Mexico

Δευτέρα 15 Φλεβάρη. Λέγονται Sangre Maiz Rootsband. Δρουν στην πόλη του μεξικό. Παίζουν ρέγκε. Τίποτα άλλο δεν ξέρουμε γι’ αυτούς – εκτός απ’ το ότι παίζουν δυνατά! (Ευχαριστούμε τον Τ. για την υπόδειξη…)

Το πρώτο τραγούδι, En la Mira, συνοδεύεται με video ντοκουμέντο απ’ την σφαγή στην πλατεία των Τριών Πολιτισμών στις 2 Οκτώβρη του 1968. Δέκα μέρες πριν την έναρξη των ολυμπιακών αγώνων στην πόλη και για να εξασφαλίσει την “ομαλή διεξαγωγή” τους, το καθεστώς του Diaz Ordaz έστειλε τον στρατό να «καθαρίσει» μια μεγάλη αντικαθεστωτική συγκέντρωση φοιτητών, συνέχεια ενός καλοκαιριού μεγάλων διαδηλώσεων. Κτυπώντας στο ψαχνό με τανκς και ελικόπτερα ο στρατός έκανε την δουλειά του: δολοφόνησε εκατοντάδες (άγνωστος έμεινε ο αριθμός) διαδηλωτές.

Η σφαγή στην πλατεία των Τριών Πολιτισμών ήταν καθοριστική επί δεκαετίες για τα κινήματα τόσο στη νότια όσο και στη βόρεια αμερική. Η επιρροή της φτάνει (για όσους / όσες ξέρουν τα βασικά της ανταγωνιστικής ιστορίας στη λατινική αμερική) ως και την εξέγερση στον μεξικάνικο νότο, στην Τσιάπας.

Απορία

Πέμπτη 7 Φλεβάρη. Με την αναίδεια που θα μπορούσε να περιμένει κανείς από μια περιθωριακή ασταμάτητη μηχανή, έχουμε αυτήν την απορία: Πράγματι, το αμερικανικό πεντάγωνο έχει πολλά πλεονεκτήματα απ’ την άποψη μιας «ορθόδοξης» επιχείρησης στη βενεζουέλα… Αν, όμως, ο εκλεκτός του και οι πεζοναύτες του έχουν αντίπαλο τουλάχιστον τον μισό πληθυσμό, πως ακριβώς εννοεί ότι θα τα καταφέρει εναντίον ενός τόσο μαζικού αντάρτικου, του οποίου εκπαιδευτές θα είναι μήνα μήνα (πέρα από διάφορους λατινοαμερικάνους, συμπεριλαμβανομένων και πρώην ή και νυν ανταρτών, ας πούμε απ’ την κολομβία…) ρώσοι, ιρανοί – ακόμα και αφγανοί; Τι θα κάνει ο αμερικανικός στρατός και οι όποιοι συμμαχοί του στην «πίσω αυλή» της Ουάσιγκτον αν σ’ αυτήν ακριβώς την «αυλή» προκαλέσει την συγκέντρωση της «διεθνούς» των έμπειρων και πετυχημένων του σύγχρονου ανορθόδοξου πολέμου;

Για να το πούμε διαφορετικά: ασφαλώς ο us army έχει βομβαρδιστικά και τανκς σε μεγάλη πόσοτητα και εγγύτητα… Πότε νίκησε, όμως, ένα αποφασισμένο και μαζικό αντάρτικο; Στο βιετνάμ; Στο αφγανιστάν; Στο ιράκ; Πότε;

Ποτέ. Επιπλέον το μεγαλύτερο μέρος της λατινικής αμερικής έχει υπάρξει ένα είδος «μήτρας» του ανταρτοπολέμου, επί δεκαετίες. Από ιδεολογική άποψη οι συνθήκες είναι διαφορετικές σήμερα. Όμως οι ευλογημένες άμεσα ή έμμεσα απ’ την Ουάσιγκτον χούντες και τα «καθεστώτα έκτακτης ανάγκης» είναι τόσο γνωστές πραγματικότητες σ’ αυτό το μέρος του κόσμου, ώστε η αντίσταση μεγάλων τμημάτων των πληθυσμών είναι, απλά, όρος ζωής επί γενιές.

Η Ιστορία είναι κατηγορηματική: το μόνο πραγματικό αποτέλεσμα μιας εισβολής στη βενεζουέλα θα είναι η στρατιωτικοποίηση του χάους. Και διαπραγματεύσεις της Ουάσιγκτον για αποχώρηση από «έναν πόλεμο που δεν κερδίζεται», μετά από 5, 10 ή 15 χρόνια…

(Παρεπιπτόντως: την ώρα που η Ουάσιγκτον διαπραγματεύεται με τους ταλιμπάν ένα κάποιο «Χ» στο αφγανιστάν, οι ταλιμπάν προελαύουν…)

(φωτογραφία πάνω: Αντάρτες και αντάρτισσες του Farabundo Marti – FMLN – σε γιορτή κάπου στη ζούγκλα του βορειοανατολικού σαλβαντόρ, τον Απρίλη του 1982.

φωτογραφίες μέση και κάτω: Εικοσιτέσσερα χρόνια μετά την ένοπλη εξέγερση της 1ης Γενάρη του 1994, οι Ζαπατίστας – EZLN – είναι ένα ζωντανό, κοντινό και ενοχλητικό γεγονός στην «πίσω αυλή»· όχι τόσο στρατιωτικό όσο πολιτικό / κοινωνικό…).

Η μεγάλη πορεία της ελπίδας 1

Κυριακή 28 Οκτώβρη. Αν δείτε τους χάρτες είναι σχεδόν απίστευτο: οι λίγες χιλιάδες λατινοαμερικάνοι “desperados”, που ξεκίνησαν πριν δυο βδομάδες (στις 12 Οκτώβρη) απ’ το San Pedro Sula της oνδούρας για να φτάσουν στην «γη της επαγγελίας» με τα πόδια, έχουν μπροστά τους πολλές εκατοντάδες χιλιόμετρα… Και το αμερικανικό φασιστοκράτος σκοπεύει να παρατάξει απέναντί του τον στρατό του (αν και με την τωρινή αμερικανική νομοθεσία δεν έχει δικαίωμα να πυροβολήσει άοπλους…)

Είναι η δύναμη της ανθρώπινης θέλησης; Της ανθρώπινης απελπισίας; Της ελπίδας; Αν φτάσουν στα κοντινότερα (στη θέση που βρίσκονταν προχτές) σύνορα μεξικό – ηπα (στα ανατολικά, μεταξύ του μεξικάνικου Matamoros και της αμερικανικής Brownsville) θα έχουν κάνει με τα πόδια την απόσταση Αθήνα – Βερολίνο!… Αν προχωρήσουν προς τα δυτικά, προς την Tijuana (η διαδρομή θεωρείται ασφαλέστερη) θα χρειαστούν πολλές βδομάδες ακόμα….

Ο αριθμός των πεζοπόρων / φυγάδων είναι μικρός (λιγότεροι / ες από 4.000), παρότι αυξομειώνεται ως τώρα στη διαδρομή. Είναι, όμως, μεγαλύτερος από παρόμοιες πορείες προς τα νότια σύνορα των ηπα, μέσω μεξικό. Τον περασμένο Απρίλη περίπου 1500 άτομα ξεκίνησαν απ’ το μεξικό για την Tijuana. Όταν όμως έφτασαν τελικά στα σύνορα είχαν μείνει λιγότεροι απ’ τους μισούς. Κυρίως η κούραση, αλλά ακόμα και αρρώστιες (ή και θάνατοι) καθ’ οδόν περιορίζουν τον αριθμό όσων καταφέρουν να φτάσουν.

Τέτοιες πορείες τις συνοδεύουν (ή τις περιμένουν λίγο πριν τα σύνορα) εθελοντές δικηγόροι. Σε διάφορα σημεία της διαδρομής εγκαθίστανται επίσης συνεργεία του ερυθρού σταυρού, για παροχή ιατρικής βοήθειας. Οργανώσεις εθελοντών αλλά και απλός κόσμος προσφέρει φαγητό και, οπωσδήποτε, νερό – και χρήματα, απ’ το υστέρημά του….

Με βάση την ισχύουσα αμερικανική νομοθεσία, μόλις οι πρόσφυγες φτάσουν στα σύνορα παραδίδονται στην αστυνομία ζητώντας άσυλο. Η πρώτη φάση της διαδικασίας είναι να αποδείξουν ότι υπάρχει σοβαρή απειλή για την ζωή τους στις πατρίδες του (“credible fear interview”). Αν περάσουν αυτόν τον “έλεγχο”, είτε κρατούνται σε στρατόπεδα για κάποιο διάστημα είτε αφήνονται αμέσως ελεύθεροι / ες στην προοπτική ότι η περίπτωσή τους θα κριθεί από δικαστήριο· συνήθως μετά από κάποια χρόνια. Αν “κοπούν” απελαύνονται. Απ’ τους / τις 523 που έφτασαν στα σύνορα τον περασμένο Απρίλη, οι 122 χωρίστηκαν και προσπάθησαν να περάσουν παράνομα, ενώ οι 401 ζήτησαν άσυλο. Απ’ αυτούς οι 374 πέρασαν τον πρώτο “έλεγχο”.

Η μεγάλη πορεία της ελπίδας 2

Κυριακή 28 Οκτώβρη. Αυτή η απίστευτη σε χιλιόμετρα και χρόνο πεζοπορία των φυγάδων, στο κράτος προορισμού (εν προκειμένω στις ηπα) προκαλεί την αναμενόμενη φασιστική αντίδραση. Το ίδιο ακριβώς ισχύει και για τα ευρωπαϊκά κράτη.

Εκείνο που θέλουν να καταστείλουν είναι ωστόσο κάτι που δεν τολμούν ούτε το όνομά του να πουν: η απίστευτη εργατική ζωτικότητα που επιτρέπει στους υποτιθέμενους “ασήμαντους” να κάνουν τέτοιες παράτολμες επιλογές! Είτε πρόκειται για αφρικάνους που προσπαθούν να περάσουν την Μεσόγειο (αρκετές φορές χωρίς να έχουν ξαναδει καν θάλασσα)· είτε πρόκειται για ασιάτες που προσπαθούν να φτάσουν στην κεντρική ή/και την βόρεια ευρώπη, κι ας μην την έχουν δει συχνά ούτε σε χάρτη· είτε πρόκειται για latinos που διασχίζουν την κεντρική αμερική με τα πόδια, ξανά και ξανά το ίδιο αποδεικνύεται. Ότι αυτή η παγκόσμια τάξη, που ενώνεται και συμπορεύεται τόσο εύκολα, διαθέτει δυνατότητες στην τέχνη της ζωής που τα αφεντικά τις ζηλεύουν και τις φοβούνται. Κι όταν πρόκειται να τις εκμεταλλευτούν φροντίζουν πρώτα να τις υποτιμήσουν όσο πιο βίαια γίνεται.

Εκεί ακριβώς είναι που στήνεται η Μόρια και η κάθε Μόρια: είναι η αποστολή των ανθρωποφάγων μαντρόσκυλων· ο σταθμός κρεατομηχανή· η πρέσα…

(φωτογραφία κάτω: Το πέρασμα του ποταμού Suchiate, στα σύνορα γουατεμάλας – μεξικό, έγινε μ’ αυτές τις αυτοσχέδιες πλατφόρμες / βάρκες που προσέφεραν αφιλοκερδώς οι ντόπιοι…)

Ανοικτή επιστολή προς τον Ύψιστο – νο 2.

27/1/2017

Εξοχολογιώτατε Κύριε Ψόφιε Κουνάβι.
Πολύ καλά κάνετε που δεν θέλετε να δείτε ούτε ζωγραφιστό αυτόν τον “πρόεδρο” (πιπέρι στο στόμα μας! “έπαρχο” θέλαμε να πούμε) του Μεξικό (σιγά μην είναι κράτος της προκοπής αυτό…. εντελώς failed Κύριε! ξέρουμε απ’ αυτά!!) αφού δεν θέλει να πληρώσει για να ξανακατακτήσετε τα σύνορά Σας.
Ακόμα καλύτερα θα κάνατε αν τον αναγκάζατε να πληρώσει σε είδος, αντί να μαζεύετε dollar – dollar τα έξοδα απ’ τους δασμούς στις εισαγωγές μεξικάνικου κακάο και κρασιού (αλλά, κυρίως, μηχανικών και οπτικών εξαρτημάτων…) Να το κτίσει με τα χεράκια του, δηλαδή, ο δήθεν “πρόεδρος”. Να φορέσει το σομπρέρο του και να πιάσει το μυστρί. Τι είναι 3.200 χιλιόμετρα για έναν αξιωματούχο; Ούτε 3.300 καλά καλά.
(Μήπως, για να έρθει φτηνότερα η κατασκευή, να κάνετε διαγωνισμό με συμμετοχή ελληνικών κατασκευαστικών; Δίνουν πολύ μεγάλες εκπτώσεις, πιστέψτε μας!)
Ειλικρινά δικοί Σας, οι άπειροι (στον αριθμό) και έμπειροι (στα μεγάλα κόλπα) Έλληνες θαυμαστές Σας.