Tag: κίνα

Δευτέρα 6 Απρίλη (00.28) >> Κάθε φορά που το ψόφιο κουνάβι ή/και τα ψόφια κουτάβια της αγέλης του λένε ότι έχουν καταστρέψει όλα τα όπλα της Τεχεράνης, «κάτι γίνεται» και αποδεικνύονται σαν αυτό που είναι: ηλίθιοι.

Κι όμως! Έχουν δίκιο!!! Έχουν τσακίσει το 90%, το 100%, ακόμα και το 120% όλων των πυραυλικών, αντιαεροπορικών, χερσαίων, θαλάσσιων, υποθαλάσσιων όπλων της Τεχεράνης!!! Τα οποία, μάλιστα, είναι κινέζικης κατασκευής – να ένα ξεγυρισμένο χαστούκι στον απώτερο εχθρό!!!

Πρόκειται για αυτά:

Μην σας φαίνεται παράξενο! Η παραπλάνηση του εχθρού είναι βασικό συστατικό κάθε πολέμου. Αλλά εδώ η εφευρετικότητα έκανε αυτήν την παραπλάνηση …. παιδικό παιχνίδι! Μια κινέζικη εταιρεία, οι σχεδιαστές και οι μηχανικοί της, φτιάχνουν φουσκωτές απομιμήσεις κάθε όπλου που θα ήθελαν να ισοπεδώσουν το ψοφιοκουναβιστάν και οι θεοναζί… Και τις εξάγουν εκεί που υπάρχει ζήτηση για τέτοιους «στόχους»….

Ωιμέ!!! Αυτοί είναι ικανοί να φτιάξουν φουσκωτό ψόφιο κουνάβι και όλο το υπουργικό του, και να τα πουλάνε σα στόχους για darts!!!

(Αν το κάνουν δεν θα προλαβαίνουν τις παραγγελίες!)

Δευτέρα 2 Μάρτη >> Ο αμερικάνος John Mearsheimer είναι καθηγητής πολιτικών επιστημών στο πανεπιστήμιο του Σικάγο. Θεωρείται απ’ τους πιο γνωστούς οπαδούς του ρεαλισμού στις διεθνείς διακρατικές σχέσεις, πράγμα που σημαίνει ότι είναι μόνιμα επικριτικός για την “εξωτερική πολιτική” της Ουάσιγκτον.

Έχει επίσης την θέση ότι το θεοναζί, απαρτχάιντ καθεστώς έχει διαβρώσει τα αμερικανικά κέντρα εξουσίας, με εξαγορές και εκβιασμούς, διαμορφώνοντας έως επιβάλλοντας το τι κάνει διαχρονικά η Ουάσιγκτον στη μέση Ανατολή, ακόμα κι αν είναι τελικά κόντρα στα δικά της συμφέροντα. Αυτό είναι κάτι στο οποίο δεν συμφωνούμε, αν και η “διαπλοκή” – για την οποία ο Mearsheimer έχει γράψει και βιβλίο – είναι πράγματι και πραγματική και εκτεταμένη.

Την πιο κάτω συνέντευξη ο Mearsheimer την έδωσε την περασμένη Τετάρτη – λίγες ημέρες πριν την ψοφιοκουναβο-θεοναζί επίθεση. Έχει γι’ αυτό το ενδιαφέρον της. Ειδικά απ’ το χρονικό σημείο 31.55 και για τα επόμενα 7+ λεπτά όπου εξηγεί γιατί κατά την γνώμη του υπάρχει πια τέτοια βιασύνη για να καταστραφεί το ιράν.

Ακονίστε τα αγγλικά σας και σχηματίστε την γνώμη σας:

Δευτέρα 2 Μάρτη (00.09) >> Θα υποδείξουν κάποιοι τον συμβολισμό. «Ο τάδε, ο δείνα, είναι σύμβολο» – για την κοινωνία που του αντιστοιχεί. Θα υποστηρίξουμε πως η αντίληψη περί «συμβολισμού» και περί «της αξίας των συμβόλων» δεν είναι ενιαία και καθολική για τα 7,5 δισεκατομμύρια ανθρώπων του πλανήτη. Θα υποστηρίξουμε επίσης ότι σα δυτικοί δίνουμε-αξία-στα-σύμβολα των Άλλων ή μιλάμε για την-αξία-του-συμβολισμού-του-φόνου των Άλλων εκκινώντας απ’ την χωνεμένη και γενικευμένη χριστιανο-καπιταλιστική ειδωλολατρεία: του εμπορεύματος και των avatar. Ισχύουν τα ίδια παντού; Ήταν ο Soleimani ένας «pop star» των φρουρών της επανάστασης; (Να θυμίσουμε ότι δολοφονήθηκε απ’ τα στρατά του ίδιου ψόφιου κουναβιού, στην πρώτη του θητεία, στις 3 Γενάρη του 2020, στο αεροδρόμιο της Βαγδάτης…)

Αντί να βουλιάξουμε σε ανούσιες «ενατενίσεις» περί συμβολισμών και συμβολικών εκτελέσεων, καλύτερα να μείνουμε στο έδαφος του ενδοκαπιταλιστικού ανταγωνισμού. Στο έδαφος που γίνονται οι πραγματικές αναμετρήσεις∙ στο έδαφος που καταγράφονται οι πραγματικές ήττες, ήττες που δεν μπορούν να αντιστραφούν.

Θα ξέρετε, θα καταλαβαίνετε (ελπίζουμε!!!) πως η όλο και μεγαλύτερη επιθετικότητα των δυτικών ιμπεριαλισμών και του θεοναζί, απαρτχάιντ χωροφύλακά τους όχι μόνο απέναντι στους Παλαιστίνιους αλλά απέναντι στο σύνολο της δυτικής Ασίας είναι η σύνθεση ανάμεσα στο «παλιό» πρόβλημα της βιωσιμότητας ενός απαρτχάιντ, αποικιοκρατικού / εποικιστικού δυτικού σχεδίου και στο «καινούργιο» πρόβλημα της ασυγκράτητης εφόδου του ευρασιατικού project. Αν σας βολεύει αυτό το τελευταίο διαβάστε το «κίνα».

Υποθέτουμε επιπλέον πως ξέρετε ότι το κινεζικό κράτος / κεφάλαιο (όπως και το ρωσικό) είναι γερά εδραιωμένα πλέον στην ιρανική επικράτεια∙ αυτήν την «τριπλή συμμαχία» όχι μόνο την ξέρουν στην Ουάσιγκτον, στο Λονδίνο, στο Βερολίνο, στο Τελ Αβίβ (αλλά και στην Αθήνα και στη Λευκωσία…) αλλά επιπλέον λυσσάνε για το πως θα την φρενάρουν.

Τίποτα συμβολικό!!!

Διαβάστε λοιπόν ενδεικτικά για τους πραγματικούς (καπιταλιστικούς) συσχετισμούς δύναμης και άρα για το γιατί οι δολοφόνοι της δυτικής Ασίας (και της Αφρικής, και της λατινικής Αμερικής, και …) είναι καταδικασμένοι όχι απλά να ηττηθούν (αυτό συμβαίνει ήδη) αλλά τελικά να συντριβούν, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο.

Το παρακάτω το έγραψε ένας τύπος που δεν το ξέρουμε, πριν 5 ημέρες, στο «Χ» – (ευχαριστούμε τον Σ. που το εντόπισε):

Πέρυσι πέρασα χρόνο στην Shenzhen, κι όταν είδα τον Merz να επιστρέφει απ’ την Κίνα και να λέει στους γερμανούς ότι πρέπει να δουλεύουν περισσότερο ήξερα ακαριαία τι ήταν εκείνο που τον κτύπησε βαριά στον εγκέφαλο, γιατί πέρασα κι εγώ το ίδιο συνειδησιακό σοκ.

Στη διάρκεια της παραμονής μου την πρώτη εβδομάδα στην Huaqiangbei έφτιαξα 4 πρωτότυπες εκδοχές μιας πλακέτας ελεγκτή κινητήρα με κόστος λιγότερο από 1.000 δολάρια συνολικά. Στην πατρίδα μου ένας φίλος δούλευε πάνω σε κάτι παρόμοιο και ξόδεψε πάνω από 12.000 δολάρια για μια μόνο εκδοχή, που χρειάστηκε σχεδόν 2 μήνες για να την παραλάβει.

Όταν βιώνεις αυτήν την αντίθεση μέσα στα χέρια σου, σ’ ένα δικό σου έργο, κάτι αλλάζει μόνιμα στον τρόπο που βλέπεις τον κόσμο, κι αυτό το κάτι πάει πολύ πιο βαθιά απ’ το κόστος και την ταχύτητα.

Αυτό που στην πραγματικότητα έχει δημιουργηθεί στη Shenzhen είναι ένας οργανισμός συλλογικής μάθησης. Φανταστείτε 20 εργαστήρια PCB, 15 εργαστήρια καλουπιών, 30 διανομείς εξαρτημάτων και 100 free lancers υλικο-λογισμικού, όλα αυτά σε μια ακτίνα 2 χιλιομέτρων. Αν το δει κανείς απ’ έξω μοιάζει εξωφρενικά περιττό και σπάταλο, μέχρι να συνειδητοποιήσει ότι ο πλεονασμός είναι στην πραγματικότητα μια μεταμφιεσμένη πυκνότητα πληροφοριών.

Το έζησα από πρώτο χέρι μ’ έναν προμηθευτή καλουπιών έγχυσης με τον οποίο συνεργαζόμουν. Αυτός ο τύπος είχε δει 100 κατασκευαστές να επαναλαμβάνουν παρόμοια θερμικά σχέδια μέσα σε 6 μήνες, οπότε προσάρμοσε προληπτικά τα εργαλεία του πριν καν ανοίξω το στόμα μου. Ήξερε τι χρειαζόμουν πριν καν καταλάβω εγώ τι χρειαζόμουν. Αυτή η συλλογική εμπειρία / νοημοσύνη βρίσκεται στις σχέσεις μεταξύ των «κόμβων» και ενισχύεται καθημερινά.

Η Δύση θεωρεί την κατασκευή ως το κέντρο του κόστους το οποίο το βελτιστοποιείς μέσω της συγκέντρωσης (της παραγωγής).

Η Κίνα απ’ τη μεριά της δημιούργησε, ίσως κατά λάθος, ένα κατανεμημένο νευρικό δίκτυο ανθρώπινης κατασκευαστικής νοημοσύνης, όπου η γνώση διαχέεται οριζόντια σε χιλιάδες άτομα ταχύτερα απ’ ότι θα μπορούσε να την επεξεργαστεί εσωτερικά οποιαδήποτε μεμονωμένη δυτική εταιρεία.

Οπότε όταν ο Merz επιστρέφει και λέει ότι πρέπει να δουλέψουμε λίγο περισσότερο, νομίζω ότι είδε το πρόβλημα αλλά διέγνωσε εντελώς λάθος τη λύση. Το να λες στους γερμανούς να δουλέψουν σκληρότερα είναι σα να λες σε ένα άλογο να καλπάσει πιο γρήγορα ενώ η άλλη πλευρά έχει φτιάξει ήδη μια μηχανή εσωτερικής καύσης.

Η διαφορά δεν είναι ποσοτική, είναι ποιοτική. Στη Shenzhen περπατάς 200 μέτρα για να κάνεις την δουλειά σου, στο Μόναχο στέλνεις ένα email και περιμένεις 3 βδομάδες.

Είναι η ταχύτητα επανάληψης, είναι η παράλληλη και ταυτόχρονη αναζήτηση έναντι της διαδοχικής βελτιστοποίησης σε επίπεδο συστήματος, είναι η ανοχή κινδύνου.

Και ο Merz είδε μόνο την επιφάνεια. Αυτό που του διέφυγε εντελώς είναι ότι οι πόλεις της 2^ης βαθμίδας, όπως η Hefei Chengdu και η Wuhan, αναπαράγουν αυτή τη στιγμή το μοντέλο της Shenzhen σε μεγαλύτερη κλίμακα.

Η BYD ήταν άσχετη από πωλήσεις και μέσα σε περίπου 5 χρόνια έχει ξεπεράσει όλες τις ευρωπαϊκές αυτοκινητοβιομηχανίες μαζί. Η Huawei κατασκευάζει το δικό της τσιπ 7 νανοχιλιοστών υπό το καθεστώς των πιο ασφυκτικών κυρώσεων σε βάρος της, και φυσικά όλοι οι αναλυτές έλεγαν ότι αυτό είναι αδύνατο. Και πίσω απ’ όλα αυτά υπάρχει μια κυβέρνηση που αντιμετωπίζει τις προχωρημένες κατασκευές και τις τεχνολογίες αιχμής ως εθνική υπαρξιακή προτεραιότητα, ενόσω η ευρώπη κουβεντιάζει για το εάν η τεχνητή νοημοσύνη απαιτεί μια ακόμη επιτροπή δεοντολογίας.

Νομίζω ότι αυτό που συμβαίνει είναι ο πιο ασύμμετρος οικονομικός ανταγωνισμός στη σύγχρονη ιστορία, και οι περισσότεροι δυτικοί ηγέτες εξακολουθούν να τον εννοούν ως πρόβλημα παραγωγικότητας ενώ στην πραγματικότητα είναι οντολογικό ζήτημα.

Η ευρώπη και η αμερική βελτιστοποιούν μεταβλητές που η Κίνα σταμάτησε να παρακολουθεί εδώ και χρόνια, ενώ η Κίνα προσθέτει σε διαστάσεις που η Δύση δεν έχει καν το πλαίσιο για να μετρήσει.

Ο Merz είχε τουλάχιστον το θάρρος να το κατονομάσει φωναχτά και το σέβομαι, αλλά το να δουλεύεις λίγο περισσότερο μέσα σε μια προβληματική αρχιτεκτονική σημαίνει απλά ότι θα φτάσεις στον λάθος προορισμό λίγο πιο γρήγορα.

Τι σχέση έχουν αυτά με τον πόλεμο (γενικά και ειδικά αυτόν τον καινούργιο, κατά του ιράν); θα αναρωτηθούν κάποιοι. Έχουν και παραέχουν!

Συμβολικά είναι αλήθεια ότι ο αρχιχασάπης του Τελ Αβίβ σκότωσε τον Nasrallah κι όχι το ανάποδο. Και πάλι συμβολικά είναι αλήθεια ότι οι αρχιχασάπης μαζί με το ψόφιο κουνάβι σκότωσαν και ξανασκότωσαν ιρανούς «πολιτικούς ηγέτες», «στρατιωτικούς ηγέτες», πυρηνικούς τεχνο-επιστήμονες∙ κι όχι το ανάποδο. Αλλά αυτά σε πραγματικές συνθήκες είναι δημιουργία εντυπώσεων, «ψυχολογικές επιχειρήσεις», θέαμα προς τέρψιν του δυτικού κοινού. Τίποτα περισσότερο.

Σε πραγματικές συνθήκες είναι οι ιρανοί που έχουν φτιάξει όχι μόνο τους πυραύλους αλλά έχουν αναπτύξει και τον συνδυασμένο τρόπο χρήσης τους έτσι ώστε να κτυπάνε το απαρτχάιντ καθεστώς σχεδόν κατά βούληση, χωρίς αυτό να μπορεί να τους αναχαιτίσει… Σε πραγματικές συνθήκες είναι οι σύμμαχοι της Τεχεράνης που έχουν αναπτύξει τεχνικές και τεχνολογίες (όπλων, ναι, δυστυχώς…) για τις οποίες μπορούν να κάνουν ακόμα και οικονομία στη χρήση τους αλλά παρ’ όλα αυτά να πετυχαίνουν τα αποτελέσματα που θέλουν.

Κυρίως: «διαδικαστικά» από πολλές απόψεις διαμορφώνεται ένα διαφορετικό (καπιταλιστικό) Παράδειγμα συγκρότησης, διαχείρισης και αξιοποίησης που ΔΕΝ αντιμετωπίζεται … συμβολικά… Όσες δολοφονίες υψηλού επιπέδου κι αν γίνουν.

Γιατί όχι, δεν είναι η Τεχεράνη που σφάζει χιλιάδες αμάχους∙ είναι οι παρακμιακοί δυτικοί κανίβαλοι. Όχι, δεν είναι η υεμενίτικη Ansar Allah που είναι «πρωτόγονη» – είναι η συλλογική δύση που καλλιεργεί για πάρτη της τα πιο φονικά «ελατήρια». Και ναι, ο «συλλογικός Epstein» είναι το έσχατο δυτικό κατόρθωμα, με το οποίο αηδιάζει όλος ο γαλαξίας.

Μπορεί όποιος θέλει να μαστουριάζει στις οθόνες… Μπορεί να παραμυθιάζεται με τις εντυπώσεις και τις ψευδαισθήσεις οποιουδήποτε είδους… Μπορεί να καταναλώνει ηρεμιστικά για την την βγάλει – μόνο να την βγάλει. Αλλά το έδαφος (της καπιταλιστικής) αναδιάρθρωσης υπάρχει. Ποτίζεται ήδη με δάκρυα και αίμα. Κι εκεί κρίνονται (και θα κριθούν) όλα.