Tag: κίνα

“Παράθυρα”…

Δευτέρα 2 Μάρτη >> Ο αμερικάνος John Mearsheimer είναι καθηγητής πολιτικών επιστημών στο πανεπιστήμιο του Σικάγο. Θεωρείται απ’ τους πιο γνωστούς οπαδούς του ρεαλισμού στις διεθνείς διακρατικές σχέσεις, πράγμα που σημαίνει ότι είναι μόνιμα επικριτικός για την “εξωτερική πολιτική” της Ουάσιγκτον.

Έχει επίσης την θέση ότι το θεοναζί, απαρτχάιντ καθεστώς έχει διαβρώσει τα αμερικανικά κέντρα εξουσίας, με εξαγορές και εκβιασμούς, διαμορφώνοντας έως επιβάλλοντας το τι κάνει διαχρονικά η Ουάσιγκτον στη μέση Ανατολή, ακόμα κι αν είναι τελικά κόντρα στα δικά της συμφέροντα. Αυτό είναι κάτι στο οποίο δεν συμφωνούμε, αν και η “διαπλοκή” – για την οποία ο Mearsheimer έχει γράψει και βιβλίο – είναι πράγματι και πραγματική και εκτεταμένη.

Την πιο κάτω συνέντευξη ο Mearsheimer την έδωσε την περασμένη Τετάρτη – λίγες ημέρες πριν την ψοφιοκουναβο-θεοναζί επίθεση. Έχει γι’ αυτό το ενδιαφέρον της. Ειδικά απ’ το χρονικό σημείο 31.55 και για τα επόμενα 7+ λεπτά όπου εξηγεί γιατί κατά την γνώμη του υπάρχει πια τέτοια βιασύνη για να καταστραφεί το ιράν.

Ακονίστε τα αγγλικά σας και σχηματίστε την γνώμη σας:

Σύμβολα, χώμα και αίμα

Δευτέρα 2 Μάρτη (00.09) >> Θα υποδείξουν κάποιοι τον συμβολισμό. «Ο τάδε, ο δείνα, είναι σύμβολο» – για την κοινωνία που του αντιστοιχεί. Θα υποστηρίξουμε πως η αντίληψη περί «συμβολισμού» και περί «της αξίας των συμβόλων» δεν είναι ενιαία και καθολική για τα 7,5 δισεκατομμύρια ανθρώπων του πλανήτη. Θα υποστηρίξουμε επίσης ότι σα δυτικοί δίνουμε-αξία-στα-σύμβολα των Άλλων ή μιλάμε για την-αξία-του-συμβολισμού-του-φόνου των Άλλων εκκινώντας απ’ την χωνεμένη και γενικευμένη χριστιανο-καπιταλιστική ειδωλολατρεία: του εμπορεύματος και των avatar. Ισχύουν τα ίδια παντού; Ήταν ο Soleimani ένας «pop star» των φρουρών της επανάστασης; (Να θυμίσουμε ότι δολοφονήθηκε απ’ τα στρατά του ίδιου ψόφιου κουναβιού, στην πρώτη του θητεία, στις 3 Γενάρη του 2020, στο αεροδρόμιο της Βαγδάτης…)

Αντί να βουλιάξουμε σε ανούσιες «ενατενίσεις» περί συμβολισμών και συμβολικών εκτελέσεων, καλύτερα να μείνουμε στο έδαφος του ενδοκαπιταλιστικού ανταγωνισμού. Στο έδαφος που γίνονται οι πραγματικές αναμετρήσεις∙ στο έδαφος που καταγράφονται οι πραγματικές ήττες, ήττες που δεν μπορούν να αντιστραφούν.

Θα ξέρετε, θα καταλαβαίνετε (ελπίζουμε!!!) πως η όλο και μεγαλύτερη επιθετικότητα των δυτικών ιμπεριαλισμών και του θεοναζί, απαρτχάιντ χωροφύλακά τους όχι μόνο απέναντι στους Παλαιστίνιους αλλά απέναντι στο σύνολο της δυτικής Ασίας είναι η σύνθεση ανάμεσα στο «παλιό» πρόβλημα της βιωσιμότητας ενός απαρτχάιντ, αποικιοκρατικού / εποικιστικού δυτικού σχεδίου και στο «καινούργιο» πρόβλημα της ασυγκράτητης εφόδου του ευρασιατικού project. Αν σας βολεύει αυτό το τελευταίο διαβάστε το «κίνα».

Υποθέτουμε επιπλέον πως ξέρετε ότι το κινεζικό κράτος / κεφάλαιο (όπως και το ρωσικό) είναι γερά εδραιωμένα πλέον στην ιρανική επικράτεια∙ αυτήν την «τριπλή συμμαχία» όχι μόνο την ξέρουν στην Ουάσιγκτον, στο Λονδίνο, στο Βερολίνο, στο Τελ Αβίβ (αλλά και στην Αθήνα και στη Λευκωσία…) αλλά επιπλέον λυσσάνε για το πως θα την φρενάρουν.

Τίποτα συμβολικό!!!

Διαβάστε λοιπόν ενδεικτικά για τους πραγματικούς (καπιταλιστικούς) συσχετισμούς δύναμης και άρα για το γιατί οι δολοφόνοι της δυτικής Ασίας (και της Αφρικής, και της λατινικής Αμερικής, και …) είναι καταδικασμένοι όχι απλά να ηττηθούν (αυτό συμβαίνει ήδη) αλλά τελικά να συντριβούν, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο.

Το παρακάτω το έγραψε ένας τύπος που δεν το ξέρουμε, πριν 5 ημέρες, στο «Χ» – (ευχαριστούμε τον Σ. που το εντόπισε):

Πέρυσι πέρασα χρόνο στην Shenzhen, κι όταν είδα τον Merz να επιστρέφει απ’ την Κίνα και να λέει στους γερμανούς ότι πρέπει να δουλεύουν περισσότερο ήξερα ακαριαία τι ήταν εκείνο που τον κτύπησε βαριά στον εγκέφαλο, γιατί πέρασα κι εγώ το ίδιο συνειδησιακό σοκ.

Στη διάρκεια της παραμονής μου την πρώτη εβδομάδα στην Huaqiangbei έφτιαξα 4 πρωτότυπες εκδοχές μιας πλακέτας ελεγκτή κινητήρα με κόστος λιγότερο από 1.000 δολάρια συνολικά. Στην πατρίδα μου ένας φίλος δούλευε πάνω σε κάτι παρόμοιο και ξόδεψε πάνω από 12.000 δολάρια για μια μόνο εκδοχή, που χρειάστηκε σχεδόν 2 μήνες για να την παραλάβει.

Όταν βιώνεις αυτήν την αντίθεση μέσα στα χέρια σου, σ’ ένα δικό σου έργο, κάτι αλλάζει μόνιμα στον τρόπο που βλέπεις τον κόσμο, κι αυτό το κάτι πάει πολύ πιο βαθιά απ’ το κόστος και την ταχύτητα.

Αυτό που στην πραγματικότητα έχει δημιουργηθεί στη Shenzhen είναι ένας οργανισμός συλλογικής μάθησης. Φανταστείτε 20 εργαστήρια PCB, 15 εργαστήρια καλουπιών, 30 διανομείς εξαρτημάτων και 100 free lancers υλικο-λογισμικού, όλα αυτά σε μια ακτίνα 2 χιλιομέτρων. Αν το δει κανείς απ’ έξω μοιάζει εξωφρενικά περιττό και σπάταλο, μέχρι να συνειδητοποιήσει ότι ο πλεονασμός είναι στην πραγματικότητα μια μεταμφιεσμένη πυκνότητα πληροφοριών.

Το έζησα από πρώτο χέρι μ’ έναν προμηθευτή καλουπιών έγχυσης με τον οποίο συνεργαζόμουν. Αυτός ο τύπος είχε δει 100 κατασκευαστές να επαναλαμβάνουν παρόμοια θερμικά σχέδια μέσα σε 6 μήνες, οπότε προσάρμοσε προληπτικά τα εργαλεία του πριν καν ανοίξω το στόμα μου. Ήξερε τι χρειαζόμουν πριν καν καταλάβω εγώ τι χρειαζόμουν. Αυτή η συλλογική εμπειρία / νοημοσύνη βρίσκεται στις σχέσεις μεταξύ των «κόμβων» και ενισχύεται καθημερινά.

Η Δύση θεωρεί την κατασκευή ως το κέντρο του κόστους το οποίο το βελτιστοποιείς μέσω της συγκέντρωσης (της παραγωγής).

Η Κίνα απ’ τη μεριά της δημιούργησε, ίσως κατά λάθος, ένα κατανεμημένο νευρικό δίκτυο ανθρώπινης κατασκευαστικής νοημοσύνης, όπου η γνώση διαχέεται οριζόντια σε χιλιάδες άτομα ταχύτερα απ’ ότι θα μπορούσε να την επεξεργαστεί εσωτερικά οποιαδήποτε μεμονωμένη δυτική εταιρεία.

Οπότε όταν ο Merz επιστρέφει και λέει ότι πρέπει να δουλέψουμε λίγο περισσότερο, νομίζω ότι είδε το πρόβλημα αλλά διέγνωσε εντελώς λάθος τη λύση. Το να λες στους γερμανούς να δουλέψουν σκληρότερα είναι σα να λες σε ένα άλογο να καλπάσει πιο γρήγορα ενώ η άλλη πλευρά έχει φτιάξει ήδη μια μηχανή εσωτερικής καύσης.

Η διαφορά δεν είναι ποσοτική, είναι ποιοτική. Στη Shenzhen περπατάς 200 μέτρα για να κάνεις την δουλειά σου, στο Μόναχο στέλνεις ένα email και περιμένεις 3 βδομάδες.

Είναι η ταχύτητα επανάληψης, είναι η παράλληλη και ταυτόχρονη αναζήτηση έναντι της διαδοχικής βελτιστοποίησης σε επίπεδο συστήματος, είναι η ανοχή κινδύνου.

Και ο Merz είδε μόνο την επιφάνεια. Αυτό που του διέφυγε εντελώς είναι ότι οι πόλεις της 2ης βαθμίδας, όπως η Hefei Chengdu και η Wuhan, αναπαράγουν αυτή τη στιγμή το μοντέλο της Shenzhen σε μεγαλύτερη κλίμακα.

Η BYD ήταν άσχετη από πωλήσεις και μέσα σε περίπου 5 χρόνια έχει ξεπεράσει όλες τις ευρωπαϊκές αυτοκινητοβιομηχανίες μαζί. Η Huawei κατασκευάζει το δικό της τσιπ 7 νανοχιλιοστών υπό το καθεστώς των πιο ασφυκτικών κυρώσεων σε βάρος της, και φυσικά όλοι οι αναλυτές έλεγαν ότι αυτό είναι αδύνατο. Και πίσω απ’ όλα αυτά υπάρχει μια κυβέρνηση που αντιμετωπίζει τις προχωρημένες κατασκευές και τις τεχνολογίες αιχμής ως εθνική υπαρξιακή προτεραιότητα, ενόσω η ευρώπη κουβεντιάζει για το εάν η τεχνητή νοημοσύνη απαιτεί μια ακόμη επιτροπή δεοντολογίας.

Νομίζω ότι αυτό που συμβαίνει είναι ο πιο ασύμμετρος οικονομικός ανταγωνισμός στη σύγχρονη ιστορία, και οι περισσότεροι δυτικοί ηγέτες εξακολουθούν να τον εννοούν ως πρόβλημα παραγωγικότητας ενώ στην πραγματικότητα είναι οντολογικό ζήτημα.

Η ευρώπη και η αμερική βελτιστοποιούν μεταβλητές που η Κίνα σταμάτησε να παρακολουθεί εδώ και χρόνια, ενώ η Κίνα προσθέτει σε διαστάσεις που η Δύση δεν έχει καν το πλαίσιο για να μετρήσει.

Ο Merz είχε τουλάχιστον το θάρρος να το κατονομάσει φωναχτά και το σέβομαι, αλλά το να δουλεύεις λίγο περισσότερο μέσα σε μια προβληματική αρχιτεκτονική σημαίνει απλά ότι θα φτάσεις στον λάθος προορισμό λίγο πιο γρήγορα.

Τι σχέση έχουν αυτά με τον πόλεμο (γενικά και ειδικά αυτόν τον καινούργιο, κατά του ιράν); θα αναρωτηθούν κάποιοι. Έχουν και παραέχουν!

Συμβολικά είναι αλήθεια ότι ο αρχιχασάπης του Τελ Αβίβ σκότωσε τον Nasrallah κι όχι το ανάποδο. Και πάλι συμβολικά είναι αλήθεια ότι οι αρχιχασάπης μαζί με το ψόφιο κουνάβι σκότωσαν και ξανασκότωσαν ιρανούς «πολιτικούς ηγέτες», «στρατιωτικούς ηγέτες», πυρηνικούς τεχνο-επιστήμονες∙ κι όχι το ανάποδο. Αλλά αυτά σε πραγματικές συνθήκες είναι δημιουργία εντυπώσεων, «ψυχολογικές επιχειρήσεις», θέαμα προς τέρψιν του δυτικού κοινού. Τίποτα περισσότερο.

Σε πραγματικές συνθήκες είναι οι ιρανοί που έχουν φτιάξει όχι μόνο τους πυραύλους αλλά έχουν αναπτύξει και τον συνδυασμένο τρόπο χρήσης τους έτσι ώστε να κτυπάνε το απαρτχάιντ καθεστώς σχεδόν κατά βούληση, χωρίς αυτό να μπορεί να τους αναχαιτίσει… Σε πραγματικές συνθήκες είναι οι σύμμαχοι της Τεχεράνης που έχουν αναπτύξει τεχνικές και τεχνολογίες (όπλων, ναι, δυστυχώς…) για τις οποίες μπορούν να κάνουν ακόμα και οικονομία στη χρήση τους αλλά παρ’ όλα αυτά να πετυχαίνουν τα αποτελέσματα που θέλουν.

Κυρίως: «διαδικαστικά» από πολλές απόψεις διαμορφώνεται ένα διαφορετικό (καπιταλιστικό) Παράδειγμα συγκρότησης, διαχείρισης και αξιοποίησης που ΔΕΝ αντιμετωπίζεται … συμβολικά… Όσες δολοφονίες υψηλού επιπέδου κι αν γίνουν.

Γιατί όχι, δεν είναι η Τεχεράνη που σφάζει χιλιάδες αμάχους∙ είναι οι παρακμιακοί δυτικοί κανίβαλοι. Όχι, δεν είναι η υεμενίτικη Ansar Allah που είναι «πρωτόγονη» – είναι η συλλογική δύση που καλλιεργεί για πάρτη της τα πιο φονικά «ελατήρια». Και ναι, ο «συλλογικός Epstein» είναι το έσχατο δυτικό κατόρθωμα, με το οποίο αηδιάζει όλος ο γαλαξίας.

Μπορεί όποιος θέλει να μαστουριάζει στις οθόνες… Μπορεί να παραμυθιάζεται με τις εντυπώσεις και τις ψευδαισθήσεις οποιουδήποτε είδους… Μπορεί να καταναλώνει ηρεμιστικά για την την βγάλει – μόνο να την βγάλει. Αλλά το έδαφος (της καπιταλιστικής) αναδιάρθρωσης υπάρχει. Ποτίζεται ήδη με δάκρυα και αίμα. Κι εκεί κρίνονται (και θα κριθούν) όλα.

Μηχανουργία…

Δευτέρα 23 Φλεβάρη (00.06) >> Ο Elon-με-το-αλυσοπρίονο δήλωσε πρόσφατα πως θα σταματήσει την παραγωγή των tesla (η αλήθεια είναι ότι δεν θα λείψουν από κανέναν…) και ότι θα «δώσει το βάρος του» (εννοεί το βάρος των δολαρίων που του δίνουν) στην παραγωγή ανθρωπόμορφων ρομπότ.

Μάλλον το έχει μετανοιώσει. Ίσως να γίνει καστανάς – είναι μια τίμια δουλειά.

Στη διάρκεια του φετινού Φεστιβάλ της Άνοιξης (που αλλού; στην κίνα) πριν μια βδομάδα μεταξύ άλλων όχι μία, όχι δύο, αλλά τέσσερεις εταιρείες (Noetix, Unitree, MagicLab και Galbot) έκαναν επίδειξη των ανθρωπόμορφων ρομπότ που έχουν φτιάξει σ’ αυτό το χρονικό σημείο: στα τέλη του 2025 / αρχές του 2026. Ο Elon-με-το-αλυσοπρίονο μελαγχόλησε: δεν ξέρετε τι γίνεται στην κίνα είπε…

Η επίδειξη της Unitree ήταν αυτή. Αν έχετε δει το video δεν χάνετε κάτι να το ξαναδείτε:

Από τεχνολογική άποψη δεν χρειάζεται να πει κάποιος κάτι, ούτε καν ο Elon-με-το-αλυσοπρίονο: το θέμα έχει λήξει.

Υπάρχει όμως μια ακόμη πλευρά, που οι κινεζικές εταιρείες την υποδαυλίζουν συστηματικά (και εύλογα): η εξοικείωση. Στην πιο πάνω performance τα ρομποτικά ανθρωποειδή παράγουν ένα εντυπωσιακό (και άψογο με κριτήρια ομαδικού χορού πολεμικών τεχνών) αποτέλεσμα. (Επιπλέον η συνύπαρξη με ανθρώπους χορευτές κάνει την τελειότητά τους εντονότερη…) Δεν είναι απειλητικά. Είναι εντυπωσιακά, σχεδόν γοητευτικά. (Αυτός είναι άλλωστε ο λόγος που μετά την επίδειξη οι παραγγελίες εκτοξεύτηκαν…) Πόσο μακριά λοιπόν πρόκειται να πάνε οι σχέσεις του είδους μας με τις μηχανές;

Δεν μπορούμε να κάνουμε προβλέψεις. Όμως αν κάναμε δεν θα ήταν αισιόδοξες. Τουλάχιστον όχι για την τρέχουσα γενιά και μια ή δυο επόμενες. Για παράδειγμα ένα ρομποτικό pet αυτού (ή και ακόμα ανώτερου) τεχνολογικού επιπέδου, που εκτός από «συντροφιά» και χαριτωμένες ζημιές θα έκανε και άλλα πράγματα (για παράδειγμα θα ήταν ο ηλεκτρονικός φύλακας του σπιτιού ως βάση όλων των αισθητήρων και λοιπών γκάτζετς επιτήρησης του χώρου) θα γινόταν όχι απλά ανάρπαστο. Θα γινόταν τρόπος (ανθρώπινης) ζωής: με όλες τις χάρες ενός ζωντανού τετράποδου, χωρίς καμία απ’ τις συνηθισμένες απαιτήσεις του (φαγητό, χέσιμο, κλπ). Κι αν είχε ενσωματωμένη δυνατότητα ομιλίας (αυτό που λέγεται «τεχνητή νοημοσύνη»); Ε, τότε…

Η απώλεια της δια-ανθρώπινης (και της δια-ζωϊκής) συναίσθησης έχει ξεκινήσει ήδη∙ δεν φταίνε οι κινέζοι μηχανικοί γι’ αυτό. Όμως η μηχανική υποκατάσταση του ζωντανού, στην καθημερινή ζωή, στην μαζική βιομηχανική παραγωγή, στις υπηρεσίες (και στον πόλεμο…) αλλάζει την πίστα αυτής της απώλειας. Την εκτοξεύει – γοητευτικά.

Αυτό το ονομάζουμε ήδη (τεχνολογικό) δυσανθρωπισμό. Μπορεί να θεωρηθεί το τελευταίο στάδιο πριν τον μισανθρωπισμό.

Εμφανίζεται σα ζωντανό παραμύθι. Αλλά δεν φαίνεται ο.κ. – σωστά;

Μεσανατολικό πεδίο μάχης

Δευτέρα 16 Φλεβάρη (00.18) >> Το ψοφιοκουναβιστάν συνεχίζει ως τώρα να «ζυγίζει» τι θα κάνει απέναντι στην Τεχεράνη. «Φορτώνει» με επιπλέον μιλιταριστικά γκάτζετς την περίμετρο (ένα ακόμα αεροπλανοφόρο με την περιφρούρησή του πλέει προς τον Ινδικό ωκεανό, θα χρειαστεί κανά μήνα για να φτάσει) και ταυτόχρονα κανένα πλεούμενο δεν πλησιάζει τις ιρανικές ακτές πιο κοντά από τα 1000 μίλια απ’ τον φόβο των antiship ιρανικών πυραύλων∙ μια απόσταση που δεν βοηθάει ιδιαίτερα στο αεροβομβαρδισμό απ’ τα ντεκ των αεροπλανοφόρων.

Εν τω μεταξύ, μέχρι να φτάσουν αυτές οι ενισχύσεις, θα βρίσκεται στον ινδικό μεταξύ άλλων μια κινεζική φρεγάτα με ειδικότητα στην ανίχνευση και τον εντοπισμό υποβρυχίων. Αν, μαζί με τα ρωσικά αντιτορπιλικά που θα πάρουν μέρος σε κοινή άσκηση με το ιρανικό ναυτικό, αποφασίσουν ότι το λιμάνι του Bandar Abbas είναι φιλόξενο, μπορεί να κάτσουν εκεί για καιρό… Και να χαζεύουν τα γλαροπούλια στον ορίζοντα. Έχει κανείς πρόβλημα;

Αυτά σημαίνουν ότι «φορτώνει» και το ιρανικό καθεστώς. Με την δική του εντατική παραγωγή

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Οι πειρατές (όλων των ωκεανών)

Δευτέρα 16 Φλεβάρη (00.04) >> Τα διεθνή ύδατα δεν είναι άβατο. Από ξηράς, αέρος ή θαλάσσης θα σας βρούμε και θα σας οδηγήσουμε στη δικαιοσύνη. Τάδε έφη το αμερικανικό «πεντάγωνο» ή το αρμόδιο υπουργείο πολέμου μετά το ρεσάλτο και την κατάσχεση ενός δεύτερου δεξαμενόπλοιου μέσα σε δυο βδομάδες… Πού; Όχι στην Καραϊβική… Αλλά στο ινδικό! Τι είχαν κάνει τα καταραμένα; Είχαν φύγει απ’ τη βενεζουέλα μεταφέροντας πετρέλαιο στην κίνα, και «αψήφησαν τον ναυτικό αποπλεισμό διαφεύγοντας»…

Χμμμμ… Ώστε τα διεθνή ύδατα του πλανήτη ανήκουν στις ηπα, ε;;; Μ’ αυτόν τον χοντροκομμένο τρόπο, και με μια ελεύθερη εννόηση του από που αρχίζει και που τελειώνει το «δυτικό ημισφαίριο» (εδώ που τα λέμε αν κοιτάς απ’ την Καλιφόρνια όλος ο πλανήτης γύρω γύρω είναι δυτικά…) το ψοφιοκουναβιστάν προσπαθεί να επιβάλει ότι παραμένει το αφεντικό των θαλασσών… Εναντίον; Τίνος άλλου; Των στόλων των rivals ή των στόλων που εξυπηρετούν τους rivals.

Ωραία ιδέα. Αλλά δεν είναι προκλητική; Είναι. Δεν είναι πολεμική ενέργεια; Είναι. Δεν θα υπάρξουν αντιδράσεις απ’ τους θιγόμενους; Υπάρχουν ήδη. Θα είναι μόνο καταγγελίες; Χμμμμ… Άμα δείτε τίποτα περίεργες ναυμαχίες (εντός ή εκτός εισαγωγικών, περισσότερα δεν λέμε), τίποτα ξέμπαρκες θαλάσσιες νάρκες απ’ τον 2ο παγκόσμιο (…), να ξέρετε ότι καμία πειρατική συμμορία δεν κατάφερε ποτέ να κατοχυρώσει την «πνευματική ιδιοκτησία» στον τομέα.

Αργά ή γρήγορα εμφανίζονται και αντίπαλοι.

“Αναχαίτισαν” λέει, λες και το τάνκερ έκανε επίθεση: η εφοπλιστική «καθημερινή» χαίρεται. Έχεις τους λόγους της. Μέχρι να αποδειχθεί ότι «λαγός την φτέρην έσειε, κακό της κεφαλής του»…

Έκκληση Εξαιρετικής Σημασίας προς τους Συντρόφους

Δευτέρα 19 Γενάρη (00.30) >> Για τον συγγραφέα της ξέρουμε ελάχιστα. Μόνο ότι είναι μαοϊκός (ή πρώην τέτοιος)∙ κι ένα ψευδώνυμο. Κρίνουμε ωστόσο ότι η άποψή του είναι ενδιαφέρουσα∙ τεκμηριωμένα και «αιρετικά» δείχνει την καρδιά της σύγχρονης δυτικής καπιταλιστικής κατάστασης∙ και ότι αξίζει να την λάβει υπόψη του οποιοδήποτε πολιτικό μυαλό ενδιαφέρεται στα σοβαρά όχι μόνο για την βενεζουέλα αλλά και για πολύ περισσότερα (και κοντινότερα). Γι’ αυτό την αναδημοσιεύουμε εδώ «ανοικτή» – ακόμα και σαν σοβαρό αντίλογο στην κυρίαρχη «σοφία»… (Ενισχύει άλλωστε την άποψη που καταθέσαμε στο Sarajevo 183):

Έχω ζήσει πολλούς αυτοκρατορικούς πολέμους όπου η λεγόμενη «αριστερά» απάντησε αντανακλαστικά με την ίδια ατάκα: «Είναι εκεί απλώς για το πετρέλαιο». Το θυμάμαι αυτό καθαρά κατά τη διάρκεια του Πρώτου Πολέμου του Κόλπου και έμμεσα σε όλη την διάρκεια των πολέμων στο Ιράκ, στη Λιβύη και στη Συρία. 

Αυτό είναι ιστορική ανοησία. Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν εξήγαγαν ποτέ οτιδήποτε από το Ιράκ. Όχι με καμία ουσιαστική έννοια. Όχι δομικά. Όχι με τρόπο που θα μείωσε τις τιμές, θα βελτίωσε την προσφορά ή θα ωφελούσε τον αμερικανικό πληθυσμό. Το επιχείρημα καταρρέει εντελώς μόλις κατανοήσετε τη φύση του χρηματιστικού κεφαλαίου, του οποίου ο πρωταρχικός στόχος δεν είναι η εξόρυξη αλλά η αποτροπή της παραγωγικής εξόρυξης υπέρ του ενοικίου [: rent], του χρέους και του ελέγχου. 

Επιτρέψτε μου να σας εξηγήσω την αντίφαση:

Ο Τραμπ ισχυρίζεται ρητά αυτό που οι αρχικοί νεοσυντηρητικοί, όπως ο Πολ Γούλφοβιτς, ισχυρίστηκαν έμμεσα τη δεκαετία του 1990: ότι υπάρχει γεωπολιτική ανταμοιβή στην κατάσχεση των πόρων μιας άλλης χώρας. Για έναν καταβεβλημένο αμερικανικό πληθυσμό που πληρώνει 5 δολάρια το γαλόνι, αυτός ο ισχυρισμός ακούγεται συγκεκριμένος. Σε υποσυνείδητο επίπεδο, οι άνθρωποι φαντάζονται ότι η «κατάσχεση του πετρελαίου» σημαίνει φθηνότερο καύσιμο, χαμηλότερο κόστος, ανακούφιση από τη λιτότητα. 

Δεν τους ενδιαφέρει η ηθική. Τους ενδιαφέρει η τιμή. Στη συνέχεια, η αριστερά απαντά καταγγέλοντας τα πάντα ως κλεπτοκρατία, ενώ εξακολουθεί να αποδέχεται έμμεσα την υπόθεση ότι οι πόροι θα μπορούσαν να κατασχεθούν, αλλά ότι κάτι τέτοιο θα ήταν απλώς «λάθος». Αυτό είναι ένα χαμένο επιχείρημα. Για κάποιον που ζει υπό λιτότητα, δεν υπάρχει κανένα ουσιαστικό αντεπιχείρημα. 

Αλλά η πραγματικότητα είναι η εξής: αυτό που περιμένουν οι καταναλωτές δεν έρχεται ποτέ. Τίποτα δεν εξορύσσεται. 

Αυτό που πραγματικά συνέβη στο Ιράκ δεν ήταν εξόρυξη πετρελαίου, αλλά οικονομική λεηλασία. Το αμερικανικό κράτος διοχέτευσε ψηφοθηρικό χρήμα ειδικά σε εταιρείες όπως η Halliburton, μέσω μη δεσμευτικών logistics, συμβολαίων ασφάλειας και συμβάσεων «ανασυγκρότησης». Η παραγωγή πετρελαίου του Ιράκ, η οποία κυμαινόταν γύρω στα 3,5 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα στα τέλη της δεκαετίας του 1980, κατέρρευσε σε μερικές εκατοντάδες χιλιάδες βαρέλια την ημέρα σε ορισμένες περιόδους της δεκαετίας του 1990 και στις αρχές της δεκαετίας του 2000. Ακόμα και μετά την μερική αποχώρηση των ΗΠΑ το 2011, χρειάστηκε άλλη μια δεκαετία για να ανακάμψει το Ιράκ σε αυτά τα επίπεδα παραγωγής και τότε μόνο μέσω κινεζικών κρατικών βιομηχανικών επενδύσεων, όχι αμερικανικών κεφαλαίων. 

Έτσι, η σωστή απάντηση στο επιχείρημα του Τραμπ δεν είναι η ηθική αγανάκτηση. Είναι η πλήρης άρνηση της υπόθεσης: αυτοί οι πόλεμοι το μόνο που πετυχαίνουν είναι χρηματιστικοποίηση, χρέος, καταστολή της παραγωγής και μακροπρόθεσμη οικονομική καταστροφή. Στη συνέχεια, η οικονομία των ΗΠΑ καταρρέει και τυπώνουν περισσότερα δολάρια για να συνθέσουν «κέρδος» από το πουθενά. Συμβαίνει βέβαια συσσώρευση κεφαλαίου, εντελώς απαλλαγμένη από λογική και πραγματικότητα! 

Κατά ειρωνικό τρόπο, ο ίδιος ο Τραμπ το καταλαβαίνει αυτό. Έχει επανειλημμένα χλευάσει τους παλιούς νεοσυντηρητικούς επειδή δεν κατάφεραν να «πάρουν το πετρέλαιο», θρηνώντας την απόλυτη ανικανότητά τους και την έλλειψη «διαχείρισης». Αλλά αυτή η κριτική χάνει την βαθύτερη αλήθεια: δεν απέτυχαν. Το σύστημα λειτούργησε ακριβώς όπως είχε σχεδιαστεί. 

Αυτό μας φέρνει στη Βενεζουέλα.

Πιστεύετε σοβαρά ότι ο Τραμπ, μαζί με τους φίλους του στην Palantir Technologies, πρόκειται να γίνουν βιομηχανικοί επενδυτές; Ότι χωρίς εισβολή, χωρίς αλλαγή καθεστώτος, χωρίς εθνική ανασυγκρότηση, θα διαπραγματευτούν με κάποιο τρόπο μια βιομηχανική πετρελαϊκή επέκταση 200 δισεκατομμυρίων δολαρίων, διάρκειας 15 ετών, σε μια χώρα της οποίας οι υποδομές έχουν στραγγαλιστεί σκόπιμα επί μια δεκαετία;

Αυτό είναι ένα όνειρο πάνω σε όνειρα.

Αυτό που στην πραγματικότητα περιμένει τη Βενεζουέλα δεν είναι η εξόρυξη, αλλά η απογύμνωση περιουσιακών στοιχείων. Οι εταιρείες που είναι σε θέση να «επανεισέλθουν» στη Βενεζουέλα είναι σε συντριπτική πλειοψηφία χρηματοπιστωτικές, όχι παραγωγικές. Οι διαχειριστές περιουσιακών στοιχείων όπως η BlackRock είναι σε θέση να απορροφήσουν προβληματικά κρατικά χρέη και χρέη που συνδέονται με το PDVSA [: η κρατική εταιρεία πετρελαίου της βενεζουέλα], να τα αναδιαρθρώσουν και να μετατρέψουν τη μελλοντική παραγωγή σε παράπλευρες ροές αντί για εθνικά έσοδα. Οι αμερικανικές και ευρωπαϊκές πετρελαϊκές εταιρείες περιμένουν όχι για να δημιουργήσουν δυναμικότητα, αλλά για συμφωνίες κατανομής παραγωγής, αποφάσεις διαιτησίας και ανταλλαγές χρέους με ίδια κεφάλαια που θα περιορίζουν την παραγωγή και θα εγγυώνται τα ενοίκια. Η άρση των κυρώσεων χρησιμοποιείται ως μοχλός όχι για την επέκταση της δυναμικότητας, αλλά για να πειθαρχήσει το κράτος και να εξαναγκάσει τη Βενεζουέλα σε αναδιάρθρωση τύπου ΔΝΤ, ιδιωτικοποίηση και νομική υποταγή στις δυτικές κεφαλαιαγορές. Θέλουν να πληρώσουν οι Κινέζοι για αυτό το πετρέλαιο σε δολάρια, μια μικρή ενόχληση για τον Xi, ένα ανόητο τέχνασμα για τους δυτικούς ολιγάρχες εισοδηματίες.

Σε ένα σύστημα που καθοδηγείται από παράγωγα και ηγεμονικό δολάριο, τα χρήματα δεν κερδίζονται πλημμυρίζοντας τις αγορές με πετρέλαιο. Δημιουργούνται περιορίζοντας την προσφορά, διογκώνοντας τις τιμές, τιτλοποιώντας μελλοντικές ροές και εξάγοντας ενοίκια μέσω χρεωστικών τίτλων. 

Αυτό είναι το πραγματικό παιχνίδι. Όχι πετρέλαιο για τους Αμερικανούς. Όχι ανάπτυξη για τη Βενεζουέλα. Αλλά οικονομικός έλεγχος, κομματιασμένη βιομηχανία, συμπιεσμένη παραγωγή και υψηλότερες παγκόσμιες τιμές. Δείτε πώς λειτουργεί στην πραγματικότητα ο μηχανισμός, βήμα προς βήμα, ως ένα ενιαίο ολοκληρωμένο σύστημα:

Το PDVSA μπήκε στη δεκαετία του 2010 με περίπου 30-35 δισεκατομμύρια δολάρια σε εξωτερικό χρέος, μεγάλο μέρος του οποίου συσσωρεύτηκε κατά την κατάρρευση των τιμών του πετρελαίου μετά το 2014. Αυτό το χρέος εκδόθηκε βάσει του δικαίου της Νέας Υόρκης και του διεθνούς εμπορικού δικαίου, όχι του δικαίου της Βενεζουέλας, κάνοντάς το άμεσα ευάλωτο σε ξένες δικαστικές διαμάχες όταν καθυστερήσουν οι αποπληρωμές.  

Οι κυρώσεις των ΗΠΑ, που επιβλήθηκαν κυρίως μέσω του καθεστώτος OFAC του Υπουργείου Οικονομικών, δεν «τιμώρησαν» απλώς τη Βενεζουέλα. Πάγωσαν την πρόσβαση του PDVSA σε δολαριακές εκκαθαρίσεις, μπλόκαραν την αναχρηματοδότηση, απαγόρευσαν σε Αμερικανούς υπηκόους να μετακυλίουν το χρέος και διέκοψαν την πρόσβαση σε ανταλλακτικά, αραιωτικά, ασφάλιση, ναυτιλία και αντασφάλιση. Αυτά εγγυήθηκαν την κατάρρευση της παραγωγής. Η παραγωγή μειώθηκε από πάνω από 2,3 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα το 2015 σε κάτω από 700 χιλιάδες μέχρι το 2020. Αυτή η κατάρρευση αναφέρθηκε στη συνέχεια ως απόδειξη «κακοδιαχείρισης», ολοκληρώνοντας την αφηγηματική λούπα.

Μόλις σημειώθηκαν αθετήσεις πληρωμών υπό συνθήκες που προκλήθηκαν από κυρώσεις, οι πιστωτές ενεργοποίησαν διαιτησίες και δικαστικές διαμάχες. Οι διμερείς επενδυτικές συνθήκες που υπογράφηκαν τη δεκαετία του 1990 έδωσαν στις ξένες εταιρείες δικαίωμα συμμετοχής στο ICSID, το σύστημα διαιτησίας που συνδέεται με την Παγκόσμια Τράπεζα και έχει σχεδιαστεί ρητά για την προστασία του κεφαλαίου έναντι κυρίαρχων κρατών. Η Βενεζουέλα αντιμετωπίζει τώρα υποχρεώσεις δεκάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων εξαιτίας διαιτητικών αποφάσεων και αξιώσεων του ICSID, πολλές από τις οποίες συνδέονται με ιδιωτικοποιήσεις πριν από τον Τσάβες και εθνικοποιήσεις μετά τον Τσάβες.

Αυτές οι διαιτητικές αποφάσεις δεν είναι εκτελεστές εντός της Βενεζουέλας, αλλά έναντι περιουσιακών στοιχείων της Βενεζουέλας στο εξωτερικό. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η CITGO, η θυγατρική του PDVSA στις ΗΠΑ, έγινε ο κύριος στόχος. Τα δικαστήρια του Delaware αντιμετωπίζουν τις διαιτητικές αποφάσεις ως κύριες αξιώσεις. Το αποτέλεσμα δεν είναι αποζημίωση μέσω παραγωγής, αλλά αναγκαστική ρευστοποίηση περιουσιακών στοιχείων και ποτάμια χρέους. 

Σε κανένα σημείο αυτή η διαδικασία δεν απαιτεί την ανοικοδόμηση της πετρελαϊκής δυναμικότητας της Βενεζουέλας. Στην πραγματικότητα, η ανοικοδόμηση της παραγωγής θα υπονόμευε ολόκληρη τη δομή αυξάνοντας την προσφορά και μειώνοντας τη μόχλευση των τιμών. Το ορθολογικό οικονομικό αποτέλεσμα είναι η μόνιμα περιορισμένη παραγωγή, τα μελλοντικά βαρέλια ως collateral, και οι εξωτερικά ελεγχόμενες ταμειακές ροές.

Οι κυρώσεις δημιουργούν χρεοκοπία. Η χρεοκοπία ενεργοποιεί τη διαιτησία. Η διαιτησία επιτρέπει την κατάσχεση περιουσιακών στοιχείων. Η κατάσχεση περιουσιακών στοιχείων επιβάλλει πειθαρχία στο κράτος. Στη συνέχεια, οι χρηματοπιστωτικές εταιρείες παρεμβαίνουν για να «σταθεροποιήσουν» τα συντρίμμια μέσω αναδιάρθρωσης χρέους, ανταλλαγής μετοχών και επανεισόδου με ελεγχόμενες τιμές. Το πετρέλαιο παραμένει ως επί το πλείστον στο έδαφος. Τα έσοδα απ’ τις προσόδους ρέουν προς τα έξω. 

Γι’ αυτό η φράση «θέλουν απλώς το πετρέλαιο» δεν είναι απλώς λανθασμένη, αλλά και αντεστραμμένη. Το πετρέλαιο είναι πιο πολύτιμο όταν δεν παράγεται, όταν υπάρχει ως μελλοντική αξίωση που στηρίζει χρέος, παράγωγα και γεωπολιτική μόχλευση.

Όποιος σας λέει το αντίθετο είτε είναι ιστορικά αναλφάβητος είτε πουλάει ψέματα. Ο Τραμπ απλώς επιταχύνει τη μηχανή χρέους και δεν εξάγει πόρους όπως η φαντασίωση του Ρωμαϊκού Raubbauwirtschaft (: αρπακτική οικονομία).

Η πραγματικότητα είναι ότι η δυτική αριστερά πέρασε δεκαετίες προβάλλοντας το επιχείρημα «είναι λάθος να εξάγουμε πόρους επειδή είμαστε ηθικοί» και ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΣΥΝΕΒΗ ΠΟΤΕ. Είναι χαμένη, ήρθε η ώρα να αντικρούσει την οικονομική ολιγαρχία ως ΘΕΜΕΛΙΩΔΩΣ ΑΝΕΠΑΡΚΗ ΚΑΙ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ από κάθε άποψη.

Κράτη παρίες, κράτη συμμορίες

Caracas, τη νύχτα 2 προς 3 Γενάρη. Happy new fear?

Δευτέρα 5 Γενάρη (00.26) >> Ο «σκληρός καινούργιος σερίφης στην πόλη» θα έχει την τύχη ενός άλλου σερίφη, εκείνου στην κωμόπολη Big Whiskey στην ταινία Unforgiven. Ακολουθεί κι αυτός και η συμμορία του πιστά, με ακρίβεια και με απόλυτη άγνοια τα βήματα εκείνου του Little Bill, «βασιλιά της πόλης»:

Πάνω: ο κινηματογραφικός σκληρός σερίφης την στιγμή που, μέσα στο υποφωτισμένο σαλούν, λέει χαρούμενος για εκείνον που τον σημαδεύει «ξέμεινε από σφαίρες, βαράτε τον» (Σα να έλεγε: ξέμεινε από πυραύλους…) Τα επόμενα δευτερόλεπτα είναι τάβλα κι αυτός και οι μπράβοι του…

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Οι πειρατές του Ινδικού ωκεανού

Δευτέρα 15 Δεκέμβρη (00.28) >> Έχοντας ζεσταθεί απ’ τις «επιχειρήσεις» στην Καραϊβική, το us navy προχώρησε προχτές σε κάτι ακόμα πιο επιθετικό. Έτσι ώστε να γίνει σαφές πως ότι έχει απομείνει στην Ουάσιγκτον ως στρατιωτική-υπεροχή-στη-θάλασσα θα το χρησιμοποιήσει (εναντίον των rivals) οπουδήποτε μπορεί.

Το περασμένο Σάββατο έκανε πειρατεία σ’ ένα εμπορικό πλοίο που κατευθυνόταν απ’ την κίνα στο ιράν χωρίς … ναρκωτικά, στη θάλασσα του Ομάν, μερικές εκατοντάδες μίλια απ’ την sri lanka. Ποια ήταν η δικαιολογία (μιας και κάποια βλακεία πρέπει ακόμα να λέγεται); Ότι το φορτίο (που κατασχέθηκε) ήταν υλικά διπλής χρήσης∙ ότι μπορούσαν δηλαδή να χρησιμοποιηθούν και για ειρηνικούς, πολιτικούς σκοπούς ή/και για στρατιωτικούς… Και ότι ο αμερικανικός στόλος έχει αναθέσει στον εαυτό του το καθήκον να «εμποδίσει τον παράνομο εξοπλισμό του ιράν»…

Ξεκάθαρο; Εντελώς! Όσοι νόμισαν ότι με το «νέο δόγμα» της Ουάσιγκτον ο αμερικανικός στρατός θα πλέκει καλτσάκια για μωρά στις εντός των αμερικανικών συνόρων βάσεις του ξεγελάστηκαν!

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Ιμπεριαλιστικά δόγματα 1

Δευτέρα 8 Δεκέμβρη (00.24) >> Το καινούργιο «δόγμα εθνικής ασφάλειας» των ηπα, που δημοσιοποιήθηκε πρόσφατα, από πρώτη ματιά ανήκει στις περιπτώσεις όπου άλλοι βλέπουν το ποτήρι μισογεμάτο, και άλλοι μισοάδειο.

Στην πρώτη κατηγορία ανήκουν όσοι δίνουν ιδιαίτερη σημασία στο (όχι ασήμαντο any way!) προοίμιο του «νέου δόγματος» όπου αναφέρονται τα πιο κάτω, τα οποία από πρώτη ματιά αναθεωρούν το προηγούμενο «δόγμα», το λεγόμενο «δόγμα Wolfowitz» (απ’ το όνομα του νεοσυντηρητικού συντάκτη του Paul Wolfowitz), που μπήκε σε ισχύ στα μέσα της δεκαετίας του 1990 με κύριο στόχο … να διατηρήσει την παγκόσμια ηγεμονία των ηπα εμποδίζοντας την εμφάνιση οποιουδήποτε σοβαρού αντιπάλου – και τυπικά ίσχυε ως … προχτές:

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Ιμπεριαλιστικά δόγματα 2

Δευτέρα 8 Δεκέμβρη (00.16) >> Σημαίνουν τα προηγούμενα πως, έστω, το ψοφιοκουναβιστάν αποφάσισε να «αυτοπεριοριστεί» σ’ εκείνο που ονομάζει «δυτικό ημισφαίριο»; Όχι βέβαια!

Λίγο πιο κάτω το «νέο δόγμα» λέει ρητά κι αυτά:

Είναι αδύνατο να βρει κανείς σ’ αυτό το «νέο δόγμα» λιγότερη επιδίωξη παγκόσμιας κυριαρχίας ή μικρότερη επιθετικότητα απ’ ότι στο «παλιό»!!! Αντίθετα

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.