Tag: ενωμένα αραβικά εμιράτα

Πέφτουν οι πύραυλοι σαν το χαλάζι (κι ο τραυματισμένος σωστομερίτης αναστενάζει…)

Δευτέρα 16 Μάρτη (00.34) >> Το 1973 ήταν μια ιδιαίτερα ταραγμένη χρονιά – για τους δυτικούς ιμπεριαλισμούς, όχι μόνο τον αμερικάνικο. Τον Γενάρη έγινε η επίθεση του Τετ στο βιετνάμ. Τον Οκτώβρη έγινε κάτι άλλο, στη μέση Ανατολή∙ κάτι που θα άλλαζε κυριολεκτικά την «ροή» της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Ήταν η (πρώτη) πετρελαϊκή κρίση!

Η (ελληνική) wikipedia δίνει μια ιδέα (για την σχέση του τότε με το τώρα στη συνέχεια):

Στις 15 Αυγούστου του 1971 ο αμερικάνος πρόεδρος Nixon, λόγω των διογκούμενων εξόδων του πολέμου  στο βιετνάμ, αποφάσισε να αποσύρει μονομερώς τις ΗΠΑ από την Συμφωνία του Bretton Woods για την σταθερή ισοτιμία του δολαρίου με τον χρυσό, επιτρέποντας έτσι στο δολάριο «να επιπλέει»∙ ουσιαστικά για να μπορεί να τυπώνει δολάρια κατά βούληση. Λίγο αργότερα ακολούθησε η Βρετανία, κάνοντας το ίδιο για την στερλίνα. Οι βιομηχανικές χώρες ακολούθησαν με τα δικά τους νομίσματα, τυπώνοντας χρήμα σε ποσότητες πολύ μεγαλύτερες από ποτέ. Το αποτέλεσμα ήταν η υποτίμηση του δολαρίου και, ανταγωνιστικά, άλλων νομισμάτων. Επειδή το πετρέλαιο τιμολογούνταν σε δολάρια, αυτό σήμαινε ότι οι παραγωγοί πετρελαίου θα είχαν λιγότερα πραγματικά έσοδα με την ίδια τιμή. Τα μέλη του ΟΠΕΚ (αραβικά κράτη) έκαναν τότε μια κοινή ανακοίνωση διακηρύσσοντας ότι θα τιμολογούν το πετρέλαιο σε χρυσό – αντί για το δολάριο…

… Ενάμισυ μήνα μετά, στις 6 Οκτώβρη του 1973, η Συρία και η Αίγυπτος εξαπέλυσαν μια αιφνιδιαστική επίθεση κατά του Ισραήλ, προκειμένου να ανακαταλάβουν τα αραβικά εδάφη που είχε καταλάβει το Ισραήλ με τον «πόλεμο των 6 ημερών» το 1967. Το ισραήλ θα έχανε, αλλά οι ΗΠΑ αποφάσισαν να το στηρίξουν εφοδιάζοντάς το διαρκώς με όπλα. Οπότε σαν αντίποινα ο ΟΠΕΚ αποφάσισε εμπάργκο πετρελαίου κατά του Καναδά, της Ιαπωνίας, της Ολλανδίας, της Βρετανίας και των ΗΠΑ. Στη συνέχεια το εμπάργκο επεκτάθηκε σε άλλα δυτικά κράτη. Το αποτέλεσμα ήταν η τιμή του πετρελαίου να τετραπλασιαστεί: από 3 δολάρια το βαρέλι στα 12. Ακολούθησε κράχ στα χρηματιστήρια…

Την συνέχεια μπορείτε να την αναζητήσετε σε διάφορες πηγές: ήταν τα θρυλικά από κινηματική / εργατική άποψη seventies…

Αυτό που μας ενδιαφέρει εδώ είναι ότι τότε η Ουάσιγκτον, ως «επικεφαλής της δύσης», προσπάθησε – και κατάφερε – να αντιμετωπίσει αυτό το ενεργειακό κτύπημα στην καρδιά του (δυτικού) βιομηχανικού καπιταλισμού μ’ έναν συνδυασμό οικονομικών και πολιτικών κινήσεων, υποσχέσεων και δεσμεύσεων. Δεν υπήρχε ούτε σαν φαντασίωση η προοπτική στρατιωτικής-λύσης-του-προβλήματος με επίθεση στα σοσιαλίζοντα τότε (και φιλικά προς την σοβιετική ένωση) αραβικά καθεστώτα…

Στρατιωτικές βάσεις σ’ αυτήν την περιοχή του πλανήτη η Ουάσιγκτον ουσιαστικά δεν είχε – ως τις αρχές των ‘90s. Μετά την διάλυση της εσσδ και την κατάρρευση του «ανατολικού μπλοκ», τα πετρελαιοπαραγωγά κράτη της αραβικής χερσονήσου (που ήδη είχαν εξελιχθεί σε πετροχούντες στον ένα ή τον άλλο βαθμό…) βρέθηκαν «ακάλυπτα». Απ’ το 1991 και μετά, με την «καταιγίδα της ερήμου» κατά του ιρακινού καθεστώτος (Σαντάμ Χουσεϊν) στήνοντας μια βιομηχανία προσχημάτων η Ουάσιγκτον κυρίως (και πίσω της μια σειρά ευρωπαϊκών ιμπεριαλισμών) άρχισε την επανακατάκτηση των πετρελαιοφόρων ερήμων μέσω στρατιωτικών βάσεων. Φτάνοντας σ’ αυτό το σημείο:

Ταυτόχρονα με την εξαγωγή του μεγαλύτερου μέρους της βιομηχανικής παραγωγής του σε «τρίτες» (με φτηνή εργασία) χώρες κυρίως της ανατολικής ασίας, απ’ την δεκαετία του 1990 το αμερικανικό κράτος / κεφάλαιο άρχισε να «κτίζει» την (σχετική) ενεργειακή (σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο) αυτάρκειά του: τα σχιστολιθικά κοιτάσματα (ακριβά στην εξόρυξη και οικολογικά καταστροφικά…) έγιναν τον κύριο μέσο.

Αφού, λοιπόν, «δεν χρειαζόταν» όπως άλλοτε τα αραβικά κοιτάσματα (στα τέλη της δεκαετίας του ’80 οι εισαγωγές πετρελαίου και πετρελαιοειδών κάλυπταν σχεδόν τις μισές ενεργειακές ανάγκες των ηπα) γιατί συνέχισε να απλώνει τον μιλιταρισμό του στην περιοχή απ’ τα ’90s και μετά; Επειδή αυτά τα κοιτάσματα τα χρειάζονταν άλλοι!! «Φίλοι» (εντός ή εκτός εισαγωγικών) και εν δυνάμει αντίπαλοι.

Απ’ τα ΄00s και ύστερα, με «μοχλό» τον διαρκή προληπτικό πόλεμο κατά της τρομοκρατίας και ουσιαστικά «εργαλεία» στην περιοχή το θεοναζί, απαρτχάιντ καθεστώς και τους ουαχαβίτες μισθοφόρους, η Ουάσιγκτον άρχισε τον σχεδιασμό της «νέας μέσης Ανατολής» έτσι ώστε αφενός οι πετροενεργειακές ανάγκες των «άλλων» να είναι μόνιμα υπό έλεγχο στην ευρύτερη μέση Ανατολή, αφετέρου να μπορεί να μετακινεί τον μιλιταρισμό της κατά βούληση προς και από την ανατολική Ασία.

Η γνωστής ποιότητας κυραΧίλαρι, το 2008. Χωρίς σχόλια…

Ο 4ος παγκόσμιος πόλεμος ξεκίνησε με την απόβαση του νατο στο αφγανιστάν, και οι θιγόμενοι κατάλαβαν πολύ καλά περί τίνος επρόκειτο. Η έξωση της Ουάσιγκτον (και όλων των παρακμιακών δυτικών ιμπεριαλισμών) απ’ όλην αυτή την περιοχή, έτσι ώστε να «απελευθερωθεί» για λογαριασμό του προελαύνοντος ευρασιατικού project, μόνο με στρατιωτικά μέσα θα μπορούσε να γίνει – πια.

Το «μπλοκ της Αστάνα» (γράφαμε για χρόνια…) δηλαδή η συμμαχία Μόσχας, Τεχεράνης και Άγκυρας ξεκίνησε (με κύριο σημείο το συριακό πεδίο μάχης και αρχικό στόχο τον isis, που ήταν βασικό συστατικό αυτής της «νέας μέσης Ανατολής»…) την εκστρατεία έξωσης το φθινόπωρο του 2015. Πώς όμως θα μπορούσε να κορυφωθεί;

Χάρη στα απανωτά λάθη του δυτικού άξονα! «Ποτέ μην εμποδίζεις τον εχθρό σου απ’ το να κάνει λάθη» λέει μια κινέζικη παροιμία ιδιαίτερα αγαπητή αυτούς τους καιρούς. Οι παρακμιακοί δυτικοί ιμπεριαλισμοί κάνουν πολλά, και το χειρότερο για την περίπτωσή τους είναι αυτό: υποτιμούν τους αντιπάλους τους.

Υπάρχει αντίρρηση;

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Αν τα φοβερά σχέδιά του απέτυχαν τι θα αποκάνει το ελλαδιστάν; (4)

Δευτέρα 4 Νοέμβρη (00.10) >> (Δεύτερο μέρος)

Wellcome 2021… (Με τις mRNA πλατφόρμες σου, τις μεγάλες κατ’ οίκον κρατήσεις, και τα λοιπά…)

Τον Φλεβάρη του 2021 ο don Rico στα πόδια του θεοναζί…

Τον Απρίλη του 2021 ο κόνδορας ‘n’ friends σε νέες πρωτοβουλίες…

Τον ίδιο μήνα ο γενναιόδωρος κόνδορας προσφέρει (με το αζημίωτο…) μια πυροβολαρχία Patriot και 100 χειριστές της στον τοξικό του Ριάντ … για να αντιμετωπίσει τους Houthis (λέτε να το θυμούνται ακόμα τώρα;)…

Γρήγορος σαν τον άνεμο τον Ιούνιο του 2021 ο κόνδορας μπετονάρει την «περιφερειακή σταθερότητα» παρέα με τα εμιράτα (που, κατά την γνώμη του, βρέχονται απ’ την Μεσόγειο…) – μην του πάρει κάνας άλλος την δουλειά…

Αλλά και ο don Rico δεν κάθεται απαθής. Πάλι τον Ιούνιο του 2021 ρίχνει θεμέλια με τον καραβανοχασάπη…

… που τον Οκτώβρη του 2021 έχουν στεγνώσει, ξεκαλουπώνονται, και στέκονται εμπόδιο στον «αποσταθεροποιητικό ρόλο» (σιγά! τι άλλο θα ήταν;) ξέρετε τίνος…

Άλλες εποχές θα πάντρευαν τα παιδιά τους ο ένας οίκος με τον άλλο και θα ήταν ήσυχοι! Τώρα; Ταξίδια, συζητήσεις, ξανά ταξίδια, ξανά συζητήσεις, χαμόγελα, χειραψίες, υποσχέσεις, δεσμεύσεις, δηλώσεις, υπηρεσίες, μπίζνες…  

Το 2022 ήταν μια διαφορετική χρονιά: το ελλαδιστάν (μαζί όλη την μιλιταριστική δύση) κήρυξε τον πόλεμο στη Μόσχα… Δεν είναι δύσκολο να ανακαλύψει κανείς και εδώ τα συμφέροντα του νο 1 εθνικού κεφάλαιου, των εφοπλιστών. Οι απαγορεύσεις στη διακίνηση ρωσικών πετρελαίων ήταν η πρώτης τάξης ευκαιρία για τρελά κέρδη μέσω της κατεξοχήν «επιχειρηματικής δραστηριότητας» στις θάλασσες: του λαθρεμπορίου…

Αλλά προς το τέλος της χρονιάς σα να άρχισαν να εμφανίζονται κάποια συννεφάκια στον ορίζοντα της κυριαρχίας στην ανατολική Μεσόγειο: ο φίλος κι αδελφός αρχιχασάπης του Καϊρου, τόσο χρήσιμος στην αντιτουρκική συμμαχία, άρχισε να βλέπει με διαφορετικό μάτι τους τούρκους ισλαμοδημοκράτε… Προδοσία!!!:

Λίγο μετά, την ίδια χρονιά, συνέβη και το «ατυχές περιστατικό»… στην Τρίπολη της λιβύης. Ο κόνδορας πήγε για να το παίξει «και στα δύο ταμπλώ» εκεί, βάζοντας μάλιστα όρους (;;;) για το με ποιόν θα μιλήσει και ποιόν όχι! Η ομόβαθμή του υπ.εξ. της αναγνωρισμένης κυβέρνησης της λιβύης Najla Mangoush δεν του έκανε – είναι βαρύμαγκας. Μόλις βγήκε στην πόρτα του αεροπλάνου στο αεροδρόμιο της Τρίπολη και την είδε να περιμένει να τον υποδεχθεί, έκανε μεταβολή, ξαναμπήκε μέσα, και διέταξε «πάμε Βεγγάζη»… Αρτίστας!!! Performer!!!

Τι και πως θα επηρέαζε το ουκρανικό πεδίο μάχης τα ελληνικά ιμπεριαλιστικά σχέδια στην ανατολική Μεσόγειο; Στο δεύτερο μισό του 2023, όταν έγινε σαφές ότι ο πόλεμος με τη Μόσχα θα χαθεί, η πυξίδα ξαναγύρισε νοτιοανατολικά:

Με τον αρχιχασάπη του Καϊρου τον Αύγουστο του 2023∙ με τον θεοναζί αρχιχασάπη τον Σεπτέμβρη του 2023∙ και ο κόνδορας στο Ριάντ το Νοέμβρη του 2023…

Αλλά η πιο χαρακτηριστική ήταν η πτήση του don Rico στο Τελ Αβίβ τον Οκτώβρη του 2023, λίγες μέρες μετά την «εισβολή του al Aqsa» και την έναρξη της σφαγής στη Γάζα…

Για να υποστηρίξει το «δικαίωμα στην αυτοάμυνα» ενός κατοχικού καθεστώτος που ακριβώς επειδή είναι τέτοιο ΔΕΝ έχει κανένα «δικαίωμα στην αυτοάμυνα» σύμφωνα με την διεθνή νομοθεσία… (Εκτός αν είχε τέτοιος και ο γερμανικός στρατός στη διάρκεια της κατοχής «δικαίωμα στην αυτοάμυνα»… Γιατί η Γάζα είναι χίλιες φορές η Κάνδανος και τα Καλάβρυτα – όχι;)

Όλες οι «προσωπικότητες» του πρωτοκοσμικού ρατσισμού / ιμπεριαλισμού έτρεξαν να αγκαλιάσουν τον αναξιοπαθούντα αρχιχασάπη: η Ursula, ο νυσταλέος Jo, ο αμερικάνος υπ.αμ. Austin, ο άγγλος πρωθ. Sunak, ο «άσσος στο ημίχρονο – δύο τελικό» θλιβερός Scholz, η φασιστοΜελόνι, ο Μικρός Δούκας του Λίγηρα, ο ολλανδός Rutte, o ισπανός Sanchez, εννοείται ο φασίστας της αργεντινής μανιακός-με-το-αλυσοπρίονο φασίστας Milei… και ο don Rico – απ’ τους πρώτους.

Μεσανατολικό πεδίο μάχης 1

Δευτέρα 11 Δεκέμβρη>> Οι πετροδικτατορίες του κόλπου είναι σε μια περίοδο που σηκώνουν το μεσαίο τους δάκτυλο προς την μεριά της δύσης. Και το κάνουν λίγο πολύ χυδαία, χωρίς να τηρούν προσχήματα.

Ο γερμανός πρόεδρος Steinmeier πέταξε ως την Doha στις 29 Νοέμβρη (2023). Και έμεινε στο αεροπλάνο κανά μισάωρο μέχρι να έρθει κάποιος καταριανός αξιωματούχος, να τον υποδεχθεί. Αυτό λέγεται «φτύσιμο»… (O Steinmeier θα συνέχιζε μετά στο Τελ Αβίβ…)

Αντίθετα η ανεγκέφαλη αλεπού (: Putin) πήγε στις 6 και στις 7 Δεκέμβρη στο Ντουμπάι και στο Ριάντ, συνοδεία τεσσάρων Su-35. H υποδοχή στα εμιράτα ήταν χοντροκομμένα «αυτοκρατορική»: κανονιοβολισμοί, πτήσεις αεροπλάνων να «ζωγραφίζουν» την ρωσική σημαία, ιππικό ως συνοδεία, κλπ κλπ.

Θεωρείται ο νικητής στο ουκρανικό πεδίο μάχης και, κυρίως, σ’ όλες τις προεκτάσεις αυτής της αναμέτρησης μεταξύ νατο και ρωσίας + friends. Αλλά οι πετροχούντες της αραβικής χερσονήσου θεωρούνταν «παραδοσιακά» ότι ανήκουν στην δυτική ζώνη επιρροής / παγκόσμιας ηγεμονίας – πράγμα που κάνει το σήκωμα του μεσαίου δακτύλου πιο απειλητικό απ’ τις διπλωματικές φανφάρες: εμιράτα και Ριάντ θα ενταχθούν επίσημα σε 3 βδομάδες, την 1η Γενάρη του 2024, στους brics+.

Διότι αν, για παράδειγμα, η «χρυσή εποχή» των πετροδολαρίων (απ’ το 1973 και μετά…) τελειώνει, η πτώση θα παρασύρει πολύ περισσότερα απ’ όσα μπορεί να φανταστεί ο μέσος δυτικός υπήκοος…

Μεσανατολικό πεδίο μάχης 2

Δευτέρα 11 Δεκέμβρη>> Οι εντόπιοι εθνικόφρονες όλων των ειδών, με επικεφαλής τους προφεσόρους «ειδικούς» ψάχνονται. Γιατί ο τρισκατάρατος Erdogan ήταν τόσο cool στο σύντομο πέρασμά του απ’ την Αθήνα στις 7 Δεκέμβρη; Μήπως ήταν παγίδα η ηρεμία του;

«Όχι!» απαντούν με όλη την σοφία τους οι πανεπιστημιακοί των υπηρεσιών. «Μας έχει ανάγκη! Θέλει να κάνει τον καλό στη δύση!!».

Μάλιστααα… Ο ίδιος Erdogan που στο Βερολίνο, στις 17 Νοέμβρη, ουσιαστικά κατήγγειλε ανοικτά τον «άσσος στο ημίχρονο – δύο τελικό» θλιβερό κύριο Scholz για την υποστήριξή του στο θεοναζί, απαρτχάιντ καθεστώς του Τελ Αβίβ, ήρθε στην Αθήνα … για να καλοπιάσει την δύση!!! (Είναι ο γνωστός εθνικός παρανοϊκός μικρομεγαλισμός, ο ίδιος κλασσικός μεγαλοϊδεατισμός: «είμαστε Η δύση!!»)

Οι λόγοι της πρόσφατης ηρεμίας του τρισκατάρτου «αιώνιου εχθρού» βρίσκονται εκεί που η εντόπια εθνική, ιμπεριαλιστική ενότητα «ειδικών» και μη δεν τολμάει να κοιτάξει. Το ελλαδιστάν, που ως γνωστόν κήρυξε πόλεμο στη ρωσία, βρίσκεται στη μεριά των ηττημένων του ουκρανικού πεδίου μάχης… Βρίσκεται επίσης (σταθερά, εδώ και χρόνια) στη μεριά των ηττημένων του μεσανατολικού πεδίου μάχης… Γιατί θα έπρεπε, ύστερα από τέτοιες εξελίξεις, ο Erdogan να «έχει νεύρα» στην Αθήνα στις 7 Δεκέμβρη του 2023;

Μια μέρα νωρίτερα (όταν ο Putin γινόταν δεκτός σαν «ήρωας» στο Αμπού Ντάμπι…) ο Erdogan βρισκόταν εκεί που η δεύτερη ήττα της Αθήνας, η μεσανατολική, έγινε πανηγυρική: στη συνεδρίαση του «συμβουλίου συνεργασίας του κόλπου» (Gulf Cooperation Council / GCC) με θέμα την κατάσταση στην Παλαιστίνη.

Δείτε την παρακάτω φωτογραφία:

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Ποιες εκλογές; (3)

Δευτέρα 15 Μάη>> Εν τω μεταξύ, ενώ βρίσκονται σε εξέλιξη ενδο-μπλοκ (της Αστάνα) συζητήσεις για την επίσημη αποκατάσταση των σχέσεων μεταξύ Άγκυρας και Δαμασκού (και, κυρίως, για την κοινή στόχευση κατά της αμερικανικής κατοχής στην ανατολική συρία…) στην Ουάσιγκτον προωθείται σχέδιο νόμου με τον χαρακτηριστικό τίτλο “Assad Anti-Normalisation Act”! Ένας απ’ τους εισηγητές του νόμου, ο ρεπουμπλικάνος πρόεδρος της «επιτροπής εξωτερικών υποθέσεων» Michael McCaul, δήλωσε απερίφραστα:

Ο Assad και οι ρώσοι και ιρανοί υποστηρικτές του συνεχίζουν να κάνουν τρομακτικές πράξεις κατά του συριακού λαού… Πρέπει να δώσουν λογαριασμό γι’ αυτά τα εγκλήματα… και πρέπει να χρησιμοποιήσουμε όλες μας τις δυνατότητες για να σταματήσουμε την ομαλοποίηση των σχέσεων με τον Assad…

Το νομοσχέδιο προβλέπει κυρώσεις εναντίον οποιουδήποτε κάνει οποιαδήποτε επένδυση στην ελεγχόμενη απ’ την Δαμασκό συριακή επικράτεια. Αυτό δείχνει (προφανώς!!!) όχι μόνο την Άγκυρα ή την Μόσχα ή την Τεχεράνη αλλά και το σύνολο σχεδόν των αραβικών πετροδικτατοριών που επίσημα αποφάσισαν πρόσφατα να ξαναδεχτούν το συριακό καθεστώς στον «αραβικό σύνδεσμο»∙ άρα να αρχίσουν τις μπίζνες με τον συριακό καπιταλισμό.

Δεν μπορεί να αρνηθεί κανείς ότι η Ουάσιγκτον σπρώχνεται όλο και περισσότερο στα σκοινιά, καταφεύγοντας σε σπασμωδικές επαναλήψεις του κόλπου των «οικονομικών τιμωριών» που έχει αποτύχει πανηγυρικά. Θα ιδρώσει κάποιου τ’ αυτί επειδή η Ουάσιγκτον θέλει να δείρει όλο και μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη; Όχι!

Υπάρχει όμως πάντα ο κίνδυνος των βρώμικων κτυπημάτων. Τόσο η Ουάσιγκτον όσο και το Λονδίνο (για να μην μιλήσουμε για το απαρτχάιντ Τελ Αβίβ) έχουν την σχετική τεχνογνωσία. Κι όσο περισσότερο στριμώχνονται τόσο περισσότερο θα προσπαθούν να καταφεύγουν σε τέτοια. Όσο μπορούν.

Αλλοίμονο σ’ όσους συνεχίσουν να κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν τι σημαίνει (και πως γίνεται ο) 4ος παγκόσμιος πόλεμος…

Άνοιξη…Ωραίος καιρός για ψηφοφόρους!

Ο δρόμος για την κόλαση (του “εθνικού συμφέροντος”…) είναι ο ίδιος… Αλλά ποιος είναι ο ομορφότερος για οδηγός; Ε; Ο λαός ας αποφασίσει!

Δευτέρα 10 Απρίλη>> Το ελλαδιστάν βρίσκεται ως γνωστόν (διακομματικά…) στη «σωστή πλευρά της ιστορίας»: στον Ατλαντικό, κάπου ανάμεσα στις βρετανικές και στις αμερικανικές ακτές… Ο υπολογισμός του νο 1 εθνικού κεφάλαιου, των εφοπλιστών, που καθορίζουν τις βασικές γραμμές της «εξωτερικής πολιτικής» της Αθήνας, είναι γνωστός: με τον θαλασσοκράτορα στόλο, τελεία και παύλα.

Ως τώρα η «ισχύς» του αμερικανικού ναυτικού δεν αμφισβητείται άμεσα∙ κάτι τέτοιο μπορεί να γίνει μόνο μ’ έναν all out πόλεμο. Αμφισβητείται όμως άμεσα, πρακτικά και αποτελεσματικά η αποτελεσματικότητα αυτής της ισχύος στην ευρύτερη γεωγραφική περιοχή: απ’ τον Ινδικό ως την Μαύρη Θάλασσα.

Το πρώτο και κύριο μέτωπο του αμερικανικού ιμπεριαλισμού είναι ο Ειρηνικός και η ανατολική Aσία (η ζώνη επιρροής του Πεκίνου…) Αλλά οι εξελίξεις στην εδώ «γειτονιά», στο δεύτερο μέτωπο του 4ου παγκόσμιου, δεν είναι καθόλου αδιάφορες τόσο για την Ουάσιγκτον όσο και για τον άξονα συνολικά: έχουν επενδυθεί για πάνω από 30 χρόνια πάρα πολλά στο μαζικό έγκλημα και στην καταστροφή για να ανασχεθεί το ευρασιατικό project στο άπλωμά του τόσο προς την ευρώπη όσο και προς την αφρική ώστε ο άξονας να μείνει τώρα πια αδρανής απέναντι στις όλο και πιο συστηματικές απώλειές του∙ απώλειες όχι (ακόμα…) σε στρατό ή σε όπλα αλλά σε όλα τα υπόλοιπα.

Το ελλαδιστάν «πουλάει Αιγαίο» στον άξονα (στο ναυτικό και αεροπορικό σκέλος του) σαν τμήμα της ανάσχεσης. Έχει κάνει τα πάντα (διακομματικά) για να στήσει τις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες του στην περιοχή σαν αντίγραφο και υποσύνολο του αμερικανικού, του αγγλικού και του γαλλικού ιμπεριαλισμού (στον βαθμό που αυτοί δεν συγκρούονται μεταξύ τους): απ’ τις αγκαλιές και τα φιλιά με τον χασάπη του Καϊρου και το ισραηλινό φασισταριό ως την αντι-ιρανική «προστασία» στον τοξικό του Ριάντ (θυμάστε την συστοιχία patriot;) και τις αγκαλιές με τον «τζενεράλ Χαφτάρ» της Βεγγάζης και τον άλλο τοξικό, των εμιράτων… Όλα αυτά, φυσικά, υπό την προϋπόθεση της «προστασίας του εθνικού συμφέροντος» που με λίγες λέξεις λέγεται «ο αιώνιος εχθρός πρέπει να διαλυθεί»!

Όμως η λεγόμενη «σωστή πλευρά της ιστορίας» δεν έχει μόνο επιφάνεια και ελαφρύ κυματισμό. Έχει και δυνατά μπουρίνια, έχει και βυθό. Η πολεμική, μιλιταριστική, φονική «σταθερότητα στην ανατολική Μεσόγειο» την οποία καμάρωνε ότι υπηρετεί το ελλαδιστάν εδώ και χρόνια αντικαθίσταται γρήγορα από μια άλλη, που είναι ιμπεριαλιστική βέβαια, αλλά με «ανθρώπινο πρόσωπο», μέσα ή έξω από εισαγωγικά. Το βέβαιο είναι πως όλες οι πολεμοκάπηλες λιτανείες στην περιοχή (στο όνομα της «ειρήνης» φυσικά!!!) χάνουν γρήγορα την αίγλη και την επιρροή τους απ’ την στιγμή που μια αναδυόμενη «μεγάλη δύναμη» (η κίνα και οι δικοί της σύμμαχοι) έχει να προτείνει κάτι αισθητά καλύτερο, και έχει τα μέσα να το κάνει ρεαλιστικό.

Σε τέτοιες περιπτώσεις δύο και μόνο δύο είναι τα ενδεχόμενα. Είτε βία, ακόμα περισσότερη βία και καταστροφή απ’ την μεριά των παλιών αφεντικών για να σώσουν ό,τι μπορούν∙ είτε αναγνώριση της καινούργιας πραγματικότητας, των καινούργιων συσχετισμών, και προσαρμογή στα δεδομένα τους.

Για την Ουάσιγκτον ξέρουμε τι θα προσπαθήσει να κάνει… αν προλάβει. Όσο για το ελλαδιστάν; Εδώ έχουμε άνοιξη… και κυβερνο-καλλιστεία…

Λεβάντες (: ή ο καιροσκοπισμός στα καλύτερά του!)

Δευτέρα 20 Μάρτη>> Το πιθανότερο είναι ότι δεν σας ενδιαφέρει (και γιατί θα έπρεπε; μήπως ζούμε στην ανατολική Μεσόγειο; μπααα…) Βάλτε το πάντως σε κάποια άκρη γιατί κάποια στιγμή μπορεί να βρεθείτε μπροστά είτε σε εντόπιους «πολιτικούς» ακροβάτες είτε σε τίποτα θηρία∙ οπότε θα έχετε μια βοήθεια να βρείτε (τότε) τι και πως.

Ο Assad πήγε στη Μόσχα τις προηγούμενες ημέρες, κι αυτό είναι λογικό: είναι σύμμαχοι. Έκανε βέβαια κάποιες δηλώσεις περί αύξησης των ρωσικών βάσεων στη συρία που έχουν ενδιαφέρον, αλλά προς στιγμήν τις παρακάμπτουμε.

Μετά την Μόσχα που λέτε ότι πήγε χτες; Στο Abu Dhabi, στα εμιράτα, στο μαγαζί του τοξικού MBZ (Mohamed bin Zayed al Nahyan), που μέχρι πριν κάποιο καιρό πριόνιζε ότι απλά την καρέκλα (του Assad) αλλά και το κεφάλι του!

Τώρα όμως; Τώρα άρχισε να φυσάει δυνατός λεβάντες, ανατολικός άνεμος (και) στην περιοχή, οπότε οι πιο ορκισμένοι (άραβες) σύμμαχοι της Ουάσιγκτον γίνονται φίλοι των αντιπάλων της! Εννοείται φίλοι και της Άγκυρας, που έχει κρατήσει ιδιαίτερα straight στάση όλα αυτά τα χρόνια. (Κι εκείνος ο ρημαδοΓουαϊδοΝικόλας που έλιωσε τα παπούτσια του να κάνει αντιτουρκικές κολεγιές με τους πετροχουντικούς της αραβικής χερσονήσου; Τι θα απογίνει; Ε, ας τους βάλει στη συλλογή με τις μεγάλες επιτυχίες του…)

Υπάρχει όμως κάτι ακόμα πιο εντυπωσιακό, που αυτό πρέπει να το σημειώσετε. Φαίνεται σ’ αυτήν εδώ την φωτογραφία:

Η κυρία στα δεξιά, με το μαύρο hijab, λέγεται Sheikha Fatima bin Mubarak, είναι η μητέρα του τοξικού (προέδρου των εμιράτων), θεωρείται το πιο υψηλόβαθμο έως ιερό γυναικείο πρόσωπο στο κράτος και την αποκαλούν «μητέρα του έθνους». Η κυρία στα αριστερά λέγεται Asma al-Assad, είναι η σύζυγος του σύριου προέδρου (συριακής καταγωγής και αγγλικής υπηκοότητας η ίδια) και εμφανίζεται στο αεροδρόμιο, στην αγκαλιά της κυρίας Fatima – δεν πρόκειται για photoshop! – όπως αν έβγαινε για ψώνια στην Oxford street…

Για τα ιδεολογικά δεδομένα του σκληροπυρηνικά συντηρητικού (ουαχαβίτικου) σουνιτισμού των εμιράτων και όχι μόνο, αυτή η στιγμή έχει ισχύ ατομικής βόμβας το λιγότερο. Γιατί η άλλοτε περιθωριοποιημένη και ξεγραμμένη κυρία Asma, χάρη στις ισχυρές συμμαχίες του (αλεβίτη) Assad, επιβάλει στην έδρα του ουαχαβιτισμού (: isis…) όχι απλά ένα κοσμικό dress code αλλά κάτι πολύ περισσότερο: την αναγνώριση της ήττας του project isis απ’ τους ιδεολογικούς του αφέντες και (παγκόσμιους) προαγωγούς! Δεν το διαπραγματεύεται καν και καν για λόγους ευγένειας προς τα ήθη του τόπου… Κι αυτοί, οι ουαχαβίτες των εμιράτων, ρεαλιστές γαρ, δεν ενοχλούνται καν… Τα δεδομένα έχουν αλλάξει πια…

Έχουν απομείνει κάτι χιλιάδες ουαχαβίτες ένοπλοι στο Idlib. Τι θα κάνουν; Φυσάει λεβάντες κι εκεί…

 

Οι πλάκες σε κίνηση (δεν έχουν πλάκα…) 1

Τετάρτη 1 Δεκέμβρη>> Η «ελληνογαλλική συμμαχία» ήταν σκέτος θρίαμβος∙ ειδικά αφού έδωσε πνοή στη γαλλική πολεμική βιομηχανία… Αλλά η «τουρκοϊσπανική συμμαχία» ήταν σκέτος θυμός: ο αιώνιος εχθρός δεν πρέπει να εξοπλίζεται, και η ισπανική πολεμική βιομηχανία πρέπει να βάλει λουκέτο… Με δυο λόγια: «φιλειρηνική» και «δύναμη σταθερότητας» στην ευρύτερη περιοχή είναι μόνο το εξοπλισμένο ελλαδιστάν…

Είναι, μετά απ’ αυτά, απόδειξη μεγάλης εθνικής πίκρας που ένας εκλεκτός σύμμαχος (απ’ αυτούς που το ελλαδιστάν μοιράζεται «ίδιες αξίες» και, φυσικά, το «κοινό ενδιαφέρον για την σταθερότητα στην ανατολική Μεσόγειο»), ο τοξικός του Αμπού Ντάμπι συγκεκριμένα, έκανε πριν μια βδομάδα επίσκεψη στην Άγκυρα – με «γεμάτα χέρια»…

Μέσα στον ορυμαγδό της τρομοεκστρατείας ίσως δεν το έχετε προσέξει. Ο υπ.εξ. ρημαδοΓουαϊδοΝικόλας (ξαναπροσθέτουμε το «Γουαϊδό»…) είναι ιπτάμενος! Ταξιδεύει όπου μπορεί δεξιά κι αριστερά (ακόμα και στην γκαμπόν…), βγάζει παντού φωτογραφίες, κάνει παντού δηλώσεις φιλίας και αγάπης, ασχολείται ακόμα και με τα δικαιώματα των γυναικών στο αφγανιστάν… Όπου μπορεί υπογράφει «στρατηγικές συμμαχίες» (δυο βαριές λέξεις με όλο και πιο αμφίβολο νόημα…). Μία απ’ τις σπουδαιότερες ήταν η «στρατηγική συμμαχία» με την πετροχούντα των εμιράτων, τον περασμένο Ιούνη.

Περιχαρής ο ρημαδοΓουαϊδοΝικόλας είχε δηλώσει τότε:

«Είχα τη χαρά να συναντήσω εδώ, στο Άμπου-Ντάμπι, κατά την τέταρτη κατά σειρά επίσκεψή μου, και μετά και από επίσκεψη του Πρωθυπουργού, κ. Κυριάκου Μητσοτάκη, τον Υπουργό Εξωτερικών των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, τον φίλο μας Σεΐχη Abdullah bin Zayed Al Nahyan. Είχαμε την ευκαιρία να συζητήσουμε καταρχήν για τις σχέσεις Ελλάδας-Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων σε όλους τους τομείς – στην άμυνα, την ενέργεια, την οικονομία, τον τουρισμό. Αλλά επίσης και να κάνουμε μία γενική κοινή κατόπτευση των θεμάτων της ευρύτερης περιοχής μας – της Τουρκίας, της Λιβύης, της Μέσης Ανατολής – και να τον ενημερώσω και για την προσεχή επίσκεψη στην Αθήνα του Υπουργού Εξωτερικών της Ινδίας, κάτι το οποίο και για εμάς και για τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα έχει ιδιαίτερη σημασία… Θα ήθελα να επαναλάβω ότι η σχέση μας με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα είναι μία στρατηγική σχέση. Μία σχέση μακράς πνοής, που σημαίνει πολλά και για τις δύο χώρες».

Σπουδαία… Γιατί η πετροχούντα των εμιράτων αγαπήθηκε τόσο πολύ απ’ το ελλαδιστάν; Κατ’ αρχήν επειδή έχει λεφτά: όλο και κάτι τις θα μπορούσε να επενδύσει στα μέρη μας… Ύστερα, ακόμα σημαντικότερο, επειδή το Αμπού Ντάμπι είχε εκδηλώσει για χρόνια με κάθε τρόπο την εχθρότητά του απέναντι στην Άγκυρα… Για μια δεκαετία το λιγότερο…

Όλα αυτά έμοιαζαν να ισχύουν μέχρι … προχτές!… Στις 24 Νοέμβρη ο τοξικός των εμιράτων, ο «διάδοχος του θρόνου» πρίγκηπας Sheikh Mohamed Bin Zayed al Nahyan (MBZ για συντομία…) προσγειώθηκε στην Άγκυρα … με σχέδια «οικονομικής συνεργασίας» ύψους 12 δισεκατομυρίων δολαρίων!… Πράγματι η πετροχούντα των εμιράτων έχει λεφτά!

Τι συμβαίνει λοιπόν; Ο ρημαδοΓουαϊδοΝικόλας είναι βέβαια μετρ των ηχηρών αποτυχιών, αλλά ας μην τα φορτώνουμε όλα στη λαμπρή ευφυία του. Ακόμα κι ένας genius σαν αυτόν δεν παύει να είναι έλληνας. Γνήσιος. Το δόγμα «ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου» μπορεί να μην είναι ελληνική πατέντα, όμως η κουβέντα «ο πνιγμένος απ’ τα μαλλιά του πιάνεται» είναι!

Πώς έκανε, λοιπόν, αυτή την «ανθελληνική κωλοτούμπα» ο φίλος του ρημαδοΓουαϊδοΝικόλα, χωρίς μάλιστα να τον ειδοποιήσει να πάρει τα χάπια; Υπάρχει περίπτωση να την κάνουν κι άλλοι; Ω μα τις χίλιες καλοκαβουρντισμένες γαλλικές φρεγάτες: είμαστε, λοιπόν, «έθνος ανάδελφον»;;

Οι πλάκες σε κίνηση (δεν έχουν πλάκα…) 2

Τετάρτη 1 Δεκέμβρη>> Πριν η πετροχούντα του Αμπού Ντάμπι ανακαλύψει τα αισθήματά της (λέμε τώρα…) για την Άγκυρα (που είναι αμοιβαία, ξαναλέμε τώρα…) είχε κάνει άλλες κινήσεις. Χαρακτηριστικές. Η μία αφορά τον Άσαντ, βασιλιά της συρίας, τον οποίο ο τοξικός MBZ μαζί με τον άλλο, του Ριάντ, πολέμησαν όσο μπορούσαν. Τώρα η πετροχούντα των εμιράτων θέλει να τα βρει με την Δαμασκό, να «βοηθήσει» μάλιστα και στην ανοικοδόμηση! (: Δημόσια έργα, λεφτά…)

Κι αν η όποια «επαναπροσέγγιση» του MBZ με το καθεστώς Άσαντ μπορεί να θεωρηθεί (λανθασμένα…) «εύκολη υπόθεση», υπάρχει και μια ακόμα τέτοια προσπάθεια, σαφώς δυσκολότερη: με την Τεχεράνη! Το Αμπού Ντάμπι και το Ριάντ θα είχαν κηρύξει ήδη πόλεμο στο ιρανικό καθεστώς αν ο αμερικανικός στρατός ήταν διατεθειμένος να τον κάνει… Τώρα οι «επαφές» και οι «συνομιλίες» μεταξύ Αμπού Ντάμπι και Τεχεράνης γίνονται μεταξύ μεσαίων στελεχών των αντίστοιχων υπ.εξ. Αλλά η πρόθεση είναι σαφής και απ’ τις δύο πλευρές: «κάπως να τα βρούμε»

Το ελλαδιστάν πόνταρε πάνω στην χρόνια έχθρα των πετροδικτατοριών της αραβικής χερσονήσου με την Άγκυρα (και την έχθρα τους απέναντι στην μουσουλμανική αδελφότητα)… Αλλά τουλάχιστον η μία πετροχούντα, η πιο «έξυπνη», κινείται ανάποδα και μάλλον γρήγορα: προσπαθεί να εξομαλύνει τις σχέσεις της τόσο με την Άγκυρα και την Ντόχα («προστάτες» της μουσουλμανικής αδελφότητας), όσο και με το μπλοκ της Αστάνα συνολικά (Δαμασκός, Τεχεράνη, Άγκυρα, Μόσχα) – την ώρα που το ελλαδιστάν καμαρώνει για την παροχή υπηρεσιών στην Ουάσιγκτον.

Η εξήγηση γι’ αυτές τις στροφές 180 μοιρών είναι απλή και σύνθετη μαζί. Σχεδόν όλα τα κράτη / καθεστώτα της μέσης Ανατολής έχουν συμπεράνει ότι ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός δεν θέλει, δεν μπορεί (ή και τα δύο μαζί) να κάνει ή να απειλήσει «ανοικτούς» πολέμους στην περιοχή. Κάποια απ’ αυτά (το ισραηλινό αλλά και οι πετροχούντες) θα ήθελαν και να θέλει και να μπορεί η Ουάσιγκτον, για να ανασχέσουν το ευρασιατικό project (κυρίως την επιρροή της Τεχεράνης) ή να διαπραγματευτούν από θέσεις ισχύος.

Οι πάντες ξέρουν βέβαια ότι η Ουάσιγκτον δεν έχει «αποχωρήσει» απ’ την περιοχή. Είναι παρούσα αλλά με πιο υπόγειο, προβοκατόρικο τρόπο. Που είναι φτηνότερος και δεν απαιτεί «πολιτικές αποφάσεις» και, άρα, ανάλογη έκθεση. Μετά όμως την επίσημη αποχώρηση απ’ το αφγανιστάν είναι σαφές (ή αυτό καταλαβαίνουν οι κρίκοι του «άξονα» στην περιοχή) ότι ο us army δεν μπορεί να κάνει τον πόλεμο που θέλουν, για λογαριασμό τους. (Ουσιαστικά ο νυσταλέος Jo ακολουθεί την τακτική του ψόφιου κουναβιού).

Κατά συνέπεια, και με δεδομένο πως το σύνολο των κρατών της κεντρικής ασίας + το ιράν + το ασταθές ιράκ + την συρία εγγράφονται στο ευρασιατικό project που δείχνει ότι έχει το momentum, η πετροχούντα των εμιράτων επαναπροσδιορίζει την θέση και τους προσανατολισμούς της. Το ταξίδι του MBZ στην Άγκυρα και οι πλουσιοπάροχες συμφωνίες «επενδύσεων» στον τουρκικό καπιταλισμό περιλαμβάνονται σ’ αυτόν τον επαναπροσδιορισμό. Δεν χρειάζεται κουβέντα το ότι και για την μεριά της Άγκυρας τέτοιες οικονομικές ενέσεις είναι κάτι παραπάνω από ευπρόσδεκτες. Δεν θα γίνουν αιώνιοι φίλοι. Αλλά προς το παρόν η επιτυχία του ευρασιατικού project αποδίδει καρπούς…

(φωτογραφία: Ο υπ.εξ. του Αμπού Ντάμπι. όλο χαρά, στη Δαμασκό…)

Μέση Ανατολή (1)

Δευτέρα 1 Νοέμβρη>> Στην ευρύτερη περιοχή βρίσκονται σε εξέλιξη όχι και τόσο υπόγειες κινήσεις που υποδεικνύουν ότι η μόνη «επένδυση» που έχει απομείνει για το Joνυσταλεάν και τους συμμάχους του είναι η συντήρηση της καταστροφής.

Σχεδόν πριν 2 βδομάδες, στις 18 Οκτώβρη, η Ουάσιγκτον προσπάθησε να δώσει ώθηση σε μια ακόμα «τετράδα» (quad) στην προσπάθεια ανάσχεσης της επιρροής του ευρασιατικού project, και ειδικά του Πεκίνου. Ο Παρωπίδας (Blinken) τα videoμίλησε με τους υπ.εξ. της άλλης πετροχούντας (των εμιράτων), του απαρτχάιντ καθεστώτος του Τελ Αβίβ και του Ν. Δελχί. Το κύριο ενδιαφέρον βρίσκεται στον έλεγχο της Αραβικής και της Ερυθράς θάλασσας∙ των στενών του Hormuz και του Bab el-Mandeb.

Στο Djibouti ο us army έχει βάση, όμως μια ακόμα μεγαλύτερη ναυτική έχει φτιάξει το Πεκίνο. Το πραξικόπημα στο σουδάν είναι κατά πάσα πιθανότητα «φιλοκινέζικο» και «φιλορώσικο» (ή, σε κάθε περίπτωση, δεν είναι τόσο «δυτικόφιλο» όσο η προηγούμενη πολιτικο/στρατιωτική κυβέρνηση). Συνεπώς το νησί Socotra αποκτάει ακόμα μεγαλύτερη σημασία.

Εκεί η πετροχούντα των εμιράτων και το απαρτχάιντ ισραηλινό καθεστώς (δηλαδή κυρίως το δεύτερο) έχουν φτιάξει βάση ηλεκτρονικής επιτήρησης. Την προστατεύουν μισθοφόροι του τοξικού του Αμπού Ντάμπι. Επιπλέον ο συγκεκριμένος χρηματοδοτεί την κατασκευή αεροπορικής βάσης σ’ ένα μικρό ηφαιστιογενές νησάκι, στο Perim Island, που βρίσκεται ακριβώς πάνω στο στενό Bad el-Mandeb, σε μικρή απόσταση απέναντι απ’ το Djibouti. Όμως και τα δύο νησιά ανήκουν στην υεμένη, πράγμα που σημαίνει πως αν ποτέ τέλειωνε ο πόλεμος εκεί, οι καταπατητές θα έπρεπε να τα μαζέψουν και να φύγουν. Ταυτόχρονα οι μισθοφόροι του τοξικού του Ριάντ έχουν καταλάβει την υεμενίτικη επαρχία al-Mahrah στα ανατολικά, στα σύνορα με το ομάν, κι έχουν δημιουργήσει καμμιά 20αριά βάσεις εκεί: μ’ αυτόν τον τρόπο η πετροχούντα της σαουδικής αραβίας βγαίνει στην αραβική θάλασσα.

Να λοιπόν γιατί «απαγορεύεται» να νικήσουν οι Huthis. Να όμως και γιατί ο πόλεμος στην υεμένη είναι οργανικό τμήμα του 4ου παγκόσμιου πολέμου, στο δευτερεύον μεν αλλά σημαντικό (ειδικά μετά τον σχηματισμό του διευρυμένου «μπλοκ του Ινδοκούς» στην κεντρική ασία) μέτωπο της μέσης Ανατολής. Η Τεχεράνη, η Ισλαμαμπάντ, το Πεκίνο, η Μόσχα, η Ντόχα και η Άγκυρα βρίσκονται απέναντι στον άξονα Ουάσιγκτον – Τελ Αβίβ – Ριάντ / Αμπού Ντάμπι.

Με την ένταξη της Καμπούλ (με τον έναν ή τον άλλο τρόπο) στο ευρασιατικό project, διευκολύεται ο σινο-πακιστανικός διάδρομος βορρά / νότου ανάμεσα στην κινεζική επαρχία Xinjiang και το στρατηγικής σημασίας λιμάνι (και βάση) υπό κινεζικό έλεγχο στο πακιστανικό Gwadar, μέσω του οποίου το Πεκίνο δημιουργεί μια εναλλακτική παράκαμψης των στενών της Malacca στην ινδοκίνα. Η κατεχόμενη υεμένη και οι βάσεις εκεί είναι (για τον άξονα) η ελπίδα μιας δεύτερης γραμμής ανάσχεσης του θαλάσσιου σκέλους των δρόμων του μεταξιού, πριν την δυτική Αφρική και την ανατολική Μεσόγειο.

Ο «πυλώνας σταθερότητας» (το ελλαδιστάν) έχει διαλέξει πλευρά σ’ αυτή τη σύγκρουση, κυρίως επειδή τέτοια είναι τα συμφέροντα του νο 1 εθνικού κεφάλαιου, των εφοπλιστών. Όμως όποιον σπέρνει τέτοιες συμμαχίες θα τον θερίσουν οι θύελλές τους.