Tag: μεγέθη

Ο υποκειμενικός παράγοντας (οι πιστοί που δεν γουστάρουν το χακί…)

Δευτέρα 30 Μάρτη >> Αν το ψοφιοκουναβιστάν έχει ένα σοβαρό πρόβλημα στο εσωτερικό του στρατού του, το θεοναζί, απαρτχάιντ καθεστώς έχει δέκα.

Οι δραματικές προειδοποιήσεις του επιτελείου (φωτο στην αρχή) μπορεί να είναι κάπως υπερβολικές. Αλλά το πρόβλημα είναι παραπάνω από πραγματικό: το θεοναζί, απαρτχάιντ καθεστώς έχει μεγάλο φασιστικό πλεόνασμα, αλλά σοβαρό έλλειμμα σε κεφάλια που θα έπεφταν σε πραγματικές μάχες. Το φασισταριό των εποίκων, ειδικά στη Δυτική Όχθη, απολαμβάνει να επιτίθεται σε άοπλους Παλαιστίνιους, έχοντας μαζί του τον στρατό και την στρατοαστυνομία∙ αλλά σε γενικές γραμμές θέλει δολοφονικές «εκδρομές», όχι να «θυσιαστεί»…

H «λύση της λειψανδρίας» εστιάζει τα τελευταία χρόνια στους Haredi, τους πιο συντηρητικούς μεταξύ των εβραίων, που με νόμο του καθεστώτος εξαιρούνται (από το 1948…) απ’ την υποχρεωτική για τους υπόλοιπους θητεία / εφεδρεία: ασχολούνται με την μελέτη των γραφών, και επιπλέον δεν τους αρέσει η κοινωνικότητα έξω απ’ τις κοινότητές τους. Και επιδοτούνται για την θρησκευτική αφοσίωσή τους ώστε να μην χρειάζεται να δουλεύουν…

To 1948 που εξαιρέθηκαν απ’ τον στρατό ήταν λίγοι, μόλις το 1% του τότε κατοχικού πληθυσμού. Τώρα έχουν φτάσει στο 17%, γύρω στο 1,5 εκατομμύριο. Οι μισοί είναι κάτω των 16 χρόνων. «Λείπουν» άρα κάμποσες χιλιάδες ζευγάρια αρβύλες απ’ τον θεοναζί στρατό. Κι αυτός είναι ο λόγος που κατά περιόδους, ειδικά μετά την εκκίνηση της πιο πρόσφατης σφαγής στη Γάζα και τις απώλειες του idf εκεί (όχι μόνο από νεκρούς και τραυματίες, αλλά και από «ψυχολογικά προβλήματα»), επανέρχεται τακτικά το ζήτημα της κατάργησης της εξαίρεσής τους.

Τι λένε οι ίδιοι;

Χμμμμμμ Δεν φαίνεται να διατίθενται:

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Τα (πολύ στενά) Στενά

Δευτέρα 23 Μάρτη (00.16) >>

– Τα στενά του Ορμούζ είναι ανοικτά λέει η ιρανική κυβέρνηση.

– Όχι, τα έχετε κλειδαμπαρώσει, υποφέρει η υφήλιος εξαιτίας σας, κι αν δεν τα ανοίξετε αμέσως θα ‘ρθω και θα σας σπάσω τα μούτρα λέει το ψόφιο κουνάβι.

Παραλείπουμε το γεγονός ότι αυτό το «θα σας σπάσω τα μούτρα» ως στρατιωτική επιχείρηση κατάληψης κάποιου ιρανικού νησιού μέσα στο Ορμούζ ακόμα και σαν χολυγουντιανή παραγωγή θα είχε πολύ αίμα – αμερικανικό. Πάμε λίγο πιο πριν: ποιος απ’ τους δυο λέει αλήθεια; Κι εκείνος που λέει ψέμματα γιατί τα λέει;

Είναι ενδιαφέρον και καθόλου φιλοσοφικό ζήτημα! Σε ότι αφορά τις θαλάσσιες μετακινήσεις, είτε για το εμπόριο είτε για τον πόλεμο, αυτός ο ρημαδοπλανήτης έχει 9 «στενά» ιδιαίτερα κρίσιμα. Τα θυμίζουμε (χωρίς αξιολόγηση) επειδή η γεωγραφία έχει (ξανά) σημασία:

> Στενά της Malacca στη νοτιοανατολική ασία, ανάμεσα στη μαλαισία και στην ινδονησία,

> Στενά του Ορμούζ,

> Σουέζ,

> Στενά Bab el-Mandeb, μεταξύ υεμένης και αφρικής,

> Διώρυγα του Παναμά,

> Γιβλαρτάρ,

> Τουρκικά στενά: Βόσπορος και Δαρδανέλια,

> Στενά της Ταϊβάν,

> Δανέζικα στενά, μεταξύ βαλτικής και βόρειας θάλασσας.

Κρατείστε κι αυτόν τον χάρτη κάπου στην άκρη. Μπορεί να χρειαστεί…

Μπορεί κάποιο ιμπεριαλιστικό κράτος να θεωρείται (και να θεωρεί εαυτόν) «κυρίαρχο στις θάλασσες» αφήνοντας αυτά τα περάσματα στην τύχη τους; Όχι, δεν μπορεί! Είναι θέμα αρχής – και κύρους.

Θα υπέθετε τώρα κάποιος πως αν ο όποιος «κυρίαρχος στις θάλασσες» θέλει να είναι τέτοιος δεν πηγαίνει να κάνει πόλεμο πάνω ή δίπλα από κάποιο τέτοιο στρατηγικής σημασίας πέρασμα. Εκτός αν είναι απόλυτα βέβαιος ότι θα νικήσει μέσα σε λίγες ώρες. Αποδείχθηκε ότι δεν είναι αυτή η περίπτωση της επίθεσης στο ιράν. Συνεπώς η ιδέα ότι «το ιράν έκλεισε τα στενά του Ορμούζ» και ότι, αν ήταν ανοικτά, στις δύο όχθες τους και στον αέρα από πάνω θα γινόταν πόλεμος αλλά τα τάνκερ θα περνούσαν όλο χαρούλα από κάτω βγάζοντας selfie με πυραύλους και ανασχέσεις πυραύλων, αυτή η ιδέα είναι υπερ-σουρεαλιστική. Πράγμα που δεν εμποδίζει τους δημαγωγούς να την πουλάνε.

Πρώτα ήταν η ανατροπή του καθεστώτος. Μετά τα πυρηνικά του. Μετά οι πύραυλοί του. Μετά η δημοκρατία του. Μετά οι γυναίκες του. Μετά ο αντίχριστος και η δευτέρα παρουσία. Μετά οι proxies: ψάχνοντας να βρει (επιτέλους!!!) μια δικαιολογία που είναι πιασάρικη, εμπορική (και να επιτρέπει στοιχήματα, ασφαλώς ο υιός και οι φίλοι του θα φροντίσουν να βγάλουν τίποτα ντάλαρς και απ’ αυτό) το ψόφιο κουνάβι κατέληξε ότι η θεϊκή αποστολή του, τελικά, είναι να απελευθερώσει τα στενά του Ορμούζ∙ αυτά που η δική του επίθεση (και του χωροφύλακά του) έκανε πεδίο μάχης.

Μόνο που τα στενά δεν είναι κλειστά! Τότε γιατί λυσσάει; Επειδή είναι ανοικτά υπό όρους!!! Υπό όρους που αμφισβητούν την us κυριαρχία… Όχι απλά στις θάλασσες…

Αλλά:

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Πέφτουν οι πύραυλοι σαν το χαλάζι (κι ο τραυματισμένος σωστομερίτης αναστενάζει…)

Δευτέρα 16 Μάρτη (00.34) >> Το 1973 ήταν μια ιδιαίτερα ταραγμένη χρονιά – για τους δυτικούς ιμπεριαλισμούς, όχι μόνο τον αμερικάνικο. Τον Γενάρη έγινε η επίθεση του Τετ στο βιετνάμ. Τον Οκτώβρη έγινε κάτι άλλο, στη μέση Ανατολή∙ κάτι που θα άλλαζε κυριολεκτικά την «ροή» της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Ήταν η (πρώτη) πετρελαϊκή κρίση!

Η (ελληνική) wikipedia δίνει μια ιδέα (για την σχέση του τότε με το τώρα στη συνέχεια):

Στις 15 Αυγούστου του 1971 ο αμερικάνος πρόεδρος Nixon, λόγω των διογκούμενων εξόδων του πολέμου  στο βιετνάμ, αποφάσισε να αποσύρει μονομερώς τις ΗΠΑ από την Συμφωνία του Bretton Woods για την σταθερή ισοτιμία του δολαρίου με τον χρυσό, επιτρέποντας έτσι στο δολάριο «να επιπλέει»∙ ουσιαστικά για να μπορεί να τυπώνει δολάρια κατά βούληση. Λίγο αργότερα ακολούθησε η Βρετανία, κάνοντας το ίδιο για την στερλίνα. Οι βιομηχανικές χώρες ακολούθησαν με τα δικά τους νομίσματα, τυπώνοντας χρήμα σε ποσότητες πολύ μεγαλύτερες από ποτέ. Το αποτέλεσμα ήταν η υποτίμηση του δολαρίου και, ανταγωνιστικά, άλλων νομισμάτων. Επειδή το πετρέλαιο τιμολογούνταν σε δολάρια, αυτό σήμαινε ότι οι παραγωγοί πετρελαίου θα είχαν λιγότερα πραγματικά έσοδα με την ίδια τιμή. Τα μέλη του ΟΠΕΚ (αραβικά κράτη) έκαναν τότε μια κοινή ανακοίνωση διακηρύσσοντας ότι θα τιμολογούν το πετρέλαιο σε χρυσό – αντί για το δολάριο…

… Ενάμισυ μήνα μετά, στις 6 Οκτώβρη του 1973, η Συρία και η Αίγυπτος εξαπέλυσαν μια αιφνιδιαστική επίθεση κατά του Ισραήλ, προκειμένου να ανακαταλάβουν τα αραβικά εδάφη που είχε καταλάβει το Ισραήλ με τον «πόλεμο των 6 ημερών» το 1967. Το ισραήλ θα έχανε, αλλά οι ΗΠΑ αποφάσισαν να το στηρίξουν εφοδιάζοντάς το διαρκώς με όπλα. Οπότε σαν αντίποινα ο ΟΠΕΚ αποφάσισε εμπάργκο πετρελαίου κατά του Καναδά, της Ιαπωνίας, της Ολλανδίας, της Βρετανίας και των ΗΠΑ. Στη συνέχεια το εμπάργκο επεκτάθηκε σε άλλα δυτικά κράτη. Το αποτέλεσμα ήταν η τιμή του πετρελαίου να τετραπλασιαστεί: από 3 δολάρια το βαρέλι στα 12. Ακολούθησε κράχ στα χρηματιστήρια…

Την συνέχεια μπορείτε να την αναζητήσετε σε διάφορες πηγές: ήταν τα θρυλικά από κινηματική / εργατική άποψη seventies…

Αυτό που μας ενδιαφέρει εδώ είναι ότι τότε η Ουάσιγκτον, ως «επικεφαλής της δύσης», προσπάθησε – και κατάφερε – να αντιμετωπίσει αυτό το ενεργειακό κτύπημα στην καρδιά του (δυτικού) βιομηχανικού καπιταλισμού μ’ έναν συνδυασμό οικονομικών και πολιτικών κινήσεων, υποσχέσεων και δεσμεύσεων. Δεν υπήρχε ούτε σαν φαντασίωση η προοπτική στρατιωτικής-λύσης-του-προβλήματος με επίθεση στα σοσιαλίζοντα τότε (και φιλικά προς την σοβιετική ένωση) αραβικά καθεστώτα…

Στρατιωτικές βάσεις σ’ αυτήν την περιοχή του πλανήτη η Ουάσιγκτον ουσιαστικά δεν είχε – ως τις αρχές των ‘90s. Μετά την διάλυση της εσσδ και την κατάρρευση του «ανατολικού μπλοκ», τα πετρελαιοπαραγωγά κράτη της αραβικής χερσονήσου (που ήδη είχαν εξελιχθεί σε πετροχούντες στον ένα ή τον άλλο βαθμό…) βρέθηκαν «ακάλυπτα». Απ’ το 1991 και μετά, με την «καταιγίδα της ερήμου» κατά του ιρακινού καθεστώτος (Σαντάμ Χουσεϊν) στήνοντας μια βιομηχανία προσχημάτων η Ουάσιγκτον κυρίως (και πίσω της μια σειρά ευρωπαϊκών ιμπεριαλισμών) άρχισε την επανακατάκτηση των πετρελαιοφόρων ερήμων μέσω στρατιωτικών βάσεων. Φτάνοντας σ’ αυτό το σημείο:

Ταυτόχρονα με την εξαγωγή του μεγαλύτερου μέρους της βιομηχανικής παραγωγής του σε «τρίτες» (με φτηνή εργασία) χώρες κυρίως της ανατολικής ασίας, απ’ την δεκαετία του 1990 το αμερικανικό κράτος / κεφάλαιο άρχισε να «κτίζει» την (σχετική) ενεργειακή (σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο) αυτάρκειά του: τα σχιστολιθικά κοιτάσματα (ακριβά στην εξόρυξη και οικολογικά καταστροφικά…) έγιναν τον κύριο μέσο.

Αφού, λοιπόν, «δεν χρειαζόταν» όπως άλλοτε τα αραβικά κοιτάσματα (στα τέλη της δεκαετίας του ’80 οι εισαγωγές πετρελαίου και πετρελαιοειδών κάλυπταν σχεδόν τις μισές ενεργειακές ανάγκες των ηπα) γιατί συνέχισε να απλώνει τον μιλιταρισμό του στην περιοχή απ’ τα ’90s και μετά; Επειδή αυτά τα κοιτάσματα τα χρειάζονταν άλλοι!! «Φίλοι» (εντός ή εκτός εισαγωγικών) και εν δυνάμει αντίπαλοι.

Απ’ τα ΄00s και ύστερα, με «μοχλό» τον διαρκή προληπτικό πόλεμο κατά της τρομοκρατίας και ουσιαστικά «εργαλεία» στην περιοχή το θεοναζί, απαρτχάιντ καθεστώς και τους ουαχαβίτες μισθοφόρους, η Ουάσιγκτον άρχισε τον σχεδιασμό της «νέας μέσης Ανατολής» έτσι ώστε αφενός οι πετροενεργειακές ανάγκες των «άλλων» να είναι μόνιμα υπό έλεγχο στην ευρύτερη μέση Ανατολή, αφετέρου να μπορεί να μετακινεί τον μιλιταρισμό της κατά βούληση προς και από την ανατολική Ασία.

Η γνωστής ποιότητας κυραΧίλαρι, το 2008. Χωρίς σχόλια…

Ο 4ος παγκόσμιος πόλεμος ξεκίνησε με την απόβαση του νατο στο αφγανιστάν, και οι θιγόμενοι κατάλαβαν πολύ καλά περί τίνος επρόκειτο. Η έξωση της Ουάσιγκτον (και όλων των παρακμιακών δυτικών ιμπεριαλισμών) απ’ όλην αυτή την περιοχή, έτσι ώστε να «απελευθερωθεί» για λογαριασμό του προελαύνοντος ευρασιατικού project, μόνο με στρατιωτικά μέσα θα μπορούσε να γίνει – πια.

Το «μπλοκ της Αστάνα» (γράφαμε για χρόνια…) δηλαδή η συμμαχία Μόσχας, Τεχεράνης και Άγκυρας ξεκίνησε (με κύριο σημείο το συριακό πεδίο μάχης και αρχικό στόχο τον isis, που ήταν βασικό συστατικό αυτής της «νέας μέσης Ανατολής»…) την εκστρατεία έξωσης το φθινόπωρο του 2015. Πώς όμως θα μπορούσε να κορυφωθεί;

Χάρη στα απανωτά λάθη του δυτικού άξονα! «Ποτέ μην εμποδίζεις τον εχθρό σου απ’ το να κάνει λάθη» λέει μια κινέζικη παροιμία ιδιαίτερα αγαπητή αυτούς τους καιρούς. Οι παρακμιακοί δυτικοί ιμπεριαλισμοί κάνουν πολλά, και το χειρότερο για την περίπτωσή τους είναι αυτό: υποτιμούν τους αντιπάλους τους.

Υπάρχει αντίρρηση;

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Ιμπεριαλιστική ασφυξία 2: αστοχία και κατάθλιψη

Δευτέρα 9 Μάρτη (00.52) >> Μπορούν όμως πράγματι οι patriot (για τους thaad πιο κάτω) να ανασχέσουν οποιονδήποτε βαλλιστικό πύραυλο; Και με τι «απόδοση»;

Ο Postol εξασφάλισε (και έδειξε) μερικές εντυπωσιακές νυχτερικές φωτογραφικές λήψεις με time lapse απ’ τις θεοναζί προσπάθειες ανάσχεσης των ιρανικών βαλλιστικών πυραύλων με patriot τον περασμένο Ιούνη. Του 2025. (Αν έχετε ρομαντικές τάσεις ακόμα και σε συνθήκες πυραυλικών αναμετρήσεων θα συγκινηθείτε…)

Εδώ ένας τέτοιος βαλλιστικός έχει πράγματι ανασχεθεί: η μεγάλη φωτεινή μπάλα οφείλεται στην σύγκρουση ενός patriot μ’ αυτόν.

Εδώ οι μικρές εκρήξεις οφείλονται στην προγραμματισμένη εκ κατασκευής «αυτοκαταστροφή» των patriot έτσι ώστε αν δεν βρουν στόχο να μην κτυπήσουν «φίλιο» έδαφος πέφτοντας:

Τέσσερεις αυτοκαταστροφές / αποτυχίες ανάσχεσης:

Δεκαεννιά αυτοκαταστροφές / αποτυχίες ανάσχεσης!!! 19 patriot εκτοξεύτηκαν και απέτυχαν να βρουν στόχο!

Δέκα οκτώ αυτοκαταστροφές / αποτυχίες ανάσχεσης, ενώ τρεις (3) βαλλιστικοί πέρασαν! Τρεις εντελώς ευθύγραμμες τροχιές (οι δύο σημειωμένες με το advanced ballistic missile contrail) δείχνουν την πετυχημένη πορεία τους ως τους στόχους τους…

Εδώ πια έχουμε …. «έργο τέχνης μέσα στη νύχτα»!!! Οι patriot εκτοξεύονται, προχωρούν, δεν πετυχαίνουν τίποτα και … μαραίνονται αυτοκαταστρεφόμενοι:

Να και δύο clip από τον ουρανό του Τελ Αβίβ, κάποια απ’ αυτές τις τελευταίες νύχτες, του Μάρτη του 2026: το πρώτο δείχνει το πως 3 patriot αποτυγχάνουν να ανασχέσουν έναν εισερχόμενο βαλλιστικό∙ το δεύτερο δείχνει έναν ιρανικό πύραυλο διασποράς του οποίου η κεφαλή “ανοίγει” και απελευθερώνει 80 μικρότερους πυραύλους:  απέναντι σ’ αυτό το σχέδιο δεν υπάρχει πουθενά στον πλανήτη μέθοδος ανάσχεσης!!!

Τι δείχνουν αυτά (και πολλά παρόμοια); Τα δυτικά οπλοστάσια διαφημίζονται σαν παντοδύναμα, αφού οι ιδιωτικές εταιρείες που τα φτιάχνουν πρέπει να πουλάνε… Η αξία τους; Χμμμμ… Οι αντίπαλοί τους αντίθετα (Τεχεράνη… Μόσχα… Πεκίνο… Άγκυρα….) έχουν κρατικά στρατοβιομηχανικά συμπέγματα, όπου το αυστηρό κριτήριο είναι η αποτελεσματικότητα∙ όχι οι «δημόσιες σχέσεις».

Το αποτέλεσμα είναι ότι οι πολυδιαφημισμένοι patriot έχουν ανεκτή απόδοση εναντίον drones, και πάλι σε μια σχέση τουλάχιστον 2 (πανάκριβων) patriot για 1 (φτηνό) drone (καταλαβαίνετε τι σημαίνει από άποψη κόστους κάτι τέτοιο και πόσο βιώσιμο είναι;)∙ αλλά απέναντι σε βαλλιστικούς πυραύλους η αποτελεσματικότητά τους είναι κάτω από 10%!!!

Διορθώνουμε κατά συνέπεια τον υπολογισμό της προηγούμενης ανάρτησης. Η μηνιαία αμερικανική παραγωγή patriots, τα 50 κομμάτια, θα ανασχέσουν όχι 25 αλλά μόνο 2,5 ιρανικούς βαλλιστικούς. Από τους 240 ως 300 διαθέσιμους…

Σημαίνει κάτι αυτό; Φυσικά: σημαίνει ότι ήδη η Τεχεράνη μπορεί να γίνει “εκλεκτική”! Να εκτοξεύει μικρό αριθμό βαλλιστικών με την βεβαιότητα πως ο καθένας να φτάνει στο στόχο του∙ και να συντηρεί έτσι έναν πόλεμο φθοράς μεγάλης διάρκειας.

Τόμπολα!!!

Κάτι ακόμα, πιο συντριπτικό. Λέγεται «λίβανος 2024», και δεν θα αρέσει σε πολλούς. Τα 4.500 τετραγωνικά χιλιόμετρα του νότιου λιβάνου που θεωρούνται έδαφος της Hezb’ Allah ήταν κάτω από αδιάκοπη θεοναζί επιτήρηση επί 24 χρόνια, συνεχόμενα, 24/7, με drones, δορυφόρους, κατασκόπους∙ μια εδαφική ζώνη «χαρτογραφημένη» μέχρι τον τελευταίο κόκκο. Όμως όλη αυτή η θεοναζί εναέρια πανοπλία στάθηκε αδύνατο να εμποδίσει την εκτόξευση από 8 έως 20 ρουκετών και πυραύλων καθημερινά, επί 2+ μήνες, απ’ την Hezb’ Allah, σ’ όλη την βόρεια ζώνη της θεοναζί επικράτειας σε βάθος 20 χιλιομέτρων. Η ολοκληρωτική επιτήρηση με κάθε διαθέσιμο γκάτζετ απέτυχε να ελέγξει την εφευρετικότητα και την φαντασία της αντίστασης∙ την περιόρισε μόνο, χωρίς αυτό να μπορεί να θεωρηθεί καν και καν «νίκη»! (Πρόκειται για την Hezb’ Allah που διάφοροι την θεωρούσαν «ηττημένη» τους τελευταίους μήνες∙ νάτην πάλι εδώ εντελώς ζωντανή..…)

Η έκταση του νότιου λιβάνου, αυτά τα 4.500 τετραγωνικά χιλιόμετρα τα οποία ο σούπερ ντούπερ δυτικός μιλιταρισμός απέτυχε να ελέγξει, είναι μόλις το 0,002% της ιρανικής επικράτειας. Επιπλέον η Τεχεράνη δεν κάνει «εκστρατεία παρενόχλησης στα σύνορα». Κάνει μια καλά οργανωμένη, μεθοδική, με διαδοχικά βήματα εκστρατεία κατά της θεοναζί, απαρτχάιντ βαρβαρότητας και των βάσεων του αμερικανικού ιμπεριαλισμού στη μέση Ανατολή (αν χρειαστεί και πιο πέρα). Μια αντεπίθεση σε βάθος εκατοντάδων χιλιομέτρων.

Οι θεοναζί δεν κατάφεραν να εμποδίσουν από 8 ως 20 πυραυλικές επιθέσεις εναντίον τους κάθε μέρα από 4.500 τετραγωνικά χιλιόμετρα λιβανέζικου εδάφους έχοντας απόλυτη αεροπορική υπεροχή με κάθε τρόπο επί 24 χρόνια. Μαζί με την centcom είναι αδύνατο να αντιμετωπίσουν δεκάδες εκτοξεύσεις πυραύλων (ακόμα και …. απ’ την έρημο!) και εκατοντάδες διαρκείς εκτοξεύσεις drones από μια έκταση 366 φορές μεγαλύτερη, από δεκάδες και εκατοντάδες σημεία / πλατφόρμες διάσπαρτες σ’ αυτήν.

Δεν χρειάζεται να είναι κανείς … σιίτης για να το καταλάβει!!!

Ιμπεριαλιστική ασφυξία 3: ευστοχία και τύφλα…

Δευτέρα 9 Μάρτη (00.46) >> Τι γίνεται όμως με το πανάκριβο και δύσκολο στην παραγωγή του (μόλις 8 πύραυλοι ανά μήνα…) «υπερόπλο» thaad; Θεωρητικά αυτά τα συστήματα είναι σε θέση να ανασχέσουν βαλλιστικούς πυραύλους, ακόμα και εκτός ατμόσφαιρας, πάντα σε αναλογία τουλάχιστον 2 προς 1.

Το βασικό τους πλεονέκτημα είναι η μεγάλη ως πολύ μεγάλη εμβέλεια των πανάκριβων σταθερών ραντάρ τους: για να έχει ελπίδες η ανάσχεση ενός βαλλιστικού πυραύλου πρέπει οι «αντιπύραυλοι» να τον «πετύχουν» όχι στο τελικό στάδιο, στην κάθοδό του, αλλά στη μέση χοντρικά της πορείας / τροχιάς του∙ δηλαδή πολλές δεκάδες ή και εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά απ’ τον στόχο του. Γι’ αυτό και στα thaad τα ραντάρ είναι το πιο κρίσιμο κομμάτι∙ τα υπερπολύτιμα μάτια.

Να λοιπόν τι συνέβη με δαύτα τις 4 – 5 πρώτες ημέρες της καλά σχεδιασμένης και υπολογισμένης ιρανικής αντεπίθεσης:

Τα thaad δεν μπόρεσαν να προστατέψουν ούτε τους εαυτούς τους! Καταστράφηκαν! Που σημαίνει ότι η «αεράμυνα» τόσο της θεοναζί επικράτειας όσο και των αμερικανικών βάσεων και λοιπών spots στις αραβικές πετροχούντες σχεδόν τυφλώθηκε! Λέμε «σχεδόν» επειδή υπάρχουν ακόμα τα λεγόμενα «ιπτάμενα ραντάρ». Μόνο που αυτά αφενός δεν μπορούν να πετούν συνέχεια, και αφετέρου το καθένα μπορεί να εποπτεύει ένα μόνο τμήμα του αέρα από κάτω του, ανάλογα με την τροχιά του.

Σε κάθε περίπτωση, μόλις την 4η ή την 5η μέρα της ιρανικής αντεπίθεσης, δηλαδή ως τις 4 Μάρτη, το μόνο που απέμεινε στους θεοναζί + σταυροφόρους ήταν / είναι τα μικρής εμβέλειας ραντάρ των (άχρηστων) patriot και τα ακόμα μικρότερης του θρυλικού “iron dome”. Δηλαδή; Σχεδόν ξεβράκωμα!

Μήπως υπερβάλλουμε; Δεν έχουν πάντα οι θεοναζί + ψοφιοκουναβικοί υπεροπλία στον αέρα, έστω με τα πολεμικά και βομβαρδιστικά αεροπλάνα τους; Πράγματι∙ αλλά με πολλούς αστερίσκους. Γιατί τα αεροπλάνα απαιτούν αεροδρόμια. Όχι μόνο για να προσγειώνονται και να απογειώνονται. Αλλά και για να «φορτώνουν». Κυρίως όμως για να συντηρούνται και να επισκευάζονται: όλα αυτά τα γκάτζετς, μετά από κάθε «έξοδο» χρειάζονται αρκετές ώρες συντήρησης, ελέγχου των συστημάτων τους, κλπ∙ που σημαίνει ειδικούς, ανειδίκευτους, μηχανήματα∙ εκείνο που λέγεται βάση.

Όταν λοιπόν κτυπιούνται αυτές οι βάσεις, όταν κτυπιούνται οι απόλυτα απαραίτητες υποδομές, τότε τα πολεμικά και τα βομβαρδιστικά είναι αναγκασμένα να οπισθοχωρήσουν, να χρησιμοποιήσουν βάσεις «εκτός εμβέλειας» των αντίπαλων πυραύλων – απομακρυνόμενα απ’ τους στόχους τους.

Αυτό είναι το δράμα με τα αεροπλανοφόρα. Ο us army έχει μεταφέρει ένα (το Abraham Linkoln) σε θέση που κανονικά θα έπρεπε να λειτουργεί ως πλωτό αεροδρόμιο / βάση σχετικά κοντά στην ιρανική επικράτεια. Όμως αυτά τα πλωτά μαμμούθ είναι πλέον εξαιρετικά ευάλωτα (πολύ περισσότερο απ’ τις χερσαίες βάσεις!) εξαιτίας της «ανάπτυξης» υπερχητικών και stealth αντι-πλοϊκών πυραύλων (χώρια οι τορπίλες και τα ηλεκτρικά / αθόρυβα υποβρύχια που επίσης διαθέτει η Τεχεράνη). Το έχουμε πει: ακόμα και μια κλήση 5 μοιρών, χωρίς άλλη ζημιά, αχρηστεύει ένα αεροπλανόφορο: κάπως έτσι τσακίστηκε να φύγει ο us army με τα δύο αεροπλανοφόρα του απ’ την υεμένη, με την ουρά στα σκέλια …

Έτσι ο «Αβραάμ» έχει αναγκαστεί να «παρκάρει» εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά απ’ την απόσταση που θα ήταν η «φυσιολογική» για να κάνουν τα πολεμικά του άνετα τις επιδρομές τους. Αυτό, με την σειρά του, δυσκολεύει τις συγκεκριμένες επιδρομές (χρειάζεται οπωσδήποτε εναέριος ανεφοδιασμός για να πάνε και να έρθουν∙ αλλά τα ιπτάμενα βυτία θεωρούνται ευάλωτα επειδή πετούν αργά και εντοπίζονται εύκολα απ’ τα ραντάρ…)

Εν τέλει: στο βαθμό που μπορούν ακόμα να συντηρούν και να επισκευάζουν τα πολεμικά και τα βομβαρδιστικά τους, οι θεοναζί + ψοφιοκουναβικοί μπορούν πράγματι να συνεχίσουν τους βομβαρδισμούς. Στο βαθμό, όμως, που η αεράμυνά τους «χάνει» διαρκώς και στο βαθμό που έχουν τυφλωθεί, ζορίζονται όλο και περισσότερο αποτυγχάνοντας∙ έχοντας μπροστά τους το σοβαρό ενδεχόμενο ότι στη σταδιακή, μεθοδική τακτική της η Τεχεράνη (και η τριπλή συμμαχία) δεν έχει χρησιμοποιήσει ακόμα τα πιο αναβαθμισμένα μέσα της εναντίον τους.

Σ’ αυτές τις συνθήκες η επιμελητειακή υποστήριξη στα μετόπισθεν αποκτάει ακόμα μεγαλύτερη σημασία – για τον θεοναζί / δυτικό ιμπεριαλισμό.

Ας πούμε: η νότια κύπρος… Ή και το ελλαδιστάν…

Ο αδυσώπητος νόμος της βαρύτητας

Δευτέρα 2 Φλεβάρη (00.07) >> Χτυπιέται σαν το αγκιστρωμένο ψάρι: το ψοφιοκουναβιστάν, στριμωγμένο απ’ όλες τις μεριές, προσπαθεί να «αποδράσει» (προς κάποιο μεγαλείο) επιδεινώνοντας το στρίμωγμά του. Οι «φάκελοι Epstein» θα διαλύσουν ότι έχει απομείνει ως «κύρος» (όχι μόνο δικό του!!!) μέσα σε μια θάλασσα φρίκης και σιχαμάρας: δυο χιλιάδες (2.000) video… εκατόν ογδόντα χιλιάδες (180.000) φωτογραφίες… δεκάδες χιλιάδες mail, καταθέσεις μαρτύρων, καταθέσεις θυμάτων του high κυκλώματος σωματεμπόρων… Και πάμπολλα ονόματα πελατών του σωματέμπορου, απ’ την βιτσιόζα “υψηλή κοινωνία” φυσικά…

Οι εκτός ηπα funs του ψόφιου κουναβιού (υπάρχουν ακόμα;) μπορεί να βλέπουν «σχέδιο», και μάλιστα μεγαλοφυές… Αλλά δεν υπάρχει τέτοιο∙ εκτός αν τα λίγο πολύ πανικόβλητα «κτυπήματα» μπορούν να θεωρηθούν σχέδιο.

Από κάτω αποσπάσματα από ένα ρεαλιστικό αμερικάνικο οικονομικό site:

Το καθεστώς του δολαρίου ως αποθεματικού είναι ένα υπερβολικό προνόμιο. Μειώνει το κόστος δανεισμού μας, διευρύνει τα δημοσιονομικά μας περιθώρια και μας επιτρέπει να εξάγουμε ρίσκο και να εισάγουμε αγαθά με μοναδικά ευνοϊκούς όρους. Αλλά τα προνόμια δεν είναι δικαιώματα. Είναι υπό όρους. Και συνοδεύονται από ευθύνες. Ένα αποθεματικό νόμισμα πρέπει να πληροί τρεις προϋποθέσεις. Ρευστότητα, σταθερότητα και ουδετερότητα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες παρείχαν πάντα τις δύο πρώτες. Η τρίτη θεωρούνταν δεδομένη. Δεν θεωρείται πια.

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Greenland calls Louisiana

Δευτέρα 19 Γενάρη (00.09) >> Μην ταραχτείτε: αυτά τα real estate ήθη, του είδους «Πόσο κάνει ρε αυτό το οικόπεδο; Στο αγοράζω!» έχουν προϊστορία. Αυτό δεν είναι ούτε ευχάριστο ούτε λυτρωτικό.

Η προϊστορία ανάγεται στις εποχές της πρωτοκοσμικής αποικιοκρατίας: «κενές» (καμμία σχέση!) εκτάσεις που άλλαζαν χέρια μεταξύ αποικιοκρατών. Το τωρινό sequel εγγράφεται σ’ ένα διαφορετικό ιμπεριαλιστικό κόσμο: ο πλανήτης είναι crowded, δεν υπάρχουν «κενές εκτάσεις» και περιοχές χωρίς κατοχυρωμένη ιδιοκτησία (εκτός απ’ τα βάθη των ωκεανών). Αυτό κάνει την ψοφιοκουναβική «απόκτηση», κατάκτηση, κατάληψη, πείτε το όπως θέλετε, της Γροιλανδίας δηλητηριώδη. Και με κανέναν τρόπο smooth, όπως ήταν για παράδειγμα η «απόκτηση μέσω αγοράς» της Luisiana.

Ουπς!!! Τι σχέση έχει η Luisiana; Χμμμ… Μπορεί και να έχει!

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Χώμα και αίμα: δεν είναι οι μηχανές (: τα τρακτέρ) που παράγουν την αξία!

Δευτέρα 12 Γενάρη (00.04) >> Πριν κανά μήνα, με αφορμή τις κινητοποιήσεις των αγροτών / αγροαφεντικών, αναρωτηθήκαμε «που είναι οι εργάτες γης;»… Στις 17 Δεκέμβρη 2025 η καθεστωτική «καθημερινή» είχε μια ένδειξη, αν και με μάλλον παραπλανητικό τίτλο:

… Λίγες ώρες αργότερα οι αστυνομικοί εντόπισαν 44 ανθρώπους σε μια αποθήκη με τσίγκινη στέγη, μισή ώρα περπάτημα από το Νεοχώρι Μεσολογγίου. Παρότι τα πιο κοντινά σπίτια απέχουν περίπου 2,5 χιλιόμετρα και οι πεδιάδες ολόγυρα επιτρέπουν στο βλέμμα να ταξιδεύει ανεμπόδιστα, οι εργάτες γης μετρούσαν ήδη ένα μήνα διαμονής εκεί, υπό άθλιες συνθήκες… Κάποιοι μετρούσαν ήδη ένα χρόνο στη χώρα, εργαζόμενοι προηγουμένως στη συγκομιδή πορτοκαλιών στη Σκάλα Λακωνίας. Σύμφωνα με όσα κατήγγειλαν, το κύκλωμα που τους είχε φέρει τους υποχρέωνε να εργάζονται δέκα ώρες καθημερινά και παρακρατούσε τα ταξιδιωτικά τους έγγραφα και το ημερομίσθιό τους υπό το πρόσχημα ότι έπρεπε να ξεχρεώσουν τα έξοδα διακίνησής τους…

… Τον περασμένο Οκτώβριο εξαρθρώθηκε … ένα κύκλωμα με παρόμοια δράση… Σε αυτή την υπόθεση κάποιοι από τους εργάτες γης που απασχολούνταν στην Τρίπολη, στοιβάζονταν σε μια αποθήκη δίχως τουαλέτα και τοποθετούσαν να στρώματά τους πάνω σε κλούβες συγκομιδής οπωροκηπευτικών για να κοιμηθούν. Υπήρχε μόνο μια λειτουργική βρύση στον χώρο για να καλύψει τις ανάγκες 26 ανθρώπων….

… Στα μέσα Νοεμβρίου εκδικάστηκε στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Αθηνών άλλη υπόθεση εμπορίας ανθρώπων με θύματα και πάλι Νεπαλέζους. Δυο συμπατριώτες τους κρίθηκαν ένοχοι… Ένα εκ των θυμάτων είχε καταγγείλει και την εμπλοκή Ελλήνων στην υπόθεση, υποδεικνύοντας και συγκεκριμένη εταιρεία στην περιοχή της Αχαϊας… Παράλληλα .. αναγνωρίστηκε από το ίδιο θύμα και ένας υπάλληλος της εταιρείας που μετέφερε τους εργάτες σε θερμοκήπια με φράουλες. Ωστόσο, στη δικογραφία που σχηματίστηκε, τοποθετήθηκαν στο κάδρο των δραστών κυρίως αλλοδαποί. ΟΙ δύο Έλληνες που αναφέρονται στα σχετικά έγγραφα ως κατηγορούμενοι, ένας εξ αυτών γνωστός με το ψευδώνυμο «Δράκος», δεν ταυτοποιήθηκαν…

Μεσολόγγι… Τρίπολη… Λακωνία… Αχαϊα… Ηλεία… Είναι αυτή η εργοδοτική τακτική απ’ την μεριά των αναξιοπαθούντων εντόπιων αγρο-αφεντικών καθολική, «καθ’ άπασαν την επικράτειαν»; Ή αυτά ισχύουν μόνο στην «παλιά ελλάδα»;

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Τα απόνερα μιας ήττας 2

Δευτέρα 22 Δεκέμβρη (00.17) >> Γιατί, λοιπόν, ήταν λαθεμένη η εκτίμησή μας στα ‘90s για την «ιστορική σοφία» του γερμανικού κράτους / κεφάλαιου; Γιατί ακόμα και το 2022 ή το 2023 δεν ήταν λίγοι εκείνοι που απορούσαν «μα τι σκατά επιλογές έχουν κάνει οι γερμανοί βιομήχανοι και κόβουν τις φλέβες τους» (το φτηνό ρωσικό αέριο), ε;

Την δεκαετία του 1990 δεν κάναμε λάθος… Αλλά απ’ τα μέσα της δεκαετίας του ‘00s και με όλο και πιο έντονους ρυθμούς μετά την χρηματοπιστωτική κατάρρευση / κρίση στο τέλος εκείνης της δεκατίας (κρίση της οποίας το κέντρο βρισκόταν στον αμερικανικό χρηματοπιστωτισμό) κάποια βασικά στη σύνθεση του καπιταλισμού στη γερμανία άρχισαν να αλλάζουν. Με τις γερμανικές τράπεζες να ζορίζονται (όπως, άλλωστε, το σύνολο του τραπεζικού τομέα της ευρωζώνης) αυτές οι αλλαγές ήταν αμοιβαία ωφέλιμες: το συσσωρευμένο, αδέσποτο «συγκεντρωμένο χρήμα σε δολάρια» βρήκε στη γερμανική βιομηχανία «πεδίο επενδύσεων» σε πραγματική παραγωγή, παραγωγή εμπορευμάτων. Κι απ’ την μεριά τους οι γερμανικές βιομηχανίες βρήκαν «φρέσκια» χρηματοδότηση απ’ την άλλη μεριά του Ατλαντικού.

Ένας ενδεικτικός πίνακας αυτής της εξέλιξης είναι αυτός:

To 2023 οι «άμεσες επενδύσεις» σε δολάρια στη γερμανική βιομηχανία είχαν σχεδόν διπλασιαστεί σε σχέση με το 2005.

Όχι «γενικά» στη γερμανική βιομηχανία! Ειδικά. Και από «επενδυτικά ταμεία» (μπορείτε να το πείτε και «ξέπλυμα μαύρου χρήματος»….) με βαριά ονόματα:

Εν τέλει το 2023 η κατάσταση για τις  μεγαλύτερες (χρηματιστηριακά) γερμανικές εταιρείες (o DAX είναι ο χρηματιστηριακός δείκτης “blue chip” που αφορά τις 40 μεγαλύτερες στο χρηματιστήριο της Φραγκφούρτης) ήταν αυτή:

Στους 20 «μεγαλύτερους επενδυτές» οι 10 ήταν «αμερικάνοι», με τις γνωστές blackrock και vanguard στην κορυφή… «Γερμανοί» ήταν μόνο 4, ενώ μόλις στη 19η θέση υπήρχε ένας «κινέζος».

Οι συγκεκριμένοι μέτοχοι δεν είναι «πλειοψηφίας». Δεν είναι ιδιοκτήτες των εταιρειών. Αλλά τα τρισεκατομμύρια των (υποτιμούμενων) δολαρίων που διαχειρίζονται έχουν στρατηγική σημασία για το «γερμανικό κεφάλαιο».

Αυτά δεν είναι ούτε παράξενα ούτε .. συνωμοτικά. Έχουν όμως συνέπειες, ειδικά όταν οξύνεται ο παγκόσμιος ενδοκαπιταλιστικός ανταγωνισμός – όπως μετά το 2022: ακόμα κι αν τα γερμανικά αφεντικά της βιομηχανίας θα προτιμούσαν σαφώς το φτηνό και διαρκούς ροής ρωσικό φυσικό αέριο, οι «πολιτικοί εκπρόσωποί» τους, οι πολιτικές τους βιτρίνες, δεν θα μπορούσαν παρά είτε να το βουλώσουν όταν ο νυσταλέος Jo ανακοίνωνε ότι «ρωσικό φυσικό αέριο τέλος!» είτε ακόμα και να χαρούν – αυτό το τελευταίο αφορά σίγουρα τις φαιοπράσινες, αγορασμένες έτσι κι αλλιώς μπιρ παρά.

Γιατί; Επειδή σ’ αυτόν τον οξυμένο παγκόσμιο ενδοκαπιταλιστικό ανταγωνισμό «τα βουνά δολαρίων» δεν ήταν πια μόνο … επενδύσεις-με-σκοπό-την-πραγματική-αξιοποίησή τους. Έγιναν καθοδήγηση! Η προοπτική ενός «φιλικού» πλιάτσικου στη ρωσική επικράτεια (που θα διαλυόταν…) ήταν αναμφίβολα ιδιαίτερα ελκυστική. Αν γινόταν… (Αλλά δεν έγινε…)

Και ύστερα όχι «απλή, ‘φιλική’ καθοδήγηση»! Ενόσω είχε ήδη αποφασιστεί ο «έλεγχος» των γερμανικών βιομηχανιών επί γερμανικού εδάφους (πριν καν αυτήν καθ’ αυτήν την ρωσική εισβολή: ο πόλεμος κατά της φτηνής ενεργειακής τροφοδοσίας τους είχε ξεκινήσει απ’ την πρώτη θητεία του ψόφιου κουναβιού, με τις «κυρώσεις» κατά των κατασκευαστών του nord stream 2…) και ένα μήνα πριν πέσουν οι «τίτλοι τέλους», στις 16 Αυγούστου του 2022 το γκουβέρνο του νυσταλέου Jo πέρασε τον ψευδεπίγραφο «inflation reduction act» που (δήθεν στο όνομα της ‘προστασίας του κλίματος’) επιδοτούσε γενναία την μετακόμιση ευρωπαϊκών βιομηχανιών (και οπωσδήποτε γερμανικών…) σε αμερικανικό έδαφος! Προνοητικό το Joνυσταλεάν: στις 26 Σεπτέμβρη του 2022 (πρώτη επέτειος των εκλογών, ανατίναξη των αγωγών…) οι γερμανοί βιομήχανοι βρέθηκαν με το μαχαίρι στο λαιμό…

Ο αμερικανικός νόμος του 2022 δεν κάρπισε αμέσως. Αλλά οι στόχοι του ήταν σαφείς. Στις 30 Νοέμβρη του 2022 για παράδειγμα, ο Μικρός Δούκας του Λίγηρα βρισκόταν στις ηπα. Και εκδήλωσε την δυσφορία του γι’ αυτόν:

Όλοι οι πλιατσικολόγοι περίμεναν το καλοκαίρι του 2023. Την θρυλική ουκρανική αντεπίθεση, οργανωμένη και εξοπλισμένη απ’ το νατο, που θα έφερνε τον ουκρανικό στρατό στη θάλασσα του Azov κάνοντας φύλλα και φτερά τον ρωσικό στρατό, και τα λοιπά και τα λοιπά.

Φευ – όνειρο ήταν και χάθηκε.

Σ’ εκείνο το χρονικό σημείο, μέσα του 2023 και μετά, παρά τις περί του αντίθετου φανφάρες, ήταν σαφές (εκεί που έπρεπε να είναι…) ότι η «απεξάρτηση της γερμανικής βιομηχανίας απ’ το φτηνό φυσικό αέριο» δεν θα οδηγούσε στην … άνθισή της. Τα «μεγάλα ονόματα» των γερμανικών αφεντικών θα έπρεπε να μετακομίσουν: είτε προς τις ηπα του «inflation reduction act», είτε προς την κίνα. Τα περισσότερα προτίμησαν την πρώτη εκδοχή∙ κάποια (και) την δεύτερη.

Αλλά, φυσικά, οι χιλιάδες εργολαβικές και υπεργολαβικές επιχειρήσεις των «μεγάλων ονομάτων» επί γερμανικού εδάφους βρέθηκαν στο κενό. Το αποτέλεσμα ήταν και είναι όντως εντυπωσιακό:

Να ένας ενδεικτικός πίνακας:

Υποστηρίζουμε λοιπόν ότι ο παράγοντας που έφερε τα γερμανικά αφεντικά (και τις πολιτικές βιτρίνες τους, φτάνοντας ως τον τωρινό τσουραμαδηΜέρτς) «ώμο με ώμο» με την παρακμιακή Ουάσιγκτον ήταν η χρηματοδοτική έφοδος των αμερικανικών funds στον γερμανικό δευτερογενή;

Όχι μόνο.

Οπωσδήποτε έχει ξεχαστεί και σίγουρα δεν μνημονεύεται σαν κάτι σημαντικό. Όμως η μακρόβια πρωθ. Merkel συστηματικά προσπάθησε να «πείσει» τις γερμανικές αυτοκινητοβιομηχανίες να εγκαταλείψουν σταδιακά μεν αλλά γρήγορα τους κινητήρες εσωτερικής καύσης και να περάσουν στην ηλεκτροκίνηση. Η αιτία ήταν βέβαια η tesla. Αλλά και ο τεχνολογικός συντηρητισμός των ceo των μεγάλων αυτοκινητοβιομηχανιών, που καθώς ήταν σίγουροι για την παγκόσμια υπεροχή της ποιότητάς τους (μιας ποιότητας ατσαλιού και άνθρακα σχεδόν ενός αιώνα) έβλεπαν επί χρόνια τα ηλεκτροκινούμενα ως μειωμένης απόδοσης και αξίας, «οχήματα για περιορισμένη κίνηση στις πόλεις» και μόνο. Περίπου σαν πατίνια…

Γύρω στο 2018 ή 2019 η Merkel άρχισε να χάνει την υπομονή της.

Το κράτος προσπαθεί να συνετίσει τμήματα του κεφαλαίου; Ακούγεται παράδοξο αλλά δεν είναι. Ούτε καν πρωτότυπο.

Ήταν ωστόσο αργά. O Wan Gang, γερμανοεκπαιδευμένος μηχανικός, δούλευε στην γερμανική audi από το 1991 ως επικεφαλής του τμήματος τεχνολογικής έρευνας και εφαρμογών… Έφυγε για την κίνα το 2000 μ’ ένα ντοσιέ γεμάτο ιδέες για τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα, όχι μόνο από τεχνολογική αλλά και από οικονομική και πολιτική άποψη: δεν μπορούμε να ανταγωνιστούμε διεθνώς στους κινητήρες εσωτερικής καύσης ήταν η (σωστή…) άποψή του∙ πρέπει να κάνουμε ένα τεχνολογικό άλμα. Το κινεζικό κράτος δεν τον προσπέρασε (το 2000) ως ονειροπόλο. Τον έκανε επικεφαλής του «προγράμματος 863» για την συνολική «οικονομία» της ηλεκτροκίνησης∙ το 2002 πρόεδρο του πολυτεχνείου στο Tongji. Και το 2007 υπουργό τεχνολογίας και επιστημών. Ήταν τόσο έντονη η συγκέντρωση του κινεζικού κράτους στην τεχνολογία της ηλεκτροκίνησης ώστε ο Gang έγινε ο πρώτος υπουργός που δεν ήταν μέλος του κομμουνιστικού κόμματος! (Θεωρείται ο πατέρας της κινέζικης βιομηχανίας ηλεκτρικών οχημάτων. Μετά την συνταξιοδότησή του το 2017 ασχολείται με το υδρογόνο…).

Έτσι όταν το γερμανικό κράτος εκπροσωπούμενο απ’ την Merkel τραβούσε τα αυτιά των ceo των γερμανικών αυτοκινητοβιομηχανιών για την μυωπία τους, στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 2010, η τεχνολογική εμπορική «πλημμύρα του Πεκίνου» είχε ήδη σκάσει στο Βερολίνο. Και όχι μόνο. Όχι μόνο εκεί, όχι μόνο στις αυτοκινητοβιομηχανίες.

Μ’ αυτά τα δεδομένα, μπροστά σε κάτι που δεν είχαν διανοηθεί πως θα μπορούσε να (τους) συμβεί και για το οποίο δεν υπήρχε κανένα ιστορικό προηγούμενο, τα αφεντικά της γερμανικής βιομηχανίας (γενικά) είχαν (θεωρητικά…) δύο επιλογές. Είτε να γίνουν μεσοπρόθεσμα μια επαρχία του κινεζικού καπιταλισμού∙ είτε να «καταφύγουν» μεταφορικά ή/και κυριολεκτικά στην προστασία της Ουάσιγκτον ελπίζοντας πως όσο αυτή έχει την (στρατιωτική) υπεροχή παρακμάζοντας οικονομικά, αφενός θα καταφέρουν να ανασχέσουν σε κάποιο βαθμό το κινεζικό κεφάλαιο / την κινέζικη τεχνολογία, αφετέρου (μέσω της διάλυσης της ρωσίας…) θα προικοδοτηθούν με πρώτες ύλες… (- Είστε πιστός υπηρέτης των ηπα; – Ναι, όταν πεθάνει ελπίζω να μου αφήσει κάτι τις… για να θυμηθούμε τον γιγάντιο Altan…)

Κι έτσι φτάσαμε σ’ αυτήν την απελπισμένη προτεσταντική εκδοχή της αυτοθυσίας, την οποία εκπροσωπεί ο τσουρομαδηΜερτς. Όχι μόνο την ζητούμενη αυτοθυσία των γερμανών υπηκόων… Αλλά ακόμα και την μισοαυτοκτονία του ίδιου του γερμανικού κράτους: η «ιδέα» του τσουρομαδηΜερτς ήδη απ’ το καλοκαίρι του 2025 να κατασχεθούν τα «παγωμένα» ρωσικά assets ως «κάλυψη» για ισόποσο «δάνειο» στο φασιστοΚίεβο με (αποκλειστικό) σκοπό να αγοράσει ευρωπαϊκά (και, κυρίως, γερμανικά) όπλα για να σταματήσει την … ρωσική απειλή, έχει γίνει ήδη stand up comedy. Αλλά μελετιέται και θα μελετηθεί σαν το απόλυτο άλμα στο κενό…

Γιατί; Επειδή ο ρωσικός στρατός θα ξαναμπεί στο Βερολίνο; Όχι βέβαια. Επειδή το make america great again σημαίνει για τους ιστορικούς συμμάχους της Ουάσιγκτον (ποιος δεν το έχει καταλάβει;): πρώτα θα κάνετε την america great again με δικά σας έξοδα – και μετά βλέπουμε για εσάς!

Το ονομάσαμε έγκαιρα «κανιβαλισμό μεταξύ των ηττημένων» στο ουκρανικό πεδίο μάχης. Εκεί το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό… (Κι αν κάτι αθερίνες σαν αυτές στα μέρη μας ξελιγωμένες με την κυρία τάδεOil νομίζουν ότι θα την γλυτώσουν κάνουν λάθος. Αλλά ξέρουν: οι μαλάκες υπήκοοι θα την πληρώσουν – για την πατρίδα οι μ…)

EU land (το «αγροτικό πρόβλημα») 1

Δευτέρα 15 Δεκέμβρη (00.25) >> Πρώτο και σημαντικότερο (για εμάς): πού είναι οι εργάτες γης των ελληνικών χωραφιών και κοπαδιών; Είναι ανύπαρκτοι – και τώρα και πάντα. Τα τρακτέρ που κλείνουν τους δρόμους είναι ασφαλώς «κεφάλαιο». Οι ιδιοκτήτες τους είναι τα αφεντικά∙ οι εργάτες γης πού βρίσκονται σ’ αυτήν την (και τωρινή) αντιπαράθεση; Τί γνώση και τί γνώμη έχουν; (Δεν έχει σημασία!! Ε;;)

Αυτό δεν σημαίνει ότι τα αφεντικά της γεωργικής και κτηνοτροφικής παραγωγής δεν έχουν προβλήματα! Έχουν και παραέχουν. Μοιάζει ωστόσο αφόρητος επαρχιωτισμός ότι σε μια ιστορική συγκυρία που γίνονται κινητοποιήσεις παρόμοιων αγροκτηνοτροφικών αφεντικών στην ισπανία, στη γαλλία και στην ολλανδία (το λιγότερο) τα ντόπια αγροκτηνοτροφικά αφεντικά δεν δείχνουν να καταλαβαίνουν ότι μεγάλο μέρος των προβλημάτων τους έχει πολύ πλατύτερη καταγωγή και προέλευση απ’ αυτές καθ’ αυτές τις «επιδοτήσεις της ε.ε.» και τον «οπεκεπε»… Ή, αν το καταλαβαίνουν (σίγουρα θα υπάρχουν κάποια περισσότερο ενημερωμένα) δεν μπορούν να ξεμπλέξουν το κουβάρι και να διατυπώσουν κάποιο σοβαρό αντι-σχέδιο.

Εκείνο που συμβαίνει, και τέμνει διαγώνια ακόμα και το ζήτημα των «επιδοτήσεων» και του «οπεκεπε» είναι ότι βρίσκεται σε αργή μεν αλλά σταθερή εξέλιξη ένας προσανατολισμός (δεν τον ονομάζουμε «σχέδιο» αν και έχει πολλά στοιχεία σχεδιασμού) ριζικής αναδιάρθρωσης της παραγωγής τροφίμων (ή πρώτων υλών για τρόφιμα) στην ε.ε. (και ίσως όχι μόνον εκεί…). Άρα ριζικής καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης της γεωργίας και της κτηνοτροφίας.

Μπορεί να ξεδιπλώσει κάποιος το κουβάρι ξεκινώντας … απ’ το «σκάνδαλο του οπεκεπε». Όπως είναι γνωστό (;) η ΚΑΠ (κοινή αγροτική πολιτική) της ε.ε. εφευρέθηκε αφενός για να διατηρήσει εντός ε.ε. κάποια «αυτάρκεια» στην παραγωγή βασικών τροφίμων, αφετέρου για να κρατήσει σε ικανοποιητικό επίπεδο τα εισοδήματα γεωργών και κτηνοτρόφων χωρίς να εκτοξευτούν οι τιμές των τροφίμων (βασικό «έξοδο» της αναπαραγωγής της εργατικής δύναμης).

Για δεκατίες ο προϋπολογισμός της ε.ε. φαινόταν να επιδοτεί την παραγωγή∙ ωστόσο πίσω απ’ αυτό επεδίωκε να ρυθμίσει την παραγωγή. Στην αργκώ των οικονομολόγων «ρύθμιση» σημαίνει «σταθεροποίηση», πριν απ’ όλα των τιμών. Κατ’ αυτόν τον τρόπο η επιδότηση της παραγωγής, ενώ σε δύσκολες σοδιές κρατούσε σε ανεκτά επίπεδα τα έσοδα των παραγωγών, σε καλές σοδιές οδηγούσε σε οργανωμένη καταστροφή κεφαλαίου (αγροτικής παραγωγής) έτσι ώστε να μην μπει στην αγορά ρίχνοντας τις τιμές: όλο και κάποιοι θα θυμούνται στα μέρη μας τις οργανωμένες (και επιδοτούμενες) χωματερές πορτοκαλιών…

Ενώ τέτοια μεθοδική καταστροφή κεφαλαίου είναι μια τυπική καπιταλιστική λειτουργία, δεν φαινόταν να προκαλεί αντιρρήσεις απ’ τα αφεντικά του αγροκτηνοτροφικού τομέα. Γιατί θα έπρεπε να διαμαρτύρονται; Ήταν αρκετό να δηλώνουν κατά βούληση τεράστια παραγωγή (κατ’ εξοχήν σπορ στα μέρη μας, αλλά και αλλού στον ευρωπαϊκό νότο…) ώστε να πληρώνονται ανάλογα. Το πρόβλημα άρχισε να δημιουργείται στους προϋπολογισμούς της ε.ε.: όχι σαν λογιστικό αλλά σαν πολιτικό πρόβλημα.

Γύρω στο 2007 (ζητάμε συγγνώμη αν η χρονολογία δεν είναι ακριβής) οι «ειδικοί αγροτικής πολιτικής» στην ε.ε. άρχισαν να το ξανασκέφτονται και να εφαρμόζουν σταδιακά μια ριζική αλλαγή στον προσανατολισμό της «στήριξης του αγροτικού εισοδήματος». Αντί για επιδότηση της παραγωγής άρχισε η πορεία προς την επιδότηση της έκτασης στην οποία γίνεται (ή θα μπορούσε να γίνει) αυτή η παραγωγή – άσχετα, εν τέλει, με το αν τέτοια παραγωγή όντως υπάρχει!

«Δεν επιδοτώ την ελαιοπαραγωγή – επιδοτώ την έκταση του ελαιώνα…» «Δεν επιδοτώ την παραγωγή γάλακτος ή κρέατος – επιδοτώ την έκταση των βοσκοτόπων…». Από πρώτη ματιά φαίνεται παράλογο, ακόμα και για γραφειοκράτες των Βρυξελών. Είναι σα να επιδοτεί κάποιο κράτος την αγορά ηλεκτρικού αυτοκινήτου με κριτήριο το πλάτος του δρόμου που θα παρκάρει έξω απ’ το σπίτι∙ ή την έκταση του υπόγειου πάρκινγκ!

Αλλά αυτός ο παραλογισμός ήταν μόνο επιφανειακός. Υπήρχε (και συνεχίζει να υπάρχει) μια ατσάλινη λογική από πίσω, η λογική της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης του αγροκτηνοτροφικού τομέα (στην ε.ε. οπωσδήποτε).