Tag: ιδεολογία

Έχουν οι εντόπιοι σωστομερήτες φαγούρα; 1

Δευτέρα 25 Μάη (00.20) >> Θα έπρεπε (και μάλλον συμβαίνει, ανομολόγητα). Οι δυτικοί όμοιοί τους έχουν και παραέχουν: το να σχολιάζουν από μακριά την ολοφάνερα φαγούρα των άλλων σωστομερητών, των συμμαχικών, διάφοροι εντόπιοι αναλυτές (συμπεριλαμβανόμενων των hard core εθνικοφρόνων…) δεν αλλάζει κάτι: το ελλαδιστάν (και όχι μόνος του ο don Rico…) κήρυξε πόλεμο κατά της Μόσχας το ‘22∙ το ελλαδιστάν (και όχι μόνος του ο don Rico…) έγινε «μεθοριακή ζώνη» για την Ουάσιγκτον και τους υπόλοιπους∙ το ελλαδιστάν (και όχι μόνος του ο don Rico…) έγινε ενδοχώρα των θεοναζί∙ το ελλαδιστάν (και όχι μόνος του ο don Rico…) κήρυξε πόλεμο στην Τεχεράνη… Με θαυμαστή ακρίβεια και την πρακτική συμφωνία όλου του «πολιτικού φάσματος» (οι όποιες «διαφοροποιήσεις» δεν θα πρέπει να ξεγελούν όσους καταλαβαίνουν τον «καταμερισμό καθηκόντων» μέσα σ’ ένα σύστημα εξουσίας…) το ελλαδιστάν πήρε θέση μάχης μαζί με όλη τη παρακμιακή δύση στη «σωστή μεριά της ιστορίας»… Και ηττάται σταθερά και αμετάκλητα.

Η (πραγματική) «εθνική ενότητα»∙ η σταθερότητα των «εθνικών συμφερόντων» όπως αυτά προσδιορίζονται κατ’ αρχήν απ’ το νο 1 εθνικό κεφάλαιο∙ το γεγονός ότι μέλη αυτού του νο 1 εθνικού κεφάλαιου εκτός από ιδιοκτήτες πολιτικών κομμάτων είναι και ιδιοκτήτες του συνόλου της εντόπιας medioσφαιρας∙ και, εν τέλει, η ανόητη (κοινωνική…) πεποίθηση πως ό,τι λέγεται «εξωτερική πολιτική» έχει άλλους κανόνες και ελάχιστη σχέση με ό,τι λέγεται «εσωτερική πολιτική», όλα αυτά μαζί και το καθένα χώρια δεν επιτρέπουν την δημόσια έκφραση αμφιβολιών, διαφωνιών, αντίθετων απόψεων για την …. σωστή-μεριά-της-ιστορίας. Κι έτσι, ενώ η φαγούρα των συμμάχων (στην Ουάσιγκτον, στο Λονδίνο, στο Βερολίνο, στο Παρίσι…) υποδεικνύεται (μερικές φορές και ως διασκέδαση: κοίτα τι τραβάνε!) η «εθνική» φαγούρα είναι κρατικό μυστικό.

Μόνο, που και που, «ξεφεύγει» κάτι ανάμεσα σε ψίθυρο και αναστεναγμό. Για παράδειγμα το παρακάτω:

Ουάου!!! «Πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική»; Το ξεστόμισε αυτό (σπόντα για τους σωστομερήτες….) ο Καραμανλής ο Β, ο επονομαζόμενος και «Βούδας», στους …καπνοβιομήχανους στην Ξάνθη; Μπορούσε να πάει ακόμα μακρύτερα να το πει, ας πούμε στο Διδυμότειχο, για να μην ακουστεί … Παρά μόνο σα … «Διδυμότειχο μπλουζ»

Όμως σα «πολιτικό κεφάλαιο» (όχι μόνο για την «πατριωτική, λαϊκή δεξιά» αλλά, όπως αποδείχθηκε την περίοδο 2015 – 2019, και για την λεγόμενη «αριστερά»….) ο Καραμανλής ο Β κάτι παραπάνω από αναστεναγμό θα ήθελε να εκδηλώσει.

(Πολύ αργά άρχοντα της Ραφήνας!)

Έχουν οι εντόπιοι σωστομερήτες φαγούρα; 2

Δευτέρα 25 Μάη >> Οι δυτικές ήττες τόσο στο ουκρανικό πεδίο μάχης όσο και στο δυτικοασιατικό μπορεί να μην έχουν οριστικοποιηθεί επίσημα αλλά είναι ολοφάνερες (σ’ αυτά που τραβάμε οι άλλοι, οι σύμμαχοι σωστομερήτες)… Η (ως τώρα) «συγκρατημένη» αστάθεια στα κυριότερα κέντρα του δυτικού ιμπεριαλισμού (συμπεριλαμβανόμενων και των θεοναζί) είναι επίσης ορατή δια γυμνού οφθαλμού… Η μετατόπιση του καπιταλιστικού οικονομικού και γεωπολιτικού κέντρου βάρους προς τα ανατολικά είναι αδιαμφισβήτητη, ακόμα κι αν δεν γίνεται εντελώς ομαλά ή χωρίς τριβές… Ακόμα και η μετατόπιση της «στρατιωτικής ισχύος» προς τα ανατολικά είναι ολοφάνερη, κι αυτό δεν αφορά μόνο το παράδειγμα των «φρουρών της επανάστασης»…

Όμως το ελλαδιστάν, απ’ την κατασκευή του την ίδια πριν 200 χρόνια, είχε μόνιμο «υπαρξιακό» προορισμό, «αιτία ύπαρξης» κυριολεκτικά, την απόσπαση γεωπολιτικών προσόδων απ’ τους δυτικούς ιμπεριαλισμούς. Τελεία και παύλα! «Ανήκομεν εις την Δύση» με την έννοια ότι από εκεί προσποριζόμαστε. Ανάλογα με την ιστορική περίοδο και τους δυτικούς ενδο-ιμπεριαλιστικούς συσχετισμούς δύναμης απ’ το Βερολίνο ή το Παρίσι∙ αλλά σχεδόν πάντα απ’ το Λονδίνο και την Ουάσιγκτον.

Κι όταν τα «πράγματα άρχισαν να σφίγγουν», ας πούμε απ’ το πιο πρόσφατο κύμα «χρηματοπιστωτικής κρίσης» 2008 – 2009 και μετά, αυτή η σχέση / δέσμη προσδοκιών / ελπίδα / σανίδα σωτηρίας ή πείτε το όπως αλλιώς θέλετε, άρχισε να γίνεται όλο και πιο σφικτή, όλο και πιο αποκλειστική, (όλο και πιο απελπισμένη επίσης: σα να δένεται κάποιος στην πλώρη του Τιτανικού ποντάροντας ότι θα είναι πάντα πάνω απ’ το νερό…) ώστε τώρα να φτάνει ένας «Βούδας» να ξεφυσάει απ’ την Ξάνθη: Αααααχχχ! Τι ωραίες εποχές τότε που είμασταν «πολυδιάστατοι» (και με παρακολουθούσε η cia γι’ αυτό, αντί να παρακολουθώ εγώ το κόμμα μου και η mossad όλους μαζί…) – κι ένα δάκρυ να κυλάει στο πρόσωπό του.

Υποθέτουμε πως και άλλοι οπαδοί του νοιώθουν κάπως έτσι. Σιωπηλά – αναγκαστικά. Γιατί έχουν αποκτήσει ένα ειδικό, χοντρό «πρόβλημα», που δεν έχουν οι άλλοι «σωστομερήτες» (εκτός απ’ τους θεοναζί) και δεν μπορούν να το μοιραστούν μαζί τους: ΚΑΙ η Άγκυρα ανήκει στους «νικητές», στους ωφελημένους αυτών των ενδοκαπιταλιστικών, τεκτονικών αλλαγών… Όμως ο «αιώνιος εχθρός» ΔΕΝ περιλαμβάνεται στην … «πολυδιάσταση»… Κι αν ΔΕΝ περιλαμβάνεται αυτός, τι-να-λένε-για-«πολυδιάσταση»;;;;;

Ας το εξετάσουμε. Ιστορικά: το άρθρο στα τέλη του 2019

Μια συζήτηση που αποφεύγεται να ανοίξει επί της ουσίας και αφορά την επιλογή ή όχι για προσφυγή της Ελλάδας στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης φέρνει εκ νέου στην επικαιρότητα το άρθρο του Κώστα Σημίτη στα «Νέα».

Κατ’ αρχήν τι συνέβαινε το 2003, όπως έζησε τα γεγονότα ο υπογράφων, καλύπτοντας επί χρόνια το τότε κυβερνητικό ρεπορτάζ για την εφημερίδα «Έθνος», αλλά και όπως προκύπτει από το ρεπορτάζ των ημερών:

Η Ελλάδα με την Τουρκία είχαν φτάσει πολύ κοντά σε συμφωνία στις διερευνητικές επαφές που διεξάγονταν μεταξύ των δύο χωρών. Και εάν όμως Αθήνα και Άγκυρα δεν έφταναν σε διμερή συμφωνία, τότε βάσει της απόφασης του Συμβουλίου Κορυφής στο Ελσίνκι, τον Δεκέμβριο του 1999, οι δύο χώρες θα μπορούσαν στο τέλος του 2004 να προσφύγουν στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης προκειμένου να επιλύσουν τις διμερείς διαφορές τους. Ο τότε πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης, που σωστά αναφέρει τα γεγονότα στο άρθρο του, με την αμέριστη συνδρομή του τότε υπουργού Εξωτερικών Γιώργου Παπανδρέου, ήταν αποφασισμένος είτε για την επίλυση σε διμερές επίπεδο, είτε σε διαφορετική περίπτωση για προσφυγή στη Χάγη. Οι εκλογές, όμως, και η ήττα του ΠΑΣΟΚ δεν επέτρεψαν μια τέτοια εξέλιξη….

Θα συνεχίσουμε την αναδημοσίευση αμέσως μετά, αλλά εδώ είναι απαραίτητη μια σοβαρή διόρθωση του κάπως «στρογγυλεμένου» άρθρου:

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Έχουν οι εντόπιοι σωστομερήτες φαγούρα; 3

Δευτέρα 25 Μάη (00.15) >> Συνέχεια της αναδημοσίευσης:

Ο νικητής των εκλογών Κώστας Καραμανλής δεν ακολούθησε την ίδια στρατηγική για πολλαπλούς λόγους. Για τη μη προσφυγή στη Χάγη αργότερα έχει επικαλεστεί σε συνομιλητές του μεταξύ άλλων και το επιχείρημα της απόφασης του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης για την νήσο των Όφεων. Το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης είχε τότε αποφανθεί ότι η ανήκουσα στην Ουκρανία «Νήσος των Όφεων» αλλά ευρισκόμενη κοντά στις ρουμανικές ακτές, δεν έχει ούτε υφαλοκρηπίδα ούτε ΑΟΖ, παρά μόνο χωρικά ύδατα, αν και το αντεπιχείρημα είναι ότι η συγκεκριμένη νήσος, σε αντίθεση π.χ. με το Καστελόριζο, είναι ακατοίκητη και βρίσκεται επάνω σ’ αυτή μόνο στρατιωτική φρουρά. Αργότερα υπήρχε και η απόφαση για τη διαμάχη Μπαγκαλντές – Μιαναμάρ για το Σεν Μαρτίν, απόφαση που κατά κάποιους δικαιολογεί απολύτως τους προβληματισμούς του τότε πρωθυπουργού…

Οι αποφάσεις του Δικαστηρίου της Χάγης σχετικά με διακρατικές διαφορές περί αοζ είναι πολλές (έχουμε γράψει επ’ αυτού αναλυτικά στο παρελθόν, στο χάρτινο Sarajevo) – και καμία απ’ αυτές δεν ταιριάζει με την επικύρωση του ελληνικού ιμπεριαλιστικού όνειρου περί «Αιγαίου κλειστής ελληνικής λίμνης»!!!

Το Καστελόριζο με την υποτιθέμενη αοζ του είναι η πιο κραυγαλέα περίπτωση, αλλά όχι η μοναδική: η διεθνής νομοθεσία που θεσπίστηκε για τις αοζ δεν τις προσδιορίζει με βάση τα νησιά που εξέχουν πάνω απ’ την θάλασσα, αλλά κυρίως με βάση την γεωλογική πλάκα της εκάστοτε κυρίως στεριάς. Η αοζ αφορά τον βυθό που είναι προέκταση του αντίστοιχου χερσαίου κελύφους.

Στο Αιγαίο η «πλάκα της Ανατολίας» και η «πλάκα των βαλκανίων / ιταλίας» δεν έχουν σαφή γεωφυσικά όρια.

Συνεπώς ο προσδιορισμός των ορίων των δυο αοζ στο Αιγαίο (ελληνικής και τουρκικής) δεν θα γινόταν με αμιγώς γεωφυσικά κριτήρια. Ωστόσο θα ήταν απλά αδύνατο οποιοδήποτε διεθνές δικαστήριο να αποφανθεί ότι τα δυτικά τουρκικά παράλια, χοντρικά μήκους όσο τα ελληνικά ανατολικά, δεν έχουν υπολογίσιμη αοζ επειδή διεθνείς συνθήκες απέδωσαν όλα τα νησιά του Αιγαίου (που είναι δίπλα σ’ αυτές τις ακτές) στο ελληνικό κράτος, ως «αμοιβή» απ’ την μεριά των δημιουργών / συμμάχων του. Αυτό δεν αφορά την κυριότητα των κατοικούμενων νησιών ως τέτοιων και ό,τι προκύπτει απ’ αυτήν∙ αφορά όμως τον βυθό και όλα τα δικαιώματα στο θαλασσινό νερό πάνω απ’ αυτόν.  

Εάν, λοιπόν, ήθελε το ελλαδιστάν αυτό που λέει, δηλαδή «σεβασμό του διεθνούς δικαίου» και «επίλυση των διαφορών με την τουρκία με βάση το διεθνές δίκαιο», θα συνυπόγραφε την προσφυγή στη Χάγη (όπως έτσι κι αλλιώς ήταν διατεθειμένοι οι ισλαμοδημοκράτες στην Άγκυρα) και θα δεχόταν την λογική και φυσιολογική απόφασή του… Αλλά όχι!!! Δεν ήθελε ούτε θέλει αυτό!!! Θέλει «το Αιγαίο ελληνική λίμνη» ως τον βυθό, και επειδή κάτι τέτοιο δεν έχει καμία σχέση με «διεθνές δίκαιο», προτιμάει την εκκρεμότητα έτσι ώστε να γρυλίζει. Επ’ αόριστον.

Κι όχι μόνο να γρυλίζει. Αλλά και να ελπίζει. Ο πεπειραμένος σύμβουλος του Καραμανλή του Β  σε θέματα εξωτερικής πολιτικής, ονόματι Πέτρος Μολυβιάτης, ήταν (ως τον πρόσφατο θάνατό του) οπαδός της ακινησίας. Τι σήμαινε αυτό; «Δεν κάνουμε τίποτα μέχρι, κάποια στιγμή, να αλλάξουν οι συσχετισμοί υπέρ μας και να ορμήξουμε!!!» Ή: Πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά μας θάναι…

Προφανώς, διακομματικά, η ελληνική «πολιτική σκηνή» δεν έδινε ούτε το 2004, ούτε το 2005, ούτε το 2010 ούτε το 2015 πολύ ζωή στην κυβέρνηση των ισλαμοδημοκρατών… Προφανώς υπολόγιζε ότι όλο και κάποιο πραξικόπημα θα ξαναγίνει στην τουρκία… όλο και κάποιος εμφύλιος θα προκύψει… οπότε «ορμάμε»….

Αλλά

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Ένα ψόφιο κουνάβι σ’ έναν κήπο…

Μια καρφίτσα… χίλια τσιμπίματα…

Δευτέρα 18 Μάη (00.26) >> Απ’ το διήμερο ταξίδι του ψόφιου κουναβιού και της κουστωδίας του στον αυτοκράτορα Xi δεν θα μείνει τίποτα στην ιστορία∙ γιατί δεν επρόκειτο να μείνει κάτι. Και μόνο το γεγονός ότι το κινεζικό κράτος απαίτησε να αφήσουν οι αμερικάνοι επισκέπτες τα κινητά τους στο αεροπλάνο (τους έδωσε άλλα, κινέζικα…) – για λόγους ασφαλείας… – δείχνει συμβολικά την κατάσταση των πραγμάτων. Αρκεί να θυμηθούμε πόσο «κόπο» έκανε πριν λίγα χρόνια η Ουάσιγκτον για να φρενάρει την παγκόσμια επέκταση της νεαρής ακόμα τότε Huawei και της 5G τεχνολογίας της…

Θα κρατήσουμε όμως την ξενάγηση του ψόφιου κουναβιού στους άλλοτε αυτοκρατορικούς κήπους Zhonganhai. Δεν ήταν πρωτότυπη, όλοι οι αμερικάνοι πρόεδροι που έχουν πάει στο Πεκίνο, έχουν ξεναγηθεί εκεί. Και κανένας τους δεν κατάλαβε το νόημα της βόλτας…

Το «μάθημα» επαναλήφθηκε και τώρα: ο Xi παρότρυνε το ψόφιο κουνάβι να αγγίξει ένα απ’ τα πιο νεαρά δέντρα αυτής της βοτανικής συλλογής, ηλικίας μόλις 280 χρόνων. Αν μπορούσε μια αμερικανική πολιτική βιτρίνα να πιάσει το υπονοούμενο, θα καταλάβαινε το «μάθημα» της παρότρυνσης: αυτό το δέντρο είναι παλιότερο απ’ το κράτος σας∙ έχουμε κι άλλα, που είναι 500, 1000 ή και παραπάνω χρόνων. Όπως τα δέντρα έτσι κι εμείς θα είμαστε εδώ, ακόμα κι όταν εσείς θα έχετε σβήσει…

Στην κινεζική θεσμική κουλτούρα ο ιστορικός χρόνος δεν μετριέται με βδομάδες, μήνες ή έστω χρόνια. Μετριέται με αιώνες και χιλιετίες. Αυτός είναι ο τρόπος

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Παγίδες; Ο Θουκυδίδης σε αδιέξοδο…

Δευτέρα 18 Μάη (00.18) >> “History has shown that Empires in decline will stop at nothing to arrest their inevitable fates. A wounded animal will desperately claw and roar on its way down”

Η Ιστορία έχει δείξει ότι οι Αυτοκρατορίες που παρακμάζουν δεν θα σταματήσουν πουθενά προκειμένου να εμποδίσουν το αναπόφευκτο τέλος τους. Σα πληγωμένο ζώο θα δαγκώνουν και θα βρυχώνται καθώς κατρακυλούν.

Αυτό είπε ανάμεσα σ’ άλλα ο ιρανός υπ.εξ. Araghchi (ξέροντας από πρώτο χέρι για τι μιλάει…) στην πρόσφατη σύνοδο των brics+ στο Ν. Δελχί στις 14 Μάη, τις ίδιες μέρες που ο εκπρόσωπος της δαγκώνω-και-βρυχώμαι-καθώς-κατρακυλάμε πρώην υπερδύναμης βρισκόταν στο Πεκίνο «νομίζοντας ότι…». Κι αυτό είναι, δυστυχώς, η παγκόσμια καπιταλιστική πραγματικότητα απ’ την οποία δεν πρόκειται να ξεφύγουμε ούτε μ’ ευχές, ούτε με προσευχές: κανένας ηγεμόνας στην ιστορία του είδους μας δεν «παραχώρησε τη θέση του» χωρίς αίμα – συνήθως των Άλλων.

Τα περί «παγίδας του Θουκυδίδη» και «μην πέσουμε μέσα» που λέγονται κατά καιρούς είναι … ανιστόρητα! Κατά την ταπεινή μας άποψη ο Θουκυδίδης έχει υπάρξει ο μόνος γνωστός ιστορικός με τίμιο, συγκεκριμένο αλλά και μοναχικό πολιτικοηθικό στόχο. Ίσως είναι ο μόνος που έδωσε στο «Ιστορώ» ένα συνεπές, συγκροτημένο, όχι υστερόβουλο, όχι ιδιοτελές νόημα∙ πέρα και ενάντια στο γνωστό κλισέ ότι «την Ιστορία την γράφουν οι νικητές».

Ωστόσο δεν έζησε για να διαπιστώσει ότι στην Ιστορία δεν υπάρχει «κενό»∙ και πως αν δύο αντίπαλοι (η εδραιωμένη και η αναθεωρητική «δύναμη») αλληλοκαταστραφούν στη μεταξύ τους αναμέτρηση, απλά θα ανοίξουν τον δρόμο για την ανάδυση μιας «τρίτης» ηγεμονικής κατάστασης. (Στην περίπτωση των Σπαρτιατών και των Αθηναίων αυτοί οι «τρίτοι» ήταν οι Μακεδόνες…)

Θα υπήρχε, άραγε, περίπτωση το ιμπεριαλιστικό Λονδίνο και το ιμπεριαλιστικό Παρίσι να «μην πέσουν στην παγίδα του Θουκυδίδη» κατά του αναθεωρητικού, ιμπεριαλιστικού Βερολίνου στις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα; Όχι!!! Ο Keynes προειδοποίησε τους πρώτους για το ποιο θα ήταν το πραγματικό αποτέλεσμα της «Συνθήκης των Βερσαλλιών» που με τόση χαρά μαστόρεψαν μετά το τέλος του 1ου παγκόσμιου – δεν τον άκουσαν. Δεν υπήρχε περίπτωση να τον ακούσουν: η καπιταλιστική τάση ήταν πολύ ισχυρότερη απ’ την διορατικότητα ενός εκλεκτού τέκνου της βρετανικής διανόησης…

Τελικά χρειάστηκαν όχι ένας αλλά δύο παγκόσμιοι πόλεμοι «μέσα στην ‘παγίδα’….», πάνω από 100 εκατομμύρια νεκροί / δολοφονημένοι και στους δύο μαζί, καταστροφές πέρα από κάθε «φαντασία» του 19ου αιώνα (αλλά απόλυτα ταιριαστές με τις ‘επιστημονικές’ δυνατότητες του κεφάλαιου στο πρώτο μισό του 20ου) για να εξασφαλιστούν οι προϋποθέσεις υπέρ ενός «τρίτου» ιμπεριαλισμού, του αμερικανικού…

Έχουμε υποστηρίξει (και υποστηρίζουμε σταθερά…) ότι το γεγονός πως (σα δυτικοί / πρωτοκοσμικοί, στην κοιλιά του κήτους-που-κατρακυλάει-δαγκώνοντας-και-γαυγίζοντας-προσπαθώντας-να-εμποδίσει-το-αναπόφευκτο-τέλος-της-ηγεμονίας-του) είμαστε ακόμα ζωντανοί, αυτό το οφείλουμε στους «αναθεωρητές», στους καινούργιους, ήδη παρόντες ηγεμόνες: αυτοί ΔΕΝ θέλουν την κορύφωση του 4ου παγκόσμιου (δεν θα ήθελαν καν την τωρινή φάση του!), όχι από καλοσύνη ή αβρότητα αλλά εξαιτίας της αντικειμενικής βεβαιότητας για την υπεροχή τους. Ειδικά το Πεκίνο.

Δεν έχουμε αυτήν την άποψη από … συμπάθεια στα καινούργια αφεντικά του πλανήτη!!! Την έχουμε καθαρά και μόνο από γνώση και επίγνωση της Ιστορίας: η πλευρά που επιλέγει την καταστροφή, την «καμένη γη» σε μια τέτοιας κλίμακας ενδοκαπιταλιστική αναμέτρηση, είναι εκείνη που δεν μπορεί να επιβληθεί, δεν μπορεί να «νικήσει» εντός ή εκτός εισαγωγικών ή ακόμα και να «σταθεί» με άλλον τρόπο!!! Όσο πιο αδύναμη είναι πραγματικά, τόσο περισσότερο «επενδύει» στη βίαιη, αιματηρή, ολική καταστροφή του αντιπάλου της∙ μήπως και μ’ αυτόν τον τρόπο καταφέρει να ρεφάρει.

Διακινείται ως «αυτονόητη» η ιδέα ότι αφού η κορύφωση του 4ου παγκόσμιου πολέμου θα είναι αναπόφευκτα πυρηνική, όλες οι πλευρές έχουν συμφέρον (για το «καλό της ανθρωπότητας»…) να την αποφύγουν. Αυτό το θεώρημα στηρίζεται στην αυταπάτη ότι υπάρχει καθολικά αποδεκτό «καλό της ανθρωπότητας» (υπήρχε άραγε και όταν βομβαρδίζονταν η Χιροσίμα και το Ναγκασάκι;). Στηρίζεται επίσης στην εξέλιξη του 3ου παγκόσμιου πολέμου ο οποίος πλαστογραφημένος ως «ψυχρός» παραγράφει το γεγονός ότι ναι μεν δεν κορυφώθηκε πυρηνικά, αλλά αυτό μόνο στο βαθμό που μπορούσε να εκτονώνεται και να γίνεται σ’ όλο τον υπόλοιπο πλανήτη εκτός από ένα μικρό (γεωγραφικά και πληθυσμιακά) τμήμα του. Ουσιαστικά ο 3ος παγκόσμιος, με όλες τις παραδοσιακές αλλά και «καινοτόμες» μορφές του, ήταν το ίδιο θανατηφόρος και καταστροφικός με τον 2ο. Η διαφορά του ήταν πως δεν έγιναν ερείπια η Ουάσιγκτον, το Λονδίνο, το Παρίσι, το Βερολίνο, το Τόκιο ή το Πεκίνο…  Η Nakba (κι όλες οι υπόλοιπες σ’ αυτόν τον κόσμο) ήταν των Άλλων.

Αν στον 3ο παγκόσμιο είχε αποδοθεί ο πραγματικός χαρακτήρας του, τότε θα ήταν περισσότερο κατανοήτο το πως και γιατί ο 4ος ξεκίνησε σχεδόν αμέσως μετά την λήξη του προηγούμενου! Και θα ήταν επίσης κατανοητό το γεγονός ότι αυτός ο 4ος που άρχισε να γενικεύεται ως «διαρκής πόλεμος κατά της τρομοκρατίας», άρχισε να κλιμακώνεται και να εμπλουτίζεται σταθερά έκτοτε με όλα τα διαθέσιμα μέσα (στρατιωτικά, οικονομικά, νομισματικά, εμπορικά, ιδεολογικά…) χωρίς να φτάνει, χωρίς να πλησιάζει καν ακόμα σε κάποια οριστική, τελική έκβαση: τα παρακμιακά κτήνη συνεχίζουν να δαγκώνουν και να βρυχώνται κατρακυλώντας∙ κι εμείς πάντα κλεισμένοι στα στομάχια τους…

Θα ήταν επίσης δυσάρεστα κατανοητό το ότι απ’ τις αρχές των ‘90s (τέλος του 3ου παγκόσμιου…) η καπιταλιστική «ανάπτυξη» (που σημαίνει: η «ανάπτυξη» και της παραγωγικότητας και της καταστροφικότητας τόσο της εργασίας όσο και του κεφάλαιου) έχει εκτιναχτεί, «καταπίνοντας» κυριολεκτικά εδάφη, ιδιότητες, δυνατότητες, σχέσεις, ποιότητες, ακόμα και μικροκλίμακες της ζωής και της ύλης σ’ αυτόν τον πλανήτη που ως και τα ‘80s μπορούσαν να βρίσκονται στην άκρη, στο «περιθώριο» της αξιοποίησης του κεφάλαιου, και άρα των  ενδοκαπιταλιστικών διεκδικήσεων, εντάσεων, συγκρούσεων.  

Δεν υπάρχει πια, εξαιτίας αυτής της «ανάπτυξης», ζώνη εκτόνωσης της ενδοκαπιταλιστικής σύγκρουσης βολική για τους πρωτοκοσμικούς! Ξαφνικά (καθόλου έτσι!) η σφαγή στην Παλαιστίνη έχει ανοικτά τόσους πολλούς πρωτοκοσμικούς χασάπηδες ώστε μόνο σαν προοίμιο εκείνου που ετοιμάζουν γενικά μπορεί να εννοηθεί… Ξαφνικά (καθόλου έτσι!) οι πάγοι της Γροιλανδίας είναι επίδικοι… Ξαφνικά (καθόλου έτσι!) τα βάθη των ωκεανών είναι επίδικα, όχι μόνο για ρομποτικό σκάψιμο αλλά και για τους μυστηριώδεις οργανισμούς που έμειναν για χιλιάδες χρόνια άγνωστοι κι ανεκμετάλλευτοι… Ξαφνικά (καθόλου έτσι!) το εγγύς διάστημα είναι όχι απλά επίδικο αλλά «επιστρατευμένο»… Ξαφνικά (καθόλου έτσι!) τα κύτταρα κάθε έμβιου οργανισμού (και ψηλά στη λίστα τα κύτταρα του είδους μας) είναι πεδίο ενδοκαπιταλιστικής πολεμικής αναμέτρησης… Ξαφνικά (καθόλου έτσι!) τα νευρικά και εγκεφαλικά μας κύτταρα είναι επίσης πεδίο συστηματικού πολέμου…

Κι ακόμα αυτό: ξαφνικά (καθόλου έτσι!) ο εργατικός μισθός, άμεσος και έμμεσος, μέσα απ’ την «ψηφιοποίησή» του και το υποχρεωτικό πέρασμά του από τα κανάλια του κεφάλαιου (: τράπεζες…) παύει να είναι η (πετσοκομμένη…) «αμοιβή της αυτό-νομης ζωντανής εργασίας» και γίνεται ελεγχόμενη «παραχώρηση» του ατομικού και συλλογικού αφεντικού, πάντα υπό την απειλή διακράτισης∙ μέσο για μια ιστορικά πρωτοφανή πολιτικοτεχνική ομηρία / αιχμαλωσία της σύγχρονης εργατικής τάξης ώστε να εξασφαλιστεί η υπακοή και η πειθάρχησή της… 

Δεν τα γράφουμε αυτά για να σας μαυρίσουμε τις μέρες και τις νύχτες∙ κι άλλωστε είναι αμφίβολο αν ζείτε στις πιο αισιόδοξες εποχές ever… Τα γράφουμε επειδή η ανάκτηση όλων όσων μας κλέβουν, δύσκολη πια έτσι κι αλλιώς, θα αρχίσει απ’ το πιο πρόσφατο δικό μας χαμένο πεδίο μάχης: την συνείδηση, την εργατική συνειδητοποίηση της πραγματικότητας.

Ναι, είναι ζόρικη, συχνά βασανιστική αυτή η συνειδητοποίηση. Αλλά έχουμε χάσει τουλάχιστον 3 δεκαετίες αν όχι περισσότερο. Κι αυτή η απώλεια πληρώνεται: ακόμα και με τα πιο σφικτά κλεισμένα μάτια, ακόμα και με το κεφάλι όσο πιο βαθιά γίνεται μέσα στην άμμο, ακόμα και υπό την επήρεια του πιο παραλυτικού μιθριδατισμού, ακόμα και στη δίνη του πιο καταθλιπτικού μικροαστισμού, σε καπιταλισμό ζούμε.

Ο καπιταλισμός ούτε συγχωρεί ούτε (μας) λυπάται.

Ελληνικός ιμπεριαλισμός: από την Σρεμπρένιτσα στη Γάζα… 1

Δευτέρα 4 Μάη (01.14) >> Αφού η συμμαχία (στην πράξη «πανεθνική»!!!) του ελλαδιστάν με τους θεοναζί προχωράει χωρίς εμπόδια∙ κι αφού η όποια «συμπαράσταση στην Παλαιστίνη» εκτονώνεται με συμβολικούς και καθόλου αντεθνικούς τρόπους, επιτρέψτε μας να επιμείνουμε σ’ αυτό το … «ψέκα»: μια σύντομη αναδρομή στην πορεία (και στην τωρινή κατάσταση) του ελληνικού ιμπεριαλισμού.

Μπορεί να φαίνεται μάταιο, αλλά είναι καθήκον μας…

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Ελληνικός ιμπεριαλισμός: από την Σρεμπρένιτσα στη Γάζα… 3

Όλοι μαζί, με τους θεοναζί…

Δευτέρα 4  Μάη (00.58) >> Έχουμε την επίγνωση ότι τα ζητήματα που αφορούν τον ιμπεριαλισμό οποιουδήποτε κράτους (και όχι μόνο του ελληνικού) είναι χαμηλά στη λίστα των αντίστοιχων πληβείων, στη λίστα τους με τις ενδεχόμενες αιτίες κάποιου σοβαρού ανταγωνισμού προς τους άρχοντες. Προηγούνται άλλες, πιο άμεσες, πιο σχετικές με το καθημερινό μεοροδούλι-μεροφάι. Μόνο που αυτή η «μετριοφροσύνη» έχει αποδειχθεί ξανά και ξανά αυτοκτονική.

Το ότι ακόμα και μ’ αυτές τις αφορμές οι εντόπιοι αιχμάλωτοι μοιάζουν να διάγουν τον βίο τους μεταξύ υπνοβασίας και πατερναλισμού (με μόνη παρηγοριά τους τις βενζοδιαζεπίνες και τα φραστικά ξεσπάσματα στα antisocial media) είναι εξαιρετικά επικίνδυνο. Πρώτα και κύρια για τους ίδιους. Το διαισθάνονται ότι είναι έρμαια, αλλά δεν θυμώνουν για μια τέτοια κατάντια των Εαυτών τους. Απλά κρατούν την ανάσα τους (για λίγο…) κάθε φορά που ακούν για «κλιμάκωση στον πόλεμο στο ιράν».

Με τους υποτιθέμενα «πολιτικοποιημένους» το ζήτημα είναι διαφορετικό. Δεν γίνεται να βλέπεις να μικραίνει η απόσταση απ’ αυτό το λευκό πράγμα που επιπλέει και να κάνεις μπάφους στο κατάστρωμα του Τιτανικού! (Γίνεται και παραγίνεται!) Ούτε είναι ένδειξη ανταγωνιστικού προσανατολισμού απ’ την μια μεριά να τιμάς (και σωστά) την μνήμη των 200 εκτελεσμένων κομμουνιστών απ’ τους κατοχικούς στην Καισαριανή, και απ’ την άλλη μεριά να προσπαθείς να απομακρυνθείς (με οποιονδήποτε τρόπο) απ’ τους εντόπιους συνεργούς των σφαγέων κατοχικών στην Παλαιστίνη λέγοντας ότι δείχνεις εν πλω μια ακόμα άχρηστη και ξεπερασμένη στιγμή «αλληλεγγύης».

Μπορεί οι δυτικοί καπιταλισμοί / ιμπεριαλισμοί να παρακμάζουν. Διαθέτουν όμως ακόμα στις αυλές τους εκείνους τους «ειδικούς που θερμομετρούν» τον πραγματικό κοινωνικό / ταξικό βρασμό (ή την αντίστοιχη παγωνιά). Όταν οι ενδείξεις πλησιάζουν στο μηδέν, αυτό σημαίνει ότι είμαστε ήδη σχεδόν αγκαλιά με το παγόβουνο…

 

Όμοιος ομοίω αεί πελάζει!

Δευτέρα 27 Απρίλη (00.36) >> Πριν κάτι παραπάνω από μια βδομάδα, στις 19 Απρίλη, ο φασίστας με το αλυσοπρίονο που έχει αναλάβει την προεδρία της αργεντινής (με την «λαϊκή θέληση», αλλοίμονο – και οπωσδήποτε με την χρηματοδότηση των ομοϊδεατών του απ’ την Ουάσιγκτον), αυτός λοιπόν έκανε επίσημη επίσκεψη στο θεοναζί, απαρτχάιντ καθεστώς.

Εκεί τον υποδέχτηκε διθυραμβικά ένας τύπος ονόματι Mike Huckabbe που παριστάνει τον αμερικανό πρεσβευτή στο Τελ Αβίβ, αλλά πρακτικά και ουσιαστικά είναι ένας ακόμα υπάλληλος των θεοναζί: έχει διατυπώσει ανοικτά την άποψη (για παράδειγμα) ότι αυτό το καθεστώς «έχει δικαίωμα να πάρει όλα τα εδάφη που του υποσχέθηκε ο θεός», απ’ το Νείλο ως τον Ευφράτη… Τόσο καλά.

Δείτε λοιπόν αυτήν την σπουδαία, την ιστορική για το παγκόσμιο γίγνεσθαι στιγμή της υποδοχής, και βρείτε … τι λείπει… Κάτι λείπει!!!

Δεν είναι κρίμα κι άδικο που έλειπε απ’ το «κάδρο» αυτός ο terrific guy που «καταλαβαίνει τι γίνεται» και είναι πολύ υποστηρικτικός στο ψοφιοκουναβιστάν;

Δεν είναι κρίμα κι άδικο που έλειπε απ’ το «κάδρο» ο don Rico, φίλος κι αδελφός των θεοναζί (με την «άδεια» και την κατανόηση του πόπολου και των εκπροσώπων του φυσικά), τόσο υποστηρικτικός (και) στους εγκληματίες κατά της ανθρωπότητας;

Δεν είναι κρίμα κι άδικο που αυτός ο αμερικάνος «πρεσβευτής», γυρνώντας απ’ το Μπουένος Άιρες φορτωμένος μοσχαρίσιες μπριζόλες, δεν θα κάνει μια στάση στην Αθήνα για να πάρει και μερικούς τενεκέδες greek feta;

Αααααχχ! Χαμένη θα πάει τόση φιλία! Μόνο το υλικό του predator και των υπόλοιπων παρόμοιων θα μείνει (και στις θεοναζί υπηρεσίες, φυσικά…)

Τελικά ποιος νίκησε;

Δευτέρα 13 Απρίλη (00.55) >> Κατά την ταπεινή μας άποψη νίκησε το πριγκηπάτο του λιχνεστάιν! Σας ξαφνιάζουμε; Εδώ υπάρχουν κάποιοι που υποστηρίζουν ότι (στην επιδρομή των ψοφιοκουναβιστάν – θεοναζί στο ιράν) νίκησε … το Κίεβο!

Γιατί όχι, έστω, και το λιχνεστάιν;

Ας το θυμίσουμε: υπάρχει μια καλή συλλογή διαπιστώσεων του είδους:

– «τελικά κέρδισε το ποδόσφαιρο»∙

– «είσαι η πρωταθλήτρια της καρδιάς μας»∙

– «το πήρατε στα χαρτιά»∙

– «είσαι ο ηθικός νικητής»∙

– «μας το έκλεψε το κοράκι»∙

κλπ κλπ…

Θέλουμε να πούμε: στον γενικευμένα οπαδικό δυτικό κόσμο, το τι είναι νίκη ή ήττα, το τι είναι αλήθεια ή ψέμα, το τι είναι πραγματικότητα και το τι είναι ψευδαίσθηση, όλα αυτά έχουν γίνει ζήτημα γούστου. Προτιμήσεων. Ή γκάλοπ. Και likes… (Άκρατος σχετικισμός που ανεμίζει τη σημαία της … «ελευθερίας»…)

Απ’ αυτήν την άποψη, και ως γνήσιοι εκφραστές του υπερ-θεάματος, το ψόφιο κουνάβι και τα ψόφια κουτάβια του μπορούν να υποστηρίζουν ότι έχουν νικήσει.

Θα πείτε: υπάρχει και η … ισοπαλία!

Όσες / όσοι παρακολουθείτε σταθερά αυτήν εδώ την σελίδα τα τελευταία χρόνια θα ξέρετε ότι το να «γράψουν ισοπαλία» είναι ο καϋμός των παρακμιακών (και πλέον σφαγιαστικών) δυτικών ιμπεριαλισμών ήδη απ’ το ουκρανικό πεδίο μάχης… Και δεν βρίσκουν τρόπο να την κάνουν να φαίνεται πειστική – σε βάρος της Μόσχας φυσικά. Θα τα καταφέρουν στο δυτικοασιατικό πεδίο μάχης;

Αν θέλει κάποιος (αλλά ποιος πια;) να είναι στοιχειωδώς ακριβής, στον πόλεμο κατά της Τεχεράνης δεν υπάρχει καν και καν «εκεχειρία»! Ο όρος «εκεχειρία» έχει (ή είχε;) συγκεκριμένο νόημα: συγκεκριμένους όρους και οπωσδήποτε έναν κοινά αποδεκτό μηχανισμό εκ μέρους κοινά αποδεκτών τρίτων για την «επιτήρηση και επιβεβαίωση» της εκεχειρίας: ποιος την παραβίασε, γιατί, πότε, κλπ. Εδώ δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα. Συνεπώς εκείνο που συμβαίνει τώρα στον πόλεμο κατά του ιράν λέγεται (και είναι) κατάπαυση πυρός: δεν κτυπάτε, δεν κτυπάμε… Τελεία.

Σε μια κατάπαυση πυρός, σ’ ένα «διάλειμμα πυρός» σα να λέμε, μπορεί κάποιος να υποστηρίξει ότι δεν έχει οριστικοποιηθεί ακόμα η ηττημένος (και ανάλογα ο νικητής). Θα προσθέσουμε: σ’ έναν σε εξέλιξη παγκόσμιο πόλεμο μόνο η συντριβή ή η κατάρρευση της μίας πλευράς προσδιορίζει τον οριστικά (και ικανό χρόνο…) ηττημένο: μεταξύ νατο και συμφώνου της βαρσοβίας για παράδειγμα δεν ανταλλάχτηκε καμία ντουφεκιά (σε ευρωπαϊκό έδαφος) και δεν κηρύχτηκε καμία «κατάπαυση πυρός». Η κατάρρευση / διάλυση όμως της εσσδ ήταν αρκετή για να κηρυχτούν χωρίς αμφισβήτηση νικητές του 3ου παγκόσμιου πολέμου οι δυτικοί ιμπεριαλισμοί.

Η ιστορία έχει δείξει ότι είναι η συντριβή  που δεν αφήνει κανένα περιθώριο σχετικοποίησης μιας ήττας (ή περισσότερων). Αν έτσι μπει το ζήτημα τότε ναι: οι δυτικοί ιμπεριαλισμοί δεν έχουν συντριβεί ακόμα. Ούτε στο ουκρανικό, ούτε στο δυτικοασιατικό πεδίο μάχης.

Οπότε; Δεν υπάρχει αποτέλεσμα;

Υπάρχει και παραϋπάρχει!

Απ’ την μια μεριά και με βάση τα διεθνή (όχι τα δικά μας…) κριτήρια ο ένας (καταζητούμενος) εγκληματίας πολέμου με την μεγάλη διεθνή και «εθνική» παρέα των ομοίων του έγινε ανοικτά δύο – ο δεύτερος μη καταζητούμενος, της παρέας φυσικά. Το ότι όλοι αυτοί θεωρούνται ευυπόληπτοι και έχουν γύρω απ’ τους λαιμούς τους γραβάτες αντί για θηλειές είναι μια μεγάλη νίκη, δική τους και των συμμάχων τους. Που θα την αξιοποιήσουν, μην έχετε αμφιβολία.

Απ’ την άλλη μεριά όσοι κοιμούνταν με «μουλάδες» στο στόμα και στο μυαλό τους ξύπνησαν με «φρουρούς». Μπλέξιμο, μεγάλο μπλέξιμο.

Very, very bad… για την … «σωστή μεριά της ιστορίας»… Κι αυτό για έναν απλό, πολύ απλό λόγο: Είτε ειρήνη για όλους είτε ειρήνη για κανέναν! Αυτό είναι το motto της Τεχεράνης για την δυτική Ασία («ασφάλεια που δεν είναι για όλους είναι ανύπαρκτη ασφάλεια» λέει η Μόσχα για την ευρώπη…)∙ κι αυτό είναι τόσο απλό, καθαρό και εύκολα αντιληπτό ώστε έχει την οικονομία και την αισθητική συνθήματος.

Ναι∙ μόνο που αυτό το «σύνθημα» υποστηρίζεται από ασταμάτητους υπερχητικούς πυραύλους – και όχι μόνο.

Very, very bad…

Ο υποκειμενικός παράγοντας (οι πιστοί που δεν γουστάρουν το χακί…)

Δευτέρα 30 Μάρτη >> Αν το ψοφιοκουναβιστάν έχει ένα σοβαρό πρόβλημα στο εσωτερικό του στρατού του, το θεοναζί, απαρτχάιντ καθεστώς έχει δέκα.

Οι δραματικές προειδοποιήσεις του επιτελείου (φωτο στην αρχή) μπορεί να είναι κάπως υπερβολικές. Αλλά το πρόβλημα είναι παραπάνω από πραγματικό: το θεοναζί, απαρτχάιντ καθεστώς έχει μεγάλο φασιστικό πλεόνασμα, αλλά σοβαρό έλλειμμα σε κεφάλια που θα έπεφταν σε πραγματικές μάχες. Το φασισταριό των εποίκων, ειδικά στη Δυτική Όχθη, απολαμβάνει να επιτίθεται σε άοπλους Παλαιστίνιους, έχοντας μαζί του τον στρατό και την στρατοαστυνομία∙ αλλά σε γενικές γραμμές θέλει δολοφονικές «εκδρομές», όχι να «θυσιαστεί»…

H «λύση της λειψανδρίας» εστιάζει τα τελευταία χρόνια στους Haredi, τους πιο συντηρητικούς μεταξύ των εβραίων, που με νόμο του καθεστώτος εξαιρούνται (από το 1948…) απ’ την υποχρεωτική για τους υπόλοιπους θητεία / εφεδρεία: ασχολούνται με την μελέτη των γραφών, και επιπλέον δεν τους αρέσει η κοινωνικότητα έξω απ’ τις κοινότητές τους. Και επιδοτούνται για την θρησκευτική αφοσίωσή τους ώστε να μην χρειάζεται να δουλεύουν…

To 1948 που εξαιρέθηκαν απ’ τον στρατό ήταν λίγοι, μόλις το 1% του τότε κατοχικού πληθυσμού. Τώρα έχουν φτάσει στο 17%, γύρω στο 1,5 εκατομμύριο. Οι μισοί είναι κάτω των 16 χρόνων. «Λείπουν» άρα κάμποσες χιλιάδες ζευγάρια αρβύλες απ’ τον θεοναζί στρατό. Κι αυτός είναι ο λόγος που κατά περιόδους, ειδικά μετά την εκκίνηση της πιο πρόσφατης σφαγής στη Γάζα και τις απώλειες του idf εκεί (όχι μόνο από νεκρούς και τραυματίες, αλλά και από «ψυχολογικά προβλήματα»), επανέρχεται τακτικά το ζήτημα της κατάργησης της εξαίρεσής τους.

Τι λένε οι ίδιοι;

Χμμμμμμ Δεν φαίνεται να διατίθενται:

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.