Astana block plus

Σάββατο 30 Γενάρη. Την μέρα που η αντιπροσωπεία των ταλιμπάν έφευγε απ’ την Τεχεράνη για την Μόσχα, ο ιρανός υπ.εξ. Zarif προσγειωνόταν στην Άγκυρα, για κουβέντα όχι μόνο με τον Cavusoglu αλλά με τον Erdogan, μετά από έναν καλό γύρο στη Μόσχα, στην Τιφλίδα, στο Μπακού και στην Ερεβάν. Πέρα απ’ τα θέματα της διμερούς συνεργασίας ιράν – τουρκίας (που δεν είναι λίγα) στο μενού ήταν και η προοπτική του «σχήματος συνεργασίας 3 + 3», απ’ την μια μεριά η τριάδα του μπλοκ της Αστάνα (ρωσία, τουρκία, ιράν) και απ’ την άλλη η τριάδα των κρατών του Καυκάσου (αρμενία, γεωργία, αζερμπαϊτζάν), που δημιουργήθηκε με πρωτοβουλία του αζέρου προέδρου Aliyev μετά την εκεχειρία του Νοέμβρη στο Nagorno Karabah. Ένα ακόμα θέμα ήταν η συνεργασία των δύο κρατών σε σχέση με το αφγανιστάν…

Σ’ όλη αυτή την ασιατική ζώνη, που αρχίζει απ’ τις ανατολικές όχθες της Μεσογείου, το Αιγαίο και τη Μαύρη Θάλασσα και φτάνει ως το ινδοκούς και την ανατολική μεριά του ινδού ποταμού (πακιστανο-ινδικά σύνορα) έχει διαμορφωθεί μια “πολυγωνική” συναντίληψη των περισσότερων κρατών, που προσανατολίζονται στο ευρασιατικό project και όχι στις μεθοδεύσεις και τα σχέδια της Ουάσιγκτον, του Τελ Αβίβ και των συμμάχων τους. Μέσα σ’ αυτή τη ζώνη η πρώτη κρατάει ακόμα κάποιους “θύλακες”/βάσεις: στη συρία, στο ιράκ και στο αφγανιστάν· και επίσης μια περιπλέουσα ναυτική υπεροπλία. Αλλά αν μελετήσει κανείς την πολιτική γεωγραφία και τα όσα έχουν συμβεί απ’ το 2003 κι απ’ το 2015 και μετά είναι αμφίβολο το συμπέρασμα ότι η Ουάσιγκτον είναι ακόμα σε θέση να επιτίθεται στρατιωτικά έχοντας καλές προοπτικές. Μάλλον το αντίθετο συμβαίνει: αν ανοικτά και καθαρά θεωρεί την Μόσχα και το Πεκίνο εχθρούς, τότε αυτοί οι εχθροί έχουν πολύ περισσότερους συμμάχους σ’ όλη αυτή τη ζώνη απ’ ότι η ίδια. Κι αυτό ενώ πρόκειται για το δευτερεύον μέτωπο του 4ου παγκόσμιου πολέμου.

Οι ειδικοί στο γλύψιμο υποστηρίζουν, μετά την εκλογή του νυσταλέου Jo, ότι «η Αμερική επιστρέφει στη Μέση Ανατολή». Θα ήταν πιο τίμιο να ειπωθεί κάτι ανάμεσα στο «η Αμερική θέλει να επιστρέψει» και στο «η Αμερική δεν θέλει να φύγει». Αλλά μπορεί;

Κι αν το προσπαθήσει, πώς θα μπορέσει να «πολιορκήσει» αποτελεσματικά αυτήν την τεράστια έκταση του ευρασιατικού project; Με την βοήθεια του ελλαδιστάν;

Αστεία πράγματα…

Η νίκη της δημοκρατίας! (άλλη μια…)

Κυριακή 8 Νοέμβρη. Επιτέλους το ψοφιοκουναβιστάν έχει δύο προέδρους! Η αλήθεια είναι ο ένας, ο ακόμα στο πόστο, αυτο-ανακηρύχτηκε νικητής των εκλογών, ενώ ο άλλος, ο επερχόμενος, βασίζεται στα νούμερα και, οπωσδήποτε, στα μήντια, που ανέλαβαν την πολιτική ευθύνη της ανακήρυξής του. Συνεπώς, ο ένας είναι “ο πρόεδρος της καρδιάς μας” (θα μπορούσαμε να πούμε με ελληνική ποδοσφαιρική ορολογία) για τους 70.335.999 ψηφοφόρους του, ενώ ο άλλος μπορεί να ισχυριστεί ότι “κέρδισε στα χαρτιά” χάρη στους 74.478.663 δικούς του ψηφοφόρους. (Το σύνολο όσων ψήφισαν είναι ρεκόρ για τις αμερικανικές εκλογές όπου υπάρχει πάντα μεγάλη αποχή – εκτός αν αποδειχθεί ότι ψήφισαν και τα δέντρα! Προς το παρόν πάντως το ότι “η δημοκρατία νίκησε” μπορεί να θεωρηθεί ένα χαρμόσυνο μήνυμα απ’ την παρακμιακή υπερδύναμη…)

Από τεχνική (δηλαδή νομική) άποψη το αποτέλεσμα μπορεί να μην είναι οριστικό. Αλλά και μόνο το γεγονός ότι το ψόφιο κουνάβι ανακοίνωσε ότι θα ανοίξει κανάλι δείχνει ότι δεν ελπίζει στα δικαστήρια. Σαν show man μπορεί να επιστρέψει στις παλιές του ασχολίες· αλλά οι οπαδοί του δύσκολα θα ξεχάσουν αυτήν την «κλεμμένη νίκη». Κι αυτό ενόσω τα κρίσιμα ζητήματα δεν έχουν να κάνουν με το ποιός κυβερνάει την παρακμιακή υπερδύναμη αλλά με το πώς…

Απομένει στην ασταμάτητη μηχανή το ερώτημα: και τώρα πως θα ονομάζει το ψοφιοκουναβιστάν; Όπως πριν, τιμής ένεκεν στο γιγάντιο ψόφιο κουνάβι που κάποιοι αχάριστοι το αναποδογύρισαν σαν χελώνα; Ή Joνυσταλεάν για χάρη του νέου προέδρου; Αυτά είναι τα σοβαρά προβλήματα!

Εν τω μεταξύ ένα κράτος μακριά απ’ την Ουάσιγκτον αλλά μέσα στη «ζώνη συμφερόντων» της, και πολύ κοντύτερα στο ελλαδιστάν, έζησε (και ίσως ζει) παρόμοια εκλογική / μετεκλογική τραγωδία· και κανείς δεν ασχολείται μαζί του. Κρίμα κι άδικο! Πρόκειται για την γεωργία. Στις 31 Οκτώβρη είχαν εκεί βολευτικές εκλογές. Τις οποίες, σύμφωνα με τα επίσημα αποτελέσματα, κέρδισε εμφατικά το κυβερνόν κόμμα Georgian Dream, κατακτώντας τις 75 απ’ τις 150 έδρες του γεωργιανού κοινοβουλίου.

Αλλά ένας συνασπισμός μερικών δεκάδων μικρών κομμάτων που ήλπιζε στην πρωτιά, το «ενιαίο εθνικό κίνημα» (με 27,16% των ψήφων και μόλις 34 έδρες), αμφισβητεί το αποτέλεσμα, κατηγορώντας το κυβερνόν κόμμα για νοθεία. Μετά από μερικές μέρες διαδηλώσεων που δεν είχαν αποτέλεσμα, όλα τα αντιπολιτευόμενα κόμματα ανακοίνωσαν προχτές ότι θα απέχουν απ’ το κοινοβούλιο απαιτώντας «νέες, τίμιες εκλογές». Αν ληφθεί υπόψη ότι το Georgian Dream είναι το πιο φιλικό στη Μόσχα κόμμα στη γεωργία, μπορεί να υποθέσει κανείς ότι το «ενιαίο εθνικό κίνημα» θα ήθελε να έχει έδρα και στην Ουάσιγκτον· αν και δεν ξέρουμε ακόμα ποιον απ’ τους δύο προέδρους θα ψήφιζε. Ίσως τον νυσταλέο Jo;

Να λοιπόν δύο ταραγμένες μετεκλογικές περίοδοι που μπορεί να έχουν κάποια σχέση μεταξύ τους. Μια «μικρή» και μια «μεγάλη». Το ελλαδιστάν έχει καταχαρεί βέβαια με την εκλογή του νυσταλέου Jo γιατί ελπίζει ότι το νέο αμερικανικό γκουβέρνο δεν θα είναι τόσο φιλικό με την Άγκυρα. Είναι πολιτικο-ψυχωσικό φαινόμενο μεγάλης διάρκειας: στο ελλαδιστάν δεν καταλαβαίνουν τίποτα που να μην περνάει απ’ την Άγκυρα· και πάλι μόνο σαν αναπαραστάσεις καταστροφής του τουρκικού καθεστώτος…

Θα είναι ο νυσταλέος Jo ο εξολοθρευτής της Άγκυρας; Όχι βέβαια. Τις “εθνικές” δουλειές του ψόφιου κουναβιού θα συνεχίσει!

(φωτογραφία: Ουπς! Ο δαίμονας του κυβερνοχώρου την έκανε την σκανταλιά του! Έβαλε χάρτη της αμερικάνικης georgia· όχι εκείνης του Καυκάσου… Επι τη ευκαιρία λοιπόν εκεί τα κουκιά θα ξαναμετρηθούν, γιατί ο νυσταλέος κέρδισε το ψόφιο κουνάβι μόνο με 1500κάτι κουκιά διαφορά. Κάτι που θεωρείται βάσιμη αιτία για ξαναμέτρημα…)