Tag: ιδεολογία

Για την «φύση» του ελληνικού καθεστώτος 1

Δευτέρα 8 Ιούνη (00.19) >> Εξακολουθούμε να έχουμε την εντύπωση (μάλλον: την βεβαιότητα) ότι ο τρόπος που η λεγόμενη «αντιπολίτευση» (στις διάφορες εκφάνσεις της) διαχειρίζεται το «σκάνδαλο των υποκλοπών» είναι τέτοιος ώστε να μην θίγεται η λεγόμενη «εξωτερική πολιτική» – δηλαδή τα «εθνικά συμφέροντα».

Λογικό – θα πει κάποιος. Όμως μαζί με την «προστασία των εθνικών συμφερόντων» (εν προκειμένω: της hard core συμμαχίας με τους θεοναζί…) προστατεύεται σιωπηλά και διακριτικά κάτι ακόμα: ο πραγματικός χαρακτήρας του εντόπιου καθεστώτος. Δηλαδή η πολυσχιδής και πολύπλευρη κρατικοποίηση του οργανωμένου εγκλήματος.

Για να κάνουμε την παρομοίωση: υπάρχει μια πολυόροφη πολυκατοικία (πιο σωστά: ένα ολόκληρο οικοδομικό τετράγωνο…) που είναι τα διάφορα «επίπεδα» και «διαμερίσματα» του οργανωμένου εγκλήματος στο ελλαδιστάν. Και υπάρχει μια ομάδα «διαχειριστών» και ένας αρχιδιαχειριστής των «κοινοχρήστων» του συγκροτήματος. (Του νομοθετικού, του δικαστικού, του αστυνομικού, του δημαγωγικού…) Αν η επιδίωξη είναι η αλλαγή διαχειριστή, τότε αυτοί οι προσεκτικοί (ή όχι και τόσο…) ελιγμοί να αποφευχθεί ο «ελέφαντας στο δωμάτιο», δηλαδή το βέβαιο γεγονός όχι απλά της κατασκοπείας αλλά του μηχανισμού εκβιασμών εκ μέρους του «συμμάχου», και να μείνει σα στόχος ο don Rico, τότε ναι: οι τακτικές που χρησιμοποιούνται είναι οι κατάλληλες…

Είναι οι κατάλληλες για την στοχοποίηση∙ όχι, υποχρεωτικά, και για την «αλλαγή διαχειριστή». Είναι επίσης σούπερ κατάλληλες για την μακροζωία και την επέκταση του «οικοδομικού τετραγώνου». Όμως αυτή η μέθοδος (κτυπάμε τον αρχιδιαχειριστή, παρακάμπουμε προσεκτικά τις βασικές αιτίες του κακού και, οπωσδήποτε, τους κύριως ωφελούμενους) δοκιμάστηκε ήδη μια φορά. Και απέτυχε. Στην περίπτωση του εγκλήματος των Τεμπών: «παράνομο φορτίο» / «ξυλόλιο» > «μπάζωμα» > ο ένοχος-είναι-ο-πρωθυπουργός…

(Θα μπορούσε να πετύχει τώρα; Ίσως. «Σπρώχνουν» άλλωστε – μέσω των media τους – ογκώδη εθνικά assets…)

Εκείνο (κι όχι μόνο στο ελλαδιστάν) που πλασσάρεται ως «πολιτική εναλλαγή» είναι στην πραγματικότητα παιχνίδι-με-καθρέφτες, που μάλιστα είναι αβέβαιο ως προς την επιτυχία του. Επειδή αν τα αφεντικά του (κρατικοποιημένου) οργανωμένου εγκλήματος μείνουν στο απυρόβλητο, έχουν όλο τον χρόνο και όλα τα μέσα να προστατέψουν ακόμα και τους … (πολιτικούς) αυτοφωράκηδές τους. Ή, ίσως, μπορεί και να τους αλλάξουν, εξασφαλίζοντας στον / στους πρώην μια καλή αποζημίωση – μόνο για να φρεσκάρουν τις εντυπώσεις.

Ο.Κ.: οι παρομοιώσεις μας μπορεί να μην βοηθούν. Ας πάμε στο συγκεκριμένο.

Ο τρόπος που η λεγόμενη «αντιπολίτευση» διαχειρίζεται το «σκάνδαλο των υποκλοπών» έχει τρία τουλάχιστον χαρακτηριστικά που σχετίζονται με όσα γενικά γράψαμε πιο πριν.

Πρώτον, στηρίζει την πολιτική αντιμετώπιση του ζητήματος (δηλαδή την πλήρη διάυγασή του…) πάνω στην ποινική / δικαστική αντιμετώπισή του. Μόνο που (γνωστό;) οι ανώτεροι όροφοι του δικαστικού μηχανισμού στεγάζονται στην ίδια «πολυκατοικία»…

Δεύτερον, αυτή η τακτική αποφεύγει ως τώρα την συσχέτιση με μια αρκετά κοντινή (ίσως και παρόμοια) υπόθεση, με τους ίδιους «πρωταγωνιστές», που εμφανίστηκε στη νότια κύπρο στα τέλη του 2019 – υπόθεση που κουκουλώθηκε με συνοπτικές διαδικασίες απ’ τους «κύπριους αδελφούς» / πολιτικές βιτρίνες…

Και τρίτον, (αυτή η τακτική) αποφεύγει να επιμείνει σταθερά έως αποκαλυπτικά σ’ ένα «υποσύνολο» του «σκανδάλου των υποκλοπών»: στην παρακολούθηση (και με «νόμιμη επισύνδεση» και μέσω predator) του δημοσιογράφου Θανάση Κουκάκη.

Για την «φύση» του ελληνικού καθεστώτος 2

Δευτέρα 8 Ιούνη (00.16) >> Για το πρώτο δεν θα πούμε τίποτα εδώ. Ο νοών νοείτω…

Για το δεύτερο, το πως δηλαδή κουκουλώθηκε άρον άρον η παρουσία και η όποια δράση της intellexa στη νότια κύπρο, ό,τι και να πούμε είναι λίγο! Στο κέντρο του «σκανδάλου» βρέθηκε ένα … μαύρο βαν.

Προσέξτε όμως: το video που θα δείτε στη συνέχεια αναρτήθηκε στο επίσημο site του αμερικάνικου καθεστωτικού forbes στις 5 Αυγούστου του 2019. Σ’ αυτό ο κύριος Dalian, των θεοναζί υπηρεσιών (το «πρώην» δεν μας πείθει…), διαφήμιζε το predator – ανοικτά, όμορφα κι ωραία∙ αυτό ήταν άλλωστε και το κίνητρο του forbes (αν δεν βλέπετε τους υπότιτλους πατήστε το cc):

Κανείς δεν πήρε χαμπάρι τίποτα εκεί, στη νότια κύπρο… (Μπορεί να ήταν όλοι διακοπές…) Χρειάστηκαν 4,5 μήνες για να «θορυβηθούν» οι εκεί υπηρεσίες, και να αρχίσουν αυτό που λένε «έρευνα». Στις 15 Νοέμβρη 2019. Η «έρευνα» των νοτιοκυπριακών υπηρεσιών οδηγήθηκε σε ανάθεση σε «εξωτερικό» ποινικό ανακριτή (;;;) της σύνταξης πορίσματος για την υπόθεση∙ το πόρισμα παραδόθηκε στον νοτιοκύπριο γενικό εισαγγελέα τον Μάη του 2020∙ ο κυρ γενικός το «έπνιξε» (δηλαδή: το κλείδωσε σ’ ένα ντουλάπι κρατώντας το μυστικό…) και έβαλε πρόστιμο στον κυρ Dalian σχεδόν ενός εκατομμυρίου ευρώ για «παραβιάσεις του ευρωπαϊκού GDPR» – χωρίς άλλα στοιχεία….

(Σε ποιον όροφο της πολυκατοικίας είπαμε ότι στεγάζονται οι δικαστικοί μηχανισμοί στη νότια κύπρο;) Η υπερασπιστική γραμμή του ιδιοκτήτη της intellexa ήταν …. «δεν κάναμε παρακολουθήσεις… κάτι δοκιμές κάναμε απλά»…

Είναι σίγουρο πως όχι μόνο τις δοκιμές αλλά και την εφαρμογή του predator την είχαν κάνει οι θεοναζί υπηρεσίες πολύ πριν, στην Παλαιστίνη. (Αυτό είναι πολιτικό συμπέρασμα / γνώση, όχι προϊόν ανάκρισης!!!) Όμως αφού κανείς δεν κατήγγειλε (στη νότια κύπρο) ότι ήταν υπό παρακολούθηση απ’ το predator ο φάκελος έκλεισε….

Νωρίτερα ωστόσο, και συγκεκριμένα το 2018,

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Για την «φύση» του ελληνικού καθεστώτος 3

Δευτέρα 8 Ιούνη (00.12) >> Ας βάλουμε στη σειρά μερικές ημερομηνίες:

– Τον Μάη του 2018 οι νοτιοκύπριοι διαχειριστές ευλογούν την εξαγωγή θεοναζί λογισμικού καθολικής παρακολούθησης στην ε.ε…

– Στις 8 Ιούλη 2019 ο νέος πρωθ. στην Αθήνα don Rico, δια νόμου, αναλαμβάνει τον έλεγχο της ευπ… Σπρώχνει την δουλειά στον «πολυμήχανο» ανηψιό…

– Στις 5 Αυγούστου 2019 η ιστοσελίδα του forbes διαφημίζει τις φοβερές και τρομερές δυνατότητες του predator… Με φόντο τη νοτιοκυπριακή Λάρνακα…

– Στις 10 Σεπτέμβρη 2019 ο (τότε) νοτιοκύπριος πρόεδρος Αναστασιάδης έρχεται για γνωριμία στην Αθήνα. Φιλιά, χαρές, και τα λοιπά…

– Στις 15 Νοέμβρη 2019 η ελληνοκυπριακή αστυνομία αναγκάζεται να κάνει πως ψάχνει, ύστερα από μηντιακά δημοσιεύματα για ένα «περίεργο μαύρο βαν»…. Δεν μπορεί, όλο και κάποιοι «ευαίσθητοι στα ανθρώπινα δικαιώματα», άνθρωποι του κράτους και του παρακράτους στην Αθήνα, κάτι θα άκουσαν σχετικά…

– Τον Μάη του 2020 ο νοτιοκύπριος γενικός εισαγγελέας «πνίγει» το θέμα, κι όλοι ευχαριστημένοι… Και πάλι οι αρμόδιοι στην Αθήνα κάτι θα άκουσαν…

– Κάπου γύρω στο φθινόπωρο του 2019 (σύμφωνα με έρευνα του inside story) οι ελληνικές υπηρεσίες αγοράζουν το predator μαζί με την τεχνική υποστήριξη για την λειτουργία του («νοίκιάζουν», με δυο λόγια, την intelexa…), με «κρυφό» συμβόλαιο….

– Τον Μάρτιο του 2020 η intelexa εγκαθίσταται στην Αθήνα… Και κάθεται τόσο καλά (και τόσο ζεστά) ώστε «τσιμπάει» και δυο άδειες εξαγωγής με την μεγάλη-σφραγίδα-της-ελληνικής-δημοκρατίας.

Εν τω μεταξύ «τα φτερά του predator» απλώνονταν πάνω απ’ το ελλαδιστάν…

Τα πιο πάνω και περισσότερα (ίσως: δυσανάλογα πολλά, σε σημείο κορεσμού…) είναι γνωστά. Και, σα να μην υπήρχε κάτι άλλο να γίνει, όλα συνέκλιναν και συγκλίνουν στην δικαστική διερεύνηση της υπόθεσης… Για να αποδειχθεί (δικαστικά) εκείνο που είναι αποδεδειγμένο λογικά και πολιτικά: ότι, δηλαδή, μια υπο-ομάδα των διαχειριστών του εντόπιου οικοδομικού-τετραγώνου-του-κρατικοποιημένου-οργανωμένου-εγκλήματος παρακολουθούσε και εκβίαζε. (Χωρίς, σε καμία περίπτωση, να αποδειχθεί … δικαστικά … ότι ο στενός σύμμαχος και αδελφός ήταν και είναι πολύ πολύ ψηλότερα και σ’ αυτό το κόλπο…).

Κι αν για την παρακολούθηση με σκοπό εκβιασμούς των κυβερνητικών στελεχών ή/και του τότε ευρωβουλευτή και στη συνέχεια επικεφαλής του πασοκ τα κίνητρα αυτής της υπο-ομάδας είναι σαφή, υπάρχει κάτι που εξέχει – σαν φωτεινή ταμπέλα που αναβοσβήσει στο δρόμο μέσα στη νύχτα δείχνοντας κάπου. Πρόκειται για την παρακολούθηση του δημοσιογράφου Θανάση Κουκάκη.

Γιατί αυτός έγινε στόχος; Ποιους ενδιέφερε ο συγκεκριμένος ρεπόρτερ; Αφού δεν είναι «πολιτικό πρόσωπο»… Τι έκανε; Ποια ήταν η «αντεθνική» ενασχόλησή του;

Η απάντηση είναι κατ’ αρχήν γνωστή… (Είναι;)

Ας την ακούσουμε. Δόθηκε στις 14 Σεπτέμβρη του 2022, πριν σχεδόν 4 χρόνια (!). Και (περίεργο;) μετά από σχεδόν 4 χρόνια είναι σα να μην ειπώθηκε τίποτα, ποτέ:

Ουπς!!!!!!

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Για την «φύση» του ελληνικού καθεστώτος 4

Δευτέρα 8 Ιούνη (00.03) >> O εύκολος δρόμος, η διανοητική και ηθική κατηφόρα, θα πει για τα πιο πάνω: αααα, η παλιοκυβέρνηση!!! Φυσικά «ααααα, η παλιοκυβέρνηση!», αλλά μόνο ως το σημείο της εκτέλεσης εντολών, οδηγιών, κλπ. Οι τραπεζίτες, οι εφοπλιστές, οι βιομήχανοι, οι έμποροι ηρωϊνης και κόκας, οι ιδιοκτήτες μήντια, η γραφειοκρατία και η ιεραρχία του νομοθετικού και του εκτελεστικού, και τόσοι άλλοι ΔΕΝ είναι «η παλιοκυβέρνηση»!!! ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ!!! Οι κυβερνήσεις εκπροσωπούν και υπηρετούν τα συμφέροντα των πιο πάνω. Στοιχειώδες.

Είναι αυτά τα «βασικά συστατικά» του κράτους, οι πραγματικοί ιδιοκτήτες του, που κάνουν την χάρη στους υποτελείς να τους δίνουν κάθε λίγα χρόνια την ψευδαίσθηση ότι αλλάζοντας κυβερνήτες (δηλαδή διαχειριστές) κάτι αλλάζουν. Και πράγματι μικροαλλαγές στο σύστημα, μερεμέτια εδώ κι εκεί, γίνονται – και χρειάζεται να γίνονται. Αλλά ως εκεί: σας κλέβουμε 100 και 1000, πάρτε 1 και 2, και είμαστε πάτσι…

Όταν, για παράδειγμα, γνωστοί εφοπλιστές υποστηρίζουν δημόσια τον Ανακαινισμένο, ως επόμενο διαχειριστή, «θυρωρό» του οικοδομικού μπλοκ του κρατικοποιημένου οργανωμένου εγκλήματος, «φωνάζουν» με τον τρόπο τους αυτήν την πραγματικότητα που είτε κρυμμένη, είτε καμουφλαρισμένη πίσω από ηθικολογίες περί «διαφθοράς», ξεχυλίζει από παντού. Εν τέλει έμμεσα κάνουν έναν εκβιασμό: αυτό υπάρχει∙ κι δεν σας κάνει βγάλτε τον σκασμό…

Η αλήθεια είναι ότι ο μαζικός μικροαστισμός, η μαζική μοιρολατρεία και η εξίσου μαζική ηττοπάθεια είναι αέρας στα πανιά τους.

Έχουν οι εντόπιοι σωστομερήτες φαγούρα; 1

Δευτέρα 25 Μάη (00.20) >> Θα έπρεπε (και μάλλον συμβαίνει, ανομολόγητα). Οι δυτικοί όμοιοί τους έχουν και παραέχουν: το να σχολιάζουν από μακριά την ολοφάνερα φαγούρα των άλλων σωστομερητών, των συμμαχικών, διάφοροι εντόπιοι αναλυτές (συμπεριλαμβανόμενων των hard core εθνικοφρόνων…) δεν αλλάζει κάτι: το ελλαδιστάν (και όχι μόνος του ο don Rico…) κήρυξε πόλεμο κατά της Μόσχας το ‘22∙ το ελλαδιστάν (και όχι μόνος του ο don Rico…) έγινε «μεθοριακή ζώνη» για την Ουάσιγκτον και τους υπόλοιπους∙ το ελλαδιστάν (και όχι μόνος του ο don Rico…) έγινε ενδοχώρα των θεοναζί∙ το ελλαδιστάν (και όχι μόνος του ο don Rico…) κήρυξε πόλεμο στην Τεχεράνη… Με θαυμαστή ακρίβεια και την πρακτική συμφωνία όλου του «πολιτικού φάσματος» (οι όποιες «διαφοροποιήσεις» δεν θα πρέπει να ξεγελούν όσους καταλαβαίνουν τον «καταμερισμό καθηκόντων» μέσα σ’ ένα σύστημα εξουσίας…) το ελλαδιστάν πήρε θέση μάχης μαζί με όλη τη παρακμιακή δύση στη «σωστή μεριά της ιστορίας»… Και ηττάται σταθερά και αμετάκλητα.

Η (πραγματική) «εθνική ενότητα»∙ η σταθερότητα των «εθνικών συμφερόντων» όπως αυτά προσδιορίζονται κατ’ αρχήν απ’ το νο 1 εθνικό κεφάλαιο∙ το γεγονός ότι μέλη αυτού του νο 1 εθνικού κεφάλαιου εκτός από ιδιοκτήτες πολιτικών κομμάτων είναι και ιδιοκτήτες του συνόλου της εντόπιας medioσφαιρας∙ και, εν τέλει, η ανόητη (κοινωνική…) πεποίθηση πως ό,τι λέγεται «εξωτερική πολιτική» έχει άλλους κανόνες και ελάχιστη σχέση με ό,τι λέγεται «εσωτερική πολιτική», όλα αυτά μαζί και το καθένα χώρια δεν επιτρέπουν την δημόσια έκφραση αμφιβολιών, διαφωνιών, αντίθετων απόψεων για την …. σωστή-μεριά-της-ιστορίας. Κι έτσι, ενώ η φαγούρα των συμμάχων (στην Ουάσιγκτον, στο Λονδίνο, στο Βερολίνο, στο Παρίσι…) υποδεικνύεται (μερικές φορές και ως διασκέδαση: κοίτα τι τραβάνε!) η «εθνική» φαγούρα είναι κρατικό μυστικό.

Μόνο, που και που, «ξεφεύγει» κάτι ανάμεσα σε ψίθυρο και αναστεναγμό. Για παράδειγμα το παρακάτω:

Ουάου!!! «Πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική»; Το ξεστόμισε αυτό (σπόντα για τους σωστομερήτες….) ο Καραμανλής ο Β, ο επονομαζόμενος και «Βούδας», στους …καπνοβιομήχανους στην Ξάνθη; Μπορούσε να πάει ακόμα μακρύτερα να το πει, ας πούμε στο Διδυμότειχο, για να μην ακουστεί … Παρά μόνο σα … «Διδυμότειχο μπλουζ»

Όμως σα «πολιτικό κεφάλαιο» (όχι μόνο για την «πατριωτική, λαϊκή δεξιά» αλλά, όπως αποδείχθηκε την περίοδο 2015 – 2019, και για την λεγόμενη «αριστερά»….) ο Καραμανλής ο Β κάτι παραπάνω από αναστεναγμό θα ήθελε να εκδηλώσει.

(Πολύ αργά άρχοντα της Ραφήνας!)

Έχουν οι εντόπιοι σωστομερήτες φαγούρα; 2

Δευτέρα 25 Μάη >> Οι δυτικές ήττες τόσο στο ουκρανικό πεδίο μάχης όσο και στο δυτικοασιατικό μπορεί να μην έχουν οριστικοποιηθεί επίσημα αλλά είναι ολοφάνερες (σ’ αυτά που τραβάμε οι άλλοι, οι σύμμαχοι σωστομερήτες)… Η (ως τώρα) «συγκρατημένη» αστάθεια στα κυριότερα κέντρα του δυτικού ιμπεριαλισμού (συμπεριλαμβανόμενων και των θεοναζί) είναι επίσης ορατή δια γυμνού οφθαλμού… Η μετατόπιση του καπιταλιστικού οικονομικού και γεωπολιτικού κέντρου βάρους προς τα ανατολικά είναι αδιαμφισβήτητη, ακόμα κι αν δεν γίνεται εντελώς ομαλά ή χωρίς τριβές… Ακόμα και η μετατόπιση της «στρατιωτικής ισχύος» προς τα ανατολικά είναι ολοφάνερη, κι αυτό δεν αφορά μόνο το παράδειγμα των «φρουρών της επανάστασης»…

Όμως το ελλαδιστάν, απ’ την κατασκευή του την ίδια πριν 200 χρόνια, είχε μόνιμο «υπαρξιακό» προορισμό, «αιτία ύπαρξης» κυριολεκτικά, την απόσπαση γεωπολιτικών προσόδων απ’ τους δυτικούς ιμπεριαλισμούς. Τελεία και παύλα! «Ανήκομεν εις την Δύση» με την έννοια ότι από εκεί προσποριζόμαστε. Ανάλογα με την ιστορική περίοδο και τους δυτικούς ενδο-ιμπεριαλιστικούς συσχετισμούς δύναμης απ’ το Βερολίνο ή το Παρίσι∙ αλλά σχεδόν πάντα απ’ το Λονδίνο και την Ουάσιγκτον.

Κι όταν τα «πράγματα άρχισαν να σφίγγουν», ας πούμε απ’ το πιο πρόσφατο κύμα «χρηματοπιστωτικής κρίσης» 2008 – 2009 και μετά, αυτή η σχέση / δέσμη προσδοκιών / ελπίδα / σανίδα σωτηρίας ή πείτε το όπως αλλιώς θέλετε, άρχισε να γίνεται όλο και πιο σφικτή, όλο και πιο αποκλειστική, (όλο και πιο απελπισμένη επίσης: σα να δένεται κάποιος στην πλώρη του Τιτανικού ποντάροντας ότι θα είναι πάντα πάνω απ’ το νερό…) ώστε τώρα να φτάνει ένας «Βούδας» να ξεφυσάει απ’ την Ξάνθη: Αααααχχχ! Τι ωραίες εποχές τότε που είμασταν «πολυδιάστατοι» (και με παρακολουθούσε η cia γι’ αυτό, αντί να παρακολουθώ εγώ το κόμμα μου και η mossad όλους μαζί…) – κι ένα δάκρυ να κυλάει στο πρόσωπό του.

Υποθέτουμε πως και άλλοι οπαδοί του νοιώθουν κάπως έτσι. Σιωπηλά – αναγκαστικά. Γιατί έχουν αποκτήσει ένα ειδικό, χοντρό «πρόβλημα», που δεν έχουν οι άλλοι «σωστομερήτες» (εκτός απ’ τους θεοναζί) και δεν μπορούν να το μοιραστούν μαζί τους: ΚΑΙ η Άγκυρα ανήκει στους «νικητές», στους ωφελημένους αυτών των ενδοκαπιταλιστικών, τεκτονικών αλλαγών… Όμως ο «αιώνιος εχθρός» ΔΕΝ περιλαμβάνεται στην … «πολυδιάσταση»… Κι αν ΔΕΝ περιλαμβάνεται αυτός, τι-να-λένε-για-«πολυδιάσταση»;;;;;

Ας το εξετάσουμε. Ιστορικά: το άρθρο στα τέλη του 2019

Μια συζήτηση που αποφεύγεται να ανοίξει επί της ουσίας και αφορά την επιλογή ή όχι για προσφυγή της Ελλάδας στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης φέρνει εκ νέου στην επικαιρότητα το άρθρο του Κώστα Σημίτη στα «Νέα».

Κατ’ αρχήν τι συνέβαινε το 2003, όπως έζησε τα γεγονότα ο υπογράφων, καλύπτοντας επί χρόνια το τότε κυβερνητικό ρεπορτάζ για την εφημερίδα «Έθνος», αλλά και όπως προκύπτει από το ρεπορτάζ των ημερών:

Η Ελλάδα με την Τουρκία είχαν φτάσει πολύ κοντά σε συμφωνία στις διερευνητικές επαφές που διεξάγονταν μεταξύ των δύο χωρών. Και εάν όμως Αθήνα και Άγκυρα δεν έφταναν σε διμερή συμφωνία, τότε βάσει της απόφασης του Συμβουλίου Κορυφής στο Ελσίνκι, τον Δεκέμβριο του 1999, οι δύο χώρες θα μπορούσαν στο τέλος του 2004 να προσφύγουν στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης προκειμένου να επιλύσουν τις διμερείς διαφορές τους. Ο τότε πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης, που σωστά αναφέρει τα γεγονότα στο άρθρο του, με την αμέριστη συνδρομή του τότε υπουργού Εξωτερικών Γιώργου Παπανδρέου, ήταν αποφασισμένος είτε για την επίλυση σε διμερές επίπεδο, είτε σε διαφορετική περίπτωση για προσφυγή στη Χάγη. Οι εκλογές, όμως, και η ήττα του ΠΑΣΟΚ δεν επέτρεψαν μια τέτοια εξέλιξη….

Θα συνεχίσουμε την αναδημοσίευση αμέσως μετά, αλλά εδώ είναι απαραίτητη μια σοβαρή διόρθωση του κάπως «στρογγυλεμένου» άρθρου:

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Έχουν οι εντόπιοι σωστομερήτες φαγούρα; 3

Δευτέρα 25 Μάη (00.15) >> Συνέχεια της αναδημοσίευσης:

Ο νικητής των εκλογών Κώστας Καραμανλής δεν ακολούθησε την ίδια στρατηγική για πολλαπλούς λόγους. Για τη μη προσφυγή στη Χάγη αργότερα έχει επικαλεστεί σε συνομιλητές του μεταξύ άλλων και το επιχείρημα της απόφασης του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης για την νήσο των Όφεων. Το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης είχε τότε αποφανθεί ότι η ανήκουσα στην Ουκρανία «Νήσος των Όφεων» αλλά ευρισκόμενη κοντά στις ρουμανικές ακτές, δεν έχει ούτε υφαλοκρηπίδα ούτε ΑΟΖ, παρά μόνο χωρικά ύδατα, αν και το αντεπιχείρημα είναι ότι η συγκεκριμένη νήσος, σε αντίθεση π.χ. με το Καστελόριζο, είναι ακατοίκητη και βρίσκεται επάνω σ’ αυτή μόνο στρατιωτική φρουρά. Αργότερα υπήρχε και η απόφαση για τη διαμάχη Μπαγκαλντές – Μιαναμάρ για το Σεν Μαρτίν, απόφαση που κατά κάποιους δικαιολογεί απολύτως τους προβληματισμούς του τότε πρωθυπουργού…

Οι αποφάσεις του Δικαστηρίου της Χάγης σχετικά με διακρατικές διαφορές περί αοζ είναι πολλές (έχουμε γράψει επ’ αυτού αναλυτικά στο παρελθόν, στο χάρτινο Sarajevo) – και καμία απ’ αυτές δεν ταιριάζει με την επικύρωση του ελληνικού ιμπεριαλιστικού όνειρου περί «Αιγαίου κλειστής ελληνικής λίμνης»!!!

Το Καστελόριζο με την υποτιθέμενη αοζ του είναι η πιο κραυγαλέα περίπτωση, αλλά όχι η μοναδική: η διεθνής νομοθεσία που θεσπίστηκε για τις αοζ δεν τις προσδιορίζει με βάση τα νησιά που εξέχουν πάνω απ’ την θάλασσα, αλλά κυρίως με βάση την γεωλογική πλάκα της εκάστοτε κυρίως στεριάς. Η αοζ αφορά τον βυθό που είναι προέκταση του αντίστοιχου χερσαίου κελύφους.

Στο Αιγαίο η «πλάκα της Ανατολίας» και η «πλάκα των βαλκανίων / ιταλίας» δεν έχουν σαφή γεωφυσικά όρια.

Συνεπώς ο προσδιορισμός των ορίων των δυο αοζ στο Αιγαίο (ελληνικής και τουρκικής) δεν θα γινόταν με αμιγώς γεωφυσικά κριτήρια. Ωστόσο θα ήταν απλά αδύνατο οποιοδήποτε διεθνές δικαστήριο να αποφανθεί ότι τα δυτικά τουρκικά παράλια, χοντρικά μήκους όσο τα ελληνικά ανατολικά, δεν έχουν υπολογίσιμη αοζ επειδή διεθνείς συνθήκες απέδωσαν όλα τα νησιά του Αιγαίου (που είναι δίπλα σ’ αυτές τις ακτές) στο ελληνικό κράτος, ως «αμοιβή» απ’ την μεριά των δημιουργών / συμμάχων του. Αυτό δεν αφορά την κυριότητα των κατοικούμενων νησιών ως τέτοιων και ό,τι προκύπτει απ’ αυτήν∙ αφορά όμως τον βυθό και όλα τα δικαιώματα στο θαλασσινό νερό πάνω απ’ αυτόν.  

Εάν, λοιπόν, ήθελε το ελλαδιστάν αυτό που λέει, δηλαδή «σεβασμό του διεθνούς δικαίου» και «επίλυση των διαφορών με την τουρκία με βάση το διεθνές δίκαιο», θα συνυπόγραφε την προσφυγή στη Χάγη (όπως έτσι κι αλλιώς ήταν διατεθειμένοι οι ισλαμοδημοκράτες στην Άγκυρα) και θα δεχόταν την λογική και φυσιολογική απόφασή του… Αλλά όχι!!! Δεν ήθελε ούτε θέλει αυτό!!! Θέλει «το Αιγαίο ελληνική λίμνη» ως τον βυθό, και επειδή κάτι τέτοιο δεν έχει καμία σχέση με «διεθνές δίκαιο», προτιμάει την εκκρεμότητα έτσι ώστε να γρυλίζει. Επ’ αόριστον.

Κι όχι μόνο να γρυλίζει. Αλλά και να ελπίζει. Ο πεπειραμένος σύμβουλος του Καραμανλή του Β  σε θέματα εξωτερικής πολιτικής, ονόματι Πέτρος Μολυβιάτης, ήταν (ως τον πρόσφατο θάνατό του) οπαδός της ακινησίας. Τι σήμαινε αυτό; «Δεν κάνουμε τίποτα μέχρι, κάποια στιγμή, να αλλάξουν οι συσχετισμοί υπέρ μας και να ορμήξουμε!!!» Ή: Πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά μας θάναι…

Προφανώς, διακομματικά, η ελληνική «πολιτική σκηνή» δεν έδινε ούτε το 2004, ούτε το 2005, ούτε το 2010 ούτε το 2015 πολύ ζωή στην κυβέρνηση των ισλαμοδημοκρατών… Προφανώς υπολόγιζε ότι όλο και κάποιο πραξικόπημα θα ξαναγίνει στην τουρκία… όλο και κάποιος εμφύλιος θα προκύψει… οπότε «ορμάμε»….

Αλλά

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Ένα ψόφιο κουνάβι σ’ έναν κήπο…

Μια καρφίτσα… χίλια τσιμπίματα…

Δευτέρα 18 Μάη (00.26) >> Απ’ το διήμερο ταξίδι του ψόφιου κουναβιού και της κουστωδίας του στον αυτοκράτορα Xi δεν θα μείνει τίποτα στην ιστορία∙ γιατί δεν επρόκειτο να μείνει κάτι. Και μόνο το γεγονός ότι το κινεζικό κράτος απαίτησε να αφήσουν οι αμερικάνοι επισκέπτες τα κινητά τους στο αεροπλάνο (τους έδωσε άλλα, κινέζικα…) – για λόγους ασφαλείας… – δείχνει συμβολικά την κατάσταση των πραγμάτων. Αρκεί να θυμηθούμε πόσο «κόπο» έκανε πριν λίγα χρόνια η Ουάσιγκτον για να φρενάρει την παγκόσμια επέκταση της νεαρής ακόμα τότε Huawei και της 5G τεχνολογίας της…

Θα κρατήσουμε όμως την ξενάγηση του ψόφιου κουναβιού στους άλλοτε αυτοκρατορικούς κήπους Zhonganhai. Δεν ήταν πρωτότυπη, όλοι οι αμερικάνοι πρόεδροι που έχουν πάει στο Πεκίνο, έχουν ξεναγηθεί εκεί. Και κανένας τους δεν κατάλαβε το νόημα της βόλτας…

Το «μάθημα» επαναλήφθηκε και τώρα: ο Xi παρότρυνε το ψόφιο κουνάβι να αγγίξει ένα απ’ τα πιο νεαρά δέντρα αυτής της βοτανικής συλλογής, ηλικίας μόλις 280 χρόνων. Αν μπορούσε μια αμερικανική πολιτική βιτρίνα να πιάσει το υπονοούμενο, θα καταλάβαινε το «μάθημα» της παρότρυνσης: αυτό το δέντρο είναι παλιότερο απ’ το κράτος σας∙ έχουμε κι άλλα, που είναι 500, 1000 ή και παραπάνω χρόνων. Όπως τα δέντρα έτσι κι εμείς θα είμαστε εδώ, ακόμα κι όταν εσείς θα έχετε σβήσει…

Στην κινεζική θεσμική κουλτούρα ο ιστορικός χρόνος δεν μετριέται με βδομάδες, μήνες ή έστω χρόνια. Μετριέται με αιώνες και χιλιετίες. Αυτός είναι ο τρόπος

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Παγίδες; Ο Θουκυδίδης σε αδιέξοδο…

Δευτέρα 18 Μάη (00.18) >> “History has shown that Empires in decline will stop at nothing to arrest their inevitable fates. A wounded animal will desperately claw and roar on its way down”

Η Ιστορία έχει δείξει ότι οι Αυτοκρατορίες που παρακμάζουν δεν θα σταματήσουν πουθενά προκειμένου να εμποδίσουν το αναπόφευκτο τέλος τους. Σα πληγωμένο ζώο θα δαγκώνουν και θα βρυχώνται καθώς κατρακυλούν.

Αυτό είπε ανάμεσα σ’ άλλα ο ιρανός υπ.εξ. Araghchi (ξέροντας από πρώτο χέρι για τι μιλάει…) στην πρόσφατη σύνοδο των brics+ στο Ν. Δελχί στις 14 Μάη, τις ίδιες μέρες που ο εκπρόσωπος της δαγκώνω-και-βρυχώμαι-καθώς-κατρακυλάμε πρώην υπερδύναμης βρισκόταν στο Πεκίνο «νομίζοντας ότι…». Κι αυτό είναι, δυστυχώς, η παγκόσμια καπιταλιστική πραγματικότητα απ’ την οποία δεν πρόκειται να ξεφύγουμε ούτε μ’ ευχές, ούτε με προσευχές: κανένας ηγεμόνας στην ιστορία του είδους μας δεν «παραχώρησε τη θέση του» χωρίς αίμα – συνήθως των Άλλων.

Τα περί «παγίδας του Θουκυδίδη» και «μην πέσουμε μέσα» που λέγονται κατά καιρούς είναι … ανιστόρητα! Κατά την ταπεινή μας άποψη ο Θουκυδίδης έχει υπάρξει ο μόνος γνωστός ιστορικός με τίμιο, συγκεκριμένο αλλά και μοναχικό πολιτικοηθικό στόχο. Ίσως είναι ο μόνος που έδωσε στο «Ιστορώ» ένα συνεπές, συγκροτημένο, όχι υστερόβουλο, όχι ιδιοτελές νόημα∙ πέρα και ενάντια στο γνωστό κλισέ ότι «την Ιστορία την γράφουν οι νικητές».

Ωστόσο δεν έζησε για να διαπιστώσει ότι στην Ιστορία δεν υπάρχει «κενό»∙ και πως αν δύο αντίπαλοι (η εδραιωμένη και η αναθεωρητική «δύναμη») αλληλοκαταστραφούν στη μεταξύ τους αναμέτρηση, απλά θα ανοίξουν τον δρόμο για την ανάδυση μιας «τρίτης» ηγεμονικής κατάστασης. (Στην περίπτωση των Σπαρτιατών και των Αθηναίων αυτοί οι «τρίτοι» ήταν οι Μακεδόνες…)

Θα υπήρχε, άραγε, περίπτωση το ιμπεριαλιστικό Λονδίνο και το ιμπεριαλιστικό Παρίσι να «μην πέσουν στην παγίδα του Θουκυδίδη» κατά του αναθεωρητικού, ιμπεριαλιστικού Βερολίνου στις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα; Όχι!!! Ο Keynes προειδοποίησε τους πρώτους για το ποιο θα ήταν το πραγματικό αποτέλεσμα της «Συνθήκης των Βερσαλλιών» που με τόση χαρά μαστόρεψαν μετά το τέλος του 1ου παγκόσμιου – δεν τον άκουσαν. Δεν υπήρχε περίπτωση να τον ακούσουν: η καπιταλιστική τάση ήταν πολύ ισχυρότερη απ’ την διορατικότητα ενός εκλεκτού τέκνου της βρετανικής διανόησης…

Τελικά χρειάστηκαν όχι ένας αλλά δύο παγκόσμιοι πόλεμοι «μέσα στην ‘παγίδα’….», πάνω από 100 εκατομμύρια νεκροί / δολοφονημένοι και στους δύο μαζί, καταστροφές πέρα από κάθε «φαντασία» του 19ου αιώνα (αλλά απόλυτα ταιριαστές με τις ‘επιστημονικές’ δυνατότητες του κεφάλαιου στο πρώτο μισό του 20ου) για να εξασφαλιστούν οι προϋποθέσεις υπέρ ενός «τρίτου» ιμπεριαλισμού, του αμερικανικού…

Έχουμε υποστηρίξει (και υποστηρίζουμε σταθερά…) ότι το γεγονός πως (σα δυτικοί / πρωτοκοσμικοί, στην κοιλιά του κήτους-που-κατρακυλάει-δαγκώνοντας-και-γαυγίζοντας-προσπαθώντας-να-εμποδίσει-το-αναπόφευκτο-τέλος-της-ηγεμονίας-του) είμαστε ακόμα ζωντανοί, αυτό το οφείλουμε στους «αναθεωρητές», στους καινούργιους, ήδη παρόντες ηγεμόνες: αυτοί ΔΕΝ θέλουν την κορύφωση του 4ου παγκόσμιου (δεν θα ήθελαν καν την τωρινή φάση του!), όχι από καλοσύνη ή αβρότητα αλλά εξαιτίας της αντικειμενικής βεβαιότητας για την υπεροχή τους. Ειδικά το Πεκίνο.

Δεν έχουμε αυτήν την άποψη από … συμπάθεια στα καινούργια αφεντικά του πλανήτη!!! Την έχουμε καθαρά και μόνο από γνώση και επίγνωση της Ιστορίας: η πλευρά που επιλέγει την καταστροφή, την «καμένη γη» σε μια τέτοιας κλίμακας ενδοκαπιταλιστική αναμέτρηση, είναι εκείνη που δεν μπορεί να επιβληθεί, δεν μπορεί να «νικήσει» εντός ή εκτός εισαγωγικών ή ακόμα και να «σταθεί» με άλλον τρόπο!!! Όσο πιο αδύναμη είναι πραγματικά, τόσο περισσότερο «επενδύει» στη βίαιη, αιματηρή, ολική καταστροφή του αντιπάλου της∙ μήπως και μ’ αυτόν τον τρόπο καταφέρει να ρεφάρει.

Διακινείται ως «αυτονόητη» η ιδέα ότι αφού η κορύφωση του 4ου παγκόσμιου πολέμου θα είναι αναπόφευκτα πυρηνική, όλες οι πλευρές έχουν συμφέρον (για το «καλό της ανθρωπότητας»…) να την αποφύγουν. Αυτό το θεώρημα στηρίζεται στην αυταπάτη ότι υπάρχει καθολικά αποδεκτό «καλό της ανθρωπότητας» (υπήρχε άραγε και όταν βομβαρδίζονταν η Χιροσίμα και το Ναγκασάκι;). Στηρίζεται επίσης στην εξέλιξη του 3ου παγκόσμιου πολέμου ο οποίος πλαστογραφημένος ως «ψυχρός» παραγράφει το γεγονός ότι ναι μεν δεν κορυφώθηκε πυρηνικά, αλλά αυτό μόνο στο βαθμό που μπορούσε να εκτονώνεται και να γίνεται σ’ όλο τον υπόλοιπο πλανήτη εκτός από ένα μικρό (γεωγραφικά και πληθυσμιακά) τμήμα του. Ουσιαστικά ο 3ος παγκόσμιος, με όλες τις παραδοσιακές αλλά και «καινοτόμες» μορφές του, ήταν το ίδιο θανατηφόρος και καταστροφικός με τον 2ο. Η διαφορά του ήταν πως δεν έγιναν ερείπια η Ουάσιγκτον, το Λονδίνο, το Παρίσι, το Βερολίνο, το Τόκιο ή το Πεκίνο…  Η Nakba (κι όλες οι υπόλοιπες σ’ αυτόν τον κόσμο) ήταν των Άλλων.

Αν στον 3ο παγκόσμιο είχε αποδοθεί ο πραγματικός χαρακτήρας του, τότε θα ήταν περισσότερο κατανοήτο το πως και γιατί ο 4ος ξεκίνησε σχεδόν αμέσως μετά την λήξη του προηγούμενου! Και θα ήταν επίσης κατανοητό το γεγονός ότι αυτός ο 4ος που άρχισε να γενικεύεται ως «διαρκής πόλεμος κατά της τρομοκρατίας», άρχισε να κλιμακώνεται και να εμπλουτίζεται σταθερά έκτοτε με όλα τα διαθέσιμα μέσα (στρατιωτικά, οικονομικά, νομισματικά, εμπορικά, ιδεολογικά…) χωρίς να φτάνει, χωρίς να πλησιάζει καν ακόμα σε κάποια οριστική, τελική έκβαση: τα παρακμιακά κτήνη συνεχίζουν να δαγκώνουν και να βρυχώνται κατρακυλώντας∙ κι εμείς πάντα κλεισμένοι στα στομάχια τους…

Θα ήταν επίσης δυσάρεστα κατανοητό το ότι απ’ τις αρχές των ‘90s (τέλος του 3ου παγκόσμιου…) η καπιταλιστική «ανάπτυξη» (που σημαίνει: η «ανάπτυξη» και της παραγωγικότητας και της καταστροφικότητας τόσο της εργασίας όσο και του κεφάλαιου) έχει εκτιναχτεί, «καταπίνοντας» κυριολεκτικά εδάφη, ιδιότητες, δυνατότητες, σχέσεις, ποιότητες, ακόμα και μικροκλίμακες της ζωής και της ύλης σ’ αυτόν τον πλανήτη που ως και τα ‘80s μπορούσαν να βρίσκονται στην άκρη, στο «περιθώριο» της αξιοποίησης του κεφάλαιου, και άρα των  ενδοκαπιταλιστικών διεκδικήσεων, εντάσεων, συγκρούσεων.  

Δεν υπάρχει πια, εξαιτίας αυτής της «ανάπτυξης», ζώνη εκτόνωσης της ενδοκαπιταλιστικής σύγκρουσης βολική για τους πρωτοκοσμικούς! Ξαφνικά (καθόλου έτσι!) η σφαγή στην Παλαιστίνη έχει ανοικτά τόσους πολλούς πρωτοκοσμικούς χασάπηδες ώστε μόνο σαν προοίμιο εκείνου που ετοιμάζουν γενικά μπορεί να εννοηθεί… Ξαφνικά (καθόλου έτσι!) οι πάγοι της Γροιλανδίας είναι επίδικοι… Ξαφνικά (καθόλου έτσι!) τα βάθη των ωκεανών είναι επίδικα, όχι μόνο για ρομποτικό σκάψιμο αλλά και για τους μυστηριώδεις οργανισμούς που έμειναν για χιλιάδες χρόνια άγνωστοι κι ανεκμετάλλευτοι… Ξαφνικά (καθόλου έτσι!) το εγγύς διάστημα είναι όχι απλά επίδικο αλλά «επιστρατευμένο»… Ξαφνικά (καθόλου έτσι!) τα κύτταρα κάθε έμβιου οργανισμού (και ψηλά στη λίστα τα κύτταρα του είδους μας) είναι πεδίο ενδοκαπιταλιστικής πολεμικής αναμέτρησης… Ξαφνικά (καθόλου έτσι!) τα νευρικά και εγκεφαλικά μας κύτταρα είναι επίσης πεδίο συστηματικού πολέμου…

Κι ακόμα αυτό: ξαφνικά (καθόλου έτσι!) ο εργατικός μισθός, άμεσος και έμμεσος, μέσα απ’ την «ψηφιοποίησή» του και το υποχρεωτικό πέρασμά του από τα κανάλια του κεφάλαιου (: τράπεζες…) παύει να είναι η (πετσοκομμένη…) «αμοιβή της αυτό-νομης ζωντανής εργασίας» και γίνεται ελεγχόμενη «παραχώρηση» του ατομικού και συλλογικού αφεντικού, πάντα υπό την απειλή διακράτισης∙ μέσο για μια ιστορικά πρωτοφανή πολιτικοτεχνική ομηρία / αιχμαλωσία της σύγχρονης εργατικής τάξης ώστε να εξασφαλιστεί η υπακοή και η πειθάρχησή της… 

Δεν τα γράφουμε αυτά για να σας μαυρίσουμε τις μέρες και τις νύχτες∙ κι άλλωστε είναι αμφίβολο αν ζείτε στις πιο αισιόδοξες εποχές ever… Τα γράφουμε επειδή η ανάκτηση όλων όσων μας κλέβουν, δύσκολη πια έτσι κι αλλιώς, θα αρχίσει απ’ το πιο πρόσφατο δικό μας χαμένο πεδίο μάχης: την συνείδηση, την εργατική συνειδητοποίηση της πραγματικότητας.

Ναι, είναι ζόρικη, συχνά βασανιστική αυτή η συνειδητοποίηση. Αλλά έχουμε χάσει τουλάχιστον 3 δεκαετίες αν όχι περισσότερο. Κι αυτή η απώλεια πληρώνεται: ακόμα και με τα πιο σφικτά κλεισμένα μάτια, ακόμα και με το κεφάλι όσο πιο βαθιά γίνεται μέσα στην άμμο, ακόμα και υπό την επήρεια του πιο παραλυτικού μιθριδατισμού, ακόμα και στη δίνη του πιο καταθλιπτικού μικροαστισμού, σε καπιταλισμό ζούμε.

Ο καπιταλισμός ούτε συγχωρεί ούτε (μας) λυπάται.

Ελληνικός ιμπεριαλισμός: από την Σρεμπρένιτσα στη Γάζα… 1

Δευτέρα 4 Μάη (01.14) >> Αφού η συμμαχία (στην πράξη «πανεθνική»!!!) του ελλαδιστάν με τους θεοναζί προχωράει χωρίς εμπόδια∙ κι αφού η όποια «συμπαράσταση στην Παλαιστίνη» εκτονώνεται με συμβολικούς και καθόλου αντεθνικούς τρόπους, επιτρέψτε μας να επιμείνουμε σ’ αυτό το … «ψέκα»: μια σύντομη αναδρομή στην πορεία (και στην τωρινή κατάσταση) του ελληνικού ιμπεριαλισμού.

Μπορεί να φαίνεται μάταιο, αλλά είναι καθήκον μας…

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.