Tag: πόλεμος

Πόλεμος 1

Δευτέρα 16 Φλεβάρη (00.43) >> Ναι. Ακούγεται (και θα ακούγεται) πολύ στην παρακμιακή δύση: «πόλεμος». Αλλά περί τίνος πρόκειται; Έχουν καταλάβει οι πληβειακοί πληθυσμοί, οι εργατικές τάξεις, τι σημαίνει αυτό σήμερα; Ή πέφτουν θύματα των «ψυχολογικών επιχειρήσεων», του αποπροσανατολισμού που οργανώνουν τα δυτικά παρακμιακά αφεντικά;

Μια σοβαρή ένδειξη, σχεδόν απόδειξη, ότι συμβαίνει το δεύτερο είναι αυτή:

Οι δυτικοί ανησυχούν για έναν πόλεμο που ΘΑ (που ΜΠΟΡΕΙ να) γίνει … στο μέλλον… Όχι για τον πόλεμο που ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΗΔΗ!!! Κι αυτή η (επιτρέψτε μας: ανιστόρητη) παρ-αίσθηση είναι ήδη καταστροφική: επιτρέπει στα αφεντικά να συσκευάζουν τις (πολεμικές, ιμπεριαλιστικές) τακτικές τους ως ένα μαύρο-σύννεφο-στο-βάθος-του-ορίζοντα ενόσω τις μεθοδεύουν όχι μόνο σήμερα αλλά και χτες, και προχτές∙ εδώ και χρόνια. Τεμαχίζοντας τον ιστορικό χρόνο σ’ ένα χτες «ειρηνικό», σ’ ένα σήμερα «ειρηνικό μεν αλλά κάπως ζορισμένο, προετοιμασίας με σφιγμένα δόντια», ενόψει ενός «πολέμου κάπου στο μέλλον», εξασφαλίζουν (τα αφεντικά) στους εαυτούς τους όλο το περιθώριο να κρύψουν τις πραγματικές αιτίες, τα κίνητρα και τα συμφέροντά τους, και οπωσδήποτε το «είδος του πολέμου» που αντιστοιχεί στην κρίση/αναδιάρθρωση που λέγεται «4η βιομηχανική καπιταλιστική επανάσταση»… Δίνοντας ως δόλιο αντίδωρο στους υποτελείς την δυνατότητα να απωθούν διαρκώς τα «κακά – μελλοντικά – μαντάτα», να τα απωθούν στο χώρο και στο χρόνο, αναβάλοντας την ουσιαστική αντίστασή τους, μένοντας έρμαια σε οποιοδήποτε δημαγωγικό carpet bombing… (π.χ.: «χιλιάδες δολοφονίες αγνών διαδηλωτών στο ιράν»….)

Ένα εύκολο τρικ γι’ αυτόν τον αποπροσανατολισμό: η αντίληψη του πολέμου που «ΘΑ» γίνει (και όχι του πολέμου που γίνεται ΉΔΗ!) ανακαλεί εικόνες … απ’ τον 2ο παγκόσμιο∙ ή, ακόμα πιο σωστά, απ’ την σε αρκετά σημεία παραπλανητική φιλμογραφία / αναπαράσταση του 2ου παγκόσμιου. Ο πόλεμος που «ΘΑ» γίνει (και ανησυχεί το πόπολο) θα είναι… εισβολή χιλιάδων τανκς εδώ ή εκεί (σε πρωτοκοσμικό έδαφος), ναυμαχίες, αερομαχίες, βομβαρδισμοί, καταφύγια… Συνεπώς το υγιεινιστικό πραξικόπημα 2020 – 2022 ΔΕΝ ήταν παγκόσμιος πόλεμος. Όπως δεν ήταν / είναι η σφαγή στη Γάζα ή/και η αντάρτικη αντιστασιακή δράση στη μέση Ανατολή, η ως τις ρίζες των μαλλιών των δυτικών αφεντικών συμμετοχή τους στο Παλαιστινιακό Ολοκαύτωμα, οι «εργολαβικοί» πόλεμοι, οι πειρατείες σε εμπορικά πλοία, οι οικονομικές τιμωρίες, τα σχέδια και οι μεθοδεύσεις επιστρατεύσεων, η με πολλούς τρόπους υποτίμηση της ζωής, της αξιοπρέπειας, της δουλειάς εκατομμυρίων υποτελών (και, αλλά καθόλου μόνο, πρωτοκοσμικών), όλα όσα συνιστούν το παγκόσμιο πόλεμο που γίνεται ΗΔΗ, όλα αυτά λοιπόν ΔΕΝ περιλαμβάνονται στον πόλεμο που «ΘΑ» γίνει… Μελλοντικά… Το 2030 (!!!) ίσως…

Κι αφού όλα αυτά ΔΕΝ περιλαμβάνονται, οι όποιες αντιδράσεις επιτρέπεται να είναι συγκρατημένες, κόσμιες, «ευγενικές», συγκαταβατικές, «λογικές»: να μην-ζητούν-το-αδύνατο, να μην ματώνουν και, κυρίως, να μην απειλούν στα σοβαρά και στ’ αλήθεια τις εξουσίες των πολεμοκάπηλων…

Ενδείκνυται επίσης το «ηρεμιστικό» χαπάκωμα.

Έχουμε χρόνο…

Έχουμε; Αν τα χρονικά ορόσημα κατασκευάζονται απ’ τα αφεντικά για την δική μας πειθαρχημένη κατανάλωση τότε ναι. Ως το … 2030 «έχουμε χρόνο»… Αν, αντίθετα, ο ενδοκαπιταλιστικός ανταγωνισμός και η στρατιωτική διαχείριση της δυτικής παρακμής έχουν την δική τους ατσάλινη προέλαση, τότε απ’ το 2001, το 2003, το 2010, το 2020 χάνουμε διαρκώς χρόνο! Η αόρατη κλεψύδρα αδειάζει γρήγορα χωρίς να κοιτάζει την δική μας μελαγχολία….

Πόλεμος 2

Ναι, είναι αλήθεια. Η πρόσκληση είχε πολύ κλάμα: καταστρεφόμαστεεεε!!! Λυπηθείτε τους αόματους!!!

Δευτέρα 16 Φλεβάρη (00.39) >> Στο πρόσφατο «62ο συνέδριο ασφαλείας του Μονάχου», απ’ τις 13 Φλεβάρη ως και χτες (15/2), σ’ αυτήν την παρέλαση πολεμοκαπηλείας, ήταν όλοι εκεί. Όταν γράφουμε «όλοι» το εννοούμε: ο «συλλογικός Epstein» ήταν εκεί! Όχι μόνο οι πολιτικές βιτρίνες, αλλά και τα αφεντικά τους: η Boeing, η Lockheed Martin, η Rheinmetall, η JP Morgan, η Goldman Sachs, η Commerzbank, η Microsoft και last but not least η Palantir…

Αλλά οι δρόμοι γύρω απ’ το ξενοδοχείο Bayerischer Hof (έδρα των ραντεβού) δεν φλέγονταν από τις σκληρές οδομαχίες που αναλογούσαν πράγματι στο γεγονός!! Αυτό δεν είναι μομφή κατά των όποιων γερμανών αντικαθεστωτικών: κάποτε, πριν κάτι χρόνια, για πολύ πολύ λιγότερα (: «αντιπαγκοσμιοποίηση»…) οι εκδρομές διαμαρτυρίας μάζευαν πολλές εκατοντάδες χιλιάδες σχεδόν απ’ όλον τον κόσμο.

Τώρα; Τώρα που οι λογαριασμοί έχουν ανοίξει πια σαν τεράστιες πληγές σε βαθμό κακοφορμίσματος, τεράστιες πληγές πάνω στον πλανήτη εδώ και χρόνια;;;

Τώρα; Τώρα εκείνο που έγινε το Σάββατο 14 Φλεβάρη στο κέντρο του Μονάχου ήταν … μια πανευρωπαϊκή διαδήλωση υποστήριξης του … σάχη (ως μελλοντικού «ηγέτη» στην Τεχεράνη)!! Οργανωμένη για όλους τους βασιλόφρονες της ιρανικής διασποράς, (συν φυσικά όλους τους ηλίθιους που δεν έχουν πατήσει και δεν πρόκειται να πατήσουν ποτέ το πόδι τους στο ιράν για να δουν από κοντά την καθημερινή ζωή εκεί) από διάφορες επώνυμες «καλές» μυστικές υπηρεσίες και τα αντίστοιχα υπουργεία εξωτερικών: αυτά, για να μη νομίζετε ότι υπάρχει κάποιο «κενό χρόνου»…

Μέσα στο Bayerischer Hof, ακίνδυνα και αεράτα, τα λόγια έβγαιναν έξω απ’ τα δόντια.

Ενδεικτικά:

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Πόλεμος 3

Δευτέρα 16 Φλεβάρη (00.28) >> Ένας πόλεμος (και μάλιστα: ένα παγκόσμιος ενδοκαπιταλιστικός, διακρατικός πόλεμος) δεν αρχίζει με τις κανονιές! Εκεί κορυφώνεται!!! Έχει αρχίσει πολύ νωρίτερα, και συχνά έχει εξελιχθεί «συναινετικά» (απ’ την μεριά των υποτελών). Κι αλλοίμονο σ’ όλους όσους έχουν υποστηρίξει, από βλακεία ή δόλο (δεν κάνει διαφορά) αυτήν την εξέλιξή του, μόνο για να τρομάξουν (εντός ή εκτός εισαγωγικών) όταν η κορύφωση πέσει πάνω τους.

Η Nel Bonilla είναι άγνωστη σ’ εμάς και σ’ εσάς – συστήνεται ως ανθρωπογεωγράφος, ασχολούμενη με την μετανάστευση και την οργανωμένη (κρατική) βία.

Έχουμε για εσάς αποσπάσματα από μια πρόσφατη ανάλυσή της (στις 21 Δεκέμβρη 2025) και μια μεταγενέστερη συνέντευξή της (12 Φλεβάρη 2026). Στα πρώτα (ανοικτά), κάτω απ’ τον τίτλο Administrative Warfare & and the End of the Political: If “security” is all that matters, the distinction between civilian and soldier disappears (Διοικητικός πόλεμος και το τέλος του πολιτικού: αν η «ασφάλεια» είναι το μόνο που έχει σημασία, η διάκριση μεταξύ πολίτη και στρατιώτη εξαφανίζεται) ίσως ξαφνιαστείτε για την επιβεβαίωση (απ’ την μεριά της) κάποιων απ’ αυτά που υποστηρίζουμε εδώ και χρόνια για τον σε εξέλιξη 4ο παγκόσμιο πόλεμο. Κι ίσως νοιώσετε μια άβολη οικειότητα με το πρόσφατο παρελθόν το οποίο – δυστυχώς – δεν έγινε εκείνο που θα έπρεπε, ένα έσχατο προμήνυμα του κινδύνου, μια έσχατη έκκληση για ριζική ανα-διοργάνωση του (ταξικού, εργατικού) ανταγωνισμού.

Οι τονισμοί με bold και υπογράμμιση στο πρωτότυπο:

… Βλέπουμε μια θεμελιώδη αλλαγή στον τρόπο λειτουργίας του κράτους και στον τρόπο που λειτουργεί απέναντι στους πολίτες του. Αυτή η αλλαγή, φυσικά, συνοδεύεται από πολλές ακόμη εξελίξεις (όπως υποδομές, οικονομικές, τη σημασία της τεχνολογίας διπλής χρήσης, τα μονοπώλια, τη ρητορική κ.λπ.), ωστόσο, ας δούμε απλώς αυτό το συγκεκριμένο παράδειγμα της προσπάθειας εξάλειψης της διαφωνίας στα δυτικά κράτη.

Στο κλασικό Φιλελεύθερο Κράτος (Νεωτερικότητα), ο πολίτης ήταν ένα «Υποκείμενο» που είχε μια εσωτερική ζωή, ιδιωτικές απόψεις και δικαιώματα που προϋπήρχαν του κράτους. Η δουλειά του κράτους ήταν να προστατεύει αυτήν την ιδιωτική σφαίρα.

Ενώ τώρα το κράτος σας συντηρεί, ναι, αλλά τώρα μόνο επειδή είστε το Ανθρώπινο Κεφάλαιο που χρειάζεται για τον «Μόνιμο Ανταγωνισμό» με τον αναδυόμενο Πολυπολικό Κόσμο.

Η λογοκρισία ως υγιεινιστική εκστρατεία

Τα τρέχοντα εργαλεία λογοκρισίας (π.χ. κυρώσεις, απελάσεις) είναι εξ ολοκλήρου διοικητικά εργαλεία που χρησιμοποιούνται για την εξάλειψη απειλών. Αυτά δεν είναι νομικά εργαλεία και δεν υπάρχει προσδιορισμός ενός εγκλήματος που πρέπει να τιμωρηθεί.

Ως εκ τούτου, δεν πρόκειται πλέον για συζήτηση· δεν υπάρχει καμία προσπάθεια να διατηρηθεί η πατίνα της  δημοκρατίας. Αυτό συμβαίνει επειδή σε ένα καταφύγιο, πρέπει να απομακρύνετε τον σαμποτέρ. Η διαφωνούσα άποψη δεν είναι ούτε ηθική ούτε ανήθικη, ούτε αληθινή ούτε ψευδής· είναι αυστηρά σταθεροποιητική ή αποσταθεροποιητική .

Συνεπώς, οι κυρώσεις της ΕΕ αποτελούν ένα διοικητικό «υγειονομικό μέτρο» για την πρόληψη της «μόλυνσης» από ξένες αφηγήσεις και διαφωνούσες απόψεις. Ενώ εντός των ΗΠΑ, η απειλή απέλασης φοιτητών για «ιδεολογικούς λόγους» (π.χ. διαμαρτυρίες) σημαίνει ότι η διαμονή πλέον αποτελεί ουσιαστικά προνόμιο συμμόρφωσης .

Αυτό λειτουργεί με βάση το Ιατρικό, Τεχνοκρατικό ή ακόμα και Τεχνολογικό Μοντέλο πολέμου. Πείτε το όπως θέλετε. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο, η παραπληροφόρηση είναι ένας ιός ή ένα σφάλμα. Ο λογοκριτής είναι ο μηχανικός και η αφαίρεσή του είναι υποχρεωτική για τη σταθερότητα του συστήματος. Επιπλέον, ενώ η τιμωρία και η χρήση παραδειγμάτων είναι σίγουρα ένας από τους στόχους αυτών των τεχνικών λογοκρισίας, ο στόχος φαίνεται επίσης να είναι η πρόληψη της εμφάνισης και της εξάπλωσής τους: η διακοπή της «μολυσματικότητας» τους.

Σε μια πολιορκία ή μέσα σε ένα καταφύγιο, η διάκριση μεταξύ «Πολίτη» και «Στρατιώτη» εξαφανίζεται. Όλοι αποτελούν μέρος της άμυνας. (Σκεφτείτε την προσέγγιση «ολόκληρης της κοινωνίας» στις τρέχουσες προετοιμασίες για συγκρούσεις υψηλής και χαμηλής έντασης).

Εδώ, θα μπορούσε κανείς να πει ότι υπάρχει ένας πράσινος διάδρομος : ο διάδρομος της κοινής γνώμης που υποστηρίζει τον «Μανιχαϊστικό Μύθο» (Εμείς είμαστε καλοί, αυτοί είναι κακοί). Και μετά υπάρχει η κόκκινη ζώνη, όπου κάθε σκέψη που εξανθρωπίζει τον εχθρό ή αμφισβητεί την πολιορκία αποτελεί μέρος του υβριδικού πολέμου. Οποιαδήποτε διαφωνία που μπορεί να διατυπωθεί, όσο χαλαρά κι αν είναι, ως ευθυγράμμιση ή χρησιμότητα για έναν «στρατηγικό ανταγωνιστή» (Ρωσία, Κίνα, Ιράν, BRICS) είναι δυνητικά γειτονική με την προδοσία. Αυτό μας φέρνει ξανά πίσω στην αναβίωση της μανιχαϊστικής διχοτομίας στο εσωτερικό.

Υπάρχει όμως και μια νέα ποιότητα σε αυτόν τον διάδρομο απόψεων: Στην ουσία, έχει μετατραπεί σε σήραγγα, καθώς υπάρχει μόνο μία κατεύθυνση: προς τα εμπρός, προς την αντιπαράθεση με τη «Ζούγκλα», εάν ο δυναμισμός επιμένει. Δεν μπορείς να γυρίσεις πίσω μέσω της διπλωματίας, γιατί αυτό θα ήταν κατευνασμός· ούτε μπορείς να σταματήσεις μέσω της ουδετερότητας, η οποία θα ήταν συνενοχή με τον εχθρό.

Μέσω τέτοιων διαδικασιών, ο διάδρομος της κοινής γνώμης συρρικνώνεται στο ακριβές πλάτος της Στρατιωτικής Ανάγκης (ή τουλάχιστον σε αυτό που θεωρείται «ανάγκη» από τις διατλαντικές ελίτ εξουσίας). Η σφαίρα της νόμιμης διαμάχης (όπου μπορείς να συζητήσεις) κατατρώγεται από τη σφαίρα της συναίνεσης (όπου πρέπει να υπακούσεις) και τη σφαίρα της απόκλισης (όπου σε φιμώνουν).

Ο διάδρομος είναι ακριβώς τόσο πλατύς όσο η Στρατηγική Αντίληψη του ΝΑΤΟ (και ναι, υπάρχει κάτι τέτοιο όπως μακροπρόθεσμα σχέδια εντός του ΝΑΤΟ). Αν βγείτε έξω (π.χ., υποστηρίζοντας μια πολυπολική αρχιτεκτονική ασφάλειας), αποδυναμώνεστε, απονομισματοποιείστε, σας επιβάλλονται κυρώσεις ή απελαύνεστε.

Το νέο κοινωνικό συμβόλαιο ως μαφιόζικη προστασία

Το κλασικό φιλελεύθερο κοινωνικό συμβόλαιο ήταν μια συμφωνία: τα άτομα παραχωρούν κάποια αυτονομία στο κράτος με αντάλλαγμα την προστασία των δικαιωμάτων τους και την παροχή δημόσιων αγαθών, επιτρέποντας την προσωπική ελευθερία και την επιδίωξη της ευτυχίας. Με πολύ ακατέργαστες λέξεις, το παλιό κοινωνικό συμβόλαιο μεταξύ του πολίτη και του κράτους ήταν: παραιτούμαι από κάποια ελευθερία· εσύ μου δίνεις τάξη και ευημερία.

Το Κοινωνικό Συμβόλαιο του Καταφυγίου είναι: Παραιτούμαι από την ελευθερία μου, την πραγματικότητά μου και την ευημερία μου. Το κράτος προστατεύει την ύπαρξή του (και τις λειτουργικές ελίτ του) από έναν εχθρό (και ίσως μου επιτρέπει να επιβιώσω εντός των τειχών).

Φυσικά, αυτή η αφηγηματική κατασκευή βασίζεται σε προκείμενες που αναπτύχθηκαν εξαρχής μέσα από τον συρρικνούμενο διάδρομο της γνώμης και της συζήτησης. Πράγματι, το κράτος παραδέχεται ότι δεν μπορεί να σου προσφέρει μια «Καλή Ζωή» ή ευημερία. Συγκαλύπτει αυτή την αφήγηση λέγοντας «ο Κήπος πεθαίνει», ενώ ταυτόχρονα υπόσχεται να κρατήσει έξω τη νεοεμφανιζόμενη και απειλητική «Ζούγκλα». Η ταυτότητα του πολίτη ορίζεται πλέον έναντι ενός κοινού εχθρού.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, για να σωθείς, πρέπει να ευθυγραμμίσεις την εσωτερική σου πραγματικότητα με την αξιολόγηση της εξωτερικής απειλής του Κράτους. Πρέπει να αποδεχτείς τον «Μανιχαϊστικό Μύθο» χωρίς αμφιβολία. Πρέπει να διατηρήσεις την παραγωγικότητά σου, την λεγόμενη ανθεκτικότητα και την ιδεολογική σου ευθυγράμμιση χωρίς να υπονομεύσεις τη συνοχή ή τις στρατηγικές αφηγήσεις.

Τώρα, η ύπουλη φύση αυτού, αν δεν ήταν αρκετά τρομερή, είναι ότι βασίζεται στη λογική ότι ο πολίτης είναι πλέον ένας πόρος, αλλά όχι απλώς ένας οποιοσδήποτε πόρος: Είστε «ελεύθεροι» μόνο στο βαθμό που η ελευθερία σας κάνει το Καταφύγιο ισχυρότερο. Είστε ελεύθεροι να ψωνίζετε (να διατηρείτε την οικονομία) και ελεύθεροι να μισείτε τον εχθρό (να διατηρείτε το ηθικό). Δεν είστε ελεύθεροι να ανοίξετε την πόρτα, ούτε να κοιτάξετε μέσα από τυχόν παράθυρα που μπορεί να είναι ακόμα εκεί.

Κάτι θυμίζουν αυτά… Κάτι θυμίζουν…

Πόλεμος 4

Δευτέρα 16 Φλεβάρη (00.24) >> Αποσπάσματα απ’ την συνέντευξη της Nel Bonilla με τίτλο The Return of the Bunker State (Η επιστροφή του κράτους-καταφύγιο) στις 12 Φλεβάρη 2026:

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Πόλεμος 5

Δευτέρα 16 Φλεβάρη (00.21) >> Καταλαβαίνουμε, ξέρουμε. Όπως συμβαίνει εδώ και χρόνια χάρη σ’ αυτήν ολέθρια επείγουσα ψευτοπρακτικότητα κάθε φορά που ο ορίζοντας μαυρίζει (“καίγεται ο κώλος μας”…), η επιτακτική ερώτηση είναι «και τι κάνουμε τώρα;» Με την ανάλογη βιασύνη: «από Δευτέρα επανάσταση»… Υπονοείται: «νάχουμε ξεμπερδέψει ως το επόμενο Σαββατοκύριακο»…

Έχουμε πια μια διαφορετική πρόταση. Εντελώς διαφορετική. Ο προβληματισμός (και η συζήτηση) ας αρχίσει ανάποδα. Απ’ το τι ΔΕΝ κάνουμε τώρα!

Οι απαντήσεις μπορεί να αποδειχθούν πιο παραγωγικές και χρήσιμες…

Μεσανατολικό πεδίο μάχης

Δευτέρα 16 Φλεβάρη (00.18) >> Το ψοφιοκουναβιστάν συνεχίζει ως τώρα να «ζυγίζει» τι θα κάνει απέναντι στην Τεχεράνη. «Φορτώνει» με επιπλέον μιλιταριστικά γκάτζετς την περίμετρο (ένα ακόμα αεροπλανοφόρο με την περιφρούρησή του πλέει προς τον Ινδικό ωκεανό, θα χρειαστεί κανά μήνα για να φτάσει) και ταυτόχρονα κανένα πλεούμενο δεν πλησιάζει τις ιρανικές ακτές πιο κοντά από τα 1000 μίλια απ’ τον φόβο των antiship ιρανικών πυραύλων∙ μια απόσταση που δεν βοηθάει ιδιαίτερα στο αεροβομβαρδισμό απ’ τα ντεκ των αεροπλανοφόρων.

Εν τω μεταξύ, μέχρι να φτάσουν αυτές οι ενισχύσεις, θα βρίσκεται στον ινδικό μεταξύ άλλων μια κινεζική φρεγάτα με ειδικότητα στην ανίχνευση και τον εντοπισμό υποβρυχίων. Αν, μαζί με τα ρωσικά αντιτορπιλικά που θα πάρουν μέρος σε κοινή άσκηση με το ιρανικό ναυτικό, αποφασίσουν ότι το λιμάνι του Bandar Abbas είναι φιλόξενο, μπορεί να κάτσουν εκεί για καιρό… Και να χαζεύουν τα γλαροπούλια στον ορίζοντα. Έχει κανείς πρόβλημα;

Αυτά σημαίνουν ότι «φορτώνει» και το ιρανικό καθεστώς. Με την δική του εντατική παραγωγή

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Οι πειρατές (όλων των ωκεανών)

Δευτέρα 16 Φλεβάρη (00.04) >> Τα διεθνή ύδατα δεν είναι άβατο. Από ξηράς, αέρος ή θαλάσσης θα σας βρούμε και θα σας οδηγήσουμε στη δικαιοσύνη. Τάδε έφη το αμερικανικό «πεντάγωνο» ή το αρμόδιο υπουργείο πολέμου μετά το ρεσάλτο και την κατάσχεση ενός δεύτερου δεξαμενόπλοιου μέσα σε δυο βδομάδες… Πού; Όχι στην Καραϊβική… Αλλά στο ινδικό! Τι είχαν κάνει τα καταραμένα; Είχαν φύγει απ’ τη βενεζουέλα μεταφέροντας πετρέλαιο στην κίνα, και «αψήφησαν τον ναυτικό αποπλεισμό διαφεύγοντας»…

Χμμμμ… Ώστε τα διεθνή ύδατα του πλανήτη ανήκουν στις ηπα, ε;;; Μ’ αυτόν τον χοντροκομμένο τρόπο, και με μια ελεύθερη εννόηση του από που αρχίζει και που τελειώνει το «δυτικό ημισφαίριο» (εδώ που τα λέμε αν κοιτάς απ’ την Καλιφόρνια όλος ο πλανήτης γύρω γύρω είναι δυτικά…) το ψοφιοκουναβιστάν προσπαθεί να επιβάλει ότι παραμένει το αφεντικό των θαλασσών… Εναντίον; Τίνος άλλου; Των στόλων των rivals ή των στόλων που εξυπηρετούν τους rivals.

Ωραία ιδέα. Αλλά δεν είναι προκλητική; Είναι. Δεν είναι πολεμική ενέργεια; Είναι. Δεν θα υπάρξουν αντιδράσεις απ’ τους θιγόμενους; Υπάρχουν ήδη. Θα είναι μόνο καταγγελίες; Χμμμμ… Άμα δείτε τίποτα περίεργες ναυμαχίες (εντός ή εκτός εισαγωγικών, περισσότερα δεν λέμε), τίποτα ξέμπαρκες θαλάσσιες νάρκες απ’ τον 2ο παγκόσμιο (…), να ξέρετε ότι καμία πειρατική συμμορία δεν κατάφερε ποτέ να κατοχυρώσει την «πνευματική ιδιοκτησία» στον τομέα.

Αργά ή γρήγορα εμφανίζονται και αντίπαλοι.

“Αναχαίτισαν” λέει, λες και το τάνκερ έκανε επίθεση: η εφοπλιστική «καθημερινή» χαίρεται. Έχεις τους λόγους της. Μέχρι να αποδειχθεί ότι «λαγός την φτέρην έσειε, κακό της κεφαλής του»…

Twitter ιμπεριαλισμός; (1)

Δευτέρα 9 Φλεβάρη (00.24) >> Αυτό είναι (συγγνώμη Βλαδίμηρε!) το πιο πρόσφατο στάδιο του καπιταλισμού;

Όχι βέβαια! Αλλά το ψόφιο κουνάβι ίσως μνημονεύεται απ’ τους ιστορικούς του μέλλοντος (αν υπάρξουν τέτοιοι…) σαν ένας μη-χείρον-βέλτιστος εκπρόσωπος μιας κάποιας «μεταβατικής» φάσης του αμερικάνικου (έμμεσα και του δυτικού συνολικά) ιμπεριαλισμού: ασχολείται με την κατασκευή ενός πλέγματος απειλών και εκφοβισμών μπας και πιάσουν τόπο∙ αλλά δείχνει να μην εκπροσωπεί πια εκείνη την μιλιταριστική ανωτερότητα που θα εγγυόταν βέβαια αποτελέσματα σε οποιεσδήποτε συνθήκες!

Έτσι, όπως οι ευρωπαίοι παρακμιακοί «πρόθυμοι» αναβάλουν την δική τους επίδειξη δύναμης για … το 2030 (και βλέπουμε), το ψόφιο κουνάβι δείχνει να περιμένει τον «χρυσό στόλο», τον «χρυσό θόλο» και άλλα παρόμοια μιλιταριστικά τιμαλφή, για να φτάσει στη γνήσια ιμπεριαλιστική κατάσταση του «πρώτα κτυπάμε και μετά ρωτάμε» την οποία αναμφίβολα και ο ίδιος ως πολιτική βιτρίνα και όλο το αμερικανικό κράτος / παρακράτος / κεφάλαιο θα ήθελε να εκδηλώνει ήδη.

Το ιράν μπορεί να αποδειχθεί όχι το «πετραδάκι στο παπούτσι» αλλά ο βράχος στην άκρη του σκοινιού της θηλειάς-στο-λαιμό γι’ αυτόν τον ως τώρα twitter ιμπεριαλισμό, που θεωρείται μάλιστα (;;;;) και … πετυχημένος!

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Twitter ιμπεριαλισμός; (2)

Δευτέρα 9 Φλεβάρη (00.16) >> Είναι αυτή η συγκεκριμένη ιστορική συγκυρία, κατά την οποία οι δυτικές καπιταλιστικές αναγκαιότητες ΔΕΝ συμβαδίζουν με τις όποιες ανάλογες (στρατιωτικές ή και γενικά «πραγωγικές») δυνατότητες, είναι λοιπόν τώρα που εμφανίζεται (για «να καλύψει το κενό»…) αυτός ο μιλιταριστικός, ιμπεριαλιστικός βερμπαλισμός. Αυτός ο ιμπεριαλιστικός βερμπαλισμός του οποίου το ψόφιο κουνάβι είναι μόνο η πιο γκροτέσκα παραλλαγή. Γιατί υπάρχουν κι άλλες: μια γαλλική, μια γερμανική, μια αγγλική, μια ελληνική, μια θεοναζί∙ ακόμα και μια εσθονική (!!)

Τι σημαίνει όμως αυτό;

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Twitter ιμπεριαλισμός; (3)

Δευτέρα 9 Φλεβάρη (00.11) >> Κάποιοι υποστηρίζουν ότι οι δυτικές παρακμιακές «δυνάμεις» δεν είναι σε θέση να προχωρήσουν στην επιθετική (στρατιωτική) κορύφωση του 4ου παγκόσμιου πολέμου επειδή «φοβούνται» την αντίδραση των πληθυσμών τους. Στα φέρετρα…

Θα μας συγχωρήσετε για την ωμότητα: από πότε οι υποτελείς πληθυσμοί έχουν λόγο, και μάλιστα αποφασιστικό, για τέτοια ζητήματα; Η μεγάλη πλειονότητα των υπηκόων των ηπα μπορεί να μην ήθελαν να συμμετάσχει το κράτος τους στον 2ο παγκόσμιο που είχε ήδη ξεκινήσει∙ και ο τότε πρόεδρος Ρούσβελτ μπορεί να είχε υποσχεθεί ότι δεν θα ανακατευτεί… Αλλά επί χρόνια η Ουάσιγκτον έβαζε κυρώσεις και εμπορικά εμπόδια στο Τόκιο εμποδίζοντάς το να γίνει μια υπολογίσιμη καπιταλιστική δύναμη στον Ειρηνικό∙ και ενώ ο Ρούσβελτ (μέσω των υπηρεσιών του) ήξερε για την ετοιμασία της επίθεσης στο Περλ Χάρμπορ δεν έκανε τίποτα για να την εμποδίσει: χρειαζόταν μια «καλή αφορμή» για να υπηρετήσει τα αμερικανικά συμφέροντα στρατιωτικά.

Μπορεί, επίσης, ο αμερικάνικος πληθυσμός να μην ήθελε να ανακατευτεί ο στρατός του στο βιετνάμ ή στη μέση Ανατολή. Αλλά το παραμύθι με τον κόλπο του Tonkin το 1964 και το inside job στις 11 Σεπτέμβρη του 2001 αντίστοιχα δημιούργησαν το «πλαίσιο» για να προσπεραστούν (στη δεύτερη περίπτωση να απαγορευτούν: patriot act…) οποιεσδήποτε αντιδράσεις.

Για να το πούμε διαφορετικά: ο μόνος αποτελεσματικός τρόπος για να εμποδίσει ένας πληθυσμός έναν πόλεμο είναι, σε τελευταία ανάλυση, καθ’ οδόν προς τα χειμερινά ανάκτορα∙ αν μπορούμε να κάνουμε τέτοια αναφορά. Ο πόλεμος είναι η υγεία της μηχανής έλεγε ένα σύνθημα παλιό – και η υγεία της εξουσίας θα προσθέταμε.

Ο «συμβολικός» ειρηνισμός δεν αποδίδει όταν τα επίδικα της ενδοκαπιταλιστικής, διακρατικής αναμέτρησης είναι τόσο σοβαρά.

(Ενώ οι κρατικές προβοκάτσιες συνήθως δουλεύουν…)