Μέση Ανατολή

Σάββατο 29 Αυγούστου. Τι έχει να προσθέσει το Αμπού Ντάμπι στον λογαριασμό του Τελ Αβίβ; Τα λεφτά; Δεν έχει ανάγκη το ισραηλινό κράτος… Την επιρροή του στους άραβες; Αστεία πράγματα! Μπορεί όμως να του προσφέρει έδαφος. Στρατιωτικές βάσεις – ναι, αυτό είναι σοβαρό!

Ο ισραηλινός μιλιταρισμός προωθείται επίσημα και “αυτοπροσώπως” στην αραβική χερσόνησο και στον Περσικό, επειδή – υποθέτουμε… – δεν έχει πια εμπιστοσύνη στον “αμερικανικό παράγοντα”.

Αυτά γράφαμε μεταξύ άλλων πριν δυο βδομάδες (: φτηνό θέατρο, αιμοβόρα παράσταση). Και να που τελικά «παραβιάσαμε ανοικτή πόρτα»… Οι προετοιμασίες μεταξύ ειδικών της πετροχούντας και του απαρτχάιντ έχουν ξεκινήσει – για την εγκατάσταση δύο ισραηλινών βάσεων ηλεκτρονικής κατασκοπείας στο νησί Socotra….

Το νησί έχει στρατηγική θέση – το δείχνει ο πάνω χάρτης. Μια λεπτομέρεια μόνο: δεν ανήκει στον τοξικό του Αμπού Ντάμπι! Ανήκει στην υεμένη… Αυτό που έχει συμβεί είναι ότι οι μισθοφόροι του ενός τοξικού (των εμιράτων) αφού συγκρούστηκαν κάμποσες φορές με τους μισθοφόρους του άλλου τοξικού (του Ριάντ) αν και είναι σύμμαχοι στην κατοχή ενός τμήματος της υεμένης, κατέλαβαν το Socotra· και τώρα το «νοικιάζουν» επίσημα στους καινούργιους συμμάχους του bin Zayed… Προφανώς οι φύλακες του διεθνούς δικαίου βγάζουν τον σκασμό – έχουν βγει τα μεγάλα μαχαίρια…

Τέλος καλό όλα καλά λοιπόν για την πανηγυρική είσοδο των εμιράτων στον άξονα; Χμμμ… Προκύπτουν ορισμένα ζητηματάκια. Πρώτον, ότι το απαρτχάιντ Τελ Αβίβ δεν προσάρτησε μεν προς το παρόν την δυτική Όχθη (την οποία θεωρεί πάντως ότι έχει στο πιάτο), «προσαρτά» όμως έμμεσα έδαφος άλλου κράτους, του υεμενίτικου. Απο εδώ και στο εξής οι Houthis έχουν νόμιμο δικαίωμα να κτυπούν ισραηλινούς στόχους…

Βέβαια στην υεμένη γίνεται πόλεμος. Από εδώ αρχίζει το δεύτερο ζητηματάκι. Οι Houthis (υποστηριζόμενοι απ’ την Τεχεράνη και την Χεζμπ’ Αλλάχ) έχουν αρχίσει εδώ και μήνες αντεπίθεση, και προχωρούν σταθερά ανακαταλαμβάνοντας εδάφη απ’ τους κατοχικούς των δύο μισθοφόρων. Κτύπησαν και κτυπάνε βαθιά μέσα στην σαουδαραβική επικράτεια· έχουν δηλαδή ένα κάποιο know how τηλε-κτυπημάτων, που μπορεί να βελτιωθεί…

Έτσι ερχόμαστε στο τρίτο ζητηματάκι. Το Τελ Αβίβ θέλει το Socotra εναντίον ποίου; Εναντίον της χιλής ίσως; Ή μήπως εναντίον της βόρειας κορέας; Όχι. Εναντίον του ιράν σίγουρα. Και εναντίον των θαλάσσιων «δρόμων του μεταξιού» του Πεκίνου….Εκείνοι που υποστηρίζουν το ευρασιατικό project τι θα κάνουν άραγε; Θα σταυρώσουν τα χέρια;

Και τώρα η ερώτηση του ενός δισεκατομυρίου ή του μισού ευρώ, ανάλογα πόσο κοστολογείται το τομάρι σας: πώς σας φαίνονται τέτοιες εξελίξεις; Αν η ιδέα που έχετε περί παγκοσμίου πολέμου είναι οι epic σχετικές ταινίες του β παγκόσμιου, δεν έχετε πιάσει τίποτα. Η ισραηλινή εισβολή στην υεμένη (περί αυτού πρόκειται!) δεν μοιάζει με την γερμανική εισβολή στην πολωνία… Όμως «αθόρυβα» ή όχι και τόσο οι «τεκτονικές πλάκες» κινούνται. Με θέαμα και ιδεολογία, με παραπληροφόρηση ή σιωπές, η συγκρουσιακή κίνηση προχωράει.

Πώς σας φαίνονται αυτά; Προτροπή για λούφαγμα; Νηστεία και προσευχή;

(Υ.Γ. Για άγνωστους λόγους η Μόσχα «φορτώνει» τις τελευταίες ημέρες τις βάσεις της στη συρία. Όταν λέμε «φορτώνει» το εννοούμε: δεκάδες στρατιωτικά μεταγωγικά αεροπλάνα, με άγνωστο (σ’ εμάς τους περιθωριακούς) φορτίο, πηγαινοέρχονται απ’ τη ρωσία στη συρία μέσω τουρκικού εναέριου χώρου.

Τί είναι αυτά που ξεφορτώνονται στη ρωσική βάση στο Khmeimim; «Κοιτάνε» προς το εσωτερικό της συρίας; «Κοιτάνε» προς την θάλασσα, προς την ανατολική Μεσόγειο; Όταν και αν μάθουμε θα σας πούμε.

Γίνονται και μερικά ακόμα «πραγματάκια» στο ξεχασμένο (;) συριακό πεδίο μάχης· γι’ αυτά προσεχώς.

Πού είχαμε μείνει; Αν ναι: σε ακριβές ή φτηνές ερωτήσεις…)

Ο μικρός νταβατζής

Τετάρτη 26 Αυγούστου. Δύσκολα οι εντεταλμένοι εθνικοί δημαγωγοί μπορούν να κρατηθούν και να μην δείξουν με όποιον τρόπο μπορούν ότι «η Αθήνα είναι δυσαρεστημένη με το Βερολίνο». Ειρωνείες, σχόλια του είδους «ναι, η γερμανία έχει συμφέροντα στην τουρκία», νοσταλγία για τον βασιλιά Macron πάνω σε λευκό αεροπλανοφόρο: μικρές, επαναλαμβανόμενες επιβεβαιώσεις ότι το ελλαδιστάν δεν θέλει το Βερολίνο σαν «διαιτητή» (ως γνωστόν η διαιτησία είναι σοβαρό θέμα, το σοβαρότερο, και στο μαζικότερο εθνικό πάθος: τον ελληνικό γαλαξία κλωτσοσφαίρισης….) Αν σ’ αυτήν την ελάχιστα συγκεκαλυμένη απέχθεια προστεθεί και η σαν κολλημένος δίσκος διαρκής επανάληψη των όρων που βάζει το ελλαδιστάν (για τον «διερευνητικό διάλογο»), το συμπέρασμα είναι πως το ελλαδιστάν φοβάται· και δεν φοβάται μόνο την Άγκυρα.

Το να πουλάς την συμμαχία σου με την εκπληκτική παγκόσμια υπερδύναμη που λέγεται «ενωμένα αραβικά εμιράτα» είναι πράγματι μεγάλο ατού. Το γεγονός όμως είναι ότι δύο τουλάχιστον μεγάλα ευρωπαϊκά κράτη του νότου, η ιταλία και η ισπανία, βρίσκονται στον ένα ή στον άλλο βαθμό συγχρονισμένα με το τουρκικό καθεστώς (την μικρή αλλά σε καίρια θέση μάλτα προσθέστε την, αν θέλετε). Απ’ ολόκληρο το στερέωμα της ε.ε. ο μόνος που μπορεί να πουληθεί στις ντόπιες λαϊκές αγορές σαν σύμμαχος είναι ο βασιλιάς Macron – ένας οππορτουνιστής βέβαια. Παρότι τα εθνικιστικά μεγάφωνα ουρλιάζουν πρωί – μεσημέρι – βράδυ ότι το «διεθνές δίκαιο» μένει κάπου στο κέντρο της Αθήνας, η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα στα μέρη μας· ούτε καν οι συσχετισμοί για μπλόφες.

Είναι δύσκολο να βρει κανείς την πρακτική συνοχή (η ιδεολογική είναι δεδομένη!) στις κινήσεις του ελλαδιστάν και του ρημαδογκουβέρνου του. Όταν, για παράδειγμα, έγλυφε τα genitals του «τζενεράλ» Haftar εναντίον της αναγνωρισμένης διεθνώς (και απ’ το ελλαδιστάν!) κυβέρνησης του Sarraj στην Τρίπολη της λιβύης υπήρχε άραγε η συναίσθηση ότι στην κύπρο ο ελληνικός ιμπεριαλισμός και ο ελληνοκυπριακός τυχοδιωκτισμός είναι οχυρωμένοι πίσω από μια διεθνώς αναγνωρισμένη κυβέρνηση που αμφισβητείται (υποτίθεται) και κινδυνεύει (υποτίθεται) από ταραχοποιά στοιχεία στον βορρά; Προφανώς όχι. Κι όταν ούρλιαζε καταγγέλοντας το μονομερές (οπότε, έτσι πάει, παράνομο) σύμφωνο οριοθέτησης αοζ μεταξύ λιβύης και τουρκίας υπήρχε άραγε η συναίσθηση ότι το σύμφωνο οριοθέτησης αοζ μεταξύ νότιας κύπρου και ισραήλ αμφισβητείται επίσης πολύ έντονα απ’ την Βηρυττό; Μάλλον όχι.

Το δόγμα «τα δικά μας δικά μας και τα δικά σας πάλι δικά μας» αρέσει βέβαια στο πόπολο. Αλλοίμονο. Αλλά αν βουλιάξει καμμιά φρεγάτα «από ατύχημα» κάπου στου διαόλου τον πάτο στη μέση της Μεσογείου, το ίδιο αυτό πόπολο ευχαρίστως θα κρεμάσει και τον ρημαδοΓουα(αϊ)δοΝικόλα, και τον ρημαδοΚούλη – τα έχει ξανακάνει αυτά, είναι εθνικό βίωμα.

Απομένει σαν εξήγηση αυτή: ο ελληνικός ιμπεριαλισμός, μετά τις ένδοξες μέρες του φαιορόζ γκουβέρνου, με την περικύκλωση της ανατολικής Μεσογείου, μ’ εκείνους τους χάρτες με τις ατελείωτες αοζ του ελλαδιστάν και της νότιας κύπρου, με τις τρελές προοπτικές για τα νοτιοκυπριακά κοιτάσματα και τον θρυλικό σωλήνα east med, με το “αμερικάνοι πάρτε βάσεις και πετρέλαια!”, έχει στριμωχτεί στα σοβαρά. Χωρίς ουσιαστικούς συμμάχους («κανείς δεν κάνει τον πόλεμο του άλλου» λένε οι ισραηλινοί, και είναι γνώστες του πράγματος), χωρίς κανένα «διεθνές δίκιο» με την μεριά του, με μια τουρκική ναυτική βάση «στην πλάτη του» (στη λιβυκή Misrata) και μια αεροπορική νοτιότερα, προσπαθεί να σώσει ό,τι μπορεί απ’ την γεωπολιτική του πρόσοδο παριστάνοντας τον «μάγκα», για οποιονδήποτε ενδιαφέρεται να αγοράσει ελληνική μαγκιά στην ανατολική Μεσόγειο.

Πράγματι, υπάρχει ένα κάποιο ευρωπαϊκό ενδιαφέρον γι’ αυτήν την «μαγκιά»: οι βίαιες «επαναπροωθήσεις» μεταναστών και προσφύγων που φτάνουν στα ελληνικά χωρικά ύδατα… Αλλά αυτές δεν μπορούν να διαφημιστούν ανοιχτά, μιας και είναι κατάφωρα εναντίον του «διεθνούς δικαίου».

Άμα η διεθνής αξία σου είναι αυτή του κράτους / μικρονταβατζή, έτσι θα μετριέται η αξία σου. Τα υπόλοιπα, τα όνειρα και τα μεγαλεία, είναι βερεσέ…

(φωτογραφίες, κουίζ: Δύο γύπες εκ των οποίων μόνον ο ένας φοράει μάσκα. Βρείτε ποιος είναι ποιός).

Φτηνό θέατρο, αιμοβόρα παράσταση

Σάββατο 15 – Κυριακή 16 Αυγούστου. Για λόγους που δεν αναφέρονται η «συμφωνία ειρήνης» ανάμεσα στο απαρτχάιντ του Τελ Αβίβ και την πετροχούντα του Αμπού Ντάμπι θεωρείται «μεγάλης, κομβικής σημασίας». Γιατί; Τι είναι τα ενωμένα αραβικά εμιράτα πέρα από ένα βουνό πετροδόλαρα πάνω σε μια λίμνη αίματος (στην υεμένη και όχι μόνο); Είναι κάτι: η γεωγραφία του…

Το παραμύθι, η στάχτη στα μάτια, πάει ως εξής: το ισραήλ ομαλοποιεί τις σχέσεις του με τον αραβικό κόσμο. Τι γλυκούτσικο! Να ζήσουν και να ευτυχήσουν τα παιδιά!

Η πιο κρίσιμη, στρατηγικής σημασίας τέτοιου είδους συμφωνία ανάμεσα στο ρατσιστικό ισραηλινό κράτος και ένα αραβικό χρονολογείται απ’ το 1978 και τις συμφωνίες του Camp David, ανάμεσα στον αυγύπτιο πρόεδρο Σαντάτ και τον Μπεγκίν, υπό την αιγίδα του Κάρτερ. Οι δυο τους (Σαντάτ και Μπεγκίν) μοιράστηκαν το νόμπελ ειρήνης, ο πρώτος θεωρήθηκε προδότης και δολοφονήθηκε, αλλά το βέβαιο είναι πως αυτή (κυρίως αυτή) η «συμφωνία ειρήνης» εξασφάλισε στο απαρτχάιντ καθεστώς όλη την άνεση για να συνεχίσει μέχρι σήμερα και αύριο την καταπίεση και τις δολοφονίες των παλαιστινίων. Ο μόνος κίνδυνος προέκυψε όταν εκλέχτηκε πρόεδρος στην αίγυπτο ο Morsi. Αλλά ο χουντοκαραβανάς Sisi φρόντισε να εξαφανίσει και τον Morsi και την απειλή που αντιπροσώπευε…

Τι έχει να προσθέσει το Αμπού Ντάμπι στον λογαριασμό του Τελ Αβίβ; Τα λεφτά; Δεν έχει ανάγκη το ισραηλινό κράτος… Την επιρροή του στους άραβες; Αστεία πράγματα! Μπορεί όμως να του προσφέρει έδαφος. Στρατιωτικές βάσεις – ναι, αυτό είναι σοβαρό!

Τί έχει να προσθέσει το Τελ Αβίβ στο λογαριασμό του τοξικού των εμιράτων; Υπάρχει κάτι: τα τωρινά αφεντικά αυτού του παρακμιακού καθεστώτος μπορεί να χρειαστούν στρατιωτική προστασία. Όχι μόνο (ή όχι τόσο) απέναντι στην Τεχεράνη (εκεί ο τοξικός των εμιράτων παριστάνει ότι έχει λογικευτεί – το παριστάνει…) όσο ακόμα και εναντίον εσωτερικών αμφισβητιών. Του παλατιού ή και έξω απ’ αυτό. Συνεπώς μια ή περισσότερες στρατιωτικές βάσεις της ισραηλινής αεροπορίας στα στενά του Ορμούζ, απέναντι απ’ το ιράν, είναι μια “αμοιβαία επωφελής” εξέλιξη – αλλά με όρους 4ου παγκοσμίου πολέμου! Τίποτα λιγότερο.

Το ότι το απαρτχάιντ Τελ Αβίβ έδωσε, σαν «δώρο» στον πρίγκηπα Mohammed bin Zayed Al Nahyan την “προσωρινή αναστολή” της προσάρτησης της Δυτικής Όχθης, έτσι ώστε ο συγκεκριμένος τοξικός να πουλάει μούρη ότι είναι “ο σωτήρας των Παλαιστίνιων”, δεν αντέχει ούτε σαν ανέκδοτο.

Ας ανακεφαλαιώσουμε λοιπόν. Ο ισραηλινός μιλιταρισμός προωθείται επίσημα και “αυτοπροσώπως” στην αραβική χερσόνησο και στον Περσικό, επειδή – υποθέτουμε… – δεν έχει πια εμπιστοσύνη στον “αμερικανικό παράγοντα”. Αυτή η ισραηλινή απόβαση θα έχει σοβαρές συνέπειες στην ριζοσπαστικοποίηση τμημάτων των αραβικών κοινωνιών, ακόμα πιο έντονες απ’ τις συνέπειες που είχαν οι αμερικανικές βάσεις που δημιουργήθηκαν (και συνεχίζουν να υπάρχουν) σε σαουδαραβικό έδαφος απ’ το 1991 και μετά.

Αντικειμενικά αυτή η ριζοσπαστικοποίηση θα στραφεί προς αναζήτηση υποστηρίξης στην Άγκυρα, στην Ντόχα – και (στο σιιτικό σκέλος της) στην Τεχεράνη. Μιας και πρόκειται για καθαρά επιθετική ενέργεια εκ μέρους του απαρτχάιντ ισραηλινού καθεστώτος οι “απαντήσεις” θα εκδηλωθούν αργά ή γρήγορα τόσο στη Μέση Ανατολή όσο και πέρα απ’ αυτήν…

Το ελληνικό καθεστώς γουστάρει… Ε;

Εσείς; Γουστάρετε που γουστάρει;

Turbo…

Παρασκευή 21 Φλεβάρη. Οι Soul flyers είναι ένα team ριψοκίνδυνων ακροβατών του αέρα – ό,τι κι αν σημαίνει το «ακροβασία» στη συγκεκριμένη περίπτωση: από ελεύθερες πτώσεις μέχρι… Ο Vince Reffet είναι μέλος του team. Το ότι «κλείστηκε» για μια εντυπωσιακή επίδειξη ατομικής πτήσης είναι λογικό απ’ την άποψη του ποιοί θα ήταν διατεθειμένοι να μπουν σ’ ένα τέτοιο project. Ο τοξικός των εμιράτων πληρώνει καλά, και το show ήταν κράχτης για την έκθεση “connecting minds creating future” που οργανώνει το ερχόμενο φθινόπωρο (τέλη Οκτώβρη) στο Ντουμπάι. Ποιός όμως είναι που κάνει τις σχετικές μελέτες και κατασκευές – και γιατί;

Υπάρχει μια αμερικανική εταιρεία (ονόματι jet cat usa) που ειδικεύεται στις μικροτουρμπίνες· και συνεργάζεται με τον αμερικανικό στρατό. Για προφανείς λόγους. Όχι μόνο για τους ιπτάμενους marines, αλλά και για τα drones. Ακόμα και για μελλοντικές χρήσεις απ’ τη nasa.

Η επίδειξη πριν λίγες ημέρες στο Dubai είχε τα δικά της χαρακτηριστικά. Πριν μισό χρόνο, τον περασμένο Αύγουστο, είχαμε αναφερθεί στον Franky Zapata, που πέρασε το κανάλι του Calais (κατ’ άλλους “english channel”) πετώντας με ατομική συσκευή – της οποίας η ανάπτυξη είχε χρημαδοτηθεί απ’ το γαλλικό υπ.αμ. Συνεπώς το show του ήταν διαφήμιση των γαλλικών τεχνικών δυνατοτήτων…

Τώρα ο τουρμπινοκίνητος Reffet «ανέπτυξε» για λίγα δευτερόλεπτα ταχύτητα πάνω από 200 χιλιόμετρα την ώρα. Πράγμα που μπορεί να ενδιαφέρει τους αμερικάνους ιπτάμενους πεζοναύτες ανά τον πλανήτη, απ’ την άποψη της άμεσης επέμβασης εδώ ή εκεί.

Δεν χωράνε εδώ αστεία για σύγχρονους «Ίκαρους» και «Δαίδαλους». Εκείνοι ήταν δραπέτες· οι τωρινοί, όταν το πράγμα καθιερωθεί, θα είναι φονιάδες – τι άλλο;

Η εθνική γραμμή κυλιέται στην άμμο

Πέμπτη 6 Φλεβάρη. Είναι αξιοθαύμαστη η συνέπεια της εθνικής ιμπεριαλιστικής γραμμής, και η συνέχεια ανάμεσα στην προηγούμενη φαιορόζ και στην τωρινή ρημαδοΚουλική διακυβέρνηση. Κι όχι απλή συνέχεια: αναβάθμιση.

Απ’ την μεριά είναι η συστοιχία των “patriot” που θα στερηθεί μεν η πατρίς, θα δώσει όμως κουράγιο στο χειμαζόμενο και κυκλωμένο από εχθρούς βασίλειο των Σαούντ. Η συστοιχία θα συνοδεύεται και από μια 100αριά – 150αριά έλληνες καραβανάδες, για χειρισμούς, συντήρηση, βοηθητικές εργασίες κλπ. Μια χαρά στόχος φαίνεται αυτό το σετάκι για την επόμενη φορά που ο αμερικανικός ιμπεριαλιστικός τυχοδιωκτισμός δεν θα οδηγήσει σε ιρανική επίθεση σε 2 μόνο βάσεις αλλά σε κάτι ευρύτερο. Όμως έτσι είναι οι φίλοι: στις δύσκολες στιγμές φαίνονται…

Απ’ την άλλη μεριά είναι η επίσκεψη του ρημαδοΚούλη στο Ριάντ και στο Αμπου Ντάμπι, με ένα καλό σετ ρημαδοϋπουργών. Το ελληνικό γκουβέρνο ψάχνει για λεφτά («επενδύσεις») και το κάνει με όλο και πιο αδίστακτο τρόπο. Το δίδυμο των τοξικών στις αραβικές πετροχούντες μετράει τον χρόνο ανάποδα, «κι όποιος προλάβει πήρε!» Το ότι αυτό το δίδυμο είναι βουτηγμένο στο αίμα, απ’ την υεμένη ως το ιράκ και απ’ το αφγανιστάν ως τις φιλιππίνες, είναι αναμφίβολα επενδυτικό προσόν για τα ελληνικά εθνικά κριτήρια…

Εκεί έγκειται η «ποιοτική διαφορά» της τωρινής κυβέρνησης απ’ την προηγούμενη, που άνοιξε και έστρωσε τον δρόμο: ο ψεκασμένος πούλαγε βλήματα (η γνωστή υπόθεση με τα 300 χιλιάδες που όμορφα όμορφα θάφτηκε συναινετικά και εθνικά) ενώ ο ρημαδοκούλης πουλάει προστασία, σαν μικρονταβατζής – ελπίζοντας με καλύτερες απολαβές.

Πιο σοβαρά: το δέσιμο του ελληνικού ιμπεριαλισμού πάνω στον άξονα γίνεται όλο και πιο σφικτό. Πάντα εθελοντικά και με χαρά – όπως τιτιβίζει (επάνω) ο ρημαδοΚούλης. Οι μηχανισμοί της απώθησης καθησυχάζουν: «δεν έγινε και τίποτα». Ωστόσο το γεγονός ότι δεν υπάρχει χασάπης στην ευρύτερη περιοχή (Netanyahu, Sisi, τοξικός Ριάντ και τοξικός Αμπού Ντάμπι) με τον οποίο να μην έχει στενά νταραβέρια το ελληνικό κράτος / παρακράτος / κεφάλαιο, ξεπερνάει κατά πολύ την περιοχή της ηθικής· που στο κάτω κάτω είναι άσχετη με τις κυβερνο-λέρες. Οι βιτρίνες των ελληνικών αφεντικών όχι μόνο δεν αγνοούν ότι θα κληθούν να μας σπρώξουν στον πάγκο της όξυνσης του ενδοκαπιταλιστικού ανταγωνισμού στην ευρύτερη περιοχή· όχι μόνο επιδιώκουν ανταλλάγματα γι’ αυτές τους τις υπηρεσίες (κι όχι, βέβαια, περισσότερο τουρισμό…)· όχι μόνο προστατεύουν τα «εθνικά συμφέροντα» (εφοπλιστές, κατασκευαστικούς ομίλους, βιομηχανίες…) που δρουν σ’ αυτά τα χουντοκράτη· αλλά επιπλέον φωνάζουν ότι είναι διατεθειμένα για ακόμα χειρότερα.

Οι γονατισμένοι υπήκοοι ας κρατήσουν την ανάσα τους… Κι ας παρακαλέσουν τις βιτρίνες να τους χαρίσουν μερικά τσουβάλια σαουδαραβικής άμμου: κάπου να χώσουν τα κεφάλια τους…

(φωτογραφία: Διαδοχικά πλάνα ενός εφαλτηρίου…)

Περισσότερος στρατός προσεχώς

Πέμπτη 30 Γενάρη. Ο βασιλιάς γαλλίας και πάσης ευρώπης Macron, μετά τη συνάντησή του με τον ρημαδοΚούλη, ανακοίνωσε «στρατηγική συνεργασία ασφάλειας» – δηλαδή την αυξημένη παρουσία γαλλικών πολεμικών στο ελλαδιστάν. Καιρός ήταν: φαίνεται πως παρά την αυξημένη παρουσία αμερικανικού στρατού στα μέρη μας, υπήρχε κάποιο «κενό». Που θα το καλύψει ο βασιλιάς Macron.

Η καταγγελία που έκανε όμως ο καινούργιος «στρατηγικός εταίρος» του ελλαδιστάν κατά του τουρκικού καθεστώτος θα πρέπει να χλώμιασε τον ρημαδοΚούλη. Κατήγγειλε τον Erdogan ότι «δεν σέβεται την εκεχειρία» (που αποφασίστηκε στο Βερολίνο) επειδή «… τις τελευταίες μέρες, μόλις τις τελευταίες ημέρες, είδαμε τουρκικά πολεμικά να αποβιβάζουν σύρους μισθοφόρους σε λιβυκό έδαφος»….

Ώπα! Ώπα!!! Υποτίθεται ότι ο αρχιναύαρχος του «τζενεράλ» (αυτός που μιλάει ελληνικά ντε!..) είχε διακηρύξει ότι δεν πρόκειται να πέρασει ούτε ψαροντουφεκάς τούρκος στα λιβυκά χωρικά ύδατα!… Υποτίθεται επίσης ότι επικουρικά (στην παροχή πληροφοριών και στην ανίχνευση έως και τούρκων ψαροντουφεκάδων) θα δρούσε και ο ελληνικός στρατός, έτσι ώστε ο αρχιναύαρχος να δράσει φορώντας έγκαιρα όλα τα λιλιά του. Υποτίθεται επίσης ότι ο «τζενεράλ», έχοντας σαφή υπεροχή στον αέρα, θα βούλιαζε όποιο πλοίο μετέφερε «τρομοκράτες» για να πολεμήσουν στο πλευρό του Sarraj. Τι έγινε; Πώς πέρασαν 4 ολόκληρες φρεγάτες και ένα ro-ro (μεταφέροντας οχήματα και πεζικό) και έφτασαν στο λιμάνι της Tripoli; Κι αυτός ο βασιλιάς γαλλίας και πάσης ευρώπης Macron τί κάνει; Κάθεται και κοιτάει – και ψάχνει για βόλτες με αρβύλες στα μαγευτικά ελληνικά ακρογυάλια;

Να λοιπόν μερικά πράγματα που συμβαίνουν επί του εδάφους, τα οποία έχουν (και θα έχουν) αναπόφευκτα «πολιτικές» συνέπειες. Ο «τζενεράλ», για τον οποίο ο γύπας ο ρημαδοΓου(αϊ)δοΝικόλας και όλο το υπόλοιπο ρημαδογκουβέρνο είχαν όνειρο να τον καμαρώσουν βασιλιά στην Tripoli, να σκίζει το επαίσχυντο «μνημόνιο» Sarraj – Erdogan με ένα νόμο κι ένα άρθο, έχει σοβαρά προβλήματα πλέον.

Δεν είναι μόνο ότι οι ρώσοι μισθοφόροι της wagner group στους οποίους βασιζόταν έχουν αποσυρθεί απ’ το μέτωπο της Tripoli και φαίνεται να παίρνουν οδηγίες απ’ την Μόσχα και όχι απ’ το Τομπρούκ. Είναι και ότι οι 3.000 σουδανοί που του έστειλε βοήθεια τον τελευταίο μήνα ο τοξικός του Αμπού Ντάμπι εξελίσσονται σε μεγάλο “σκάνδαλο” – κατ’ αρχήν στο Χαρτούμ. Προκύπτει χωρίς αμφισβήτηση ότι μια «εταιρεία security» των εμιράτων, ονόματι Black Shield, προσλάμβανε σουδανούς υποσχόμενη ότι θα δουλέψουν σαν σεκιουριτάδες σε νοσοκομεία και σούπερ μάρκετ στο Αμπού Ντάμπι. Όμως αντί γι’ αυτό τους έκανε «πακέτο» και τους έστειλε στον «τζενεράλ»! Με τους πρώτους νεκρούς εκεί οι οικογένειές τους ξεσηκώθηκαν στο σουδάν, και στη συνέχεια άρχισαν να ξεσηκώνονται και οι ίδιοι. Συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις τόσο κατά της πρεσβείας των εμιράτων στο Χαρτούμ όσο και κατά του υπ.εξ. του σουδάν (ζητώντας να δράσει για να επιστρέψουν όλοι πίσω) είναι σε εξέλιξη…

Πάνε οι ρώσοι, πάνε και οι σουδανοί μισθοφόροι – poor «τζενεράλ»! (Έχει τον αρχιναύαρχο βέβαια, αλλά δεν έχει πλοία…). Απ’ την άλλη μεριά, υπέρ του Saraj, συνεχίζουν να καταφθάνουν σύροι μισθοφόροι· και τουρκικά πολεμικά (τα οποία η Άγκυρα, με το σχετικό θράσος, υποστηρίζει ότι είναι εκεί για να λειτουργήσουν σα τμήμα της όποιας διεθνούς δύναμης χρειαστεί να ελεγχθεί ο «αφοπλισμός» – σαν μέλος του νατο…). Το αποτέλεσμα είναι ότι ο «τζενεράλ» έχει καθηλωθεί· και το ελληνικό όνειρο για την στέψη του στην Tripoli έχει πνιγεί στον κόλπο της Σύρτης…

Όταν λοιπόν ο βασιλιάς Macron και ο ρημαδοΚούλης αγκαλιάζονται σαν «στρατηγικοί εταίροι» στο Παρίσι, βρίσκονται ο καθένας με τον εντελώς δικό του εθνικό τρόπο απ’ την μεριά εκείνων που πόνταραν σ’ ένα άλογο κουτσό στο λιβυκό πεδίο μάχης. Το Παρίσι βέβαια είναι ευχαριστημένο και με τις πετρελαιοπηγές που ελέγχει τώρα ο «τζενεράλ» – την καούρα του για την Tripoli δεν την είχε ανάγκη. Αντίθετα ο ρημαδοΚούλης σ’ αυτήν ήλπιζε! Με τον διεθνώς αναγνωρισμένο Sarraj στην πρωτεύουσα της λιβύης, το σύμφωνό του με τον Erdogan είναι σε ισχύ. Παράνομο – ξεπαράνομο, τα είπαμε χτες…

Απομένει ο ένδοξος (γαλλικός) στόλος στα μέρη μας. Χωρίς Marie Henri Daniel Gauthier, comte de Rigny (γνωστό στα μέρη μας σαν «Δεριγνύ») και χωρίς Ναυαρίνο…

Αυτά μπορούν να τα φαντασιώνονται οι θείες Λίτσες της επικράτειας….

Ώδινεν όρος;

Δευτέρα 20 Γενάρη. Η βασική πολιτική ιδέα της σύσκεψης του Βερολίνου ήταν πως αν οι κηδεμόνες των εντόπιων αντιπάλων στο λιβυκό πεδίο μάχης τα βρουν μεταξύ τους, τότε θα είναι εύκολο να «φορέσουν» οποιοδήποτε σχέδιο ειρήνης στους Sarraj και Haftar. Ακούγεται απλό από ιμπεριαλιστική άποψη, αλλά δεν είναι: κανένας νόμος δεν επιβάλλει σε αντιπάλους να είναι ειλικρινείς μεταξύ τους όταν βρίσκονται γύρω γύρω από τραπέζια διαπραγματεύσεων…

Υποτίθεται, λοιπόν, ότι χθες συμφωνήθηκε μια διαδικασία σταδίων για την «επίλυση του λιβυκού προβλήματος», που ξεκινάει θεωρώντας δεδομένη την εκεχειρία και παριστάνει ότι θα φτάσει ως την πιο δημοκρατική δημοκρατία στη λιβύη… Συγκινητικό, πράγματι.

Το ουσιαστικό κατά την ταπεινή ασταμάτητη μηχανή βρίσκεται «ανάμεσα στις γραμμές» των χαρωπών ανακοινώσεων της σύσκεψης (τις οποίες, πάντως, θα μελετήσει). Βρίσκεται στο εξής: αφού Άγκυρα και Μόσχα έχουν δεσμευτεί (μεταξύ τους και έναντι τρίτων…) ότι θα κουμαντάρουν, στο μέτρο των όχι ασήμαντων δυνάμεών τους, συνεργατικά και όχι ανταγωνιστικά μεταξύ τους (η Μόσχα και η Άγκυρα) τις «δύο βασικές εμπόλεμες πλευρές» στο λιβυκό πεδίο μάχης, τότε το Παρίσι, η Ρώμη και (ειδικά…) το Βερολίνο μπορούν να δοκιμάσουν να διαμορφώσουν εκείνο το «πολιτικό πλαίσιο διαχείρισης του λιβυκού προβλήματος» που θα κάνει ένα κάποιο ξεκαθάρισμα του ποιός μπορεί να κάνει κουμάντο στα (μεσογειακά) μούτρα του project europe· και ποιός όχι.

Για παράδειγμα: τα ενωμένα αραβικά εμιράτα είπατε; Τα εμιράτα; Θα πληρώνουν ουαχαβίτες μισθοφόρους κάμποσα μίλια νότια της ιταλίας είπατε; Αλήθεια;

Η Άγκυρα με την επίσημη (και στρατιωτική) εμφάνισή της στις barbarian λιβυκές ακτές· και η Μόσχα με την ανάδυσή της απ’ το σκοτάδι της unofficial υποστηρίξης στον «τζενεράλ», έχουν εγκατασταθεί μια χαρά στο format του Βερολίνου. Πρόκειται για μια επιδιωκόμενη συνεργασία (και θα φανεί το αν, πως και πότε θα δέσει) την οποία, θα πρέπει να το θυμάστε, Μόσχα και Άγκυρα αναζητούν και για το συριακό πεδίο μάχης. Ειδικά σε ότι αφορά την συμμετοχή του Βερολίνου στην ανοικοδόμηση της συρίας· άρα στη φρέσκια αναγνώριση του Άσαντ (και του μπλοκ της Αστάνα).

Η Merkel αναμένεται σύντομα στην Άγκυρα. Όσο κι αν χτυπιέται η πανεθνική θεία Λίτσα και οι βιτρίνες του ελληνικού ιμπεριαλισμού, το «μπλοκ της Σύρτης» έχει έναν κάποιο ιμπεριαλιστικό ορθολογισμό, στον οποίο το ελλαδιστάν και τα «προβληματάκια» του περισσεύουν: πρώτα θα πρέπει να επιτευχθεί η ισορροπία στις μοιρασιές όχι μόνο εντός λιβύης αλλά και ευρύτερα στη μέση Ανατολή με τρόπους που να πετάνε στην άκρη την Ουάσιγκτον, και μετά θα έρθει η ώρα του καθορισμού «ζωνών αποκλειστικής εκμετάλλευσης» – αν έχουν ακόμα τότε πρακτική αξία.

Φυσικά η πρόοδος αυτού του σχεδιασμού απαιτεί κάποιου είδους «καταστολή» του Haftar. Που είναι ικανός να αρχίσει να παίρνει γραμμή απ’ την Ουάσιγκτον (την κύρια «μεγάλη δύναμη» που θα χάσει αν οι κινήσεις του «μπλοκ της Σύρτης» προχωρήσουν, έστω κουτσά στραβά…). Θα φανεί τι θα γίνει και τι θα κάνει αυτός ο εξαιρετικός σύμμαχος της Αθήνας.

Εν τω μεταξύ…

Η (ανατολική) Μεσόγειος είναι τρέλα 1!

Πέμπτη 19 Δεκέμβρη. Το ισραηλινό κρατικό μηντιακό σύστημα λέγεται (στα αγγλικά) israeli public broadcasting corporation – ipbc. Το ραδιοφωνικό σκέλος του ipbc στις εκπομπές του στα εβραϊκά λέγεται kan radio.

Δείτε τώρα τι του ήρθε του kan radio να μεταδώσει πριν 4 ημέρες (στις 15 Δεκέμβρη):

Η Άγκυρα έχει εκφράσει την θέλησή της να μπεί σε διαπραγματεύσεις με την Ιερουσαλήμ για την μεταφορά ισραηλινού φυσικού αερίου στην ευρωπαϊκή ήπειρο μέσω της τουρκικής επικράτειας… Μια υψηλόβαθμη τουρκική ενεργειακή πηγή μετέφερε ένα τέτοιο μήνυμα, εξηγώντας ότι η χώρα του περιμένει τον σχηματισμό σταθερής κυβέρνησης στο ισραήλ, και τον διορισμό του καινούργιου υπουργού ενέργειας, για να γίνουν συζητήσεις επί του θέματος».

Δεν πρέπει να του ήρθε τυχαία αυτή η ιδέα του kan radio: το τουρκικό κρατικό πρακτορείο ειδήσεων anadolou αναμετέδωσε την ισραηλινή αναφορά λίγες ώρες αργότερα….

Εσείς μπορεί να εντυπωσιάζεσθε, αλλά κάποιος πρέπει να εμποδίσει τον ρημαδοΓου(αϊ)δοΝικόλα, που μόλις πήρε το «εύγε» των εμιράτων για την σθεναρή αντιτουρκική στάση του, να μην δέσει μια πέτρα στο λαιμό του και πέσει απ’ το Σούνιο. Αν το κάνει, η μεν πατρίς θα χάσει έναν σπουδαίο πολιτικό άνδρα, το δε Αιγαίο θα πρέπει να μετονομαστεί σε ρημαδοΓου(αϊ)δοΝικολαίο… (Τότε θα είναι 110% ελληνικό το πέλαγο!) Πριν συμβούν αυτά τα τραγικά, πρέπει να βάλουμε τέτοιες εντυπωσιακές «ειδήσεις» στη σωστή θέση τους.

Όταν ήταν στις δόξες τους τα παραμύθια για τον east med (αιωνία η μνήμη του!) οι πάντες που έχουν σχέση με την μπίζνα της μεταφοράς φυσικού αερίου ήξεραν, και αρκετοί έλεγαν, ότι ο πιο φτηνός, γρήγορος και ορθολογικός τρόπος για να μεταφερθεί το όποιο περισσευάμενο ισραηλινό φυσικό αέριο (και το όποιο περισσευάμενο νοτιοκυπριακό, «ακόμα δεν το είδαμε…») προς ευρώπη μεριά είναι μέσω αγωγών που θα «καβάλαγαν» το νησί κύπρος και θα έπιαναν τις νότιες τουρκικές ακτές. Απο κεί και πέρα, ξηρά – ξηρά, ο δρόμος θα ήταν εύκολος.

Πιο φτηνό, πιο εύκολο στην κατασκευή, και πιο γρήγορο στην κατασκευή του αυτό το σετ αγωγών… Αλλά πολιτικά δύσκολο. Η Άγκυρα είναι στα μαχαίρια με το Τελ Αβίβ. Και ενδιάμεσα υπάρχει ένα νησί του οποίου το νότιο τμήμα κατοικείται από άφθονους έλληνες, που αρνούνται κάθε «συμβιβασμό» και κάθε «διαπραγμάτευση».

Αν ο east med ήταν ένα «πολιτικό καρώτο» αδύνατο να γίνει πραγματικότητα (από τεχνική και οικονομική άποψη) οι ωφελημένοι, το έχουμε πει, θα ήταν οι μεταφορείς υγροποιημένου φυσικού αερίου, απ’ τα υγροποιητήρια της αιγύπτου. Δηλαδή (και) οι έλληνες «καραβοκύρηδες». Η άλλη λύση, μέσω τουρκικής επικράτειας, που έχει όλα τα τεχνικά και οικονομικά δεδομένα υπέρ της, είναι πολιτικά ζόρικη. Θα προβλημάτιζε, επίσης, τους έλληνες «καραβοκύρηδες». Γιατί ακόμα και το περισσευάμενο αιγυπτιακό γκάζι θα μπορούσε να «κολλήσει» σε τέτοιους σωλήνες· αν και ο αιγυπτιακός καπιταλισμός έχει κάθε συμφέρον υπέρ της υγροποίησης (διαθέτει δύο τέτοιες εγκαταστάσεις, και προφανώς δεν θα τις μετατρέψει σε φουφούδες….)

(φωτογραφία πάνω: Είναι ανατριχιαστικό το τι μπορεί να “αναγνωρίσει” αυτός ο καινούργιος γίγαντας της “ελληνικής εξωτερικής πολιτικής”, ο ρημαδοΓου(αϊ)δοΝικόλας! Η τελευταία του επιτυχία, που μπορεί να αλλάξει τον ρου της παγκόσμιας ιστορίας, έγινε πριν 2 ημέρες· και κρατήθηκε κρυφή απ’ το πόπολο επειδή, μάλλον, ο λαός δεν αντέχει τέτοιες συγκινήσεις. Λοιπόν: οι επιθέσεις στις εγκαταστάσεις της Aramco πριν πάνω από 3 μήνες “είχαν στόχο την παγκόσμια οικονομία” – είπε ο σοφός γύπας! Τώρα: αν οι χουντοπετρελαιάδες του Ριάντ αναρωτηθούν μήπως στην ελλάδα δεν υπάρχουν ούτε μήντια ούτε ρεύμα, και τα “νέα αργούν να φτάσουν”, θα έχουν άδικο;

Κάτω: ο γύπας ο ρημαδοΓου(αϊ)δοΝικόλας σ’ ένα στιγμιότυπο με τον ομόλογό του των εμιράτων Sheikh Abdullah bin Zayed Al Nahyan. Με το λευκό μπουρνούζι: τον έβγαλε απ’ το μπάνιο του τον άνθρωπο…)

Ναυτικά περίπολα

Σάββατο 9 Νοέμβρη. Με όχι σπουδαία σοδειά «προθύμων» αλλά με την αποφασιστικότητα των γενναίων που παλεύουν για το καλό της ανθρωπότητας, ξεκίνησαν χτες τις περιπολίες τους στο Περσικό οι «ναυάρχοι» της αμερικανοδιοικούμενης «international maritime security construct». Αποστολή τους; Η “προστασία” των τάνκερ (απ’ τους μοχθηρούς ιρανούς).

Εκτός απ’ την Ουάσιγκτον, συμμετέχουν στο σχέδιο μείζονες ναυτικές δυνάμεις της περιοχής: το μπαχρέιν (είναι η έδρα του 5ου αμερικανικού στόλου…), η σαουδική αραβία, και τα εμιράτα…. Έχουν να το τραγουδούν οι ωκεανοί το ναυτικό μεγαλείο τους!.. Απ’ την καπιταλιστική super league συμμετέχει το Λονδίνο και η Καμπέρα – αλλοίμονο, είναι η μοίρα της «αγγλόσφαιρας» να δαμάζει τα κύματα του πλανήτη…

Και, εσχάτως, μπήκε στο team και η αλβανία!

Όχι χωρίς έκπληξη η ασταμάτητη μηχανή μαθαίνει έτσι ότι τα Τίρανα όχι μόνο διαθέτουν πολεμικό στόλο, αλλά έχουν και περίσσευμα για overseas επιχειρήσεις! Εύγε! (Στην πραγματικότητα τα Τίρανα διαθέτουν ίσα ίσα μια χούφτα περιπολικά του λιμενικού…) Ποιός άνεμος έσπρωξε, λοιπόν, τον ανύπαρκτο πολεμικό στόλο των Τιράνων σ’ αυτή την μακρινή maritime security;

Δεν ξέρουμε. Αν, όμως, τα έξοδα αυτής της επιχείρησης τα πληρώνουν οι πετροχουντικοί που συμμετέχουν (όπως μας φαίνεται λογικό), τότε τα Τίρανα μπορεί να ήταν η πιο φτηνή περίπτωση μεταγραφής για να συμπληρωθεί «εφτάδα» – έξι καπεταναίοι να είναι στον υγρό στίβο και ένας (κωπηλάτης) για «αλλαγή», αν χρειαστεί…

Η κακόβουλη Τεχεράνη έχει άλλη εξήγηση. Στην αλβανική επικράτεια υπάρχει (λέει) ένα στρατόπεδο φιλοξενίας κάμποσων εκατοντάδων μελών μιας αντικαθεστωτικής οργάνωσης, που ως το 2014 βρίσκονταν στο ιράκ, αλλά ύστερα τους μετέφερε ο αμερικανικός στρατός στην αλβανία (γιατί; πάλι για φτηνή λύση ακούγεται…) για να μην πάθουν κανά κακό. Φαίνεται πως το ψοφιοκουναβιστάν (και οι σύμμαχοί του, τύπου Τελ Αβίβ) θεωρούν αυτούς τους αντικαθεστωτικούς «εξελίξιμη πρώτη ύλη» για πιθανές μελλοντικές «επιχειρήσεις» εντός ιράν. Κρέας – δηλαδή…

Και πάλι: αν όχι για τα λεφτά, γιατί τα Τίρανα να θέλουν (έστω συμβολικά) καουμποϋλίκια στον Περσικό; Μήπως κάνουν κατασκοπεία για λογαριασμό της φίλης και συμμάχου Άγκυρας;

Why not? Για ξαναδείτε με άλλο μάτι τους “πρόθυμους”… Δεν χρειάζονται μια κάποια επιτήρηση λέτε;

Πιστοί σύμμαχοι

Κυριακή 6 Οκτώβρη. Η αλήθεια είναι ότι η ασταμάτητη μηχανή δεν είχε δώσει σημασία στο γεγονός ότι μαζί με τους ισραηλινούς πιλότους εκπαιδεύονται στα μέρη μας και πιλότοι των ενωμένων αραβικών εμιράτων. Όχι από υποτίμηση σ’ αυτήν την πετροχούντα. Αλλά επειδή η προσοχή της εστίαζε στον άξονα Αθήνας – Τελ Αβίβ, και στην ελληνική υποστήριξη του απαρτχάιντ, ρατσιστικού, μιλιταριστικού ισραηλινού καθεστώτος.

Η απάντηση που έδωσε όμως ο ρημαδοΚούλης στο αμερικανικό προσκλητήριο για συμμετοχή στη «συμμορία των προθύμων» στη μύτη της Τεχεράνης μας κάνει προσεκτικότερους. Διότι η απάντηση ήταν μεν ένα ευγενικό «όχι», στη συνέχεια όμως ένα «ναι»: Δεν μπορούμε να συμβάλλουμε λόγω της κατάστασης συναγερμού στο Αιγαίο Πέλαγος και στην ανατολική Μεσόγειο [στην ποιάν;;;;] αλλά το ελληνικό στρατιωτικό προσωπικό που βρίσκεται στα ενωμένα αραβικά εμιράτα θα μπορούσε να συμμετάσχει σε ομάδες στρατιωτικών παρατηρητών στην περιοχή του Κόλπου.

Υποθέτουμε ότι στα πλαίσια της «συμφωνίας στρατιωτικής συνεργασίας ελλάδας – εμιράτων» (ναι, υπάρχει τέτοια, την οποία ίσως έκλεισε ο ψεκασμένος…) υπάρχουν εκεί κάποιοι σύμβουλοι, εκπαιδευτές – και κατάσκοποι. Από στρατιωτική άποψη, εφόσον το «ναι» του ρημαδοΚούλη στο αμερικανικό αίτημα αφορά αυτούς και μόνο, θα μπορούσε να θεωρηθεί «συμβολική βοήθεια».

Δεν ισχύει, όμως, το ίδιο από πολιτική άποψη. Γιατί έστω κι έτσι το ελλαδιστάν δηλώνει την συμφωνία του με τους αμερικανο-αγγλικούς σχεδιασμούς για την περιοχή· την ώρα που η Τεχεράνη (και οι δικοί της σύμμαχοι…) έχει πει καθαρά και ξάστερα ότι α) αν παραβιαστούν τα χωρικά της ύδατα ή με οποιονδήποτε τρόπο τα συμφέροντά της θα αρχίσει να βουλιάζει ό,τι εχθρικό επιπλέει, και β) ότι την ασφάλεια του Περσικού πρέπει να την αναλάβουν μόνο τα κράτη που βρέχονται απ’ αυτόν, και όχι οι διεθνείς «σεκιουριτάδες» της Ουάσιγκτον, του Λονδίνου και του Τελ Αβίβ. Πόσο μάλλον το “ελληνικό στρατιωτικό προσωπικό”, κλπ κλπ…

Με τον τρόπο, λοιπόν, που τίθεται το «όχι» / «ναι» απ’ την Αθήνα θα μπορούσε κάλιστα να σημαίνει κι αυτό: στείλε ω Ουάσιγκτον κανά δυο πολεμικά σου να μας προσέχουν, να μπορέσουμε να στείλουμε κι εμείς το κάτι τις μας στα στενά του Ορμούζ.

Νταραβέρι; Ναι. Ιμπεριαλιστικό νταραβέρι; ΝΑΙ!