Ο δεύτερος θάνατος του Σαχζάτ Λουκμάν 15

Τετάρτη 21 Οκτώβρη. Έχουμε ήδη υποστηρίξει ότι η κοινοβουλευτικοποίηση μιας ασήμαντης υποκοσμιακής συμμορίας φασιστικών βοθρολυμάτων μεθοδεύτηκε μεν από αυτό που ονομάζουμε «σύστημα Χ» (και μπορείτε να το πείτε με διαφορετικές λέξεις βαθύ κράτος…) αλλά έγινε αποδεκτή απ’ το σύνολο σχεδόν των πολιτικών βιτρινών: η απίστευτη χρονοτριβή στην πρώτη δίκη (που θα συνεχιστεί με μια ακόμη ως το εφετείο…) είχε τόσα οφέλη για την «εγκληματική οργάνωση» ώστε μόνο σαν γερή αποζημίωση για παροχή υπηρεσιών μπορεί να θεωρηθεί.

Ποιές είναι αυτές οι υπηρεσίες που κλήθηκαν να παράσχουν τα βοθρολύματα μέσω της κοινοβουλευτικοποίησής τους; Ποιά ήταν η αποστολή τους; Η πρώτη είναι, ίσως, πιο εύκολο να ανιχνευτεί. Χωρίς να σπρωχτεί στο κέντρο της «επίσημης» πολιτικής σκηνής αυτή η συμμορία, μόνο με τις δικές της «οργανωτικές δυνατότητες», θα ήταν αδύνατο να απλωθεί σχεδόν σε όλη τη επικράτεια. Ήταν το «κύρος», η «νομιμοποίηση» και η εξουσία που δίνουν οι γραβάτες στο κοινοβούλιο (σε μια παράδοση 2 αιώνων πολιτικού προσοδισμού), στην αρχή σαν κατάλληλα μοχλευμένη προοπτική (πριν τις εκλογές του Μάη του 2012) και, ύστερα σαν λαϊκό κατόρθωμα και θέληση, που εξασφάλισε ότι μια συμμορία μαχαιροβγαλτών που δεν πέρασε ποτέ τα 100 – 150 μέλη θα εξασφάλιζε σε ιστορικό χρόνο dt παραρτήματα σχεδόν παντού στο ελλαδιστάν!

Γιατί χρειαζόταν, όμως, το «σύστημα Χ» τέτοιου είδους παραρτήματα σχεδόν παντού απ’ τα τέλη του 2011 (μετά το παλατιανό πραξικόπημα κατά του Παπαντρέου του Γ) και μετά; Τα χρειαζόταν σαν εύκολα κινητοποιήσιμα «τάγματα εφόδου» σε οποιοδήποτε ενδεχόμενο διασάλευσης της δημόσιας τάξης μεγάλης κλίμακας. Ήταν η μεγέθυνση στα όρια της επικράτειας της συνταγής της αντι-εξέγερσης που ακολουθήθηκε το 2009 στο κέντρο της Αθήνας: «ανακατάληψη»…

Αυτή η αποστολή επιτεύχθηκε γρήγορα και χωρίς δυσκολία. Φυσικά χάρη στον μικροαστισμό – τον «λαό». Θα πούμε δυο κουβέντες γι’ αυτόν σε μελλοντικό σημείωμα, ωστόσο εδώ χρειάζεται ξανά η ταξική μας έρις. Ορισμένοι βολεύονται να θεωρούν ότι ήταν η κρίση (εμπιστοσύνης προς τα παραδοσιακά κόμματα εξουσίας, πασοκ και νέα δημοκρατία) που έσπρωξε τον «λαό» στην «αντι-πολιτική», και (θεωρούν αυτονόητη την συνέχεια) στον φασιστικό, βοθρολυματικό εξτρεμισμό.

Εκείνο που κουκουλώνουν αυτοί οι σοφοί είναι ότι ήδη απ’ την μεταπολίτευση και μετά, και οπωσδήποτε απ’ τα μέσα της δεκαετίας του 1980 και ύστερα, έχει υπάρξει στα μέρη μας μια συνεχής πολιτική και ιδεολογική παρουσία ενάντια στα κόμματα και το κοινοβούλιο: αυτό που έχει ονομαστεί αναρχία. Αν το μοναδικό κίνητρο των «αγανακτισμένων» μικροαστών ήταν η απογοήτευση απ’ τα κόμματα του κοινοβουλίου τότε η «έξοδός» τους ήταν ήδη υπαρκτή και γνωστή: ζήτω η αναρχία!

Αλλά όχι! Η απογοήτευση οφειλόταν στον σημαντικό περιορισμό των πολιτικών προσόδων… Και, κατά συνέπεια, το ζητούμενο δεν ήταν κάποιου είδους χειραφέτηση απ’ τις δομές του πολιτικού προσοδισμού αλλά, αντίθετα, η αναγέννηση αυτών των δομών, με όσο μεγαλύτερη σκληρότητα ήταν δυνατόν. Και, φυσικά, με όρους βίας της εξουσίας. Η αναρχία που παρά το πλήθος των εκδοχών της είναι σαφέστατα αντικοινοβουλευτική ΔΕΝ θα μπορούσε να είναι ελκυστική σε τέτοιους προσανατολισμούς…

Η απόδειξη των πιο πάνω ισχυρισμών μας βρίσκεται σε ένα φαινόμενο που πολλοί ξέρουν αλλά προσπαθούν να ξεχάσουν. Απ’ την στιγμή που προκηρύχτηκαν οι προώρες εκλογές για τις 25 Γενάρη 2015 (τέλη Δεκέμβρη 2014), επί περίπου 1 μήνα, ένα δίλημμα βασάνιζε πολλές χιλιάδες «αγανακτισμένους»: συριζα ή χρυσή αυγή; συριζα ή χρυσή αυγή;

Το δίλημμα αυτό (πιθανότατα μοναδικό στην επίσημη πολιτική ιστορία του νέου ελληνικού κράτους) είναι αποκαλυπτικό. ΔΕΝ ήταν έκφραση κάποιας «αντιπολιτικής» ούτε η αντανάκλαση του (αναρχικού μεν, κλεμμένου δε) συνθήματος «να καεί, να καεί…»! Είναι σαφέστατα δίλημμα προσδοκίας, επιθυμίας σκλήρυνσης της εξουσίας – προς οποιουσδήποτε «άλλους», όχι «εκτός συνόρων» αλλά και εντός. Το ζητούμενο σ’ εκείνη την ιστορική φάση απ’ αυτές τις πολλές χιλιάδες που εξομολογούνταν ανοικτά τον προβληματισμό τους «συριζα ή χρυσή αυγή;» (και από πολλοί περισσότερους που είχαν απαντήσει στο δίλημμα) ήταν να εκδηλωθεί στην «κορυφή της πολιτικής εξουσίας» εκείνο που οι μικροαστοί φαντασιώνονταν ήδη απ’ το 2011: «να σπάσουν κεφάλια». Και, φυσικά, στην διαδικασία αυτή (διαδικασία “εκκαθάρισης” αναμφίβολα…) να ξανανοίξουν οι πολιτικές πρόσοδοι, όχι βέβαια για όλους! Μόνο για τους «πιστούς» της βίαιης αποκατάστασης / αναγέννησης του πολιτικού προσοδισμού.

Τα βοθρολύματα ταίριαζαν σ’ αυτό το ζητούμενο. Όχι σαν ακροδεξιοί, έτσι απλά. Αν ο ρόλος προοριζόταν για απλά ακροδεξιούς θα τον είχε πάρει ο λα.ο.σ. Είχε ό,τι χρειαζόταν. Ταίριαζαν σαν μαχαιροβγάλτες με κουστούμια! Ήξεραν καλά τι ψήφιζαν οι ντόπιοι μικροαστοί όχι μόνο 2012, αλλά και σ’ όλες τις υπόλοιπες εκλογές ως το καλοκαίρι του 2019. Θα ξέρουν και στις επόμενες εκλογές, αυτές της απλής αναλογικής…

Κι αυτό ήταν ο πρώτος λόγος που (θεωρούμε ιδιαίτερα πιθανό) ότι το αφεντικό, το «σύστημα Χ», άρχισε να «προβληματίζεται» με τους συγκεκριμένους υπαλλήλους του. Η «επιρροή» (και «πολιτική») των βοθρολυμάτων, απ’ το 2012 και μετά, μεγάλωνε καλπάζοντας όσο περισσότερο αποδεικνυόταν πόσο καθάρματα είναι – στους δρόμους, στις πλατείες! Η αύξηση της επιρροής σήμαινε όχι μόνο διαρκή αύξηση των «ποσοστών» τους στις δημοσκοπήσεις (πριν την δολοφονία του Π. Φύσσα είχαν φτάσει στο 15%…) αλλά και «συρροή μελών».

Μόνο που «συρροή μελών» σε ένα υποκοσμιακό κύκλωμα που έχει, πια, την εντελώς δική του κοινοβουλευτική κάλυψη αλλά με τους δρόμους των «κανονικών» πολιτικών προσόδων περιορισμένους (λόγω διεθνούς επιτήρησης), ένα μόνο πράγμα μπορούσε να σημαίνει: όλο και πιο εντεινόμενη ζήτηση για εγκληματικά «μεροκάματα»!

Έτσι, η επιτυχία των βοθρολυμάτων (προς χαρά του «συστήματος Χ») σήμαινε ταυτόχρονα δύο πράγματα: αφενός αύξηση όσων ήταν διατεθειμένοι να τους ψηφίσουν (κάνοντάς τους ακόμα και «αξιωματική αντιπολίτευση»…)· απ’ την άλλη διόγκωση του «κύκλου εγκληματικών εργασιών» απ’ την μεριά τους. Νταβατζιλίκια (κατά κύριο λόγο σε βάρος μεταναστών), «προστασία σπιτιών» (δοκιμασμένη ήδη στον Αγ. Παντελεήμονα…), σωματεμπορία, διακίνηση πλαστών χαρτονομισμάτων… Όμως αυτά δεν ήταν αρκετά. Χρειάζονταν διαρκώς επέκταση των εγκληματικών προσόδων (η παράνομη εκδοχή του πολιτικού προσοδισμού…) Από ένα σημείο και μετά η κοινοβουλευτικοποιημένη υποκοσμιακή συμμορία άρχισε να πέφτει (αναγκαστικά) πάνω στα από χρόνια εδραιωμένα κυκλώματα του οργανωμένου εγκλήματος! Αυτό φάνηκε έντονα στις δυτικές γειτονιές της Αθήνας…

Δύο πλευρές, δύο όψεις υπερ-επέκτασης, που ήταν (εκτιμάμε) εκτός του αρχικού σχεδιασμού! Πριν την δολοφονία του Π. Φύσσα… Τότε που ενόψει της ανάληψης της προεδρίας της ε.ε. (πρώτο εξάμηνο 2014) οι άθλιοι ευρωπαίοι άρχισαν να κουβεντιάζουν μεγαλόφωνα ότι πρέπει να αφαιρεθεί η προεδρία από ένα κράτος που έχει τόσους νεοναζί βουλευτές…

Το μεθύσι της βοθρολυματικής υπερεπέκτασης οδήγησε (και) στην δολοφονία του Π. Φύσσα. Αλλά αυτή η δολοφονία, με τη σειρά της, έγινε η αφορμή των απαραίτητων «παρεμβάσεων» / «διορθώσεων» σε επιμέρους χαρακτηριστικά της αποστολής που είχε ανατεθεί στα βοθρολύματα…

Ο δεύτερος θάνατος του Σαχζάτ Λουκμάν 16

Τετάρτη 21 Οκτώβρη. Υπήρχε όμως μια ακόμα αποστολή – μέσα – στην – αποστολή για τα βοθρολύματα. Η κυριαρχία τους σ’ αυτήν την ζώνη που αρχίζει απ’ τον Πειραιά και φτάνει ως το Πέραμα… Τι είχε (έχει) αυτή η ζώνη ώστε το «σύστημα Χ» να αναθέσει στα βοθρολύματα special δράση; Έχει λιμάνι…

Τα λιμάνια (γενικά, όχι μόνο του Πειραιά), είναι πεδία πολλών και διάφορων εκτός νόμου οικονομικών δραστηριοτήτων… Δεν χρειάζεται, υποθέτουμε, να τις απαριθμήσουμε…

Χρειάζεται όμως να υπενθυμίσουμε κάτι που είναι «γνωστό – άγνωστο». Τα κοντέινερ είναι η μεγαλύτερη τεχνολογική επιτυχία στον τομέα των μεταφορών – και στον τομέα του λαθρεμπορίου. Με κοντέινερ γίνεται παγκόσμια λαθρεμπόριο τεράστιας κλίμακας. Μεταφέρονται τα πάντα, από όπλα και ναρκωτικά μέχρι οτιδήποτε άλλο· ακόμα και άνθρωποι μπορούν να μεταφερθούν, αν είναι κατάλληλα διαρρυθμισμένα. Για να είναι απόλυτα πετυχημένο το λαθρεμπόριο μέσω κοντέινερ χρειάζονται δυο πράγματα. Πρώτον, να μην ελέγχονται (πράγμα που πρακτικά συμβαίνει παντού…) και δεύτερον, να μην υπάρχουν «αδιάκριτα βλέμματα» είτε στην διαχείριση μέσα είτε στις «εξόδους» έξω και γύρω απ’ το όποιο λιμάνι.

Υποθέτουμε βάσιμα ότι κανείς δεν ασχολήθηκε να ψάξει που ήταν (στη Μεσόγειο) η cosco πριν έρθει στον Πειραιά· ούτε το γιατί έφυγε από εκεί που ήταν… Κρίμα! Θα ήταν εξαιρετικά διαφωτιστικό! (Κάποια στιγμή θα εκθέσουμε αυτήν την πραγματικότητα, αν και όχι από εδώ).

Το ζήτημα είναι ότι το λαθρεμπόριο μέσω κοντέινερ δεν θα ήταν απαραίτητο να το κάνει αποκλειστικά η cosco. Αυτή είχε (και έφερε μαζί της) τις συνεργασίες της· όμως και άλλοι ενδιαφερόμενοι θα μπορούσαν να αξιοποιήσουν τις δυνατότητες. Τελικά είναι λογικό απ’ την άποψη αυτών των κλάδων του οργανωμένου εγκλήματος: για την αξιοποίηση ενός μεγάλου λιμανιού κοντέινερ ολόκληρη η γύρω περιοχή θα έπρεπε να «καθαρίσει». Από τι; Πρώτα και κύρια από κουκουέδες και την ηθική τους· και, ύστερα, από τα όποια αναρχοαυτόνομα στοιχεία… Ποιός θα αναλάμβανε να «ανακαταλάβει» αυτές τις περιοχές αν όχι τα κοινοβουλευτικοποιημένα βοθρολύματα;

Προφανώς δεν θα προκαλούσε έκπληξη ότι την cosco (και μαζί της ένα μεγάλο κέντρο διακίνησης κοντέινερ) έφεραν στον Πειραιά οι εφοπλιστές… Το νο 1 εθνικό κεφάλαιο. Κάποια σοβαρά υλικά οφέλη θα είχαν απ’ την συγκεκριμένη μετακόμιση αυτής της μεγάλης κινεζικής επιχείρησης… Και, κατά συνέπεια, θα έπρεπε να εγγυηθούν σ’ αυτήν (και να εξασφαλίσουν στις δουλειές τους) την «εύρυθμη λειτουργία»…

Σ’ αυτή τη ζώνη τα βοθρολύματα έκαναν τα πιο συστηματικά εγκλήματά τους. Αυτή η ζώνη αποικιοποιήθηκε (ή έγινε αυτή η προσπάθεια) πιο βίαια από οποιοδήποτε άλλο μέρος της επικράτειας. Απ’ τους οργανωμένους του ολυμπιακού ως την επίθεση στους μετανάστες αλιεργάτες· απ’ την ενέδρα στο παμε ως την δολοφονία του Φύσσα· απ’ τον ρόλο του αρχιασφαλίτη της Νίκαιας ως τις επιθέσεις σε αντιεξουσιαστικά στέκια· απ’ το στήσιμο «κίτρινου» σωματείου στη ναυπηγοεπιστευαστική μέχρι τις προοπτικές του εργοστασίου λιπασμάτων στη Δραπετσώνα αλλά του Θριάσιου· από τον αρχιτράγο Πειραιά μέχρι δεν ξέρουμε τι άλλο: η πυκνότητα της δράσης των κοινοβουλευτικοποιημένων βοθρολυμάτων σ’ αυτήν την γύρω απ’ το λιμάνι (είτε άμεσα, γεωγραφικά, είτε έμμεσα, εργατικά…) περιοχή δεν θα έπρεπε να θεωρηθεί συμπτωματική, τυχαία. Δίπλα στη γενική διασπορά εφεδρικών «ταγμάτων εφόδου» στην επικράτεια, η αποστολή – μέσα – στην – αποστολή που τους είχε ανατεθεί από το «σύστημα Χ» είχε ένα συγκεκριμένο και σαφές κέντρο βάρους.

Απορεί κανείς που βασικοί και εξ’ αρχής χρηματοδότες των βοθρολυμάτων ήταν εφοπλιστές και όχι, ας πούμε, εξαγωγείς βερυκόκκων ή εισαγωγείς αυτοκινήτων; Δεν θα έπρεπε.

Η σύντομη, περιληπτική και ασυνεχής περιγραφή εκείνου που θα λέγαμε ο πιο πρόσφατος κύκλος παρακρατικής δράσης στην ελλάδα, που ξεκίνησε στις 5 Μάη του 2010 («marfin»…) δεν είναι σίγουρο ότι τελειώνει με την (σχετική) καταδίκη των βοθρολυμάτων.

Εν τω μεταξύ πέρα απ’ τα υπόλοιπα που θα βρούμε μπροστά μας τους καιρούς που έρχονται, χρωστάμε (σε επόμενη συνέχεια) την γνώμη μας για τον «λαό». Για τους μικροαστούς που στήριξαν (και στηρίζουν ακόμα…) την διόγκωση και την πολιτική νομιμοποίηση μιας τέτοιας συμμορίας.

(συνεχίζεται)

Ο δεύτερος θάνατος του Σαχζάτ Λουκμάν 13

Κυριακή 18 Οκτώβρη. Την ύπαρξη σχεδιασμού (και συναλλαγής) στην κυβερνητική «αδελφοποίηση» του συριζα και των ανελλ (και μάλιστα δύο και τρία χρόνια πριν καν θεωρηθεί απαραίτητη…) θα μπορούσε να γίνει δεκτή από αρκετούς· αν και χωρίς την δική μας εξήγηση. Υπάρχουν όμως αποδείξεις σχεδιασμού για την «μεταμόρφωση» των βορθολυμάτων από μια υποκοσμιακή συμμορία σε κοινοβουλευτικό κόμμα plus υποκοσμιακή συμμορία;

Έχουμε ήδη αναφερθεί στη διακριτική μεν αλλά συντεταγμένη «αποχώρηση» του ακροδεξιού λα.ο.σ. απ’ την πολιτική σκηνή, για να ανοίξει ο δρόμος και ο χώρος για τις ψήφους του λαού υπέρ των βοθρολυμάτων. Μιας και δεν υπάρχει άλλη εξήγηση για το χαρακίρι του συγκεκριμένου κόμματος, η δική μας εξήγηση (: ότι διατάχτηκε να αυτοκτονήσει) είναι η μόνη διαθέσιμη.

Υπάρχει όμως και μια ακόμα απόδειξη που είναι γνωστή στους πάντες: η διάρκεια της δίκης! Επιστρατεύτηκαν διάφορες πιθανές και απίθανες «εξηγήσεις» γι’ αυτό: απ’ το ότι δεν υπήρχε αίθουσα στον Κορυδαλλό (;) μέχρι ότι οι κατηγορούμενοι και οι υποθέσεις ήταν πολλά· απ’ την πολύμηνη απεργία των δικηγόρων το πρώτο μισό του 2016 ως … δεν ξέρουμε τι άλλο. Όμως αυτά είναι «προφάσεις εν αμαρτίαις». Και είναι χρήσιμη μια σύγκριση με μια άλλη μεγάλη δίκη που είχε (από τυπική, νομική άποψη) τα ίδια χαρακτηριστικά: πολλούς κατηγορούμενους, πολύ περισσότερες υποθέσεις, εκτεινόμενες μάλιστα σε βάθος δύο δεκαετιών. Εννοούμε την δίκη της 17 Νοέμβρη.

Εκείνη η δίκη (σε πρώτο βαθμό) άρχισε στις 3 Μάρτη του 2003 και τέλειωσε στις 17 Δεκέμβρη της ίδιας χρονιάς. Αν υπολογίσουμε ότι το δικαστήριο συνεδρίαζε καθημερινά (άρα 22 συνεδριάσεις κάθε μήνα), οι 8,5 μήνες (αφαιρείται ο Αύγουστος) που κράτησε σημαίνουν 187 συνεδριάσεις. Η δίκη των βοθρολυμάτων (ως τις 7 Οκτώβρη 2020) κράτησε 434 συνεδριάσεις (αφαιρούμε τις 20 που δεν έγιναν λόγω απεργίας δικηγόρων). Αν το δικαστήριο συνεδρίαζε καθημερινά θα χρειάζονταν λιγότερο από 20 μήνες, δηλαδή κάτι λιγότερο από 2 χρόνια – όχι 5,5. Με δεδομένο ότι ξεκίνησε στις 20 Απρίλη του 2015 θα έπρεπε να τελειώσει στις αρχές του 2017. Αλλά το συγκεκριμένο δικαστήριο ΔΕΝ συνεδρίαζε κάθε μέρα – η δίκη προχωρούσε πιο αργά κι απ’ το replay…

Για παράδειγμα, απ’ τις 20 Απρίλη του 2015 ως τις 14 Σεπτέμβρη της ίδιας χρονιάς (σε 4 τουλάχιστον μήνες δικαστικού έργου) έγιναν όλες κι όλες 16 συνεδριάσεις… Οι καταθέσεις για την δολοφονία του Π. Φύσσα κράτησαν σχεδόν έναν χρόνο: απ’ τις 29 Σεπτέμβρη του 2015 ως και τις 8 Σεπτέμβρη του 2016… Αν μελετήσει κανείς το αναλυτικό ημερολόγιο αυτής της δίκης θα διαπιστώσει ότι υπήρξαν κάμποσες περιπτώσεις που ανάμεσα σε δύο διαδοχικές συνεδριάσεις μεσολαβούσαν ακόμα και 2 εβδομάδες…

Γιατί η δημοκρατία, που ήταν ξεκάθαρο ότι θα νικούσε, πετούσε με τέτοια συστηματικότητα την μπάλα έξω απ’ το γήπεδο; Γιατί κούτσαινε συνέχεια; Ούτε η έλλειψη αίθουσας θα μπορούσε να θεωρηθεί σοβαρή εξήγηση για την τέτοιου είδους χρονοτριβή ούτε η απεργία των δικηγόρων (σε δίκες τέτοιας σημασίας οι δικηγορικοί σύλλογοι δίνουν ειδική άδεια στα μέλη τους – αν τους ζητηθεί… Και στη διάρκεια της δίκης της 17Ν είχαν κάνει οι δικηγορικοί σύλλογοι απεργίες, αλλά οι σχετικοί με την συγκεκριμένη δίκη έπαιρναν αυτήν την ειδική άδεια…). Η εξήγηση είναι απλή και συγκεκριμένη: οι δικαστές που δίκαζαν τα βοθρολύματα ΔΕΝ απασχολούνταν αποκλειστικά μ’ αυτήν την υπόθεση. Έκαναν, παράλληλα, και πολλές άλλες δίκες, άσχετες. Η δίκη των βοθρολυμάτων δεν ήταν, όπως εκείνη της 17ης Νοέμβρη, μια δίκη πλήρους απασχόλησης για δικαστές και δικηγόρους. Ήταν part time

Γιατί αυτό; Επειδή, απλά, ο πολιτικός υπεύθυνος της δικαιοσύνης, δηλαδή οι υπουργοί της (τρεις διαδοχικά επί φαιορόζ γκουβέρνου: Παρασκευόπουλος, Κοντονής, Καλογήρου) δεν εξέδωσαν την απαραίτητη διαταγή για να απαλλαγούν οι δικαστές απ’ τις υπόλοιπες υποχρεώσεις τους και να ασχοληθούν αποκλειστικά με την δίκη των βοθρολυμάτων – κάτι που είχε γίνει στην περίπτωση της 17Ν.

Με δυο λόγια αυτή η χωρίς προηγούμενο καθυστέρηση ήταν κεντρική απόφαση και επιλογή. Θα τολμούσαμε να πούμε όχι μόνο των φαιορόζ, που κυβερνούσαν ως τα μέσα του 2019 και ήταν οι κυρίως αυτουργοί. Η συναίνεση σ’ αυτό το δικαστικό long play είχε μια σιωπηλή σχεδόν διακομματική προέλευση. Η ασταμάτητη μηχανή δεν θυμάται ποτέ να εκδηλώθηκε δημόσια, συστηματικά, με διάρκεια και αυστηρότητα η απαίτηση να εκδοθεί η σχετική (υπουργική) απόφαση και να γίνει η δίκη κανονικά.

(φωτογραφία. Φιλότιμη η προσπάθεια… αλλά κάπως ανορθόγραφη…)

Ο δεύτερος θάνατος του Σαχζάτ Λουκμάν 14

Κυριακή 18 Οκτώβρη. Τι σημαίνει άραγε αυτή η παρατεταμένη καθυστέρηση στη … νίκη της δημοκρατίας; Μήπως αργόσυρτο άγχος των βορθολυμάτων για την τύχη τους, κάτι σαν το κινέζικο βασανιστήριο της σταγόνας; Όχι δα! Σημαίνει, κατ΄αρχήν, λεφτά!!

Τα δύσκολα «μεροκάματα» των ελλήνων εκπροσώπων του λαού πληρώνονται με πάνω από 4.000 ευρώ τον μήνα· οι της επαρχίας μπορεί να παντελονιάζουν 5.000. (Μήπως είναι περισσότερα;) Μια καταδικαστική απόφαση σε βάρος των βοθρολυμάτων στις αρχές του 2017 θα τους στερούσε 30 τέτοια μηνιάτικα (ως τις εκλογές του καλοκαιριού του 2019) – είναι 120 με 150 χιλιάρικα για τον καθένα ή κάνουμε λάθος; Για να βγάλουν 4 και 5 χιλιάρικα τον χρόνο κάποιοι εργάτες και εργάτριες (όχι λίγοι) σκοτώνονται. Αλλά η εγκληματική οργάνωση ήταν επαγγελματική, και τα πρωτοκλασσάτα μέλη της καθάριζαν «λευκά» αυτό το ποσό κάθε μήνα· χώρια τα «μαύρα»…. Δεν θα ήταν λογικό το συμπέρασμα ότι η ελληνική δημοκρατία που την πλήρωνε τόσο καιρό αυτήν την εγκληματική οργάνωση, μαζί και τα (πολιτικά) της ένσημα, ήταν το αφεντικό της; (Όχι θα πουν οι φίλοι αυτής της δημοκρατίας… Ήταν ο λαός που το επέβαλε.. Σωστά… Ο έξυπνος, όμορφος και αλάνθαστος ελληνικός λαός…)

Δεν τελειώνει εκεί η αποζημίωση της (νικηφόρας) δημοκρατίας προς τα βορθολύματα… Ανάλογα με τα χρόνια της θητείας τους, εδώ και πάνω από 1 χρόνο παίρνουν βουλευτική σύνταξη. Η μικρότερη είναι 1,5 χιλιάρικο… (Για να μην προλάβει να σκεφτεί κάποιος «μα τους έκοψαν τα λεφτά», αυτό αφορούσε αναστολή ΜΟΝΟ της κρατικής χρηματοδότησης στο «κόμμα» / συμμορία που στερήθηκε, κατ’ αυτόν τον τρόπο, 8,3 εκατομύρια ευρώ. Μέχρι τότε το κράτος είχε συνεισφέρει στην ανάγκες των βοθρολυμάτων σαν «κόμματος» 1,7 εκατομύρια – επειδή κανείς «δεν γνώριζε» τι και πως…)

Πρέπει να προστεθούν σ’ αυτήν την υπερ-ευνοϊκή μεταχείριση (πρωτοφανή για οργανωμένους εγκληματίες!) τέσσερεις ακόμα παροχές. Πρώτον, η τόσο μεγάλη καθυστέρηση οδήγησε στην παραγραφή διάφορων αδικημάτων, και ίσως παραγραφούν και άλλα (πλημμελήματα) μέχρι να ολοκληρωθεί κάποτε το εφετείο. Δεύτερον, εν τω μεταξύ υιοθετήθηκαν οι αλλαγές στον ποινικό κώδικα και, πια, (άσχετα απ’ τις προθέσεις των σχεδιαστών τους) τα βοθρολύματα έχουν να διαλέξουν τις πιο ευνοϊκές ρυθμίσεις που προβλέπονται απ’ τον καθένα· κι αυτό επειδή η δίκη τους άρχισε με τον παλιό και τέλειωσε με τον καινούργιο. Τρίτον τις έξτρα (επί σχεδόν 3 χρόνια) προσόδους, σε χρήμα ή σε είδος, που μπορεί να προσποριστεί ο καθένας που είναι βουλευτής του ελληνικού κοινοβουλίου. Και τέταρτον την εξασφάλιση ικανού χρονικού διαστήματος απ’ την δολοφονία του Π. Φύσσα και μετά ώστε να μπορούν (τα μέλη της συμμορίας) να επικαλεστούν σαν ελαφρυντικό τον «έντιμο βίο» έκτοτε, την «ειλικρινή μεταμέλεια», και τα λοιπά. Το ότι το πρωτόδικο δικαστήριο δεν το δέχτηκε αυτό το ελαφρυντικό δεν σημαίνει κάτι – ήταν αναμενόμενο. Το εφετείο όμως θα το δεχτεί… (Και να το θυμάστε…)

Θεωρεί κανείς πως αυτός ο θρίαμβος της γενναιοδωρίας υπέρ των βοθρολυμάτων προέκυψε κατά λάθος, από απροσεξία, από αμέλεια; Εμείς εδώ όχι. Υποστηρίζουμε ότι αυτή η υπερ-ευνοϊκή μεταχείριση ήταν αποτέλεσμα συναλλαγής (όχι απ’ την μεριά των ροζ και των φαιών, αλλά απ’ την μεριά του «συστήματος Χ» που είναι σαφώς ανώτερο απ’ τις πολιτικές βιτρίνες των τελευταίων 2 δεκαετιών)… Με στόχο; Να κρατήσουν το στόμα τους κλειστό; Να ολοκληρώσουν δουλειές που είχαν αναλάβει και δεν είχαν μαχαιρώματα (σε κάθε περίπτωση όχι «φανερά»); Κάτι άλλο; Η ασταμάτητη μηχανή παραδέχεται ότι τείνει σίγουρα προς την πρώτη απάντηση, όμως δεν μπορεί να αποκλείσει και οτιδήποτε άλλο.

Σε κάθε περίπτωση: αν αυτά τα μάθαινε κάποιος για μια δίκη βοθρολυμάτων / δολοφόνων / βουλευτών ενός κράτους κάπου στην πλανήτη α) θα συμπέραινε ότι αυτό το κράτος είναι κατά πάσα πιθανότητα η κολομβία, και β) ότι σίγουρα υπάρχουν εκεί βρώμικα «αόρατα χέρια» που διαχειρίζονται και φροντίζουν τις βασικές επιλογές της εξουσίας. Θα θεωρούσε, τέλος, πως ακόμα κι αν καταδικαστούν τέτοιου είδους κατηγορούμενοι σ’ αυτό το μακρινό, μαφιόζικο κράτος, θα είναι για ξεκάρφωμα ή, το χειρότερο, επειδή «κάτι πρέπει να δείξουμε ότι κάνουμε».

Εδώ όμως, πρωτοτυπώντας πέρα από κάθε λογική, εκατοντάδες χιλιάδες υπήκοοι (και όχι μόνο εκείνοι / εκείνες που συγκεντρώθηκαν έξω απ’ τα δικαστήρια στις 7 Οκτώβρη) αγαθών προθέσεων πανηγύρισαν για την «νίκη της δικαιοσύνης»… Ίσως και για τη «νίκη της δημοκρατίας»…

Είναι ο.κ. οι αγαθές προθέσεις; Πατάνε καλά;

(συνεχίζεται)

Ο δεύτερος θάνατος του Σαχζάτ Λουκμάν 11…

Τετάρτη 14 Οκτώβρη. Καταλήγαμε χτες:

…Γι’ αυτό, πέρα από μια περίοδο «διόγκωσης» της εκλογικής επιρροής του συνασπισμού, θα έπρεπε να υπάρξει παράλληλα και η διαμόρφωση των όρων «περιορισμού» του. Σε δύο επίπεδα: τόσο στο κυβερνητικό / κοινοβουλευτικό, όσο και στο πεζοδρόμιο. Ας το πούμε χωροτακτικά: μια «εσωτερική» φρουρά για τα πιθανά ολισθήματα της κυβερνοαριστεράς· και μια ικανή «εξωτερική» φρουρά για τις πιθανές εκτοξεύσεις των ιστορικών (ή όχι…) φίλων της…

Υποψιάζεθε μήπως ότι πλησιάζουμε το Α και το Δ απ’ τα πιο πάνω ερωτήματα;

Τα ερωτήματα αφορούν τα βοθρολύματα· όμως για να απαντηθούν χρειάζεται όλος ο ορίζοντας. Θα τρέξουμε λίγο χρονικά, αλλά δεν θα φύγουμε απ’ το θέμα: είναι ο ορίζοντας που δείχνει (υποστηρίζουμε…) πολύ καθαρά το «πως» και «γιατί» της χρησιμότητας των βοθρολυμάτων.

Γράφαμε, λοιπόν, πως ήταν συστημική ανάγκη (με τον τρόπο που την καταλάβαινε ένα κάποιο κέντρο εξουσίας, ας το ονομάσουμε έτσι, σχηματικά, «σύστημα Χ» – θα επανέλθουμε) μια «εσωτερική» φρουρά στο κυβερνητικό / κοινοβουλευτικό επίπεδο, στο βαθμό που θα κρινόταν απαραίτητη μια κυβέρνηση «πασοκ Β» φτιαγμένη από υλικά «μαζεμένα στο πόδι».

(φωτογραφία: 4 ημέρες πριν…)

Στις 25 Γενάρη του 2015 έφτασε η στιγμή που οι ειδικοί της δημαγωγίας πούλησαν σαν την «ώρα της αριστέρας». Αλλά ο συριζα είναι κερδίσει μόνο 149 έδρες, δύο μόνο λιγότερες απ’ όσες θα του χρειάζονταν για να σχηματίσει «αυτοδύναμη κυβέρνηση». Το ρολόι είχε σταματήσει ακριβώς λίγο πριν βγει ο κούκος· η “ώρα” ήταν “παρά κάτι”… Μια μόλις μέρα μετά, στις 26 Γενάρη, ανακοινωνόταν η από πρώτη ματιά πιο ετερόκλητη κυβερνητική συμφωνία που έχει υπάρξει στην ελληνική μεταπολεμική ιστορία: το κόμμα της Κουμουνδούρου με τους «αν.ελ.» του ψεκασμένου…

Αυτά τα πράγματα δεν γίνονται έτσι αν οι δράστες δεν είναι παρακρατικοί… Κανονικά ο πρόεδρος της δημοκρατίας πρέπει να δώσει εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στο πρώτο κόμμα, αυτό να κάνει διερευνητικές επαφές με άλλα, και σε τρεις ημέρες να ανακοινώσει στον πρόεδρο αν έχει βρει συνεταίρους ή όχι. (Αν όχι, η εντολή πάει στο δεύτερο κόμμα). Στην go back ms Merkel γερμανία ο σχηματισμός κυβέρνησης συνασπισμού παίρνει εβδομάδες. Υπογράφεται αναλυτική συμφωνία, κάτι σαν συμβόλαιο, που περιλαμβάνει με λεπτομέρειες τις κυβερνητικές ενέργειες που θα κάνει ο συνασπισμός. Κι αν τυχαίνει να είναι συμβαλλόμενοι είτε οι σοσιαλδημοκράτες είτε οι πράσινοι, το συμβόλαιο μπαίνει στην έγκριση (ή στην απόρριψη) ενός έκτακτου συνεδρίου του αντίστοιχου κόμματος. Με άλλα λόγια σε τέτοια μέρη όπως η γερμανία οι εκλογείς ξέρουν έγκαιρα ποιο είναι το ακριβές περιεχόμενο της συμφωνίας για την συγκρότηση κυβέρνησης συνεργασίας.

Στο μέρος που καμαρώνει ότι «έδωσε τα φώτα της δημοκρατίας στον κόσμο» (…) αυτά είναι πολυτέλειες. Ο τενεκεδένιος αγκάλιασε τον ψεκασμένο και τούμπαλιν, λίγες ώρες μετά τα αποτελέσματα, στις 26 Γενάρη, κι αυτό ήταν όλο κι όλο που έπρεπε να ξέρει το πόπολο… Αγάπη, μόνο αγάπη!

(φωτογραφία πάνω: Το “συριζαϊκό” tvxs στα τέλη Μάρτη του 2013…

κάτω: μέσα Νοέμβρη 2013…)

Είχε αποφασιστεί πολύ πριν τις εκλογές αυτή η κυβερνοσυνεργασία; Ασφαλώς. Κι αυτό δεν ήταν κρυφό (φωτογραφίες επάνω) προς δόξα της «αριστεροσύνης» των μελών και των ψηφοφόρων του συριζα…. Ποιός είχε κάνει το προξενιό; Ποιός είχε «εξασφαλίσει» μια (τουλάχιστον) κυβερνητική θητεία στον τενεκεδένιο Τσίπρα και στον κύκλο του υπό τον απαράβατο όρο να «φυλάσσεται» από έναν ακροδεξιό συνεταίρο; Κανείς δεν απασχολήθηκε στα σοβαρά να απαντήσει. Κάποιοι επειδή ήξεραν: το «σύστημα Χ». Οι υπόλοιποι επειδή δεν τόλμησαν: ήταν πολιτικά τόσο δειλοί ώστε θα τρόμαζαν μόνο με την ερώτηση!

Το 2013 το «συνοικέσιο» ήταν ήδη γνωστό – στην πραγματικότητα κουβεντιαζόταν ήδη απ’ την άνοιξη του 2012. Υπήρχε, όμως, ένα μικρό προβληματάκι, που κανέναν (απ’ όσο ξέρουμε) δεν απασχόλησε. Για να συμφωνεί κάποιος ενδιαφερόμενος απ’ το 2013 σε μια συγκεκριμένη «κυβέρνηση συνασπισμού» μετά από χρόνια πρέπει να ξέρει ΗΔΗ ότι ΤΟΤΕ δεν θα αποκτήσει κοινοβουλευτική αυτοδυναμία! Πώς θα ήταν ποτέ δυνατόν ένα κόμμα που θέλει να είναι “κόμμα εξουσίας” να αρνείται την προοπτική της αυτοδυναμίας του; Πώς θα ήταν ποτέ δυνατόν ένα «κόμμα εξουσίας» να «ξέρει» (χρόνια πριν) ότι δεν θα φτάσει τουλάχιστον στο μαγικό 151; Κι ακόμα: πώς θα ήταν ποτέ δυνατόν ένα «κόμμα εξουσίας» να παραιτηθεί απ’ το βασικότερο ίσως όπλο του σε οποιαδήποτε προοπτική «κυβερνητικής συνεργασίας», το εκλογικό του αποτέλεσμα δηλαδή, και την δυνατότητά του μετά τις εκλογές να βρει άλλον κυβερνητικό εταίρο ή/και, κατά συνέπεια, να διαπραγματευτεί με τους όποιους μνηστήρες από θέση (πολιτικής) ισχύος;

Το προξενιό, ο αρραβώνας, το νταραβέρι είχε γίνει – προφανέστατα – στα ερείπια του πασοκ Α και, κυρίως, του Παπαντρέου του Γ… αλλά φαίνεται πως είχε και μια μάλλον παράξενη «τεχνική» βαλβίδα ασφαλείας: ό,τι και να ψήφιζε ο κυρίαρχος λαός το κόμμα της Κουμουνδούρου θα έπαιρνε την πρωτιά δίνοντας φτερά στα πιο τρελά εξουσιαστικά όνειρα του, αλλά ΔΕΝ θα πετύχαινε κοινοβουλευτική αυτοδυναμία – έτσι ώστε να υπάρχει ανάγκη εταίρου, που ήταν δεδομένος τόσο ως προς τα χαρακτηριστικά του όσο και ως προς την αποστολή του. Ο «νυμφίος» επρόκειτο να έχει γίνει τέτοιος όντας λίγο χαμηλότερος απ’ τον πήχυ – κάποιοι, κάπως, θα το φρόντιζαν… Εν μέσω της νυχτός…

Είναι μάλλον άβολο το γεγονός ότι η αναρχοαυτόνομη ασταμάτητη μηχανή αναγκάζεται να υποδείξει (διακινδυνεύοντας άλλον ένα γύρο κατηγοριών για «συνωμοσιολογία»…) την πιθανότητα (κομψά το λέμε..) το ματς των πρώτων εκλογών του 2015 να ήταν στημένο… Αλλά κανείς δεν βρέθηκε να απαντήσει στο ερώτημα πώς γίνεται ένα προξενιό χρόνια πριν υπάρξει ο κατάλληλος γαμπρός (με την έννοια της μη κοινοβουλευτικής αυτοδυναμίας) αν δεν είναι εξασφαλισμένο ότι τέτοιος θα είναι όταν έρθει η ώρα του…

Ούτε καν υπήρξε τέτοιο ερώτημα…

(φωτογραφία: Θα περίμενε κανείς ότι πρόκειται για εξώφυλλο της «αυγής» αν όχι της «πράβντα»… Αλλά όχι. Είναι των καθεστωτικών, βαθυκρατικών «νέων», στις 26 Γενάρη 2015. Προσέξτε το περιεχόμενο της στήλης στα δεξιά:

Η μεγάλη – ιστορικών διαστάσεων – νίκη του Αλέξη Τσίπρα δημιουργεί ασφαλώς μια σημαντική ευκαιρία για την Αριστερά: όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε ολόκληρη τη Ευρώπη.

Είναι το πρώτο εκλογικό «όχι» στις πολιτικές των Μνημονίων – και βεβαίως το πρώτο πολιτικό «ναι» στην προσπάθεια για μια εναλλακτική οικονομική πολιτική, που δεν θα οδηγεί τους λαούς στη μιζέρια, στο όνομα της δημοσιονομικής σταθερότητας. Ουδείς μπορεί βεβαίως να υποστηρίξει ότι ο δρόμος θα είναι εύκολος. Ουδείς μπορεί να αγνοήσει τους δεδομένους συσχετισμούς στην ευρωπαϊκή πυραμίδα.

Όμως η νίκη Τσίπρα συμπίπτει και με μεγάλες αλλαγές στην ευρωπαϊκή οικονομική πολιτική – όπως φάνηκε απ’ τις ανακοινώσεις Ντράγκι. Η Ελλάδα μπορεί τώρα να ελπίζει ότι θα καβαλήσει το κύμα!

Τα ψώνια θα έλεγαν (πάμπολλα στα μέρη μας) ότι η «εκθαμβωτική νίκη μας ανάγκασε ακόμα και τα καθεστωτικά μήντια να μας υμνούν!» Μόνο που δεν υπήρχε κανένα θάμβος! Αντίθετα, 1,5 χρόνια μετά την δολοφονία του Π. Φύσσα, επιβεβαιωνόταν ότι σε συνθήκες κρίσης ο «αριστερός» και ο «δεξιός» εθνικισμός παρέα είναι «εγγυητές του πολιτεύματος», έστω και με ανορθόδοξους τρόπους όπου χρειάζεται.

Αυτό στα σαλόνια. Γιατί στα αλώνια υπήρχαν δοκισμένοι άλλοι εγγυητές.

Γιατί να μην εκφράζει την ευχαρίστησή της η καθεστωτική δημαγωγία;)

 

Ο δεύτερος θάνατος του Σαχζάτ Λουκμάν 12…

Τετάρτη 14 Οκτώβρη. Η ύπαρξη ενός συγκεκριμένου και έγκαιρου σχεδιασμού για την κατασκευή της “εσωτερικής” ακροδεξιάς κοινοβουλευτικής / κυβερνητικής φρουράς στο ενδεχόμενο (ή στη βεβαιότητα) κυβερνητικών καθηκόντων από ένα “ανεμομαζώματα” πασοκ Β θεωρούμε ότι αποδεικνύεται. Λογικά. Συνεπάγεται αυτό ότι αποδεικνύεται “αυτόματα” και το δεύτερο σκέλος της άποψής μας, δηλαδή ο συγκεκριμένος σχεδιασμός για την ύπαρξη μιάς “εξωτερικής” ακροδεξιάς φρουράς, του πεζοδρομίου; Η καθεστωτική λειτουργικότητα των αν.ελ. αποδεικνύει την λειτουργικότητα των βοθρολυμάτων;

Κατ’ αρχήν, τίμια σκεπτόμενος κάποιος, θα έπρεπε να απαντήσει “όχι υποχρεωτικά”. Όμως θα πρέπει να αναγνωριστεί πως όποιοι κι αν στελεχώνουν το “σύστημα Χ” αν μπορούσαν να συλλάβουν σαν “ιστορική αναγκαιότητα διεύθυνσης” το υβρίδιο των φαιορόζ· κι αν είχαν τις “άκρες” για να το μεθοδεύσουν, δεν θα παράλειπαν να ασχοληθούν και με την “τύχη” του πεζοδρομίου! (Ειδικά αν είχαν το know how της άμεσης και έμμεσης δημόσιας τάξης απ’ την εξέγερση της “άγριας νεολαίας” στο ελλαδιστάν, απ’ το 1984 και μετά…)

Αν, λοιπόν, ένας Μαρκογιαννάκης ανέθεσε μια σχετικά περιορισμένη εργολαβία «μαύρης» ( δηλαδή: εκτός νόμου) δημόσιας τάξης στα βοθρολύματα το 2009· κι αν αυτή η εργολαβία αποδείχθηκε εκλογικά αξιοποιήσιμη (στις δημοτικές εκλογές του 2010 στην Αθήνα…), τι θα έπρεπε να σκεφτεί και να πράξει το «σύστημα Χ» το 2011 για ένα κόλπο πανελλαδικής εμβέλειας και πολύ μεγαλύτερης σημασίας;

Το να αναθέσουν την ίδια αποστολή (: της αντιμετώπισης των όποιων «εξωκοινοβουλευτικών στοιχείων» που θα φαντάζονταν πως μια «πρώτη φορά αριστερά» είναι η μεγάλη ευκαιρία τους…) στις βοθρολυματικές συμμορίες, σε εθνική κλίμακα, θα ήταν βλακώδες. Πρώτον, επειδή με βάση τα μέχρι τότε συμμορίτικα μεγέθη τους τα βοθρολύματα θα ήταν αδύνατο να τα καταφέρουν! Και δεύτερον, επειδή σε οποιαδήποτε αναμέτρηση μεταξύ «εξωκοινοβουλευτικών» της άκρας αριστεράς (με την ευρεία έννοια, συμπεριλαμβάνονται και οι αναρχικοί) και της άκρας δεξιάς οι πρώτοι θα είχαν πάντα τρία πολιτικά πλεονεκτήματα: την δική τους πολιτική ιστορία και προφίλ· την γενική πολιτική ιστορία του ελλαδιστάν (εμφύλιος, χούντα)· και την «πρώτη φορά αριστερά» κυβέρνηση. Που θα ήταν διαρκώς εκτεθειμένη αν έμενε αυστηρά ουδέτερη.

Συνεπώς (έτσι εκτιμάμε ότι πήγε η σκέψη του «συστήματος Χ»…) ενόσω οι μαχαιροβγάλτες ήταν απόλυτα απαραίτητοι σαν τέτοιοι, θα έπρεπε να ενισχυθούν με δύο τρόπους. Πρώτον, νομιμοποιούμενοι, με την «ψήφο του λαού», σαν πολιτικό κόμμα με κοινοβουλευτική εκπροσώπηση. Και δεύτερον, αξιοποιώντας το πρώτο, αυξάνοντας κατά πολύ το συμμορίτικο μέγεθός τους, έτσι ώστε να είναι παρόντες (τα βοθρολύματα) σε πολλά σημεία της επικράτειας.

Υπάρχουν αποδείξεις ότι έτσι σκέφτηκε το «σύστημα Χ» όταν έδωσε εντολή στο λα.ο.σ. να κάνει στην άκρη ανοίγοντας τον δρόμο για την κοινοβουλευτικοποίηση των βοθρολυμάτων; Αν με την λέξη «αποδείξεις» ψάχνει κανείς έγγραφα με σφραγίδες ή αποδείξεις τραπεζικών λογαριασμών, όχι, δεν έχουμε τέτοιες! Όμως συνέβη το εξής. Ενώ διατυπώθηκε σαν υπόθεση η πρόβλεψη ότι η κοινοβουλευτικοποίηση των βοθρολυμάτων (θα) σημάνει την αποστρατεία τους απ’ το πεζοδρόμιο, τυπικά τουλάχιστον, ένα είδος «ξεπλύματος» για το παρελθόν τους δηλαδή, έγινε το ακριβώς αντίθετο! Απ’ την στιγμή που εγκαταστάθηκαν στο κοινοβούλιο τα βοθρολύματα έκαναν πολύ πιο έντονη και πυκνή την παρακρατική, δολοφονική τους δράση!

Την πρόβλεψη του «ξεπλύματος» την διατύπωσε (και) το κκε. Λογικά θα έπρεπε να είναι σωστή. Αλλά δεν ήταν. Έτσι ώστε ακόμα πιο λογικά θα έπρεπε να συμπεράνει κανείς ότι η κοινοβουλευτικοποίηση των βοθρολυμάτων και ο παροξυσμός της βίας τους στο πεζοδρόμιο ήταν εξαρχής σχεδιασμένα σαν συγκοινωνούντα δοχεία· ότι το πρώτο ήταν ο κρίσιμος όρος του δεύτερου· ότι όταν επιχειρούσαν να πάρουν τον έλεγχο των νοτίων προαστίων δια της βίας (για παράδειγμα…) δεν κινούνταν «εκτός γραμμής»· και ότι αν το «επίσημο κράτος» έκανε τα στραβά μάτια στο δεύτερο δεν ήταν επειδή είχε θαμπωθεί απ’ την λάμψη του πρώτου, αλλά επειδή αυτό ακριβώς έπρεπε να κάνει!

Όχι μόνο (τα πιο πάνω) δεν μας φαίνονται «τραβηγμένες υποθέσεις» αλλά κρίνουμε πως έτσι θα έπρεπε να σκεφτούν παρακρατικοί / βαθυκρατικοί μηχανισμοί που στις 5 Μάη του 2010 προώθησαν «δολοφονικά υποκείμενα» για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντά τους! Είναι γεγονός ότι σαν πρωθυπουργός ο Παπαντρέου ο Γ δεν αναφώνησε μετά τις δολοφονίες στη Marfin το ίδιο που είχε αναφωνήσει, ευρισκόμενος στην ίδια θέση, ο Καραμανλής ο Α μετά την δολοφονία του Λαμπράκη, δηλαδή το «ποιός κυβερνάει αυτόν τον τόπο;» – αν και θα μπορούσε να το κάνει. Δεν το έκανε επειδή ίσως ήξερε την απάντηση. Ή, ίσως, για το αντίθετο: επειδή δεν μπορούσε καν να καταλάβει…

Δύο χρόνια μετά, με την διπλή εκλογική άνοδο δύο φασιστικών «φρουρών» με διαφορετικές αποστολές, η μία πιο light «αμιγώς κοινοβουλευτικού / κυβερνητικού» τύπου, και η άλλη hard core «κοινοβουλευτικού / παρακρατικού», ο καθένας θα έπρεπε να συμπεράνει ότι …. κυβερνάει ο λαός…

Ή μήπως όχι;

(φωτογραφία κάτω: Απόσπασμα από άρθρο στον “δρόμο της αριστεράς”, 18 Ιούλη 2017).

(συνεχίζεται)

Ο δεύτερος θάνατος του Σαχζάτ Λουκμάν 9

Τρίτη 13 Οκτώβρη. Η υπενθύμιση δύο απ’ τους χρηματοδότες των βοθρολυμάτων (χωρίς δικαστική επιβεβαίωση…) και των “διάχυτων” εμπλοκών τους με πρόσωπα και πράγματα του ντόπιου βαθέος κράτους, θα μπορούσε να μοιάζει με αστυνομικό ρεπορτάζ. Αυτή είναι η εύκολη ανάγνωση του θέματος.

Η δύσκολη ανάγνωση προσθέτει μια τέτοια υπενθύμιση δίπλα σε άλλες. Δίπλα στο γεγονός ότι διάφοροι δεσπότες και παπάδες πήγαν μαζί τους “χέρι χέρι”, προκαλώντας ίσως αλλεργία στο εθνικοσοσιαλιστικό τους παραμύθι. Στο γεγονός ότι στις εκλογές η μισή αστυνομία τους ψήφιζε. Στο γεγονός ότι και από καραβανάδες υπήρχε υποστήριξη. Αν το σύνολο των κυριότερων μηχανισμών του ελληνικού βαθέος κράτους έχει ή είχε, σαν παράρτημα, τα βοθρολύματα, κι αν, επιπλέον, υπήρξαν χρηματοδότες απ’ το νο 1 εθνικό κεφάλαιο, τους εφοπλιστές, τότε δεν τίθεται ζήτημα “αστυνομικού ρεπορτάζ” – έτσι δεν είναι;

Η υπενθύμιση των δύο χρηματοδοτών / εφοπλιστών απαντάει μήπως το ερώτημα “ποιός” σχεδίασε την “μεταμόρφωσή” τους, από πεζοδρομιακή συμμορία σε κοινοβουλευτική plus πεζοδρομιακή; Όχι – λέμε. Το who is who των συγκεκριμένων χρηματοδοτών / εφοπλιστών, το γεγονός δηλαδή ότι έχουν πολλές εμπλοκές με τα δικαστήρια για τις δραστηριότητές τους, δείχνει ότι σε καμμία περίπτωση δεν είναι «υψηλόβαθμοι» μέσα στα ελληνικά κρατικά / παρακρατικά κυκλώματα! Οι capo di capi δεν είναι αυτοί!

Ας θυμίσουμε ξανά, ενισχυτικά (έχουν περάσει κάποιες μέρες) δύο επιπλέον στοιχεία που δείχνουν ότι η χρηματοδότηση ήταν διακριτική απ’ τον πολιτικό σχεδιασμό της «μεταμόρφωσής» τους. Πρώτον, η “ανεξήγητη”, με διαδοχικά βήματα, απόσυρση του ακροδεξιού λα.ο.σ. προς όφελος των βοθρολυμάτων, αποκλείεται να σχεδιάστηκε και να οργανώθηκε απ’ τους συγκεκριμένους τύπους. Αυτό είναι inside job, με την έννοια ότι έχει γίνει από κυκλώματα εξουσίας που έχουν μεγάλη «εσωτερική» πείρα. Δεύτερον, η ανάθεση απ’ τον υφυπουργό δημόσιας τάξης Μαρκογιαννάκη της εκκαθάρισης / «ανακατάληψης» του κέντρου της Αθήνας (των γειτονιών με μετανάστες) στα βορθολύματα. Έτσι ώστε, πέρα απ’ αυτήν καθαυτήν την βρωμοδουλειά, να μετρηθεί βήμα – βήμα  η «εκλογική διεισδυτικότητα» των βοθρολυμάτων και του συμμοριστισμού… Ούτε αυτό είναι κάτι που θα το συνελάμβαναν σαν αναγκαιότητα και θα έβρισκαν τρόπο να υλοποιήσουν οι συγκεκριμένοι εφοπλιστές / χρηματοδότες, ή άλλοι, του ίδιου επιχειρηματικού κλάδου με έδρα το Λονδίνο ή την Ν. Υόρκη. Κι αυτή η μεθόδευση είναι inside job του ελληνικού βαθέος κράτους.

Συνεπώς, το ότι το “follow the money” θα μπορούσε να ερευνηθεί ως ένα σημείο δεν απαντάει στα αρχικά ερωτήματα:

Α) ΠΟΙΟΣ (απ’ την άποψη των καπιταλιστικών συμφερόντων) χρειαζόταν την κοινοβουλευτοποίηση μιας συμμορίας τραμπούκων;

Β) ΠΟΙΟΣ (απ’ την άποψη των κρατικών και παρακρατικών μηχανισμών) μπορούσε να οργανώσει την «μεταμόρφωση» αυτής της συμμορίας, έστω για μερικούς μήνες, ώστε να πουληθεί στο πόπολο σαν μια «φιλάνθρωπη ελληνική εθνική δύναμη»;

Γ) ΠΟΙΟΣ (απ’ την άποψη των κρατικών και παρακρατικών μηχανισμών) μπορούσε να εξασφαλίσει πολλές χιλιάδες ψήφους στα βοθρολύματα;

Δ) Τελευταίο αλλά πολύ σημαντικό: ΓΙΑ ΠΟΙΟΥΣ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ χρειαζόταν μια «δύο επιπέδων» φασιστική «άνοδος»;

Για να απαντηθούν ή, πιο σωστά, να υποδειχθούν οι απαντητικές προσεγγίσεις χρειάζεται να μπουν σε σειρά, σαν κομμάτια του παζλ, ορισμένες ισχυρές ενδείξεις, όχι οικονομικού (ή αστυνομικού) χαρακτήρα, αλλά πολιτικού – με την έννοια των τεχνικών της εξουσίας.

Οφείλουμε ωστόσο να προειδοποιήσουμε τον ανυποψίαστο αναγνώστη: η τακτοποίηση που, συνοπτικά, θα παρουσιάσουμε στη συνέχεια ΔΕΝ έχει καμμία σχέση με την «παραδοσιακή» αντίληψη που έχουν τα κόμματα και οι οργανώσεις για το κράτος (του ελληνικού συμπεριλαμβανόμενου) και την «πολιτική»!! Σαν αυτόνομη εργάτρια η ασταμάτητη μηχανή ΔΕΝ ανήκει σ’ αυτήν την σχολή σκέψης – ακόμα κι αν αυτό δεν φαίνεται πάντα. Συνεπώς, οι λογικοί συσχετισμοί που θα εκθέσουμε στη συνέχεια, παρότι έχουν επιβεβαιωθεί αυτά τα χρόνια ως προς την ικανότητά τους για προβλέψεις, θα προκαλέσουν. Και (είναι η μόδα της εποχής) θα είναι εύκολο να θεωρηθούν «συνωμοσιολογία»!…

Όμως τα γραπτά μένουν! Τα βασικά σημεία των παρακάτω τα εκθέσαμε γραπτά και δημόσια στην ώρα τους! Αποκτήσαμε εχθρούς – αλλά ο χαρακτηρισμός «συνωμοσιολογία» δεν ήταν καθόλου της μόδας τότε…

Τί να κάνουμε; Ο καθένας έχει την κόλαση που του αναλογεί!

Ο δεύτερος θάνατος του Σαχζάτ Λουκμάν 10

Τρίτη 13 Οκτώβρη. Θα αρχίσουμε με το γεγονός νούμερο μηδέν: την διαδήλωση (;) της 5 Μάη του 2010. Γράψαμε αναλυτικά στο παρελθόν στο χάρτινο Sarajevo, οπότε παρεπέμπουμε εκεί (Sarajevo νο 80, Γενάρης 2014). Για τις ανάγκες των εδώ συλλογισμών αναπαράγουμε ένα μικρό κομμάτι:

… Μιλάμε καθαρά (και καθόλου “συνωμοσιολογικά”!) για οργανωμένο σχέδιο σχετικά μεγάλης κλίμακας, του είδους τακτική της έντασης, στις 5 Μάη του 2010. Μιλάμε για ένα σχέδιο που δεν είχε στόχο να προβοκάρει τους αναρχικούς / αντιεξουσιαστές (ή “να επιβάλλει το νόμο της σιωπής”…), αλλά κάτι άλλο. Τι όμως;

… Εκείνο που μπορούμε να πούμε είναι ότι ενώ, υπό “νορμάλ” συνθήκες, η διαδήλωση της 5ης Μάη θα ήταν μια παρόμοια με τις πάμπολλες εκτονωτικές που ακολούθησαν το 2010 και το 2011, η στημένη έντασή της προσανατόλισε καθοριστικά τις “αντιδράσεις της κοινωνίας” κατά της βουλής (γενικά) και κατά της κυβέρνησης Παπανδρέου (ειδικά). Φυσικά αυτό δεν θα ήταν γενικά δύσκολο, δεδομένων των ηγεμονικών μικροαστικών ιδεολογιών της “κοινωνίας”. Όμως η 5η Μάη ήταν στην αρχή· και η στημένη έντασή της θα μπορούσε να λειτουργήσει σαν “προειδοποίηση” κάποιου τμήματος του βαθέος κράτους εναντίον της όχι – και – τόσο – βαθύ – πασοκ κυβέρνησης του Παπαντρέου του Γ. Στο κάτω κάτω ορισμένοι ειδικοί της εξουσίας θα μπορούσαν να καταλάβουν (και να ξέρουν!) πολύ καλύτερα απ’ τον “λαό”, εξ αρχής, που θα πήγαινε η διαχείριση της κρίσης…

Οι δολοφονίες (στη Marfin) και οι απόπειρες δολοφονιών με παρόμοιους τρόπους (εμπρησμούς) στις 5 Μάη σε άλλα σημεία του κέντρου έχουν παραμείνει «μυστηριώδεις». Όχι για την αστυνομία… Αυτή φρόντισε να «κλείσει την υπόθεση» κατηγορώντας άσχετους που, τελικά, αθωώθηκαν· όπως και έπρεπε. Είναι «μυστηριώδεις» για όλους τους πολιτικούς παντογνώστες, φίλους του λαού και του τόπου, που έχουν απαντήσεις σε όλα, εκτός απ’ αυτά που χώνουν κάτω απ’ το χαλί (και δεν είναι λίγα).

Για εμάς η 5 Μάη του 2010 ήταν η αρχή του «ξηλώματος» της κυβέρνησης του Παπαντρέου του Γ και, κυρίως, του ίδιου και των απόψεών του περί διακυβέρνησης – απ’ το ίδιο το δικό του βαθύ κόμμα, το οποίο δεν ήλεγχε και τον είχε επιλέξει σαν βιτρίνα αγνοώντας την καταιγίδα που είχε εμφανιστεί στον ορίζοντα. Το τέλος του (πετυχημένου όπως αποδείχθηκε) ξηλώματος ήταν η σύμπραξη αριστερών, ακροαριστερών και φασιστών στην παρέλαση στη Σαλονίκη στις 28 Οκτώβρη του 2011, και η αλυσίδα των γεγονότων που ακολούθησαν αμέσως μετά: η μάλλον απελπισμένη προσπάθεια «εξόδου» του τότε πρωθυπουργού προς ένα δημοψήφισμα (για την αποδοχή ή την απόρριψη του «β μνημονίου») και τα όσα ακολούθησαν ως την παραίτησή του.

Το να μεθοδεύουν παρακρατικοί / βαθυκρατικοί μηχανισμοί την εκπαραθύρωση ενός πρωθυπουργού που δεν τον ελέγχουν και, κατά συνέπεια, φοβούνται ότι θα αξιοποιήσει την «εξωτερική βοήθεια» (του διεθνούς ελέγχου) επιβάλλοντας ένα είδος εσωτερικής αναδιάρθρωσης ενάντια στα συμφέροντά τους (ενάντια στα κυκλώματα των πολιτικών προσόδων) είναι ένα ζήτημα. Το να καταφέρουν να εκπαραθυρώσουν έναν απόγονο του οίκου των Παπανδρέου κρατώντας αλώβητο το κόμμα που ίδρυσε ο Παπανδρέου ο Β, είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Και ήταν αδύνατο. Η «πτώση» του ΓΑΠ θα σήμαινε υποχρεωτικά και την «πτώση» του πασοκ, σίγουρα για ικανό χρονικό διάστημα.

Συνεπώς, το έργο που ξεκίνησε στις 5 Μάη του 2010, «κορυφώθηκε» απ’ τον «αγανακτισμένο λαό» στα μέσα του 2011, και έφτασε στο τέλος του τον Νοέμβρη της ίδιας χρονιάς, περιλάμβανε και ένα επιπλέον σοβαρό ερώτημα: με την κεντροαριστερά στην ελλάδα, σαν δεύτερο πόλο κυβερνητικής εξουσίας, τι θα γίνει;

Είναι εύλογο πως εκείνοι που σχεδίασαν και πραγματοποίησαν το «ξεπέρασμα» του τότε πρωθυπουργού είχαν αρκετή ευφυία για να βρουν απαντήσεις στο ερώτημα της διάδοχης κατάστασης. Και η μόνη πιθανή «διάδοχη κατάσταση» ήταν το μικρό, στα όρια της ύπαρξης, κόμμα του «συνασπισμού»! Όπως συμβαίνει κατά κόρον στα χρηματιστήρια, όπου μεγάλες εταιρείες εκτός αγοράζουν μικρές που είναι εντός και τις χρησιμοποιούν σαν «κέλυφος» για να μπουν απ’ την πίσω πόρτα στον στίβο της αγοραπωλησίας μετοχών, έτσι έγινε και στην τεχνική της εξουσίας (και, υποθέτουμε, εκείνοι που είχαν αυτήν την ιδέα είχαν και κάποια εμπειρία απ’ το ελληνικό χρηματιστήριο): το κόμμα της Κουμουνδούρου επιλέχτηκε / εξαγοράστηκε, σαν το «κέλυφος» για την όποια «ανασύσταση της κεντροαριστέρας», σαν «πασοκ Β» – κι αυτό έγινε με γνώση και συμφωνία αν όχι όλων σίγουρα κάποιων βασικών στελεχών του… Η ασταμάτητη μηχανή το κατάλαβε όταν, κάπου τον Δεκέμβρη του 2011, ακούστηκε απ’ το στόμα του τότε «φέρελπι» Τσίπρα μια λέξη που ποτέ δεν θα ήταν δυνατόν να προέρχεται απ’ αυτό το κόμμα. Εξουσία! Πάμε για την εξουσία!! (Με το 3,5%; Όχι βέβαια!!!)

Αλλά η προοπτική μιας τέτοιας «αλλαγής σκυτάλης» και η γρήγορη (και τεχνητή…) διόγκωση ενός κόμματος απ’ τα όρια της κοινοβουλευτικής επιβίωσης σε κυβερνητικό μέγεθος (μια διόγκωση έκτακτης ανάγκης διεύθυνσης αναμφίβολα) δεν θα μπορούσε να γίνει, απλά, με ένα «χρίσμα»! Με δεδομένες τις κοινωνικές συνθήκες της περιόδου και τις ιστορικές συμπάθειες της Κουμουνδούρου προς διάφορες (τυπικά αντισυμβατικές μειοψηφίες), το να γίνει στο ορατό μέλλον ο συνασπισμός κυβέρνηση εγκυμονούσε κινδύνους. Κινδύνους αν όχι για την ουσία σίγουρα για τον φορμαλισμό της προστασίας των συμφερόντων των αφεντικών, για το τυπικό της δημόσιας τάξης. Η εξέγερση στα τέλη του 2008 και τα υποκείμενα που την έκαναν ήταν άλλωστε πολύ «φρέσκα» για να αγνοηθούν… Τόσο εντός όσο και εκτός ελλαδιστάν.

Γι’ αυτό, πέρα από μια περίοδο «διόγκωσης» της εκλογικής επιρροής του συνασπισμού, θα έπρεπε να υπάρξει παράλληλα και η διαμόρφωση των όρων «περιορισμού» του. Σε δύο επίπεδα: τόσο στο κυβερνητικό / κοινοβουλευτικό, όσο και στο πεζοδρόμιο. Ας το πούμε χωροτακτικά: μια «εσωτερική» φρουρά για τα πιθανά ολισθήματα της κυβερνοαριστεράς· και μια ικανή «εξωτερική» φρουρά για το πιθανό “λύσιμο” των ιστορικών (ή όχι…) φίλων της στους δρόμους…

Υποψιάζεθε μήπως ότι πλησιάζουμε το Α και το Δ απ’ τα πιο πάνω ερωτήματα;

(συνεχίζεται)

Ο δεύτερος θάνατος του Σαχζάτ Λουκμάν 7

Σάββατο 10 Οκτώβρη. Ο πρώτος «σύνδεσμος» του Βίκτωρα Ρέστη με τα βοθρολύματα εντοπίζεται … στην προστασία των πλοίων του…. (απ’ τους πειρατές της σομαλίας…). Ο εφοπλιστής και το «δεξί χέρι» του (θα επανέλθουμε πιο κάτω), μαζί με δύο άγγλους, έφτιαξαν μια εταιρεία «παροχής υπηρεσιών ασφαλείας σε πλοία», έναν ιδιωτικό στρατό / security δηλαδή (όνομα: IMS Enterprises) και προσέλαβαν σαν «επιχειρησιακό υπεύθυνο» τον νυν ευρωβουλευτή Λαγό. Εννοείται ότι έτσι βρήκαν μεροκάματα – με – όπλα στα καράβια του Ρέστη και διάφοροι άλλοι απ’ τον βόθρο.

Ο δεύτερος «σύνδεσμος» του ίδιου εφοπλιστή με τα βοθρολύματα εντοπίζεται … στο «δεξί χέρι» του. Ο πολυπράγμων Αναστάσιος Πάλλης (περί αυτού πρόκειται) είναι απ’ τις περιπτώσεις εκείνες των ανθρώπων που δεν ξέρει κανείς από που να τις πιάσει. Τον Οκτώβρη του 2013 (Sarajevo νο 77) γράφαμε μεταξύ άλλων:

Λέγεται Τάσος (Αναστάσιος) Πάλλης, και είναι ο frontman του εφοπλιστή, τραπεζίτη και πολλά άλλα Βίκτωρα Ρέστη, σε διάφορες ελληνικές χερσαίες δουλειές του. Ο Πάλλης είναι πρώην καραβανάς (5ετούς θητείας στην αεροπορία), και στην ταχύτατη ανέλιξή του στον “κόσμο των επιχειρήσεων”, απ’ το 1998 και μετά (ήταν μόνο 28 χρονών τότε), έχει ασχοληθεί με τα πάντα. Ο πολυπράγμων Πάλλης είναι, ανάμεσα στα άλλα, και “άνθρωπος της ευπ”… Ο Πάλλης έχει ιδιοσυγκρασία Βαβύλη. Είναι ανακατεμένος σε πάμπολλα απ’ αυτά που έχουν κατα καιρούς ονομαστεί “σκάνδαλα”: απ’ το “βατοπέδι” ως την ιστορία στο Λασίθι με το μοναστήρι του Τομπλού· απ’ τον οτε μέχρι… Σε μια εκτενή αναφορά της στην περίπτωση, η εφημερίδα “ποντίκι”, στις 23 Οκτώβρη του 2008, έγραφε μεταξύ άλλων (χωρίς να δεχθεί μήνυση για “συκοφαντική δυσφήμιση”):


Στον Αναστάσιο Πάλλη καταλογίζουν ότι σχετίζεται με πρώην και νυν αξιωματικούς της αστυνομίας, οι οποίοι υπήρξαν, μεταξύ άλλων, και πράκτορες της ΕΥΠ και στελέχωσαν κάποτε το γραφείο που χειρίστηκε στα εκκλησιαστικά θέματα τον (άκουσον – άκουσον) θεοσεβέστατο Απόστολο Βαβύλη!
Ακόμη του καταμαρτυρούν ότι, όπως και ο άνθρωπος με τα χίλια πρόσωπα, προσπάθησε να κάνει εισαγωγή θωρακισμένων αυτοκινήτων για χρηματαποστολές, αλλά και όπλων, εκμεταλλευόμενος τον βαθμό διείσδυσής του στο υπουργείο Δημόσιας Τάξης και επικαλούμενος την ιδιότητα του οικονομικού διαχειριστή της Ιεράς Μονής Βατοπεδίου.
Δεδομένου ότι όλα αυτά παραμένουν σε ένα επίπεδο φημών, χωρίς ποτέ να έχει αποδειχτεί κάτι συγκεκριμένο, ο πλοιοκτήτης φυσικά αρνείται ότι συνέβησαν τα παραπάνω και αποδίδει τις φήμες σε σκληρά χτυπήματα κάτω από τη μέση εκ μέρους ανταγωνιστών του. Το μόνο βέβαιο είναι ότι η εν γένει δράση του συνοδεύεται από μυστήριο…
Ο δαιμόνιος επιχειρηματίας διατηρεί στον Πειραιά γραφεία υπεράκτιας ναυτιλιακής εταιρείας με έδρα τη Λιβερία εκμεταλλευόμενος τις διατάξεις του ειδικού άρθρου 89, το οποίο προβλέπει υποχρέωση ετήσιας εισαγωγής συναλλάγματος τουλάχιστον 50.000 δολαρίων προκειμένου να παραμένουν σε λειτουργία.

Ο εν λόγω είχε δημιουργήσει ένα ίδρυμα με το όνομα «Π.Α.Λ.Ι.Σ.» (ασφαλώς ματαιόδοξη επιλογή λέξεων ώστε τα αρχικά του να φτιάχνουν ηχητικά το όνομά του: ‘πολιτιστικη ανάδειξη λαμπρών ιστορικών συλλογών’) με πρόεδρο τον φίλο και κουμπάρο του Ρέστη – ένα ιδιωτικό «μουσείο πολέμου» που θα μπορούσε κάλιστα να είναι βιτρίνα για λαθρεμπόριο όπλων. Κατηγορήθηκε γι’ αυτό απ’ τους άγγλους συνεταίρους του στον «ιδιωτικό στρατό», αλλά ως γνωστόν η ταχύτητα της ελληνικής δικαιοσύνης επιτρέπει πολλών ειδών αθωώσεις.

Το εκτεταμένο δίκτυο «επιχειρηματικών εμπλοκών» του είτε σαν μπροστινός του Ρέστη είτε ανεξάρτητα· το εκτεταμένο δίκτυο γνωριμιών του με πολιτικούς και άλλους μηχανισμούς του ελληνικού βαθέος κράτους· η μεγάλη (και επιχειρηματική) «αγάπη» του για τα όπλα· και οι «επαγγελματικές γνωριμίες» του με κάποια απ’ τα βοθρολύματα, τον εκάναν ιδανικό για προμηθευτή τους σε όπλα. Εννοείται ότι κάτι τέτοιο δεν αποδείχθηκε ποτέ, αφού – μεταξύ άλλων – ποτέ δεν βρέθηκε το οπλοστάσιο των βοθρολυμάτων. (Λογικό: το έψαχνε ο άνθρωπος των μεγάλων επιτυχιών υπουργός δημόσιας τάξης (τότε) Δένδιας…)

(φωτογραφία στη μέση: Ο νο 2 του βοθρολυματικού “πυρήνα Νίκαιας” Πατέλης σαν “σεκιουριτάς πλοίου”…)

Ο δεύτερος θάνατος του Σαχζάτ Λουκμάν 8

Σάββατο 10 Οκτώβρη. Ο τρίτος «σύνδεσμος» του εφοπλιστή με τα βοθρολύματα είναι ακόμα πιο ενδιαφέρων. Πρόκειται για τον αρχιασφαλίτη του αστυνομικού τμήματος Νίκαιας, στα χρόνια της «δόξας» των βοθρολυμάτων εκεί, Δημήτρη Γιοβανίδη.

Στο ίδιο παλιό και χάρτινο τεύχος του Sarajevo γράφαμε:

…Το περιστατικό του περασμένου Ιούλη που θεωρήσαμε αξιοσημείωτο αφορά την δυσμενή μετάθεση ενός θρυλικού (στη γειτονιά και στα πέριξ) αξιωματικού της ελ.ασ. Ο Δημήτρης Γιοβανίδης, διευθυντής ασφάλειας στο τμήμα της Νίκαιας, μετατέθηκε (παρά τις αποφασιστικές αντι-δράσεις του) σε κάποιο γραφείο των “τεχνικών υπηρεσιών” στην Καλογρέζα.
Ο εντυπωσιακός στην εμφάνιση και στους τρόπους έλληνας dirty Harry αρχιασφαλίτης της Νίκαιας είναι χρεωμένος για τα άγρια βασανιστήρια σε βάρος του μετανάστη απ’ το πακιστάν Μοχάμεντ Καμράν Ατίφ, στα τέλη Σεπτέμβρη του 2009· βασανιστήρια που έγιναν μέσα στο τμήμα, και που σκότωσαν τον Ατίφ λίγες ημέρες μετά. Με άλλα λόγια ο Δ. Γιοβανίδης είναι χρεωμένος (τουλάχιστον στη συνείδηση όλων των αντιφασιστών ή απλά μη φασιστών) με δολοφονία.

Όμως ο αρχιασφαλίτης της Νίκαιας, με το brutal στυλ και τις συναφείς ιδέες, είναι αυτός που εξασφάλισε με κάθε τρόπο την “ανάπτυξη” του βοθρολυματικού πυρήνα στη γειτονιά. Ξεκινώντας σα φασιστοχουλιγκάνοι, με ενέδρες, πεσίματα και μαχαιρώματα μεταναστών (κυρίως απ’ το πακιστάν), διάφοροι τσόγλανοι της Νίκαιας είχαν μόνιμα την πλάτη της ασφάλειας – και του Γιοβανίδη προσωπικά. Ένοιωθαν τέτοια σιγουριά που δεν είχαν πρόβλημα να αναγνωρίσουν τον προστάτη τους, κάθε φορά που τους στρίμωχνε κανείς· για να φοβήσουν ή/και να εντυπωσιάσουν…
Η περίπτωση της Νίκαιας είναι (ήταν) η δεύτερη στη σειρά όπου ακολουθήθηκε η ίδια μέθοδος για το στήσιμο βορθολυματικής βάσης. Η πρώτη ήταν ο αγ. Παντελεήμονας και τα πέριξ. Και στις δύο περιπτώσεις, για να “ριζώσει” η συγκεκριμένη εγκληματική φράξια, είχε απεριόριστη προστασία από (και συνεργασία με) το τοπικό αστυνομικό τμήμα. Και στις δύο περιπτώσεις οι πάντες το ήξεραν αυτό – ακόμα και απλοί μπάτσοι, άσχετοι με τις περιοχές… Ειδικά την τέτοια δράση του τμήματος αγ. Παντελεήμονα την είχε “αγιάσει” αυτοπροσώπως ο τότε υπ. δημόσιας τάξης Μαρκογιαννάκης…

Όμως η δυσμενής μετάθεση του Γιοβανίδη δεν έγινε φανερά για αυτά που γράφουμε πιο πάνω. Έγινε για κάτι διαφορετικό, που έχει όμως ιδιαίτερη σημασία. Στα τέλη του περασμένου Ιούλη, όταν ο εφοπλιστής, τραπεζίτης (και πολλά ακόμα…) Βίκτωρας Ρέστης περνούσε από ανακριτή (για τραπεζικές λαμογιές της χρεωκοπημένης first business bank), ο Γιοβανίδης ήταν εκεί, γεμάτος ενδιαφέρον και ανησυχία. Κι όταν αποφασίστηκε η προφυλάκιση του Β. Ρέστη, μεταξύ άλλων με τις κατηγορίες του “ξεπλύματος χρήματος” και της “σύστασης εγκληματικής οργάνωσης”, (κατά το site του γνωστού Τριανταφυλλόπουλου):

Σύμφωνα – πάντα – με αυτόπτες μάρτυρες, ο κ. Γιοβανίδης πληροφορούμενος την απόφαση, ξέσπασε σε λυγμούς, πέταξε ένα μπουκάλι νερό στο πάτωμα και άρχισε να φωνάζει «Α@@δι, γαμώτο, όχι ρε πο@@στη μου», ενώ πολλές φορές επικαλέστηκε το όνομα του Θεού…
Εν συνεχεία, απογοητευμένος, κατέβηκε με βαριά βήματα τις σκάλες και αποχώρησε από το κτήριο…

Γιατί όμως ο dirty Harry αρχιασφαλίτης της Νίκαιας τα πήρε τόσο πολύ στο κρανίο για την προφυλάκιση ενός εφοπλιστή, τραπεζίτη και πολλά άλλα; Ο ίδιος δήλωσε ότι “τον συνδέει 20χρονη οικογενειακή φιλία με τον Ρέστη”. Συμβαίνουν άραγε τέτοια σπουδαία πράγματα στις ημέρες μας; Κάποιος που, όπως λέει ο ίδιος, γεννήθηκε στα Ταμπούρια από μάνα παράλυτη και πατέρα εργάτη, να έχει 20 χρόνια “οικογενειακή φιλία” με κάποιον που γεννήθηκε (δεν ξέρουμε που αλλά σίγουρα) στα πούπουλα, από πατέρα εφοπλιστή, συγκαταλέγεται στους “100 πλουσιότερους ανθρώπους του κόσμου” κι έχει φωτογραφία χαιρετούρα με τον Ομπάμα; Χμμμμ… Ωραίες φιλίες…

Το σίγουρο είναι πως οι “απρέπειες” και οι βρισιές για την προφυλάκιση του Ρέστη στάθηκαν η αφορμή για να απομακρυνθεί ο Γιοβανίδης απ’ το τμήμα της Νίκαιας, όπου τόση σπουδαία δουλειά είχε κάνει… (Και δεν μάθαμε ποιόν χαρακτήρισε “αρχίδι”… Τον ανακριτή; Ή κανάν άλλο, πιο αόρατο;).
Κάποιος θα έμπαινε σε βαθιές σκέψεις για την “20χρονη φιλία” ενός φασίστα μπάτσου με έναν ζάμπλουτο εφοπλιστή, ειδικά εάν ο συγκεκριμένος εφοπλιστής είναι (σύμφωνα με πάμπολλες φήμες) πρώτος στη λίστα “χρηματοδοτών” του βόθρου… Και γιατί άραγε τέτοιο ξέσπασμα, για την προφυλάκιση ενός εφοπλιστή, από έναν άνθρωπο που έχει στείλει κόσμο και κοσμάκη πίσω απ’ τα κάγκελα; Είχαν απλώσει μαζί κανά τραχανά και δεν πρόλαβαν να τον μαζέψουν;

O dirty Harry δεν έμεινε πολύ στο πάρκινγκ. Όταν ο θόρυβος πέρασε γύρισε τη Νίκαια – και κάποια δημοσιεύματα τον θέλουν να έχει επιστρέψει στην «αντιτρομοκρατική», επί των ημερών του τεταρτοαυγουστιανού του ’20, τωρινού υπ.δημ.ταξ. Αλλά θα είναι λάθος να θεωρηθεί σαν «μεμονωμένη περίπτωση». Όχι μόνο επειδή δεν ήταν καθόλου τέτοια (στην αστυνομία τα βοθρολύματα είχαν προετοιμαστεί να φτιάξουν δικό τους συνδικάτο, αλλά το σχέδιο τους το ακύρωσε η δολοφονία του Φύσσα) αλλά ακόμα σημαντικότερο επειδή αυτό το τμήμα των νότιων προαστείων, απ’ τον Πειραιά ως το Πέραμα, ήταν ειδικού ενδιαφέροντος για τις αποστολές που είχαν αναλάβει τα βοθρολύματα.

Όσο για τον εφοπλιστή; Με τόσους και τέτοιους φίλους, με τόσες επιχειρηματικές δραστηριότητες (πάνω και κάτω απ’ τα ραντάρ), ποιό πρόβλημα θα είχε να χρηματοδοτεί τα βοθρολύματα;

Ο τέταρτος «σύνδεσμος» έρχεται απ’ το παρελθόν. Βασικό πεδίο των «δουλειών» του εφοπλιστή είναι το μαυροβούνιο. Και ειδικά οι σχέσεις του με το «αφεντικό» του μαυροβουνίου, τον Milo Ducanovic (ο οποίος πολύ πρόσφατα, στις αρχές Σεπτέμβρη, έχασε τις προεδρικές εκλογές – αλλά όχι την πραγματική εξουσία). Ένα λεπτομερές αμερικανικό ρεπορτάζ του Ιούλη του 2018 δίνει μια καλή εικόνα του τι σημαίνει «μαυροβούνιο» και τι «Ρέστης» εκεί. Είναι δύσκολο να κάνουμε ακόμα και περίληψη – πάντως για παγκόσμια δίκτυα οργανωμένου εγκλήματος είναι η εξιστόρηση.

Το βασικό που μας ενδιαφέρει εδώ είναι ότι ο Ducanovic (το 2010 περιλήφθηκε στην 20άδα των πιο πλούσιων ηγετών του κόσμου…) ήταν σύμμαχος του Μιλόσεβιτς στο πρώτο μισό των ‘90ς, και είχε στείλει επίσημα στρατό στην πολιορκία / καταστροφή του κροατικού Ντουμπρόβνικ. Επιπλέον το λιμάνι του Bar ήταν το βασικό λιμάνι για το λαθρεμπόριο που έκαναν έλληνες εφοπλιστές με τους σερβοφασίστες…

Το τι έκανε ανεπίσημα για τους συμμάχους του σερβοφασίστες ο Ducanovic δεν είναι γνωστό. Ωστόσο τα βοθρολύματα μεγαλούργησαν στο σφαγείο της βοσνίας. Πράγμα που υποδεικνύει ότι ένας σημαντικός «επιχειρηματικός φίλος» του Ducanovic (ο Ρέστης) θα μπορούσε να τσεκάρει τα προσόντα τους και από την μεριά της Ποντγκόριτσα τα προσόντα τους.

(συνεχίζεται)

(φωτογραφία στη μέση: Απόσπασμα απομαγνητοφωνημένης τηλεφωνικής συνομιλίας μετά την δολοφονία του Π. Φύσσα…)