Κάποιος να μας προσέχει!

Δευτέρα 23 Οκτώβρη. Ευτυχώς που υπάρχουν φίλοι / ες της ασταμάτητης μηχανής που τους κόβει περισσότερο! Και μας βάζουν στη θέση μας. Πήραμε αυτό το mail – και το κοινοποιούμε με χαρά!

Σας είχα για εξυπνότερους! Ψάχνετε τις «καμήλες» και τις «ουρές» στις δηλώσεις του κυρίου πρωθυπουργού, και δεν βλέπετε το νόημα (υπάρχει νόημα!) που είναι μπροστά σας. Ας προσπαθήσω να σας ξεστραβώσω.

Πρώτα το βασικό: οι «πολιτικές βιτρίνες» που λέτε κι εσείς, στους μεταμοντέρνους καιρούς, είναι υποχρεωμένες να μιλάνε συχνά με αλληγορίες. Με τρόπους, δηλαδή, που να επιδέχονται διαφορετικές ερμηνείες· ακόμα και άσχετες μεταξύ τους. Γιατί το κάνουν αυτό; Πρώτον, επειδή έτσι κι αλλιώς είναι φελοί (από λειτουργική άποψη). Δεύτερον, για να ασχολείται μαζί τους ο λαός, προσπαθώντας να καταλάβει. Τρίτον, γιατί πρέπει να παριστάνουν ότι βρίσκονται σε ένα πολύ υψηλό επίπεδο σκέψης. Σε επίπεδο «σοφίας». Έχετε ακούσει, σίγουρα, για την απειλή που πλανιέται πάνω απ’ τα κεφάλια μας, ότι δηλαδή «οι έξυπνες μηχανές» και τα «έξυπνα ρομπότ» θα μας αχρηστέψουν όλους. Ακούσατε ποτέ ότι θα αντικαταστήσουν τους βουλευτές, τους υπουργούς, τους προέδρους ή τους πρωθυπουργούς; Μήπως τους παπάδες; Όχι. Αυτοί εξαιρούνται απ’ την αντικατάσταση! Γιατί; Επειδή είναι «πολύ έξυπνοι», είναι «σοφοί»…

Πάμε τώρα στην περιβόητη ατάκα στο Brookings. Σας παραθέτω ένα μικρό λεξικό αποκωδικοποίησης:

Έρημος: η απεριόριστη ελευθερία κινήσεων (του κεφάλαιου, των «επενδυτών»)

Καμήλα: η συμφωνία / οι συμφωνίες για επενδύσεις. Ο όρος εμπνέεται, προφανώς, απ’ το οικοσύστημα των πιο τρανών επενδυτών, των φίλων σεΐχηδων.

Ουρά (αναμονής): Η γραφειοκρατία της δημόσιας διοίκησης.

Δάσος: Τα προσκόμματα που βάζει το «παλιό μοντέλο» (το οποίο, λέει, το ξεπεράσαμε…) στην επενδυτική ελευθερία (: έρημος).

Πάμε τώρα να μοντάρουμε / ερμηνεύσουμε:

We have already eaten the camel – που σημαίνει: έχουμε κάνει ήδη επιχειρηματικά deal με σαουδάραβες ή τα εμιράτα, κλπ

— (πονηρό γελάκι) – που σημαίνει: είναι και δικοί σας φίλοι, έτσι δεν είναι;

… now there is the queue! – που σημαίνει: τώρα πρέπει να αντιμετωπίσουμε και την διοικητική γραφειοκρατία (που βάζει εμπόδια, αναγκάζοντας τους επενδυτές να περιμένουν για χρόνια).

Έτσι έχουν τα πράγματα! Αν πείτε ότι αυτές οι “αλληγορίες” είναι υποκοσμιακές, θα συμφωνήσω. Προφανώς και η εξουσία γίνεται όλο και πιο υποκοσμιακή! Εσείς τα λέτε άλλωστε!!! Θα μπορούσα να φανταστώ τον εξής τηλεφωνικό διάλογο:

Ντριιιιιιν

– Έλα ρε ψηλέ. Πεταλούδας εδώ.
– Λέγε, τι τρέχει;
– Τι θα γίνει; Θα την φάμε την καμήλα;
– Μην ανησυχείς. Είναι κανονισμένο. Τα σκυλιά γαυγίζουν αλλά το καραβάνι έρχεται…
– Μη πέσουμε σε κανά δάσος, ε;
– Σούπα. Ο μεσαίος θα τους παίξει θάνατο!
– Ντάξει, ντάξει… Και με την ουρά τι κάνουμε;
– Θα πάρει ό,τι της αξίζει. Στο φούρνο με πατάτες! (Πονηρό γελάκι…)
– Ο.Κ…. Και πούσαι; Για τα χρόνια πολλά μιλήσαμε!
– Έεεεγινεεεε…

Δύο υστερόγραφα. Α) Όταν κάνει δηλώσεις ο Τραμπ όλοι ψάχνουν να βρουν τι εννοεί (αν εννοεί…) Γιατί ο Τσίπρας θεωρείται δευτεράντζα; Επειδή δεν έχει καροτί μαλλί;

Β) Κανείς δεν συνέδεσε την επίσκεψη στας αμερικάς με την πτήση με f-16 που έκανε μια δυο μέρες πριν. Κι αυτή μια αλληγορία ήταν… Αλλά γιατί κανείς δεν το παραδέχεται ότι έχουμε έναν «σοφό ηγέτη»; Για τον οποίο ισχύει απόλυτα (κι αυτό σας το δίνω για homework…): Take him to your wedding to tell you and the year!

Μετά τιμής… (Και άλλη φορά να προσέχετε!!!)

Τι να πούμε; Προσκυνάμε!!!

(φωτογραφία: πάω για αναβάθμιση!…)

Ιράκ

Δευτέρα 23 Οκτώβρη. Ουάσιγκτον και Τελ Αβίβ φαίνεται ότι έχουν “στραβώσει” με τις εξελίξεις στο ιρακινό πεδίο μάχης. Με το ότι ο ιρακινός στρατός και οι pmu έχουν ανακαταλάβει εδάφη που κατείχαν οι πεσμεργκά στο βόρειο και δυτικό ιράκ, πρώτα το Κιρκούκ και τις τελευταίες ημέρες τις περιοχές σχεδόν μέχρι τα τουρκο-ιρακινά σύνορα (όπου θα φτάσουν σύντομα)… Κατά πάσα πιθανότητα σε συνεννόηση με τους κούρδους πολέμαρχους· μάχες ουσιαστικές δεν γίνονται…

Για παράδειγμα ο αμερικάνος υπ.εξ. Rex Tillerson («Περιστέρι»; Ναι, με πυρηνικά…) ευρισκόμενος σήμερα στο Ριάντ (δεν ξεκολλάνε απο κει, ούτε τα «γεράκια» ούτε τα «περιστέρια») απαίτησε:

… Ειδικά οι ιρανικές πολιτοφυλακές που βρίσκονται στο ιράκ, τώρα που τελειώνει ο πόλεμος κατά του isis, πρέπει να γυρίσουν σπίτια τους…

Το ενοχλητικό είναι προφανές: οι pmu. Αυτές δεν ελέχονται απ’ την Ουάσιγκτον. Ελέγχονται σε μεγάλο βαθμό απ’ την Τεχεράνη, που τις εκπαίδευσε και τις εξόπλισε. Είναι όμως «ιρανοί»; Δύσκολο να το υποστηρίζει κάποιος για πάνω από 100.000 ενόπλους, έτσι δεν είναι;

Αλλά το υποστηρίζει! Πράγμα που σημαίνει ότι προς στιγμήν η Ουάσιγκτον έχει χάσει λίγο την μπάλα στο ιρακινό πεδίο μάχης…

Καταλωνία 1

Κυριακή 22 Οκτώβρη. Τελικά το ισπανικό καθεστώς διάλεξε την πιο βρώμικη τακτική που είχε στη φαρέτρα του: μια “μετωπική επίθεση” στους ημιανεξάρτητους θεσμούς της Καταλωνίας, σε κάπως αργή κίνηση, έτσι ώστε να “προσαρμόζεται” στις κινήσεις της καταλανικής κυβέρνησης και των οπαδών της. Σε τι άραγε σκοπεύει; Σε “εκλογές” στις οποίες, στην καλύτερη γι’ αυτόν περίπτωση, θα συμμετάσχουν λιγότεροι απ’ τους μισούς ψηφοφόρους· ή μήπως αυτή τη φορά η guarda civil του θα περνάει σπίτι σπίτι ξυλοφορτώνοντας όσους δεν πάνε στις κάλπες; Σε μια διαρκή αβεβαιότητα για το μέλλον των σχέσεων Βαρκελώνης – Μαδρίτης που θα αδυνατίσει την πρώτη οικονομικά, ώστε να «γονατίσει»; Σε συλλήψεις και φυλακίσεις, άρα στην όξυνση της έντασης;

Το τελευταίο είναι πιθανό να βρίσκεται μέσα στη «λογική» του Rajoy και των υπόλοιπων. Σίγουρα όμως βρίσκεται αυτό: η ελπίδα της πόλωσης μέσα στην Καταλωνία, ανάμεσα σε εκείνους που θέλουν κι εκείνους που δεν θέλουν την κρατική υπόσταση. Είναι, περίπου, μισοί – μισοί… Ελπίζει το ισπανικό καθεστώς ότι θα σύρει αρκετούς απ’ τους «όχι» στην δική του ατζέντα; Αν τον βοηθήσει ο Puigdemont και οι περί αυτόν όπως κάνουν ως τώρα, μπορεί κάτι να καταφέρει.

Καταλωνία 2

Κυριακή 22 Οκτώβρη. Θα το επαναλάβουμε: απ’ την ημέρα εκείνη (1η Οκτώβρη) που το ισπανικό καθεστώς έχασε διεθνώς το “δίκιο” του ξυλοφορτώνοντας ειρηνικούς, απλούς ψηφοφόρους, ο Puigdemont (και με άλλον τρόπο το ακροαριστερό cup) δεν έχουν πάψει να βοηθούν τον Rajoy. Ανικανότητα; Πολιτική μυωπία; Κάτι άλλο; Δεν ξέρουμε.

Το πρώτο «χρήσιμο λάθος» υπέρ του Rajoy ήταν το γεγονός ότι οι πολιτικές βιτρίνες της καταλανικής κρατικής ανεξαρτησίας θεώρησαν (και το διακήρυξαν με κάθε τρόπο) ότι το δημοψήφισμα, έτσι όπως έγινε / δεν έγινε, ήταν ο.κ.· και το αποτέλεσμά του, άρα, πολιτικά δεκτό και ισχυρό. Κατ’ αυτόν τον τρόπο α) έδειξαν απεριόριστη ασέβεια σε όλους εκείνους κι εκείνες που δεν πήγαν να ψηφίσουν λόγω της μπατσοκρατίας (ενδεχομένως υποστηρικτές του «όχι»)· β) σχετικοποίησαν απεριόριστα την ρητορική τους περί «δημοκρατίας»: προφανώς ΔΕΝ υπάρχει τίποτα δημοκρατικό όταν η guarda civil βουτάει κάλπες, δέρνει κόσμο, και έτσι ένας ικανός αριθμός ανθρώπων μπορεί να πει με όλο του το δίκιο ότι θα ψήφιζε μεν, αλλά δεν το έκανε για να μην τις φάει. Δεν γίνεται όμως να έχει κανείς και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο: και το δημοψήφισμα «εντάξει», και η πρακτική και βίαιη απαγόρευσή του για εκατομμύρια ψηφόφορους για χίλιες κατάρες…· γ) παράδοξο ή όχι, μ’ αυτόν τον τρόπο συμπεριφέρονταν σα να βρίσκονταν ήδη στην «παρανομία». Γιατί μόνο ένας οργανισμός που είναι ήδη απαγορευμένος θα ιεραρχούσε σαν πρώτο σε σημασία την συμμετοχή στο δημοψήφισμα (παρά τη βία) 2,5 εκατομυρίων, και όχι την απαγόρευση της συμμετοχής σε άλλους τόσους! Μόνο ένα «παράνομο κόμμα» θα υπερασπιζόταν τους «δικούς του» που κατάφεραν να ψηφίσουν και όχι όλους τους υπόλοιπους που έκαναν πίσω! Έτσι όμως δ) έδωσαν την ευκαιρία στο καθεστώς Rajoy να αναδιπλωθεί ως προς την χρήση της αστυνομίας, και τον χρόνο να ξεχαστούν διεθνώς τα όσα έγιναν / διέταξε εκείνη την Κυριακή. Μ’ άλλα λόγια άφησαν τον «σκύλο» να φύγει με όλη του την άνεση απ’ την γωνία όπου είχε στριμωχτεί.

Σα συνέπεια του πρώτου ήρθε το δεύτερο χρήσιμο λάθος, και πάλι υπέρ της Μαδρίτης: μια «ανακήρυξη της ανεξαρτησίας» ένα βήμα μπροστά ένα πίσω, στο όνομα των «διαπραγματεύσεων», δηλαδή της καλής θέλησης των ισπανών δεξιών και των συμμάχων τους. Εκεί που θα έπρεπε η Βαρκελώνη να κόψει κάθε κουβέντα απέναντι στο ισπανικό καθεστώς απαιτώντας την απολογία και την συγγνώμη του Rajoy για την αστυνομική βία της 1ης Οκτώβρη (αλλιώς την παραίτησή του) βρέθηκε στη θέση (ας μας επιτραπεί η διασκευή της έκφρασης) και δαρμένοι και ζήτουλες. Ελπίζοντας, προφανώς, ότι το ισπανικό καθεστώς θα φάει το «ναι μεν αλλά» της ανακήρυξης της ανεξαρτησίας και θα δείξει «καλωσύνη». Μα αν υπήρχε τέτοιο ενδεχόμενο, «καλωσύνης μετά το ξυλοφόρτωμα», γιατί να θέλουν οι καταλανοί το δικό τους κράτος;

Το τρίτο χρήσιμο λάθος, που γίνεται καθ’ όλη τη διάρκεια του Οκτώβρη, είναι η επίκληση στην «ευρώπη» και στην «μεσολάβησή» της. Δεν υπάρχει ευρωπαϊκή κεντρική πολιτική βιτρίνα που να έχει αφήσει τέτοιο περιθώριο (εδώ κοτζάμ γίγαντας ονόματι Alex και κάνει τον ψόφιο κοριό…) Κυρίως, όμως, στην πολιτική σαν τεχνική της εξουσίας τέτοια πράγματα όπως η μεσολάβηση της ε.ε. μεταξύ Μαδρίτης και Βαρκελώνης (με τρόπο που θα βόλευε την δεύτερη) θα μπορούσαν να έρθουν μόνο σαν αποτέλεσμα διαδοχικών στραβοπατημάτων του Rajoy· που θα τα έκανε (είμαστε σίγουροι ότι θα τα έκανε: οι φασίστες κάθε διαβάθμισης είναι ηλίθιοι…) μόνο κάτω απ’ την πίεση μιας έξυπνης τακτικής εκ μέρους των καταλανών εθνικιστών. (Τώρα, μετά από τόσα χρήσιμα λάθη, μπορεί να πει και καμιά ευρωπαϊκή βιτρίνα εκτός ισπανίας καμιά “καλή κουβέντα” για την Βαρκελώνη – προσχηματική φυσικά…)

Έχουμε γράψει ήδη, ενδεικτικά, τι θα μπορούσε να είναι το ανάποδο απ’ αυτό που έχουν κάνει ως τώρα οι καταλανοί εθνικιστές. Α) Μετά την απόδοση τιμών σε όσους ψήφισαν την 1η Οκτώβρη η εκ μέρους τους αναγνώριση ότι μια βίαια απαγορευμένη διαδικασία και ένα μονόμπαντο αποτέλεσμα δεν είναι «ελεύθερη δημοκρατική έκφραση» και άρα μια σταθερή βάση για άμεσα βήματα ανακήρυξης της ανεξαρτησίας… Αυτό θα ήταν σεβασμός απέναντι και στους υπόλοιπους μισούς καταλανούς, κι ας είναι κατά της ανεξαρτησίας – και δεν θα τους έβγαζε “εκτός διαδικασίας”, όπως έχει γίνει τώρα.  Β) Η κήρυξη εκλογών άμεσα στην καταλωνία ώστε να (ξανα)εκφραστούν, να ανανεωθούν δηλαδή κοινοβουλευτικά οι συσχετισμοί υπέρ ή κατά της απόσχισης… Γ) Η δέσμευση ότι αν αυτές οι εκλογές έδιναν πλειοψηφία στα εθνικιστικά κόμματα τότε αυτό (και όχι το πελεκημένο δημοψήφισμα από μόνο του) θα συνιστά κανονική και νόμιμη εξουσιοδότηση για την κήρυξη της ανεξαρτησίας· σε χρόνο και με τρόπο που αυτή θα είναι ρεαλιστική – χωρίς άλλη «προσφυγή σε ψήφο». Η μόνη τέτοια προσφυγή θα γινόταν απαραίτητη μόνο αν μετά από σοβαρές υποχωρήσεις της Μαδρίτης διαμορφωνόταν κάποια αξιόλογη εναλλακτική συνύπαρξης μέσα στο ισπανικό κράτος.

Θα έβαζε μπροστά το άρθρο 155 το ισπανικό καθεστώς για να απαγορεύσει τις εκλογές; Θα έκανε, δηλαδή, για δεύτερη φορά, και σε πολύ μεγαλύτερη έκταση και ένταση εκείνο που έκανε την 1η Οκτώβρη; Ίσως… δεν μπορούμε να το αποκλείσουμε… Σε κάθε περίπτωση θα έπρεπε οι καταλανικές πολιτικές βιτρίνες να έχουν έτοιμη μια αξιόπιστη απάντηση και για ένα τέτοιο ενδεχόμενο· δεν θα καταθέσουμε ιδέες γιατί το ζήτημα είναι, πια, θεωρητικό… Άσε που δεν είναι τέτοια η δουλειά μας.

Ας το ξαναπούμε όμως: καθόλου δεν θεωρούμε τον Rajoy και τα επιτελεία του ικανούς στην τακτική. Το αντίθετο. Αν ήταν στοιχειωδώς ικανοί δεν θα έκαναν το λάθος να στείλουν τους μπάτσους τους την 1η Οκτώβρη. Είναι βουτηγμένοι στα σκατά του ισπανικού βαθέος κράτους, σκατά που έχουν ξεχυλίσει· και έχουν το μυαλό τους κυρίως στην κοινοβουλευτική τους επιβίωση. Θα ήταν αρκετό, λοιπόν, να μην δείχνει η καταλανική πλευρά τέτοιον ασυγχώρητο ερασιτεχνισμό· εκτός αν πρόκειται για τίποτα άλλο…

Καταλωνία 3

Κυριακή 22 Οκτώβρη. Οπότε; Ανάμεσα στα δύο “βλέποντας και κάνοντας” εκείνο της Μαδρίτης έχει το πάνω χέρι. Γιατί έχει πάρει την πρωτοβουλία των κινήσεων, και γιατί έχει μαζί του τους κρατικούς (και παρακρατικούς) μηχανισμούς. Χρησιμοποιεί το “είσαστε παράνομοι / εφαρμόζουμε το νόμο” επειδή η καταλανική πλευρά έχασε την ευκαιρία να απονομιμοποιήσει την ισπανική (και οπωσδήποτε την δεξιά της, επιδιώκοντας ακόμα και ένα ρήγμα αυτο-επιβίωσης στο ισπανικό καθεστώς) με πολιτικό τρόπο και μέσα. Τι θα έχανε, άραγε, αν έχοντας αυτή (η καταλανική πλευρά) την πρωτοβουλία των κινήσεων και το πάνω χέρι για ένα ικανό διάστημα έβγαζε στον αφρό, σαν εναλλακτική της ανακήρυξης της ανεξαρτησίας (όχι τις γενικά και αόριστα “διαπραγματεύσεις” αλλά) την απαίτηση για αλλαγή του ισπανικού συντάγματος έτσι ώστε να ισχύσει η συμφωνία που είχε γίνει μεταξύ Μαδρίτης και Βαρκελώνης το 2006;

Τι θα έχανε; Και τι ελπίζει να κερδίσει τώρα που είναι διαρκώς στην άμυνα πισωπατώντας; Τώρα που σπρώχνεται να υπερασπιστεί όχι “το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος” αλλά αυτά που ίσχυαν πριν απ’ αυτό;

Ο στρατός…

Κυριακή 22 Οκτώβρη. Κι ενώ αυτά και άλλα συμβαίνουν στη νοτιοδυτική άκρη του project europe, κάπου στο κέντρο του μια καλή μάζα τσέχων (ψηφοφόρων) , μετά τους αυστριακούς, κατατάχτηκε στον μεγάλο στρατό των μεταμοντέρνων αντιδραστικών / παρακμιακών. Οι τσέχοι «αγανακτισμένοι» διάλεξαν για πρωθυπουργό τους έναν που τον είδαν για «αντισυστημικό»: τον εκατομμυριούχο Andrej Babiš, που πέρα απ’ τις υπόλοιπες μπίζνες τους τους «πηδάει» τα μυαλά σαν ιδιοκτήτης των περισσότερων τσεχικών μήντια.

Θα ακούσουμε πάλι τις γνωστές «εξηγήσεις» για τις ροπές (και) των τσέχων ψηφοφόρων: τα «προβλήματα της ε.ε.», η «γραφειοκρατία των Βρυξελλών», «οι μετανάστες»… Βλακείες με περικεφαλαία, που έχουν σκοπό όχι να «εξηγήσουν» αλλά να νομιμοποιήσουν και να συμφιλιώσουν με την ηθική και διανοητική παρακμή! Ο «μεγάλος στρατός» των αντιδραστικών του πρώτου κόσμου, απ’ τις ηπα μέχρι την αγγλία και την κεντρική ευρώπη απλά δεν έχει ιδέα τι του γίνεται. Έχει μόνο μια μεγάλη ιδέα: για τον Εαυτό του ο καθένας. Και ακολουθεί τον δρόμο που τον πρωτοείδαμε να ανοίγει εδώ, δίπλα, στο «εργαστήριο της ευρώπης», την ιταλία. Όταν έβγαινε και ξανάβγαινε πρωθυπουργός ένας Μπερλουσκόνι. Ποιο ήταν το «πολιτικό προσόν» του; Ένα και απλό: οι ψηφοφόροι του ήθελαν να του μοιάσουν…

Τότε το ιταλικό σύστημα διεύθυνσης ήταν «πρωτοπορεία». Με τον καιρό οι ευρύτερες μικροαστικές πρωτοκοσμικές μάζες κατάκτησαν το «δικαίωμα», μέσα απ’ το internet και τα social media, να επισημοποιούν αυτό που πάντα τις χαρακτηρίζε σαν κοινωνική θέση, «ήθη και πεποιθήσεις», αλλά ήταν γενικά αποκλεισμένο απ’ τον «επίσημο και καθώς πρέπει δημόσιο χώρο / λόγο»: την μικρόνοια, την μικροψυχία, τον καιροσκοπισμό, την ηδονοβλεψία τους.

Κι αφού νομιμοποιήθηκαν στους ψηφιακούς δημόσιους χωρο/χρόνους ανακηρύσσουν και τους ηγέτες που θαυμάζουν και τους αντιστοιχούν. Μπορεί να είναι ζάμπλουτοι (και «γαμιάδες»), μπορεί να είναι γιάπηδες (και «boys», πάλι μ’ ένα υπονοούμενο σεξουαλικής ισχύος), μπορεί να είναι ένας συνδυασμός. Που, φυσικά, θα κοιτάξουν τις δικές τους δουλειές, πετώντας στους ψηφοφόρους τους κανά κόκκαλο.

Πως το έλεγαν στη φάση της παρακμής της Ρώμης; Άρτο και θεάματα; Ε, τώρα λέγεται tittytainment… Αυτό επεκτείνεται, αυτό “κερδίζει” και εκλογές…

(Αν δεν το ξέρετε ψάξτε το..)

Κάιρο

Σάββατο 21 Οκτώβρη. Κι αυτός καλός φίλος του ελληνικού βαθέος κράτους είναι· γι’ αυτό και είναι προστατευμένος από τυχόν αδιάκριτα και “ευαίσθητα” βλέμματα της ντόπιας κοινής γνώμης… Πρόκειται για τον καραβανά / δικτάτορα / χασάπη της αιγύπτου στρατηγό Sisi, τον οποίο οι φαιορόζ πολιτικές βιτρίνες (ειδικά ο ψεκασμένος και ο ογκόλιθος) έχουν προστατέψει όποτε χρειάστηκε σε διεθνείς οργανισμούς. Με διάφορα βέτο και άλλα παρόμοια. Επειδή, όπως το έχει πει ο Nick the greek, με την μέθοδο του Sisi θα ωριμάσει κάποια στιγμή και ο σεβασμός των ανθρώπινων δικαιωμάτων. (Ξέρει αυτός… Έχει υμνήσει από μικρός χούντες και χούντες…)

Ευτυχώς (και για τους έλληνες επιχειρηματίες που έχουν «επενδύσει» στην άγρια εκμετάλλευση του αιγυπτιακού προλεταριάτου) τέτοια στιγμή δεν έχει έρθει ακόμα. Ούτε πρόκειται να έρθει, αν δεν ξαναγίνει μια καινούργια επανάσταση. Πριν σχεδόν 10 ημέρες, στις 12 Οκτώβρη, ο Sisi διέταξε μια ακόμα τρίμηνη «κατάσταση έκτακτης ανάγκης». Στην περίπτωση της αιγύπτου αυτό σημαίνει απλά και καθαρά στρατιωτικό νόμο: απαγορεύσεις στις συγκεντρώσεις, στις συναντήσεις ακόμα και στις απλές μετακινήσεις· ασφυκτικός έλεγχος σε όλα τα μέσα επικοινωνίας, απ’ τα μήντια μέχρι τα τηλέφωνα και τα όποια “social media”· κλείσιμο καταστημάτων και οποιουδήποτε άλλου σημείου μπορεί να μαζευτούν άνθρωποι, κατά πως γουστάρει η στρατοαστυνομία· απαγόρευση κυκλοφορίας μετά την δύση του ήλιου σε περιοχές πόλεων που οι υφιστάμενοι του Sisi θεωρούν «επικίνδυνες»· έκτακτα δικαστήρια με αρμοδιότητες στρατοδικείων και χωρίς δυνατότητα έφεσης κατά της ποινής. Αυτά είναι μερικά απ’ τα προσόντα της δικτατορίας του Sisi που την κάνουν εξαιρετικά αγαπητή στο Τελ Αβίβ, στη Λευκωσία και, φυσικά, στην Αθήνα.

Υπάρχουν κι άλλα, εξίσου αγαπητά διεθνώς: συλλήψεις κατά βούληση και χωρίς καν επίσημο κατηγορητήριο, έρευνες σε σπίτια και άλλους ιδιωτικούς χώρους επίσης κατά βούληση· και εξαφανίσεις. Εκατοντάδες εξαφανίσεις: συλληφθένες εξαφανίζονται για μήνες, καθώς απαγορεύεται οποιαδήποτε επικοινωνία τους με δικηγόρους ή οικείους, καθώς και οποιαδήποτε αναφορά στην κατάστασή τους… Καμιά φορά οι εξαφανισμένοι βρίσκονται πεταμένοι σε χαντάκια, νεκροί, γεμάτοι τα σημάδια των βασανιστηρίων…

Το αιγυπτιακό σύνταγμα του 2014 περιορίζει την διάρκεια της «κατάστασης έκτακτης ανάγκης» στους 3 μήνες, και επιτρέπει την ανανέωσή της μόνο μια επιπλέον φορά, και πάλι για 3 μήνες. Κανένα πρόβλημα! Ο Sisi κάθε εξάμηνο κηρύσσει καινούργια κατάσταση έκτακτης ανάγκης, για 3 μήνες, την ανανεώνει μια φορά για άλλους 3, και ύστερα ξανά καινούργια… Αυτό δεν το απαγορεύει το σύνταγμα… Συνεπώς είναι «εντός νομιμότητας».

Μήπως θα πρέπει τα ντόπια μήντια που υποστηρίζουν τις φαιορόζ προσπάθειες να τονίσουν την σημαντική συμβολή της Αθήνας στην “ανάπτυξη” και την “δημοκρατία” της αιγύπτου; Και μήπως θα πρέπει το ελληνικό βαθύ κράτος / κεφάλαιο και οι τωρινές πολιτικές τους βιτρίνες, στα πλαίσια της «πολυδιάστασης εξωτερικής πολιτικής» τους, να στολίσουν την προς νότο διάστασή της με κατά μετάλλιο, κανά μεγαλόσταυρο κάποιου χριστιανικού τάγματος, περασμένο στον λαιμό του δικτάτορα; Έστω κάποιο πανεπιστήμιο, το Πάντειο για παράδειγμα, να τον ανακηρύξει “επίτιμο διδάκτορα”; Ε;

Σαν ψυχολογική υποστηρίξη: φαίνεται ότι παρά την βία και την τρομοκρατία του στρατιωτικού καθεστώτος, τα προβλήματά του πολλαπλασιάζονται: η διαχείριση της κρίσης του αιγυπτιακού καπιταλισμού (με τους γνωστούς τρόπους) αυξάνει την ήδη πολύ μεγάλη φτώχια, και επιπλέον χτυπάει τα «χαμηλότερα» από οικονομική άποψη στρώματα της λεγόμενης «μεσαίας τάξης». Που στην αίγυπτο ξεκινάει απ’ τους μισθωτούς που έχουν σταθερή δουλειά (οπουδήποτε) και εκτείνεται μέχρι διάφορους πολύ φραγκάτους ελεύθερους επαγγελματίες, ανώτερα στελέχη του δημόσιου τομέα και του στρατού, κλπ.

Ένα παράσημο απ’ την «κοιτίδα της δημοκρατίας»!!! Επειγόντως!!!

Εθνικό μασάζ

Σάββατο 21 Οκτώβρη. Την έχουν πει “αεροπλανοφόρο της Μεσογείου”, χαρακτηρίζεται η πιο σπουδαία αμερικανική βάση των ηπα στο εξωτερικό, ήταν η κυριότερη βάση των αμερικανικών επιχειρήσεων στο ιράκ και στον πόλεμο στο αφγανιστάν και στο πρόσφατο ταξίδι του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα αποτέλεσε ένα από τα σημαντικότερα θέματα στις συνομιλίες του με τον πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ.

Ο λόγος για την αμερικανική βάση στη Σούδα της Κρήτης, για την οποία, όταν ο έλληνας πρωθυπουργός ρωτήθηκε στην κοινή – με τον αμερικανό πρόεδρο – συνέντευξη τύπου, είπε: “Είναι σε όλους γνωστό ότι έχει ιδιαίτερη γεωστρατηγική σημασία την οποία την αξιολογήσαμε από κοινού και πιστεύω ότι ήδη γίνεται μια πολύ σημαντική δουλειά εκεί, η οποία μπορεί και πρέπει να αναβαθμιστεί”.

…

Η αμερικανική πλευρά δεν φαίνεται να ανησυχεί ιδιαίτερα για το χρονικό όριο της παράτασης της συμφωνίας, καθώς θεωρεί τη συνέχιση των ανανεώσεών της δεδομένη. Ίσως γι’ αυτό συνεχίζει απρόσκοπτα τις εργασίες επέκτασης της βάσης, ενώ πληροφορίες από στρατιωτικές πηγές θέλουν τους αμερικανούς να σχεδιάζουν την περαιτώρω παρουσία τους στη χώρα μας, αφού ήδη αναζητούν χώρο για να εγκαταστήσουν βάση για τα μη επανδθρωμένα αεροσκάφη (uav) τους…

Αυτά ανάμεσα σε άλλα αναφέρει ένα απ’ τα ρεπορτάζ της καθεστωτικής / φιλοκυβερνητικής «εφημερίδας των συντακτών» (20 – 22/10), σε ένα πολυσέλιδο αφιέρωμα, που περιλαμβάνει δισέλιδη συνέντευξη του εξοχότατου πρωθ. και ηγέτη Alex – του – ψόφιου – κοριού, και διαπνέεται από την ιδέα «σιγά και τι έγινε; πολυδιάσταση εξωτερική πολιτική κάνουμε…»

Παρότι το ταξίδι του εξοχότατου στην Ουάσιγκτον τράβηξε δίκαια την προσοχή, πρέπει να το αναγνωρίσουμε: ο βασικότερος λόγος της «ελκυστικότητάς» του σε τέτοιες «διεθνείς επαφές», εντός ή εκτός συνόρων,  είναι επειδή δεν μπορεί να κρυφτεί όταν «γλύφει» – γινόμενος λίγο ή πολύ καραγκιόζης (με την πολιτική / εξουσιαστική έννοια, πάντα). Ο άνθρωπος που κατασκευάστηκε από τα αρμόδια συνεργεία, επιτελεία και γραφεία δημόσιων σχέσεων σαν ο «κατηγορώ όλους τους ανθέλληνες» και σαν ο ultra «αγανακτισμένος» συμπεριφέρεται με την ουρά στα σκέλια όταν φιλάει εκεί που έφτυνε. Δεν τον εκπαίδευσαν αρκετά επ’ αυτού και δεν τόχει να το παίζει αγέρωχος.

Κι έτσι ξεστομίζει πράγματα που μετά παλεύει να τα κουκουλώσει με άλλες εξυπνάδες. Όπως παντού όπου νοιώθει σπουδαίος, έτσι και στην Ουάσιγκτον τον έτρωγε η γλώσσα του: «σημαντική δουλειά» γίνεται απ’ τους αμερικάνους μέσω Σούδας (τι άραγε δουλειά; θερμοκήπια;) και: όχι μόνο «μπορεί» (να αναβαθμιστεί η αμερικανική βάση και η δουλειά που κάνει), αλλά …ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ… Πρέπει; «Πρέπει»; Γιατί εξοχότατε;

Κατά τα άλλα, ο μόνιμος φιλοαμερικανισμός (και φιλοαγγλισμός, μην ξεχνιόμαστε) του ελληνικού βαθέος κράτους δεν εκδηλώθηκε τώρα. Ο ψεκασμένος υπ.αμ. παρέα με τον ογκόλιθο υπ.εξ. την ε.ε. απειλούσαν με εκτόξευση εκατοντάδων «τζιχαντιστών» την άνοιξη του 2015· όχι τις ηπα. Ο ψεκασμένος υπ.αμ. στις ηπα πουλούσε «το πετρέλαιο του Αιγαίου», και στον αμερικανικό στρατό έδινε έξτρα βάση στην Κάρπαθο την ίδια εποχή· όχι στην κίνα. Ο ογκόλιθος υπ.εξ. με τους χάρτες της περιοχής παραμάσχαλα (μαζί με τα μεγαλεπήβολα ελληνικά σχέδια «τάξης και ασφάλειας» στην ανατολική Μεσόγειο) στην Ουάσιγκτον έτρεξε, όχι μία αλλά δύο φορές, μετά την εκλογή του ψόφιου κουναβιού· όχι στο Βερολίνο ή στο Παρίσι. Το φαιορόζ κυβερνητικό τσούρμο, όπως και οι προηγούμενοι, στο Τελ Αβίβ δίνουν αέρα και γη για επιθετική στρατιωτική εκπαίδευση· όχι στην Λισαβώνα. Με τον Sisi κάνουν deal, όχι με τον Χαμενεΐ. Εν τέλει τα θρυλικά «έξω απ’ το ευρώ» και «έξω απ’ την ε.ε.», μαζί με την μνημειώδη επίθεση με αρχιστράτηγο τον υπ.οικ. Γιάνη στο πρώτο εξάμηνο του 2015, δεν απειλούσαν με «διάλυση» το νατο… Την ευρωζώνη είχαν στο στόχαστρο… Τα αμερικανικά και αγγλικά καθεστωτικά μήντια (συμπεριλαμβανόμενων διάσημων και λιγότερο διάσημων αμερικανοάγγλων οικονομολόγων…) ήταν που στήριζαν την επίθεση, όχι τα τουρκικά…

Για να μην το βασανίζουμε: αν η Ουάσιγκτον έλεγε στην Αθήνα «έλα να σε δανείσω εγώ και να κάνουμε ένα δικό μας μνημόνιο» το ελληνικό βαθύ κράτος, ρυμουλκούμενο απ’ αυτούς που ξέρουν από αξιοποίηση ναυαγίων και λοιπά λαθρεμπόρια, θα είχε εξοκείλει προ πολλού απροκάλυπτα στην ανατολική ακτή των ηπα…

Αλλά η Ουάσιγκτον δεν δίνει σέντσι για το ελληνικό δράμα. Με οποιαδήποτε διοίκηση. Όχι επειδή δεν έχει. Αλλά επειδή η διεθνής (γεωπολιτική) αξία του ελληνικού οικοπέδου σαν σύνολο έχει πέσει δραματικά αυτούς τους καιρούς. Δεν υπάρχει «σοβιετικό μπλοκ» στα βόρεια ελληνικά σύνορα πια… Το νότιο ευρωπαϊκό μέτωπο έχει μετατοπιστεί στην ουκρανία… Και σ’ ότι αφορά την Άγκυρα, όσο κι αν χτυπιέται ο ελληνικός εθνικισμός εδώ και χρόνια, δεν συμφέρει ούτε την ίδια ούτε την Ουάσιγκτον να γίνουν ανοικτά εχθροί. Όχι, σίγουρα, με τα τωρινά δεδομένα. Συνεπώς το «τελευταίο ανάχωμα της σταθερότητας πριν το χάος» ηχεί ηλίθιο προσόν στ’ αυτιά των πραγματιστών αφεντικών του αμερικανικού ιμπεριαλισμού.

Αν το ελλαδιστάν ήταν κοντά στα στενά της Malacca κάτι θα γινόταν. Αλλά δεν είναι. Οπότε συμβαίνουν αυτές οι υπερβολικές εκδηλώσεις αφοσίωσης απ’ την μεριά της Αθήνας. “Λίγα ψίχουλα αγάπης σου γυρεύω…” Μπας και βγει κανά δολάριο παραπάνω…

Σαν «αναξιοπρεπής επαίτης» – ο Κονδύλης το είπε… (Sarajevo 114B, Φλεβάρης 2017).

Cult

 

Σάββατο 21 Οκτώβρη.  Εκεί που ο εξοχότατος ψόφιος κοριός κινδυνεύει να αποκτήσει ένα μικρό μεν αλλά φανατικό κοινό (ίσως κι εμάς μέσα!) είναι όταν ξεστομίζει διάφορες βλακείες, είτε στα ελληνικά είτε στα αγγλικά· και το κάνει συχνά.

Το τελευταίο του επίτευγμα ήταν στο ινστιτούτο Brookings (!!!) όταν ερωτώμενος για το μέλλον της ελληνικής οικονομίας επέλεξε να απαντήσει βουκολικά με την γνωστή ελληνική παροιμία «φάγαμε τον γάιδαρο, στην ουρά θα κολλήσουμε;» μεταφρασμένη λέξη προς λέξη. Επειδή δεν μπορεί ακόμα να σκέφτεται στα αγγλικά (όταν τα μιλάει…) μπέρδεψε την «ουρά»: αντί για ουρά ζώου (tail) κόλλησε την ανθρώπινη «ουρά» (queue) – ήταν το τελικό κτύπημα στο κοινό του! Σε μια φράση που κανείς δεν θα καταλάβαινε το νόημά της, έτσι κι αλλιώς…

Όμως δεν αναφέρθηκε καν σε γαΐδαρο. Τον αντικατέστησε με … καμήλα. Βρυκολάκιασε ξαφνικά στο μυαλό του το «καραβάνι» (που συνεχίζει παρότι τα σκυλιά – ή, ίσως, τα γαϊδούρια – αλιχτάνε), ε; Λέμε πως όχι. Το γαιδούρι είναι το ιστορικό σήμα των δημοκρατικών στις ηπα. Συνεπώς το «φάγαμε τον γάιδαρο…» θα ερμηνευόταν σαν «φάγαμε τον Ομπάμα…». (Ίσως γι’ αυτό απορρίφθηκε στην προετοιμασία, αν έπεσε τέτοια, και η ιδέα «φάγαμε τον ελέφαντα»: είναι το σήμα των συντηρητικών… )

Αυτό, είμαστε σίγουροι, δείχνει ότι είχε προηγηθεί συζήτηση στο επιτελείο του, και προετοιμασία για να πετάξει το We have already eaten the camel… now there is the queue! Κάποιο τσακάλι πρόσεξε τον “γάιδαρο” και μετά από ανταλλαγή απόψεων αποφασίστηκε να αλλάξει με καμήλα (-“και γιατί καμήλα; θα νομίζουν ότι είμαστε άραβες” – “και τι να βάλουμε;” – “άλογο” – “μπααα, μπορεί να κάνει κανένας ιππασία και να στραβώσει”… κλπ).

Χέσε ψηλά κι αγνάντευε…

(φωτογραφίες: Πάνω, ο γάιδαρος των δημοκρατικών, στο παραδοσιακό logo και σε μια πρόσφατη γραφιστική εξέλιξη, kicking…

Κάτω: ο εξοχότατος μόλις έχει εκτοξεύσει το πρώτο μισό της παροιμίας, με την καμήλα, και ετοιμάζεται να ρίξει το δεύτερο, ότι οι έλληνες θα φάνε μετά την καμήλα και τις ουρές στους γκισέδες…

Οι διπλανοί του ίσως αναρωτιούνται μήπως το δντ θα πρέπει να αναγκάσει τους έλληνες να γίνουν χορτοφάγοι – πριν κατασπαράξουν τον πλανήτη… )

Ο φίλος στην Ουάσιγκτον

Παρασκευή 20 Οκτώβρη. …Είναι μια συμφωνία που σταμάτησε μια κούρσα πυρηνικών εξοπλισμών στη Μέση Ανατολή, δίπλα μας. Αυτό έφερε ασφάλεια στην περιοχή και στους νέους στη χώρα. Αυτός ήταν ο ευρωπαϊκός δρόμος και ήταν χάρη σε εμάς επειδή είμαστε ο διαμεσολαβητής…

Αυτά είπε, ανάμεσα σε άλλα, η (ας πούμε) “υπ.εξ. της ε.ε.” Μογκερίνι, μιλώντας πριν δυο μέρες σε εκδήλωση των σοσιαλδημοκρατών στο ευρωκοινοβούλιο. Αναφερόταν στη συμφωνία 5+1 για το πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης, ρίχνοντας διάφορες μπηχτές προς την μεριά της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής.

Το ποια είναι η άποψη του ελληνικού βαθέος κράτους (και άρα της φαιορόζ κυβέρνησης) για το θέμα δεν το ξέρουμε. Το γεγονός όμως ότι ευλογεί τις αμερικανικές στρατιωτικές υποδομές στα μέρη μας, “διαπραγματευόμενη” την αναβάθμισή τους, όταν η Ουάσιγκτον έχει σχεδόν κηρύξει πόλεμο στην Τεχεράνη και όχι μόνο, είναι de facto άποψη. Και κανείς δεν θα ασχοληθεί ούτε θα δώσει ιδιαίτερη σημασία σε μελλοντικά ελληνικά «λόγια παχιά» υπέρ της «ειρήνης» κλπ κλπ.

Δεν είναι υποχρεωτικό να εκστρατεύσει «εθνικός στρατός» για να παίρνει μέρος ένας κράτος στην τωρινή φάση του 4ου παγκόσμιου πολέμου. Μπορεί να προσφέρει επιμελητειακή υποστήριξη, ενδεχομένως κρίσιμη, σε κάποιον απ’ τους άμεσα εμπόλεμους.

Τα ελληνικά αφεντικά έχουν διαλέξει: υποστηρίζουν τον κυρίως επιτιθέμενο. Τις ηπα. Αυτό είναι συνέπεια της κεντρικής θέσης που έχουν στην «τεχνική» σύνθεση του ελληνικού καπιταλισμού τα «πλωτά εργοστάσια», δηλαδή οι εφοπλιστές. Στο βαθμό που η Ουάσιγκτον εμφανίζεται ακόμα (και προς το παρόν είναι) «θαλασσοκράτειρα», τα συμφέροντα των εφοπλιστών (και ενός ευρύτερου κύκλου αφεντικών που έχουν άμεση ή έμμεση σχέση με τις θαλάσσιες μεταφορές) βρίσκουν στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό τον «φυσικό προστάτη» τους. (Αυτό δεν σημαίνει ότι η ε.ε., ειδωμένη σαν σύνολο, δεν είναι επίσης ιμπεριαλιστική. Είναι, με διαφορετικούς τρόπους.)

Τα υπόλοιπα, περί ενδιαφέροντος για την «σταθερότητα στην περιοχή» κλπ κλπ, είτε τα λέει ο ψόφιος κοριός είτε τα λέει το ψόφιο κουνάβι, είναι φτηνά προπαγανδιστικά παπατζιλίκια.