Tag: ιδεολογία

Ο υποκειμενικός παράγοντας (οι πιστοί που δεν γουστάρουν το χακί…)

Δευτέρα 30 Μάρτη >> Αν το ψοφιοκουναβιστάν έχει ένα σοβαρό πρόβλημα στο εσωτερικό του στρατού του, το θεοναζί, απαρτχάιντ καθεστώς έχει δέκα.

Οι δραματικές προειδοποιήσεις του επιτελείου (φωτο στην αρχή) μπορεί να είναι κάπως υπερβολικές. Αλλά το πρόβλημα είναι παραπάνω από πραγματικό: το θεοναζί, απαρτχάιντ καθεστώς έχει μεγάλο φασιστικό πλεόνασμα, αλλά σοβαρό έλλειμμα σε κεφάλια που θα έπεφταν σε πραγματικές μάχες. Το φασισταριό των εποίκων, ειδικά στη Δυτική Όχθη, απολαμβάνει να επιτίθεται σε άοπλους Παλαιστίνιους, έχοντας μαζί του τον στρατό και την στρατοαστυνομία∙ αλλά σε γενικές γραμμές θέλει δολοφονικές «εκδρομές», όχι να «θυσιαστεί»…

H «λύση της λειψανδρίας» εστιάζει τα τελευταία χρόνια στους Haredi, τους πιο συντηρητικούς μεταξύ των εβραίων, που με νόμο του καθεστώτος εξαιρούνται (από το 1948…) απ’ την υποχρεωτική για τους υπόλοιπους θητεία / εφεδρεία: ασχολούνται με την μελέτη των γραφών, και επιπλέον δεν τους αρέσει η κοινωνικότητα έξω απ’ τις κοινότητές τους. Και επιδοτούνται για την θρησκευτική αφοσίωσή τους ώστε να μην χρειάζεται να δουλεύουν…

To 1948 που εξαιρέθηκαν απ’ τον στρατό ήταν λίγοι, μόλις το 1% του τότε κατοχικού πληθυσμού. Τώρα έχουν φτάσει στο 17%, γύρω στο 1,5 εκατομμύριο. Οι μισοί είναι κάτω των 16 χρόνων. «Λείπουν» άρα κάμποσες χιλιάδες ζευγάρια αρβύλες απ’ τον θεοναζί στρατό. Κι αυτός είναι ο λόγος που κατά περιόδους, ειδικά μετά την εκκίνηση της πιο πρόσφατης σφαγής στη Γάζα και τις απώλειες του idf εκεί (όχι μόνο από νεκρούς και τραυματίες, αλλά και από «ψυχολογικά προβλήματα»), επανέρχεται τακτικά το ζήτημα της κατάργησης της εξαίρεσής τους.

Τι λένε οι ίδιοι;

Χμμμμμμ Δεν φαίνεται να διατίθενται:

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Ω!!

Δευτέρα 30 Μάρτη (00.04) >> Αυτό που το ψόφιο κουνάβι παρουσιάζει ως «διαπραγμάτευση με την Τεχεράνη» (του είδους που του αρέσει να χρησιμοποιεί σαν προπέτασμα καπνού…) δεν ήταν τίποτα άλλο από ανταλλαγή τηλεγραφημάτων συνθηκολόγησης. Ειδικά τα αμερικανικά «15 σημεία» ανήκουν στην μεγάλη ψοφιοκουναβική σχολή σημειολογίας (πάνω σε χαρτί τουαλέτας): θυμάστε τα «25 σημεία» του «σχεδίου ειρήνης στην ουκρανία», που μετά έγιναν 20, 15 και τελικά κάπου, κάπως χάθηκαν; Ε, τα 15 είναι μια ακόμα version.

Απ’ την μεριά της Τεχεράνης έχει ενδιαφέρον (για εμάς) ότι ακολουθείται η μεθοδολογία της Μόσχας: ή όλα ή συνεχίζουμε! Η Μόσχα μπορεί να το υλοποιήσει αυτό το «συνεχίζουμε», κι αυτό άλλωστε κάνει. Η Τεχεράνη;

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Mind the gap…

Δευτέρα 16 Μάρτη (00.13) >> Το κάνουν από άγνοια; Το κάνουν από ανοησία; Όπως και να έχει δεν θα έπρεπε να είναι καν και καν ζήτημα!

Ποιο; Με αφορμή την δολοφονία του Χαμενεϊ (του γηραιότερου), την στάση του να μην μπει σε μπούνκερ και την γενική στάση των ιρανών, πολλοί (και μάλιστα φιλικά διακείμενοι στην Τεχεράνη) συνδέουν τον «μάρτυρα» με τον σιιτισμό.

Τίποτα πιο λαθεμένο. Κατ’ αρχήν η γκαλερί αγίων, οσίων και λοιπά του χριστιανισμού είναι γεμάτη «μάρτυρες». Δεύτερον, χωρίς την χρήση αυτής της λέξης αλλά με το ίδιο νόημα, χιλιάδες κομμουνιστές και αναρχικοί έχουν δείξει ιστορικά την ίδια γενναιότητα: τους βασάνισαν, τους σκότωσαν, επειδή δεν πρόδωσαν τις πεποιθήσεις τους.

Δεν υπάρχει τίποτα ειδικά θρησκευτικό στη στάση ανθρώπων που όχι μόνο είναι σίγουροι, παθιασμένοι με κάποιον υψηλό σκοπό, αλλά επιπλέον, ανήκοντας σε μεγάλες ή πολύ μεγάλες κοινότητες ξέρουν ότι ο δικός τους θάνατος δεν θα κλείσει τον δρόμο προς αυτόν τον υψηλό σκοπό, και ότι οι ζωντανοί θα τους θυμούνται ακριβώς επειδή δεν μετάνιωσαν και δεν πισωπάτησαν από φόβο.

Ειδικά τα αντιαποικιακά, απελευθερωτικά κινήματα, όποια ιδεολογία κι αν ήταν κυρίαρχη στις γραμμές τους, είναι γεμάτα «μάρτυρες» – αν κάποιος θέλει να χρησιμοποιήσει αυτόν τον χαρακτηρισμό. Προς τι, λοιπόν, η ταύτιση του «μαρτυρίου» με τον σιιτισμό;

Θα μπορούσε κάποιος να μιλήσει για αλτρουϊσμό. Είναι ντεμοντέ έννοια και πράξη, αλλά δεν εμπίπτει σε κανένα ιερό βιβλίο. Το να υπερέχει στις συνειδήσεις το κοινό απέναντι στο ατομικό θεωρείται εξωπραγματικό σε κοινωνίες ποτισμένες απ’ τον νεοφιλελευθερισμό, σε κοινωνίες όπου τα άτομα είναι Εγώ-Κεφάλαια. Όμως ακόμα και σ’ αυτές μιλάμε για μόλις 2 ή 3 πρόσφατες γενιές.

Δεν μπορεί κάποιος να διακρίνει στην ιρανική κοινωνία ποιος είναι σιίτης και ποιος είναι πιστός του ζωροαστρισμού. Για 2 αιώνες, τον 6ο και τον 7ο μ.Χ., ο ζωροαστρισμός ήταν η επίσημη (και μαζική) θρησκεία σ’ όλη την περιοχή που τώρα λέγεται ιράν, και ακόμα πιο πέρα. Αυτό άλλαξε με την επέκταση του ισλάμ. Αλλά ακόμα και σήμερα όχι λιγότεροι από 30.000 ιρανοί και ιρανές έχουν ως «προφήτη» τους τον Ζαρατούστρα. Μήπως αυτοί κι αυτές, που από «θρησκευτική» άποψη μορφοποιούν την πολιτισμική αρχαιότητα του ιράν, θα γίνονταν προδότες αν ζορίζονταν, επειδή δεν είναι σιιίτες;

Όχι, δεν είναι… «μουλάς»… Είναι απεικόνιση του Ζαρατούστρα. Ο Ζωροαστρισμός είναι η αρχαιότερη μονοθεϊστική πίστη δυτικά του εξηκοστού μεσημβρινού. Ο ιστορικός ιουδαϊσμός «δανείστηκε» πολλά απ’ αυτόν, είτε διαστρεβλώνοντάς τα είτε απλά τροποποιώντας τα. Σε καμία περίπτωση πάντως ο Ζωροαστρισμός δεν είχε την ιδέα του «εκλεκτού λαού»!!!

Ιμπεριαλιστική ασφυξία 4: περσόνες και κόκα…

Δευτέρα 9 Μάρτη (00.39) >> Μας πήρε μερικούς μήνες για να καταλάβουμε. Τι; Το βιολί που βαράνε οι δυτικές πολιτικές βιτρίνες όταν ανοίγουν το φιδίσιο στόμα τους. Η επίμονη απορία μας ήταν: μα δεν καταλαβαίνουν; δεν βλέπουν την πραγματικότητα; δεν έχουν συμβούλους; Πώς είναι δυνατόν να σκέφτονται, να μιλούν και να δρουν τόσο ηλίθια;

Ανήκουμε σ’ εκείνους, πολλούς ή λίγους (μάλλον το δεύτερο) που ωρίμασαν διανοητικά έχοντας στο προσκεφάλι τους και τον Μαρξ (για την ψευδή συνείδηση που είναι η ιδεολογία…), και τον Χέγκελ μαζί με τον Λούκατς (για την αλλοτρίωση…), και τους Καταστασιακούς και τον Debord (για την κοινωνία του θεάματος…), και την «σχολή της Φραγκφούρτης» – και, οπωσδήποτε, την εργατική αυτονομία. Για κάποιους λόγους θεωρούσαμε, όχι αυθαίρετα κατ’ αρχήν, πως η καταστροφή της επίγνωσης της πραγματικότητας, του συν-ειδέναι, της συνείδησης δηλαδή (πριν μηχανοποιηθεί κι αυτή!!!) προοριζόταν για τους υποτελείς. Για τις μάζες. Και ότι (αντίθετα) οι «κεφαλές της εξουσίας» θα εξείχαν πάντα απ’ την σύγχιση και τις παραισθήσεις, αν όχι για άλλον λόγο τουλάχιστον επειδή θα έπρεπε να κουμαντάρουν εαυτές, το πόπολο – και τους αντιπάλους τους…

Μέχρι που έσκασε το ψόφιο κουνάβι, όχι οπουδήποτε αλλά στο «κέντρο» των δυτικών καπιταλισμών / κρατών / παρακρατών / ιμπεριαλισμών. Αν μπορείτε να αποστασιοποιηθείτε απ’ την τρέχουσα ψοφιοκουναβική βία, πρόκειται για «θησαυρό»!!! Γιατί συμπυκνώνει όλα τα χαρακτηριστικά των δυτικών (ας πούμε: ευρωπαϊκών…) πολιτικών βιτρινών, χαρακτηριστικά που σκόρπια-εδώ-κι-εκεί εκδηλώνονταν εδώ και χρόνια, χαρακτηριστικά που παρακάμπταμε σαν τέτοια θεωρώντας τα εξαιρέσεις, υπερβολές ή ψάχνοντας το «κρυφό νόημά τους»… Και τα συμπυκνώνει σε υπερθετικό βαθμό και a la ameriken – όμως τι άλλο θα μπορούσε να συμβεί;

Λοιπόν; Κάναμε λάθος νομίζοντας ότι η γενικευμένη πλαστογράφηση προορίζεται αποκλειστικά για τους υποτελείς και ότι τα αφεντικά (οι πολιτικές βιτρίνες τους, οι ειδικοί τους, ακόμα και αυτά καθ’ αυτά τα καπιταλιστικά αφεντικά) θα κρατούν για λογαριασμό τους πάντα μια κάποια οργανική, ρεαλιστική σχέση με την πραγματικότητα! Κάποιο είδος «αλήθειας» που να αντέχει. Όπως θα έκανε λάθος όποιος νομίζει ότι ισχύει στην πράξη το δόγμα αυτό που πουλάμε δεν το πίνουμε για τους κοκα-έμπορους!

Όχι λοιπόν! Κάναμε το λάθος! Και κάναμε λάθος αν και είχαμε προειδοποιηθεί. To 2003 (προ-ϊστορία; ή προ-ειδοποίηση;) ο «ειδικός σύμβουλος ασφαλείας» του τότε αμερικάνου προέδρου Bush B ονόματι Karl Rove είχε δηλώσει σε δημοσιογράφους (εν όψει μιας ιμπεριαλιστικής επίδειξης, της εισβολής στο ιράκ):

…Είμαστε μια αυτοκρατορία πλέον, και όταν δρούμε δημιουργούμε την δική μας πραγματικότητα. Κι ενόσω εσείς θα μελετάτε αυτήν την πραγματικότητα – με ζήλεια – εμείς θα δρούμε ξανά, δημιουργώντας άλλες νέες πραγματικότητες, τις οποίες θα μπορείτε να μελετήσετε επίσης, κι έτσι θα πηγαίνουν τα πράγματα. Είμαστε πρωταγωνιστές της ιστορίας … και εσείς, όλοι εσείς, θα μείνετε πίσω και απλά θα μελετάτε τι κάνουμε…

Δεν είχε καταλάβει (κι ούτε εμείς καταλάβαμε τότε) ότι ανακατασκευάζοντας διαρκώς την πραγματικότητα, αργά ή γρήγορα, αυτοί οι «κατασκευαστές πραγματικοτήτων» θα έπεφταν θύματα της ίδιας τους της παραγωγής – ψευδαισθήσεων. Και ότι απ’ αυτό το βαθύ πηγάδι ούτε θα μπορούν ούτε θα θέλουν να βγουν…

Η εκτόξευση του ψόφιου κουναβιού στη θέση του κουμανταδόρου του αμερικανικού ιμπεριαλισμού και των ακολούθων του (των δυτικών όμοιων) έσκισε το παραπέτασμα που μας εμπόδισε να καταλάβουμε ότι οι δυτικοί έμποροι παραισθήσεων μεγαλείου πίνουν πια αυτό που πουλάνε – κι αυτό το κάνουν επί δυο τουλάχιστον γενιές!

Το ψόφιο κουνάβι σε υπερθετικό βαθμό εμφανίζεται στην δημοσιότητα ως … είδηση! Ως «πρωτοσέλιδο» ή/και ως «viral». Δηλαδή ως προϊόν των media. Σε μικρότερο βαθμό το ίδιο ακριβώς κάνουν σχεδόν όλες οι υπόλοιπες πολιτικές βιτρίνες: πρέπει να τραβούν την προσοχή∙ πρέπει να παράγουν και να αναπαράγουν την αίσθηση μιας «κατάστασης έκτακτης ανάγκης»∙ πρέπει να παράγουν και να αναπαράγουν τον φόβο και τον οίκτο (επ’ αυτού δείτε το video Κάπου στην Ανατολή στη συνέχεια…)∙ πρέπει με δυο λόγια να παράγουν και να αναπαράγουν την εντύπωση-της-δύναμης ακόμα κι αν έχουν χαθεί σχεδόν όλες οι υλικές και ιδεολογικές βάσεις της στον παγκόσμιο, ενδοκαπιταλιστικό ανταγωνισμό : καπιταλιστική παραγωγή, νομισματική υπεροχή, χρηματοπιστωτική κυριαρχία, τεχνολογική υπεροχή, «ανθρωπισμός»∙ and last but not least: στρατιωτική / πολεμική υπεροχή.

Μα πως γίνεται αυτό; Πώς γίνεται δηλαδή να μιλάει η παραισθησιακή, παρανοϊκή γλώσσα του κράτους / κεφάλαιου χωρίς να λαμβάνει υπόψη της που βρίσκεται; Γίνεται και παραγίνεται! Και δεν είναι καν η πρώτη φορά στην ιστορία του καπιταλισμού. Αλλά δεν θα ανοίξουμε εδώ συζήτηση. Θα προτείνουμε μόνο την κριτική ανάγνωση (με όλη την ευφυή προσαρμογή στα σημερινά δεδομένα, τα δεδομένα της κοινωνίας του υπερ-θεάματος και της 4ης βιομηχανικής επανάστασης) της  18ης Μπρυμαίρ. Για τον ρόλο της σύγχρονης κρατικής / καπιταλιστικής γραφειοκρατίας, αυτού του κοινωνικού στρώματος των «ειδικών / συμβούλων»∙ τον ρόλο των συμφερόντων τους όχι με όρους πραγματικότητας αλλά με όρους πρόσφυσης στις δομές εξουσίας, πειρατείας και πλιάτσικου, με όρους βίας δηλαδή∙ τον ρόλο της χρηματιστηριοποίησης στην ενίσχυση αυτής της «φυγής προς το υπερπέραν»∙ τον ρόλο της άμπωτης της εργατικής / ταξικής αρνησικυρίας∙ τον ρόλο της νηπιοποίησης / λουμπενοποίησης μεγάλους μέρους των υποτελών και μέσω τεχνολογίας∙ το πως όλα αυτά συγκλίνουν στην προώθηση «ηγετικών μορφών» (δηλαδή πολιτικών βιτρινών) που είναι ουσιαστικά πλασιέ∙ κλπ κλπ.

Θα επαναλάβουμε μια συμβουλή, κι ας πέσει στον γιαλό: μην δίνετε ιδιαίτερη σημασία στο τι ξεστομίζουν οι δυτικές πολιτικές βιτρίνες. Πορεύονται όλο και βαθύτερα στον 4ο παγκόσμιο πόλεμο, ελπίζοντας ότι «κάτι θα σώσουν» απ’ την παλιά κυριαρχία τους επειδή αυτό διαφημίζουν οι σύμβουλοι, οι ειδικοί, οι μπηχεβιοριστές και οι βιομηχανίες όπλων.

Όμως εκεί η έκβαση δεν θα κριθεί, δεν κρίνεται ήδη, στα λόγια. Κρίνεται σ’ αυτό το γαμημένο πράγμα που ο κάθε Rove ήθελε να είναι του χεριού του, αλλά δεν είναι: στην πραγματικότητα. Την μία και μοναδική.

Και κρίνεται με τα όπλα – δυστυχώς.

Once upon the time…

Δευτέρα 23 Φλεβάρη (00.33) >> Τώρα οι «ευαισθησίες» και τα ξεσκολισμένα avatar του δυτικού «δημοκρατισμού» επιβάλλουν την υπεράσπιση των βασιλοφρόνων, των βασιλοχουντικών, και όλων των παρόμοιων. Στο ιράν (γιατί όχι κι αλλού;), κατά των «μουλάδων», που ως γνωστόν είναι «δολοφόνοι και καταπιεστές» όπως άλλωστε είναι «συμμορίτης», «τρομοκράτης» οποιοσδήποτε στέκεται ουσιαστικά απέναντι στους δυτικούς ιμπεριαλισμούς, μικρούς και μεγάλους. (Ποιός τα λέει αυτά; Ο “συλλογικός Epstein”. Ποιός τα τρώει; Ε….)

Για το ιράν ο «βασιλιάς» (ο «διάδοχος του θρόνου», παράσιτο / γυιός του ψοφισμένου πια Ρεζά Παχλαβί…) θεωρείται το απαύγασμα της … δημοκρατίας. Υποθέτουμε ότι θα υπάρχει και διαδοχικό σχήμα της «σαβάκ», της θηριώδους μυστικής αστυνομίας του πατέρα του….

Υπήρξε όμως μια εποχή, όχι μακρινή, που τα ανταγωνιστικά κινήματα ήταν στ’ αλήθεια κινήματα – όχι ποζεράδικες παρελάσεις ευαίσθητων υπνοβατών. Υπήρξε μια εποχή όπου ο βασιλιάς στην Τεχεράνη («σάχης») ήταν νο 1 εχθρός όχι μόνο για τους ιρανούς και τις ιρανές αλλά και για τους πρωτοκοσμικούς – εκείνους που είχαν ριζοσπαστική πολιτική συνείδηση.

Στις 2 Ιούνη του 1967 ο «σάχης» μετά της συζύγου ήταν επίσημος προσκεκλημένος της «δημοκρατικής» κυβέρνησης της δυτικής γερμανίας για 9ήμερη επίσημη επίσκεψη (για πληρωμένες διακοπές δηλαδή)… συνοδευόμενος απ’ την μυστική του αστυνομία, σε συνεργασία με τις δυτικογερμανικές υπηρεσίες…

Στις 2 Ιούνη του 1967 το ριζοσπαστικό anti-imp κίνημα στη δυτική γερμανία (έχοντας αφετηρία τον πόλεμο στο βιετνάμ…) έκανε τα πρώτα αιματηρά βήματα της ωρίμανσής του. Διαδηλώνοντας όχι μόνο κατά της ιρανικής βασιλικής χούντας αλλά και εναντίον της κυβέρνησής του:

Μια άλλη δυτικογερμανική οργάνωση αντάρτικου πόλης πήρε το όνομά της απ’ την ημερομηνία της δολοφονίας του Ohnesorg: η «2 Ιούνη»…

Ξέρουμε: αυτά είναι πολύ παλιά… Ξέρουμε: τώρα δεν υπάρχει ούτε καπιταλισμός ούτε ιμπεριαλισμός… Αλλά κι αν υπάρχουν τους αντιμετωπίζουμε αποφασιστικά: κάνουμε ποδήλατο και γιόγκα, πάμε στον ψυχολόγο, καταπίνουμε ηρεμιστικά και κάνουμε απειλητικές διακηρύξεις περί «ανατροπής»…. (Καμιά φορά παρελαύνουμε κιόλας, με τον καφέ στο ένα χέρι και το τηλεχειριστήριο στο άλλο…)

Αλλά η ιστορία και η εργατική μνήμη είναι πεισματάρικες. Ειδικά για την λεγόμενη «αριστερά» (του κράτους και του κεφάλαιου!). Τι να πει άραγε γι’ αυτόν που έχει ξαναγίνει («γεωπολιτικά») επίκαιρος, και υπερασπιζόταν τους … «μουλάδες» πριν καμιά 25αριά χρόνια διαβλέποντας με ακρίβεια το μέλλον;

Ο Fidel Castro στην Αβάνα το 2010 (μεταγλωτισμένος στα αγγλικά):

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Μηχανουργία…

Δευτέρα 23 Φλεβάρη (00.06) >> Ο Elon-με-το-αλυσοπρίονο δήλωσε πρόσφατα πως θα σταματήσει την παραγωγή των tesla (η αλήθεια είναι ότι δεν θα λείψουν από κανέναν…) και ότι θα «δώσει το βάρος του» (εννοεί το βάρος των δολαρίων που του δίνουν) στην παραγωγή ανθρωπόμορφων ρομπότ.

Μάλλον το έχει μετανοιώσει. Ίσως να γίνει καστανάς – είναι μια τίμια δουλειά.

Στη διάρκεια του φετινού Φεστιβάλ της Άνοιξης (που αλλού; στην κίνα) πριν μια βδομάδα μεταξύ άλλων όχι μία, όχι δύο, αλλά τέσσερεις εταιρείες (Noetix, Unitree, MagicLab και Galbot) έκαναν επίδειξη των ανθρωπόμορφων ρομπότ που έχουν φτιάξει σ’ αυτό το χρονικό σημείο: στα τέλη του 2025 / αρχές του 2026. Ο Elon-με-το-αλυσοπρίονο μελαγχόλησε: δεν ξέρετε τι γίνεται στην κίνα είπε…

Η επίδειξη της Unitree ήταν αυτή. Αν έχετε δει το video δεν χάνετε κάτι να το ξαναδείτε:

Από τεχνολογική άποψη δεν χρειάζεται να πει κάποιος κάτι, ούτε καν ο Elon-με-το-αλυσοπρίονο: το θέμα έχει λήξει.

Υπάρχει όμως μια ακόμη πλευρά, που οι κινεζικές εταιρείες την υποδαυλίζουν συστηματικά (και εύλογα): η εξοικείωση. Στην πιο πάνω performance τα ρομποτικά ανθρωποειδή παράγουν ένα εντυπωσιακό (και άψογο με κριτήρια ομαδικού χορού πολεμικών τεχνών) αποτέλεσμα. (Επιπλέον η συνύπαρξη με ανθρώπους χορευτές κάνει την τελειότητά τους εντονότερη…) Δεν είναι απειλητικά. Είναι εντυπωσιακά, σχεδόν γοητευτικά. (Αυτός είναι άλλωστε ο λόγος που μετά την επίδειξη οι παραγγελίες εκτοξεύτηκαν…) Πόσο μακριά λοιπόν πρόκειται να πάνε οι σχέσεις του είδους μας με τις μηχανές;

Δεν μπορούμε να κάνουμε προβλέψεις. Όμως αν κάναμε δεν θα ήταν αισιόδοξες. Τουλάχιστον όχι για την τρέχουσα γενιά και μια ή δυο επόμενες. Για παράδειγμα ένα ρομποτικό pet αυτού (ή και ακόμα ανώτερου) τεχνολογικού επιπέδου, που εκτός από «συντροφιά» και χαριτωμένες ζημιές θα έκανε και άλλα πράγματα (για παράδειγμα θα ήταν ο ηλεκτρονικός φύλακας του σπιτιού ως βάση όλων των αισθητήρων και λοιπών γκάτζετς επιτήρησης του χώρου) θα γινόταν όχι απλά ανάρπαστο. Θα γινόταν τρόπος (ανθρώπινης) ζωής: με όλες τις χάρες ενός ζωντανού τετράποδου, χωρίς καμία απ’ τις συνηθισμένες απαιτήσεις του (φαγητό, χέσιμο, κλπ). Κι αν είχε ενσωματωμένη δυνατότητα ομιλίας (αυτό που λέγεται «τεχνητή νοημοσύνη»); Ε, τότε…

Η απώλεια της δια-ανθρώπινης (και της δια-ζωϊκής) συναίσθησης έχει ξεκινήσει ήδη∙ δεν φταίνε οι κινέζοι μηχανικοί γι’ αυτό. Όμως η μηχανική υποκατάσταση του ζωντανού, στην καθημερινή ζωή, στην μαζική βιομηχανική παραγωγή, στις υπηρεσίες (και στον πόλεμο…) αλλάζει την πίστα αυτής της απώλειας. Την εκτοξεύει – γοητευτικά.

Αυτό το ονομάζουμε ήδη (τεχνολογικό) δυσανθρωπισμό. Μπορεί να θεωρηθεί το τελευταίο στάδιο πριν τον μισανθρωπισμό.

Εμφανίζεται σα ζωντανό παραμύθι. Αλλά δεν φαίνεται ο.κ. – σωστά;

Πόλεμος 2

Ναι, είναι αλήθεια. Η πρόσκληση είχε πολύ κλάμα: καταστρεφόμαστεεεε!!! Λυπηθείτε τους αόματους!!!

Δευτέρα 16 Φλεβάρη (00.39) >> Στο πρόσφατο «62ο συνέδριο ασφαλείας του Μονάχου», απ’ τις 13 Φλεβάρη ως και χτες (15/2), σ’ αυτήν την παρέλαση πολεμοκαπηλείας, ήταν όλοι εκεί. Όταν γράφουμε «όλοι» το εννοούμε: ο «συλλογικός Epstein» ήταν εκεί! Όχι μόνο οι πολιτικές βιτρίνες, αλλά και τα αφεντικά τους: η Boeing, η Lockheed Martin, η Rheinmetall, η JP Morgan, η Goldman Sachs, η Commerzbank, η Microsoft και last but not least η Palantir…

Αλλά οι δρόμοι γύρω απ’ το ξενοδοχείο Bayerischer Hof (έδρα των ραντεβού) δεν φλέγονταν από τις σκληρές οδομαχίες που αναλογούσαν πράγματι στο γεγονός!! Αυτό δεν είναι μομφή κατά των όποιων γερμανών αντικαθεστωτικών: κάποτε, πριν κάτι χρόνια, για πολύ πολύ λιγότερα (: «αντιπαγκοσμιοποίηση»…) οι εκδρομές διαμαρτυρίας μάζευαν πολλές εκατοντάδες χιλιάδες σχεδόν απ’ όλον τον κόσμο.

Τώρα; Τώρα που οι λογαριασμοί έχουν ανοίξει πια σαν τεράστιες πληγές σε βαθμό κακοφορμίσματος, τεράστιες πληγές πάνω στον πλανήτη εδώ και χρόνια;;;

Τώρα; Τώρα εκείνο που έγινε το Σάββατο 14 Φλεβάρη στο κέντρο του Μονάχου ήταν … μια πανευρωπαϊκή διαδήλωση υποστήριξης του … σάχη (ως μελλοντικού «ηγέτη» στην Τεχεράνη)!! Οργανωμένη για όλους τους βασιλόφρονες της ιρανικής διασποράς, (συν φυσικά όλους τους ηλίθιους που δεν έχουν πατήσει και δεν πρόκειται να πατήσουν ποτέ το πόδι τους στο ιράν για να δουν από κοντά την καθημερινή ζωή εκεί) από διάφορες επώνυμες «καλές» μυστικές υπηρεσίες και τα αντίστοιχα υπουργεία εξωτερικών: αυτά, για να μη νομίζετε ότι υπάρχει κάποιο «κενό χρόνου»…

Μέσα στο Bayerischer Hof, ακίνδυνα και αεράτα, τα λόγια έβγαιναν έξω απ’ τα δόντια.

Ενδεικτικά:

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Πόλεμος 3

Δευτέρα 16 Φλεβάρη (00.28) >> Ένας πόλεμος (και μάλιστα: ένα παγκόσμιος ενδοκαπιταλιστικός, διακρατικός πόλεμος) δεν αρχίζει με τις κανονιές! Εκεί κορυφώνεται!!! Έχει αρχίσει πολύ νωρίτερα, και συχνά έχει εξελιχθεί «συναινετικά» (απ’ την μεριά των υποτελών). Κι αλλοίμονο σ’ όλους όσους έχουν υποστηρίξει, από βλακεία ή δόλο (δεν κάνει διαφορά) αυτήν την εξέλιξή του, μόνο για να τρομάξουν (εντός ή εκτός εισαγωγικών) όταν η κορύφωση πέσει πάνω τους.

Η Nel Bonilla είναι άγνωστη σ’ εμάς και σ’ εσάς – συστήνεται ως ανθρωπογεωγράφος, ασχολούμενη με την μετανάστευση και την οργανωμένη (κρατική) βία.

Έχουμε για εσάς αποσπάσματα από μια πρόσφατη ανάλυσή της (στις 21 Δεκέμβρη 2025) και μια μεταγενέστερη συνέντευξή της (12 Φλεβάρη 2026). Στα πρώτα (ανοικτά), κάτω απ’ τον τίτλο Administrative Warfare & and the End of the Political: If “security” is all that matters, the distinction between civilian and soldier disappears (Διοικητικός πόλεμος και το τέλος του πολιτικού: αν η «ασφάλεια» είναι το μόνο που έχει σημασία, η διάκριση μεταξύ πολίτη και στρατιώτη εξαφανίζεται) ίσως ξαφνιαστείτε για την επιβεβαίωση (απ’ την μεριά της) κάποιων απ’ αυτά που υποστηρίζουμε εδώ και χρόνια για τον σε εξέλιξη 4ο παγκόσμιο πόλεμο. Κι ίσως νοιώσετε μια άβολη οικειότητα με το πρόσφατο παρελθόν το οποίο – δυστυχώς – δεν έγινε εκείνο που θα έπρεπε, ένα έσχατο προμήνυμα του κινδύνου, μια έσχατη έκκληση για ριζική ανα-διοργάνωση του (ταξικού, εργατικού) ανταγωνισμού.

Οι τονισμοί με bold και υπογράμμιση στο πρωτότυπο:

… Βλέπουμε μια θεμελιώδη αλλαγή στον τρόπο λειτουργίας του κράτους και στον τρόπο που λειτουργεί απέναντι στους πολίτες του. Αυτή η αλλαγή, φυσικά, συνοδεύεται από πολλές ακόμη εξελίξεις (όπως υποδομές, οικονομικές, τη σημασία της τεχνολογίας διπλής χρήσης, τα μονοπώλια, τη ρητορική κ.λπ.), ωστόσο, ας δούμε απλώς αυτό το συγκεκριμένο παράδειγμα της προσπάθειας εξάλειψης της διαφωνίας στα δυτικά κράτη.

Στο κλασικό Φιλελεύθερο Κράτος (Νεωτερικότητα), ο πολίτης ήταν ένα «Υποκείμενο» που είχε μια εσωτερική ζωή, ιδιωτικές απόψεις και δικαιώματα που προϋπήρχαν του κράτους. Η δουλειά του κράτους ήταν να προστατεύει αυτήν την ιδιωτική σφαίρα.

Ενώ τώρα το κράτος σας συντηρεί, ναι, αλλά τώρα μόνο επειδή είστε το Ανθρώπινο Κεφάλαιο που χρειάζεται για τον «Μόνιμο Ανταγωνισμό» με τον αναδυόμενο Πολυπολικό Κόσμο.

Η λογοκρισία ως υγιεινιστική εκστρατεία

Τα τρέχοντα εργαλεία λογοκρισίας (π.χ. κυρώσεις, απελάσεις) είναι εξ ολοκλήρου διοικητικά εργαλεία που χρησιμοποιούνται για την εξάλειψη απειλών. Αυτά δεν είναι νομικά εργαλεία και δεν υπάρχει προσδιορισμός ενός εγκλήματος που πρέπει να τιμωρηθεί.

Ως εκ τούτου, δεν πρόκειται πλέον για συζήτηση· δεν υπάρχει καμία προσπάθεια να διατηρηθεί η πατίνα της  δημοκρατίας. Αυτό συμβαίνει επειδή σε ένα καταφύγιο, πρέπει να απομακρύνετε τον σαμποτέρ. Η διαφωνούσα άποψη δεν είναι ούτε ηθική ούτε ανήθικη, ούτε αληθινή ούτε ψευδής· είναι αυστηρά σταθεροποιητική ή αποσταθεροποιητική .

Συνεπώς, οι κυρώσεις της ΕΕ αποτελούν ένα διοικητικό «υγειονομικό μέτρο» για την πρόληψη της «μόλυνσης» από ξένες αφηγήσεις και διαφωνούσες απόψεις. Ενώ εντός των ΗΠΑ, η απειλή απέλασης φοιτητών για «ιδεολογικούς λόγους» (π.χ. διαμαρτυρίες) σημαίνει ότι η διαμονή πλέον αποτελεί ουσιαστικά προνόμιο συμμόρφωσης .

Αυτό λειτουργεί με βάση το Ιατρικό, Τεχνοκρατικό ή ακόμα και Τεχνολογικό Μοντέλο πολέμου. Πείτε το όπως θέλετε. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο, η παραπληροφόρηση είναι ένας ιός ή ένα σφάλμα. Ο λογοκριτής είναι ο μηχανικός και η αφαίρεσή του είναι υποχρεωτική για τη σταθερότητα του συστήματος. Επιπλέον, ενώ η τιμωρία και η χρήση παραδειγμάτων είναι σίγουρα ένας από τους στόχους αυτών των τεχνικών λογοκρισίας, ο στόχος φαίνεται επίσης να είναι η πρόληψη της εμφάνισης και της εξάπλωσής τους: η διακοπή της «μολυσματικότητας» τους.

Σε μια πολιορκία ή μέσα σε ένα καταφύγιο, η διάκριση μεταξύ «Πολίτη» και «Στρατιώτη» εξαφανίζεται. Όλοι αποτελούν μέρος της άμυνας. (Σκεφτείτε την προσέγγιση «ολόκληρης της κοινωνίας» στις τρέχουσες προετοιμασίες για συγκρούσεις υψηλής και χαμηλής έντασης).

Εδώ, θα μπορούσε κανείς να πει ότι υπάρχει ένας πράσινος διάδρομος : ο διάδρομος της κοινής γνώμης που υποστηρίζει τον «Μανιχαϊστικό Μύθο» (Εμείς είμαστε καλοί, αυτοί είναι κακοί). Και μετά υπάρχει η κόκκινη ζώνη, όπου κάθε σκέψη που εξανθρωπίζει τον εχθρό ή αμφισβητεί την πολιορκία αποτελεί μέρος του υβριδικού πολέμου. Οποιαδήποτε διαφωνία που μπορεί να διατυπωθεί, όσο χαλαρά κι αν είναι, ως ευθυγράμμιση ή χρησιμότητα για έναν «στρατηγικό ανταγωνιστή» (Ρωσία, Κίνα, Ιράν, BRICS) είναι δυνητικά γειτονική με την προδοσία. Αυτό μας φέρνει ξανά πίσω στην αναβίωση της μανιχαϊστικής διχοτομίας στο εσωτερικό.

Υπάρχει όμως και μια νέα ποιότητα σε αυτόν τον διάδρομο απόψεων: Στην ουσία, έχει μετατραπεί σε σήραγγα, καθώς υπάρχει μόνο μία κατεύθυνση: προς τα εμπρός, προς την αντιπαράθεση με τη «Ζούγκλα», εάν ο δυναμισμός επιμένει. Δεν μπορείς να γυρίσεις πίσω μέσω της διπλωματίας, γιατί αυτό θα ήταν κατευνασμός· ούτε μπορείς να σταματήσεις μέσω της ουδετερότητας, η οποία θα ήταν συνενοχή με τον εχθρό.

Μέσω τέτοιων διαδικασιών, ο διάδρομος της κοινής γνώμης συρρικνώνεται στο ακριβές πλάτος της Στρατιωτικής Ανάγκης (ή τουλάχιστον σε αυτό που θεωρείται «ανάγκη» από τις διατλαντικές ελίτ εξουσίας). Η σφαίρα της νόμιμης διαμάχης (όπου μπορείς να συζητήσεις) κατατρώγεται από τη σφαίρα της συναίνεσης (όπου πρέπει να υπακούσεις) και τη σφαίρα της απόκλισης (όπου σε φιμώνουν).

Ο διάδρομος είναι ακριβώς τόσο πλατύς όσο η Στρατηγική Αντίληψη του ΝΑΤΟ (και ναι, υπάρχει κάτι τέτοιο όπως μακροπρόθεσμα σχέδια εντός του ΝΑΤΟ). Αν βγείτε έξω (π.χ., υποστηρίζοντας μια πολυπολική αρχιτεκτονική ασφάλειας), αποδυναμώνεστε, απονομισματοποιείστε, σας επιβάλλονται κυρώσεις ή απελαύνεστε.

Το νέο κοινωνικό συμβόλαιο ως μαφιόζικη προστασία

Το κλασικό φιλελεύθερο κοινωνικό συμβόλαιο ήταν μια συμφωνία: τα άτομα παραχωρούν κάποια αυτονομία στο κράτος με αντάλλαγμα την προστασία των δικαιωμάτων τους και την παροχή δημόσιων αγαθών, επιτρέποντας την προσωπική ελευθερία και την επιδίωξη της ευτυχίας. Με πολύ ακατέργαστες λέξεις, το παλιό κοινωνικό συμβόλαιο μεταξύ του πολίτη και του κράτους ήταν: παραιτούμαι από κάποια ελευθερία· εσύ μου δίνεις τάξη και ευημερία.

Το Κοινωνικό Συμβόλαιο του Καταφυγίου είναι: Παραιτούμαι από την ελευθερία μου, την πραγματικότητά μου και την ευημερία μου. Το κράτος προστατεύει την ύπαρξή του (και τις λειτουργικές ελίτ του) από έναν εχθρό (και ίσως μου επιτρέπει να επιβιώσω εντός των τειχών).

Φυσικά, αυτή η αφηγηματική κατασκευή βασίζεται σε προκείμενες που αναπτύχθηκαν εξαρχής μέσα από τον συρρικνούμενο διάδρομο της γνώμης και της συζήτησης. Πράγματι, το κράτος παραδέχεται ότι δεν μπορεί να σου προσφέρει μια «Καλή Ζωή» ή ευημερία. Συγκαλύπτει αυτή την αφήγηση λέγοντας «ο Κήπος πεθαίνει», ενώ ταυτόχρονα υπόσχεται να κρατήσει έξω τη νεοεμφανιζόμενη και απειλητική «Ζούγκλα». Η ταυτότητα του πολίτη ορίζεται πλέον έναντι ενός κοινού εχθρού.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, για να σωθείς, πρέπει να ευθυγραμμίσεις την εσωτερική σου πραγματικότητα με την αξιολόγηση της εξωτερικής απειλής του Κράτους. Πρέπει να αποδεχτείς τον «Μανιχαϊστικό Μύθο» χωρίς αμφιβολία. Πρέπει να διατηρήσεις την παραγωγικότητά σου, την λεγόμενη ανθεκτικότητα και την ιδεολογική σου ευθυγράμμιση χωρίς να υπονομεύσεις τη συνοχή ή τις στρατηγικές αφηγήσεις.

Τώρα, η ύπουλη φύση αυτού, αν δεν ήταν αρκετά τρομερή, είναι ότι βασίζεται στη λογική ότι ο πολίτης είναι πλέον ένας πόρος, αλλά όχι απλώς ένας οποιοσδήποτε πόρος: Είστε «ελεύθεροι» μόνο στο βαθμό που η ελευθερία σας κάνει το Καταφύγιο ισχυρότερο. Είστε ελεύθεροι να ψωνίζετε (να διατηρείτε την οικονομία) και ελεύθεροι να μισείτε τον εχθρό (να διατηρείτε το ηθικό). Δεν είστε ελεύθεροι να ανοίξετε την πόρτα, ούτε να κοιτάξετε μέσα από τυχόν παράθυρα που μπορεί να είναι ακόμα εκεί.

Κάτι θυμίζουν αυτά… Κάτι θυμίζουν…

Πόλεμος 4

Δευτέρα 16 Φλεβάρη (00.24) >> Αποσπάσματα απ’ την συνέντευξη της Nel Bonilla με τίτλο The Return of the Bunker State (Η επιστροφή του κράτους-καταφύγιο) στις 12 Φλεβάρη 2026:

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Πόλεμος 5

Δευτέρα 16 Φλεβάρη (00.21) >> Καταλαβαίνουμε, ξέρουμε. Όπως συμβαίνει εδώ και χρόνια χάρη σ’ αυτήν ολέθρια επείγουσα ψευτοπρακτικότητα κάθε φορά που ο ορίζοντας μαυρίζει (“καίγεται ο κώλος μας”…), η επιτακτική ερώτηση είναι «και τι κάνουμε τώρα;» Με την ανάλογη βιασύνη: «από Δευτέρα επανάσταση»… Υπονοείται: «νάχουμε ξεμπερδέψει ως το επόμενο Σαββατοκύριακο»…

Έχουμε πια μια διαφορετική πρόταση. Εντελώς διαφορετική. Ο προβληματισμός (και η συζήτηση) ας αρχίσει ανάποδα. Απ’ το τι ΔΕΝ κάνουμε τώρα!

Οι απαντήσεις μπορεί να αποδειχθούν πιο παραγωγικές και χρήσιμες…