Tag: ιδεολογία

Ένα ψόφιο κουνάβι σ’ έναν κήπο…

Μια καρφίτσα… χίλια τσιμπίματα…

Δευτέρα 18 Μάη (00.26) >> Απ’ το διήμερο ταξίδι του ψόφιου κουναβιού και της κουστωδίας του στον αυτοκράτορα Xi δεν θα μείνει τίποτα στην ιστορία∙ γιατί δεν επρόκειτο να μείνει κάτι. Και μόνο το γεγονός ότι το κινεζικό κράτος απαίτησε να αφήσουν οι αμερικάνοι επισκέπτες τα κινητά τους στο αεροπλάνο (τους έδωσε άλλα, κινέζικα…) – για λόγους ασφαλείας… – δείχνει συμβολικά την κατάσταση των πραγμάτων. Αρκεί να θυμηθούμε πόσο «κόπο» έκανε πριν λίγα χρόνια η Ουάσιγκτον για να φρενάρει την παγκόσμια επέκταση της νεαρής ακόμα τότε Huawei και της 5G τεχνολογίας της…

Θα κρατήσουμε όμως την ξενάγηση του ψόφιου κουναβιού στους άλλοτε αυτοκρατορικούς κήπους Zhonganhai. Δεν ήταν πρωτότυπη, όλοι οι αμερικάνοι πρόεδροι που έχουν πάει στο Πεκίνο, έχουν ξεναγηθεί εκεί. Και κανένας τους δεν κατάλαβε το νόημα της βόλτας…

Το «μάθημα» επαναλήφθηκε και τώρα: ο Xi παρότρυνε το ψόφιο κουνάβι να αγγίξει ένα απ’ τα πιο νεαρά δέντρα αυτής της βοτανικής συλλογής, ηλικίας μόλις 280 χρόνων. Αν μπορούσε μια αμερικανική πολιτική βιτρίνα να πιάσει το υπονοούμενο, θα καταλάβαινε το «μάθημα» της παρότρυνσης: αυτό το δέντρο είναι παλιότερο απ’ το κράτος σας∙ έχουμε κι άλλα, που είναι 500, 1000 ή και παραπάνω χρόνων. Όπως τα δέντρα έτσι κι εμείς θα είμαστε εδώ, ακόμα κι όταν εσείς θα έχετε σβήσει…

Στην κινεζική θεσμική κουλτούρα ο ιστορικός χρόνος δεν μετριέται με βδομάδες, μήνες ή έστω χρόνια. Μετριέται με αιώνες και χιλιετίες. Αυτός είναι ο τρόπος

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Παγίδες; Ο Θουκυδίδης σε αδιέξοδο…

Δευτέρα 18 Μάη (00.18) >> “History has shown that Empires in decline will stop at nothing to arrest their inevitable fates. A wounded animal will desperately claw and roar on its way down”

Η Ιστορία έχει δείξει ότι οι Αυτοκρατορίες που παρακμάζουν δεν θα σταματήσουν πουθενά προκειμένου να εμποδίσουν το αναπόφευκτο τέλος τους. Σα πληγωμένο ζώο θα δαγκώνουν και θα βρυχώνται καθώς κατρακυλούν.

Αυτό είπε ανάμεσα σ’ άλλα ο ιρανός υπ.εξ. Araghchi (ξέροντας από πρώτο χέρι για τι μιλάει…) στην πρόσφατη σύνοδο των brics+ στο Ν. Δελχί στις 14 Μάη, τις ίδιες μέρες που ο εκπρόσωπος της δαγκώνω-και-βρυχώμαι-καθώς-κατρακυλάμε πρώην υπερδύναμης βρισκόταν στο Πεκίνο «νομίζοντας ότι…». Κι αυτό είναι, δυστυχώς, η παγκόσμια καπιταλιστική πραγματικότητα απ’ την οποία δεν πρόκειται να ξεφύγουμε ούτε μ’ ευχές, ούτε με προσευχές: κανένας ηγεμόνας στην ιστορία του είδους μας δεν «παραχώρησε τη θέση του» χωρίς αίμα – συνήθως των Άλλων.

Τα περί «παγίδας του Θουκυδίδη» και «μην πέσουμε μέσα» που λέγονται κατά καιρούς είναι … ανιστόρητα! Κατά την ταπεινή μας άποψη ο Θουκυδίδης έχει υπάρξει ο μόνος γνωστός ιστορικός με τίμιο, συγκεκριμένο αλλά και μοναχικό πολιτικοηθικό στόχο. Ίσως είναι ο μόνος που έδωσε στο «Ιστορώ» ένα συνεπές, συγκροτημένο, όχι υστερόβουλο, όχι ιδιοτελές νόημα∙ πέρα και ενάντια στο γνωστό κλισέ ότι «την Ιστορία την γράφουν οι νικητές».

Ωστόσο δεν έζησε για να διαπιστώσει ότι στην Ιστορία δεν υπάρχει «κενό»∙ και πως αν δύο αντίπαλοι (η εδραιωμένη και η αναθεωρητική «δύναμη») αλληλοκαταστραφούν στη μεταξύ τους αναμέτρηση, απλά θα ανοίξουν τον δρόμο για την ανάδυση μιας «τρίτης» ηγεμονικής κατάστασης. (Στην περίπτωση των Σπαρτιατών και των Αθηναίων αυτοί οι «τρίτοι» ήταν οι Μακεδόνες…)

Θα υπήρχε, άραγε, περίπτωση το ιμπεριαλιστικό Λονδίνο και το ιμπεριαλιστικό Παρίσι να «μην πέσουν στην παγίδα του Θουκυδίδη» κατά του αναθεωρητικού, ιμπεριαλιστικού Βερολίνου στις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα; Όχι!!! Ο Keynes προειδοποίησε τους πρώτους για το ποιο θα ήταν το πραγματικό αποτέλεσμα της «Συνθήκης των Βερσαλλιών» που με τόση χαρά μαστόρεψαν μετά το τέλος του 1ου παγκόσμιου – δεν τον άκουσαν. Δεν υπήρχε περίπτωση να τον ακούσουν: η καπιταλιστική τάση ήταν πολύ ισχυρότερη απ’ την διορατικότητα ενός εκλεκτού τέκνου της βρετανικής διανόησης…

Τελικά χρειάστηκαν όχι ένας αλλά δύο παγκόσμιοι πόλεμοι «μέσα στην ‘παγίδα’….», πάνω από 100 εκατομμύρια νεκροί / δολοφονημένοι και στους δύο μαζί, καταστροφές πέρα από κάθε «φαντασία» του 19ου αιώνα (αλλά απόλυτα ταιριαστές με τις ‘επιστημονικές’ δυνατότητες του κεφάλαιου στο πρώτο μισό του 20ου) για να εξασφαλιστούν οι προϋποθέσεις υπέρ ενός «τρίτου» ιμπεριαλισμού, του αμερικανικού…

Έχουμε υποστηρίξει (και υποστηρίζουμε σταθερά…) ότι το γεγονός πως (σα δυτικοί / πρωτοκοσμικοί, στην κοιλιά του κήτους-που-κατρακυλάει-δαγκώνοντας-και-γαυγίζοντας-προσπαθώντας-να-εμποδίσει-το-αναπόφευκτο-τέλος-της-ηγεμονίας-του) είμαστε ακόμα ζωντανοί, αυτό το οφείλουμε στους «αναθεωρητές», στους καινούργιους, ήδη παρόντες ηγεμόνες: αυτοί ΔΕΝ θέλουν την κορύφωση του 4ου παγκόσμιου (δεν θα ήθελαν καν την τωρινή φάση του!), όχι από καλοσύνη ή αβρότητα αλλά εξαιτίας της αντικειμενικής βεβαιότητας για την υπεροχή τους. Ειδικά το Πεκίνο.

Δεν έχουμε αυτήν την άποψη από … συμπάθεια στα καινούργια αφεντικά του πλανήτη!!! Την έχουμε καθαρά και μόνο από γνώση και επίγνωση της Ιστορίας: η πλευρά που επιλέγει την καταστροφή, την «καμένη γη» σε μια τέτοιας κλίμακας ενδοκαπιταλιστική αναμέτρηση, είναι εκείνη που δεν μπορεί να επιβληθεί, δεν μπορεί να «νικήσει» εντός ή εκτός εισαγωγικών ή ακόμα και να «σταθεί» με άλλον τρόπο!!! Όσο πιο αδύναμη είναι πραγματικά, τόσο περισσότερο «επενδύει» στη βίαιη, αιματηρή, ολική καταστροφή του αντιπάλου της∙ μήπως και μ’ αυτόν τον τρόπο καταφέρει να ρεφάρει.

Διακινείται ως «αυτονόητη» η ιδέα ότι αφού η κορύφωση του 4ου παγκόσμιου πολέμου θα είναι αναπόφευκτα πυρηνική, όλες οι πλευρές έχουν συμφέρον (για το «καλό της ανθρωπότητας»…) να την αποφύγουν. Αυτό το θεώρημα στηρίζεται στην αυταπάτη ότι υπάρχει καθολικά αποδεκτό «καλό της ανθρωπότητας» (υπήρχε άραγε και όταν βομβαρδίζονταν η Χιροσίμα και το Ναγκασάκι;). Στηρίζεται επίσης στην εξέλιξη του 3ου παγκόσμιου πολέμου ο οποίος πλαστογραφημένος ως «ψυχρός» παραγράφει το γεγονός ότι ναι μεν δεν κορυφώθηκε πυρηνικά, αλλά αυτό μόνο στο βαθμό που μπορούσε να εκτονώνεται και να γίνεται σ’ όλο τον υπόλοιπο πλανήτη εκτός από ένα μικρό (γεωγραφικά και πληθυσμιακά) τμήμα του. Ουσιαστικά ο 3ος παγκόσμιος, με όλες τις παραδοσιακές αλλά και «καινοτόμες» μορφές του, ήταν το ίδιο θανατηφόρος και καταστροφικός με τον 2ο. Η διαφορά του ήταν πως δεν έγιναν ερείπια η Ουάσιγκτον, το Λονδίνο, το Παρίσι, το Βερολίνο, το Τόκιο ή το Πεκίνο…  Η Nakba (κι όλες οι υπόλοιπες σ’ αυτόν τον κόσμο) ήταν των Άλλων.

Αν στον 3ο παγκόσμιο είχε αποδοθεί ο πραγματικός χαρακτήρας του, τότε θα ήταν περισσότερο κατανοήτο το πως και γιατί ο 4ος ξεκίνησε σχεδόν αμέσως μετά την λήξη του προηγούμενου! Και θα ήταν επίσης κατανοητό το γεγονός ότι αυτός ο 4ος που άρχισε να γενικεύεται ως «διαρκής πόλεμος κατά της τρομοκρατίας», άρχισε να κλιμακώνεται και να εμπλουτίζεται σταθερά έκτοτε με όλα τα διαθέσιμα μέσα (στρατιωτικά, οικονομικά, νομισματικά, εμπορικά, ιδεολογικά…) χωρίς να φτάνει, χωρίς να πλησιάζει καν ακόμα σε κάποια οριστική, τελική έκβαση: τα παρακμιακά κτήνη συνεχίζουν να δαγκώνουν και να βρυχώνται κατρακυλώντας∙ κι εμείς πάντα κλεισμένοι στα στομάχια τους…

Θα ήταν επίσης δυσάρεστα κατανοητό το ότι απ’ τις αρχές των ‘90s (τέλος του 3ου παγκόσμιου…) η καπιταλιστική «ανάπτυξη» (που σημαίνει: η «ανάπτυξη» και της παραγωγικότητας και της καταστροφικότητας τόσο της εργασίας όσο και του κεφάλαιου) έχει εκτιναχτεί, «καταπίνοντας» κυριολεκτικά εδάφη, ιδιότητες, δυνατότητες, σχέσεις, ποιότητες, ακόμα και μικροκλίμακες της ζωής και της ύλης σ’ αυτόν τον πλανήτη που ως και τα ‘80s μπορούσαν να βρίσκονται στην άκρη, στο «περιθώριο» της αξιοποίησης του κεφάλαιου, και άρα των  ενδοκαπιταλιστικών διεκδικήσεων, εντάσεων, συγκρούσεων.  

Δεν υπάρχει πια, εξαιτίας αυτής της «ανάπτυξης», ζώνη εκτόνωσης της ενδοκαπιταλιστικής σύγκρουσης βολική για τους πρωτοκοσμικούς! Ξαφνικά (καθόλου έτσι!) η σφαγή στην Παλαιστίνη έχει ανοικτά τόσους πολλούς πρωτοκοσμικούς χασάπηδες ώστε μόνο σαν προοίμιο εκείνου που ετοιμάζουν γενικά μπορεί να εννοηθεί… Ξαφνικά (καθόλου έτσι!) οι πάγοι της Γροιλανδίας είναι επίδικοι… Ξαφνικά (καθόλου έτσι!) τα βάθη των ωκεανών είναι επίδικα, όχι μόνο για ρομποτικό σκάψιμο αλλά και για τους μυστηριώδεις οργανισμούς που έμειναν για χιλιάδες χρόνια άγνωστοι κι ανεκμετάλλευτοι… Ξαφνικά (καθόλου έτσι!) το εγγύς διάστημα είναι όχι απλά επίδικο αλλά «επιστρατευμένο»… Ξαφνικά (καθόλου έτσι!) τα κύτταρα κάθε έμβιου οργανισμού (και ψηλά στη λίστα τα κύτταρα του είδους μας) είναι πεδίο ενδοκαπιταλιστικής πολεμικής αναμέτρησης… Ξαφνικά (καθόλου έτσι!) τα νευρικά και εγκεφαλικά μας κύτταρα είναι επίσης πεδίο συστηματικού πολέμου…

Κι ακόμα αυτό: ξαφνικά (καθόλου έτσι!) ο εργατικός μισθός, άμεσος και έμμεσος, μέσα απ’ την «ψηφιοποίησή» του και το υποχρεωτικό πέρασμά του από τα κανάλια του κεφάλαιου (: τράπεζες…) παύει να είναι η (πετσοκομμένη…) «αμοιβή της αυτό-νομης ζωντανής εργασίας» και γίνεται ελεγχόμενη «παραχώρηση» του ατομικού και συλλογικού αφεντικού, πάντα υπό την απειλή διακράτισης∙ μέσο για μια ιστορικά πρωτοφανή πολιτικοτεχνική ομηρία / αιχμαλωσία της σύγχρονης εργατικής τάξης ώστε να εξασφαλιστεί η υπακοή και η πειθάρχησή της… 

Δεν τα γράφουμε αυτά για να σας μαυρίσουμε τις μέρες και τις νύχτες∙ κι άλλωστε είναι αμφίβολο αν ζείτε στις πιο αισιόδοξες εποχές ever… Τα γράφουμε επειδή η ανάκτηση όλων όσων μας κλέβουν, δύσκολη πια έτσι κι αλλιώς, θα αρχίσει απ’ το πιο πρόσφατο δικό μας χαμένο πεδίο μάχης: την συνείδηση, την εργατική συνειδητοποίηση της πραγματικότητας.

Ναι, είναι ζόρικη, συχνά βασανιστική αυτή η συνειδητοποίηση. Αλλά έχουμε χάσει τουλάχιστον 3 δεκαετίες αν όχι περισσότερο. Κι αυτή η απώλεια πληρώνεται: ακόμα και με τα πιο σφικτά κλεισμένα μάτια, ακόμα και με το κεφάλι όσο πιο βαθιά γίνεται μέσα στην άμμο, ακόμα και υπό την επήρεια του πιο παραλυτικού μιθριδατισμού, ακόμα και στη δίνη του πιο καταθλιπτικού μικροαστισμού, σε καπιταλισμό ζούμε.

Ο καπιταλισμός ούτε συγχωρεί ούτε (μας) λυπάται.

Ελληνικός ιμπεριαλισμός: από την Σρεμπρένιτσα στη Γάζα… 1

Δευτέρα 4 Μάη (01.14) >> Αφού η συμμαχία (στην πράξη «πανεθνική»!!!) του ελλαδιστάν με τους θεοναζί προχωράει χωρίς εμπόδια∙ κι αφού η όποια «συμπαράσταση στην Παλαιστίνη» εκτονώνεται με συμβολικούς και καθόλου αντεθνικούς τρόπους, επιτρέψτε μας να επιμείνουμε σ’ αυτό το … «ψέκα»: μια σύντομη αναδρομή στην πορεία (και στην τωρινή κατάσταση) του ελληνικού ιμπεριαλισμού.

Μπορεί να φαίνεται μάταιο, αλλά είναι καθήκον μας…

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Ελληνικός ιμπεριαλισμός: από την Σρεμπρένιτσα στη Γάζα… 3

Όλοι μαζί, με τους θεοναζί…

Δευτέρα 4  Μάη (00.58) >> Έχουμε την επίγνωση ότι τα ζητήματα που αφορούν τον ιμπεριαλισμό οποιουδήποτε κράτους (και όχι μόνο του ελληνικού) είναι χαμηλά στη λίστα των αντίστοιχων πληβείων, στη λίστα τους με τις ενδεχόμενες αιτίες κάποιου σοβαρού ανταγωνισμού προς τους άρχοντες. Προηγούνται άλλες, πιο άμεσες, πιο σχετικές με το καθημερινό μεοροδούλι-μεροφάι. Μόνο που αυτή η «μετριοφροσύνη» έχει αποδειχθεί ξανά και ξανά αυτοκτονική.

Το ότι ακόμα και μ’ αυτές τις αφορμές οι εντόπιοι αιχμάλωτοι μοιάζουν να διάγουν τον βίο τους μεταξύ υπνοβασίας και πατερναλισμού (με μόνη παρηγοριά τους τις βενζοδιαζεπίνες και τα φραστικά ξεσπάσματα στα antisocial media) είναι εξαιρετικά επικίνδυνο. Πρώτα και κύρια για τους ίδιους. Το διαισθάνονται ότι είναι έρμαια, αλλά δεν θυμώνουν για μια τέτοια κατάντια των Εαυτών τους. Απλά κρατούν την ανάσα τους (για λίγο…) κάθε φορά που ακούν για «κλιμάκωση στον πόλεμο στο ιράν».

Με τους υποτιθέμενα «πολιτικοποιημένους» το ζήτημα είναι διαφορετικό. Δεν γίνεται να βλέπεις να μικραίνει η απόσταση απ’ αυτό το λευκό πράγμα που επιπλέει και να κάνεις μπάφους στο κατάστρωμα του Τιτανικού! (Γίνεται και παραγίνεται!) Ούτε είναι ένδειξη ανταγωνιστικού προσανατολισμού απ’ την μια μεριά να τιμάς (και σωστά) την μνήμη των 200 εκτελεσμένων κομμουνιστών απ’ τους κατοχικούς στην Καισαριανή, και απ’ την άλλη μεριά να προσπαθείς να απομακρυνθείς (με οποιονδήποτε τρόπο) απ’ τους εντόπιους συνεργούς των σφαγέων κατοχικών στην Παλαιστίνη λέγοντας ότι δείχνεις εν πλω μια ακόμα άχρηστη και ξεπερασμένη στιγμή «αλληλεγγύης».

Μπορεί οι δυτικοί καπιταλισμοί / ιμπεριαλισμοί να παρακμάζουν. Διαθέτουν όμως ακόμα στις αυλές τους εκείνους τους «ειδικούς που θερμομετρούν» τον πραγματικό κοινωνικό / ταξικό βρασμό (ή την αντίστοιχη παγωνιά). Όταν οι ενδείξεις πλησιάζουν στο μηδέν, αυτό σημαίνει ότι είμαστε ήδη σχεδόν αγκαλιά με το παγόβουνο…

 

Όμοιος ομοίω αεί πελάζει!

Δευτέρα 27 Απρίλη (00.36) >> Πριν κάτι παραπάνω από μια βδομάδα, στις 19 Απρίλη, ο φασίστας με το αλυσοπρίονο που έχει αναλάβει την προεδρία της αργεντινής (με την «λαϊκή θέληση», αλλοίμονο – και οπωσδήποτε με την χρηματοδότηση των ομοϊδεατών του απ’ την Ουάσιγκτον), αυτός λοιπόν έκανε επίσημη επίσκεψη στο θεοναζί, απαρτχάιντ καθεστώς.

Εκεί τον υποδέχτηκε διθυραμβικά ένας τύπος ονόματι Mike Huckabbe που παριστάνει τον αμερικανό πρεσβευτή στο Τελ Αβίβ, αλλά πρακτικά και ουσιαστικά είναι ένας ακόμα υπάλληλος των θεοναζί: έχει διατυπώσει ανοικτά την άποψη (για παράδειγμα) ότι αυτό το καθεστώς «έχει δικαίωμα να πάρει όλα τα εδάφη που του υποσχέθηκε ο θεός», απ’ το Νείλο ως τον Ευφράτη… Τόσο καλά.

Δείτε λοιπόν αυτήν την σπουδαία, την ιστορική για το παγκόσμιο γίγνεσθαι στιγμή της υποδοχής, και βρείτε … τι λείπει… Κάτι λείπει!!!

Δεν είναι κρίμα κι άδικο που έλειπε απ’ το «κάδρο» αυτός ο terrific guy που «καταλαβαίνει τι γίνεται» και είναι πολύ υποστηρικτικός στο ψοφιοκουναβιστάν;

Δεν είναι κρίμα κι άδικο που έλειπε απ’ το «κάδρο» ο don Rico, φίλος κι αδελφός των θεοναζί (με την «άδεια» και την κατανόηση του πόπολου και των εκπροσώπων του φυσικά), τόσο υποστηρικτικός (και) στους εγκληματίες κατά της ανθρωπότητας;

Δεν είναι κρίμα κι άδικο που αυτός ο αμερικάνος «πρεσβευτής», γυρνώντας απ’ το Μπουένος Άιρες φορτωμένος μοσχαρίσιες μπριζόλες, δεν θα κάνει μια στάση στην Αθήνα για να πάρει και μερικούς τενεκέδες greek feta;

Αααααχχ! Χαμένη θα πάει τόση φιλία! Μόνο το υλικό του predator και των υπόλοιπων παρόμοιων θα μείνει (και στις θεοναζί υπηρεσίες, φυσικά…)

Τελικά ποιος νίκησε;

Δευτέρα 13 Απρίλη (00.55) >> Κατά την ταπεινή μας άποψη νίκησε το πριγκηπάτο του λιχνεστάιν! Σας ξαφνιάζουμε; Εδώ υπάρχουν κάποιοι που υποστηρίζουν ότι (στην επιδρομή των ψοφιοκουναβιστάν – θεοναζί στο ιράν) νίκησε … το Κίεβο!

Γιατί όχι, έστω, και το λιχνεστάιν;

Ας το θυμίσουμε: υπάρχει μια καλή συλλογή διαπιστώσεων του είδους:

– «τελικά κέρδισε το ποδόσφαιρο»∙

– «είσαι η πρωταθλήτρια της καρδιάς μας»∙

– «το πήρατε στα χαρτιά»∙

– «είσαι ο ηθικός νικητής»∙

– «μας το έκλεψε το κοράκι»∙

κλπ κλπ…

Θέλουμε να πούμε: στον γενικευμένα οπαδικό δυτικό κόσμο, το τι είναι νίκη ή ήττα, το τι είναι αλήθεια ή ψέμα, το τι είναι πραγματικότητα και το τι είναι ψευδαίσθηση, όλα αυτά έχουν γίνει ζήτημα γούστου. Προτιμήσεων. Ή γκάλοπ. Και likes… (Άκρατος σχετικισμός που ανεμίζει τη σημαία της … «ελευθερίας»…)

Απ’ αυτήν την άποψη, και ως γνήσιοι εκφραστές του υπερ-θεάματος, το ψόφιο κουνάβι και τα ψόφια κουτάβια του μπορούν να υποστηρίζουν ότι έχουν νικήσει.

Θα πείτε: υπάρχει και η … ισοπαλία!

Όσες / όσοι παρακολουθείτε σταθερά αυτήν εδώ την σελίδα τα τελευταία χρόνια θα ξέρετε ότι το να «γράψουν ισοπαλία» είναι ο καϋμός των παρακμιακών (και πλέον σφαγιαστικών) δυτικών ιμπεριαλισμών ήδη απ’ το ουκρανικό πεδίο μάχης… Και δεν βρίσκουν τρόπο να την κάνουν να φαίνεται πειστική – σε βάρος της Μόσχας φυσικά. Θα τα καταφέρουν στο δυτικοασιατικό πεδίο μάχης;

Αν θέλει κάποιος (αλλά ποιος πια;) να είναι στοιχειωδώς ακριβής, στον πόλεμο κατά της Τεχεράνης δεν υπάρχει καν και καν «εκεχειρία»! Ο όρος «εκεχειρία» έχει (ή είχε;) συγκεκριμένο νόημα: συγκεκριμένους όρους και οπωσδήποτε έναν κοινά αποδεκτό μηχανισμό εκ μέρους κοινά αποδεκτών τρίτων για την «επιτήρηση και επιβεβαίωση» της εκεχειρίας: ποιος την παραβίασε, γιατί, πότε, κλπ. Εδώ δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα. Συνεπώς εκείνο που συμβαίνει τώρα στον πόλεμο κατά του ιράν λέγεται (και είναι) κατάπαυση πυρός: δεν κτυπάτε, δεν κτυπάμε… Τελεία.

Σε μια κατάπαυση πυρός, σ’ ένα «διάλειμμα πυρός» σα να λέμε, μπορεί κάποιος να υποστηρίξει ότι δεν έχει οριστικοποιηθεί ακόμα η ηττημένος (και ανάλογα ο νικητής). Θα προσθέσουμε: σ’ έναν σε εξέλιξη παγκόσμιο πόλεμο μόνο η συντριβή ή η κατάρρευση της μίας πλευράς προσδιορίζει τον οριστικά (και ικανό χρόνο…) ηττημένο: μεταξύ νατο και συμφώνου της βαρσοβίας για παράδειγμα δεν ανταλλάχτηκε καμία ντουφεκιά (σε ευρωπαϊκό έδαφος) και δεν κηρύχτηκε καμία «κατάπαυση πυρός». Η κατάρρευση / διάλυση όμως της εσσδ ήταν αρκετή για να κηρυχτούν χωρίς αμφισβήτηση νικητές του 3ου παγκόσμιου πολέμου οι δυτικοί ιμπεριαλισμοί.

Η ιστορία έχει δείξει ότι είναι η συντριβή  που δεν αφήνει κανένα περιθώριο σχετικοποίησης μιας ήττας (ή περισσότερων). Αν έτσι μπει το ζήτημα τότε ναι: οι δυτικοί ιμπεριαλισμοί δεν έχουν συντριβεί ακόμα. Ούτε στο ουκρανικό, ούτε στο δυτικοασιατικό πεδίο μάχης.

Οπότε; Δεν υπάρχει αποτέλεσμα;

Υπάρχει και παραϋπάρχει!

Απ’ την μια μεριά και με βάση τα διεθνή (όχι τα δικά μας…) κριτήρια ο ένας (καταζητούμενος) εγκληματίας πολέμου με την μεγάλη διεθνή και «εθνική» παρέα των ομοίων του έγινε ανοικτά δύο – ο δεύτερος μη καταζητούμενος, της παρέας φυσικά. Το ότι όλοι αυτοί θεωρούνται ευυπόληπτοι και έχουν γύρω απ’ τους λαιμούς τους γραβάτες αντί για θηλειές είναι μια μεγάλη νίκη, δική τους και των συμμάχων τους. Που θα την αξιοποιήσουν, μην έχετε αμφιβολία.

Απ’ την άλλη μεριά όσοι κοιμούνταν με «μουλάδες» στο στόμα και στο μυαλό τους ξύπνησαν με «φρουρούς». Μπλέξιμο, μεγάλο μπλέξιμο.

Very, very bad… για την … «σωστή μεριά της ιστορίας»… Κι αυτό για έναν απλό, πολύ απλό λόγο: Είτε ειρήνη για όλους είτε ειρήνη για κανέναν! Αυτό είναι το motto της Τεχεράνης για την δυτική Ασία («ασφάλεια που δεν είναι για όλους είναι ανύπαρκτη ασφάλεια» λέει η Μόσχα για την ευρώπη…)∙ κι αυτό είναι τόσο απλό, καθαρό και εύκολα αντιληπτό ώστε έχει την οικονομία και την αισθητική συνθήματος.

Ναι∙ μόνο που αυτό το «σύνθημα» υποστηρίζεται από ασταμάτητους υπερχητικούς πυραύλους – και όχι μόνο.

Very, very bad…

Ο υποκειμενικός παράγοντας (οι πιστοί που δεν γουστάρουν το χακί…)

Δευτέρα 30 Μάρτη >> Αν το ψοφιοκουναβιστάν έχει ένα σοβαρό πρόβλημα στο εσωτερικό του στρατού του, το θεοναζί, απαρτχάιντ καθεστώς έχει δέκα.

Οι δραματικές προειδοποιήσεις του επιτελείου (φωτο στην αρχή) μπορεί να είναι κάπως υπερβολικές. Αλλά το πρόβλημα είναι παραπάνω από πραγματικό: το θεοναζί, απαρτχάιντ καθεστώς έχει μεγάλο φασιστικό πλεόνασμα, αλλά σοβαρό έλλειμμα σε κεφάλια που θα έπεφταν σε πραγματικές μάχες. Το φασισταριό των εποίκων, ειδικά στη Δυτική Όχθη, απολαμβάνει να επιτίθεται σε άοπλους Παλαιστίνιους, έχοντας μαζί του τον στρατό και την στρατοαστυνομία∙ αλλά σε γενικές γραμμές θέλει δολοφονικές «εκδρομές», όχι να «θυσιαστεί»…

H «λύση της λειψανδρίας» εστιάζει τα τελευταία χρόνια στους Haredi, τους πιο συντηρητικούς μεταξύ των εβραίων, που με νόμο του καθεστώτος εξαιρούνται (από το 1948…) απ’ την υποχρεωτική για τους υπόλοιπους θητεία / εφεδρεία: ασχολούνται με την μελέτη των γραφών, και επιπλέον δεν τους αρέσει η κοινωνικότητα έξω απ’ τις κοινότητές τους. Και επιδοτούνται για την θρησκευτική αφοσίωσή τους ώστε να μην χρειάζεται να δουλεύουν…

To 1948 που εξαιρέθηκαν απ’ τον στρατό ήταν λίγοι, μόλις το 1% του τότε κατοχικού πληθυσμού. Τώρα έχουν φτάσει στο 17%, γύρω στο 1,5 εκατομμύριο. Οι μισοί είναι κάτω των 16 χρόνων. «Λείπουν» άρα κάμποσες χιλιάδες ζευγάρια αρβύλες απ’ τον θεοναζί στρατό. Κι αυτός είναι ο λόγος που κατά περιόδους, ειδικά μετά την εκκίνηση της πιο πρόσφατης σφαγής στη Γάζα και τις απώλειες του idf εκεί (όχι μόνο από νεκρούς και τραυματίες, αλλά και από «ψυχολογικά προβλήματα»), επανέρχεται τακτικά το ζήτημα της κατάργησης της εξαίρεσής τους.

Τι λένε οι ίδιοι;

Χμμμμμμ Δεν φαίνεται να διατίθενται:

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Ω!!

Δευτέρα 30 Μάρτη (00.04) >> Αυτό που το ψόφιο κουνάβι παρουσιάζει ως «διαπραγμάτευση με την Τεχεράνη» (του είδους που του αρέσει να χρησιμοποιεί σαν προπέτασμα καπνού…) δεν ήταν τίποτα άλλο από ανταλλαγή τηλεγραφημάτων συνθηκολόγησης. Ειδικά τα αμερικανικά «15 σημεία» ανήκουν στην μεγάλη ψοφιοκουναβική σχολή σημειολογίας (πάνω σε χαρτί τουαλέτας): θυμάστε τα «25 σημεία» του «σχεδίου ειρήνης στην ουκρανία», που μετά έγιναν 20, 15 και τελικά κάπου, κάπως χάθηκαν; Ε, τα 15 είναι μια ακόμα version.

Απ’ την μεριά της Τεχεράνης έχει ενδιαφέρον (για εμάς) ότι ακολουθείται η μεθοδολογία της Μόσχας: ή όλα ή συνεχίζουμε! Η Μόσχα μπορεί να το υλοποιήσει αυτό το «συνεχίζουμε», κι αυτό άλλωστε κάνει. Η Τεχεράνη;

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Mind the gap…

Δευτέρα 16 Μάρτη (00.13) >> Το κάνουν από άγνοια; Το κάνουν από ανοησία; Όπως και να έχει δεν θα έπρεπε να είναι καν και καν ζήτημα!

Ποιο; Με αφορμή την δολοφονία του Χαμενεϊ (του γηραιότερου), την στάση του να μην μπει σε μπούνκερ και την γενική στάση των ιρανών, πολλοί (και μάλιστα φιλικά διακείμενοι στην Τεχεράνη) συνδέουν τον «μάρτυρα» με τον σιιτισμό.

Τίποτα πιο λαθεμένο. Κατ’ αρχήν η γκαλερί αγίων, οσίων και λοιπά του χριστιανισμού είναι γεμάτη «μάρτυρες». Δεύτερον, χωρίς την χρήση αυτής της λέξης αλλά με το ίδιο νόημα, χιλιάδες κομμουνιστές και αναρχικοί έχουν δείξει ιστορικά την ίδια γενναιότητα: τους βασάνισαν, τους σκότωσαν, επειδή δεν πρόδωσαν τις πεποιθήσεις τους.

Δεν υπάρχει τίποτα ειδικά θρησκευτικό στη στάση ανθρώπων που όχι μόνο είναι σίγουροι, παθιασμένοι με κάποιον υψηλό σκοπό, αλλά επιπλέον, ανήκοντας σε μεγάλες ή πολύ μεγάλες κοινότητες ξέρουν ότι ο δικός τους θάνατος δεν θα κλείσει τον δρόμο προς αυτόν τον υψηλό σκοπό, και ότι οι ζωντανοί θα τους θυμούνται ακριβώς επειδή δεν μετάνιωσαν και δεν πισωπάτησαν από φόβο.

Ειδικά τα αντιαποικιακά, απελευθερωτικά κινήματα, όποια ιδεολογία κι αν ήταν κυρίαρχη στις γραμμές τους, είναι γεμάτα «μάρτυρες» – αν κάποιος θέλει να χρησιμοποιήσει αυτόν τον χαρακτηρισμό. Προς τι, λοιπόν, η ταύτιση του «μαρτυρίου» με τον σιιτισμό;

Θα μπορούσε κάποιος να μιλήσει για αλτρουϊσμό. Είναι ντεμοντέ έννοια και πράξη, αλλά δεν εμπίπτει σε κανένα ιερό βιβλίο. Το να υπερέχει στις συνειδήσεις το κοινό απέναντι στο ατομικό θεωρείται εξωπραγματικό σε κοινωνίες ποτισμένες απ’ τον νεοφιλελευθερισμό, σε κοινωνίες όπου τα άτομα είναι Εγώ-Κεφάλαια. Όμως ακόμα και σ’ αυτές μιλάμε για μόλις 2 ή 3 πρόσφατες γενιές.

Δεν μπορεί κάποιος να διακρίνει στην ιρανική κοινωνία ποιος είναι σιίτης και ποιος είναι πιστός του ζωροαστρισμού. Για 2 αιώνες, τον 6ο και τον 7ο μ.Χ., ο ζωροαστρισμός ήταν η επίσημη (και μαζική) θρησκεία σ’ όλη την περιοχή που τώρα λέγεται ιράν, και ακόμα πιο πέρα. Αυτό άλλαξε με την επέκταση του ισλάμ. Αλλά ακόμα και σήμερα όχι λιγότεροι από 30.000 ιρανοί και ιρανές έχουν ως «προφήτη» τους τον Ζαρατούστρα. Μήπως αυτοί κι αυτές, που από «θρησκευτική» άποψη μορφοποιούν την πολιτισμική αρχαιότητα του ιράν, θα γίνονταν προδότες αν ζορίζονταν, επειδή δεν είναι σιιίτες;

Όχι, δεν είναι… «μουλάς»… Είναι απεικόνιση του Ζαρατούστρα. Ο Ζωροαστρισμός είναι η αρχαιότερη μονοθεϊστική πίστη δυτικά του εξηκοστού μεσημβρινού. Ο ιστορικός ιουδαϊσμός «δανείστηκε» πολλά απ’ αυτόν, είτε διαστρεβλώνοντάς τα είτε απλά τροποποιώντας τα. Σε καμία περίπτωση πάντως ο Ζωροαστρισμός δεν είχε την ιδέα του «εκλεκτού λαού»!!!

Ιμπεριαλιστική ασφυξία 4: περσόνες και κόκα…

Δευτέρα 9 Μάρτη (00.39) >> Μας πήρε μερικούς μήνες για να καταλάβουμε. Τι; Το βιολί που βαράνε οι δυτικές πολιτικές βιτρίνες όταν ανοίγουν το φιδίσιο στόμα τους. Η επίμονη απορία μας ήταν: μα δεν καταλαβαίνουν; δεν βλέπουν την πραγματικότητα; δεν έχουν συμβούλους; Πώς είναι δυνατόν να σκέφτονται, να μιλούν και να δρουν τόσο ηλίθια;

Ανήκουμε σ’ εκείνους, πολλούς ή λίγους (μάλλον το δεύτερο) που ωρίμασαν διανοητικά έχοντας στο προσκεφάλι τους και τον Μαρξ (για την ψευδή συνείδηση που είναι η ιδεολογία…), και τον Χέγκελ μαζί με τον Λούκατς (για την αλλοτρίωση…), και τους Καταστασιακούς και τον Debord (για την κοινωνία του θεάματος…), και την «σχολή της Φραγκφούρτης» – και, οπωσδήποτε, την εργατική αυτονομία. Για κάποιους λόγους θεωρούσαμε, όχι αυθαίρετα κατ’ αρχήν, πως η καταστροφή της επίγνωσης της πραγματικότητας, του συν-ειδέναι, της συνείδησης δηλαδή (πριν μηχανοποιηθεί κι αυτή!!!) προοριζόταν για τους υποτελείς. Για τις μάζες. Και ότι (αντίθετα) οι «κεφαλές της εξουσίας» θα εξείχαν πάντα απ’ την σύγχιση και τις παραισθήσεις, αν όχι για άλλον λόγο τουλάχιστον επειδή θα έπρεπε να κουμαντάρουν εαυτές, το πόπολο – και τους αντιπάλους τους…

Μέχρι που έσκασε το ψόφιο κουνάβι, όχι οπουδήποτε αλλά στο «κέντρο» των δυτικών καπιταλισμών / κρατών / παρακρατών / ιμπεριαλισμών. Αν μπορείτε να αποστασιοποιηθείτε απ’ την τρέχουσα ψοφιοκουναβική βία, πρόκειται για «θησαυρό»!!! Γιατί συμπυκνώνει όλα τα χαρακτηριστικά των δυτικών (ας πούμε: ευρωπαϊκών…) πολιτικών βιτρινών, χαρακτηριστικά που σκόρπια-εδώ-κι-εκεί εκδηλώνονταν εδώ και χρόνια, χαρακτηριστικά που παρακάμπταμε σαν τέτοια θεωρώντας τα εξαιρέσεις, υπερβολές ή ψάχνοντας το «κρυφό νόημά τους»… Και τα συμπυκνώνει σε υπερθετικό βαθμό και a la ameriken – όμως τι άλλο θα μπορούσε να συμβεί;

Λοιπόν; Κάναμε λάθος νομίζοντας ότι η γενικευμένη πλαστογράφηση προορίζεται αποκλειστικά για τους υποτελείς και ότι τα αφεντικά (οι πολιτικές βιτρίνες τους, οι ειδικοί τους, ακόμα και αυτά καθ’ αυτά τα καπιταλιστικά αφεντικά) θα κρατούν για λογαριασμό τους πάντα μια κάποια οργανική, ρεαλιστική σχέση με την πραγματικότητα! Κάποιο είδος «αλήθειας» που να αντέχει. Όπως θα έκανε λάθος όποιος νομίζει ότι ισχύει στην πράξη το δόγμα αυτό που πουλάμε δεν το πίνουμε για τους κοκα-έμπορους!

Όχι λοιπόν! Κάναμε το λάθος! Και κάναμε λάθος αν και είχαμε προειδοποιηθεί. To 2003 (προ-ϊστορία; ή προ-ειδοποίηση;) ο «ειδικός σύμβουλος ασφαλείας» του τότε αμερικάνου προέδρου Bush B ονόματι Karl Rove είχε δηλώσει σε δημοσιογράφους (εν όψει μιας ιμπεριαλιστικής επίδειξης, της εισβολής στο ιράκ):

…Είμαστε μια αυτοκρατορία πλέον, και όταν δρούμε δημιουργούμε την δική μας πραγματικότητα. Κι ενόσω εσείς θα μελετάτε αυτήν την πραγματικότητα – με ζήλεια – εμείς θα δρούμε ξανά, δημιουργώντας άλλες νέες πραγματικότητες, τις οποίες θα μπορείτε να μελετήσετε επίσης, κι έτσι θα πηγαίνουν τα πράγματα. Είμαστε πρωταγωνιστές της ιστορίας … και εσείς, όλοι εσείς, θα μείνετε πίσω και απλά θα μελετάτε τι κάνουμε…

Δεν είχε καταλάβει (κι ούτε εμείς καταλάβαμε τότε) ότι ανακατασκευάζοντας διαρκώς την πραγματικότητα, αργά ή γρήγορα, αυτοί οι «κατασκευαστές πραγματικοτήτων» θα έπεφταν θύματα της ίδιας τους της παραγωγής – ψευδαισθήσεων. Και ότι απ’ αυτό το βαθύ πηγάδι ούτε θα μπορούν ούτε θα θέλουν να βγουν…

Η εκτόξευση του ψόφιου κουναβιού στη θέση του κουμανταδόρου του αμερικανικού ιμπεριαλισμού και των ακολούθων του (των δυτικών όμοιων) έσκισε το παραπέτασμα που μας εμπόδισε να καταλάβουμε ότι οι δυτικοί έμποροι παραισθήσεων μεγαλείου πίνουν πια αυτό που πουλάνε – κι αυτό το κάνουν επί δυο τουλάχιστον γενιές!

Το ψόφιο κουνάβι σε υπερθετικό βαθμό εμφανίζεται στην δημοσιότητα ως … είδηση! Ως «πρωτοσέλιδο» ή/και ως «viral». Δηλαδή ως προϊόν των media. Σε μικρότερο βαθμό το ίδιο ακριβώς κάνουν σχεδόν όλες οι υπόλοιπες πολιτικές βιτρίνες: πρέπει να τραβούν την προσοχή∙ πρέπει να παράγουν και να αναπαράγουν την αίσθηση μιας «κατάστασης έκτακτης ανάγκης»∙ πρέπει να παράγουν και να αναπαράγουν τον φόβο και τον οίκτο (επ’ αυτού δείτε το video Κάπου στην Ανατολή στη συνέχεια…)∙ πρέπει με δυο λόγια να παράγουν και να αναπαράγουν την εντύπωση-της-δύναμης ακόμα κι αν έχουν χαθεί σχεδόν όλες οι υλικές και ιδεολογικές βάσεις της στον παγκόσμιο, ενδοκαπιταλιστικό ανταγωνισμό : καπιταλιστική παραγωγή, νομισματική υπεροχή, χρηματοπιστωτική κυριαρχία, τεχνολογική υπεροχή, «ανθρωπισμός»∙ and last but not least: στρατιωτική / πολεμική υπεροχή.

Μα πως γίνεται αυτό; Πώς γίνεται δηλαδή να μιλάει η παραισθησιακή, παρανοϊκή γλώσσα του κράτους / κεφάλαιου χωρίς να λαμβάνει υπόψη της που βρίσκεται; Γίνεται και παραγίνεται! Και δεν είναι καν η πρώτη φορά στην ιστορία του καπιταλισμού. Αλλά δεν θα ανοίξουμε εδώ συζήτηση. Θα προτείνουμε μόνο την κριτική ανάγνωση (με όλη την ευφυή προσαρμογή στα σημερινά δεδομένα, τα δεδομένα της κοινωνίας του υπερ-θεάματος και της 4ης βιομηχανικής επανάστασης) της  18ης Μπρυμαίρ. Για τον ρόλο της σύγχρονης κρατικής / καπιταλιστικής γραφειοκρατίας, αυτού του κοινωνικού στρώματος των «ειδικών / συμβούλων»∙ τον ρόλο των συμφερόντων τους όχι με όρους πραγματικότητας αλλά με όρους πρόσφυσης στις δομές εξουσίας, πειρατείας και πλιάτσικου, με όρους βίας δηλαδή∙ τον ρόλο της χρηματιστηριοποίησης στην ενίσχυση αυτής της «φυγής προς το υπερπέραν»∙ τον ρόλο της άμπωτης της εργατικής / ταξικής αρνησικυρίας∙ τον ρόλο της νηπιοποίησης / λουμπενοποίησης μεγάλους μέρους των υποτελών και μέσω τεχνολογίας∙ το πως όλα αυτά συγκλίνουν στην προώθηση «ηγετικών μορφών» (δηλαδή πολιτικών βιτρινών) που είναι ουσιαστικά πλασιέ∙ κλπ κλπ.

Θα επαναλάβουμε μια συμβουλή, κι ας πέσει στον γιαλό: μην δίνετε ιδιαίτερη σημασία στο τι ξεστομίζουν οι δυτικές πολιτικές βιτρίνες. Πορεύονται όλο και βαθύτερα στον 4ο παγκόσμιο πόλεμο, ελπίζοντας ότι «κάτι θα σώσουν» απ’ την παλιά κυριαρχία τους επειδή αυτό διαφημίζουν οι σύμβουλοι, οι ειδικοί, οι μπηχεβιοριστές και οι βιομηχανίες όπλων.

Όμως εκεί η έκβαση δεν θα κριθεί, δεν κρίνεται ήδη, στα λόγια. Κρίνεται σ’ αυτό το γαμημένο πράγμα που ο κάθε Rove ήθελε να είναι του χεριού του, αλλά δεν είναι: στην πραγματικότητα. Την μία και μοναδική.

Και κρίνεται με τα όπλα – δυστυχώς.