Tag: φασίστες

Ο δεύτερος θάνατος του Σαχζάτ Λουκμάν 8

Σάββατο 10 Οκτώβρη. Ο τρίτος «σύνδεσμος» του εφοπλιστή με τα βοθρολύματα είναι ακόμα πιο ενδιαφέρων. Πρόκειται για τον αρχιασφαλίτη του αστυνομικού τμήματος Νίκαιας, στα χρόνια της «δόξας» των βοθρολυμάτων εκεί, Δημήτρη Γιοβανίδη.

Στο ίδιο παλιό και χάρτινο τεύχος του Sarajevo γράφαμε:

…Το περιστατικό του περασμένου Ιούλη που θεωρήσαμε αξιοσημείωτο αφορά την δυσμενή μετάθεση ενός θρυλικού (στη γειτονιά και στα πέριξ) αξιωματικού της ελ.ασ. Ο Δημήτρης Γιοβανίδης, διευθυντής ασφάλειας στο τμήμα της Νίκαιας, μετατέθηκε (παρά τις αποφασιστικές αντι-δράσεις του) σε κάποιο γραφείο των “τεχνικών υπηρεσιών” στην Καλογρέζα.
Ο εντυπωσιακός στην εμφάνιση και στους τρόπους έλληνας dirty Harry αρχιασφαλίτης της Νίκαιας είναι χρεωμένος για τα άγρια βασανιστήρια σε βάρος του μετανάστη απ’ το πακιστάν Μοχάμεντ Καμράν Ατίφ, στα τέλη Σεπτέμβρη του 2009· βασανιστήρια που έγιναν μέσα στο τμήμα, και που σκότωσαν τον Ατίφ λίγες ημέρες μετά. Με άλλα λόγια ο Δ. Γιοβανίδης είναι χρεωμένος (τουλάχιστον στη συνείδηση όλων των αντιφασιστών ή απλά μη φασιστών) με δολοφονία.

Όμως ο αρχιασφαλίτης της Νίκαιας, με το brutal στυλ και τις συναφείς ιδέες, είναι αυτός που εξασφάλισε με κάθε τρόπο την “ανάπτυξη” του βοθρολυματικού πυρήνα στη γειτονιά. Ξεκινώντας σα φασιστοχουλιγκάνοι, με ενέδρες, πεσίματα και μαχαιρώματα μεταναστών (κυρίως απ’ το πακιστάν), διάφοροι τσόγλανοι της Νίκαιας είχαν μόνιμα την πλάτη της ασφάλειας – και του Γιοβανίδη προσωπικά. Ένοιωθαν τέτοια σιγουριά που δεν είχαν πρόβλημα να αναγνωρίσουν τον προστάτη τους, κάθε φορά που τους στρίμωχνε κανείς· για να φοβήσουν ή/και να εντυπωσιάσουν…
Η περίπτωση της Νίκαιας είναι (ήταν) η δεύτερη στη σειρά όπου ακολουθήθηκε η ίδια μέθοδος για το στήσιμο βορθολυματικής βάσης. Η πρώτη ήταν ο αγ. Παντελεήμονας και τα πέριξ. Και στις δύο περιπτώσεις, για να “ριζώσει” η συγκεκριμένη εγκληματική φράξια, είχε απεριόριστη προστασία από (και συνεργασία με) το τοπικό αστυνομικό τμήμα. Και στις δύο περιπτώσεις οι πάντες το ήξεραν αυτό – ακόμα και απλοί μπάτσοι, άσχετοι με τις περιοχές… Ειδικά την τέτοια δράση του τμήματος αγ. Παντελεήμονα την είχε “αγιάσει” αυτοπροσώπως ο τότε υπ. δημόσιας τάξης Μαρκογιαννάκης…

Όμως η δυσμενής μετάθεση του Γιοβανίδη δεν έγινε φανερά για αυτά που γράφουμε πιο πάνω. Έγινε για κάτι διαφορετικό, που έχει όμως ιδιαίτερη σημασία. Στα τέλη του περασμένου Ιούλη, όταν ο εφοπλιστής, τραπεζίτης (και πολλά ακόμα…) Βίκτωρας Ρέστης περνούσε από ανακριτή (για τραπεζικές λαμογιές της χρεωκοπημένης first business bank), ο Γιοβανίδης ήταν εκεί, γεμάτος ενδιαφέρον και ανησυχία. Κι όταν αποφασίστηκε η προφυλάκιση του Β. Ρέστη, μεταξύ άλλων με τις κατηγορίες του “ξεπλύματος χρήματος” και της “σύστασης εγκληματικής οργάνωσης”, (κατά το site του γνωστού Τριανταφυλλόπουλου):

Σύμφωνα – πάντα – με αυτόπτες μάρτυρες, ο κ. Γιοβανίδης πληροφορούμενος την απόφαση, ξέσπασε σε λυγμούς, πέταξε ένα μπουκάλι νερό στο πάτωμα και άρχισε να φωνάζει «Α@@δι, γαμώτο, όχι ρε πο@@στη μου», ενώ πολλές φορές επικαλέστηκε το όνομα του Θεού…
Εν συνεχεία, απογοητευμένος, κατέβηκε με βαριά βήματα τις σκάλες και αποχώρησε από το κτήριο…

Γιατί όμως ο dirty Harry αρχιασφαλίτης της Νίκαιας τα πήρε τόσο πολύ στο κρανίο για την προφυλάκιση ενός εφοπλιστή, τραπεζίτη και πολλά άλλα; Ο ίδιος δήλωσε ότι “τον συνδέει 20χρονη οικογενειακή φιλία με τον Ρέστη”. Συμβαίνουν άραγε τέτοια σπουδαία πράγματα στις ημέρες μας; Κάποιος που, όπως λέει ο ίδιος, γεννήθηκε στα Ταμπούρια από μάνα παράλυτη και πατέρα εργάτη, να έχει 20 χρόνια “οικογενειακή φιλία” με κάποιον που γεννήθηκε (δεν ξέρουμε που αλλά σίγουρα) στα πούπουλα, από πατέρα εφοπλιστή, συγκαταλέγεται στους “100 πλουσιότερους ανθρώπους του κόσμου” κι έχει φωτογραφία χαιρετούρα με τον Ομπάμα; Χμμμμ… Ωραίες φιλίες…

Το σίγουρο είναι πως οι “απρέπειες” και οι βρισιές για την προφυλάκιση του Ρέστη στάθηκαν η αφορμή για να απομακρυνθεί ο Γιοβανίδης απ’ το τμήμα της Νίκαιας, όπου τόση σπουδαία δουλειά είχε κάνει… (Και δεν μάθαμε ποιόν χαρακτήρισε “αρχίδι”… Τον ανακριτή; Ή κανάν άλλο, πιο αόρατο;).
Κάποιος θα έμπαινε σε βαθιές σκέψεις για την “20χρονη φιλία” ενός φασίστα μπάτσου με έναν ζάμπλουτο εφοπλιστή, ειδικά εάν ο συγκεκριμένος εφοπλιστής είναι (σύμφωνα με πάμπολλες φήμες) πρώτος στη λίστα “χρηματοδοτών” του βόθρου… Και γιατί άραγε τέτοιο ξέσπασμα, για την προφυλάκιση ενός εφοπλιστή, από έναν άνθρωπο που έχει στείλει κόσμο και κοσμάκη πίσω απ’ τα κάγκελα; Είχαν απλώσει μαζί κανά τραχανά και δεν πρόλαβαν να τον μαζέψουν;

O dirty Harry δεν έμεινε πολύ στο πάρκινγκ. Όταν ο θόρυβος πέρασε γύρισε τη Νίκαια – και κάποια δημοσιεύματα τον θέλουν να έχει επιστρέψει στην «αντιτρομοκρατική», επί των ημερών του τεταρτοαυγουστιανού του ’20, τωρινού υπ.δημ.ταξ. Αλλά θα είναι λάθος να θεωρηθεί σαν «μεμονωμένη περίπτωση». Όχι μόνο επειδή δεν ήταν καθόλου τέτοια (στην αστυνομία τα βοθρολύματα είχαν προετοιμαστεί να φτιάξουν δικό τους συνδικάτο, αλλά το σχέδιο τους το ακύρωσε η δολοφονία του Φύσσα) αλλά ακόμα σημαντικότερο επειδή αυτό το τμήμα των νότιων προαστείων, απ’ τον Πειραιά ως το Πέραμα, ήταν ειδικού ενδιαφέροντος για τις αποστολές που είχαν αναλάβει τα βοθρολύματα.

Όσο για τον εφοπλιστή; Με τόσους και τέτοιους φίλους, με τόσες επιχειρηματικές δραστηριότητες (πάνω και κάτω απ’ τα ραντάρ), ποιό πρόβλημα θα είχε να χρηματοδοτεί τα βοθρολύματα;

Ο τέταρτος «σύνδεσμος» έρχεται απ’ το παρελθόν. Βασικό πεδίο των «δουλειών» του εφοπλιστή είναι το μαυροβούνιο. Και ειδικά οι σχέσεις του με το «αφεντικό» του μαυροβουνίου, τον Milo Ducanovic (ο οποίος πολύ πρόσφατα, στις αρχές Σεπτέμβρη, έχασε τις προεδρικές εκλογές – αλλά όχι την πραγματική εξουσία). Ένα λεπτομερές αμερικανικό ρεπορτάζ του Ιούλη του 2018 δίνει μια καλή εικόνα του τι σημαίνει «μαυροβούνιο» και τι «Ρέστης» εκεί. Είναι δύσκολο να κάνουμε ακόμα και περίληψη – πάντως για παγκόσμια δίκτυα οργανωμένου εγκλήματος είναι η εξιστόρηση.

Το βασικό που μας ενδιαφέρει εδώ είναι ότι ο Ducanovic (το 2010 περιλήφθηκε στην 20άδα των πιο πλούσιων ηγετών του κόσμου…) ήταν σύμμαχος του Μιλόσεβιτς στο πρώτο μισό των ‘90ς, και είχε στείλει επίσημα στρατό στην πολιορκία / καταστροφή του κροατικού Ντουμπρόβνικ. Επιπλέον το λιμάνι του Bar ήταν το βασικό λιμάνι για το λαθρεμπόριο που έκαναν έλληνες εφοπλιστές με τους σερβοφασίστες…

Το τι έκανε ανεπίσημα για τους συμμάχους του σερβοφασίστες ο Ducanovic δεν είναι γνωστό. Ωστόσο τα βοθρολύματα μεγαλούργησαν στο σφαγείο της βοσνίας. Πράγμα που υποδεικνύει ότι ένας σημαντικός «επιχειρηματικός φίλος» του Ducanovic (ο Ρέστης) θα μπορούσε να τσεκάρει τα προσόντα τους και από την μεριά της Ποντγκόριτσα τα προσόντα τους.

(συνεχίζεται)

(φωτογραφία στη μέση: Απόσπασμα απομαγνητοφωνημένης τηλεφωνικής συνομιλίας μετά την δολοφονία του Π. Φύσσα…)

Συμβολικά, παραπάνω απ’ όσο συγχωρούν οι καιροί…

Πέμπτη 8 Οκτώβρη. Όσο κατανοητή κι αν είναι η (συναισθηματική) αντίδραση στην καταδίκη της οργάνωσης των βοθρολυμάτων ως εγκληματικής, μετά από 5,5 χρόνια σερνάμενης δίκης κι ενώ το συγκεκριμένο παρακρατικό trade mark έχει “τελειώσει την δουλειά του”, η κριτική, ανταγωνιστική σκέψη δεν πρέπει να θολώνει.

Ακόμα κι αν κάποιοι πάνε (για λίγο…) στη φυλακή, η ταυτότητα του “πολιτικού κρατούμενου” γοητεύει και ενισχύει. Επιπλέον, όσο επαρμένα ήταν τα πανηγύρια μετά τις εκλογές του 2019 (όπου οι πάντες είχαν συμβάλει στο να ψηφίσουν τα βοθρολύματα μόνο 165.620 ψηφοφόροι αντί, ας πούμε, για 180.000 που θα ξαναέκαναν τα βοθρολύματα βουλευτές…) το ίδιο επικίνδυνα καθησυχαστικά είναι τα τωρινά.

Απ’ την δολοφονία του Παύλου Φύσσα και μετά τα βοθρολύματα εκλέχτηκαν άλλες δυο φορές (+ ευρωκοινοβούλιο)· έπαιρναν κανονικά τους μισθούς τους· τώρα παίρνουν τις βουλευτικές συντάξεις τους· έκαναν περιουσία με λίγα λόγια, όντας δικαστικά υπό την κατηγορία της “εγκληματικής οργάνωσης”. Τόσο “χάλια”!…. Επιπλέον τους παραχωρήθηκε (κυρίως απ’ την φαιορόζ διακυβέρνηση…) απλόχερα ικανό χρονικό διάστημα για να επικαλεστούν τώρα σαν ελαφρυντικό τον “μετέπειτα φιλήσυχο βίο” τους· αλλά και να παραγραφούν διάφορα απ’ τα εγκλήματά τους ως την δίκη στο εφετείο…

Λέγεται πως χτες “νίκησε η δημοκρατία”. Δυστυχώς δεν μπορούμε να δούμε ούτε το ένα ούτε το άλλο. Ούτε την “νίκη” ούτε την “δημοκρατία”… (Θα φταίει που είμαστε αισχρή μειοψηφία…)

Ο δεύτερος θάνατος του Σαχζάτ Λουκμάν 3

Πέμπτη 8 Οκτώβρη. Η δολοφονική δράση των βοθρολυμάτων εκτός συνόρων, στη βοσνία, το πρώτο μισό της δεκαετίας του ’90 ήταν συστημική βία εκ μέρους του ελληνικού κρατικού / παρακρατικού / καπιταλιστικού συστήματος. Το ίδιο συστημική ήταν η διάχυτη δολοφονική βία κατά των μεταναστών και μεταναστριών το ίδιο χρονικό διάστημα. Πόσοι έλληνες δολοφόνοι μεταναστών καταδικάστηκαν εκείνη την περίοδο; Ελάχιστοι, λιγότεροι απ’ τα δάκτυλα του ενός χεριού. Πόσοι σκότωσαν «σε νόμιμη άμυνα», επειδή κάποιοι μετανάστες έκλεβαν πατάτες ή καρπούζια απ’ τα χωράφια τους, και φυσικά αθώωθηκαν κάτω απ’ τα θριαμβευτικά χειροκροτήματα συγγενών, φίλων, ομοϊδεατών; Πολλοί περισσότεροι. Πόσο διαδεδομένος ήταν ο αντι-αλβανικός ρατσισμός μέσα στην ελληνική κοινωνία; Απεριόριστος! Πόσο διαδεδομένος ήταν ο βίαιος σεξισμός εναντίον των αιχμάλωτων γυναικών απ’ τα βαλκάνια, την ουκρανία, την μολδαβία; Απεριόριστος! Κάθε ένα συστατικό του ιστορικού φασισμού και όλα μαζί έγιναν μαζική κοινοτοπία στον ελληνικό κοινωνικό σχηματισμό στην «χρυσή δεκαετία» του ’90. Η ελλάδα ήταν «σε τροχιά ανάπτυξης» – και το έκανε με την μικροαστική βαρβαρότητα που αντιστοιχεί στην διπολιτική διαταραχή της εθνικής ιδεολογίας της.

Σήμερα πολλοί πανηγυρίζουν, έχουν μάλιστα την έπαρση να κοκορεύονται ότι «μετά τις δίκες της Νυρεμβέργης η ελλάδα είναι η πρώτη που καταδικάζει τον ναζισμό»! Όχι απλά ειρωνεία, αλλά τραγική ειρωνεία της ιστορίας! Όταν έγιναν οι δίκες της Νυρεμβέργης τα στρατόπεδα συγκέντρωσης / εξόντωσης είχαν πια κλείσει. Στην ελληνική καρικατούρα τα βοθρολύματα καταδικάζονται ενόσω τα στρατόπεδα συγκέντρωσης / εξόντωσης (των μεταναστών) λειτουργούν κανονικά· ενόσω «στέλνονται πίσω» βίαια εκατοντάδες μετανάστες· ενόσω οι διεθνείς μκο που ασχολούνται με την περίθαλψή τους κατηγορούνται για «σωματεμπορία»· ένας ωμός εκβιασμός για να σταματήσουν να δίνουν διεθνώς πληροφορίες για τις κρατικές / παρακρατικές δράσεις εναντίον των μεταναστών…

Και ενόσω, χάρη στην υγιεινιστική τρομοεκστρατεία, οι υπήκοοι ζουν κάτω από ένα «ιδιόμορφο Δίκαιο της Ανάγκης» όπως είπαν οι αρεοπαγίτες· καμμία σχέση με αστικά συντάγματα…

Ο δεύτερος θάνατος του Σαχζάτ Λουκμάν 4

Πέμπτη 8 Οκτώβρη. Εκ των υστέρων διάφοροι «της αριστεράς και της προόδου» δικαιολογούνται ότι «δεν ήξεραν» τι είναι τα βοθρολύματα, «αιφνιδιάστηκαν», «ένοιωσαν αμηχανία» – μέχρι την δολοφονία του Π. Φύσσα. Ψέμματα. Ήξεραν και παραήξεραν! Ήξεραν τι και πως είχαν κάνει τα βοθρολύματα στη βοσνία – τον «ιό» της ελευθεροτυπίας δεν τον διάβαζαν; Ήξεραν ότι είχαν υιοθετήσει τη «νύχτα των Ιμίων» και προσπαθούσαν να αυξήσουν την επιρροή τους μέσα στο ακροδεξιό νεφέλλωμα με ετήσιες επετειακές συγκεντρώσεις / παρελάσεις.

Ακόμα κι εκείνοι οι «όχι, ζήτω ο Κολοκοτρώνης!», της αριστεράς και της άκρας αριστεράς, που πορεύονταν προς την 28η Οκτώβρη του 2011 παρέα με τους «τα όχι θέλουν Μεταξάδες» ήξεραν με ποιούς συνεργάζονται de facto. Όπως οι της «κάτω πλατείας» στο Σύνταγμα ήξεραν καλά ποιοί βρίσκονταν μερικά μέτρα πιο πάνω, στην «πάνω πλατεία» – είχαν πειθαρχήσει κιόλας στις εθνικιστικές προδιαγραφές τους. Πριν τα βοθρολύματα γίνουν «επίσημο πολιτικό κεφάλαιο» του συστήματος είχαν δώσει επίμονα τα διαπιστευτήριά τους, «μιλώντας και μαχαιρώνοντας» – τα περί «άγνοιας» είναι προπέτασμα καπνού για τις ανοχές και τις συνενοχές. Είχαν κάνει τόσα πολλά ως τις αρχές της δεκαετίας του ’10 ώστε θα μπορούσαν να έχουν καταδικαστεί πολύ νωρίτερα πολλές φορές σαν «εγκληματική οργάνωση». Αλλά όχι…

Κάποιοι άλλοι υποστηρίζουν πως έτσι κι αλλιώς μέσα στον ελληνικό πληθυσμό υπάρχει ένα ποσοστό φασιστών, που εκδηλώθηκαν εκλογικά υπέρ των βοθρολυμάτων το 2012. Το πρώτο μισό της παρατήρησης είναι σωστό – όμως όταν γράφαμε και λέγαμε «πίσω κουφάλες μικροαστοί, είσαστε όλοι νεοναζί» είχαμε ακούσει τα εξ’ αμάξης. Για «ελιτισμό» και άλλες παρόμοιες βλακείες.

Πράγματι λοιπόν, ένα μεγάλο (πολύ μεγάλο…) ποσοστό των ελλήνων έχουν εθνικιστικές, ρατσιστικές και σεξιστικές ιδέες. Όπου μπορούν έχουν και τις αντίστοιχες πρακτικές. Όμως αυτό είναι διαφορετικό απ’ το πως και γιατί εκδηλώνουν τον φασισμό τους μέσα στους εκλογικούς κύκλους! Αυτό το μεγάλο ποσοστό υπάρχει από πριν την χούντα, συνέχισε να υπάρχει στην εφταετία στηρίζοντάς την, και συνέχισε να υπάρχει όλες τις επόμενες δεκαετίες. Μπροστά στην κάλπη όμως, και παρά την ύπαρξη ακροδεξιών επιλογών, οι έλληνες ψήφιζαν τα κόμματα του κράτους, τα κόμματα των πολιτικών προσόδων!

Συνεπώς, μετά την συστηματική καταστροφή του επικίνδυνου ΓΑΠ απ’ το ίδιο το βαθύ κόμμα του / κράτος (Μάης 2010 – Οκτώβρης 2011) και την οφθαλμοφανή μείωση των πολιτικών προσόδων (λόγω διεθνούς εποπτείας…) το ποιά θα ήταν η εκλογική συμπεριφορά των υπηκόων (συμπεριλαμβανόμενων των κοινωνικά φασιστών) ήταν ένα σχεδόν ανοικτό ζήτημα. «Σχεδόν»: υπήρχε ήδη διαθέσιμο απ’ το 2009 ένα ακροδεξιό κοινοβουλευτικό κόμμα (ο λα.ο.σ.) του οποίου ο επικεφαλής θεωρούνταν ήδη τόσο ακροδεξιός ώστε να αποκτήσει το παρατσούκλι «καρατζαφύρερ». Το συγκεκριμένο κόμμα είχε όλα τα προσόντα για να εμφανιστεί «αντι-μνημονιακό» στα δεξιά του πολιτικού φάσματος, και να καρπωθεί την μικροαστική οργή «ενάντια στους ξένους που μας έφεραν την κρίση». Το ακροδεξιό «κόμμα διαμαρτυρίας» υπήρχε θεωρητικά ήδη, και θα έπρεπε να είναι ο φυσικός «υποδοχέας» της αγανάκτισης…

Όμως δεν έγινε έτσι… Γιατί δεν έγινε έτσι; Γιατί έπρεπε εκείνο το ακροδεξιό κόμμα να αντικατασταθεί (στο κοινοβούλιο) απ’ τα βοθρολύματα; Γιατί ο λα.ο.σ. και ο καρατζαφύρερ, επαρκώς «ακροδεξιοί» για τα ελληνικά δεδομένα και με επώνυμα ιστορικά ακροδεξιά στελέχη (βορΒορίδης, πλασιέ…) στις γραμμές τους, θεωρήθηκαν «ανεπαρκείς» για την συνέχιση της διαχείρισης της κρίσης α λα ελληνικά; Γιατί ο καρατζαφύρερ «αυτοκτόνησε πολιτικά» (απέναντι στους ψηφοφόρους του) μπαίνοντας σε μια «κυβέρνηση μνημονιακού συνασπισμού» (υπό τον Παπαδήμο) στα τέλη του 2011, μια συμμετοχή που ΔΕΝ χρειαζόταν (πασοκ και νέα δημοκρατία είχαν επαρκή κοινοβουλευτική πλειοψηφία), παραχωρώντας μάλιστα τα 2 πιο διάσημα ακροδεξιά στελέχη του στη σύντομη κυβέρνηση που θα υπέγραφε το «2ο μνημόνιο» και στη νέα δημοκρατία; Τι νταραβέρι ήταν αυτό;

Με δυο λόγια: τι έλειπε απ’ το λα.ο.σ. και το είχαν τα βοθρολύματα ώστε να κάνει ο πρώτος στην άκρη δημιουργώντας αρκετό χώρο στα δεύτερα; Ακόμα σημαντικότερο: ποιοί ήταν που ζύγιζαν την κατάσταση, διέκριναν τα «πλεονεκτήματα» των βορθολυμάτων (έναντι του λα.ο.σ.), και αποφάσισαν / μεθόδευσαν αυτήν την «αλλαγή φρουράς» απ’ τα τέλη του 2011 ως την άνοιξη του 2012;

Δεν χρειάζεται να ξέρει κανείς με ακρίβεια «πρόσωπα και διευθύνσεις»… Εκείνο, πάντως, που θεωρούμε σίγουρο είναι αυτό: δεν ήταν ο μαζικός κοινωνικός φασισμός που κίνησε τέτοια νήματα… Η «αλλαγή φρουράς» στους «πολιτικούς εκπροσώπους» του ήταν συστημική επιλογή!

Ήταν επιλογή κάποιων κρίκων της ιστορικής, απ’ τα ‘90s, κρατικής / παρακρατικής αλυσίδας. Αυτοί οι κρίκοι, αυτοί οι κρατικοί / παρακρατικοί μηχανισμοί και τα κυκλώματα, όχι μόνο δεν εντοπίστηκαν συγκεκριμένα, όχι μόνο δεν δικάστηκαν ούτε καταδικάστηκαν, αλλά αντίθετα χαίρουν άκρας υγείας.

Ποιός λοιπόν νικάει αυτές τις ημέρες;

(Υπενθύμιση νο 1)

Πέμπτη 8 Οκτώβρη. Στο (χάρτινο) Sarajevo νο 63, τον Ιούνη του 2012, κάτω απ’ τον τίτλο βοθρολύματα και μαχαιροβγάλτες (με γραβάτα) γράφαμε μεταξύ αλλών κι αυτά (που τα θεωρούμε πάντα χρήσιμα, όχι μόνο για ιστορικούς αλλά κυρίως για πολιτικούς / ταξικούς λόγους…):

…Είναι γνωστό ότι αμέσως μετά την λήξη της εξέγερσης του Δεκέμβρη του 2008, έγινε – σε ότι αφορά την δημόσια τάξη – μια κρίσιμη “ανάκληση απ’ την εφεδρεία”. Ένας Χανιώτης δικηγόρος και πολιτευτής, που είχε και στο παρελθόν θητεία στο υπουργείο δημόσιας τάξης (σα γενικός γραμματέας), με διαπιστωμένες “άκρες” με το οργανωμένο έγκλημα (τουλάχιστον το κρητικής προέλευσης…) ανέλαβε σαν υφυπουργός να ηγηθεί της εκστρατείας “ανακατάληψης του κέντρου” της Αθήνας, βασικά γειτονιών με πλειοψηφία κατοίκων μετανάστες.

Είναι επίσης γνωστό ότι ο συγκεκριμένος αξιωματικός του συμπλέγματος της ασφάλειας προσέλαβε για την αποστολή του την γνωστή συμμορία. Ο κωδικός του πράγματος θα μπορούσε να είναι “επιχείρηση αγ. Παντελεήμονας” αν και δεν περιορίστηκε καθόλου εκεί. Έγινε, επίσης, γρήγορα γνωστό ότι η αμοιβή της συμμορίας για την “παροχή των υπηρεσιών” της ως επίσημα απασχολούμενο παρακράτος περιελάμβανε την άσκηση διαφόρων δραστηριοτήτων της στις περιοχές που “καταλάμβανε” (οπωσδήποτε “προστασία”), υπό την επίβλεψη (τουλάχιστον…) του τοπικού αστυνομικού τμήματος.

Ως εκεί το ζήτημα έμοιαζε σαν μια επιμέρους, ad hoc ανάθεση έργου, απ’ την μεριά του κράτους στο παρακράτος / οργανωμένο έγκλημα. Αλλά προς τα τέλη του 2010, με αφορμή της δημοτικές εκλογές, φάνηκε ότι το πράγμα ήταν πιο σοβαρό. Εν όψει εκείνων των εκλογών συνέβη το εξής: ο λα.ο.σ. παρέλειψε να κατεβάσει υποψήφιο και ψηφοδέλτιο για τις δημοτικές εκλογές της Αθήνας, σπρώχνοντας ουσιαστικά τις ψήφους και τις επιρροές του στο ψηφοδέλτιο της συμμορίας. Έτσι αυτή κατάφερε να εκλέξει έναν δημοτικό σύμβουλο, τον αρχηγό της. Πως όμως, και γιατί, το έκανε αυτό ο λα.ο.σ.;

Είχαμε σημειώσει τότε ότι το οργανωμένο έγκλημα στην ελλάδα, πέρα απ’ το να επεκτείνεται μέσα και μέσω της κρίσης, “αναβαθμίζεται” κιόλας, μέσα από τέτοιου είδους κινήσεις. Δεν είχαμε σημειώσει όμως ορισμένες “συμπτώσεις” που θα μπορούσαν να έχουν την αξία τους. Ο επικεφαλής του λα.ο.σ., παλιός βουλευτής της νέας δημοκρατίας και επιδέξιος λαϊκιστής, ανήκει στην επιρροή του οίκου Μητσοτάκη (πατρός και απογόνων), ο οποίος (οίκος) έχει ιδιαίτερη επιρροή στο νομό Χανίων, αλλά και τις δικές του αρθρώσεις με τους εντόπιους βαρώνους. Ο Χανιώτης δικηγόρος που προώθησε ανοικτά την γνωστή συμμορία στο παρακρατικό της έργο και, αυτονόητα, την επίσημη συνεργασία της αστυνομίας μαζί της, ανήκει επίσης στην επιρροή του οίκου Μητσοτάκη, έχει και τις άκρες του με τους βαρώνους, και τα λοιπά και τα λοιπά… Θα μπορούσε, λοιπόν, να υποθέσει κανείς – με αφορμή την περίεργη (και σαφώς αδικαιολόγητη με οποιοδήποτε άλλο κριτήριο) “παράλειψη” του λα.ο.σ. να κατεβάσει συνδυασμό στο δήμο της Αθήνας, και την προώθηση στο δημοτικό συμβούλιο (αντί για το λα.ο.σ.) της παρακρατικής / εγκληματικής συμμορίας, ότι υπάρχει ένα ανώτερο “καθοδηγητικό κέντρο” πάνω και απ’ τον επικεφαλής του λα.ο.σ. και τον πρώην (στα τέλη του 2010) υφυπουργό δημόσιας τάξης. Ορισμένα άλλα περιστατικά, στο ίδιο χρονικό σημείο (προς τα τέλη του 2010), που δεν έχει σημασία να αναφερθούν εδώ, έδειχναν ότι “κάτι παίζει” μεταξύ του λα.ο.σ. και της παρακρατικής συμμορίας…

… Το επόμενο, που συνιστούσε όμως φανερή αλλαγή κλίμακας, ήταν η στάση του λα.ο.σ. σχετικά με τα περιβόητα “μνημόνια”. Με βάση τα ιδεολογικά χαρακτηριστικά αυτού του κόμματος, ήταν κάτι παραπάνω από κατάλληλο για να παίζει με επάρκεια τον ρόλο της ακροδεξιάς αντιμνημονιακής αντιπολίτευσης· και να τον παίξει αυτόν το ρόλο ως το  τέλος. Παραδόξως (εντός ή εκτός εισαγωγικών) το λα.ο.σ. δεν έκανε έτσι, αλλά ακολουθούσε μια γραμμή υποτιθέμενης πατριωτικής υπευθυνότητας, που έκανε ζικ ζακ γύρω απ’ τις ενέργειες που χρεωνόταν βασικά η πασοκική κυβέρνηση, αγγίζοντας τακτικά τις θέσεις της κυρίας Θεοδώρας Μητσοτάκη / Μπακογιάννη. Όταν, όμως, το φθινόπωρο του 2011 ετέθη ζήτημα “κυβερνητικής συνεργασίας” και αυξημένης κοινοβουλευτικής υποστήριξης της νεοφιλελεύθερης διαχείρισης της κρίσης, το λα.ο.σ. έκανε ένα μεγάλο άλμα, που ούτε χρειαζόταν (για λόγους “εθνικής ανάγκης”) ούτε θα το οφελούσε: χώθηκε (ή, πιο σωστά κλήθηκε και αποδέχτηκε την συμμετοχή του) στην κυβέρνηση Παπαδήμου.

Γιατί έκανε αυτήν την πολιτικά αυτοκτονική κίνηση ο λα.ο.σ.; Για να σπρώξει ορισμένα ακροδεξιά στελέχη του, μέσω υπουργοποίησης και σχετικού ξεπλύματος, στη νέα δημοκρατία; Δεν μας φαίνεται καθόλου επαρκής μια τέτοια εξήγηση. Είναι βέβαιο πάντως ότι αυτή η κίνηση άρχισε να έχει μεγάλο κόστος στο λα.ο.σ. σχεδόν αμέσως: διαρροή οπαδών, επιρροών και στελεχών…

Σε κάθε περίπτωση, στα τέλη του 2011, ο λα.ο.σ. (και οπωσδήποτε ο επικεφαλής του και ο στενός του κύκλος) “κάηκε” οριστικά σαν εκδοχή ακροδεξιάς αντιμνημονιακής αντιπολίτευσης. Και κάηκε με δική του πρωτοβουλία! Σε συνδυασμό με την υποχρεωτική ανάληψη ευθυνών διαχείρισης της κρίσης απ’ την δεξιά (νέα δημοκρατία), δημιουργούνταν έτσι ένα μεγάλο κενό στα δεξιά του πολιτικού φάσματος, σε σχέση αφενός με την μεσολάβηση των “αγανακτισμένων” και αφετέρου σε σχέση με τις εναλλακτικές των αφεντικών. Όσοι ζουν προσέχοντας γύρω τους (κι εμείς εδώ, σ’ αυτές τις ταπεινές σελίδες, κάνουμε το καλύτερό μας επ’ αυτού) θα πρέπει να το κατάλαβαν έγκαιρα: αυτό το κενό θα καλυφθεί, θα καλυφθεί επειγόντως, και θα καλυφθεί εκ των ενόντων. Πράγματι, δύο σχηματισμοί προετοιμάζονταν ήδη, και κινήθηκαν γρήγορα και ταυτόχρονα για να καλύψουν το κενό. Οι καμμένοι έλληνες και η συμμορία των τραμπούκων…

Ο δεύτερος θάνατος του Σαχζάτ Λουκμάν 1

Τετάρτη 7 Οκτώβρη. Σήμερα η ελλάδα θα είναι γεμάτη «αντιφασίστες»… Σήμερα θα αρχίσει η εκφώνηση της δικαστικής απόφασης της δίκης των βοθρολυμάτων… Πολλοί είναι έτοιμοι και διατεθειμένοι να πανηγυρίσουν, ειδικά αν η οργάνωσή τους θεωρηθεί εγκληματική, ένας νομικός (και όχι πολιτικός) χαρακτηρισμός που αφορά το βάρος των ενοχών και των ποινών. Ακόμα κι αν αυτό συμβεί, είναι όντως ένα «τέλος» που μπορεί να πανηγυριστεί σαν «νίκη» (της δικαιοσύνης, του αντιφασισμού, ότι…) ή μήπως είναι σε μεγάλο βαθμό η επισφράγιση μιας πολύ συγκεκριμένης αλλά και σημαντικής ήττας; Με τον κίνδυνο να αποκτήσουμε μερικούς ακόμα εχθρούς εκτιμάμε ότι συμβαίνει το δεύτερο.

Τα βοθρολύματα, είτε σαν οργάνωση είτε και σαν άτομα, δεν είναι καθόλου άγνωστα σ’ όλους όσους περιμένουν, εν έτει 2020, την τιμωρία τους. Είναι γνωστά εδώ και σχεδόν 30 χρόνια! Κι όχι απλά «είναι γνωστά». Αλλά σε κρίσιμα ζητήματα συνυπήρξαν «πολιτικά» με τους τωρινούς τους κατήγορους!

Τα βοθρολύματα είναι οργανικό τμήμα του ντόπιου εθνικισμού και ρατσισμού απ’ την εποχή της «ελληνοσερβικής φιλίας»! Είναι, φυσικά, μια «δυσάρεστη» αλήθεια, αλλά είναι αλήθεια ότι τα συνθήματά τους για τα «σκοπιανά σκυλιά» και για τους «αδελφούς σέρβους» ήταν αποδεκτά απ’ το σύνολο του εθνικιστικού όχλου, των κομμάτων, των οργανώσεων και των μήντια στο πρώτο μισό της δεκαετίας του ’90, ακόμα κι αν δεν κέρδισαν την «πολιτική υπεραξία» που θα μπορούσαν: όταν οι πάντες είναι φασίστες, τότε οι «πατενταρισμένοι χάνονται μέσα στο πλήθος».

Τα βοθρολύματα δεν ήταν απλά παρόντα στα μεγάλα «συλλαλητήρια για την μακεδονία»… Ούτε απλά είχαν την ίδια άποψη με ολόκληρο το λεγόμενο «δημοκρατικό τόξο»… Έδρασαν κι όλας, συμμετέχοντας σαν μισθοφόροι («εθελοντές» ήταν ο πατριωτικός χαρακτηρισμός τότε) στις σφαγές στη βοσνία. Και σαν τολμηροί δράστες της «ελληνοσερβικής φιλίας» είχαν τότε το δικό τους σημαντικό μερίδιο στην μηντιακή προβολή. Όλοι οι δημαγωγοί (μερικοί απ’ τους οποίους εξακολουθούν να βρίσκονται στο στερέωμα) είχαν τα καλύτερα λόγια για τα «παληκάρια μας».

Ο πλατύς και βαθύς κρατικός / παρακρατικός μηχανισμός της «ελληνοσερβικής φιλίας» δεν είχε μόνο βοθρολύματα. Αυτά ήταν ένας μόνο κρίκος. Είχε υπηρεσίες, είχε στρατό, είχε δημάρχους και λοιπούς τοπικούς άρχοντες, είχε βουλευτές και υπουργούς, είχε παπάδες, είχε επιχειρηματίες, είχε δικαστές… Αυτή η μεγάλη κρατική / παρακρατική αλυσίδα που διαμορφώθηκε τότε, στις αρχές της δεκαετίας του ’90, δεν έσπασε ποτέ! Εμφανίστηκε ξανά, με μικροδιαφοροποιήσεις, την επόμενη φορά που υπήρξε «εθνική κρίση», ειδικά απ’ το 2011 («αγανακτισμένοι»….) και μετά. Ούτε σ’ αυτήν την πιο πρόσφατη εμφάνισή της (στην «εποχή των μνημονίων»…) ούτε και στην αρχική δημιουργία της (στα ‘90s), ούτε σ’ όλο το ενδιάμεσο διάστημα, αυτή η μεγάλη κρατική / παρακρατική αλυσίδα στην οποία τα βορθολύματα ήταν ένας ελεγχόμενος κρίκος εντοπίστηκε και δείχτηκε σαν εχθρός, σαν αντίπαλος των όποιων ανταγωνιστικών, εργατικών προθέσεων.

Το αντίθετο. Διάφοροι και διαφόρων ειδών «φίλοι των εργατών» ήταν απ’ την αρχή – και παραμένουν – άλλοι κρίκοι της ίδιας αλυσίδας. Ποιό είναι το αποτέλεσμα; Η δολοφονική δραστηριότητα των βοθρολυμάτων στο πλευρό των «σέρβων αδελφών» όχι μόνο δεν δικάστηκε ούτε δεν καταδικάστηκε ποτέ, αλλά αντίθετα καλύφθηκε απ’ τις κρατικές υπηρεσίες, με την ανοχή (στην καλύτερη των περιπτώσεων) της συντριπτικής πλειοψηφίας όσων εμφανίζονται τα τελευταία χρόνια σαν αντιφασίστες…

Γιατί έτσι; Επειδή οι δολοφονημένοι απ’ τα βοθρολύματα ήταν βόσνιοι (μουσουλμάνοι) – άρα «εθνικοί εχθροί»…

Όταν όμως μαθαίνεις στο αίμα και έχεις πλάτες, έτσι θα συνεχίσεις…

(φωτογραφία: Εκλεκτοί εκπρόσωποι του ντόπιου φασισταριού και του ελληνικού κράτους / παρακράτους παρελαύνουν στη Srebrenica το 1995. Τότε ήταν “ήρωες” για τους πάντες…)

Ο δεύτερος θάνατος του Σαχζάτ Λουκμάν 2

Τετάρτη 7 Οκτώβρη. Είναι γνωστό πως το «διεθνές δικαστήριο για τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας στην πρώην γιουγκοσλαβία» (που συστάθηκε όταν πια είχαν επιτευχθεί όλοι οι γεωπολιτικοί στόχοι των δυτικών ιμπεριαλισμών) με σκοπό να τους ξεπλύνει απ’ την συνενοχή μέχρι και την συνδιοργάνωση των σφαγών στη βοσνία, ήταν υποχρεωμένο να περιορίσει την λίστα των κατηγορούμενων σερβοφασιστών στα πιο υψηλά κλιμάκια της σερβοφασιστικής εξουσίας. Ακόμα κι έτσι όμως εντόπισε την δράση των ντόπιων βοθρολυμάτων («εθελοντών στο πλάι του αδελφού σερβικού λαού»), ειδικά στη σφαγή των πάνω από 7.000 αόπλων μουσουλμάνων στη Σρεμπρένιτσα – τόσο εμφατική ήταν εκεί η συμμετοχή τους!!! Κι αφού τους εντόπισε ήταν υποχρεωτικό το λιγότερο να τους ανακρίνει και πιθανά να δικάσει κάποιους απ’ αυτούς για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας…

Όχι μόνο μία φορά, όχι μόνο δύο, εκείνο το διεθνές δικαστήριο ζήτησε επίσημα, άλλοτε γραπτά και άλλοτε με επισκέψεις στελεχών του στην Αθήνα την σύλληψη εκείνων των εθελοντών / βοθρολυμάτων, και την παράδοσή τους στη Χάγη. Όλες μα όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις και κοινοβουλευτικές συνθέσεις που βρέθηκαν μπροστά σ’ αυτό το εύλογο αίτημα τους προστάτεψαν με κάθε τρόπο – διακινδυνεύοντας να θεωρηθούν συνένοχες στην δράση τους. Προτιμούσαν αυτό παρά να παραδόσουν τα φασιστικά ενεργούμενά τους στο διεθνές δικαστήριο… με τον κίνδυνο να μιλήσουν (για να σώσουν το τομάρι τους), να αποκαλύψουν δηλαδή τους εντολείς και καθοδηγητές τους, το ελληνικό κράτος / παρακράτος. Λογικό…

Όμως αυτό το «λογικό» αποδείκνυε πέρα από κάθε αμφιβολία δύο σημαντικά πράγματα για τα βοθρολύματα, τουλάχιστον σ’ εμάς. Πρώτον, ότι τα συγκεκριμένα (και όχι μόνο…) φασιστόμουτρα ήταν πράγματι assets, “περιουσιακά στοιχεία” των ελληνικών υπηρεσιών και του βαθέος κράτους – κάτι που ήδη είχε αποκαλύψει / τεκμηριώσει ένα πρώην μέλος τους για τον “αρχηγό” τους. Και, δεύτερον, ότι με τέτοια υψηλού επιπέδου προστασία και ασυλία αυτά τα βοθρολύματα θα μπορούσαν να ξανακληθούν σε “υπηρεσία” αν τα αφεντικά τους διέταζαν κάτι τέτοιο. (Εννοείται πως από υποκειμενική άποψη όταν ξέρεις πως έχεις τόσο υψηλή προστασία και ότι εκτελείς “εθνική αποστολή” μπορείς να γίνεις όσο ασύδοτος θες…)

Αυτό έγινε φόρα μόστρα μέσα στην “εθνική κρίση χρέους” και την διαχείρισή της· και ήταν ολοφάνερο, σε όσους είχαν μάτια για να βλέπουν και να καταλαβαίνουν, απ’ τους “αγανακτισμένους” και μετά. Η οργάνωση που ήταν νεοναζιστική απ’ την κατασκευή της την ίδια και έγινε “εθνική αντιμουσουλμανική πρωτοπορεία” στη δεκαετία του ’90, ξαναέπεσε στην μηδαμινότητα του νεοναζισμού στα ’00… για να ανακληθεί απ’ την εφεδρεία και να «μεταμορφωθεί» και πάλι σε «πρωτοπορεία της λαϊκής οργής» στα ‘10s. Αυτή τη φορά όμως σ’ ένα πολύ ανώτερο, πολύ πιο ενισχυμένο επίπεδο!

Ούτε την μία ούτε την άλλη «μεταμόρφωση» θα μπορούσε να την πραγματοποιήσει μόνη της – οι παρακρατικοί είναι πάντα παρακρατικοί, και ακολουθούν τις εντολές των ανωτέρων τους. Το αντίθετο συνέβαινε: σε όλο της το εύρος της η κρατική / παρακρατική αλυσίδα που είχε διαμορφωθεί στα ‘90s σαν το «δίκτυο» του ελληνικού ιμπεριαλισμού ξαναβγήκε δολοφονικά στην «πρώτη γραμμή» στις 5 Μάη του 2010 το κέντρο της Αθήνας – και ανέλαβε την «υπεράσπιση των εθνικών συμφερόντων» (όπως τα ξέρει και τα εννοεί κάθε συστατικό της, κάθε κρίκος της) από εκείνο το χρονικό σημείο και μετά, σε σχέση με την «διαχείριση της κρίσης». Είχε μαζί τον λαό και τους ταγούς του…

Τα «ειδικά καθήκοντα» του κρίκου των βοθρολυμάτων ήταν προβλέψιμα (δυστυχώς μόνο από εμάς…)· όμως θα μπορούσαν να αποκοπούν από τις δράσεις των υπόλοιπων κρίκων, του συνόλου της αλυσίδας; Η απάντηση είναι εξαιρετικά δυσάρεστη, αλλά δεν κρυβόμαστε: σήμερα, αύριο, παραμεθαύριο, όπως και χτες, όπως και πριν ένα χρόνο, όπως και πριν 5 ή 6 ή 8 χρόνια, η απάντηση που έχει επιβληθεί είναι ένα ξερό «ναι»!

Ας κρατήσουμε λοιπόν, κατ’ αρχήν, αυτά: το τι είναι και τι δεν είναι τα βοθρολύματα είναι γνωστό εδώ και 30 χρόνια: ένας απ’ τους κρίκους του ντόπιου παρακράτους, μιας αλυσίδας που έχει πολλούς ακόμα. (Για παράδειγμα: η απίστευτα και προκλητικά μεγάλη διάρκεια της δίκης χρειάζεται μια σοβαρή κι όχι προσχηματική εξήγηση. Κι αυτή η εξήγηση σχετίζεται με «άλλους κρίκους»).

Όσο για τον ελληνικό φασισμό σ’ όλο το εύρος του; Αυτός είναι πολύ πολύ ευρύτερος…

(συνεχίζεται)

(φωτογραφία: Ο επικεφαλής των “λύκων του Δρίνου” και ύστερα στρατηγός των σερβοφασιστών Radislav Krstic – στα αριστερά – ήταν ο επιχειρησιακός επικεφαλής των βοθρολυμάτων και λοιπών ελλήνων φασιστών στην σφαγή της Σρεμπρένιτσα το 1995. Το 2001 καταδικάστηκε απ’ το δικαστήριο της Χάγης σε 46 χρόνια φυλακή, που στη συνέχεια έγιναν 35. Οι υφιστάμενοί του χαίρουν άκρας υγείας, ελευθερίας – και εθνικής υπερηφάνειας…)

Ιατρικά λάθη, φαρμακοβιομηχανίες – και οργανωμένο έγκλημα

Κυριακή 5 Απρίλη. Να τι έλεγε πριν 5 χρόνια (την 1η Απρίλη του 2015) για τους θανάτους από ιατρικά λάθη (και για πολύ περισσότερα!) ο δανός γιατρός, βιολόγος και ιατρικός ερευνητής Peter Gotzche. Ο Gotzche έχει υπάρξει συνιδρυτής το 1993 του «κέντρου Cochrane» στην Κοπενγχάγη. Πρόκειται για το δανέζικο τμήμα ενός διεθνούς ιατρικού οργανισμού αγγλικής προέλευσης, που πήρε το όνομά του προς τιμήν του σκωτσέζου αντιφασίστα γιατρού Archibald Leman Cochrane (1909 – 1988).

Παρ’ όλα τα σύμβολα «οι καιροί άλλαξαν». Ο Cochrane ο ίδιος, με την εμπειρία του σαν αιχμάλωτος στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης (τον έδεσαν στην Κρήτη το 1941…), υπήρξε πρόδρομος της επιβολής αυστηρών πρωτοκόλλων στην «επιστημοσύνη» των ιατρικών ερευνών, για να τις απελευθερώσει από πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα… Αλλά οι φαρμακοβιομηχανίες γιγαντώθηκαν εν τω μεταξύ. Το δανέζικο τμήμα του οργανισμού που έχει το όνομά του δεν έχει πια σαν διευθυντή καν και καν έναν εξειδικευμένο γιατρό ερευνητή – αλλά έναν δημοσιογράφο. Και οι δημοσιογράφοι ασχολούνται με τις «δημόσιες σχέσεις»· τι άλλο;

Λοιπόν το 2018 αυτός ο οργανισμός «απέβαλε», «διέγραψε», «ξεφορτώθηκε» τον Gotzche – είχε γίνει υπερβολικά αποκαλυπτικός για τα εγκλήματα της σύγχρονης ιατρικής και φαρμακευτικής βιομηχανίας… Παρέμενε υπερβολικά προσηλωμένος στην κληρονομιά του Cochrane… Ο Γ. Ιωαννίδης έστειλε τότε μια ανοικτή επιστολή καταγγελίας της «διαγραφής» στον δανό υπουργό υγείας, γράφοντας μεταξύ άλλων: «Ο Peter είναι αναμφίβολα ένας γίγαντας, ένας απ’ τους μεγαλύτερους επιστήμονες της εποχής μας… Πιστεύω ότι ο στοιχειώδης σεβασμός στον επιστημονικό διάλογο επιβάλει ότι δεν θα εξαφανίζετε τους αντιπάλους σας μέσα από διοικητικές μεθοδεύσεις». 3.500 χιλιάδες γιατροί και σχετικοί με την φροντίδα υγείας υπέγραψαν ένα κείμενο καταγγελίας της μεταχείρισης του Gotzche – αλλά ούτε οι φαρμακο-ιατρικές μαφίες ούτε οι πολιτικοί τους εκπρόσωποι συγκινήθηκαν, όπως ήταν αναμενόμενο.

Αυτά στη δανία του βορρά. Σκεφτείτε τι γίνεται στην παραλίγο “δανία του νότου”!…

(Ευχαριστούμε τον Σ. για την επιλογή, την δουλειά του υποτιτλισμού, και όλα τα υπόλοιπα…).

Παλαιστίνη

Παρασκευή 7 Φλεβάρη. Η γενναιόδωρη αμερικανική έγκριση στο ισραηλινό απαρτχάιντ και στην επέκτασή του προκαλεί αυτό που είναι σωστό: μια σειρά «αντιδράσεων» σε διάφορα επίπεδα έντασης. Διαδηλώσεις στην ιορδανία, στον λίβανο· οδομαχίες σε διάφορα σημεία της κατεχόμενης δυτικής Όχθης…

Εδώ απ’ την Ramallah πριν μια βδομάδα:

Διαδηλώσεις όμως εναντίον του «deal» γίνονται και μέσα στην επίσημη ισραηλινή επικράτεια. Εδώ ισραηλινοί αντεθνικιστές και παλαιστίνιοι (πολίτες β διαλογής του ισραήλ), διαδηλώνουν μαζί στο Τελ Αβίβ με κεντρικό σύνθημα «don’t make apartheid great again!»

Η ψοφιοκουναβική έγκριση και υποστήριξη στην επέκταση της κατοχής και του απαρτχάιντ περιλαμβάνει και το ο.κ. για τον εξανδραποδισμό τουλάχιστον 300.000 παλαιστίνιων που ως τώρα ζουν εντός ισραηλινής επικράτειας, στο λεγόμενο «τρίγωνο», στα βόρεια. Είναι ένα σύνολο αραβικών πόλεων, κωμοπόλεων και χωριών (Kafr Qara, Ar’ara, Baqa Al-Gharbiyye, Umm Al-Fahm, Qalansawe, Tayibe, Kafr Qasim, Tira, Kafr Bara, Jaljulia), όπου ζει το 20% των αράβων υπηκόων του ισραηλινού κράτους – με αρκετά μαχητική νεολαία.

Το φασιστικό ισραηλινό καθεστώς έχει σχέδια για την “εκκένωση” αυτής της περιοχής (42 χιλιάδες στρέμματα) εδώ και πολλά χρόνια. Τώρα μπορεί να δοκιμάσει να κάνει το όνειρο πραγματικότητα, χάρη στο deal και στην προστασία του αμερικανικού κράτους / παρακράτους: να «δώσει» στο υποτιθέμενο «παλαιστινιακό κράτος» κάποιους μικρούς εποικιστικούς οικισμούς στη δυτική Όχθη και να πάρει το «τρίγωνο», εκκαθαρισμένο.

Προφανώς δεν υπάρχει κανένας διατεθειμένος για τέτοια «ανταλλαγή εδαφών». Αλλά αυτό αφήνει αδιάφορο το ισραηλινό καθεστώς. Σε πρώτη φάση θα αφαιρέσει την υπηκοότητα όλων εκείνων που θέλει να εξανδραποδίσει· «λερώνουν» την μονοεθνική / μονοθρησκευτική ταυτότητα του ρατσιστικού κράτους. Ύστερα θα στείλει τον στρατό και εποίκους – την δοκιμασμένη «συνταγή»…

Αυτά και πολλά άλλα είναι ξεκάθαρα όχι μόνο για τους άραβες της Παλαιστίνης, είτε στα κατεχόμενα εδάφη είτε εντός του ρατσιστικού ισραηλινού κράτους· είναι ξεκάθαρα σ’ όλο τον αραβικό κόσμο, κι ακόμα πιο πέρα σ’ όλον τον μουσουλμανικό κόσμο· είναι ξεκάθαρα για τους εβραίους αντεθνικιστές σ’ όλο τον πλανήτη: αυτό που μεθοδεύεται είναι μια «τελική λύση» – με «πολιτισμένη» κάλυψη και με verbal παραπλάνηση.

Το 2020 ή θα είναι μια μαχητική χρονιά ή θα είναι επιτάφιος· κι όχι μόνο για την Παλαιστίνη… Ειδικά εκεί όμως οι Παρασκευές θα είναι πολύ δύσκολες ημέρες…

Μετρώντας παγκόσμιους

Πέμπτη 30 Γενάρη. Ο σωματοφύλακας John Bolton, σύμβουλος ασφάλειας του ψόφιου κουναβιού, φανατικός υπέρμαχος της «γραμμής Pence», απολύθηκε – ως γνωστον – τον περασμένο Σεπτέμβρη. Διάφοροι εκτίμησαν πως η απόλυσή του σήμαινε ότι το ψόφιο κουνάβι «χειραφετήθηκε» απ’ τους σωματοφύλακες· έχει αποδειχθεί το ανάποδο. (Θυμίζουμε ότι η εκτίμηση της ασταμάτητης μηχανής παραμένει πως το ψόφιο κουνάβι είναι εξαιρετικά πιθανό να απολυθεί επίσης, και να αντικατασταθεί απ’ το Pence· αν συμβεί αυτό, θα είναι ο Pence που θα κατέβει σαν υποψήφιος των συντηρητικών στις εκλογές του ερχόμενου Νοέμβρη).

Πριν λίγες ημέρες, οι καθεστωτικοί new york times προδημοσίευσαν αποσπάσματα από επερχόμενο (τον Μάρτη) βιβλίο του Bolton. Στο οποίο ο πρώην σωματοφύλακας δίνει το ψόφιο κουνάβι. Τόσο σε σχέση με την υπόθεση για την οποία δικάζεται ήδη (τους εκβιασμούς στον ουκρανό πρόεδρο Zelensky), όσο και σε σχέση με τις παρτίδες του με τον Erdogan και τον Xi: υποστηρίζει ότι «τους κάνει χάρες» για προσωπικό όφελος.

Ο Bolton δεν έχει να κληθεί να καταθέσει επίσημα στην επιτροπή τους γερουσίας – σε βάρος του ψόφιου κουναβιού. Αυτό δεν μειώνει καθόλου το γεγονός ότι ανήκει στους σκληροπυρηνικούς «νεοσυντηρητικούς» που δεν είναι καθόλου ευχαριστημένοι με την αποτυχία της «γραμμής Trump» (: των οικονομικών κυρώσεων και τιμωριών), ειδικά εφόσον επανέρχεται τακτικά στην απόσυρση του αμερικανικού στρατού απ’ τη μέση Ανατολή… Οπότε αναγκάζονται να τον «κυνηγάνε», να τον «μαζεύουν» και να ακυρώνουν τις αρχικές του δηλώσεις…

Είναι φανερό ότι δεύτερη τετραετία, απ’ το 2021 ως το 2024 σ’ αυτό το ψοφιοκουναβικό «στυλ» δεν αντέχεται – για τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό. Μια δεύτερη τετραετία τέτοιου είδους, θα σημαίνει ότι το Πεκίνο θα αγοράσει την μισή αμερική – για να πούμε κάτι όχι υπερβολικό. Το ότι βγαίνει, λοιπόν, ο Bolton, και σκάβει τον λάκο του ψόφιου κουναβιου γραπτά, μέσω βιβλίου (με ανοικτή την προοπτική να καταθέσει κιόλας) είναι υπολογισμένη κίνηση, όχι απλά προσωπικής αντεκδίκησης («με απέλυσες – θα φροντίσω να απολύσουν και σένα») αλλά εκ μέρους κάποιου κυκλώματος «νεο»συντηρητικών.

Εν τω μεταξύ το ψόφιο κουνάβι κελάηδησε σε άψογα ψοφιοκουναβικά εναντίον του πρώην συμβούλου του:

Έναν τύπο που δεν μπόρεσε να επιλεγεί σαν πρεσβευτής στον οηε πριν χρόνια, δεν μπορούσε να επιλεγεί για οτιδήποτε έκτοτε, «με παρακάλεσε» για ένα πόστο που δεν χρειαζόταν την έκριση της γερουσίας, το οποίο του το έδωσα παρότι πολλοί μου έλεγαν «Μην το κάνετε αυτό κύριε», οπότε παίρνει την δουλειά, λανθασμένα αναφέρεται στο «Λιβυκό μοντέλο» στην τηλεόραση, και κάνει πολύ περισσότερα λάθη στη γνώμη του, οπότε τον απολύω επειδή, έντιμα, αν τον άκουγα θα βρισκόμασταν τώρα στον Παγκόσμιο Πόλεμο νο 6, και φεύγει και ΑΜΕΣΩΣ γράφει ένα απαίσιο βιβλίο γεμάτο ψέμματα. Με στοιχεία εθνικής ασφάλειας διαβαθμισμένα. Ποιός θα έκανε κάτι τέτοιο;

Παγκόσμιος πόλεμος νούμερο 6 κύριε ψοφιοκούναβε; Όχι, είναι μεγάλο το νούμερο… Για έναν με σειρά κατάταξης νο 4 υπάρχει όμως καιρός (και αναγκαιότητα…)