… αλλά ο σύμμαχος ζορίζεται (χοντρά)

Δευτέρα 1 Ιούνη (00.15) >> Ενώ το πανελλήνιον βρίσκεται στις αρχές προεκλογικής έξαψης, ο σύμμαχος υποφέρει – και κανείς στα μέρη μας δεν του συμπαραστέκεται!!! Τόση χολή έχει ριχτεί κατά της Hamas… Κατά των «μουλάδων»…. Χάθηκε να γίνει η ίδια δουλειά και κατά της Hezb’ Allah; Τι κάνουν οι κάθε είδους εντόπιοι εθνικόφρονες; Κοιμούνται;

Μπορεί. Ή μπορεί να ανησυχούν για τα ζόρια των θεοναζί συμμάχων τους. Γιατί εκεί, στο νότιο λίβανο, ο στρατός τους ματώνει όπως και όσο ποτέ πριν (σε άλλες ήττες του στα ίδια μέρη). Αυτό που στο συγκεκριμένο πεδίο μάχης του 4ου παγκόσμιου θα μπορούσε να ονομαστεί «το πυροβολικό ακριβείας των φτωχών», τα FPV drones με οπτική ίνα, καταστρέφει τανκς και τεθωρακισμένα, κτυπάει βάσεις, πανάκριβα ραντάρ αλλά και κατοχικό πεζικό∙ κι έχει αναγκάσει τους θεοναζί να φουσκώνουν σποραδικές και αβέβαιες «επιτυχίες» – μπας και μετριάσουν την αποτυχία τους…

Απ’ τα πάμπολλα video που δημοσιοποιεί καθημερινά η λιβανέζικη αντίσταση, διαλέξαμε αυτά τα δύο:

Εδώ το drone καταστρέφει ένα πανάκριβο ραντάρ:

Κι εδώ «τρυπώνει» σε μια σκηνή / κοιτώνα του κατοχικού στρατού∙ διακρίνονται την τελευταία στιγμή κάτι πόδια:

Αυτού του είδους ο τηλεχειρισμός δεν είναι απλή υπόθεση. Προκύπτει ότι οι «πιλότοι» της Hezb’ Allah έχουν «δαμάσει» τις δυνατότητες του συγκεκριμένου όπλου, και παρότι το χρησιμοποιούν λίγο καιρό έχουν γίνει «μαστόροι»…

Θα περάσει αυτό το «πυροβολικό ακριβείας» στα χέρια και της Παλαιστινιακής αντίστασης; Έχει ήδη περάσει; Θα το μάθουμε…

Δυτικοασιατικό πεδίο μάχης (υπόθεση…)

Δευτέρα 1 Ιούνη (00.10) >> Ενόσω ψοφιοκουναβιστάν και θεοναζί βρίσκονται στην κατάσταση «πως θα κρύψουμε την ήττα μας» κρατώντας ανοικτό (τόσο ανοικτό όσο χρειάζονται οι traders των πετρελαϊκών futures στα χρηματιστήρια…) το ενδεχόμενο να συνεχίσουν τις επιθέσεις τους (ρισκάροντας να κάνουν την ήττα τους συντριπτική)∙ και ενόσω η προσοχή έχει συγκεντρωθεί στο αν (πώς και πόσο) θα «ανοίξουν τα στενά του Ορμούζ (κάτι που ουσιαστικά είναι λυμένο…) διαφεύγει της προσοχής το μακράν μεγαλύτερο «άγχος» των θεοναζί και όλων των δυτικών συμμάχων τους: η προοπτική να χάσει ο δυτικός χωροφύλακας το πυρηνικό μονοπώλιο που διαθέτει ως τώρα…

Έχει ξεχαστεί, για παράδειγμα, ότι το θεοναζί, απαρτχάιντ καθεστώς επιτέθηκε δυο φορές σε γειτονικά κράτη για να κρατήσει αυτό το μονοπώλιο: την μια φορά το 1981, σ’ έναν υπό κατασκευή πειραματικό πυρηνικό αντιδραστήρα του ιράκ (: Σαντάμ Χουσεϊν) και μια δεύτερη το 2007, σ’ έναν υπό κατασκευή πειραματικό πυρηνικό αντιδραστήρα της συρίας (: Άσσαντ).

Αυτές οι δύο πετυχημένες καταστροφές δείχνουν το πραγματικό μέγεθος της θεοναζί (και της αμερικανικής, και της δυτικής) αποτυχίας να φρενάρουν ή/και να καταστρέψουν το πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης∙ εννοούμε: το πραγματικό ιστορικό πολιτικό μέγεθος αυτής της αποτυχίας. Και τις εν δυνάμει προοπτικές της.

Θα έπρεπε να έχει δωθεί σημασία (και να έχει αξιολογηθεί) αυτό το γεγονός: ενώ η Τεχεράνη έχει νικήσει (με οποιαδήποτε κριτήρια θέλει να χρησιμοποιήσει κάποιος) τα δύο πυρηνικά κράτη που της επιτέθηκαν∙ ενώ, κατά συνέπεια, είναι σε θέση να βάζει όρους στους (ανομολόγητα) ηττημένους∙ κι ενώ το δικό της πυρηνικό πρόγραμμα βρίσκεται πάντα πάνω στον πάγκο, ΔΕΝ έχει ανοίξει, ούτε καν έχει θίξει, το ζήτημα του «κρυφού» θεοναζί πυρηνικού προγράμματος!! Ούτε το άμεσα ενδιαφερόμενο ιράν έχει κάνει κάτι τέτοιο, ούτε οι έμμεσα ενδιαφερόμενοι αλλά δομικοί σύμμαχοί του, η Μόσχα και το Πεκίνο.

Πολιτικά, τώρα που η Τεχεράνη συγκεντρώνει πια την «συμπάθεια» όλου του πλανήτη (πέρα απ’ τα αφεντικά των δυτικών ιμπεριαλισμών και τους κάθε είδους λακέδες τους) για την πετυχημένη αντίστασή της, θα ήταν η καλύτερη στιγμή για να στριμωχτούν τόσο οι θεοναζί όσο και τα δυτικά αφεντικά τους, βάζοντας πάνω στον πάγκο αυτά τα «κρυφά» όπλα. Πότε θα ήταν καλύτερα να γίνει το αίσχος της δυτικής ιμπεριαλιστικής μεροληψίας σε ότι αφορά τα «όπλα μαζικής καταστροφής» ακόμα πιο επαίσχυντο δημοσιοποιούμενο όσο πιο επίσημα γίνεται αν όχι τώρα, μετά από μια τέτοια ήττα;

Κι όμως: η Τεχεράνη ΔΕΝ αξιοποιεί αυτήν την «στρατηγικής» σημασίας ευκαιρία… Γιατί; Δεν ξέρουμε… Θα μπορούσε όμως να έχει κάποιο λόγο να συνεχίσει αυτό το «κρυφό» θεοναζί οπλοστάσιο να μείνει εκτός διεθνούς ελέγχου;

Αυτή είναι μια ενδιαφέρουσα ερώτηση. Και μπορεί να έχει μια ακόμα πιο ενδιαφέρουσα απάντηση (υπόθεση απ’ την περιθωριακή μεριά μας, αλλά καθόλου αστήρικτη. Απλά λογική…)

Διαβάστε τη συνέχεια »

Δυτικοασιατικό πεδίο μάχης (συνέχεια υπόθεσης…)

Δευτέρα 1 Ιούνη (00.06) >> Η ως τώρα «σοφία» υποστηρίζει ότι το ιρανικό καθεστώς δεν πρόκειται να φτιάξει πυρηνικά όπλα (αν και μπορεί…) επειδή, αν το κάνει, μια σειρά γειτονικά κράτη θα κάνουν το ίδιο: η σαουδική αραβία, η τουρκία και η αίγυπτος… (Τι σύμπτωση!!!). Συνεπώς (έτσι πάει αυτό το επιχείρημα) η Τεχεράνη αυτοσυγκρατείται για το καλό της χωρίς πυρηνικά ειρήνης στη δυτική ασία∙ ενόσω, βέβαια, ΟΙ ΘΕΟΝΑΖΙ ΕΧΟΥΝ ΤΕΤΟΙΑ ΟΠΛΑ, και μαζί έναν ακόραστο προσανατολισμό να σκοτώσουν τους πάντες ανάμεσα στο Νείλο και τον Ευφράτη…

Μ’ άλλα λόγια το ιρανικό κράτος / κεφάλαιο, που τα κατάφερε μια χαρά χωρίς πυρηνικά κατά των θεοναζί και του ψοφιοκουναβιστάν, δίνει το «καλό παράδειγμα» στην Άγκυρα, στο Ριάντ και στο Κάιρο να  … περιμένουν την μοίρα τους και να προσεύχονται να μην τους σημαδέψει ένα ή δύο πυρηνικά κράτη… στους αιώνες των αιώνων…. Φαίνεται αυτό λογικό μέσα στον καπιταλιστικό πλανήτη; Φαίνεται αυτό λογικό μέσα στη δίνη του σε εξέλιξη 4ου παγκόσμιου πολέμου; Φαίνεται αυτό λογικό όταν έχεις απέναντί σου ένα κράτος που χάρη στους συμμάχους του μπορεί να σκοτώνει δεκάδες χιλιάδες άντρες, γυναίκες και παιδιά, όπως και όποτε γουστάρει;

Όχι…

Αν γινόταν εκείνο που η «σοφία» λέει ότι δεν θα γίνει, θα είχε ένα γνωστό όνομα:

Διαβάστε τη συνέχεια »

Blood make noise

Δευτέρα 25 Μάη >> Το αίμα κάνει θόρυβο. Αλληγορικό; Μπορεί…

Suzanne Vega:

 

Έχουν οι εντόπιοι σωστομερήτες φαγούρα; 1

Δευτέρα 25 Μάη (00.20) >> Θα έπρεπε (και μάλλον συμβαίνει, ανομολόγητα). Οι δυτικοί όμοιοί τους έχουν και παραέχουν: το να σχολιάζουν από μακριά την ολοφάνερα φαγούρα των άλλων σωστομερητών, των συμμαχικών, διάφοροι εντόπιοι αναλυτές (συμπεριλαμβανόμενων των hard core εθνικοφρόνων…) δεν αλλάζει κάτι: το ελλαδιστάν (και όχι μόνος του ο don Rico…) κήρυξε πόλεμο κατά της Μόσχας το ‘22∙ το ελλαδιστάν (και όχι μόνος του ο don Rico…) έγινε «μεθοριακή ζώνη» για την Ουάσιγκτον και τους υπόλοιπους∙ το ελλαδιστάν (και όχι μόνος του ο don Rico…) έγινε ενδοχώρα των θεοναζί∙ το ελλαδιστάν (και όχι μόνος του ο don Rico…) κήρυξε πόλεμο στην Τεχεράνη… Με θαυμαστή ακρίβεια και την πρακτική συμφωνία όλου του «πολιτικού φάσματος» (οι όποιες «διαφοροποιήσεις» δεν θα πρέπει να ξεγελούν όσους καταλαβαίνουν τον «καταμερισμό καθηκόντων» μέσα σ’ ένα σύστημα εξουσίας…) το ελλαδιστάν πήρε θέση μάχης μαζί με όλη τη παρακμιακή δύση στη «σωστή μεριά της ιστορίας»… Και ηττάται σταθερά και αμετάκλητα.

Η (πραγματική) «εθνική ενότητα»∙ η σταθερότητα των «εθνικών συμφερόντων» όπως αυτά προσδιορίζονται κατ’ αρχήν απ’ το νο 1 εθνικό κεφάλαιο∙ το γεγονός ότι μέλη αυτού του νο 1 εθνικού κεφάλαιου εκτός από ιδιοκτήτες πολιτικών κομμάτων είναι και ιδιοκτήτες του συνόλου της εντόπιας medioσφαιρας∙ και, εν τέλει, η ανόητη (κοινωνική…) πεποίθηση πως ό,τι λέγεται «εξωτερική πολιτική» έχει άλλους κανόνες και ελάχιστη σχέση με ό,τι λέγεται «εσωτερική πολιτική», όλα αυτά μαζί και το καθένα χώρια δεν επιτρέπουν την δημόσια έκφραση αμφιβολιών, διαφωνιών, αντίθετων απόψεων για την …. σωστή-μεριά-της-ιστορίας. Κι έτσι, ενώ η φαγούρα των συμμάχων (στην Ουάσιγκτον, στο Λονδίνο, στο Βερολίνο, στο Παρίσι…) υποδεικνύεται (μερικές φορές και ως διασκέδαση: κοίτα τι τραβάνε!) η «εθνική» φαγούρα είναι κρατικό μυστικό.

Μόνο, που και που, «ξεφεύγει» κάτι ανάμεσα σε ψίθυρο και αναστεναγμό. Για παράδειγμα το παρακάτω:

Ουάου!!! «Πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική»; Το ξεστόμισε αυτό (σπόντα για τους σωστομερήτες….) ο Καραμανλής ο Β, ο επονομαζόμενος και «Βούδας», στους …καπνοβιομήχανους στην Ξάνθη; Μπορούσε να πάει ακόμα μακρύτερα να το πει, ας πούμε στο Διδυμότειχο, για να μην ακουστεί … Παρά μόνο σα … «Διδυμότειχο μπλουζ»

Όμως σα «πολιτικό κεφάλαιο» (όχι μόνο για την «πατριωτική, λαϊκή δεξιά» αλλά, όπως αποδείχθηκε την περίοδο 2015 – 2019, και για την λεγόμενη «αριστερά»….) ο Καραμανλής ο Β κάτι παραπάνω από αναστεναγμό θα ήθελε να εκδηλώσει.

(Πολύ αργά άρχοντα της Ραφήνας!)

Έχουν οι εντόπιοι σωστομερήτες φαγούρα; 2

Δευτέρα 25 Μάη >> Οι δυτικές ήττες τόσο στο ουκρανικό πεδίο μάχης όσο και στο δυτικοασιατικό μπορεί να μην έχουν οριστικοποιηθεί επίσημα αλλά είναι ολοφάνερες (σ’ αυτά που τραβάμε οι άλλοι, οι σύμμαχοι σωστομερήτες)… Η (ως τώρα) «συγκρατημένη» αστάθεια στα κυριότερα κέντρα του δυτικού ιμπεριαλισμού (συμπεριλαμβανόμενων και των θεοναζί) είναι επίσης ορατή δια γυμνού οφθαλμού… Η μετατόπιση του καπιταλιστικού οικονομικού και γεωπολιτικού κέντρου βάρους προς τα ανατολικά είναι αδιαμφισβήτητη, ακόμα κι αν δεν γίνεται εντελώς ομαλά ή χωρίς τριβές… Ακόμα και η μετατόπιση της «στρατιωτικής ισχύος» προς τα ανατολικά είναι ολοφάνερη, κι αυτό δεν αφορά μόνο το παράδειγμα των «φρουρών της επανάστασης»…

Όμως το ελλαδιστάν, απ’ την κατασκευή του την ίδια πριν 200 χρόνια, είχε μόνιμο «υπαρξιακό» προορισμό, «αιτία ύπαρξης» κυριολεκτικά, την απόσπαση γεωπολιτικών προσόδων απ’ τους δυτικούς ιμπεριαλισμούς. Τελεία και παύλα! «Ανήκομεν εις την Δύση» με την έννοια ότι από εκεί προσποριζόμαστε. Ανάλογα με την ιστορική περίοδο και τους δυτικούς ενδο-ιμπεριαλιστικούς συσχετισμούς δύναμης απ’ το Βερολίνο ή το Παρίσι∙ αλλά σχεδόν πάντα απ’ το Λονδίνο και την Ουάσιγκτον.

Κι όταν τα «πράγματα άρχισαν να σφίγγουν», ας πούμε απ’ το πιο πρόσφατο κύμα «χρηματοπιστωτικής κρίσης» 2008 – 2009 και μετά, αυτή η σχέση / δέσμη προσδοκιών / ελπίδα / σανίδα σωτηρίας ή πείτε το όπως αλλιώς θέλετε, άρχισε να γίνεται όλο και πιο σφικτή, όλο και πιο αποκλειστική, (όλο και πιο απελπισμένη επίσης: σα να δένεται κάποιος στην πλώρη του Τιτανικού ποντάροντας ότι θα είναι πάντα πάνω απ’ το νερό…) ώστε τώρα να φτάνει ένας «Βούδας» να ξεφυσάει απ’ την Ξάνθη: Αααααχχχ! Τι ωραίες εποχές τότε που είμασταν «πολυδιάστατοι» (και με παρακολουθούσε η cia γι’ αυτό, αντί να παρακολουθώ εγώ το κόμμα μου και η mossad όλους μαζί…) – κι ένα δάκρυ να κυλάει στο πρόσωπό του.

Υποθέτουμε πως και άλλοι οπαδοί του νοιώθουν κάπως έτσι. Σιωπηλά – αναγκαστικά. Γιατί έχουν αποκτήσει ένα ειδικό, χοντρό «πρόβλημα», που δεν έχουν οι άλλοι «σωστομερήτες» (εκτός απ’ τους θεοναζί) και δεν μπορούν να το μοιραστούν μαζί τους: ΚΑΙ η Άγκυρα ανήκει στους «νικητές», στους ωφελημένους αυτών των ενδοκαπιταλιστικών, τεκτονικών αλλαγών… Όμως ο «αιώνιος εχθρός» ΔΕΝ περιλαμβάνεται στην … «πολυδιάσταση»… Κι αν ΔΕΝ περιλαμβάνεται αυτός, τι-να-λένε-για-«πολυδιάσταση»;;;;;

Ας το εξετάσουμε. Ιστορικά: το άρθρο στα τέλη του 2019

Μια συζήτηση που αποφεύγεται να ανοίξει επί της ουσίας και αφορά την επιλογή ή όχι για προσφυγή της Ελλάδας στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης φέρνει εκ νέου στην επικαιρότητα το άρθρο του Κώστα Σημίτη στα «Νέα».

Κατ’ αρχήν τι συνέβαινε το 2003, όπως έζησε τα γεγονότα ο υπογράφων, καλύπτοντας επί χρόνια το τότε κυβερνητικό ρεπορτάζ για την εφημερίδα «Έθνος», αλλά και όπως προκύπτει από το ρεπορτάζ των ημερών:

Η Ελλάδα με την Τουρκία είχαν φτάσει πολύ κοντά σε συμφωνία στις διερευνητικές επαφές που διεξάγονταν μεταξύ των δύο χωρών. Και εάν όμως Αθήνα και Άγκυρα δεν έφταναν σε διμερή συμφωνία, τότε βάσει της απόφασης του Συμβουλίου Κορυφής στο Ελσίνκι, τον Δεκέμβριο του 1999, οι δύο χώρες θα μπορούσαν στο τέλος του 2004 να προσφύγουν στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης προκειμένου να επιλύσουν τις διμερείς διαφορές τους. Ο τότε πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης, που σωστά αναφέρει τα γεγονότα στο άρθρο του, με την αμέριστη συνδρομή του τότε υπουργού Εξωτερικών Γιώργου Παπανδρέου, ήταν αποφασισμένος είτε για την επίλυση σε διμερές επίπεδο, είτε σε διαφορετική περίπτωση για προσφυγή στη Χάγη. Οι εκλογές, όμως, και η ήττα του ΠΑΣΟΚ δεν επέτρεψαν μια τέτοια εξέλιξη….

Θα συνεχίσουμε την αναδημοσίευση αμέσως μετά, αλλά εδώ είναι απαραίτητη μια σοβαρή διόρθωση του κάπως «στρογγυλεμένου» άρθρου:

Διαβάστε τη συνέχεια »

Έχουν οι εντόπιοι σωστομερήτες φαγούρα; 3

Δευτέρα 25 Μάη (00.15) >> Συνέχεια της αναδημοσίευσης:

Ο νικητής των εκλογών Κώστας Καραμανλής δεν ακολούθησε την ίδια στρατηγική για πολλαπλούς λόγους. Για τη μη προσφυγή στη Χάγη αργότερα έχει επικαλεστεί σε συνομιλητές του μεταξύ άλλων και το επιχείρημα της απόφασης του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης για την νήσο των Όφεων. Το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης είχε τότε αποφανθεί ότι η ανήκουσα στην Ουκρανία «Νήσος των Όφεων» αλλά ευρισκόμενη κοντά στις ρουμανικές ακτές, δεν έχει ούτε υφαλοκρηπίδα ούτε ΑΟΖ, παρά μόνο χωρικά ύδατα, αν και το αντεπιχείρημα είναι ότι η συγκεκριμένη νήσος, σε αντίθεση π.χ. με το Καστελόριζο, είναι ακατοίκητη και βρίσκεται επάνω σ’ αυτή μόνο στρατιωτική φρουρά. Αργότερα υπήρχε και η απόφαση για τη διαμάχη Μπαγκαλντές – Μιαναμάρ για το Σεν Μαρτίν, απόφαση που κατά κάποιους δικαιολογεί απολύτως τους προβληματισμούς του τότε πρωθυπουργού…

Οι αποφάσεις του Δικαστηρίου της Χάγης σχετικά με διακρατικές διαφορές περί αοζ είναι πολλές (έχουμε γράψει επ’ αυτού αναλυτικά στο παρελθόν, στο χάρτινο Sarajevo) – και καμία απ’ αυτές δεν ταιριάζει με την επικύρωση του ελληνικού ιμπεριαλιστικού όνειρου περί «Αιγαίου κλειστής ελληνικής λίμνης»!!!

Το Καστελόριζο με την υποτιθέμενη αοζ του είναι η πιο κραυγαλέα περίπτωση, αλλά όχι η μοναδική: η διεθνής νομοθεσία που θεσπίστηκε για τις αοζ δεν τις προσδιορίζει με βάση τα νησιά που εξέχουν πάνω απ’ την θάλασσα, αλλά κυρίως με βάση την γεωλογική πλάκα της εκάστοτε κυρίως στεριάς. Η αοζ αφορά τον βυθό που είναι προέκταση του αντίστοιχου χερσαίου κελύφους.

Στο Αιγαίο η «πλάκα της Ανατολίας» και η «πλάκα των βαλκανίων / ιταλίας» δεν έχουν σαφή γεωφυσικά όρια.

Συνεπώς ο προσδιορισμός των ορίων των δυο αοζ στο Αιγαίο (ελληνικής και τουρκικής) δεν θα γινόταν με αμιγώς γεωφυσικά κριτήρια. Ωστόσο θα ήταν απλά αδύνατο οποιοδήποτε διεθνές δικαστήριο να αποφανθεί ότι τα δυτικά τουρκικά παράλια, χοντρικά μήκους όσο τα ελληνικά ανατολικά, δεν έχουν υπολογίσιμη αοζ επειδή διεθνείς συνθήκες απέδωσαν όλα τα νησιά του Αιγαίου (που είναι δίπλα σ’ αυτές τις ακτές) στο ελληνικό κράτος, ως «αμοιβή» απ’ την μεριά των δημιουργών / συμμάχων του. Αυτό δεν αφορά την κυριότητα των κατοικούμενων νησιών ως τέτοιων και ό,τι προκύπτει απ’ αυτήν∙ αφορά όμως τον βυθό και όλα τα δικαιώματα στο θαλασσινό νερό πάνω απ’ αυτόν.  

Εάν, λοιπόν, ήθελε το ελλαδιστάν αυτό που λέει, δηλαδή «σεβασμό του διεθνούς δικαίου» και «επίλυση των διαφορών με την τουρκία με βάση το διεθνές δίκαιο», θα συνυπόγραφε την προσφυγή στη Χάγη (όπως έτσι κι αλλιώς ήταν διατεθειμένοι οι ισλαμοδημοκράτες στην Άγκυρα) και θα δεχόταν την λογική και φυσιολογική απόφασή του… Αλλά όχι!!! Δεν ήθελε ούτε θέλει αυτό!!! Θέλει «το Αιγαίο ελληνική λίμνη» ως τον βυθό, και επειδή κάτι τέτοιο δεν έχει καμία σχέση με «διεθνές δίκαιο», προτιμάει την εκκρεμότητα έτσι ώστε να γρυλίζει. Επ’ αόριστον.

Κι όχι μόνο να γρυλίζει. Αλλά και να ελπίζει. Ο πεπειραμένος σύμβουλος του Καραμανλή του Β  σε θέματα εξωτερικής πολιτικής, ονόματι Πέτρος Μολυβιάτης, ήταν (ως τον πρόσφατο θάνατό του) οπαδός της ακινησίας. Τι σήμαινε αυτό; «Δεν κάνουμε τίποτα μέχρι, κάποια στιγμή, να αλλάξουν οι συσχετισμοί υπέρ μας και να ορμήξουμε!!!» Ή: Πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά μας θάναι…

Προφανώς, διακομματικά, η ελληνική «πολιτική σκηνή» δεν έδινε ούτε το 2004, ούτε το 2005, ούτε το 2010 ούτε το 2015 πολύ ζωή στην κυβέρνηση των ισλαμοδημοκρατών… Προφανώς υπολόγιζε ότι όλο και κάποιο πραξικόπημα θα ξαναγίνει στην τουρκία… όλο και κάποιος εμφύλιος θα προκύψει… οπότε «ορμάμε»….

Αλλά

Διαβάστε τη συνέχεια »

Έχουν οι εντόπιοι σωστομερήτες φαγούρα; 4

Δευτέρα 25 Μάη (00.11) >> Η πορεία του ελλαδιστάν ήταν μονής κατεύθυνσης, μέσα σε παραισθήσεις, φαντασιώσεις μεγαλείου, και φυσικά ιμπεριαλισμού:

> Δέθηκε νωρίς νωρίς με τους θεοναζί (που τότε … δεν ήταν «πολεμοχαρείς» λέει ο ξεφτιλισμένος Ανακαινισμένος) ποντάροντας και στον αντιτουρκισμό του Τελ Αβίβ…

> Δέθηκε ακόμα περισσότερο με την Ουάσιγκτον, ποντάροντας στο ότι ο άξονας Ουάσιγκτον – Λονδίνο – Αθήνα – Λευκωσία – Τελ Αβίβ θα κυριαρχήσει στην ανατολική Μεσόγειο, στριμώχνοντας την Άγκυρα…

> Κήρυξε τον πόλεμο στη Μόσχα ελπίζοντας να πάρει κάποιο κομμάτι απ’ την λεία της διάλυσης της ρωσίας, αλλά και να αποκτήσει ερείσματα στη βόρεια πλευρά της Μαύρης Θάλασσας, μέσω των ελληνόφωνων της Μαριούπολης (οι οποίοι όμως, «ατυχώς» για τον σχεδιασμό της Αθήνας, υποστήριζαν τον ρωσικό στρατό και όχι το φασισταριό του Azov)…

> Κήρυξε τον πόλεμο στην Τεχεράνη ελπίζοντας ότι μαζί με τους θεοναζί και τις πετροχούντες θα πάρει κι από κει κάποιο κομμάτι: αγωγού, ναυλώσεων, κάτι…

Σοφές ιμπεριαλιστικές ενέργειες, μία και μία!

Ενδιάμεσα έκανε κι άλλες. Βοηθητικές. Ποντάροντας, ας πούμε, ότι το Ριάντ θα είναι αντιτουρκικό, του νοίκιασε μια 100άρα ντόπιους καραβανάδες και μια συστοιχία Patriot, για να πουλήσει προστασία απέναντι την Ansar Allah – κηρύσσοντας προφανώς πόλεμο και εναντίον της Sana’a…

Κι έτσι κάτι τέτοιες πρόσφατες εξελίξεις σαν την πιο κάτω θα πρέπει να έλουσαν τους εντόπιους σωστομερήτες με κρύο ιδρώτα για μια ακόμα φορά… Αλλά τι να πουν;

Οκτώ χιλιάδες πακιστανοί στρατιώτες (πως αποκαλούν οι εδώ φασίστες τους μετανάστες απ’ το πακιστάν; «πάκια»; ε, αυτοί…) με 16 κινεζικά JF-17 και ένα κινεζικό αντιαεροπορικό HQ-9 (το οποίο προφανώς «δουλεύει» με το κινεζικό δορυφορικό σύστημα Baidu3, που χρησιμοποιεί και η Τεχεράνη…) στον τοξικό του Ριάντ…

Γιατί; Επειδή ο τοξικός του Ριάντ λέει κομψά στο ψοφιοκουναβιστάν και στον us army «ξέρετε, δεν χρειαζόμαστε την προστασία σας, είναι μπελάς – έχουμε δική μας, από συμμάχους που εμπιστευόμαστε».

Κι έρχονται μετά κάτι περίεργοι και κυκλοφορούν κάτι τέτοιες ιδέες:

Διαβάστε τη συνέχεια »

Έχουν οι εντόπιοι σωστομερήτες φαγούρα; 5

Δευτέρα 25 Μάη (00.08) >> Σκεφτόμενοι με τους όρους του 3ου παγκόσμιου πολέμου (του επιλεγόμενου «ψυχρού») διάφοροι που (είμαστε σίγουροι ότι) ξεφυσούν τώρα παρέα με τις ήττες τους των τελευταίων χρόνων, νοσταλγώντας την «πολυδιάστατη» (ουσιαστικά το μεταπολιτευτικό μοντέλο Καραμανλή του Α / Παπαντρέου του Β), θα ήθελαν κάπως να κάνουν-κάτι-για-να-τους-πει-μια-καλή-κουβέντα η Μόσχα∙ χωρίς να θυμώσει η Ουάσιγκτον και οι θεοναζί.

Όμως οι αλλαγές που βρίσκονται σε εξέλιξη δεν είναι απλά του είδους «πεθαίνει ο ένας αυτοκράτορας / αναλαμβάνει ο άλλος»! Αυτό που άλλοι ονομάζουν «πολυπολικότητα» και άλλοι «πολυκομβικότητα» δεν είναι αλλαγή νταβάδων!

Το μοντέλο των περιφερειακών συμφωνιών ασφάλειας και ειρήνης που σημαίνει ότι τα γειτονικά κράτη / κεφάλαια εδώ ή εκεί φροντίζουν τις μεταξύ τους ισορροπίες / συνεργασίες / ρήτρες ασφάλειας χωρίς να επικαλούνται κάποιο «μεγάλο αφεντικό», απαλλάσσει τόσο το Πεκίνο όσο και την Μόσχα απ’ αυτό που θεωρούν ένα απ’ τα βασικά μειονεκτήματα των δυτικών ιμπεριαλισμών, με τελευταίο τον αμερικάνικο: την στρατιωτική υπερεπέκταση και ό,τι αυτή συνεπάγεται. Σαν κόστη, σαν τριβές, σαν φθορά, σαν αντιπαλότητες.

Αυτή είναι η απάντηση στο ενδεχόμενο κορύφωσης του 4ου παγκόσμιου πολέμου∙ μια απάντηση που προωθεί ή/και ενισχύει την δυτική παρακμή. Το κατά πόσο αυτή η πολιτική γεωμετρία / γεωγραφία των περιφερειακών συμφωνιών θα αποδειχθεί, μακροπρόθεσμα, βιώσιμη και λειτουργική είναι ένα ανοικτό ερώτημα. Ωστόσο προς το παρόν και το κοντινό μέλλον είναι μια χαρά «απελευθερωτική» / αναδιαρθρωτική. Και σαν τέτοια δείχνει ήδη εδώ (υποσαχάρια αφρική) ή εκεί (δυτική ασία) τα πρώτα της «σκιρτήματα».

«Πολυδιάστατη» σ’ αυτά τα νέα δεδομένα, για το ελλαδιστάν, δεν θα σήμαινε λοιπόν τις αντιτουρκικές «συνεννοήσεις» που έκανε ή προσπάθησε να κάνει απ’ το 1974 και μετά. Οι αναμνήσεις ενός πρώην πρωθυπουργού είναι απλά εκτός χρόνου. Δηλητηριώδεις. Θα σήμαινε το ακριβώς αντίθετο!!! Θα σήμαινε «μηδενικά προβλήματα με τους γείτονες» όπως έλεγαν οι τούρκοι ισλαμοδημοκράτες και ο τότε υπ.εξ. τους Davutoglu!!!

Θα σήμαινε, για να το κάνουμε λιανά: λύνει (το ελλαδιστάν), και το κάνει σοβαρά, καθαρά, και οριστικά όλες τις «εκκρεμότητές» του με το αλβανικό κράτος, με το κράτος της βόρειας μακεδονίας…. και, εννοείται, με το τουρκικό! Με διαπραγματεύσεις, και όπου χρειάζεται με (την καταραμένη) Χάγη! Θα σήμαινε επίσης ότι αφήνει τα γελοία κόλπα με το λεγόμενο «κυπριακό», σταματάει να το συντηρεί ως δούρειο ίππο, και αποδέχεται τις συνέπειες εκείνου του «ενωσιακού» πραξικοπήματος που γινόταν σε αργή κίνηση μετά το 1963 (απ’ τον Μακάριο) και κορυφώθηκε το 1974 (εναντίον του)!

Θα σήμαινε, εν τέλει, ότι η «περιφερειακή ασφάλεια» στα νότια της βαλκανικής και η «περιφερειακή ασφάλεια» στην ανατολική Μεσόγειο δεν (θα) είναι ο άξονας Ουάσιγκτον – Λονδίνο – Αθήνα – Λευκωσία – Τελ Αβίβ, ούτε  το νατο, αλλά η συνεννόηση και η «εκκαθάριση των προβλημάτων» μεταξύ των γειτονικών κρατών της περιοχής. Χωρίς δυτικά νταβατζιλίκια…

Συμπεριλαμβανόμενου, εννοείται, του τέλους του απαρτχάιντ καθεστώτος, της επιστροφής όλων των Παλαιστίνιων προσφύγων, και της αποκατάστασης ίσων πολιτικών δικαιωμάτων «απ’ την θάλασσα ως το ποτάμι»…

Είναι εφικτά τέτοια πράγματα ως προσανατολισμός για τις εντόπιες πολιτικές βιτρίνες, ακόμα και για την πλειοψηφία του εθνικόφρονος λαού; Όχι βέβαια! Είναι αδιανόητα!!! Είναι «εθνική προδοσία»!!!

(Το νο 1 εθνικό κεφάλαιο τι λέει; Χμμμμ…. Ρωτήστε το….)

Αν όχι αυτά, τότε τι; Η άλλη εκδοχή είναι γνωστή: κορύφωση του 4ου παγκόσμιου πολέμου, με την ελπίδα δυτικής νίκης, έτσι ώστε και το ελλαδιστάν να πάρει το μερδικό του.

Έχουν οι εντόπιοι σωστομερήτες φαγούρα; 6

Δευτέρα 25 Μάη (00.04) >> Το πρόβλημα των εντόπιων σωστομερητών που εκδηλώνεται προεκλογικά ως «πατριωτική» γκρίνια απ’ τα δεξιά του don Rico & Co εφόσον οι ήττες (και δικές τους ήττες!!) έγιναν πια σαφείς (και προκειμένου να τις ξεφορτωθούν) είναι ότι ανεμίζουν το εθνικοφρονόμετρο των φαντασιώσεών τους κάνοντας απλά το ελληνικό ιμπεριαλιστικό αίσχος αισχρότερο. Δεν είναι σε θέση να ζητήσουν ανοικτά απ’ τους θεοναζί (ή την Ουάσιγκτον) να ισοπεδώσουν την Άγκυρα όπως ο ρημαδοΓουαϊδοΝικόλας ζητούσε απ’ τον general Haftar να ισοπεδώσει την Τρίπολη (της λιβύης) όταν νόμιζε ότι ο general είναι φίλος κι αδελφός – και ότι μπορούσε να το κάνει. Αλλά εκτός απ’ το (εκλογικό) σωσίβιο του αντιτουρκισμού δεν έχουν κάτι άλλο∙ και το σωσίβιο είναι τρύπιο και αποκλειστικά εσωτερικής χρήσης. Δεν αλλάζει ούτε μια τελεία από τους διαμορφούμενους συσχετισμούς στην ευρύτερη περιοχή.

Αν στην ιμπεριαλιστική δύση είναι αδύνατο να διανοηθούν καν και καν πως θα είναι ο πλανήτης μετά το τέλος 500 χρόνων αποικιοκρατίας, ιμπεριαλισμών, οικονομικής, στρατιωτικής, ιδεολογικής, πολιτισμικής ηγεμονίας, στο γεωπολιτικοπροσοδικό ελλαδιστάν είναι αδύνατο να σκεφτούν «τι βιολί» θα παίζει η άκρη της χερσόνησου του Αίμου (της Στάρα Πλάνινα…) μετά από 200 χρόνια παροχών και φροντίδας απ’ αυτούς τους άλλοτε ηγεμόνες.

«Ανθρώπινο» θα έλεγε κάποιος. Ίσως, αρκεί να αναγνωριστεί σα δομική αδυναμία / ανικανότητα∙ και να πάψει να στοιχίζει.

Ακόμα περισσότερος 4ος παγκόσμιος πόλεμος λοιπόν… μπας και «γυρίσει το ματς»; (Τα ίδια ελπίζουν στο Λονδίνο, στο Παρίσι, στο Βερολίνο, στην Ουάσιγκτον). Ακόμα περισσότερη δυτική συνοριοφυλακή, νατοϊκή αν γίνεται… μπας και μας αφήσει κάτι τις η δύση στη διαθήκη της;… Ακόμα περισσότερη ενδοχώρα των θεοναζί… μπας και χρησιμοποιήσουν κάποια στιγμή τα πυρηνικά τους (και) κατά του «αιώνιου εχθρού»; (αυτό είναι πιο ελληνικό…).

Ο υπ.εξ. του «αιώνιου εχθρού» Fidan προειδοποίησε την Αθήνα, και ο τόνος του ήταν μάλλον φιλικός: Τι τις θέλετε τις στρατιωτικές κολεγιές με το ισραήλ; Δεν τις χρειαζόσαστε και μόνο προβλήματα θα (σας) δημιουργήσουν στην ευρύτερη περιοχή…

Σιγά μην δεν ξέρουμε τι κάνουμε!

Θα πηγαίνουμε όπου μας πηγαίνουν οι σύμμαχοι και το νο 1 εθνικό μας κεφάλαιο! Και ενδιάμεσα θα σφυρίζουμε αδιάφορα και θα περιμένουμε την επόμενη eurovision για να ταϊσουμε την «εθνική υπερηφάνειά» μας.

Εν τω μεταξύ ο καιρός περνάει. Περνάει και για το πόπολο, ειδικά εκείνο που υποστηρίζει (ή νομίζει) ότι…