Tag: πόλεμος

Once upon the time…

Δευτέρα 23 Φλεβάρη (00.33) >> Τώρα οι «ευαισθησίες» και τα ξεσκολισμένα avatar του δυτικού «δημοκρατισμού» επιβάλλουν την υπεράσπιση των βασιλοφρόνων, των βασιλοχουντικών, και όλων των παρόμοιων. Στο ιράν (γιατί όχι κι αλλού;), κατά των «μουλάδων», που ως γνωστόν είναι «δολοφόνοι και καταπιεστές» όπως άλλωστε είναι «συμμορίτης», «τρομοκράτης» οποιοσδήποτε στέκεται ουσιαστικά απέναντι στους δυτικούς ιμπεριαλισμούς, μικρούς και μεγάλους. (Ποιός τα λέει αυτά; Ο “συλλογικός Epstein”. Ποιός τα τρώει; Ε….)

Για το ιράν ο «βασιλιάς» (ο «διάδοχος του θρόνου», παράσιτο / γυιός του ψοφισμένου πια Ρεζά Παχλαβί…) θεωρείται το απαύγασμα της … δημοκρατίας. Υποθέτουμε ότι θα υπάρχει και διαδοχικό σχήμα της «σαβάκ», της θηριώδους μυστικής αστυνομίας του πατέρα του….

Υπήρξε όμως μια εποχή, όχι μακρινή, που τα ανταγωνιστικά κινήματα ήταν στ’ αλήθεια κινήματα – όχι ποζεράδικες παρελάσεις ευαίσθητων υπνοβατών. Υπήρξε μια εποχή όπου ο βασιλιάς στην Τεχεράνη («σάχης») ήταν νο 1 εχθρός όχι μόνο για τους ιρανούς και τις ιρανές αλλά και για τους πρωτοκοσμικούς – εκείνους που είχαν ριζοσπαστική πολιτική συνείδηση.

Στις 2 Ιούνη του 1967 ο «σάχης» μετά της συζύγου ήταν επίσημος προσκεκλημένος της «δημοκρατικής» κυβέρνησης της δυτικής γερμανίας για 9ήμερη επίσημη επίσκεψη (για πληρωμένες διακοπές δηλαδή)… συνοδευόμενος απ’ την μυστική του αστυνομία, σε συνεργασία με τις δυτικογερμανικές υπηρεσίες…

Στις 2 Ιούνη του 1967 το ριζοσπαστικό anti-imp κίνημα στη δυτική γερμανία (έχοντας αφετηρία τον πόλεμο στο βιετνάμ…) έκανε τα πρώτα αιματηρά βήματα της ωρίμανσής του. Διαδηλώνοντας όχι μόνο κατά της ιρανικής βασιλικής χούντας αλλά και εναντίον της κυβέρνησής του:

Μια άλλη δυτικογερμανική οργάνωση αντάρτικου πόλης πήρε το όνομά της απ’ την ημερομηνία της δολοφονίας του Ohnesorg: η «2 Ιούνη»…

Ξέρουμε: αυτά είναι πολύ παλιά… Ξέρουμε: τώρα δεν υπάρχει ούτε καπιταλισμός ούτε ιμπεριαλισμός… Αλλά κι αν υπάρχουν τους αντιμετωπίζουμε αποφασιστικά: κάνουμε ποδήλατο και γιόγκα, πάμε στον ψυχολόγο, καταπίνουμε ηρεμιστικά και κάνουμε απειλητικές διακηρύξεις περί «ανατροπής»…. (Καμιά φορά παρελαύνουμε κιόλας, με τον καφέ στο ένα χέρι και το τηλεχειριστήριο στο άλλο…)

Αλλά η ιστορία και η εργατική μνήμη είναι πεισματάρικες. Ειδικά για την λεγόμενη «αριστερά» (του κράτους και του κεφάλαιου!). Τι να πει άραγε γι’ αυτόν που έχει ξαναγίνει («γεωπολιτικά») επίκαιρος, και υπερασπιζόταν τους … «μουλάδες» πριν καμιά 25αριά χρόνια διαβλέποντας με ακρίβεια το μέλλον;

Ο Fidel Castro στην Αβάνα το 2010 (μεταγλωτισμένος στα αγγλικά):

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Ο τριγωνισμός του (αμερικανικού και όχι μόνο) πενταγώνου 1

Δευτέρα 23 Φλεβάρη (00.22) >> Το παρακάτω 3λεπτο video δείτε το σαν ένα μικρό, ελάχιστο «μάθημα». Διαφωνούμε μόνο στο τελικό συμπέρασμα∙ λέμε το γιατί στη συνέχεια.

Κατ’ αρχήν δεν είναι σωστό να ονομάζει κάποιος στρατηγική την αλληλουχία ορισμένων ενεργειών μόνο και μόνο επειδή προέρχονται από κάποιο κράτος. Αν το ψοφιοκουναβιστάν (ή, νωρίτερα το Joνυσταλεάν…) ή οποιαδήποτε άλλη δυτική ολιγαρχία ήταν σε θέση να έχει «στρατηγική» αντάξια της λέξης, αν ήταν σε θέση να παίζει-σκάκι, θα το είχε αποδείξει σίγουρα … στο εσωτερικό του! Το «μια στο καρφί και μια στο πέταλο», έχοντας σα μοναδικό «όπλο» στο μεν εσωτερικό το κρατικό φασισταριό του ICE στο δε εξωτερικό τον ήδη ηττημένο / αποτυχημένο «οικονομικό» πόλεμο και, στο τέλος, τα (προς βύθιση…) αεροπλανοφόρα και τις προβοκάτσιες των υπηρεσιών, αυτά δεν συγκροτούν «στρατηγική». Είναι απλά τακτικισμός που έχει ξεπέσει σε οπορτουνισμό – και ό,τι κάτσει. Απέναντι σε «αμφισβητίες» που έχουν στρατηγική! Όχι τώρα. Εδώ και πολλά χρόνια!

Η πιο συντριπτική απόδειξη του ότι «δεν κάθεται τίποτα» ως αυτή τη στιγμή (και, κατά συνέπεια, ότι η λέξη «στρατηγική» είναι υπερβολικά καλωσυνάτη έως παραπλανητική….) έρχεται απ’ το ουκρανικό πεδίο μάχης – αλλά και απ’ την μέση Ανατολή. Για το πρώτο θα γράψουμε σε επόμενη ευκαιρία.

Αλλά για την μέση Ανατολή (ή «δυτική Ασία» όπως είναι ο νεωτερικός όρος, καθότι το «Ανατολή» κατάγεται απ’ την οριενταλιστική γεωγραφία των δυτικών…), επειδή δεν υπάρχει κάποιο είδος στρατιωτικής προέλασης σε βάρος των στοχεύσεων και των μεθοδεύσεων της Ουάσιγκτον, του Λονδίνου, της Αθήνας και του Τελ Αβίβ, οι βιαστικές και οι ρηχές σκέψεις και εκτιμήσεις (για να μην μιλήσουμε για τους εγκάθετους) οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η Ουάσιγκτον και οι θεοναζί σύμμαχοί της … έχουν το πάνω χέρι! Και ότι αυτό οφείλεται στον φοβερό και τρομερό σχεδιασμό τους που αντέχει τον χαρακτηρισμό «στρατηγική».

Don’t believe the hype!!!

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Ο τριγωνισμός του (αμερικανικού και όχι μόνο) πενταγώνου 2

Δευτέρα 23 Φλεβάρη (00.16) >> Η 7η Οκτώβρη του 2023, η «εισβολή του al Aqsa», ολοκλήρωσε πια το ιστορικό της καθήκον; Κρίνουμε ότι απ’ το καλοκαίρι του 2025 και μετά – με ιδιαίτερη ένταση τώρα – αυτό συμβαίνει.

Μπορούμε να το εξηγήσουμε (ακόμα και το αποδείξουμε!) – αλλά ξέρετε τι συμβαίνει: οι περιθωριακοί εδώ είναι περιθωριακοί. Δεν έχουν «διδακτορικά διεθνών σχέσεων», δεν είναι «ειδικοί» πληρωμένοι από υπηρεσίες (όχι επειδή δεν μπορούσαν, αλλά επειδή έφτυσαν στα μούτρα του δοτού «κύρους»…), δεν είναι πληρωμένοι με κανέναν τρόπο…. Είναι εργάτες, σκέτοι εργάτες, εργατική τάξη σα να λέμε, χωρίς φρου φρου κι αρώματα, και ως εκ τούτου καλύτερα να το βουλώσουν.

Δεν!!…

Οπότε:

Η 7η Οκτώβρη του 2023 βρυκοκαλακιάζει, και θα βρυκολακιάζει αιώνια στην ιστορία του δυτικού ιμπεριαλισμού στον 21ο αιώνα! Βρυκολακιάζει όπως η επίθεση της Ντιέν Μπιεν Φου την άνοιξη του 1954 (εναντίον των γάλλων κατοχικών) και η επίθεση της Τετ τον Γενάρη του 1968 (εναντίον των αμερικάνων) στο βιετνάμ βρυκολάκιαζαν στους εφιάλτες των δυτικών ιμπεριαλισμών το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα: πού ακούστηκε ότι οι ξυπόλητοι μπορούν να νικήσουν τους «αστακούς» ή να τους δημιουργήσουν τόσο σοβαρά προβλήματα ώστε να αρχίσουν να μετράνε ανάποδα  μέρες, μήνες, αν χρειαστεί και χρόνια ως την τελική ήττα τους – ενόσω θα σκοτώνουν, θα σκοτώνουν, θα σκοτώνουν όσο περισσότερο μπορούν;

Στις 6 Οκτώβρη του 2023, στις 5 και στις 4 εκείνου του μήνα ή έναν, δυο, τρεις μήνες πριν, το ιράν δεν ήταν όχι «πρώτος» αλλά ίσως ούτε καν στόχος πια. Οι «συμφωνίες του Αβραάμ» (συμμαχίες των αραβικών πετροχουντών με το Τελ Αβίβ κατά της Τεχεράνης) έδειχναν να ολοκληρώνονται, και οι … «μουλάδες» δεν θα μπορούσαν να ξεμυτίσουν. Όσο για το ευρασιατικό project; Θα τέλειωνε εγκαίρως κάπου στα σύνορα της κίνας…

Αλλά συνέβη το απίστευτο. Οι ξυπόλητοι έσπασαν τα κάγκελα της φυλακής τους, εισέβαλαν στο «άβατο» των δυτικών ιμπεριαλισμών (ποτέ κανείς στην βαριά ιστορία της Παλαιστινιακής αντίστασης πριν δεν είχε πράξει κάτι τέτοιο!!!) νικώντας κάθε απόσπασμα θεοναζί, απαρτχάιντ στρατού που βρήκαν μπροστά τους. Νικώντας το τόσο πολύ ώστε τα ίδια τα θεοναζί αρχηγεία διέταξαν την δολοφονία των δικών τους αξιωματικών και στρατιωτών (και, εννοείται, κάθε μη ένοπλου…) για να γλυτώσουν απ’ το πολιτικό, ταπεινωτικό βάσανο της ανταλλαγής αιχμαλώτων…

Ξέρουμε: είμαστε μόνιμα κατηγορούμενοι ότι μιλάμε με ιδιοτελή γλώσσα. Αλλά δεν έχει καμία σημασία το εναντίον μας κατηγορητήριο. Σημασία έχει ότι στις 7 Οκτώβρη του 2023 μια χούφτα παρτιζάνων σ’ ένα «ξεχασμένο» (πλην κρίσιμο στον εξελισσόμενο ενδοκαπιταλιστικό ανταγωνισμό / 4ο παγκόσμιο πόλεμο) κατεχόμενο τόπο έριξαν μια κλωτσιά και γύρισαν ανάποδα την κλεψύδρα του ιστορικού χρόνου! Ο χώρος και ο χρόνος ήταν ένα παγωμένος κόμπος εκεί∙ και μέσα σε 3 ή 4 ώρες έλιωσε, προς άγνωστες κατ’ αρχήν κατευθύνσεις αλλά πάντως όχι υπέρ των κυρίαρχων (σ’ αυτούς άρεσε ο πάγος…)

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Ο τριγωνισμός του (αμερικανικού και όχι μόνο) πενταγώνου 3

Δευτέρα 23 Φλεβάρη >> Αν τα πιο πάνω σας φαίνονται αιρετικά δεν κάνετε λάθος. Είναι! Όμως αντί να ασχοληθεί κάποιος να αντιμετωπίσει την «αίρεση», θα ήταν πιο χρήσιμο να ερευνήσει την αρτιότητα της «ορθοδοξίας».

Σύμφωνα λοιπόν μ’ αυτήν (την «ορθοδοξία») αφού οι θεοναζί κατατρόπωσαν διαδοχικά την Παλαιστινιακή αντίσταση, την Hezb’ Allah (και τέλος! δεν κατατρόπωσαν κανέναν άλλον…) στράφηκαν άνετοι κι ωραίοι κατά της «μαμάς» Τεχεράνης… Επιτιθέμενοι στις 13 Ιούνη του 2025 (ημέρα Παρασκευή, έχει σημασία αυτό για τους μουσουλμάνους) σ’ έναν πόλεμο που η «ορθοδοξία» λέει ότι οι θεοναζί «σακάτεψαν» το ιρανικό καθεστώς….

Μάλισταααααα… Δυο λεπτά όμως. Αν πράγματι το θεοναζί, απαρτχάιντ καθεστώς είχε «σπάσει τα χέρια» της Τεχεράνης (την Παλαιστινιακή αντίσταση, την Hezb’ Allah, την Ansar Allah, τις ιρακινές PMU) γιατί να ασχοληθεί με όλα τα ρίσκα με το «κεφάλι»; Θα (μας) πουν: για να ξεμπερδεύει…

Έχουμε την εντελώς αντίθετη γνώμη. Στοιχειοθετημένη.

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Πυρηνικά όπλα; Μόνο τα δικά μας!

Δευτέρα 23 Φλεβάρη (00.08) >> Ο Eyeliner (ο αμερικάνος αντιπρόεδρος Vance) ανησυχεί (λέει): αν η Τεχεράνη αποκτήσει πυρηνικά όπλα, τότε θα θέλουν κι άλλοι εκεί γύρω. Οπότε (λέει) θα γίνει χάος.

Εύλογο έως γλυκούτσικο ακούγεται, αν εξαιρέσουμε ότι ο Eyeliner παρά το νεαρό της ηλικίας του έχει κενά μνήμης και γνώσης. Υπάρχει κάποιος στη γειτονιά με πυρηνικά, και αυτό είναι η σοβαρή πλέον αιτία που και άλλοι θέλουν (αν θέλουν, δεν τους κάνουμε παρέα!) να αποκτήσουν τα δικά τους.

Μα ποιος είναι αυτός που δεν απασχολεί τον Eyeliner; Μια κυρία που υπήρξε πρωθυπουργός του, ονόματι Golda Meir, δήλωσε κάποτε:

Πρώτον, δεν έχουμε πυρηνικά, και δεύτερον αν χρειαστεί θα τα χρησιμοποιήσουμε.

Αν κάποιος έλεγε κάτι παρόμοιο σε, ας πούμε, ένα εστιατόριο, κάτι του είδους πρώτον, δεν έχω λεφτά, και δεύτερον θα φάω τον περίδρομο θα τον μάζευαν. Δεν θα τον σέρβιραν. Αλλά το θεοναζί απαρτχάιντ καθεστώς έχει ειδική μεταχείριση: μπορεί να τρώει όσο κόσμο θέλει επειδή δεν έχει πυρηνικά αλλά μπορεί να τα χρησιμοποιήσει. Αν χρειαστεί.

Πότε προβλέπεται να χρειαστεί;

(Η Ισλαμαμπάντ έχει υποσχεθεί στην Τεχεράνη ότι αν χρειαστεί θα την δανείσει μερικές «κεφαλές». Αν χρειαστεί… Υποθέτουμε ότι και η Πγιονγκγιάγκ, παλιός και σταθερός σύμμαχος της Τεχεράνης, έχει υποσχεθεί κάτι ανάλογο.

Αν χρειαστεί – πάντα…)

Πόλεμος 1

Δευτέρα 16 Φλεβάρη (00.43) >> Ναι. Ακούγεται (και θα ακούγεται) πολύ στην παρακμιακή δύση: «πόλεμος». Αλλά περί τίνος πρόκειται; Έχουν καταλάβει οι πληβειακοί πληθυσμοί, οι εργατικές τάξεις, τι σημαίνει αυτό σήμερα; Ή πέφτουν θύματα των «ψυχολογικών επιχειρήσεων», του αποπροσανατολισμού που οργανώνουν τα δυτικά παρακμιακά αφεντικά;

Μια σοβαρή ένδειξη, σχεδόν απόδειξη, ότι συμβαίνει το δεύτερο είναι αυτή:

Οι δυτικοί ανησυχούν για έναν πόλεμο που ΘΑ (που ΜΠΟΡΕΙ να) γίνει … στο μέλλον… Όχι για τον πόλεμο που ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΗΔΗ!!! Κι αυτή η (επιτρέψτε μας: ανιστόρητη) παρ-αίσθηση είναι ήδη καταστροφική: επιτρέπει στα αφεντικά να συσκευάζουν τις (πολεμικές, ιμπεριαλιστικές) τακτικές τους ως ένα μαύρο-σύννεφο-στο-βάθος-του-ορίζοντα ενόσω τις μεθοδεύουν όχι μόνο σήμερα αλλά και χτες, και προχτές∙ εδώ και χρόνια. Τεμαχίζοντας τον ιστορικό χρόνο σ’ ένα χτες «ειρηνικό», σ’ ένα σήμερα «ειρηνικό μεν αλλά κάπως ζορισμένο, προετοιμασίας με σφιγμένα δόντια», ενόψει ενός «πολέμου κάπου στο μέλλον», εξασφαλίζουν (τα αφεντικά) στους εαυτούς τους όλο το περιθώριο να κρύψουν τις πραγματικές αιτίες, τα κίνητρα και τα συμφέροντά τους, και οπωσδήποτε το «είδος του πολέμου» που αντιστοιχεί στην κρίση/αναδιάρθρωση που λέγεται «4η βιομηχανική καπιταλιστική επανάσταση»… Δίνοντας ως δόλιο αντίδωρο στους υποτελείς την δυνατότητα να απωθούν διαρκώς τα «κακά – μελλοντικά – μαντάτα», να τα απωθούν στο χώρο και στο χρόνο, αναβάλοντας την ουσιαστική αντίστασή τους, μένοντας έρμαια σε οποιοδήποτε δημαγωγικό carpet bombing… (π.χ.: «χιλιάδες δολοφονίες αγνών διαδηλωτών στο ιράν»….)

Ένα εύκολο τρικ γι’ αυτόν τον αποπροσανατολισμό: η αντίληψη του πολέμου που «ΘΑ» γίνει (και όχι του πολέμου που γίνεται ΉΔΗ!) ανακαλεί εικόνες … απ’ τον 2ο παγκόσμιο∙ ή, ακόμα πιο σωστά, απ’ την σε αρκετά σημεία παραπλανητική φιλμογραφία / αναπαράσταση του 2ου παγκόσμιου. Ο πόλεμος που «ΘΑ» γίνει (και ανησυχεί το πόπολο) θα είναι… εισβολή χιλιάδων τανκς εδώ ή εκεί (σε πρωτοκοσμικό έδαφος), ναυμαχίες, αερομαχίες, βομβαρδισμοί, καταφύγια… Συνεπώς το υγιεινιστικό πραξικόπημα 2020 – 2022 ΔΕΝ ήταν παγκόσμιος πόλεμος. Όπως δεν ήταν / είναι η σφαγή στη Γάζα ή/και η αντάρτικη αντιστασιακή δράση στη μέση Ανατολή, η ως τις ρίζες των μαλλιών των δυτικών αφεντικών συμμετοχή τους στο Παλαιστινιακό Ολοκαύτωμα, οι «εργολαβικοί» πόλεμοι, οι πειρατείες σε εμπορικά πλοία, οι οικονομικές τιμωρίες, τα σχέδια και οι μεθοδεύσεις επιστρατεύσεων, η με πολλούς τρόπους υποτίμηση της ζωής, της αξιοπρέπειας, της δουλειάς εκατομμυρίων υποτελών (και, αλλά καθόλου μόνο, πρωτοκοσμικών), όλα όσα συνιστούν το παγκόσμιο πόλεμο που γίνεται ΗΔΗ, όλα αυτά λοιπόν ΔΕΝ περιλαμβάνονται στον πόλεμο που «ΘΑ» γίνει… Μελλοντικά… Το 2030 (!!!) ίσως…

Κι αφού όλα αυτά ΔΕΝ περιλαμβάνονται, οι όποιες αντιδράσεις επιτρέπεται να είναι συγκρατημένες, κόσμιες, «ευγενικές», συγκαταβατικές, «λογικές»: να μην-ζητούν-το-αδύνατο, να μην ματώνουν και, κυρίως, να μην απειλούν στα σοβαρά και στ’ αλήθεια τις εξουσίες των πολεμοκάπηλων…

Ενδείκνυται επίσης το «ηρεμιστικό» χαπάκωμα.

Έχουμε χρόνο…

Έχουμε; Αν τα χρονικά ορόσημα κατασκευάζονται απ’ τα αφεντικά για την δική μας πειθαρχημένη κατανάλωση τότε ναι. Ως το … 2030 «έχουμε χρόνο»… Αν, αντίθετα, ο ενδοκαπιταλιστικός ανταγωνισμός και η στρατιωτική διαχείριση της δυτικής παρακμής έχουν την δική τους ατσάλινη προέλαση, τότε απ’ το 2001, το 2003, το 2010, το 2020 χάνουμε διαρκώς χρόνο! Η αόρατη κλεψύδρα αδειάζει γρήγορα χωρίς να κοιτάζει την δική μας μελαγχολία….

Πόλεμος 2

Ναι, είναι αλήθεια. Η πρόσκληση είχε πολύ κλάμα: καταστρεφόμαστεεεε!!! Λυπηθείτε τους αόματους!!!

Δευτέρα 16 Φλεβάρη (00.39) >> Στο πρόσφατο «62ο συνέδριο ασφαλείας του Μονάχου», απ’ τις 13 Φλεβάρη ως και χτες (15/2), σ’ αυτήν την παρέλαση πολεμοκαπηλείας, ήταν όλοι εκεί. Όταν γράφουμε «όλοι» το εννοούμε: ο «συλλογικός Epstein» ήταν εκεί! Όχι μόνο οι πολιτικές βιτρίνες, αλλά και τα αφεντικά τους: η Boeing, η Lockheed Martin, η Rheinmetall, η JP Morgan, η Goldman Sachs, η Commerzbank, η Microsoft και last but not least η Palantir…

Αλλά οι δρόμοι γύρω απ’ το ξενοδοχείο Bayerischer Hof (έδρα των ραντεβού) δεν φλέγονταν από τις σκληρές οδομαχίες που αναλογούσαν πράγματι στο γεγονός!! Αυτό δεν είναι μομφή κατά των όποιων γερμανών αντικαθεστωτικών: κάποτε, πριν κάτι χρόνια, για πολύ πολύ λιγότερα (: «αντιπαγκοσμιοποίηση»…) οι εκδρομές διαμαρτυρίας μάζευαν πολλές εκατοντάδες χιλιάδες σχεδόν απ’ όλον τον κόσμο.

Τώρα; Τώρα που οι λογαριασμοί έχουν ανοίξει πια σαν τεράστιες πληγές σε βαθμό κακοφορμίσματος, τεράστιες πληγές πάνω στον πλανήτη εδώ και χρόνια;;;

Τώρα; Τώρα εκείνο που έγινε το Σάββατο 14 Φλεβάρη στο κέντρο του Μονάχου ήταν … μια πανευρωπαϊκή διαδήλωση υποστήριξης του … σάχη (ως μελλοντικού «ηγέτη» στην Τεχεράνη)!! Οργανωμένη για όλους τους βασιλόφρονες της ιρανικής διασποράς, (συν φυσικά όλους τους ηλίθιους που δεν έχουν πατήσει και δεν πρόκειται να πατήσουν ποτέ το πόδι τους στο ιράν για να δουν από κοντά την καθημερινή ζωή εκεί) από διάφορες επώνυμες «καλές» μυστικές υπηρεσίες και τα αντίστοιχα υπουργεία εξωτερικών: αυτά, για να μη νομίζετε ότι υπάρχει κάποιο «κενό χρόνου»…

Μέσα στο Bayerischer Hof, ακίνδυνα και αεράτα, τα λόγια έβγαιναν έξω απ’ τα δόντια.

Ενδεικτικά:

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Πόλεμος 3

Δευτέρα 16 Φλεβάρη (00.28) >> Ένας πόλεμος (και μάλιστα: ένα παγκόσμιος ενδοκαπιταλιστικός, διακρατικός πόλεμος) δεν αρχίζει με τις κανονιές! Εκεί κορυφώνεται!!! Έχει αρχίσει πολύ νωρίτερα, και συχνά έχει εξελιχθεί «συναινετικά» (απ’ την μεριά των υποτελών). Κι αλλοίμονο σ’ όλους όσους έχουν υποστηρίξει, από βλακεία ή δόλο (δεν κάνει διαφορά) αυτήν την εξέλιξή του, μόνο για να τρομάξουν (εντός ή εκτός εισαγωγικών) όταν η κορύφωση πέσει πάνω τους.

Η Nel Bonilla είναι άγνωστη σ’ εμάς και σ’ εσάς – συστήνεται ως ανθρωπογεωγράφος, ασχολούμενη με την μετανάστευση και την οργανωμένη (κρατική) βία.

Έχουμε για εσάς αποσπάσματα από μια πρόσφατη ανάλυσή της (στις 21 Δεκέμβρη 2025) και μια μεταγενέστερη συνέντευξή της (12 Φλεβάρη 2026). Στα πρώτα (ανοικτά), κάτω απ’ τον τίτλο Administrative Warfare & and the End of the Political: If “security” is all that matters, the distinction between civilian and soldier disappears (Διοικητικός πόλεμος και το τέλος του πολιτικού: αν η «ασφάλεια» είναι το μόνο που έχει σημασία, η διάκριση μεταξύ πολίτη και στρατιώτη εξαφανίζεται) ίσως ξαφνιαστείτε για την επιβεβαίωση (απ’ την μεριά της) κάποιων απ’ αυτά που υποστηρίζουμε εδώ και χρόνια για τον σε εξέλιξη 4ο παγκόσμιο πόλεμο. Κι ίσως νοιώσετε μια άβολη οικειότητα με το πρόσφατο παρελθόν το οποίο – δυστυχώς – δεν έγινε εκείνο που θα έπρεπε, ένα έσχατο προμήνυμα του κινδύνου, μια έσχατη έκκληση για ριζική ανα-διοργάνωση του (ταξικού, εργατικού) ανταγωνισμού.

Οι τονισμοί με bold και υπογράμμιση στο πρωτότυπο:

… Βλέπουμε μια θεμελιώδη αλλαγή στον τρόπο λειτουργίας του κράτους και στον τρόπο που λειτουργεί απέναντι στους πολίτες του. Αυτή η αλλαγή, φυσικά, συνοδεύεται από πολλές ακόμη εξελίξεις (όπως υποδομές, οικονομικές, τη σημασία της τεχνολογίας διπλής χρήσης, τα μονοπώλια, τη ρητορική κ.λπ.), ωστόσο, ας δούμε απλώς αυτό το συγκεκριμένο παράδειγμα της προσπάθειας εξάλειψης της διαφωνίας στα δυτικά κράτη.

Στο κλασικό Φιλελεύθερο Κράτος (Νεωτερικότητα), ο πολίτης ήταν ένα «Υποκείμενο» που είχε μια εσωτερική ζωή, ιδιωτικές απόψεις και δικαιώματα που προϋπήρχαν του κράτους. Η δουλειά του κράτους ήταν να προστατεύει αυτήν την ιδιωτική σφαίρα.

Ενώ τώρα το κράτος σας συντηρεί, ναι, αλλά τώρα μόνο επειδή είστε το Ανθρώπινο Κεφάλαιο που χρειάζεται για τον «Μόνιμο Ανταγωνισμό» με τον αναδυόμενο Πολυπολικό Κόσμο.

Η λογοκρισία ως υγιεινιστική εκστρατεία

Τα τρέχοντα εργαλεία λογοκρισίας (π.χ. κυρώσεις, απελάσεις) είναι εξ ολοκλήρου διοικητικά εργαλεία που χρησιμοποιούνται για την εξάλειψη απειλών. Αυτά δεν είναι νομικά εργαλεία και δεν υπάρχει προσδιορισμός ενός εγκλήματος που πρέπει να τιμωρηθεί.

Ως εκ τούτου, δεν πρόκειται πλέον για συζήτηση· δεν υπάρχει καμία προσπάθεια να διατηρηθεί η πατίνα της  δημοκρατίας. Αυτό συμβαίνει επειδή σε ένα καταφύγιο, πρέπει να απομακρύνετε τον σαμποτέρ. Η διαφωνούσα άποψη δεν είναι ούτε ηθική ούτε ανήθικη, ούτε αληθινή ούτε ψευδής· είναι αυστηρά σταθεροποιητική ή αποσταθεροποιητική .

Συνεπώς, οι κυρώσεις της ΕΕ αποτελούν ένα διοικητικό «υγειονομικό μέτρο» για την πρόληψη της «μόλυνσης» από ξένες αφηγήσεις και διαφωνούσες απόψεις. Ενώ εντός των ΗΠΑ, η απειλή απέλασης φοιτητών για «ιδεολογικούς λόγους» (π.χ. διαμαρτυρίες) σημαίνει ότι η διαμονή πλέον αποτελεί ουσιαστικά προνόμιο συμμόρφωσης .

Αυτό λειτουργεί με βάση το Ιατρικό, Τεχνοκρατικό ή ακόμα και Τεχνολογικό Μοντέλο πολέμου. Πείτε το όπως θέλετε. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο, η παραπληροφόρηση είναι ένας ιός ή ένα σφάλμα. Ο λογοκριτής είναι ο μηχανικός και η αφαίρεσή του είναι υποχρεωτική για τη σταθερότητα του συστήματος. Επιπλέον, ενώ η τιμωρία και η χρήση παραδειγμάτων είναι σίγουρα ένας από τους στόχους αυτών των τεχνικών λογοκρισίας, ο στόχος φαίνεται επίσης να είναι η πρόληψη της εμφάνισης και της εξάπλωσής τους: η διακοπή της «μολυσματικότητας» τους.

Σε μια πολιορκία ή μέσα σε ένα καταφύγιο, η διάκριση μεταξύ «Πολίτη» και «Στρατιώτη» εξαφανίζεται. Όλοι αποτελούν μέρος της άμυνας. (Σκεφτείτε την προσέγγιση «ολόκληρης της κοινωνίας» στις τρέχουσες προετοιμασίες για συγκρούσεις υψηλής και χαμηλής έντασης).

Εδώ, θα μπορούσε κανείς να πει ότι υπάρχει ένας πράσινος διάδρομος : ο διάδρομος της κοινής γνώμης που υποστηρίζει τον «Μανιχαϊστικό Μύθο» (Εμείς είμαστε καλοί, αυτοί είναι κακοί). Και μετά υπάρχει η κόκκινη ζώνη, όπου κάθε σκέψη που εξανθρωπίζει τον εχθρό ή αμφισβητεί την πολιορκία αποτελεί μέρος του υβριδικού πολέμου. Οποιαδήποτε διαφωνία που μπορεί να διατυπωθεί, όσο χαλαρά κι αν είναι, ως ευθυγράμμιση ή χρησιμότητα για έναν «στρατηγικό ανταγωνιστή» (Ρωσία, Κίνα, Ιράν, BRICS) είναι δυνητικά γειτονική με την προδοσία. Αυτό μας φέρνει ξανά πίσω στην αναβίωση της μανιχαϊστικής διχοτομίας στο εσωτερικό.

Υπάρχει όμως και μια νέα ποιότητα σε αυτόν τον διάδρομο απόψεων: Στην ουσία, έχει μετατραπεί σε σήραγγα, καθώς υπάρχει μόνο μία κατεύθυνση: προς τα εμπρός, προς την αντιπαράθεση με τη «Ζούγκλα», εάν ο δυναμισμός επιμένει. Δεν μπορείς να γυρίσεις πίσω μέσω της διπλωματίας, γιατί αυτό θα ήταν κατευνασμός· ούτε μπορείς να σταματήσεις μέσω της ουδετερότητας, η οποία θα ήταν συνενοχή με τον εχθρό.

Μέσω τέτοιων διαδικασιών, ο διάδρομος της κοινής γνώμης συρρικνώνεται στο ακριβές πλάτος της Στρατιωτικής Ανάγκης (ή τουλάχιστον σε αυτό που θεωρείται «ανάγκη» από τις διατλαντικές ελίτ εξουσίας). Η σφαίρα της νόμιμης διαμάχης (όπου μπορείς να συζητήσεις) κατατρώγεται από τη σφαίρα της συναίνεσης (όπου πρέπει να υπακούσεις) και τη σφαίρα της απόκλισης (όπου σε φιμώνουν).

Ο διάδρομος είναι ακριβώς τόσο πλατύς όσο η Στρατηγική Αντίληψη του ΝΑΤΟ (και ναι, υπάρχει κάτι τέτοιο όπως μακροπρόθεσμα σχέδια εντός του ΝΑΤΟ). Αν βγείτε έξω (π.χ., υποστηρίζοντας μια πολυπολική αρχιτεκτονική ασφάλειας), αποδυναμώνεστε, απονομισματοποιείστε, σας επιβάλλονται κυρώσεις ή απελαύνεστε.

Το νέο κοινωνικό συμβόλαιο ως μαφιόζικη προστασία

Το κλασικό φιλελεύθερο κοινωνικό συμβόλαιο ήταν μια συμφωνία: τα άτομα παραχωρούν κάποια αυτονομία στο κράτος με αντάλλαγμα την προστασία των δικαιωμάτων τους και την παροχή δημόσιων αγαθών, επιτρέποντας την προσωπική ελευθερία και την επιδίωξη της ευτυχίας. Με πολύ ακατέργαστες λέξεις, το παλιό κοινωνικό συμβόλαιο μεταξύ του πολίτη και του κράτους ήταν: παραιτούμαι από κάποια ελευθερία· εσύ μου δίνεις τάξη και ευημερία.

Το Κοινωνικό Συμβόλαιο του Καταφυγίου είναι: Παραιτούμαι από την ελευθερία μου, την πραγματικότητά μου και την ευημερία μου. Το κράτος προστατεύει την ύπαρξή του (και τις λειτουργικές ελίτ του) από έναν εχθρό (και ίσως μου επιτρέπει να επιβιώσω εντός των τειχών).

Φυσικά, αυτή η αφηγηματική κατασκευή βασίζεται σε προκείμενες που αναπτύχθηκαν εξαρχής μέσα από τον συρρικνούμενο διάδρομο της γνώμης και της συζήτησης. Πράγματι, το κράτος παραδέχεται ότι δεν μπορεί να σου προσφέρει μια «Καλή Ζωή» ή ευημερία. Συγκαλύπτει αυτή την αφήγηση λέγοντας «ο Κήπος πεθαίνει», ενώ ταυτόχρονα υπόσχεται να κρατήσει έξω τη νεοεμφανιζόμενη και απειλητική «Ζούγκλα». Η ταυτότητα του πολίτη ορίζεται πλέον έναντι ενός κοινού εχθρού.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, για να σωθείς, πρέπει να ευθυγραμμίσεις την εσωτερική σου πραγματικότητα με την αξιολόγηση της εξωτερικής απειλής του Κράτους. Πρέπει να αποδεχτείς τον «Μανιχαϊστικό Μύθο» χωρίς αμφιβολία. Πρέπει να διατηρήσεις την παραγωγικότητά σου, την λεγόμενη ανθεκτικότητα και την ιδεολογική σου ευθυγράμμιση χωρίς να υπονομεύσεις τη συνοχή ή τις στρατηγικές αφηγήσεις.

Τώρα, η ύπουλη φύση αυτού, αν δεν ήταν αρκετά τρομερή, είναι ότι βασίζεται στη λογική ότι ο πολίτης είναι πλέον ένας πόρος, αλλά όχι απλώς ένας οποιοσδήποτε πόρος: Είστε «ελεύθεροι» μόνο στο βαθμό που η ελευθερία σας κάνει το Καταφύγιο ισχυρότερο. Είστε ελεύθεροι να ψωνίζετε (να διατηρείτε την οικονομία) και ελεύθεροι να μισείτε τον εχθρό (να διατηρείτε το ηθικό). Δεν είστε ελεύθεροι να ανοίξετε την πόρτα, ούτε να κοιτάξετε μέσα από τυχόν παράθυρα που μπορεί να είναι ακόμα εκεί.

Κάτι θυμίζουν αυτά… Κάτι θυμίζουν…

Πόλεμος 4

Δευτέρα 16 Φλεβάρη (00.24) >> Αποσπάσματα απ’ την συνέντευξη της Nel Bonilla με τίτλο The Return of the Bunker State (Η επιστροφή του κράτους-καταφύγιο) στις 12 Φλεβάρη 2026:

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Πόλεμος 5

Δευτέρα 16 Φλεβάρη (00.21) >> Καταλαβαίνουμε, ξέρουμε. Όπως συμβαίνει εδώ και χρόνια χάρη σ’ αυτήν ολέθρια επείγουσα ψευτοπρακτικότητα κάθε φορά που ο ορίζοντας μαυρίζει (“καίγεται ο κώλος μας”…), η επιτακτική ερώτηση είναι «και τι κάνουμε τώρα;» Με την ανάλογη βιασύνη: «από Δευτέρα επανάσταση»… Υπονοείται: «νάχουμε ξεμπερδέψει ως το επόμενο Σαββατοκύριακο»…

Έχουμε πια μια διαφορετική πρόταση. Εντελώς διαφορετική. Ο προβληματισμός (και η συζήτηση) ας αρχίσει ανάποδα. Απ’ το τι ΔΕΝ κάνουμε τώρα!

Οι απαντήσεις μπορεί να αποδειχθούν πιο παραγωγικές και χρήσιμες…