά ακρογιάλια· τώρα που αδειάζουν. Οι υποτελείς κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου· αλλά τα αφεντικά μας τραβάνε όλο και πιο βαθιά στο ενοποιημένο πεδίο μάχης του 4ου παγκόσμιου πολέμου που τείνει να σχηματιστεί απ’ τη λιβύη ως το ιράν.

Η εκπαίδευση των πιλότων του τοξικού Mohammed bin Zayed είναι παντελώς αδιάφορη. Αν ποτέ χρειαστεί να πολεμήσουν (π.χ. κατά του ιράν) θα έχουν καταρριφθεί πριν καταλάβουν ότι απογειώθηκαν. Ο συμβολισμός, ότι ο άξονας Ουάσιγκτον – Αθήνας – Τελ Αβίβ μάκρυνε επίσημα περιλαμβάνοντας και το Αμπού Ντάμπι, έχει πραγματική σημασία. Ειδικά την χρονική στιγμή που οι απαντήσεις στην επίσημη ανακοίνωση της συμμαχίας Τελ Αβίβ – Αμπού Ντάμπι αρχίζουν να ξεδιπλώνονται. Το «παρόντες!» των ελληνικών αφεντικών στην «σύναξη των παρακμιακών» της ανατολικής Μεσογείου ακούγεται πολύ μακρύτερα απ’ όσο νομίζουν οι υποτελείς· και δεν ακούγεται καθόλου «όμορφα». Με δυο λόγια: το ελλαδιστάν γίνεται όλο και πιο δομικό μέρος του προβλήματος…

Πριν 5 μέρες ο ηγέτης της παλαιστινιακής Hamas Ismail Haniyeh και ο νο 2 της οργάνωσης Saleh al-Arouri (ζουν στην ιορδανία αν δεν κάνουμε λάθος) έκαναν επίσκεψη στην Istanbul. Απ’ αυτήν την επίσκεψη η ντόπια δημαγωγία κράτησε μόνο το ότι το αμερικανικό υπ.εξ. έβγαλε αφρούς. Αντιτουρκικό, άρα βολικό. Μωραίνει ο κύριος…

(φωτογραφία: Κλασσικό παράδειγμα εθνικής παραπληροφόρησης, απ’ αυτές που όχι απλά δεν παραπέμπονται σε δικαστήρια αλλά, αντίθετα, αμοίβονται από τα γνωστά «μυστικά κονδύλια» του υπ.εξ. Οι πιο πάνω «νέες τουρκικές προκλήσεις» διαψεύστηκαν απ’ το ίδιο το λιμενικό· αλλά έπαιζαν μηντιακά συνέχεια απ’ το χθεσινό πρωί μέχρι και το μεσημέρι).

Pay roll

Τρίτη 7 Ιούλη. Πήραν από 1 χιλιάρικο (το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος τους) μέχρι 830.000 (ο sky). Θα έλεγε κάποιος ότι ήταν «έξοδα διαφήμισης»: η υγιεινιστική τρομοεκστρατεία θα μπορούσε να θεωρηθεί απλά μια ακόμα διαφημιστική καμπάνια, ανάμεσα σε πολλές άλλες εμπορικές, με την υπογραφή «η κυβέρνηση σας φροντίζει».

Υπάρχει όμως κι άλλος τρόπος να αντιληφθεί κανείς το πράγμα. Χίλια διακόσια τριάντα δύο (1232) μήντια, ιντερνετικά, έντυπα, ραδιόφωνα και κανάλια, με τους υπαλλήλους και τις ιεραρχίες τους (όσο και όπως έχουν) μπορούν άνετα να μπουν (και μπήκαν με χαρά) στο pay roll της κυβέρνησης (του κράτους / παρακράτους) για να φωνάζουν όλα το ίδιο πράγμα («θάνατος / θάνατος / θάνατος!») και να προβοκάρουν ελεεινολογώντας οποιαδήποτε αντίθετη γνώμη. Είναι μια απ’ τις γνωστές μορφές πολιτικής προσόδου!

Αυτό το ονομάσαμε (δημαγωγικό) carpet bombing. Τώρα που έγιναν γνωστά και τα μεγέθη ο καθολικός ιδεολογικός / ψυχοσυναισθηματικός βομβαρδισμός επιβεβαιώνεται και απ’ την μεριά των βομβαρδιστών… Είναι ένα μέρος του κρατικού / καπιταλιστικού οπλοστασίου. Υπάρχει και ένα δεύτερο μέρος: η λογοκρισία (οι απαγορεύσεις) όποιου διαφωνεί.

Σ’ όλη αυτήν την εκστρατεία η «υπογραφή» (ας πούμε το «έτσι λέει η κυβέρνηση» ή το «έτσι λέει η ιερά σύνοδος υγείας») δεν υπήρχε. Κάθε μικρό ή μεγάλο φυντάνι της δημαγωγίας όφειλε να εμφανιστεί σαν αυτή είναι η άποψή μου, και είναι η σωστή· η μόνη σωστή!

Αν στα πιο πάνω προστεθούν και οι στρατιές των trolls καθώς και οι ιντερνετικοί, αντιsocial media εθελοντές κάθε είδους, έχετε μια βασική αντίληψη του πεδίου μάχης (και των συσχετισμών) των προηγούμενων μηνών…

Εν τω μεταξύ ο κυρ Βασίλης, ο Άρχοντας Θυρών και Παραθύρων, δηλώνει θυμωμένος … κατά των εταιρειών αντιsocial media (facebook, twitter) επειδή λέει αφήνουν αυτό που ονομάζει «παραπληροφόρηση σχετικά με τα εμβόλια». … Ανακατεύουν μερικές φορές και το όνομά μου σε κάποιες τέτοιες θεωρίες συνωμοσίας, πράγμα που είναι λίγο τρομακτικό είπε ο κυρ Βασίλης… που είναι καλοκάγαθος και ελεήμων, και δεν μπορεί να καταλάβει την καχυποψία εναντίον του. («Θύμα» λοιπόν κι αυτός ο άγιος άνθρωπος…)

Πράγμα που σημαίνει: η λογοκρισία έχει πολύ δουλειά μπροστά της…

(φωτογραφία: Αιχμάλωτοι σε πάρκο του San Francisco…)

Αλήτες – ρουφιάνοι

Σάββατο 20 – Κυριακή 21 Ιούνη. Μέσα στις μανίες καταδίωξης της άλλοτε «πρώτης φοράς» είναι ότι τα μήντια την αποκλείουν. Οι φαιορόζ, με τα asset τους όσο ήταν στα πόστα (τον νο 1 του Πειραιά και τον νο 2 της Σαλονίκης… ξέρετε ποιοί είναι…) μορφοποιούν ιδανικά το ψυχόδραμα της «ψωροκώσταινας», που όλο ο πλανήτης της χρωστάει, και όλος ο πλανήτης την κυνηγάει…

Ένα χτεσινό video της Κουμουνδούρου (άθλιας αισθητικής…) για τα κονδύλια του ρημαδογκουβέρνου προς τα media (για τον «πόλεμο κατά του αόρατου εχθρού») εκφράζει όλη αυτή τη μιζέρια σε 1 λεπτό. Όχι επειδή κατηγορεί τους δημοσιογράφους ότι τα «πιάνουν» – ο αντ’ αυτού (you know who…) ξέρει καλά… Αλλά επειδή μέσα σ’ ένα λεπτό μπορεί ο καθένας να καταλάβει την αιτία της γκρίνιας: δεν τα πήραν οι (στενά) δικοί μας! Τόσο απλά.

Πληρώθηκαν τα media απ’ το ρημαδογκουβέρνο για να παίξουν σωστά την νεκροπολιτική, την υγιεινιστική τρομοκρατία, το πραξικόπημα α λα ελληνικά; Πληρώθηκαν για να ελεεινολογήσουν ή να διαστρέψουν οποιαδήποτε αντίθετη γνώμη; Πληρώθηκαν για να κάνουν παιχνίδι με τις δύο «κοινές δεξαμενές»; Υπάρχουν στρατιές πληρωμένων troll; Η απάντηση είναι απλή: χέζουν οι αρκούδες στο δάσος;

Ποιά αφεντικά των media πληρώθηκαν για να τρομοκρατήσουν; Μόνο η κοινή περιέργεια μπορεί να νοιάζεται. Ήταν άλλωστε τόσοι πολλοί οι «εθελοντές»! Και το κόμμα της Κουμουνδούρου συμμετείχε ολόψυχα στην τρομοεκστρατεία – δωρεάν (υποθέτουμε).

Αυτό μας φέρνει ξανά στο γνωστό ερώτημα: Πληρωμένος ή ηλίθιος; Εγκάθετος ή κόπανος; Πληρώθηκε για να τα λέει ή τα νοιώθει; Πρακτικά και οι δύο εκδοχές συμβαίνουν – διαχρονικά. Έτσι ώστε να είναι δύσκολο να ξεχωρίσει κανείς ανάμεσα στο πληρωμένο μεγάφωνο και στο μεγάφωνο που απλά πήρε μια εντολή απ’ τον προϊστάμενό του – και την τηρεί για να μη χάσει τη θέση του – ή στο μεγάφωνο που νομίζει ότι εξυπηρετεί τον «λαό» (υποβιβάζοντάς τον σε pets…)

Η δύναμη των εντυπώσεων

Παρασκευή 5 Ιούνη. Τι συνέβη στη Ν. Υόρκη στις 11 Σεπτέμβρη του 2001; «Οι πάντες το ξέρουν»: δύο αεροπλάνα έπεσαν πάνω σε δύο ουρανοξύστες και τους γκρέμισαν… Πάνω από 3.000 άνθρωποι σκοτώθηκαν… Αυτή είναι η κοινότοπη βεβαιότητα: υπήρξε live μετάδοση, που χάρη στην ψηφιακή αποθήκευσή της έχει ειδωθεί και ξαναειδωθεί εκατομμύρια φορές. Συνεπώς: αυτό που φάνηκε να συμβαίνει, αυτό πράγματι συνέβη…

Ξέρουμε όμως ότι καθόλου δεν είναι έτσι! Ξέρουμε ότι η εικόνα είναι εικόνα κι όχι εξήγηση… Ξέρουμε ότι δεν κατέρρευσαν 2 αλλά 3 ουρανοξύστες· στον τρίτο δεν έπεσε κανένα αεροπλάνο… Ξέρουμε ότι οι ουρανοξύστες δεν κατέρρευσαν εξαιτίας των αεροπλάνων και των πυρκαγιών που προκλήθηκαν, αλλά κατεδαφίστηκαν κανονικά, καθώς ο μεταλλικός σκελετός τους ήταν παγιδευμένος με υψηλής τεχνολογίας εκρηκτικά – τέτοια που αποκλείεται να είχαν οι «τζιχαντιστές»… Ξέρουμε ότι μεγάλο μέρος των νεκρών ήταν πυροσβέστες, που είχαν τοποθετηθεί απ’ τους διοικητές τους στην περίμετρο του πρώτου ουρανοξύστη· ένα γιγαντιαίο λάθος εκτίμησης των κινδύνων εκ μέρους αυτών των διοικητών… Ξέρουμε, τέλος, ότι ο bin Laden δεν είχε καμμία σχέση μ’ αυτά τα γεγονότα· οι μυστικές υπηρεσίες του Ριάντ όμως είχαν και παραείχαν…

Τι σημασία έχουν όμως όλα αυτά σε σχέση με την αλήθεια; Πολλές χιλιάδες σοβαροί και αξιοπρεπείς άνθρωποι στις ηπα ψάχνουν χιλιοστό χιλιοστό αυτήν την αλήθεια, και έχουν πλησιάσει πολύ. Είναι οι οικογένειες των νεκρών, είναι δικηγορικές ενώσεις, είναι το «τεε» των ηπα (αρχιτέκτονες, πολιτικοί μηχανικοί), είναι κατασκευαστές ουρανοξυστών. Ωστόσο, σχεδόν 19 χρόνια μετά, οι εντυπώσεις απ’ την 11η / 9ου στις ηπα παραμένουν τόσο ισχυρές ώστε να διεκδικούν την θέση της «αλήθειας» – ενώ αυτές οι εντυπώσεις είναι ένα τεράστιο, βρώμικο ψέμα!

Γιατί τα θυμίζουμε αυτά; Επειδή πρόκειται για μια τρανταχτή απόδειξη ότι στις κοινωνίες του ώριμου θεάματος εκείνοι που είναι σε θέση να παράξουν έντονες συγκινησιακές εντυπώσεις κατασκευάζουν την «αλήθεια» στα μέτρα τους, προς υιοθέτηση απ’ την μεριά εκατομυρίων υπηκόων. Οι οποίοι είναι σίγουροι πως «έτσι έγιναν τα πράγματα» επειδή τα είδαν… Το ποιοί μπορούν να παράξουν τέτοιες έντονες εντυπώσεις δεν είναι γρίφος: οι διάφορες μορφές (φράξιες, κλπ) «κεντρικής εξουσίας». Η δυνατότητα, όμως, πρόκλησης έντονων συγκινήσεων (κυρίως ή και αποκλειστικά μέσω της επίδειξης του θανάτου…) έχει αποδειχθεί πολύ ισχυρό εργαλείο ελέγχου των πληθυσμών και των συνειδήσεων.

Για τον εργατικό ανταγωνισμό αυτή η τόσο αποδοτική συγκινησιακή πανούκλα είναι ένα πολύ δύσκολο εμπόδιο. Συχνά αξεπέραστο. Ο εργατικός ανταγωνισμός απαγορεύεται να χρησιμοποιεί μέσα ψυχολογικού πολέμου (psyops) ακόμα κι αν θα μπορούσε· απαγορεύεται να κάνει ψυχοσυναισθηματικούς εκβιασμούς· απαγορεύεται να παραποιεί τα γεγονότα. Ο εργατικός ανταγωνισμός απευθύνεται (κι αυτό είναι που πρέπει να κάνει) στη λογική, επειδή η λογική είναι βασικό συστατικό της συνείδησης (γενικά) και της εργατικής συνείδησης (ειδικά). Ο εργατικός ανταγωνισμός απαγορεύεται να δημιουργεί παραισθήσεις· απαγορεύεται να επιδιώκει τον ατομικό ή συλλογικό υπνωτισμό. Ο εργατικός ανταγωνισμός θέλει να είναι χειραφετικός, απελευθερωτικός· οι εξουσίες είναι που χειραγωγούν, που υποδουλώνουν ακόμα και τις αισθήσεις.

Πώς μπορεί, λοιπόν, να αναμετρηθεί η (εργατική) λογική κριτική με την εξουσιαστική κατασκευή συγκινήσεων και εντυπώσεων; Είναι πάρα πάρα πολύ δύσκολο. Για παράδειγμα εκείνη την ημέρα (την 11η Σεπτέμβρη του 2001) το αγγλικό bbc μετάδιδε live αυτά που συνέβαιναν στη Ν. Υόρκη. Η δημοσιογράφος είχε στην πλάτη της μια γιγαντοοθόνη που έδειχνε όρθιο το κτήριο 7 (τον 3ο ουρανοξύστη που κατέρρευσε μετά από ώρες χωρίς να πέσει επάνω του κανένα αεροπλάνο) ενόσω εκείνη ανάγγελνε ότι έχει γκρεμιστεί! Μετά από λίγο έγινε αυτό που είχε προφητεύσει! Η τυπική λογική και η αυστηρότητα της όρασης όλων όσων έβλεπαν το συγκεκριμένο πρόγραμμα (και ήταν εκατομμύρια) θα έπρεπε να «κολλήσει» μ’ αυτό το γεγονός! Πώς είναι δυνατόν να «προβλέπεται» η κατάρρευση ενός ουρανοξύστη, και μάλιστα αυτή τελικά να συμβαίνει χωρίς (προφανή) αιτία;

Φαίνεται πως στη διάρκεια της συγκινησιακής πλημμύρας ακόμα και ολοφάνερα λογικά «κενά» στην εξουσιαστική ρητορική «χάνονται». Καταστέλλονται… «Εξατμίζονται»… Η μόνη ελπίδα φαίνεται να είναι αυτή: μετά από καιρό (πόσο πολύ όμως;), όταν η συγκινησιακή πανούκλα έχει εξασθενίσει, να υπάρξει ένα κάποιο περιθώριο για την λογική επανεξέταση των εντυπώσεων – και την εκκαθάρισή τους.

Όμως αυτό το «μετά από καιρό» είναι μαχαιριά στον εργατικό ανταγωνισμό!! Το «μετά από καιρό» μπορεί ίσως να αποκαταστήσει την αλήθεια· δεν μπορεί όμως να αποκαταστήσει την πραγματική ροή της πραγματικής Ιστορίας. Αυτά που έγιναν έγιναν· αυτά που ακολούθησαν ακολούθησαν· οι σχεδιασμοί της εξουσίας επιτελέστηκαν… Όσο χρήσιμο κι αν είναι για την αποκατάσταση της αλήθειας, το «εκ των υστέρων» είναι συνήθως πολιτικά άχρηστο. Ούτε σαν παρηγοριά δεν αντέχει να σταθεί…

Ο εργατικός ανταγωνισμός χρειάζεται τη λογική και την λογική κριτική την στιγμή της φωτιάς! Μετά από καιρό; Μετά από καιρό συνήθως είναι πολύ αργά πια…

(Καθώς οι καπιταλιστικές κοινωνίες έχουν μπει για τα καλά στην εποχή των “πολλαπλών πραγματικοτήτων” η κατασκευή εντυπώσεων απ’ την μεριά των εξουσιών έχει γίνει, σχεδόν, παιχνιδάκι…)

Οι τσάτσοι – και οι άλλοι

Τρίτη 24 Μάρτη. Κατ΄αρχήν δείτε το πιο κάτω τετράλεπτο βίντεο: ένας «μεγαλο»δημαγωγός στήνει (κυριολεκτικά) προβοκατόρικη συνέντευξη με τον Γιάννη Ιωαννίδη.

Αν δεν έχετε διαβάσει το κείμενο του Γ. Ιωαννίδη (Σάββατο 21 Μάρτη: Η γάτα και ελέφαντας 1 και 2) δεν θα καταλάβετε τι συμβαίνει εδώ, και το βάθος που έχει. Όσοι το έχετε διαβάσει θα καταλάβετε – τουλάχιστον κατ’ αρχήν.

Ο Γ.Ι., σ’ ένα άρθρο με τον δηλωτικό τίτλο Ένα φιάσκο υπό κατασκευή; Ενώ η πανδημία του κορονοϊού εδραιώνεται, λαμβάνουμε αποφάσεις χωρίς αξιόπιστα δεδομένα… αμφισβήτησε, όσο πιο κομψά επιτρέπει η πανεπιστημιακή θέση και η φήμη του διεθνώς, την ορθότητα τόσο των τρομοκρατικών ρητοριών όσο και των κυμάτων απαγορεύσεων – για την ανάσχεση (υποτίθεται) της πανδημίας του covid 19. Χωρίς καμμία αμφιβολία ή κενό, η θέση του είναι εναντίον, όσο δεν υπάρχουν συγκεκριμένα και σαφή δεδομένα, συμβατά με τις πάγιες πρακτικές της επιδημιολογίας, που να στηρίζουν τόσο τις ρητορίες όσο και τις αστυνομίες.

Ο μεγαλοδημαγωγός βλάκας δεν είναι, και γράμματα ξέρει. Προφανώς κατάλαβε πολύ καλά τι υποστηρίζει ο Γ.Ι. Την επιλογή της σύντομης συνέντευξης (ο Γ.Ι. δεν μιλάει πάνω από 2 λεπτά) την έκανε επειδή πρόκειται για πασίγνωστο «ειδικό». Αλλά και για έναν άλλο λόγο: με μια «στημένη» εισαγωγή, επιλεγμένες ερωτήσεις και κατάλληλους υπότιτλους, για να διαστρέψει / αντιστρέψει την άποψη του Γ.Ι. Αντί, π.χ., για την βασική ερώτηση «μιλάτε για φιάσκο· θεωρείτε πως αυτά που λέγονται και γίνονται είναι στον αέρα;», η ερώτηση είναι …. για τον αριθμό των κρουσμάτων. Απομονώντας δυο νούμερα, ο μεγαλοδημαγωγός έκανε την δουλειά του. Πέρασε την άποψη (στο γενικά άσχετο και φοβισμένο κοινό του) πως και ο Γ.Ι. υποστηρίζει ότι τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα απ’ όσο μας λένε (!!).

Ως εδώ έχουμε μια καραμπινάτη περίπτωση «χειρουργικής» λαθροχειρίας / ψέματος· εκ μέρους του μεγαλοδημαγωγού. Που δεν κάνει την προβοκάτσιά του κατά λάθος, επειδή δεν κατάλαβε. Αντίθετα: την κάνει με πλήρη συναίσθηση. Την κάνει επειδή την τρομοκρατία υπηρετεί συνειδητά, έχοντας τα όποια οφέλη… Αλλά αυτό είναι η αρχή και όχι το τέλος της ιστορίας.

Ο μεγαλοδημαγωγός είναι ιδιοκτήτης επιχείρησης μέσων «επικοινωνίας». Με πολλούς υφιστάμενους / υπαλλήλους. Σαν αφεντικό έχει δώσει τις οδηγίες / διαταγές υποστηρίξης της υγιεινιστικής τρομοκρατίας. Σαν αφεντικό, όμως, έχει και ανταγωνιστές. Αν κινδύνευε κάποιος ή κάποιοι απ’ αυτούς να τον κάνουν «ρόμπα», σχολιάζοντας (ή κοροϊδεύοντας) την στάση του στη συνέντευξη με τον Γ.Ι., θα είχε άλλη. Ξέρει όμως ότι δεν κινδυνεύει: την ίδια γραμμή ακριβώς υπηρετεί το σύνολο των ντόπιων δημαγωγικών μήντια.

Εξ’ όνυχος τον λέοντα; Ακριβώς. Η προβοκάτσια του μεγαλοδημαγωγού απέναντι στον συνομιλητή του (δηλαδή: η διατροφή των απόψεών του) είναι μια σημαδούρα της δημαγωγικής προβοκάτσιας του συνόλου των μηχανισμών απέναντι στην «πραγματική» πραγματικότητα της επιδημίας! Αυτό θα πρέπει να αναγνωριστεί χωρίς ίχνος αμφιβολίας.

Τα ερωτήματα που ακολουθούν λογικά είναι: γιατί αυτές οι οδηγίες στο σύνολο των ντόπιων δημαγωγικών μηχανισμών;· για ποιον σκοπό;· και έναντι ποιας ανταμοιβής; Δεν είναι εύκολες οι ακριβείς απαντήσεις· και δεν θα παραστήσουμε πως τις ξέρουμε.

Ωστόσο γενικά καταλαβαίνετε – υποθέτουμε…

Τρομοκρατία

Κυριακή 16 Φλεβάρη. Οι 50 και βάλε νεκροί στο ελλαδιστάν απ’ τις επιπλοκές της εποχικής γρίπης (: πνευμονία) είναι απλά ένα νούμερο, που αναφέρεται αδιάφορα, βαριεστημένα, λίγο πριν τον καιρό ή τα αθλητικά. Ώχουουου! Πέθαναν άλλοι 15 την τελευταία εβδομάδα…. σιγά τ’ αυγά… Το σκάνδαλο, η έγνοια, η μεγάλη λαχτάρα των δημαγωγών είναι που στην ελλάδα δεν έχει υπάρξει ακόμα ούτε ένα κρούσμα του (επιτέλους τον βάφτισαν με όνομα που να ταιριάζει στις λατινογενείς γλώσσες!) covid-19! Ούτε ένα κρούσμα γαμώτο! Με τι θα δουλέψει η τρομοκρατική δημαγωγία; Με τους νεκρούς απ’ την γριπούλα; Σιγά!

Θα έχετε προσέξει την απόλαυση με την οποία ξεστομίζεται η φράση «ο πρώτος νεκρός απ’ τον covid-19 στην ευρώπη»!!! Έχει το νόημα «επιτέλους πέθανε κάποιος εδώ κοντά!!» Δεν υπάρχει ούτε θεός ούτε διάολος: ώσπου να δείξουν την απόλαυσή τους για την φονικότητα της φρέσκιας απειλής έχουν πεθάνει μερικές δεκάδες (στην ευρώπη) με διάφορους τρόπους… αλλά όχι! ΑΥΤΟΣ, ΑΥΤΟΣ Ο «ΠΡΩΤΟΣ ΝΕΚΡΟΣ» είναι όλα τα λεφτά!!!

Άιντε! Λίγο υπομονή! Πέθανε κάποιος από πνευμονία στη γαλλία – ο πρώτος στην ευρώπη μετά από βδομάδες ζόφου και Αποκάλυψης!… Δεν μπορεί, δεν γίνεται: όπου νάναι θα υπάρξει ένα κρούσμα, έστω ένα τόσο δα κρουσματάκι και στο ελλαδιστάν! Πριν κοπάσει η επιδημία – please!!!

Κάπως πρέπει να την βγάλουν οι έμποροι καινούργιων φόβων!!! Τα σκουλήκια στο πτώμα…

Παιχνίδια με τις λέξεις;

Παρασκευή 24 Μάη. Το ξέρετε (υποθέτουμε) καθώς το έχουμε επισημάνει απ’ το καλοκαίρι του 2016. Ακόμα κι αν τα δίκτυα των «social media» έχουν γίνει το αγαπημένο πεδίο της μαζικά και κρατικά / παρακρατικά οργανωμένης παραπληροφόρησης / αποβλάκωσης, τα «επίσημα» media, με βαριά ονόματα και ιστορία, είναι εξίσου βασικοί πυλώνες των προπαγανδιστικών εκστρατειών στον σε εξέλιξη 4ο παγκόσμιο πόλεμο.

Αν είναι σχετικά εύκολο να αποδώσει κανείς την απόλυτη ανυποληψία στο σύνολο των «social» δικτύων, η αντιμετώπιση των επίσημων και κυριλέ καθεστωτικών ψεμμάτων είναι πιο δύσκολη. Εδώ δεν πρέπει κανείς να διαγράφει εντελώς «τις γραμμές», αλλά να μπορεί να διακρίνει πίσω από αυτές.

Οι δύο πιο κάτω εικόνες έχουν διαφορά μόλις έντεκα ώρες – και οι δύο σαν τίτλοι για το ίδιο (ηλεκτρονικά αναρτημένο) ρεπορτάζ, των καθεστωτικών new york times. Στον πρώτο τίτλο η μαριονέτα Guaido χαρακτηρίζεται «σκασμένο λάστιχο» – και εξαιτίας αυτού να σκέφτεται να διαπραγματευτεί με τον Μαδούρο… Έντεκα ώρες μετά έγινε η διόρθωση: η μαριονέτα είναι ξανά «ηγέτης της αντιπολίτευσης», οπότε η διαπραγμάτευσή του με τον Μαδούρο μπορεί να εννοηθεί σα να γίνεται από θέση ισχύος….

Το ρεπορτάζ, παραμένοντας το ίδιο, δεν δίνει πόντους στη μαριονέτα. Σαν αποτυχημένος χαρακτηρίζεται. Αλλά ποιος κάθεται να διαβάσει τόσα πολλά γράμματα; Ο τίτλος (οποιοσδήποτε τίτλος) μεταφέρει συμπυκνωμένο το «νόημα» πολύ πιο αποτελεσματικά. Συνεπώς, σ’ αυτό το μικρό αλλά ενδεικτικό παράδειγμα, η δουλειά βρίσκεται στα bold και μεγάλα γράμματα. Αλλού (κι αυτό είναι το συνηθισμένο) προχωράει και στα plain και πολλά…

Αυτή είναι μόνο μια μεταβατική βάση του προπαγανδιστικού πολέμου. Θα έρθουν πολύ χειρότερα…