Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω απ’ την δύση (2)…

Δευτέρα 10 Μάη. Το κωμικό της υπόθεσης (που δεν πρόκειται να μάθετε απ’ τους ντόπιους “φιλοαμερικάνους” συγγνώμη, “κομμουνιστές” – θέλαμε να πούμε – δημαγωγούς…) είναι ότι το ίδιο γκουβέρνο, του νυσταλέου Jo, που σκέφτηκε φωναχτά τα περί προσωρινής αναστολής της πατέντας των πλατφορμών, ΔΕΝ θέλει να μάθουν τα «μυστικά» η Μόσχα και το Πεκίνο, που είναι ανταγωνιστές και σ’ αυτό το πεδίο!! Το Πεκίνο, είναι γνωστό, έχει τους δικούς του mRNA βιοτεχνολόγους και, εφόσον δεν μπήκε στην αρένα της προώθησης της συγκεκριμένης τεχνολογίας, είναι άγνωστο το πόσα γνωρίζουν (μάλλον πολλά, οπότε φυλάγονται!)… Σε κάθε περίπτωση ο νυσταλέος δεν είναι ούτε θέλει να θεωρηθεί «προδότης»!!! Δεν πρόκειται να παραχωρήσει τα αμερικανικά «μυστικά» (είπαμε: οι πλατφόρμες γενετικής μετάλλαξης είναι όπλα!!!) στους εχθρούς μόνο και μόνο επειδή έχει κάτι θεματάκια με την αριστερή του πτέρυγα, οπότε η καρδιά του σπαράζει για τους όχι πλατοφορμιασμένους του «τρίτου κόσμου»!!!

Προκύπτει λοιπόν ότι ο νυσταλέος και το επιτελείο του κάτι άλλο σκεφτόταν (την ινδία, και πιθανόν τη νότια αφρική…)· κάτι άλλο είπε (περί πατέντας…)· και τώρα μοιάζει να έχει μπλέξει με βάση αυτό που είπε και όχι εκείνο που εννοούσε…

Τι σημαίνει «έχει μπλέξει»; Την θέση να μην υπάρχει «πνευματική ιδιοκτησία» για τις μαγικές συνταγές των φαρμακομαφιών την είχε προτείνει στις 18 Μάη του 2020 (πριν ένα χρόνο) ο αυτοκράτορας Xi μιλώντας (στην 73η συνέλευση των μελών του π.ο.υ.) για δημόσιο παγκόσμιο αγαθό (προκειμένου για τα όποια εμβόλια ή «σανεμβόλια» επρόκειτο να εγκριθούν) για να συγκεντρώσει την υποστηρίξη τουλάχιστον άλλων 140 κρατών· κυρίως του λεγόμενου «τρίτου κόσμου». Ο χαρακτηρισμός global public good είναι αποδεκτός στα διεθνή καπιταλιστικά ήθη και έθιμα σαν βάση για την αισθητή μείωση των «πνευματικών δικαιωμάτων» αλλά και των τιμών και των κερδών των επιχειρήσεων που τα παράγουν. Τελικά τότε είχε εγκριθεί (χωρίς, πάντως, την ψήφο της Ουάσιγκτον) μια γενικόλογη διακήρυξη / ευχολόγιο για την διεθνή συνεργασία που δεν περιόριζε ούτε τις πατέντες ούτε τα κέρδη· ούτε περιελάμβανε τον ορισμό “global public good”.

Το ζήτημα επανέφεραν τον περασμένο Οκτώβρη η ινδία, η νότια αφρική και ακόμα 57 κρατη μέλη του π.ο.υ. ζητώντας την εξαίρεση των εμβολίων (και των πλατφορμών) απ’ την διεθνή συμφωνία για την «προστασία των πνευματικών δικαιωμάτων» / trips – και πάλι χωρίς αποτέλεσμα: ο πλατφορμιασμός έμπαινε στις ράγες του στον δυτικό καπιταλιστικό κόσμο και, όπως το έχουμε ξαναπεί, τα δυτικά καθεστώτα είχαν πέσει στην παγίδα που τα ίδια έστησαν, την υγιεινιστικής τρομοεκστρατείας… Ενώ θα ήθελαν να ηγεμονεύσουν πλατφορμιαστικά σε διάφορα μήκη και πλάτη του πλανήτη δεν μπορούσαν να δικαιολογήσουν στους τρομοκρατημένους υπηκόους τους εξαγωγές πριν τελειώσει η δουλειά στο εσωτερικό τους.

Μεταξύ άλλων το μπλέξιμο έγκειται στο ότι η Ουάσιγκτον, εξαιτίας της μεγαλοφυούς ιδέας περί πατεντών την οποία σε καμμία περίπτωση δεν εννοεί κυριολεκτικά, θα πρέπει τώρα να μπει σε διαπραγματεύσεις με τον π.ο.υ. (και μέσω αυτού) για «κάτι» που θα είναι εμφανώς διαφορετικό απ’ την απεμπόληση των πνευματικών δικαιωμάτων και την παράδοση των μυστικών στους εχθρούς· διαπραγματεύσεις παρελκυστικές λίγο πολύ, που θα κρατήσουν μήνες. Πολλούς μήνες…

Και θα πρέπει να χρεώσει το σούρσιμο ή/και την αποτυχία των διαρπαγματεύσεων σε κάποιους άλλους.

(φωτογραφία: Πλάνο απ’ το εργοστάσιο παραγωγής των biontech/pfizer στο Reinbek της γερμανίας. Αυστηρά μέτρα ασφαλείας καθώς, τι να τα ξαναλέμε, το χειρότερο, το πιο επικίνδυνο που μπορεί να πάθει κάποιος σήμερα είναι να κολλήσει καμμιά πλατφόρμα…)

Κεντρική ασία

Δευτέρα 10 Μάη. Καθώς οι ηλίθιοι έχουν συγκινηθεί με την ανθρωπιστική persona του νυσταλέου, άλλοι στο γκουβέρνο του ψάχνουν που να παρκάρουν τον στρατό που αποσύρουν απ’ το αφγανιστάν, στην περίπτωση που «δεν κάτσει» το Ν. Δελχί.

Μια προσπάθεια (δείγμα αβεβαιότητας έως απελπισίας!) γίνεται με το ουζμπεκιστάν και το τατζικιστάν. Είναι «πιασμένα» βέβαια: το δεύτερο είναι πλήρες μέλος της (υπό την Μόσχα) «συμφωνίας για την συλλογική ασφάλεια» στον «μετασοβιετικό χώρο», ενώ το πρώτο είναι μέλος του συμφώνου της Σαγκάης, και επίσης παρατηρητής στην «ευρασιατική οικονομική ένωση». Θα δείξει ο killer της Μόσχας κατανόηση στα αμερικανικά προβλήματα όπως είχε κάνει το 2001 και το 2002; Αποκλείεται!

Ποιά βάσκανος μοίρα σπρώχνει, λοιπόν, το Joνυσταλεάν να κτυπάει τέτοιες πόρτες; Είναι μόνο η νοσταλγία των μακρινών εποχών, στα ‘90s και στα early ‘00s, που η Μόσχα ήταν ερείπιο και η Ουάσιγκτον εμφανιζόταν σ’ αυτά τα κράτη σαν «πληρώνουμε και μας κάνετε υποκλίσεις»; Τι ψάχνει το Joνυσταλεάν πέρα απ’ την «αδελφοσύνη των λαών» αν είναι να τρυπιούνται με την αμερικανική γενετική μηχανική; Κατά πρώτο λόγο αεροδρόμια. Αν δεν του δώσει η Ισλαμαμπάντ (με αδρά ανταλλάγματα) ή το Ν. Δελχί, θα αναγκαστεί να τραβήξει τα ιπτάμενα μέσα του δυτικότερα: είτε στην τουρκία (με ακόμα πιο μεγάλο τίμημα…) είτε (ακόμα χειρότερα σαν απόσταση) στην αραβική χερσόνησο, στην επικράτεια του πάντα φιλόξενου τοξικού. Πρακτικά η μισοπαραδοχή της ήττας στο αφγανιστάν δημιουργεί σοβαρά προβλήματα logistics εφόσον ο στόχος παραμένει πάντα το «μαλακό υπογάστριο» της κίνας (η επαρχία Xinjang), της ρωσίας και του ιράν.

Για να το πούμε απλά: σίγουρα στο αφγανιστάν θα μείνουν «συνεργάτες» της Ουάσιγκτον, μισθοφόροι ή ντόπιοι. Σίγουρα επίσης, σαν αντίβαρο, το Joνυσταλεάν θα προσπαθήσει να ενισχύει την (και στρατιωτική) παρουσία του στα άλλα μέτωπα, στην ανατολική ευρώπη, στη νότια θάλασσα της κίνας και στην αφρική. Όμως ακόμα κι αυτή η μερική αποχώρηση απ’ το αφγανιστάν δεν είναι σ’ αυτή τη φάση τίποτα λιγότερο από υποχώρηση. Και, φυσικά, η αφγανική επικράτεια δεν θα μείνει «γεωπολιτικά άδεια»…

(Φωτογραφία: Οριστική υποστολή σημαίας στο αμερικανικό στρατόπεδο “camp Anthonic” στην Helmand του αφγανιστάν, πριν μια βδομάδα).

Είναι δύσκολο να είσαι πρώην 1

Δευτέρα 26 Απρίλη>> Φεύγει ο αμερικανικός στρατός απ’ το αφγανιστάν; Αφού το είπε (πριν σχεδόν 2 βδομάδες, στις 14 του μήνα) το ίνδαλμα του ελληνικού ιμπεριαλισμού, ο νυσταλέος, έτσι θα είναι: φεύγει, σε αργή κίνηση…

Αλλά όχι. Μια μέρα μετά την ανακοίνωση του νυσταλέου οι καθεστωτικοί new york times έβαλαν τα πράγματα στη θέση τους: οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες, το πεντάγωνο, και ορισμένοι σύμμαχοι της Ουάσιγκτον (να υποθέσουμε ότι το όνομά τους αρχίζει από Λ- και τελειώνει σε -ονδίνο;) ψάχνουν να βρουν τρόπους που η «αποχώρηση» να είναι «περίπου». Τόσο «περίπου» ώστε να συνεχίσει να καλύπτεται η αναγκαιότητα της στρατιωτικής κατοχής του αφγανιστάν εδώ και σχεδόν 20 χρόνια, η οποία (αναγκαιότητα) τώρα λέγεται με το όνομά της: ρωσία, ιράν και κίνα.

Τι σημαίνουν πρακτικά αυτές οι πιρουέτες; Και τι σημαίνουν γεωπολιτικά; Κατ’ αρχήν στην κατοχή του αφγανιστάν «συνεργάζονται» εκτός απ’ τους επίσημους στρατούς και άλλοι: λεγεωνάριοι /  μισθοφόροι, πράκτορες μυστικών υπηρεσιών καθώς και καμμιά χιλιάδα «ειδικές δυνάμεις» του αμερικανικού στρατού που ποτέ δεν αναφέρονται – για «λόγους ασφαλείας». Υπάρχουν επίσης οι τζιχαντιστές του isis που μ’ έναν «αεροπλανικό» κυριολεκτικά τρόπο (με έξοδα του u.s. army…) βρίσκουν τρόπο να πηγαίνουν απ’ την συρία στο αφγανιστάν σε λίγες ώρες. Μια ιδέα είναι λοιπόν ότι ενώ, κούτσα κούτσα, οι «επίσημοι» αμερικανοί κατοχικοί πεζοναύτες (3.500) και οι υπόλοιποι του νατο θα φύγουν, θα βρεθεί ένας τρόπος (κάποια συμφωνία με τη νομαρχία της Καμπούλ υπό τον Ghani που τρέμει στην ιδέα ότι θα μείνει χωρίς τους «αντιτρομοκράτες» συμμάχους) για να μείνουν οι υπόλοιποι. (Οι ταλιμπάν έχουν στείλει τις προειδοποιήσεις τους πάντως…)

Μια άλλη ιδέα, συμπληρωματική, είναι ότι κι εκείνοι οι κατοχικοί που κούτσα κούτσα θα φύγουν απ’ το αφγανικό έδαφος δεν θα πάνε μακριά. Θα παρκάρουν στα πέριξ, έτοιμοι για όλα. Αυτό, βέβαια, είναι δύσκολο. Ποια κράτη στην κεντρική ασία είναι διατεθειμένα να «φιλοξενήσουν» αμερικανικές βάσεις σ’ αυτούς τους χαλεπούς καιρούς;

Ίσως η μοναδική υποψηφιότητα, απελπισμένη σίγουρα, είναι το Νέο Δελχί. Στις 19 Απρίλη ο αμερικάνος υπ.εξ. Παρωπίδας τα είπε τηλεφωνικά με τον αντίστοιχο ινδό Subrahmanyam Jaishankar για να «συμφωνήσουν ότι η σχέση τους και η συνεργασία τους είναι σημαντική για το θέμα του αφγανιστάν» – όπως δήλωσε ο πρώτος. Η Ουάσιγκτον ψάχνει συμμάχους και ελπίζει να κεφαλαιοποιήσει το γεγονός ότι στο πεδίο μάχης του 4ου παγκόσμιου πολέμου που λέγεται «υψίπεδα του αφγανιστάν» έχουν νικήσει ως τώρα δύο εχθροί του ινδικού καθεστώτος: το πακιστανικό και το κινεζικό.

Ωστόσο δεν είναι καθόλου απλό πράγμα για τον Modi να δεχτεί αμερικανική βάση (ή βάσεις) στο ινδικό έδαφος όταν μάλιστα είναι ξεκάθαρο τι σκοπό έχουν. Όλοι οι ενδιαφερόμενοι κοιτούν (και) σ’ αυτή την περιοχή του κόσμου, και όλοι βλέπουν. Το ρωσικό υπ.εξ. δήλωσε πριν λίγες ημέρες ότι «υπάρχουν επίμονες αναφορές ότι οι ΗΠΑ υποστηρίζουν τρομοκρατικές οργανώσεις, συμπεριλαμβανόμενου του isis, στο αφγανιστάν, και ότι σχεδιάζουν να διατηρήσουν εκεί τις μυστικές τους υπηρεσίες ενόσω θα πάρουν τον στρατό τους… Υπ’ αυτές τις συνθήκες υπάρχει μεγάλη ανησυχία στη ρωσία όπως και σε άλλα κράτη της περιοχής. Και περιμένουμε εξηγήσεις απ’ την αμερικανική πλευρά». Τα «άλλα κράτη» είναι συγκεκριμένα: ο Shangai Cooperation Organization, η ασιατική «αντιτρομοκρατική» συμμαχία, στην οποία συμπεριλαμβάνεται και το Πεκίνο: τον περασμένο Γενάρη ο SCO είχε ανακοινώσει ότι «ένας αυξανόμενος αριθμός ενόπλων του isis μεταφέρονται απ’ την συρία στο αφγανιστάν»… Σα να ήταν λίγα αυτά, ο πακιστανός υπ.εξ. Shad Mehmood Qureshi πετάχτηκε την περασμένη Τετάρτη ως την Τεχεράνη για να συντονίσουν (τα δύο κράτη) την στάση τους σε σχέση με το αφγανιστάν. Το Πεκίνο και η Μόσχα έχουν δώσει τις ευλογίες τους (και) σ’ αυτήν την συνεργασία…

Η προσπάθεια του νυσταλέου να απεμπλακεί από έναν πόλεμο χαμένο με τέτοιο τρόπο ώστε να κρατήσει και την πίτα ολόκληρη και τον (ιμπεριαλιστικό) σκύλο χορτάτο προκαλεί τους αντιπάλους του. Και δεν φαίνεται ως τώρα να έχει βρει η Ουάσιγκτον το «κλειδί»: ελπίζει, απλά, στη βοήθεια των συμμάχων της. Αλλά κι αυτοί κάνουν τους δικούς τους υπολογισμούς – και έχουν λόγους σοβαρούς…

Στραπάτσο; (1)

Δευτέρα 12 Απρίλη>> Η εξέλιξη με κωδικό «oxford/astrazeneca» δεν είναι καθόλου μα καθόλου εκείνη που θα ήθελαν τα αφεντικά του δυτικού βιο-πληροφορικο-ασφαλίτικου συμπλέγματος! Είναι μια ήττα (και στους δύο πολέμους αν και με διαφορετική την εν δυνάμει διαχείρισή της, θα επανέλθουμε στη συνέχεια) που έχει ήδη εκτεταμένες συνέπειες.

Έχουν ακουστεί διάφορες βλακώδεις τερατολογίες για να δημιουργηθεί σύγχιση ως προς το ζήτημα· και μάλιστα από ομιλούσες κεφαλές που με την άνεση πορδής κατηγορούσαν όσους προειδοποιούσαν ότι η γενετική μηχανική είναι επικίνδυνη σαν «συνωμοσιολόγους» και «ψεκά». Η αιτία της αποκάλυψης της επικινδυνότητας της συγκεκριμένης πλατφόρμας είναι απλή: παρότι υπάρχουν και στο ελλαδιστάν κλινικοί γιατροί που θα έπρεπε να έχουν εντοπίσει και συσχετίσει κατ’ αρχήν τις φονικές θρομβοεμβολές, ήταν τέτοιοι γιατροί αλλού, σε άλλα κράτη, που τιμώντας τον όρκο που έχουν δώσει έβαλαν τις φωνές. Κυριολεκτικά. Οι δικές τους φωνές προκάλεσαν την πρώτη φάση «παγώματος» στη χρήση της συγκεκριμένης πλατφόρμας, σε πολλά σημεία της ευρώπης…

Ύστερα ήρθε το κουκούλωμα, απ’ τον ΕΜΑ. Όμως, καθώς τα περιστατικά πολλαπλασιάζονταν, αυτοί πάλι δεν το βούλωσαν. Οι εποπτικές αρχές κάποιων κρατών, ανάλογα με τον βαθμό θεσμικής ανεξαρτησίας απ’ αυτά (και τις φαρμακομαφίες) έμειναν ξανά μετέωρες ανάμεσα στο δίκαιο (της υγείας) των υπηκόων και τα συμφέροντα του μαζικού πλατφορμιασμού. Και πάλι η υπόθεση πήγαινε για κουκούλωμα απ’ τον ΕΜΑ. Με τα γνωστά «επιχείρηματα»… Αλλά ο Marco Cavaleri (επικεφαλής του γραφείου βιολογικών κινδύνων και εμβολιαστικής στρατηγικής του ΕΜΑ) μίλησε έγκαιρα και είπε τα πράγματα με το όνομά τους (: υπάρχει σαφής σχέση του εμβολίου με τις θρομβώσεις) αφήνοντας τον υπόλοιπο ΕΜΑ να ξανατραυλίζει: «δεν είμαστε σίγουροι, δεν ξέρουμε, οι πιθανότητες είναι ελάχιστες, το όφελος είναι μεγαλύτερο»…

Το γεγονός είναι ότι μόνο στην ευρωπαϊκή επικράτεια, ως τις 13 Μάρτη, στην υπηρεσία EudraVigilance που καταγράφει τις «παρενέργειες» απ’ τις 3 πλατφόρμες (pfizer/biontech, moderna, astrazeneca) είχαν συσσωρευτεί άμεσα συνδεδεμένοι με δαύτες 3.964 θάνατοι και ακόμα 162.610 βλάβες διαφόρων κατηγοριών και βαθμών σοβαρότητας. Εδώ θανατοπολιτική δεν είναι πια η οργιώδης φλυαρία, είναι η απόλυτη σιωπή των δημαγωγών (περισσότερα και αναλυτικότερα εδώ). Το άλλο γεγονός είναι πως οι συγκεκριμένες, πράγματι εξαιρετικά σπάνιες (γενικά) θρομβώσεις είναι μικρό μόνο μέρος των θανατηφόρων θρομβώσεων που οφείλονται στις πλατφόρμες. Που κι αυτές είναι μόνο ένα μέρος των αιτίων θανάτου λόγω πλατφορμών. Το τρίτο είναι η σχεδόν βεβαιότητα πως ΔΕΝ αναφέρονται όλες οι περιπτώσεις θανάτων ή σοβαρών παρενεργειών στις εθνοκρατικές «επιτροπές φαρμακοεπαγρύπνησης», για διάφορους λόγους. Και το τέταρτο: η mRNA πλατφόρμα της pfizer είναι εξίσου αν όχι περισσότερο καταστροφική! Και μιλάμε ακόμα για τις άμεσες συνέπειες· όχι για τις μεσοπρόθεσμες ή μακροπρόθεσμες…

Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι το γιατί αποκαλύφθηκε το κατασκευάσμα oxford/astrazeneca αλλά το γιατί δεν έχει αποκαλυφθεί ακόμα το ανάλογο pfizer/biotech. Έχει καλύτερες «δημόσιες σχέσεις» (καταλαβαίνετε τι εννοούμε…) η αμερικάνικη φαρμακομαφία; Ή οι πολιτικές βιτρίνες της δύσης φοβούνται πως αν παρουσιαστεί η αλήθεια και γι’ αυτήν θα μείνουν χωρίς τις «θαυματουργές σωτηρίες» οπότε θα αναγκαστούν να παρακαλέσουν όχι την Μόσχα (το sputnikV δεν έχει παρενέργειες;) αλλά το Πεκίνο με τα «παραδοσιακά» εμβόλιά του;

Ίσως και τα δύο…

Άσεμνες χειρονομίες….

Δευτέρα 29 Μάρτη>> Τα δυτικά κράτη / καπιταλισμοί (και οι κοινωνίες), μαζί με τις πολιτικές βιτρίνες και κάθε καρυδιάς καρύδι που πήρε καρέκλα συμβούλου και παρατρεχάμενου, εξακολουθούν να παλεύουν με τους δαίμονες και τα δηλητήρια της δημιουργικής καταστροφής που τα δικά τους, καταδικά τους αφεντικά του βιο-πληροφορικο-ασφαλίτικου συμπλέγματος προόριζαν για εξαγωγή· αλλά εγκλωβίστηκαν!!! Εγκλωβίστηκαν επειδή έχασαν εξ αρχής την «πρωτοβουλία των κινήσεων», το momentum όπως λένε στην εξουσιαστική τους αργκώ· και επειδή οι μείζονες αντίπαλοί τους κινήθηκαν πιο γρήγορα, πιο έξυπνα και πιο αποτελεσματικά. Σε δέκα ημέρες (στις 8 Απρίλη) είναι η επέτειος της λήξης των άγριων υγιεονομικών απαγορεύσεων στην Wuhan· εκεί παρτάρουν και ξαναπαρτάρουν. Στο δυτικό Villabajo όμως δεν θα γιορτάσουν, κι ούτε καν θα αναφερθούν στην επέτειο… Ακόμα τρίβουν τις γυάλινες σφαίρες των ειδικών τους για να δουν αν φέτος το καλοκαίρι θα μπορούν να πάνε μια βραδινή βόλτα ή όχι…

Μιας και η ασταμάτητη μηχανή είναι μόνη της στον ισχυρισμό πως απ’ την αρχή η υγιεινιστική τρομοεκστρατεία είχε όχι μόνο πολιτική (με την έννοια της τεχνικής της εξουσίας) αλλά και γεωπολιτική διάσταση (με την έννοια του ενδοκαπιταλιστικού ανταγωνισμού) και πως η «ιατρική», η «υγεία» και τα υπόλοιπα ήταν μόνο η σημαία της επίθεσης (που γρήγορα περιορίστηκε κυρίως εναντίον των δυτικών πληθυσμών και κάποιων γύρω γύρω) μπορείτε να την αγνοήσετε. Να είστε καλά για να τα διαβάσετε τα ίδια, με σάλτσες και ύφος, μετά από 5 χρόνια από περισπούδαστους και βαθυστόχαστους «αναλυτές»…

Αλλά σε 5 χρόνια τα πράγματα θα είναι εντελώς διαφορετικά· κι όχι μόνο επειδή η προέλαση του δυτικού βιο-πληροφορικο-ασφαλίτικου συμπλέγματος θα έχει «αναμορφώσει» θεσμούς και συμπεριφορές στον δυτικό κόσμο. Έχουν αρχίσει να αλλάζουν ήδη – και οι τσακισμένοι πληθυσμοί δεν έχουν ούτε όρεξη ούτε κουράγιο να ανησυχήσουν.

Οι εναρκτήριοι πυροβολισμοί ρίχτηκαν την προηγούμενη εβδομάδα, όταν ο νυσταλέος Jo αποκάλεσε την ανεγκέφαλη αλεπού / Putin «φονιά» ενώ ο Παρωπίδας πήγε να κάνει στην Αλάσκα μια φτηνή επίδειξη παγκόσμιας ηγεμονίας σε βάρος της κινεζικής αντιπροσωπείας, δηλαδή του κινέζου υπ.εξ. και της ακολουθίας του (περισσότερα Παρασκευή 19 Μάρτη νάναι καλά, και Σάββατο 20 Μάρτη).

Αυτά που ακολούθησαν είχαν μορφή χιονοστοιβάδας. Ο ρώσος υπ.εξ. Lavrov έκανε διήμερη επίσκεψη στην κίνα για να τα πει με τον κινέζο υπ.εξ. Wang Yi. Οι ύμνοι των δύο, του ενός προς τον άλλον και οι ύμνοι των καθεστωτικών μήντια και των δύο κράτων γι’ αυτή τη συνάντηση δεν περιγράφονται! Το μόνο που δεν ανήγγειλαν ήταν η επίσημη στρατιωτική συμμαχία τους (απέναντι στις ηπα και στους συμμάχους της…), πράγμα που ωστόσο δεν χρειάζεται να γίνει ρητά ακόμα.

Αυτή η συνάντηση έγινε 22 και 23 Μάρτη. Στις 24 ο Lavrov ήταν στη Σεούλ, για να επιβεβαιώσει (με χαρά του) εκείνο που είχε καταλάβει ενοχλημένος ο Παρωπίδας, στην ίδια πρωτεύουσα, στην δική του περιοδεία πριν λίγες ημέρες: ότι η κυβέρνηση του σοσιαλδημοκράτη Moon δεν πρόκειται να συμμετάσχει στις αντι-σινικές και αντι-ρωσικές εκστρατείες στον Ειρηνικό, οποιαδήποτε «πίεση» κι αν υποστεί· ότι προτιμάει να έχει καλές σχέσεις με τέτοιους γείτονες· και ότι θα κάνει ό,τι μπορεί για να μην γίνει το μέλλον της κορεατικής χερσονήσου «παράπλευρη απώλεια» της αναμέτρησης Ουάσιγκτον – Πεκίνου / Μόσχας. Την ίδια ημέρα ο «little rocket man» Κιμ, βασιλιάς της Πγιονγιάνγκ, έκανε δοκιμαστική εκτόξευση δύο βαλιστικών πυραύλων μικρού βεληνεκούς, με την Ουάσιγκτον να μη δίνει ιδιαίτερη σημασία· μέχρι να αποκαλυφθεί πως επρόκειτο για «νέα τεχνολογία», για πυραύλους συνεχώς μεταβαλλόμενης τροχιάς, που δεν μπορούν να τους αντιμετωπίσουν τα αμερικανικά (και τα ιαπωνικά) συστήματα… Πρόβλημα, και μάλιστα μεγάλο!! (Ο Moon παρέλειψε να «καταδικάσει» το βορειοκορεατικό καθεστώς, όπως θα όφειλε αν ήταν καλός σύμμαχος του νυσταλέου…)

Την επόμενη ημέρα, στις 25 Μάρτη, το Πεκίνο ανακοίνωσε την έκθεσή του για την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στις ηπα! Μια μάλλον εντυπωσιακή κίνηση, αφού ο κατάλογος ήταν ιδιαίτερα μακρύς: απ’ τις δολοφονίες μαύρων από μπάτσους μέχρι (αυτό που το Πεκίνο ονομάζει) «αδιαφορία και ανικανότητα» του κράτους να προστατέψει την υγεία των υπηκόων απ’ τον covid… Την ίδια ημέρα το κινεζικό καθεστώς ανακοίνωσε κυρώσεις και απαγορεύσεις εναντίον άγγλων αξιωματούχων, σαν αντίποινα για αγγλικές κυρώσεις που είχαν προηγηθεί λόγω της υποτιθέμενης «γενοκτονίας στην Xinjiang. Ακολούθησαν, την επόμενη ημέρα, αντίστοιχες κυρώσεις εναντίον καναδών και αμερικάνων αξιωματούχων…

Στις 26 Μάρτη, ταυτόχρονα από Μόσχα και Πεκίνο, οι δύο εκπρόσωποι των αντίστοιχων υπ.εξ. Maria Zakharova και Hua Chunying, ξεκίνησαν αυτό που είναι η καινούργια φάση διπλωματικής αυθάδειας / προπαγανδιστικού πολέμου εναντίον της Ουάσιγκτον και του Λονδίνου, με τίτλο: να ποιοί είναι οι «σωτήρες» του κόσμου!

Στην ρωσική περίπτωση, σαν απάντηση στις κατηγορίες πως η Μόσχα «ανακατεύεται» στις αμερικανικές εκλογές, η Zakharova ξεκίνησε την καθιερωμένη ενημέρωση των δημοσιογράφων με έναν κατάλογο των αμερικανικών (κρατικών και παρακρατικών) επεμβάσεων στις πολιτικές διαδικασίες άλλων κρατών, απ’ το 1947 και μετά… Στην κινεζική περίπτωση η Chunying ξεκίνησε την δική της ενημέρωση με την προβολή ενός video του καλοκαιριού του 2018, όπου ο Lawrence Wilkerson, πρώην προσωπάρχης του υπ.εξ. Colin Powell και πρώην καραβανάς, εξηγούσε στο ινστιτούτο Ron Paul ότι ο αμερικανικός στρατός έχει καταλάβει το αφγανιστάν με κύριο σκοπό να αποσταθεροποιήσει το κινεζικό κράτος μέσω της αποσταθεροποίησης της επαρχίας Xinjiang (που συνορεύει με το αφγανιστάν…).

Εκπαιδευμένοι με την εντόπια λούμπεν «εξωτερική πολιτική» και εθνικιστική δημαγωγία, που δεν το έχει σε τίποτα να καταγγέλει πρωί – μεσημέρι – βράδυ τον Εrdogan (προβλέποντας την όπου νάναι κατάρρευσή του) πιθανά να σκεφτείτε «σιγά, και τι έγινε;». Λάθος. Τέτοιους είδους τακτικές και καταγγελίες υψηλού (και «επίσημου») πολιτικού επιπέδου δεν συνηθίζονται στις διεθνείς σχέσεις, ειδικά μεταξύ «μεγάλων δυνάμεων» – είναι μια δουλειά που την αναλαμβάνουν οι εγκεκριμένοι δημαγωγοί των μήντια. Μόσχα και Πεκίνο, παρότι δέχονταν τέτοιου είδους επιθέσεις από διάφορα μήντια αλλά και μη αξιωματούχους κορυφής εδώ και καιρό, απέφευγαν να απαντούν ανάλογα.

Τώρα, με αφορμή τόσο τις κατηγορίες του νυσταλέου Jo περί «φονιά» Putin όσο και την αποτυχημένη επίδειξη δύναμης του Παρωπίδα στην Αλάσκα, η «ειρήνη» και η «διπλωματική ευπρέπεια» τέελιωσαν. Οι rivals αποφάσισαν να αντεπιτεθούν· κι αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία.

(φωτογραφία: Με ολοφάνερο θεατρινισμό ο Lavrov ετοιμάζεται να αγκαλιάσει τον Wang Yi στην πρώτη τους συνάντηση…)

Κυκλωτικές κινήσεις

Δευτέρα 29 Μάρτη>> Ως τώρα η Ουάσιγκτον και οι σύμμαχοί τους είχαν καλομάθει σε δύο επίπεδα. Αφενός στις στρατιωτικές κινήσεις τους στην περίμετρο του ευρασιατικού project (ασκήσεις και βάσεις στην ανατολική ευρώπη, στα σύνορα με την Μόσχα· βάσεις, περιπολίες και πόλεμοι γύρω απ’ την Τεχεράνη· βάσεις γύρω γύρω και περιπολίες στην θάλασσα της κίνας)· αφετέρου στην μόνιμη ρητορική καταγγελιών των rivals, η οποία υποτίθεται νομιμοποιούσε τους «ηγέτες του ελεύθερου κόσμου» να πιέζουν, να απειλούν, να τιμωρούν τους «ανυπάκοους» χωρίς να φτάνουν στο σημείο να ξεκινήσουν απευθείας πόλεμο εναντίον τους. Οι rivals, απ’ την μεριά τους, κρατούσαν μάλλον απολογητική στάση, προσπαθώντας να αποδείξουν ότι οι κατηγορίες εναντίον τους δεν στέκουν.

Η απότομη αλλαγή στάσης αφορά κατ’ αρχήν το δεύτερο επίπεδο· και έχει προκαλέσει μεγάλη οργή και εκνευρισμό στα στρατόπεδα της Ουάσιγκτον, του Λονδίνου και των συμμάχων τους. Όχι αναίτια.

Τα αφεντικά σε Μόσχα και σε Πεκίνο έχουν κάνει δύο σωστές εκτιμήσεις. Πρώτον, ότι η στρατιωτική δράση είναι η μόνη διαθέσιμη πια δυνατότητα για τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό, στην αγωνία του να συγκρατήσει ό,τι μπορεί απ’ την άλλοτε «χρυσή εποχή» της κυριαρχίας του. (Μια τέτοια άμεση αναμέτρηση δεν την θέλουν· και έχουν τους λόγους τους, που δεν είναι στρατιωτικοί). Και δεύτερον ότι η αμερικανική παρακμή είναι οφθαλμοφανής (ακόμα και στο εσωτερικό των ηπα) και προχωρημένη· πράγμα που σημαίνει πως εκείνο που εμφανίζεται σαν «στρατιωτική υπεροχή» είναι αναντίστοιχο με τις «υποκειμενικές δυνατότητες» της αμερικανικής κοινωνίας.

Απ’ την μεριά τους οι δύο αυτοί ιμπεριαλισμοί έχουν ήδη παγκόσμιο «ακροατήριο» και αποδοχή του ρόλου τους. Η προηγούμενη χρονιά «του τρόμου του covid 19» και η soft power που επέδειξαν μέσω της προσφοράς γιατρών, υλικών και των εμβολίων τους, έχει ενισχύει το γόητρό τους· σε βάρος των δυτικών καπιταλισμών (αρχίζοντας απ’ τον αμερικανικό) που υπήρξαν ηγέτες της τρομοεκστρατείας και ουραγοί της «φροντίδας». Επιπλέον το μεν Πεκίνο δεν έχει κάνει ποτέ στην ιστορία του άμεση ή έμμεση στρατιωτική εκστρατεία εναντίον άλλου κράτους· ενώ η εισβολή της τότε εσσδ στο αφγανιστάν στα ’80s είναι τόσο παλιά ώστε έχει παραγραφεί (ακόμα και απ’ τους ίδιους τους ταλιμπάν!).

Αυτή την ιστορική στιγμή η Ουάσιγκτον (και το Λονδίνο, και λίγο πολύ ο υπόλοιπος άξονας) προσπαθεί να διαμορφώσει ένα πολιτικο / στρατιωτικό «μπλοκ του ελεύθερου κόσμου» εναντίον της Μόσχας, του Πεκίνου, της Τεχεράνης και του ευρασιατικού project πριν γίνει τόσο οριστικό ώστε να μην αντιμετωπίζεται! Ο Παρωπίδας τρέχει από ευρώπη και νατο σε ασία και «Quad» προκειμένου να εξασφαλίσει την πολιτική και στρατιωτική συμμετοχή όσο το δυνατόν περισσότερων συμμάχων.

Απ’ την μεριά τους Μόσχα και Πεκίνο άνοιξαν αυτή τη βδομάδα κάποια απ’ τα χαρτιά τους. Θα διαμορφώσουν (διαμορφώνουν ήδη) το «μπλοκ του δίκαιου κόσμου»! (Καλά θα κάνετε να την συγκρατήσετε αυτή τη διαφορά όρων…) Απ’ την δική τους μεριά, κατά συνέπεια, το να επιδεικνύουν, να θυμίζουν, να τονίζουν την εγκληματικότητα του δυτικού ιμπεριαλισμού (αμερικανικού, αγγλικού, γαλλικού αν χρειαστεί…) ακόμα και απ’ τον 16ο αιώνα, ενός ιμπεριαλισμού που σκότωνε, αιχμαλώτιζε, λεηλατούσε, κατέστρεφε όσο περισσότερο μπορούσε πάντα στο όνομα της «ελευθερίας», είναι συστατικό στοιχείο απεύθυνσης στον υπόλοιπο πλανήτη, που γνωρίζει πολύ καλά τι είναι η αποικοκρατία και ο ιμπεριαλισμός. Απεύθυνσης όχι μόνο στις τωρινές πολιτικές βιτρίνες και τα αφεντικά στην αφρική, στη λατινική αμερική ή στην ασία και την μέση ανατολή, αλλά και στους πληθυσμούς.

Δεν πρόκειται λοιπόν καθόλου για παιχνίδια του είδους «μου είπες – σου είπα». Η δυτική προπαγάνδα (η «εμπλοκή της Μόσχας στις αμερικανικές εκλογές και στα δημοψηφίσματα στην αγγλία», «οι απόπειρες δηλητηρίασης πότε του ενός και πότε του άλλου», το «κυνήγι των δημοκρατών στο Χονγκ Κονγκ», η «γενοκτονία στην Xinjiang») είναι το φτηνό μεν αλλά εύκολο στη χρήση βασικό συστατικό αφενός του ιδεολογικού / μιλιταριστικού μπετοναρίσματος στο εσωτερικό των δυτικών κρατών, αφετέρου των «πιέσεων» που απόκτηση συμμάχων, βάσεων, διευκολύνσεων, κλπ εκ μέρους κάποιων απ’ αυτά. Αντίστοιχα, η ανατολική εκστρατεία υπενθύμισης του περί τίνος πρόκειται, έχει σκοπό να βραχυκυκλώσει την δυτική προπαγάνδα, και μάλιστα από θέση ισχύος: τώρα που ο κινέζικος καπιταλισμός (και η ρωσική πολεμική βιομηχανία) είναι υπαρκτό, πραγματικό, απειλητικό αντίβαρο στα «500 χρόνια σκλαβιάς του πλανήτη απ’ την Δύση»!

Η διεισδυτικότητα αυτής της τακτικής μπορεί να φτάσει ακόμα και στο εσωτερικό των ηπα! Γιατί; Επειδή οι οπαδοί του ψόφιου κουναβιού είναι υπαρκτοί και πολλοί! Παράδοξο ή όχι ένα μεγάλο μέρος των αμερικάνων συντηρητικών υποστηρίζει την αποχώρηση του στρατού του και απ’ το Ινδοκούς, και απ’ τη μέση Ανατολή – ελπίζοντας ότι τα «έξοδα» των εκστρατειών θα γυρίσουν στο εσωτερικό… Συνεπώς υπάρχει μια μοναδική ιστορική ευκαιρία (οπωσδήποτε για την Μόσχα) να διαβρώσει την εσωτερική «ισορροπία» της παρακμιακής υπερδύναμης· όπως έκανε κατά κόρον η Ουάσιγκτον επί τουλάχιστον μια δεκαετία, με τις «χρωματιστές» επαναστάσεις.

Εν τω μεταξύ, σε μια παράλληλη αλλά συμπληρωματική εξέλιξη, ενόσω η Τεχεράνη έχει μπλέξει σε όχι «αόρατα» αντίποινα κατά του Τελ Αβίβ (σ’ έναν πόλεμο κτυπημάτων σε τάνκερ…) υπέγραψε πριν 2 ημέρες (27 Μάρτη), στην Τεχεράνη, την οριστική και θρυλική 25ετή στρατηγική συνεργασία της με το Πεκίνο. Το ακριβές περιεχόμενο παραμένει ακόμα μυστικό, αλλά (όπως είχαμε γράψει στο παρελθόν) εκτός από μεγάλες κινεζικές επενδύσεις σε ιρανικές υποδομές κάθε είδους θα περιλαμβάνει την με κάποιο τρόπο φύλαξή τους (και) απ’ το κινεζικό υπουργείο άμυνας… Με κανονικό στρατό; Με μισθοφόρους εν είδει security; Θα φανεί.

(φωτογραφία: Απαντώντας στις κατηγορίες περί “γενοκτονίας” στην Xinjiang, που παράγει το 80% του μπαμπακιού που εξάγει η κίνα, και στο μποϋκοτάζ διάφορων δυτικών εταιρειών μόδας στο μπαμπάκι της επαρχίας, το κινεζικό καθεστώς θυμάται τα αμερικάνικα μπαμπακοχώραφα με τους αφρικάνους δούλους και τους επόπτες της ΚΚΚ. Άδικο έχει;)

Αστάθεια και ένταση

Δευτέρα 29 Μάρτη>> Το να αποδιαρθρωθεί το αμερικανικό καθεστώς και το να ηττηθεί χωρίς να προλάβει να ρίξει μισή σφαίρα κατά των rivals μπορεί να φαίνεται φιλόδοξος προσανατολισμός αλλά δεν είναι ούτε εκτός ιστορίας ούτε εκτός παραδειγμάτων του παρελθόντος! Μερικές φορές η κατάρρευση επιταχύνεται και ολοκληρώνεται απ’ τα μέσα… Είναι οπωσδήποτε δύσκολη «δουλειά», ειδικά αφού ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός διαθέτει ακόμα μερικά αξιόλογα τακτικά πλεονεκτήματα: τις πληγές που έχει ήδη ανοίξει σε διάφορα σημεία του πλανήτη. Το ουκρανικό πεδίο μάχης· το συριακό και το ιρακινό· το αφγανικό… Σε κάθε ένα απ’ αυτά διατηρεί (και θα διατηρεί για καιρό) αρκετούς «εργολάβους» και proxies που μπορούν, με ελάχιστα έξοδα απ’ την μεριά της Ουάσιγκτον, να συντηρούν «πολέμους φθοράς».

Εξ ου και όλα αυτά τα επιμέρους πεδία μάχης έχουν αποκτήσει δραματική επικαιροποίηση μετά την εκλογή του νυσταλέου Jo και, κυρίως, την διοίκηση των «δημοκρατικών» (που άσχετα με τον σαφώς άρρωστο νυσταλέο θα κρατήσει σίγουρα ως και το 2024). Υπάρχει περίπτωση να αναγκαστεί ο αμερικανικός στρατός να αποχωρήσει απ’ τα πεδία που έχει εγκατασταθεί για τα καλά χωρίς να ηττηθεί πανηγυρικά και αναφισβήτητα;

Μοιάζει σχεδόν ακατόρθωτο· και πιθανόν να είναι άκαιρος στόχος αυτή την περίοδο. Ωστόσο, για να μην ξεχαστεί κανείς, τόσο στο ιράκ όσο και στο αφγανιστάν οι αντικατοχικοί ένοπλοι έχουν αναβαθμίσει και τα όπλα τους και τις επιθέσεις τους…

(φωτογραφία: Η αναμνηστική της υπογραφής της 25ετούς στρατηγικής συνεργασίας Τεχεράνης – Πεκίνου).

Συσκέψεις με συμμάχους

Δευτέρα 22 Μάρτη.>> Ο νυσταλέος Jo «έγραψε» αποκαλώντας την ανεγκέφαλη αλεπού «φονιά»… «που θα πληρώσει». Ο υπουργός του Παρωπίδας βρίστηκε με τους κινέζους τους οποίους είχε καλέσει για γνωριμία στην Αλάσκα. Από σήμερα οι δύο πλευρές (ο άξονας και το ευρασιατικό project) σηκώνουν τα μανίκια για να κάνουν «εκτίμηση της κατάστασης» και «προγραμματισμό δράσης».

Ο Παρωπίδας πάει από σήμερα για τριήμερο στις Βρυξέλες, για να τα πει με τους υπ.εξ. των κρατών του νατο. Βασικό θέμα: η αντιμετώπιση Μόσχας και Πεκίνου. Απ’ την άλλη μεριά ο Lavrov πηγαίνει σήμερα στο Πεκίνο, για 2 ημέρες διαβουλεύσεων με το κινεζικό καθεστώς. Βασικό θέμα: η αντιμετώπιση της Ουάσιγκτον. O κινέζος υπ.εξ. Wang Yi θα έχει κάμποσα να διηγηθεί απ’ την εμπειρία του στην Αλάσκα.

Πλούσιος σε καινούργιες γνώσεις, ο Lavrov θα πάει μετά, 24 και 25 του μήνα στη Σεούλ. Έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον αυτός ο δεύτερος σταθμός του ρώσου υπ.εξ. στη συγκεκριμένη συγκυρία: το μπλοκ του Βλαδιβοστόκ, μετά την περιορισμένης επιτυχίας εκστρατεία του το 2018, φαίνεται να βρίσκεται σε αδράνεια. Αυτό που ήταν ρεαλιστικό να επιτευχθεί επί ψόφιου κουναβιού το πέτυχε: “ύφεση”…. Όμως τώρα τα δεδομένα αλλάζουν – προς το χειρότερο.

Η Ουάσιγκτον έχει στρατιωτικές βάσεις στη νότια κορέα· αλλά ο Μoon έχει πολλούς λόγους να αντιτίθεται στην αναζωπύρωση του αμερικανικού μιλιταρισμού στην κορεατική χερσόνησο και στα περίξ. Πολύ περισσότερο που αυτό εξυπηρετεί και τις ιμπεριαλιστικές φιλοδοξίες του Τόκιο. Ο Moon, αφού δεν κατάφερε να ξεδοντιάσει τα αμερικανικά εμπόδια στις σχέσεις που σχεδίαζε το 2018 με την Πγιονγκγιάνγκ, θα προτιμούσε το μικρότερο κακό: να μείνουν τα πράγματα όπως ήταν ως πέρυσι. Αλλά αυτό είναι μάλλον απίθανο, με δεδομένο ότι ο νο 1 στόχος του αμερικανικού ιμπεριαλισμού είναι η κίνα, και μάλιστα απ’ την μεριά του Ατλαντικού, πράγμα που θα εκφραστεί με οξυμένες στρατιωτικές κινήσεις – δεν υπάρχει πια άλλος τρόπος. Στις οποίες κινήσεις οι βάσεις στη νότια κορέα θα παίζουν εντονότερο ρόλο.

Θα χρειαστεί και η Σεούλ, όπως και το Πεκίνο, αρκετή απ’ το είδος που λέγεται “στρατηγική ευφυία” για να ανασχέσουν μια παρακμιακή μεν αλλά γι’ αυτό περισσότερο επικίνδυνη πρώην υπερδύναμη με το μικρότερο κατά το δυνατόν κόστος. Σαν κράτη και κεφάλαια υπό δυναμική ανάπτυξη δεν τους λείπει αυτό το είδος· αλλά η ιστορία δεν μπορεί να προεξοφληθεί.

(φωτογραφία: Ο σκληροπυρηνικός ακροδεξιός Pence, αντιπρόεδρος του ψοφιοκουναβιστάν, ήταν ο επίσημος εκπρόσωπος της Ουάσιγκτον στην τελετή έναρξης των χειμερινών ολυμπιακών στη νότια κορέα το 2018. Αλλά δεν πέρασε καθόλου καλά: το αστέρι ήταν η Kim Jong Un, αδελφή του Kim “little rocket man” της βόρειας κορέας. Εδώ στις κερκίδες, έχοντας την Kim στην πλάτη του, δίπλα στο ζεύγος Steinmeier, προέδρου της γερμανίας…)

Ματαιωμένα όνειρα 1

Σάββατο 20 Μάρτη. … Για να θέσω με μια ορολογία που πάει πίσω στην πιο βίαιη εποχή των αρχαίων αυτοκρατοριών, τα τρία μεγάλα απαραίτητα της ιμπεριαλιστικής γεωστρατηγικής είναι το να εμποδιστεί η σύγκρουση και να διατηρηθεί η εξάρτηση ασφαλείας μεταξύ των βασσάλων, να κρατηθούν οι υποτελείς ενδοτικοί και προστατευμένοι, και να μείνουν οι βάρβαροι χωρισμένοι μεταξύ τους…

Η «μεγάλη σκακιέρα» του Zbigniew Brzezinski (από εκεί είναι το απόσπασμα) εκδόθηκε το 1997 όταν ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός μπορούσε να καμαρώνει (ή να ψωνίζεται) πως είναι ο μόνος κυρίαρχος, η μόνη υπερδύναμη στον πλανήτη γη. Οι «βάσσαλοι» ήταν κατά κύριο λόγο η γερμανία και η ιαπωνία· οι «υποτελείς» βρίσκονταν κυρίως στη μέση Ανατολή και στην Αφρική· και οι «βάρβαροι» που έπρεπε να εμποδιστούν να συμμαχήσουν ήταν η ρωσία, η κίνα και το ιράν.

Σχεδόν τα πάντα έχουν αλλάξει στις (μη) ισορροπίες και στον ενδικαπιταλιστικό ανταγωνισμό απ’ το 1997, το 1998 και το 1999 όταν η «μεγάλη σκακιέρα» έγινε το ευαγγέλιο του αμερικανικού ιμπεριαλισμού. Αλλά στην Ουάσιγκτον βρυκολακιάζει πάντα ο ίδιος εφιάλτης, άσχετα από προέδρους και κόμματα: να κρατηθούν χώρια μεταξύ τους η Μόσχα, το Πεκίνο και η Τεχεράνη. Όσο περισσότερο το προσπαθούν οι διαδοχικές αμερικανικές κυβερνήσεις τόσο κοντύτερα έρχονται οι «βάρβαροι»· σα να μην έφτανε αυτό, προστίθενται στη μεριά τους και καινούργοι.

Ποιός βγήκε να κατηγορήσει τον νυσταλέο Jo για τον χαρακτηρισμό «δολοφόνος» και «άψυχος» που έριξε κατά της ανεγκέφαλης αλεπούς; Ένας «βάρβαρος»: ο Erdogan:

Οι δηλώσεις του κ. Biden κατά του κ. Putin δεν ταιριάζουν σ’ έναν πρόεδρο, και το να βγαίνει ένας πρόεδρος και να κάνει τέτοιους χαρακτηρισμούς εναντίον του προέδρου μιας χώρας σαν την Ρωσία είναι στ’ αλήθεια απαράδεκτο, δεν είναι κάτι που μπορεί κάποιος να το χωνέψει…. Κατά την γνώμη μου ο κ. Putin έκανε αυτό που έπρεπε, δίνοντας μια πολύ, πολύ έξυπνη και κομψή απάντηση…

Ότι, τηρουμένων των δεδομένων (μιλάμε για δύο πυρηνοκίνητες πολιτικές βιτρίνες), η απάντηση της ανεγκέφαλης αλεπούς ήταν έξυπνη, κομψή και ειρωνική ισχύει. Αλλά γιατί θεώρησε σκόπιμο να την χειροκροτήσει ο «βάρβαρος» της Άγκυρας, κατηγορώντας ευθέως τον νυσταλέο Jo ότι είναι απρεπής και χοντροκομμένος;

Ένα μέρος της απάντησης βρίσκεται στο ότι όλοι βλέπουν ότι ο νυσταλέος είναι μια πολιτική βιτρίνα που παραπαίει (για λόγους υγείας)· και ότι το να έχει αυτόν σαν πρόεδρο το αμερικανικό κράτος σημαίνει πως παραπαίει το ίδιο. Δεν είναι μυστικό βέβαια ότι ο νυσταλέος Jo προορίζεται να καταναλωθεί γρήγορα (όσο γρήγορα χρειαστεί) και να αντικατασταθεί απ’ την πρόεδρό του (την Kamala Harris) πριν λήξει η θητεία του. Ίσως και στη μέση της, σε δύο χρόνια.

Όμως ο χρόνος κυλάει γρήγορα, ειδικά όταν η αναδυόμενη «υπερδύναμη», το κινεζικό καθεστώς, εξελίσσεται με ταχύτητα που με βάση τα δυτικά στάνταρς θα μπορούσε να υπάρξει μόνο μετά από έναν πόλεμο. Όποτε κι αν υπάρξει μια κυβέρνηση της (τζαμαϊκανο-ασιατικής καταγωγής) Harris θα έχει σαφώς διαφορετική «όψη» απ’ αυτήν του νυσταλέου Jo ή και του ψόφιου κουναβιού. Δεν θα μπορεί όμως να έχει διαφορετική στρατηγική για την διατήρηση του αμερικανικού μεγαλείου απ’ αυτήν που έχει απομείνει: του τσαμπουκά, των απειλών, της επίδειξης (στρατιωτικών) δυνάμεων…

Διάφοροι λένε ότι ο νυσταλέος Jo κάνει πάντα (δημόσια) χοντροκομμένους χαρακτηρισμούς για όσους δεν γουστάρει. Έχει αποκαλέσει ήδη (όντας ακόμα υποψήφιος, πέρυσι) τον κινέζο πρόεδρο Xi «κακοποιό», τον βορειοκορεάτη Kim «χίτλερ» και τον Erdogan «τύρρανο». Το 2016, όταν υποψήφια ήταν η Clinton, είχε αποκαλέσει την ανεγκέφαλη αλεπού «νέο χίτλερ»… Οι δημοκρατικοί (στη συμμαχία τους πια με τους νεο-συντηρητικούς) απλά εκφράζουν με το περιορισμένο τους λεξιλόγιο την όλο και πιο ανεξέλεγκτη έχθρα τους απέναντι στους rivals.

Πίσω απ’ το θέατρο της χοντροκοπιάς ή/και της κομψότητας βρίσκονται τα αδιέξοδα της πρώην υπερδύναμης και η αυτοπεποίθηση των αντιπάλων της. Οικονομικά και γεωπολιτικά και τα μεν και η δε.

Στους καυγάδες οι βρισιές είναι απλά η εισαγωγή στα κλωτσομπουνίδια…

Ματαιωμένα όνειρα 2

Σάββατο 20 Μάρτη. Δεν ήταν πολύ καλύτερη η «ατμόσφαιρα» στην υποτιθέμενη «συνάντηση γνωριμίας» δύο ημερών μεταξύ του Παρωπίδα και του επιτελείου του και αντιπροσωπείας του Πεκίνου στο Anchorage της Αλάσκας. Μετά τα εισαγωγικά «καλώς ήρθατε» / «καλώς σας βρήκαμε» ο Παρωπίδας ξεκίνησε (παρόντων των καμερών) επίθεση κατά του Πεκίνου με όλο το σετ των κατηγοριών: Χονγκ Κονγκ, γενοκτονία στην Xinjiang, κυβερνοεπιθέσεις, κλοπή της αμερικανικής τεχνολογίας, ταϊβάν, κατασκοπεία…. Ύστερα έδιωξε τους αμερικάνους δημοσιογράφους γιατί φανταζόταν τι θα ακολουθούσε: επί 15 λεπτά ο επικεφαλής της κινέζικης αντιπροσωπίας Yang Jiechi κατακεραύνωσε τους οικοδεσπότες του για ρατσιστές και πολεμοκάπηλους· τονίζοντας ότι οι αμερικάνοι δεν μπορούν να μιλούν με τους κινέζους από θέση ισχύος… Κλπ κλπ.

Γιατί, λοιπόν, η κινεζική αντιπροσωπεία έμεινε στην Αλάσκα για δυο μέρες; Επειδή το Πεκίνο ακολουθεί την ίδια τακτική με την Μόσχα (και την Τεχεράνη): ξέροντας ότι δεν πρόκειται να υπάρξει καμμία συμφωνία πια με την Ουάσιγκτον (σίγουρα όχι τέτοια που δεν θα είναι στα μέτρα της) παριστάνουν (περί παράστασης πρόκειται…) τους συζητήσιμους και τους διαλλακτικούς. Η «εξυπνάδα», η «κομψότητα» και η ειρωνεία – όταν απέναντι βρίσκονται παραζαλισμένοι πιστολέρο – δεν είναι ατομικό χαρακτηριστικό· είναι τακτική να ρεζιλέψεις τον αντίπαλο σε όσους περισσότερους θεατές γίνεται.

Ο πιο αδύνατος το παίζει σκληρός, για να κρύψει την αδυναμία του λένε στο Πεκίνο. Κατά τον Παρωπίδα (το είπε κι αυτό στον εισαγωγικό καυγά) η αμερικανική σκληρότητα μπορεί μερικές φορές να προκαλεί πόνο, να είναι άσχημη, αλλά κάνει τους αμερικάνους πιο δυνατούς και πιο ενωμένους.

Που σημαίνει τι; Ή παγκόσμιος πόλεμος ή fentanyl; Χίλιες φορές το δεύτερο!!!