Tag: φασίστες

Δευτέρα 16 Οκτώβρη>> Τα βαμπίρ ξυπνάνε πάντα την κατάλληλη στιγμή. Όταν πρέπει να σκίσουν τις πλεξούδες τους για την απανθρωπιά, την βαρβαρότητα… των άλλων φυσικά. Για παράδειγμα (το θυμόμαστε καλά, σαν χτες!!!) ξύπνησαν ξαφνικά στις 26 Ιούνη του 1876 όταν η «μάχη του Little Bighorn» στην μετέπειτα Montana είχε τελειώσει, το αμερικανικό 7^ο σύνταγμα πεζικού είχε συντριβεί κυριολεκτικά, ο επικεφαλής αντισυνταγματάρχης Custer μαζί με τους συγγενείς του αξιωματικούς ήταν πτώματα, και οι συνασπισμένοι Σιού, Τσεγιέν και Αραπάχο έπαιρναν τα σκαλπ των σχεδόν 300 νεκρών λευκών κονκισταντόρες πανηγυρίζοντας με τις χαρακτηριστικές και διαπεραστικές κραυγές τους. «Βαρβαρότητα»!!! «Απανθρωπιά»!!! «Ντροπή για την ανθρωπότητα»!!! «Αίσχος»!!! «Είναι ζώα»!!!

Εννοείται: η κλοπή της γης (εκ μέρους των λευκών χριστιανών κατακτητών τότε ή γενικά των λευκών κατακτητών, άσχετα από θρησκεία…) και οι υποσχέσεις για κοιτάσματα χρυσού δίπλα στο ποτάμι της περιοχής των Σιού (ή, ας πούμε, τα κοιτάσματα φυσικού αερίου στην ανατολική Μεσόγειο έξω απ’ τη Γάζα…) ήταν / είναι το απαύγασμα της ανθρωπιάς… Οι ιστορικοί με συνείδηση λένε ότι η βόρεια και η κεντρική αμερική είναι κάτι σαν τον «χρυσό κανόνα» της αποικιοκρατίας με αποίκους (όχι μόνο, δηλαδή, με στρατιωτικές βάσεις αλλά και με εγκατάσταση πρόθυμων…). Το μοντέλο είχε πολλές παραλλαγές: στην αυστραλία, στην αφρική…. Και στη μέση Ανατολή, αμέσως μετά το τέλος του β παγκόσμιου…

Συνεπώς δεν έχει καμία αξία, κανένα νόημα, να ασχολείται κάποιος με τα βαμπίρ (της αποικιοκρατίας και του ιμπεριαλισμού). Θα είναι πάντα εκεί, όπου τα καλεί το καθήκον, για να αγανακτήσουν για την «βαρβαρότητα» και την «απανθρωπιά», υπέρ (πάντα) της ανώτερης λευκής ηθικής του κάθε Custer. Θα έχουν μαζί τους και μεγάφωνα. (Στο κάτω κάτω έτσι μαθαίνουμε ποιοι είναι, από που σιτίζονται….)

Δεν τους φταίει η έλλειψη γνώσεων ή επιχειρημάτων που αν τα μάθουν θα το ξανασκεφτούν… Πιστεύουν απλά (έτσι βολεύουν την μικρότητά τους) ότι η Ιστορία είναι μαγαζί τους (καθότι, ως «νικητές», έχουν διαρκείας στη «σωστή πλευρά»…)∙ κάτι σαν μπακάλικο, απ’ όπου ψωνίζουν ό,τι θέλουν, όποτε θέλουν. Φυσικά αυτός ο οπορτουνισμός εκτός από ηλίθιους τους κάνει και ευάλωτους: έρχεται η στιγμή που η πόρνη η Ιστορία τους δαγκώνει, πρώτα στα πισινά και ύστερα στο σβέρκο. Αλλά ποιοι είμαστε εμείς που θα αμφισβητήσουμε τα βίτσια των τέτοιων συνανθρώπων μας;

Αν τώρα σ’ αυτήν εδώ την σελίδα μπαίνουν άνθρωποι που έχουν αίμα στις φλέβες τους και όχι στα δόντια τους (είτε κυριολεκτικά είτε μεταφορικά), αλλά τους λείπει η γνώση τι ακριβώς σημαίνει να ζεις-με-τον-θάνατο ως άραβας / Παλαιστίνιος, ας αναλογιστούν το εξής. Αν κάποιος / κάποια γεννήθηκε στη λωρίδα της Γάζα, ας πούμε το 1995, σήμερα θα είναι 28 χρονών – αν έχει επιζήσει. Αν… Αν επέζησε απ’ την Operation Defencive Shield στη Δυτική Όχθη το 2002∙ αν επέζησε απ’ την Operation Cast Lead στη Γάζα το 2009∙ αν επέζησε απ’ την Operation Protective Edge πάλι στη Γάζα το 2014∙ αν επέζησε απ’ τις στρατοαστυνομικές εκκαθαρίσεις του 2021 («μόνο» 256 δολοφονημένοι στη Γάζα, ανάμεσά τους 66 παιδιά, απ’ αυτά των «άλλων»…)∙ αν επέζησε απ’ την σφαγή εκατοντάδων διαδηλωτών στην Great March of Return ξανά στη Γάζα απ’ τις 30 Μάρτη του 2018 ως τις 27 Δεκέμβρη του 2019…

Αν επέζησε, είδε αδέλφια και αδελφές, συγγενείς και φίλους, πατεράδες και θείους, να δολοφονούνται και να σακατεύονται σύμφωνα με τα δυτικά ανθρωπιστικά ιδεώδη ξανά και ξανά και ξανά∙ έκλαψε, ξανάκλαψε, ξανάκλαψε, μέχρι που τα δάκρυά του στέγνωσαν∙ είδε σπίτια να κατεδαφίζονται για να ανοίξει ο χώρος για τους φασιστοεποίκους∙ είδε χωράφια να καταστρέφονται για να «τσακιστείτε να φύγετε»∙ είχε νερό και ρεύμα 2 – 3 ώρες την μέρα∙ είχε βασικά είδη διατροφής είτε απ’ την δυτική «ανθρωπιστική βοήθεια» είτε απ’ το λαθρεμπόριο μέσω τούνελ και αιγύπτου, οπότε έπρεπε να τα «μετράει»… Αν επέζησε θυμάται καλά τα όσα άκουσε από τους μεγαλύτερους για τη Nakba… για την σφαγή γυναικών και παιδιών στη Sabra και στη Shatila το 1982, «μόνο» 3.500 χιλιάδες…

Και τι νομίζετε ότι κάνει τώρα αυτός ο 28χρονος Παλαιστίνιος ή η 28χρονη Παλαιστίνια απ’ τη Γάζα, απ’ την Χεβρώνα, απ’ την Τζενίν, από… ; Τι θεωρείται σωστό να κάνει; (Να) τελειώνει το διδακτορικό του / της σε κάποιο αγγλικό / αμερικανικό πανεπιστήμιο και (να) ανησυχεί για το επαγγελματικό του / της μέλλον, τρεφόμενος εν τω μεταξύ με το «λίπος» της οικογένειας χαζολογώντας μεταξύ καφενείων και υψηλής διανόησης του κώλου;

Μπααα… Κάποιοι, κάποιες, γόνοι των προσοδικών της εξουσίας, των συμβιβασμένων, των «συνεργατών» της κατοχής, μπορεί να είναι σ’ αυτή την κατάσταση. Αλλά οι υπόλοιποι, οι πολλοί, αυτοί οι «ινδιάνοι», οι γηγενείς, οι αυτόχθονες, είτε εδώ είτε εκεί, έχουν ζήσει τόσο πολύ αγκαλιά με τον θάνατο ώστε άλλα πράγματα τους λείπουν – για να μην πούμε για τις ταξικές διαφορές τους με τους δικούς τους «αναγνωρισμένους» φύλαρχους. Άλλα ζητούν. Ζητούν ανάσα – πριν πεθάνουν από κάποια σφαίρα ή βόμβα, ίσως στα 30 ή στα 35 τους, όταν οι πρωτοκοσμικοί συνομήλικοί τους αρχίζουν να ενηλικιώνονται (ή έτσι νομίζουν). Ζητούν ανάσα πριν πεθάνουν μ’ ένα όπλο στο χέρι, ή ακόμα και χωρίς αυτό.

Όποιος θέλει να του πει (του 28χρονου, του 20χρονου, του 40χρονου στην κατεχόμενη Παλαιστίνη…) «αααα, αυτό που κάνεις δεν είναι καθόλου σωστό, σκοτώνεις και ‘αθώους’» παρακαλείται να πάει εκεί. Να το πει εκεί. Στη Γάζα. Στη Δυτική Όχθη. Στους προσφυγικούς καταυλισμούς του λιβάνου. Να το πει αυτοπροσώπως. Τζάμπα κτυπιούνται τα βαμπίρ στα πληκτρολόγια τους και στα μήντια: η digital αυτοϊκανοποίηση, το πολύ το τάκα – τάκα (στα πλήκτρα), κάνει το παιδί μαλάκα – με το συμπάθειο…

Για τους υπόλοιπους / ες που ασχολούνται με την ασήμαντη ασταμάτητη μηχανή, κατ’ αρχήν παρουσιάζουμε λίγο στρατηγό Benny Gantz. Αυτός ο ισραηλινός καραβανάς δεν είναι καραφασίστας όπως, π.χ. ο Netanyahu και οι υπόλοιποι της τωρινής κυβέρνησης. Είναι απλά αρχηγός της αντιπολίτευσης, καραβανοφασίστας. Συμμετέχει πλέον στην «τριανδρία» κορυφής της «κυβέρνησης εθνικής ενότητας / έκτακτης ανάγκης»… Είχε διατελέσει επικεφαλής της Operation Protective Edge που ισοπέδωσε τη Γάζα, το 2014 – άρα ξέρει την δουλειά.

Ιδού το video του κατά την προεκλογική περίοδο του 2018 (μην το δείξετε σε βαμπίρ, θα αρχίσουν να τραυλίζουν και να τους τρέχουν τα σάλια…):

Εσείς, αν έχετε αίμα στις φλέβες σας, τι θα θεωρούσατε αυτόν τον «δημοκράτη» και όλους τους ψηφοφόρους του που χάρηκαν ως τα βάθη τους για «την επιστροφή της Γάζα στη λίθινη εποχή» το 2014; Επαναλαμβάνουμε: το 2014, πριν 9 χρόνια∙ τότε που τα βαμπίρ δεν ασχολούνταν με μωρά, εφόσον άλλωστε ήταν παλαιστινιάκια και μόνο.

Πως λοιπόν θα χαρακτηρίζατε όλους αυτούς τους χασάπηδες και τους υποστηρικτές τους; «Αθώους» μήπως; Με το χέρι στην καρδιά; (Αλλά απ’ την άλλη βρίζετε το «41%» επειδή ψήφισε τον don Rico & Co; Το 55% κάποιων επαρχιωτών που γουστάρουν έναν τραμπούκο; Αυτούς μεν τους ψηφοφόρους τους θεωρείται υπεύθυνους – για το τίποτα αν γίνει σύγκριση – και τους άλλους, τους kill – kill – kill,  όχι;)

Δευτέρα 16 Οκτώβρη>> Υπάρχει πολλή αθωώτητα σε κάθε κατοχική κοινωνία εποίκων – αν έτσι γουστάρουν τα βαμπίρ…*

Αν όμως έχετε αμφιβολίες γι’ αυτό, θα σας προτείναμε, εφόσον αντέχετε το διάβασμα, να ανατρέξετε μέσω site («έντυπα» στην πάνω μπάρα…) στο Sarajevo 26 (Φλεβάρης 2009) στην παρουσίαση μιας άλλης «αθώας» ισραηλινής ισοπέδωσης της Γάζα, με τίτλο «Επιχείρηση Καυτό Μολύβι»… που πάει να πει: δείτε πως τους κατακρεουργούμε. Στη διάρκεια εκείνης της εκστρατείας κατακρεούργησης των Παλαιστινίων, όποιος / όποια γεννήθηκε το 1995 θα ήταν 13 – 14 χρονών…

Μεταφέρουμε εδώ ένα μικρό απόσπασμα ενός απ’ τα 8 κείμενα εκείνης της έκθεσης:

O Arnon Soffer, καθηγητής γεωστρατηγικής στο πανεπιστήμιο της Xάιφα, είναι ένας απ’ τους οργανικούς διανοούμενους του ισραηλινού κράτους / χασάπικου. Σαν επικεφαλής του τμήματος ερευνών του ισραηλινού στρατού (τουλάχιστον ήταν τέτοιος την εποχή που πάρθηκε η συνέντευξη, πριν 14 μήνες) μπορεί να θεωρηθεί σημαίνον πρόσωπο του καθεστώτος. Tου αναγνωρίζεται πως ήταν ο εμπνευστής της αποχώρησης του ισραηλινού στρατού και των εποίκων απ’ την λωρίδα της Γάζας το 2005. H αποχώρηση εκείνη είχε θεωρηθεί, απ’ την παλαιστινιακή αντίσταση, «ήττα» του Iσραήλ. Tελικά ήταν ένας ελιγμός. Mετά την αποχώρηση ο στρατός του μπορεί να βομβαρδίζει και να σκοτώνει ασύστολα· γιατί δεν υπάρχουν πια μέσα στη Γάζα οι θύλακες των εποίκων, οι οποίοι θα έπρεπε να προστατεύονται 25 ώρες το 24ωρο έναντι παλαιστινιακών αντιποίνων.
O Arnon Soffer είναι ένας τυπικός φασίστας, αν και σύμφωνα με τα δικά του κριτήρια είναι «κεντρώος». Aυτό επιβεβαιώνει ότι οι «αριστεροί» και οι «δεξιοί» στην πολιτική σκηνή του ισραήλ είναι μονάχα λεπτές αποχρώσεις του κατάμαυρου. H πιο πάνω δήλωσή του περί των παλαιστινίων γυναικών (: «οι μήτρες των παλαιστινίων είναι βιολογικό όπλο») τοποθετεί κι αυτόν, και τους οπαδούς του, κι όσους απλά τον ανέχονται, στην κορυφή της πυραμίδας των σύγχρονων νεοναζί.
Παρακάτω ένα τμήμα της συνέντευξής που έδωσε στην Ruthie Blum Leibowitz, και δημοσιεύτηκε στη («δεξιά») Jerusalem Post στις 10/10/2007.

Eρ: Στην προηγούμενή μας συνέντευξη [21/5/2004, υπό τον τίτλο «Eίναι η δημογραφία, βλάκα!»], ισχυριστήκατε πολλά για το τι θα μπορούσε και τι θα έπρεπε να περιμένει κανείς να συμβεί μετά την απεμπλοκή μας [αποχώρηση του στρατού] από την Γάζα. Tώρα λέτε πως όλα έγιναν όπως τα περιμένατε.
Aπ: Nαι. Eίχα πει «H πίεση στα σύνορα θα είναι φρικτή. Θα είναι ένας φοβερός πόλεμος. Oπότε, «αν πρόκειται να μείνουμε ζωντανοί, πρέπει να σκοτώνουμε, να σκοτώνουμε, να σκοτώνουμε».
Eκείνη η δήλωση προκάλεσε μεγάλο σάλο τότε, και έχει πλάκα να δει κανείς ότι ακόμα λαμβάνω πάρα πολλές εξαγριωμένες και γεμάτες ασχετοσύνη αντιδράσεις, από αριστερούς στο Iσραήλ και αντισημίτες διεθνώς, οι οποίοι βγάζουν τα λόγια μου απ’ τα συμφραζόμενα. Δεν πρότεινα εγώ να σκοτώνουμε Παλαιστίνιους! Eίπα ότι οφείλουμε να τους σκοτώνουμε!!
Eίχα δίκιο για τις ογκούμενες δημογραφικές πιέσεις. Eίμαι πάντα αποφασισμένος να προστατέψω τον εαυτό μου και τη χώρα μου. Oπότε σήμερα θα βελτίωνα τον τίτλο που έδωσες στην προηγούμενη συνέντευξη και θα τον έκανα «Eίναι η δημογραφία και ο αντισημιτισμός, βλάκα!»

* Τα «40 αποκεφαλισμένα μωρά» (απ’ τους θηριώδεις ισλαμιστές φυσικά) άρεσαν στα βαμπίρ. Γι’ αυτό και αγκάλιασαν την «είδηση». Το 1991 είχαν αγκαλιάσει με την ίδια ζέση μια παρόμοια «είδηση»: ότι ο ιρακινός στρατός που είχε εισβάλει στο κουβέιτ, πετούσε τα μωρά μιας κλινικής απ’ τις θερμοκοιτίδες, και τα τσαλαπατούσε.

Υποθέτουμε ότι δεν χρειάζεται να πούμε κάτι για την διεστραμμένη ιδιοσυγκρασία τόσο εκείνων που φτιάχνουν και πλασσάρουν τέτοια παραμύθια, όσο και εκείνων που τα καταναλώνουν και τα αναπαράγουν με απόλαυση….

Ωστόσο ζουν ανάμεσά μας. Ή, αν οι συσχετισμοί είναι διαφορετικοί, ζούμε εμείς ανάμεσά τους.

Δευτέρα 16 Οκτώβρη>> Τους καιρούς που τα δυτικά κράτη / κεφάλαια είχαν υπέρ τους τους διεθνείς συσχετισμούς δύναμης και την ηγεμονία στον πλανήτη, κάθε φορά που ο χωροφύλακάς τους (: το απαρτχάιντ Τελ Αβίβ) ισοπέδωνε, σκότωνε, κατέστρεφε, είτε στη λωρίδα της Γάζα είτε στη Δυτική Όχθη, ντύνονταν τα κουρέλια του ειρηνοποιού, του «give peace a chance», και όλα τα υπόλοιπα με το φωτοστέφανο.

Αλλά ήδη απ’ τις αρχές του 2018 αν όχι νωρίτερα, ήταν σαφές ότι η πρωτοκοσμική καλοσύνη είχε τελειώσει ακόμα κι ως πρόσχημα. Και ότι τα όπλα για τον θάνατο των Άλλων, μόνον αυτά, θα μπορούσαν (έτσι ήλπιζαν στη δύση…) να εμποδίσουν ή και να αντιστρέψουν την παρακμή και την οριστική απώλεια της πλανητικής ηγεμονίας απ’ τη μεριά της. Το τίμιο, ειρηνικό και διορατικό κίνημα BDS απαγορεύτηκε ή έγινε κάθε προσπάθεια να απαγορευτεί στη δύση∙ οι υποστηρικτές των Παλαιστινίων ελεεινολογήθηκαν απ’ τις δυτικές ολιγαρχίες και κάθε τσατσορούφιανο ως «αντι-σημίτες», δηλαδή σχεδόν-ναζί, σύμφωνα με τον σχεδιασμό των ισραηλινών υπηρεσιών, παρότι (ή ίσως ακριβώς επειδή συνέβαινε αυτό) χιλιάδες νεαροί εβραίοι της παγκόσμιας διασποράς, με σοσιαλιστικές ιδέες, στρέφονταν ανοικτά κατά του απαρτχάιντ κράτους που υποτίθεται ότι τους εκπροσωπούσε. Ο μεσανατολίτης χωροφύλακας των δυτικών ιμπεριαλισμών είχε πια το ελεύθερο να προβοκάρει και σκοτώνει κατά βούληση, χωρίς τις ενοχλητικές υποδείξεις για «αυτοσυγκράτηση» και για «σεβασμό του διεθνούς δικαίου».

Κι αυτό ακριβώς έκανε, υπό τις ευλογίες κάθε δυτικού φασιστικού καθάρματος. Από τις 30 Μάρτη του 2018 ως τις 27 Δεκέμβρη του 2019 τα εκατομμύρια των φυλακισμένων στη λωρίδα της Γάζα, ναι, σ’ αυτό το κομμάτι γης των «τρομοκρατών της Χαμάς», εξεγέρθηκαν άοπλα, απόλυτα και εντελώς άοπλα (εκτός αν οι σφεντόνες…), – δολοφονήθηκαν τουλάχιστον 250 απ’ αυτούς κι αυτές, και πολλές χιλιάδες τραυματίστηκαν έως σακατέματος (πάνω από 2.000 κτυπήθηκαν από 3 έως 5 σφαίρες…), ανάμεσά τους πολλές εκατοντάδες ανήλικοι, παιδιά∙ καθώς απ’ την άλλη μεριά του φράχτη ο «δυνατότερος στρατός στη μέση Ανατολή» σαδιστικά έβαζε στοιχήματα για το πόσους μπορεί να «φάει για μεσημεριανό»…

Ήταν η ηρωϊκή και πένθιμη Μεγάλη Πορεία της Επιστροφής κι όλοι οι φόνοι έγιναν στο φως της ημέρας, κάθε μέρα, πέντε πέντε, δέκα δέκα, άμα χρειαζόταν και τριάντα σε μια μέρα, ακόμα και πενήντα, μπροστά στα μάτια όχι μόνο του πλανήτη αλλά ολόκληρου του γαλαξία.

Ούτε ένα δάκρυ, ούτε καν ένας μικρός μορφασμός αποστροφής απ’ τους πρωτοκοσμικούς «φύλακες της ειρήνης και της ανθρωπιάς». Και γιατί άλλωστε κάτι διαφορετικό απ’ το «σας έχουμε γραμμένους στ’ αρχίδια μας»; Τα όπλα, μόνον αυτά, έχουν λόγο πια, κι όταν σκοτώνουμε δεν θα κάνουμε διακρίσεις μεταξύ «αθώων» και «ενόχων», μεταξύ ηλικιών, μεταξύ φύλων – απλά θα σκοτώνουμε όσους περισσότερους μπορούμε…: η δύση το διατράνωσε με κάθε τρόπο, πιστεύοντας ότι έχει την υπερ-οπλία, το τελευταίο της χαρτί, πριν μόλις 4 χρόνια.

Εκεί, στη Γάζα… Εκεί, στο δυτικό προκεχωρημένο φυλάκιο στη Μέση Ανατολή… (Το είχε ξαναδηλώσει στη Βοσνία, πάλι εναντίον των μουσουλμάνων ανδρών και γυναικών, στο πρώτο μισό της δεκαετίας του ‘90…)

(Το δεύτερο video προέρχεται απ’ την ισραηλινή αντιρατσιστική, αντιμιλιταριστική, αντι-απαρτχάιντ οργάνωση B’ tselem):

Κατά τους ισραηλινούς φασίστες η κεντρώα Ha’aretz είναι «εφημερίδα της Hamas»… Αφού η ακτίνα δράσης του περιορίζεται, ο σύγχρονος κανιβαλισμός επιστρέφει εκεί που γεννήθηκε και τον αγάπησαν: στις δυτικές “δημοκρατίες”…

Δευτέρα 26 Δεκέμβρη>> Οι φίλοι του ρατσιστικού καθεστώτος του Τελ Αβίβ, επαγγελματίες ή όχι, νοιώθουν κάπως άβολα. Σε μια κοινωνία της οποίας η συντριπτική πλειοψηφία των υπηκόων διαφοροποιείται ιδεολογικά στο εσωτερικό της κυρίως ως προς τον βαθμό σκληρότητας και βαρβαρότητας της κατοχής επί των Παλαιστινίων, οι πρόσφατες (1^η Νοέμβρη 2022) εκλογές ανέδειξαν στην εξουσία έναν συνασπισμό κομμάτων που όχι μόνο δεν έχει να ζηλέψει κάτι απ’ τις «καλύτερες παραδόσεις» του διεθνούς φασισμού, αλλά δεν έχει και κανένα λόγο να το κρύψει. Το ακροδεξιό «κοσμικό» Likud, του κανονικά-θα-έπρεπε-να-είναι-βαθιά-πίσω-απ’-τα-κάγκελα Netanyahu («φίλου κι αδελφού» του ελλαδιστάν) ήρθε πρώτο (23,4% των ψήφων, 32 καρέκλες στην 120 εδρών ισραηλινή βουλή / knesset). Και οι εταίροι στο καινούργιο γκουβέρνο είναι επίσης «εκλεκτοί», τόσο πολύ ώστε ακόμα και τα πιο σκληρά επίθετα δεν μπορούν να αποδώσουν την «αξία» τους: το κόμμα «θρησκευτικού» φασισμού Religious Zionism σε συνεργασία με το ακροδεξιό, φανατικά ρατσιστικό Otzma Yehudit και το ακροδεξιό Noam (10,85% και 14 θέσεις), το επίσης «θρησκευτικό» Shas (8,25% και 11 θέσεις), το εξίσου «θρησκευτικό» United Torah Judaism (5,88% και 7 θέσεις): αυτή είναι η ακροδεξιά κυβερνητική κομματική εξάδα στο Τελ Αβίβ, εκπροσωπώντας το καθόλου ευκαταφρόνητο 48,4% των ψηφοφόρων.

Με τέτοια σύνθεση ανάλογη πρέπει να είναι η κατανομή των νευραλγικών πόστων, έτσι δεν πάει; Έτσι, για παράδειγμα, ο Itamar Ben-Gvir, γνωστός παρακρατικός «έποικος» στη κατεχόμενη Δυτική Όχθη (αρχηγός του Otzma Yehudit: «εβραϊκή δύναμη») έγινε υπουργός δημόσιας τάξης / εθνικής ασφάλειας∙ ενώ ο σύμμαχός του Bezalel Smotrich (του Religious Zionism) έγινε υπουργός άμυνας «υπεύθυνος για τους οικισμούς και τις άκτιστες περιοχές» (της Δυτικής Όχθης)… Για τον ακόμα πιο γρήγορο και βίαιο εποικισμό της…

Με τα όσα υφίστανται ήδη εδώ και δεκαετίες (κι όλο και πιο συστηματικά εδώ και μήνες) οι Παλαιστίνιοι της κατεχόμενης Δυτικής Όχθης δεν μπορούν ίσως να φανταστούν τι χειρότερο μπορεί να τους περιμένει. Αλλά οι προαγωγοί και οι εκτελεστές του ισραηλινού partheid μπορούν πάντα να σκεφτούν και να μεθοδεύσουν «κάτι παραπάνω». Και οι διεθνείς δυτικοί υποστηρικτές τους, κρατικοί και παρακρατικοί, θα πρέπει να κάνουν ακόμα πιο έντονα ότι «δεν βλέπουν», ότι «δεν ξέρουν» και ότι «δεν καταλαβαίνουν».

Ο γνωστός δημοσιογράφος Jonathan Cook σημείωνε μεταξύ άλλων στις 6 Δεκέμβρη:

… Η μόνιμη πλέον κατοχή θα διοικείται από ηγέτες εποίκων. Και θα είναι αυτοί που θα καθορίζουν την πολιτική τόσο για την αστυνομία εντός Ισραήλ όσο και για την συνοριακή αστυνομία που δρα κυρίως στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη και στην Ανατολική Ιερουσαλήμ.

Το δόλιο επιχείρημα ότι υπάρχει κάποιο είδος διαχωριστικής γραμμής μεταξύ του «κυρίως Ισραήλ» και των κατεχόμενων περιοχών, με την μια μεριά να είναι μια πρότυπη δημοκρατία που διοικείται από πολιτικούς και την άλλη να είναι η απαραίτητη «ζώνη ασφαλείας» που διαχειρίζεται ο στρατός, θα καταρρεύσει.

Αυτό που συμβαίνει στην πραγματικότητα είναι πολύ ξεκάθαρο: το Ισραήλ και οι κατεχόμενες περιοχές λειτουργούν σαν ενιαίος πολιτικός χώρος, όπου οι νόμιμοι φασίστες ελέγχουν, καταπιέζουν, εκκαθαρίζουν και σκοτώνουν τους Παλαιστίνιους χωρίς να κάνουν διακρίσεις ανάμεσα σε «πολίτες» και υποκείμενα της κατοχής.

Αυτό ακριβώς απαιτούσαν εδώ και καιρό οι Ben–Gvir και Smotrich και οι οπαδοί τους. Υποστηρίζουν ότι η αποκαλούμενη «πράσινη γραμμή» που διαχωρίζει την επίσημη ισραηλινή επικράτεια απ’ τις κατεχόμενες περιοχές είναι μια επικίνδυνη αυταπάτη, και ότι οι ισραηλινοί δεν πρέπει να απολογούνται όταν κυβερνούν με ατσάλινη γροθιά την «γη της επαγγελίας».

Αυτή η άποψη κέρδισε στις εκλογές…. Οι ακροδεξιοί, συχνά σε συνεργασία με την αστυνομία, κτυπούν και κυνηγούν τους Παλαιστίνιους στις ελάχιστες περιοχές εντός Ισραήλ όπου ο εθνοτικός διαχωρισμός δεν είναι ακόμα απόλυτος – αυτό που το Τελ Αβίβ αποκαλεί παραπλανητικά «μεικτές πόλεις». Και η ακροδεξιά εξαπλώνεται σταθερά στην αστυνομία, όπως νωρίτερα έκανε στον στρατό.

… Οι δυτικές πρωτεύουσες θα συνεχίσουν αναμφίβολα να υπερασπίζονται το ισραηλινό απαρτχάιντ ως «φάρο της δημοκρατίας», αφού είναι πολύ πολύτιμο περιουσιακό στοιχείο στη Μέση Ανατολή για να θυσιαστεί. Αλλά ο μύθος ενός «δημοκρατικού Ισραήλ» γίνεται όλο και πιο δύσκολο να διατηρηθεί. Οι Ben–Gvir και Smotrich μπορεί να είναι το τελευταίο καρφί στο φέρετρό του.

Τόσο τα αφεντικά των δυτικών ολιγαρχιών όσο και οι αγαπημένοι τους φασίστες μπορούν να ζήσουν μια χαρά ακόμα και χωρίς «μύθους περί δημοκρατίας». Γιατί πλέον (κι αυτό αρνούνται ακόμα να το καταλάβουν οι όποιοι αιχμάλωτοι των δυτικών ολιγαρχιών) η συστημική βία (όχι πάντα σωματική αλλά πάντα συναισθηματική, αισθητική, διανοητική και ψυχολογική) θα γίνεται όλο και πιο συμπαγής στο εσωτερικό αυτών των «δημοκρατιών»: τα εισιτήρια της μετάβασης στους παραδείσους της 4^ης βιομηχανικής επανάστασης, στις «νέες κανονικότητες», θα είναι ματοβαμμένα.

Πάντα έτσι γινόταν… Γι’ αυτό ακριβώς (ή, πιο σωστά και γι’ αυτό) οι αγνοούμενοι, οι περιθωριοποιημένοι, οι «να ξεμπερδεύουμε με δαύτους», στην Παλαιστίνη και οπουδήποτε αλλού, κουβαλούσαν και κουβαλούν πάνω τους το σήμα του κινδύνου – για όλους…

Το σήμα κινδύνου που οι πρωτοκοσμικοί απωθούν.