Παραχαράκτες ψήφων

Σάββατο 24 Οκτώβρη. Μπορεί να μην υπάρχουν τρανταχτές αποδείξεις – αλλά στον κυβερνοχώρο οι δόλιοι είναι «αόρατοι», έτσι δεν είναι; Αν η εκλογή του ψόφιου κουναβιού το 2016 αποδόθηκε απ’ τους αντιπάλους του στην εμπλοκή της Μόσχας υπέρ του, τώρα οι παλιοαντίπαλοι που μπορεί να βάλουν χέρι στις εκλογές (για να μην εκλεγεί ο νυσταλέος Jo…) έχουν αυξηθεί. Είναι και το Πεκίνο και η Τεχεράνη (μπορεί κι αυτή;)… Άβυσσος η ψυχή των εχθρών του ψοφιοκουναβιστάν: απ’ τη λίστα που εξαπατούν τους αμερικάνους εκλογείς λείπουν η Πγιονγκγιάνγκ (δεν είναι ο little rocket man Kim φίλος του ψόφιου κουναβιού;), το Καράκας, η Αβάνα… Συμφωνούν όμως όλοι αυτοί για τον ποιον υποψήφιο πρέπει να σπρώξουν στο άσπρο σπίτι; Ή, για να αναρωτηθούμε με διαφορετικό τρόπο: κρίνουν οι αντίπαλοι της Ουάσιγκτον ότι έχει πια οποιαδήποτε σημασία το ποιός θα κάθεται στην προεδρική καρέκλα;

Δεν ξέρουμε με βεβαιότητα. Πρέπει πάντως να αναρωτηθούμε σε τι θα μπορούσε να διαφέρει η «εξωτερική πολιτική» του παρακμιακού αμερικανικού ιμπεριαλισμού υπό την διεύθυνση της συμμαχίας των «δημοκρατικών» με τους σκληροπυρηνικούς πολεμοχαρείς «νεοσυντηρητικούς» (του Μπους του Β…), με μπροστινό τον νυσταλέο Jo, σε σχέση με τους «συντηρητικούς» του ψόφιου κουναβιού.

Μια «φήμη» που ακούγεται είναι ότι ο νυσταλέος Jo θα προσπαθήσει να μαζέψει συμμάχους με «πολυμερή» τρόπο, δημιουργώντας κάτι που θα μπορούσε να λέγεται «ενωμένα δημοκρατικά έθνη». Δεν είναι μόνο «φήμη». Σε μια ομιλία του τον Ιούλη του 2019 ο νυσταλέος Jo δεσμεύτηκε ότι τον πρώτο χρόνο της προεδρίας του θα συγκαλέσει μια συνδιάσκεψη των «δημοκρατιών του κόσμου για να βάλουμε την δημοκρατία ξανά στην παγκόσμια σκηνή». Μπορεί κανείς να είναι σίγουρος ότι στους καλεσμένους δεν θα περιλαμβάνονται ούτε η Μόσχα, ούτε το Πεκίνο, ούτε η Τεχεράνη, ούτε η Πγιονγκγιάνγκ – για να ονοματίσουμε μερικούς που δεν αξίζουν να βρίσκονται σ’ αυτήν την παγκόσμια σκηνή… Αλλά το μόνο που θα πετύχαινε ένα τέτοιο σόου θα ήταν να αμφισβητήσει (για άλλη μια φορά) τον «οργανισμό ενωμένων εθνών» – τίποτα περισσότερο.

Ένας απ’ τους βασικούς συμβούλους του νυσταλέου Jo σε θέματα εξωτερικής πολιτικής ονόματι Ely Ratner, μαζί με έναν άλλο «ειδικό» σε θέματα Ασίας ονόματι Kurt Campbell, έγραφαν το 2018 στο editorial του γνωστού καθεστωτικού περιοδικού foreign affairs μεταξύ άλλων κι αυτό:

…Ούτε τα μαστίγια ούτε τα καρότα έπεισαν την Κίνα όπως είχε προβλεφτεί. Οι διπλωματικές και οι εμπορικές κινήσεις δεν έφεραν πολιτική και οικονομική δεκτικότητα απ’ την μεριά της. Ούτε η στρατιωτική δύναμη των ΗΠΑ ούτε η περιφερειακή εξισορρόπηση εμπόδισαν το Πεκίνο απ’ το να επιδιώκει να υποκαταστήσει κεντρικά στοιχεία του συστήματος που έχει επικεφαλής τις ΗΠΑ. Και η φιλελεύθερη διεθνής τάξη απέτυχε να σύρει την Κίνα τόσο όσο ήταν αναμενόμενο. Η Κίνα, αντίθετα, τράβηξε τον δικό της δρόμο, ερχόμενη σε αντίθεση με τις αμερικανικές προσδοκίες… Η δημιουργία μιας πιο συμπαγούς και πιο διαρκούς προσέγγισης της σχέσης με το Πεκίνο απαιτεί τιμιότητα σε σχέση με το πόσες θεμελειώδεις παραδοχές αποδείχθηκαν λάθος…

Η παραδοχή ότι η Ουάσιγκτον έχει αποτύχει απέναντι στο Πεκίνο είναι πια σωστή, και θα πρέπει να είναι κοινότοπη στο αμερικανικό καθεστώς – αλλά ποιά θα είναι η καινούργια τακτική; Η «αναζήτηση δημοκρατικών συμμάχων» απ’ τους δημοκρατικούς του νυσταλέου Jo όχι γενικά αλλά συγκεκριμένα ταιριάζει απόλυτα με την ως τώρα τακτική του ψοφιοκουναβιστάν που προσπαθεί να φτιάξει μια αντι-σινική συμμαχία με το Ν. Δελχί, το Τόκιο και την Καμπέρα. (Είναι μια προσπάθεια όχι εύκολη, για διάφορους λόγους). Ο νυσταλέος τον Ιούλη του 2019 είχε δηλώσει «πρέπει να είμαστε σκληροί με την κίνα», χωρίς περισσότερες διευκρινίσεις για το είδος της σκληρότητας.

Έχει πάντως άποψη για τον αυτοκράτορα Xi. Μιλώντας στο κόμμα του τον περασμένο Φλεβάρη είχε δηλώσει: …Αυτός είναι ένας τύπος που δεν έχει ούτε ένα δημοκρατικό κόκκαλο, έστω με μικρό «δ», στο σώμα του… Είναι ένας κακοποιός, που στην πραγματικότητα κρατάει εκατομμύρια Ιουγούρους σε «στρατόπεδα αναμόρφωσης», δηλαδή στρατόπεδα συγκέντρωσης…

Τον περασμένο Σεπτέμβρη, δίνοντας συνέντευξη στο bloomberg, έγινε πιο συγκεκριμένος. Οι ιουγούροι είναι χρήσιμοι προπαγανδιστικά – στρατιωτικά όμως καίριας σημασίας είναι η taiwan. …Σαν πρόεδρος θα ενισχύσω την άμυνα της δημοκρατίας της ταϊβάν εκθέτοντας τις προσπάθειες του Πεκίνου να επέμβει εκεί…

Ταϊβάν

Σάββατο 24 Οκτώβρη. Δεν βλέπουμε κάποιον ιδιαίτερο λόγο το Πεκίνο να προτιμάει το ψόφιο κουνάβι απ’ τον νυσταλέο Jo ή το ανάποδο. Το ανέβασμα της (στρατιωτικής) έντασης με κέντρο την taiwan η Ουάσιγκτον το έχει ξεκινήσει εδώ και μήνες (όπως είχαμε προβλέψει έγκαιρα, την εποχή που η βόρεια κορέα ήταν το επίκεντρο). Η Ουάσιγκτον προετοιμάζεται, το ίδιο κάνει και το Πεκίνο.

Πριν 2 ημέρες έγινε ταυτόχρονα στην Πγιονγκγιάνγκ και στο Πεκίνο ένα σετ τελετών στις οποίες ειδικά φέτος και τα δύο κράτη έδωσαν αισθητά μεγαλύτερη έμφαση απ’ ότι άλλες χρονιές: εορτασμοί για την επέτειο των 70 χρόνων απ’ την είσοδο του Πεκίνου στον κορεατικό πόλεμο – στο πλευρό των κορεατών κομμουνιστών. O Xi βρήκε την ευκαιρία να θυμίσει στην Ουάσιγκτον πως ούτε τότε νίκησε:

… Η αλαζονεία, το να κάνει κάποιος ό,τι τον ευχαριστεί, οι ενέργειες ηγεμονίας, ο εκφοβισμός δεν θα οδηγήσουν πουθενά, και σίγουρα θα καταλήξουν σε αδιέξοδο στον σημερινό κόσμο. Αυτό είναι ένα μάθημα που μερικοί πολιτικοί στη Δύση πρέπει να κρατήσουν στο μυαλό τους όταν προσπαθούν να εκβιάσουν, να εμποδίσουν και να ασκήσουν μέγιστη πίεση στην Κίνα…

Το ψόφιο κουνάβι είχε εγκρίνει δυο μέρες νωρίτερα, στις 20 Οκτώβρη, την πώληση δυο πυραυλικών / αντιαεροπορικών συστημάτων και ενός συστήματος αισθητήρων / ραντάρ στην ταϊβάν, αξίας 1,8 δις δολαρίων, ενώ επίκειται η έγκριση πώλησης 100 συστοιχιών και 400 πυραύλων cruise για παράκτια άμυνα, καθώς και drones, αξίας πάνω από 2 δις. Η κινεζική απάντηση απ’ τον εκπρόσωπο του υπ.εξ. της ήταν λακωνική: …η κίνα θα έχει την νόμιμη και απαραίτητη αντίδραση ανάλογα με την εξέλιξη της κατάστασης…

Το κινέζικο καθεστώς διαφημίζει ότι ετοιμάζεται για πόλεμο – με τις ηπα. Είναι αναμφίβολα μια τακτική αποτροπής. Είναι όμως ένα ερώτημα για πόσο καιρό μπορεί να «αποτραπεί» η Ουάσιγκτον όταν έχει αποτύχει (και δεν προβλέπεται κάτι διαφορετικό στο κοντινό μέλλον) να σταματήσει το τραίνο υψηλών ταχυτήτων που λέγεται κινεζικός καπιταλισμός.

High tech όξυνση

Τετάρτη 7 Οκτώβρη. Το περασμένο Σάββατο δύο καθεστωτικά αμερικανικά media, η wall street journal και οι financial times δημοσιοποίησαν μια εντολή του αμερικανικού υπουργείου προς τις κατασκευάστριες ηλεκτρονικών chips: απαγορεύεται η πώληση στην κινεζική smic (semicodnuctor manufacturing international corp) χωρίς κρατική άδεια. Η smic είναι ο μεγαλύτερος κατασκευαστής chips στην κίνα, και παρότι έχει βελτιώσει και την τεχνολογική της βάση και την παραγωγή, εξαρτιέται ακόμα από εισαγωγές τόσο μηχανών (παραγωγής chips) όσο και ποσοτήτων chips. Αυτή τη φορά η αμερικανική απαγόρευση δεν χρησιμοποιεί τις δικαιολογίες του είδους εναντίον της Huawei («θα μας κατασκοπεύουν οι κινέζοι») αλλά δείχνει το κέντρο της σύγκρουσης: τα chips χρησιμοποιούνται και για δημιουργία όπλων…

Αν η επίθεση στην Huawei ήταν η πρώτη μετωπική σύγκρουση του ψοφιοκουναβιστάν με το Πεκίνο, η επίθεση στην smic είναι επίθεση στην καρδιά της κινεζικής τεχνολογίας. Με δεδομένο ότι το Πεκίνο διαθέτει ακόμα τρεις επιλογές για εισαγωγές (νότια κορέα, ιαπωνία και ισραήλ) έχει κάποια «παράθυρα» – υπο την προϋπόθεση ότι η Ουάσιγκτον δεν θα απειλήσει με κυρώσεις και τις εταιρείες αυτών των κρατών αν συνεχίσουν τις δοσοληψίες με την smic.

Αλλά η σύγκρουση πλησιάζει (αν δεν έχει φτάσει ήδη) στο σημείο «ο κόμπος στο χτένι». Παρότι αυτή η αμερικανική επιθετικότητα έχει, σαν παράπλευρη συνέπεια, την επιτάχυνση της τεχνολογικής αυτάρκειας του κινέζικου καπιταλισμού (αυτό που ήταν η ουσία του σχεδίου «made in china 2025» και προκάλεσε εφιάλτες στη δύση), άμεσα του δημιουργεί σοβαρά προβλήματα.

Ως τώρα το κινεζικό καθεστώς απέφευγε να απαντήσει σ’ αυτό το είδος πολέμου. Θα το κάνει και τώρα; Το ψηφιακό γουάν είναι έτοιμο για την διεθνή χρήση του, αλλά οι συνέπειες που θα έχει στη διεθνή κυκλοφορία του δολαρίου δεν θα είναι ακαριαίες. Το Πεκίνο εξάγει και επεξεργάζεται το 80% των «σπάνιων γαιών», των πρώτων υλών που χρησιμοποιούνται σε όλες τις ψηφιακές συσκευές / κατασκευές· μια απαγόρευση εξαγωγών προς τις ηπα θα πονέσει αμέσως. Υπάρχουν κι άλλα, «ενδιάμεσης έντασης» μέτρα, που θα συμβάλλουν κυρίως στην αποτελεσματικότερη θωράκιση των κινεζικών εταιρειών υψηλής τεχνολογίας. Και, last but not least, υπάρχει πάντα η apple, που έχει ζωτική εξάρτηση απ’ τα εργοστάσιά της στην κίνα. Θα μπορούσε να βρεθεί μπροστά σ’ έναν εκβιασμό, του είδους «ή θα μεταφέρετε στην κίνα την κατασκευή των chips σας ή θα σας απαγορεύσουμε».

Πέρα απ’ αυτά, ωστόσο, η διαρκής κλιμάκωση απ’ την μεριά της Ουάσιγκτον λιγοστεύει, διαρκώς, τα «οικονομικά μέτρα» που έχει στη διάθεσή της. Για να χρησιμοποιήσουμε κοινότυπη mainstream διατύπωση: η αμερικανική φαρέτρα αδειάζει. Ως τώρα έχει αποτύχει να φρενάρει τον κινέζικο καπιταλισμό μ’ αυτόν τον τρόπο· πόσες ανάλογες «επιλογές» διαθέτει ακόμα; Και πόσες ελπίδες επιτυχίας έχουν απομείνει;

Αργά ή γρήγορα (μάλλον γρήγορα παρά αργά…) πλησιάζει η «ώρα της αλήθειας». Της εκρηκτικής αλήθειας.

Προσοχή, αυτοκρατορία στο βάθος!

Δευτέρα 21 Σεπτέμβρη. Αυτός ο ισπανός «υπ.εξ» της ε.ε. δείχνει να έχει τα προσόντα να κερδίσει την ειρωνεία της ασταμάτητης μηχανής. Καταλαβαίνει εύκολα ο καθένας βέβαια ότι το κάθεσαι σε μια τόσο καλοπληρωμένη καρέκλα, με τόσο εντυπωσιακό τίτλο («υπουργός εξωτερικών της ε.ε.» – ουάου! – ώστε υπάρχει τέτοιο πράγμα;) χωρίς να μπορείς να κάνεις τίποτα σπουδαίο, σε αναγκάζει να συντηρείσαι με δηλώσεις. Όχι υποχρεωτικά πετυχημένες.

Αλλά αυτή πριν σχεδόν μια βδομάδα (στις 15 Σεπτέμβρη), μιλώντας στο ευρωκοινοβούλιο, δικαιούται μια θέση στην ιστορία (άγνωστο όμως ποια ιστορία ακριβώς). Τι είπε ο Joseph Borrel; …Γενικά μιλώντας μπορούμε να πούμε ότι η ευρώπη αντιμετωπίζει μια κατάσταση κατά την οποία επιστρέφουν οι παλιές αυτοκρατορίες… Η ρωσία, η κίνα και η τουρκία επιστρέφουν και έχουν μια συγκεκριμένη προσέγγιση για τις άμεσα γειτονικές τους περιοχές και, επίσης, για όλο τον πλανήτη…

Σαν ισπανός πολιτικός ο κυρ Borrel έχει ένα ελαφρυντικό για τις ανησυχίες του. Υπάρχει περίπτωση να «επιστρέψει» και η αραβική αυτοκρατορία, που στην ιβηρική (και όχι μόνο) μόνο καλά έκανε; Ή μήπως με λίγο σπρώξιμο υπάρχει περίπτωση να «επιστρέψει» η ισπανική αυτοκρατορία; Σηκώνουνε τα χέρια… Άβυσσος η ψυχή και το μυαλό τέτοιων καλοπληρωμένων παρασίτων που είτε ζουν είτε αντιλαμβάνονται το μέλλον μέσα απ’ τις μορφές του παρελθόντος!

Το γεγονός είναι ότι τα ευρωπαϊκά καπιταλιστικά κράτη, γεμάτα νοσταλγία τα περισσότερα για τα παλιά τους μεγαλεία, δυσκολεύονται έως αδυνατούν να κατανοήσουν πως το ευρασιατικό project είναι καθαρόαιμο τέκνο της καπιταλιστικής εξέλιξης που και τα ίδια υπηρέτησαν και υπηρετούν. Δίδυμο αδέλφι είναι η ιμπεριαλιστική μεγαλομανία κρατών όπως το αγγλικό, το γαλλικό και το αμερικανικό, που διαπιστώνουν όλο και πιο καθαρά ότι για να συντηρήσουν την ηγεμονία / τις ηγεμονίες που είχαν στον 20ο αιώνα θα πρέπει αργά ή γρήγορα να επιτεθούν στους «αναθεωρητές» της άλλοτε δυτικής «παγκόσμιας τάξης».

Τι άλλο μπορεί να κάνει η ε.ε. με αυτήν την παλιοκατάσταση της «επιστροφής των αυτοκρατοριών»; Έχει έναν υπερυπουργό «εξωτερικών» χωρίς αντικείμενο, και 27 εθνικούς υπ.εξ. με τους περισσότερους ανάμεσά τους να διαγωνίζονται στο πως θα κρύψουν τους φόβους τους. Άλλοι απέναντι στην κίνα, άλλοι απέναντι στη ρωσία, και κανα δυο απέναντι στην τουρκία.

Πράγματι, παλιοκατάσταση!

Προβοκάτορες

Κυριακή 20 Σεπτέμβρη. Τόσο για το παρακμιακό ψοφιοκουναβιστάν όσο και το εξίσου παρακμιακό απαρτχάιντ καθεστώς του Τελ Αβίβ, ένας πόλεμος που θα μπορούσαν να τον πουλήσουν σαν «αμυντικό» στο εσωτερικό τους αλλά και στους συμμάχους τους (μην ξεχνάτε, το ελλαδιστάν είναι ένας απ’ αυτούς…) παραμένει πάντα μια ριψοκίνδυνη αλλά επιθυμητή επιλογή. Αυτό πάρτε το σαν δυσοίωνη πρόβλεψη, καθώς απ’ την μια μεριά ο ρωσικός στρατός ενισχύει τις θέσεις του (και όχι μόνο στην δυτική συρία αλλά και στην ανατολική), πράγμα που κάνει και ο αμερικανικός, στην ypgκρατούμενη ανατολική συρία… ενώ το απαρτχάιντ Τελ Αβίβ αποκτάει «δικαίωμα στρατιωτικών εξυπηρετήσων» στον περσικό, απέναντι απ’ τις ιρανικές ακτές.

Στην πιο πρόσφατη εξέλιξη, το ψοφιοκουναβιστάν έστειλε τις προηγούμενες ημέρες το αεροπλανοφόρο Nimitz με την συνοδεία του μέσα στον Περσικό. Δεν είναι η πρώτη φορά που γίνεται αυτό. Μπορεί όμως αυτή η φορά να είναι διαφορετική. Τι την κάνει τέτοια; Ότι σήμερα εκπνέουν οι περιορισμοί και οι απαγορεύσεις στην αγορά όπλων, σε βάρος της Τεχεράνης, που ίσχυαν με την 5 + 1 συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα του ιράν. Από αύριο το ιρανικό καθεστώς θα μπορεί να αγοράζει όποιο όπλο θέλει, νόμιμα κι ωραία. Και θα το κάνει, με μια εύκολα εξηγήσιμη προτίμηση στα ρωσικά και στα κινεζικά οπλοστάσια.

Δεν είναι σήμερα ή αύριο η ημέρα που η Τεχεράνη θα είναι τόσο «αστακός» ώστε ούτε το φασιστικό Τελ Αβίβ ούτε οι πετροχουντικοί σύμμαχοί του στην αραβική χερσόνησο θα τολμούν κάτι άλλο απ’ το να καταπίνουν το σάλιο τους. Είναι όμως σήμερα και αύριο οι μέρες της αφετηρίας μιας πλήρους ανατροπής του συσχετισμού δυνάμεων στη μέση Ανατολή, σε βάρος του άξονα – αν αυτός δεν κάνει «κάτι». Η Τεχεράνη με δικές τις τεχνολογίες κτύπησε πυραυλικά αμερικανικές βάσεις στο ιράκ σαν αντίποινα για την δολοφονία του Soleimani, χωρίς η αμερικανική αντιπυραυλική άμυνα να πάρει χαμπάρι… Με δικές της τεχνολογίες και όπλα εξόπλισε την Χεζμπ’ αλλάχ και τους υεμενίτες Houthis που προελαύνουν σταθερά σε βάρος των μισθοφόρων των πετρουχουντικών… Υπάρχει αμφιβολία τι θα συμβεί αν αύριο ή μεθαύριο αγοράσει ρωσικά αντιαεροπορικά συστήματα S 400 ή τις θρυλικές υπερηχητικές / αντιαεροπλανοφορικές κινεζικές τορπίλες / πυραύλους; Υπάρχει αμφιβολία ότι οι «μεγάλες» δυνάμεις του ευρασιατικού project θα κάνουν φιλική τιμή και ευκολίες πληρωμής στην Τεχεράνη;

Αυτά είναι δεδομένα αναμφισβήτητα – εκτός αν ο άξονας «κάνει κάτι» τις επόμενες ημέρες, εβδομάδες, ή λίγους μήνες. Τι είναι αυτό το «κάτι» που μπορεί να κάνει; Κάποια προβοκάτσια! Να αρχίσει, για παράδειγμα, να «δένει» ιρανικά πετρελαιοφόρα μέσα στον Περσικό, («εμείς συνεχίζουμε να επιβάλλουμε κυρώσεις»…) προκαλώντας μια οποιαδήποτε αντίδραση εκ μέρους της Τεχεράνης. Ακόμα και κατασκευάζοντας μία, αν το ιρανικό καθεστώς δείξει θηριώδη αυτοσυγκράτηση. Εννοείται ότι ένα «θερμό επεισόδιο» στον περσικό είναι ριψοκίνδυνο, και δεν θα μοιάζει καθόλου με αυτά που συνηθίζεται να πουλιούνται σαν ενδεχόμενα μεταξύ Αθήνας και Άγκυρας. Ο άξονας θέλει να προκαλέσει στρατηγικές καταστροφές στην ιρανική επικράτεια (κι αυτό, επιπλέον, σαν προειδοποίηση και προς «άλλους», μιας και ο οικονομικός πόλεμος με τις κυρώσεις και τις τιμωρίες έχει φάει τα ψωμιά του), ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι θα κτυπηθούν βάσεις του στο ιράκ ή/και στη σαουδική αραβία.

Γιατί όμως να επείγεται αυτό που έχουμε ονομάσει «γραμμή Pence»; Δεν θα μπορούσε να περιμένει τον επόμενο πρόεδρο, απ’ τις αρχές του 2021; Θα μπορούσε… ανάλογα με το ποιές είναι οι εκτιμήσεις για τον καινούργιο τρόφιμο του άσπρου σπιτιού. Έτσι κι αλλιώς το πολεμοκάπηλο «team Μπους Β» βρίσκεται ήδη στο πλευρό του νυσταλέου Jo, κι αυτός στο δικό του…

Είτε πριν είτε μετά τις αμερικανικές εκλογές, μοιάζει να έχει «γραφτεί στον τοίχο»: Et preterea censeo Carthago delenda est!

(φωτογραφία: Και η νότια κύπρος θέλει ένα κομματάκι απ’ τις προσπάθειες του άξονα. Κι έτσι γεμίζει βάσεις, βασούλες, κέντρα εκπαίδευσης – όλα τα καλούδια του μιλιταρισμού… Επιπλέον, όλα τα γουρούνια την ίδια μούρη έχουν, ακόμα κι αν την κρύβουν για λόγους δημόσιων σχέσεων!)

Το ψόφιο φωτοστέφανο

Τρίτη 8 Σεπτέμβρη. Επί 4 χρόνια προσπαθούσε να πουλήσει την ειρηνοποιό διάθεσή του, πότε με την βόρεια κορέα, πότε με το αφγανιστάν, πότε με την συρία, και πότε με το ιράκ. Πάντα υπήρχαν πίσω του σωματοφύλακες που μάζευαν τα γκέμια, και έκαναν τον αμερικάνο πρόεδρο από γελοίο να φαίνεται γελοιοδέστερος. Αλλά ήταν σαφές, ειδικά από ένα χρονικό σημείο και μετά, ότι ο συνδυασμός οικονομικού πολέμου και ειρηνοποιών εμμονών όχι μόνο δεν ήταν αποτελεσματικός, αλλά χειροτέρευε την διεθνή «υπόληψη» του αμερικανικού ιμπεριαλισμού.

Στην πράξη η επόμενη τετραετία δεν αφήνει κανένα περιθώριο στην Ουάσιγκτον. Αν μαθαίνατε ότι το Πεκίνο προετοιμάζεται για πόλεμο (κανονικό πόλεμο… όχι τιμωρίες και κυρώσεις…) μπορεί να σφιγγόταν το στομάχι σας. Αλλά το κινεζικό καθεστώς δεν έχει ψευδαισθήσεις. Όπως και κανένα άλλο απ’ αυτά που βρίσκονται στο στόχαστρο εδώ και κάμποσα χρόνια.

Δεν θα κάνουμε προβλέψεις για τα αποτελέσματα των επερχόμενων αμερικανικών εκλογών. Είναι όμως σαφές ότι η αδυναμία διατήρησης της παγκόσμιας ηγεμονίας έχει «εσωτερικευτεί» με διάφορους τρόπους στο ψοφιοκουναβιστάν, κι έτσι γίνεται ακόμα χειρότερη. Αν έχει ένα πλεονέκτημα η συμμαχία οπαδών του “αμερικανικού 21ου αιώνα” και δημοκρατικών δεν είναι επειδή έχει σίγουρη απάντηση για το πως θα κατατροπώσει τους εξωτερικούς εχθρούς. Αλλά μόνο για το ενδεχόμενο (κάτι που όμως μένει να φανεί) να καταφέρει να μειώσει τις εσωτερικές κοινωνικές και ιδεολογικές εντάσεις.

Ένα πιο πειστικό «η πατρίδα σε χρειάζεται» έχει αποδειχθεί στο παρελθόν χρήσιμο και σ’ αυτή την αρένα…

Τα παράδοξα και η αριθμητική

Πέμπτη 3 Σεπτέμβρη. Υπήρχε ως τώρα ένα εκρηκτικό παράδοξο, το οποίο η υγιεινιστική τρομοεκστρατεία στον δυτικό (κυρίως…) κόσμο απέφευγε και συνεχίζει να αποφεύγει να παραδεχτεί. Η κινεζική επαρχία Hubei, στην πρωτεύουσα της οποίας Wuahn πρωτοεμφανίστηκε (απ’ όσο ξέρουμε…) ο τσαχπίνης covid-19, έχει πληθυσμό γύρω στα 65 εκατομμύρια. Η μεγάλη βρετανία έχει πληθυσμό 67 εκατομμύρια· πρόκειται, λοιπόν, για συγκρίσιμα μεγέθη από πληθυσμιακή άποψη.

Το σύνολο των διαπιστωμένων κρουσμάτων στην κίνα (και όχι απλά στην επαρχία Hubei) ήταν ως χτες 85.066, και οι νεκροί που αποδόθηκαν στον covid 4.634. Στην επικράτεια της αυτού μεγαλειότητας, ως χτες τα διαπιστωμένα κρούσματα ήταν 338.676, και οι νεκροί 41.514. Έκτακτα μέτρα, καθολικές απαγορεύσεις, μαζικός κατ’ οίκον εγκλεισμός επιβλήθηκε και στην Hubei και στην μεγάλη βρετανία. Υπάρχει σοβαρή και τεκμηριωμένη εξήγηση για το γεγονός ότι οι αναφερόμενοι νεκροί στη μεγάλη βρετανία (και ανάλογα παντού στη δύση) είναι 10πλάσιοι απ’ τους αναφερόμενους νεκρούς στην κίνα (συνολικά); Ρωτήσαμε (τον αέρα) πριν αρκετό καιρό, κάνοντας τέτοιες ανίερες συγκρίσεις: πρόκειται για τον ίδιο ιό; Κι αν ναι, γιατί αυτές οι τεράστιες διαφορές;

Ως πριν λίγες ημέρες η δυτική δημαγωγία και τα αφεντικά της απέφευγαν όπως ο διάολος το λιβάνι οποιαδήποτε τέτοια σύγκριση. Για τα δυτικά κράτη και αφεντικά (αλλά και για τους υπηκόους τους) η κίνα «έπαιξε τον ρόλο» της όταν ήταν μόνη της στην επιδημία… μάζεψε τις ειρωνείες και τις καταγγελίες που άξιζε… Ξαναεμφανίζεται έκτοτε περιστασιακά, είτε σαν μια φευγαλέα είδηση για τα εμβόλια που κατασκευάζονται εκεί, είτε για το θρυλικό μαζικό πάρτυ στη Wuhan. Αν, πάντως, οι δυτικοί δημαγωγοί στριμώχνονταν να απαντήσουν που οφείλεται αυτή η τεράστια διαφορά, ξέρουμε τι θα απαντούσαν: εκεί τους έκρυβαν / κρύβουν τους νεκρούς τους. Αλλοίμονο: μια τέτοια απάντηση δεν θα θεωρούνταν “θεωρία συνωμοσίας” αφού είναι οι ίδιοι που αποφασίζουν τι είναι τι.

Από χτες έχουμε το περίγραμμα μιας διαφορετικής απάντησης. Αν, γενναιόδωρα απέναντι στους δημιουργικούς λογιστές θανάτου, πει κάποιος ότι μόνο το 10% των θανάτων που αποδόθηκαν στον covid 19 οφείλονται όντως σ’ αυτόν, τότε το βρετανικό νούμερο 41.414 γίνεται 4.141· εξαιρετικά συμβατό με τους 4.512 νεκρούς στην Hubei (οι υπόλοιποι 122 ήταν εκτός Hubei). Ναι, αν το ζήτημα τεθεί έτσι, πρόκειται για τον ίδιο ιό.

Απομένει όμως το υπόλοιπο 90%! Και όχι μόνο στη μεγάλη βρετανία· στα περισσότερα κράτη του δυτικού καπιταλισμού… Είναι δυνατόν αυτό το 90% των θανάτων που αποδόθηκαν στον covid 19 να είναι το πραγματικό μέγεθος εκείνου που ο ντόπιος αρχι-ιερέας της σωτηρίας ξεστόμισε σαν «κοινή δεξαμενή»; Είναι δυνατόν να έγινε τέτοια τερατώδης πλαστογραφία;

Η απάντηση μοιάζει δύσκολη. Και από κάποιες απόψεις είναι: εξαρτάται απ’ την γνώμη που έχει ο καθένας για τα σύγχρονα κράτη, τα σύγχρονα αφεντικά, και τους μηχανισμούς πλαστοποίησης (ή «εξομολόγησης της αλήθειας») τους οποίους διαθέτουν. Για λόγους που είναι ενδιαφέροντες και που στον πυρήνα τους έχουν την πεποίθηση ότι ο δυτικός υπήκοος είναι τόσο πολύτιμος για το κράτος και τα αφεντικά του ώστε δεν θα τον κορόιδευαν ποτέ (ή, έστω, θα τον κορόιδευαν ελάχιστα) η συντριπτική πλειοψηφία τώρα θα απέρριπτε μετά βδελυγμίας το ενδεχόμενο να έχει εξαπατηθεί τόσο χοντρά! Θα τραύλιζε ερωτήσεις αμυντικές (για τις οποίες δεν θα δεχόταν καμμία απάντηση): γιατί να το κάνουν αυτό;…. τι έχουν να κερδίσουν;… όχι, αποκλείεται…κλπ.

Μπορεί να φανεί παράξενο, αλλά η μήτρα της εμπιστοσύνης στην αλήθεια του κράτους και των αφεντικών ΔΕΝ είναι κάποια θεωρία ή ιδεολογία που να ισχυρίζεται ότι κράτος και αφεντικά είναι οι πιο αδαμάντινοι χαρακτήρες που διαθέτει κάθε κοινωνία! Η μήτρα βρίσκεται στις αρρωστημένες αυτο-πεποιθήσεις που καλλιέργησε ο νεο-φιλελευθερισμός: Είμαι εξαιρετικά σημαντικός (σαν υπήκοος) και το κράτος μου δεν μπορεί παρά να με σέβεται! Και σεβασμός, μεταξύ άλλων, σημαίνει πως όταν μου λέει ότι «τόσες χιλιάδες πέθαναν απ’ αυτήν την αιτία», λέει αλήθεια…

Είναι έτσι τα πράγματα; Δεν λένε τα αφεντικά και οι πολιτικές τους βιτρίνες ψέμματα, χοντρά ψέμματα, πάρα πολύ χοντρά ψέμματα – στους υπηκόους τους; Δεν υπάρχουν συμφέροντα που υπηρετούνται με μαζικα βίαιους, με φονικούς τρόπους, ή απλά με κάποια «δημιουργική λογιστική θανάτου»;

Όποιος πιστεύει στην ρητορική των αφεντικών (για οποιονδήποτε λόγο) πιστεύει και τον batman! Και τότε τα παράδοξα της φονικότητας του covid 19 απλά δεν υπάρχουν…

Ο ανταγωνισμός των σωτήρων

Τρίτη 25 Αυγούστου. Εν τω μεταξύ εκκρεμούν τα τελικά αποτελέσματα των δοκιμών της φάσης 3 του αντιcovid εμβολίου της κινεζικής CanSino. Το κινεζικό καθεστώς εμβολιάζει ήδη μ’ αυτό τον στρατό του – μια τεράστια βάση «πειραματόζωων» που δεν μπορούν να πουν όχι. (Εκτεταμένες δοκιμές για το ίδιο εμβόλιο γίνονται και στο περού, στη χιλή, στο μαρόκο, στην αργεντινή, στη σαουδική αραβία, και στα εμιράτα· στα τελευταία έχουν εμβολιαστεί πάνω από 20.000 άτομα. Επίσης εμβολιάζονται κι όλοι οι κινέζοι που δουλεύουν εκτός συνόρων στην ασία και στην αφρική).

Μιλώντας για τις δοκιμές της CanSino, παρότι οι φαντάροι είναι «δείγμα» με περιορισμένο εύρος ηλικιών και φυσικής κατάστασης, είναι μάλλον βέβαιο ότι οι δυτικές big pharma βρίσκονται μπροστά σε μια πολύ σοβαρή απειλή. Να χάσουν την διεθνή «αναμέτρηση των εντυπώσεων» για την τεχνολογική ικανότητά τους ίσως στον τελευταίο τομέα που κρατάνε ακόμα πρωτιές κερδοφορίας και επιρροής.

Είναι μια σοβαρή απειλή της οποίας η αντιμετώπιση θα χρειαστεί καινούργιες απαγορεύσεις απ’ το αμερικανικό κράτος.

Το μαργαριτάρι

Τετάρτη 19 Αυγούστου. Στις 17 Ιούνη του 2020 η κινεζική πρεσβεία στη Βηρυττό παρουσίασε τα σχέδια επενδύσεων στις υποδομές του λιβάνου. Την κατασκευή μιας σιδηδρομικής γραμμής μεγάλων ταχυτήτων κατά μήκος των ακτών, που να συνδέει την Τρίπολη με την Βηρυττό και την Naquora το νότο· την κατασκευή τριών καινούργιων εργοστασίων ρεύματος 700 MW το καθένα· ένα καινούργιο ηλεκτρικό δίκτυο σε όλο το λίβανο· και την αναβάθμιση του λιμανιού της Τρίπολης. Ενάμισυ μήνα μετά, στις 4 Αυγούστου, μια μεγάλη έκρηξη αχρήστευε το λιμάνι της Βηρυττού καταστρέφοντας και το «καλό» κέντρο της πόλης.

Η ασταμάτητη μηχανή δεν υιοθετεί διάφορες υποψίες για σαμποτάζ. Δεν υπάρχουν τέτοια στοιχεία, και επιπλέον αρκούν οι πολιτικά προσοδικοί κρατικοί μηχανισμοί για να αφήσουν 2.700 τόνους «ευαίσθητου υλικού» αποθηκευμένο σχεδόν σωρηδόν επί χρόνια, έτοιμο να εκραγεί από οποιοδήποτε λάθος. Εν τέλει δεν είναι βέβαιο πως οι εξελίξεις θα ωφελήσουν οποιονδήποτε πιθανό ή απίθανο, πραγματικό ή φανταστικό σαμποτέρ.

Η πρώτη ένδειξη έρχεται απ’ το λιμάνι της Τρίπολης. Η cosco έχει εγκατασταθεί εκεί εδώ κι ένα χρόνο τουλάχιστον, και έχει προχωρήσει σε έργα αναβάθμισής του ώστε να γίνει hub για κοντέινερ στην ανατολική Μεσόγειο. Μετά την καταστροφή του λιμανιού της Βηρυττού, με κάποιες επιπλέον βελτιώσεις, θα είναι η Τρίπολη που θα αναλάβει τα φορτία του κεντρικού λιμανιού του λιβάνου. Είναι εύλογο ότι κερδισμένοι απ’ αυτήν την εξέλιξη θα βγουν η cosco και το Πεκίνο.

Εντελώς συμπτωματικά (ή και όχι τόσο, απ’ την μεριά του Πεκίνου…) η ανακοίνωση της κινεζικής πρεσβείας για την γενναία αναβάθμιση των λιβανέζικων υποδομών έγινε την ίδια ημέρα με την ανακοίνωση, στην Ουάσιγκτον, του νόμου «Caesar Syria Civιlian Protection» μέσω του οποίου το ψοφιοκουναβιστάν αυτο-νομιμοποιείται να επιβάλει κυρώσεις σε οποιονδήποτε έχει εμπορικές σχέσεις με την συρία. Ένας απ’ αυτούς είναι ο εντόπιος λιβανέζικος καπιταλισμός, εφόσον το 90% των όποιων συριακών εξαγωγών γίνονται μέσω των λιβανέζικων λιμανιών.

Αμέσως μετά τις κινεζικές ανακοινώσεις ο επικεφαλής της Χεζμπ’ αλλάχ Nasrallah, με τηλεοπτικό διάγγελμά του, πανηγύρισε υποστηρίζοντας ότι το μέλλον του λιβάνου δεν είναι τα δάνεια και οι όροι του δντ αλλά οι κινεζικές επενδύσεις. Χρειάστηκαν ελάχιστες ημέρες για να εκδηλωθεί το “ενδιαφέρον” του ψοφιοκουναβιστάν για τον λίβανο.

Στις 23 Ιούνη ο αμερικάνος υφυπουργός εξωτερικών για θέματα μέσης Ανατολής David Schenker, συνεντευξιαζόμενος στη λιβανέζικη al-Hadeel, δεν μπορούσε να συγκρατηθεί:

… Δεν πρέπει ο λίβανος να πέσει στην παγίδα της κίνας… Βλέπουμε όλοι τι κάνει η κίνα σε όποιο κράτος δεν μπορεί να την ξεχρεώσει… Τι προσέφερε η κίνα στον λίβανο για να αντιμετωπίσει τον κορονοϊό; Οι ηπα προσέφεραν 25 εκατομύρια δολάρια σε ανθρωπιστική βοήθεια…

Εννοείται πως και ο Nasrallah είχε την τιμητική του – αλλά αυτό είναι αναμενόμενο. Ο Πομπηίας, που είχε περάσει απ’ την Βηρυττό τον Μάρτη του 2019, είχε προειδοποιήσει ανάλογα, αποφεύγοντας απλά να αναφέρει την λέξη «κίνα»: «Ο λίβανος και ο λαός του αντιμετωπίζουν ένα δίλημα: με γενναιότητα να προχωρήσουν σαν ανεξάρτητο και υπερήφανο έθνος, ή να αφήσουν τις σκοτεινές φιλοδοξίες του ιράν και της Χεζμπ’ αλλάχ να καθορίσουν το μέλλον τους».

Ποιός ανησυχεί άραγε περισσότερο για την «παγίδα της κίνας» και τον κίνδυνο «να πέσει σ’ αυτήν» ο λιβανέζικος καπιταλισμός; Η Ουάσιγκτον; Ή το Τελ Αβίβ;

(φωτογραφία: Χάρτης με τις χερσαίες, οδικές και σιδηροδρομικές, διασυνδέσεις των νότιων δρόμων του μεταξιού… Αυτές οι συνδέσεις έχουν στόχο να ενώσουν τις “5 θάλασσες”: Μεσόγειο, Εύξεινο, Κασπία, Ερυθρά θάλασσα, Περσικό κόλπο, μετατρέποντας μεγάλο μέρος της ρημαγμένης σήμερα μέσης Ανατολής σε κρίκο της σχέσης του ευρασιατικού project με την Αφρική. Αυτό εξηγεί ως ένα βαθμό και την ελληνική ιμπεριαλιστική λύσσα στο χαμένο παιχνίδι με την “αοζ Καστελορίζου” και τα παρεπόμενα: όσο περισσότερες χερσαίες διαδρομές / μεταφορές, τόσο λιγότερες θαλάσσιες…)

Καπιταλισμός και καπιταλισμός

Τετάρτη 19 Αυγούστου. Όπως συμβαίνει και με άλλες εθνικότητες (π.χ. την ελληνική) υπηκοότητα λιβανέζικη έχουν μερικοί απ’ τους πιο βαθύπλουτους ανθρώπους του καπιταλιστικού πλανήτη. Ο πλουσιότερος τραπεζίτης του κόσμου, για παράδειγμα, ονόματι Joseph Safra, έχει (και) λιβανέζικο διαβατήριο. Οι μεγάλες τραπεζικές αλυσίδες που ελέγχει βρίσκονται στη λατινική αμερική (βραζιλία και μεξικό) ενώ έχει μια βάση και στην ελβετία. Ελέγχει επίσης το 50% της γνωστής chiquita…

Ή η οικογένεια Mikati, που «έβγαλε λεφτά» στη διάρκεια του εμφύλιου στο λίβανο (με τους γνωστούς τίμιους τρόπους που γίνονται οι καλές μπάζες σε τέτοιες περιπτώσεις), επίσης οίκος δισεκατομυριούχων, έχει μεγάλες μπίζνες με τηλεφωνικές εταιρείες σε διάφορα μέρη του κόσμου, real estate στις πιο ακριβές γωνιές του, χρηματιστηριακά παιχνίδια (ξεπλύματα οπωσδήποτε) κλπ κλπ. Ή η οικογένεια Hariri, που έχει την δική της συστηματική «επιρροή» στη λιβανέζικη κοινωνία και κατά περιόδους κυβερνάει (ή το παριστάνει) έχει πολύ μεγάλες μπίζνες με ακίνητα και κατασκευές, οπωσδήποτε και στη μέση Ανατολή (: και ειδικές σχέσεις με τον τοξικό του Ριάντ).

Ο κατάλογος είναι μεγάλος, αλλά δεν θα βοηθούσε να τον ξεδιπλώσουμε αναλυτικά. Το γεγονός είναι πως το μεγαλύτερο μέρος της λιβανέζικης ελίτ (δεν μιλάμε ούτε γι’ αστείο για «αστική τάξη»!) είναι διεθνοποιημένο ως προς τις μπίζνες και τα είδη της καπιταλιστικής συσσώρευσης που πετυχαίνει. Αυτό σημαίνει ότι αντιμετωπίζει την επικράτεια και τις δομές κρατικής εξουσίας του λιβάνου σαν αποικία, σαν σημαία ευκαιρίας, σαν οτιδήποτε άλλο εκτός από την οργανική βάση της ύπαρξής της μέσα στον διεθνή καπιταλιστικό καταμερισμό (το ίδιο ακριβώς κάνει και το 1 εθνικό κεφάλαιο του ελλαδιστάν, οι εφοπλιστές).

Όταν η οικονομική / καπιταλιστική ελίτ μιας «εθνικής ταυτότητας» δεν είναι εδαφικοποιημένη (ούτε καν ιστορικά) στην κρατική επικράτεια που αντιστοιχεί σ’ αυτήν την «εθνική ταυτότητα», τότε η μορφή κράτος και οι δομές της δεν συγκροτούνται με τον ιστορικό τρόπο της «αστικής εξουσίας». Κι αν εμφανιστούν οποιεσδήποτε σοβαρές αντιθέσεις στο εσωτερικό της κρατικής επικράτειας, οι όποιοι εξουσιαστές τις διαχειρίζονται σαν μαφιόζοι παρά σαν μια ενιαία τάξη που οφείλει να βάλει στην άκρη τις εσωτερικές της διαφωνίες για να προστατέψει την βάση της συσσώρευσής της και τον δικό της πολιτικό και ιδεολογικό ρόλο μέσα και πάνω σ’ αυτήν. Και πάλι για καπιταλισμό πρόκειται. Δεν είναι όμως του είδους που διάφοροι αγαπούν να νομίζουν ότι ξέρουν το τρόπο της λειτουργίας του… (Η «κρατικοποίηση του εγκλήματος» θα τους βοηθούσε να ξεστραβωθούν – αλλά δεν θέλουν…)

Στην ιστορική περίοδο της ριζικής Αλλαγής (καπιταλιστικού) Παραδείγματος σαν αυτή που βρίσκεται σε εξέλιξη, με πολλές, κρίσιμες και αναπόφευκτες γεωπολιτικές αλλαγές / ανατροπές επίσης, τέτοιου είδους κράτη / κοινωνίες, στηριγμένα/ες στον πολιτικό και στον γεωπολιτικό προσοδισμό, εκδηλώνουν πολύ εντονότερα τους «κρισιακούς» σπασμούς της απώλειας προσανατολισμού. Η Χεζμπ’ αλλάχ έχει σχέδιο: την υπαγωγή του λιβανέζικου καπιταλισμού στους «δρόμους του μεταξιού», στο ευρασιατικό project δηλαδή. Υποθέτουμε ότι συμπεριλαμβάνει σ’ αυτήν την υπαγωγή και την αναδιάρθρωση (υπέρ της) των συσχετισμών μέσα στον λίβανο, παρότι είναι (αν δεν κάνουμε λάθος) το μεγαλύτερο κόμμα. Αντίθετα οι παραδοσιακοί νταβάδες της Βηρυτού, σαν την οικογένεια Hariri, προτιμούν το “ανήκουμε εις την δύση” που τους έχει επιτρέψει τον άγριο πλουτισμό. Τον Μάρτη του 2019, σαν πρωθ. ακόμα ο Hariri, προτίμησε να διαπραγματευτεί συμφωνία για δάνειο 10 δις δολαρίων με το δντ – με την ελπίδα ότι τα μέτρα του διεθνούς ταμείου ήταν στα μέτρα της δικής του ηγεμονίας. Ωστόσο λίγους μήνες αργότερα, στα τέλη Οκτώβρη, αναγκάστηκε να παραιτηθεί εξαιτίας των μαζικών διαδηλώσεων ενάντια στο σύνολο του πολιτικού συστήματος…

Οι καταστροφές που προκάλεσε η έκρηξη στη Βηρυττό είναι ευκαιρία για «επενδύσεις» – ή ευκαιρία για χάος. Το δίλημα που με εκβιαστικό τρόπο (ή μ’ εμάς ή χάος) περιγράφουν οι αξιωματούχοι του ψοφιοκουναβιστάν έχει κάποια βάση, αν και το πόπολο δεν το αντιλαμβάνεται. Η Ουάσιγκτον δεν ενδιαφέρεται (και δεν μπορεί) να συμβάλει στην καπιταλιστική αναδιάρθρωση του λιβάνου – ενδιαφέρεται μόνο να μην φτάσει το Πεκίνο ως εκεί. Και μπορεί να κάνει οτιδήποτε εύκολο και φτηνό για να το πετύχει. Το Πεκίνο, απ’ τη μεριά του (όπως και οι σύμμαχοί του) ενδιαφέρεται για μια κάποια δημιουργική ανασυγκρότηση και εκεί, όπως στη συρία και στο ιράκ. Αλλά δεν μπορεί να την επιβάλει με στρατιωτικά μέσα. Ασύμμετρος (προς το παρόν) πόλεμος…

Σαν σφήνα, ενδιάμεσα, προσπαθεί να χωθεί ο βασιλιάς γαλλίας και πάσης ευρώπης Macron.

Αλλά αίφνης έχει καινούργιους πονοκέφαλους…