Δημιουργική καταστροφή (made by e.u.)

Δευτέρα 30 Μάη>>  Εν τω μεταξύ ξεκαθαρίζει (στο δικό μας μυαλό) η τακτική των ευρωπαϊκών κρατών / κεφαλαίων, ειδικά μετά το “fuck eu” απ’ το στόμα της φοβερής και τρομερής κυρίας Nuland στ’ αυτί του φοβερού και τρομερού κυρίου Pyatt εκείνον τον φοβερό και τρομερό Φλεβάρη του 2014 στο κέντρο του Κιέβου. Οι βασικές γραμμές της απάντησης στο γιατί, δηλαδή, ειδικά το Βερολίνο, έκανε ψόφιες προσπάθειες να «λυθεί το ουκρανικό πρόβλημα», αφήνοντάς το ουσιαστικά να επιδεινώνεται υπό την διεύθυνση της Ουάσιγκτον.

Υπό κανονικές συνθήκες ο ουκρανικός καπιταλισμός είχε ένα καλό αναπτυξιακό δυναμικό, ειδικά στον δευτερογενή, κληρονομιά του καταμερισμού εργασίας που είχε γίνει στη διάρκεια της σοβιετικής ένωσης. Την στιγμή του «διαζυγίου», στις αρχές της δεκαετίας του 1990, στην ουκρανία υπήρχε αυτοκινητοβιομηχανία και βιομηχανίες κατασκευής εξαρτημάτων για οχήματα, πυρηνικοί αντιδραστήρες (και φυσικά όλες οι κατηγορίες σχετικών τεχνικών και επιστημόνων), βιομηχανία κατασκευής πυραύλων, τανκς και λοιπών όπλων, know how κατασκευής τουρμποκινητήρων, ορυχεία άνθρακα καλής ποιότητας… Με δυο λόγια υπήρχαν αρκετά καπιταλιστικά δεδομένα, τόσο απ’ την άποψη της ζωντανής εργασίας όσο και των υποδομών και πρώτων υλών, για να εξελιχθεί η ουκρανία σε σοβαρό ανταγωνιστή του ευρωπαϊκού βιομηχανικού κεφάλαιου, ειδικά του γερμανικού και του γαλλικού…

Θα μπορούσε κάτι τέτοιο να γίνει αποδεκτό; Όχι φυσικά!!! Το ουκρανικό κράτος / κεφάλαιο «αφέθηκε» ή και «σπρώχτηκε» στη μετασοβιετική παρακμή, αρχίζοντας απ’ το εποικοδόμημα: το πολιτικό σκέλος της εξουσίας, και τους μαφιόζους που αναδύθηκαν πολύ γρήγορα σαν τα ουσιαστικά αφεντικά. Η ουκρανία – έπρεπε – να – γίνει – ένας – καπιταλισμός – κατά – βάση – αγροτικός και σίγουρα παρακμιακός , για να προμηθεύει στάρι και κριθάρι την ευρώπη – και ειδικευμένους στην τιμή του ανειδίκευτου… κι ως εκεί! Αυτό ήταν κατ’ αρχήν δουλειά των μαφιόζων αφεντικών, αλλά την «δύση», και ειδικά τα ευρωπαϊκά κράτη / κεφάλαια, καθόλου δεν την ενοχλούσε! Το αντίθετο…

Υπήρχε όμως ένα πρόβλημα. Ακριβώς λόγω της γειτνίασης και της κοινής καπιταλιστικής (αλλά και πολιτισμικής) ιστορίας με την ρωσία, στο βαθμό που η δεύτερη ξαναστεκόταν στα πόδια της, θα ήταν πάντα πιθανό το ενδεχόμενο να «παρασυρθεί» ένα τμήμα της ουκρανικής ελίτ (και του πληθυσμού) σ’ ένα δρόμο αναδιάρθρωσης και καπιταλιστικής ανόρθωσης. Βλέποντας τι έκανε το «πατριωτικό τμήμα» των ρωσικών μυστικών υπηρεσιών με εκπρόσωπο την ανεγκέφαλη αλεπού / Putin απ’ το 2000 και μετά, το τελευταίο που θα ήθελαν όχι μόνο η Ουάσιγκτον αλλά και το Παρίσι με το Βερολίνο, ήταν να συμβεί κάτι ανάλογο στην ουκρανική επικράτεια.

Αυτό εξηγεί το γιατί ενώ ο ουκρανικός καπιταλισμός στη βιομηχανική του διάσταση ρήμαζε σταθερά στα ‘90s, το 2013, η πρόταση της ε.ε. στο Κίεβο για στενότερες οικονομικές σχέσεις (με πρωτεργάτες το Βερολίνο και το Παρίσι) ήταν ουσιαστικά να ξεκόψει απ’ τις οικονομικές του παρτίδες με τη Μόσχα… Θεωρούμε πια προφανές ότι τα ευρωπαϊκά αφεντικά ήθελαν να έχουν ήσυχο το κεφάλι τους ότι η ουκρανία θα μείνει για καιρό μια αγροτική / μαφιόζικη επικράτεια.

Ανάμεσα στο 2001 και στο 2008, οι ουκρανοί μαφιόζοι (σαν ιδιοκτήτες εργοστασίων και ορυχείων) κατάφεραν να ανεβάσουν την βιομηχανική απόδοση του ουκρανικού καπιταλισμού, χωρίς να ασχοληθούν με επενδύσεις και βελτίωση του εξοπλισμού, χάρη στις φτηνές πρώτες ύλες και στις γνώσεις των ειδικευμένων ουκρανών εργατών: ο μέσος όρος ετήσιας αύξησης του ουκρανικού αεπ ήταν 7,4%. Αλλά αυτό θα μπορούσε να είναι επικίνδυνο αν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο μια κεντρική εξουσία στο Κίεβο κατάφερνε άλλους από δαύτους να τους ρίξει στα σίδερα κι άλλους να τους «ενσωματώσει» όπως έγινε με το ρωσικό καθεστώς μετά το 2001.

Εν τέλει ένα στοιχειωδώς ισορροπημένο (κοινωνικά, πολιτικά, οικονομικά) ουκρανικό κράτος / κεφάλαιο θα είχε πιθανότατα λιγότερο συμφέρον να ενταχθεί σε ε.ε. (και νατο) και μεγαλύτερο να δικτυωθεί στις δομές του ευρασιατικού project: απ’ την ευρασιατική οικονομική ένωση (EEU) ως το σύμφωνο της Σαγκάης (SCO)… Ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα πρέπει να θεωρούνταν εφιαλτικό, για διαφορετικούς ίσως λόγους αλλά πάντως αδιανόητο, και στις δ’υο πλευρές του Ατλαντικού.

Είναι γεγονός ότι η Ουάσιγκτον ελίχθηκε γρήγορα, πάτησε πάνω στον ευρωπαϊκό σχεδιασμό και στην πολιτική κρίση που προκάλεσε με την πρόταση για «σχέσεις με την ε.ε.» στο Κίεβο στα τέλη του 2013 (όταν η διοίκηση Γιανούκοβιτς απέρριψε τον εκβιασμό) και αναδύθηκε σαν το βασικό κέντρο ελέγχου του Κιέβου, μέσω της εκπαίδευσης των φασιστών, της σφαγής στη Maidan, και του πραξικοπήματος που ακολούθησε. Ουσιαστικά η Ουάσιγκτον κατέκτησε και ενίσχυσε το ήδη υπαρκτό ουκρανικό παρακράτος. Είναι πιθανό ότι το Παρίσι και το Βερολίνο δεν ήθελαν ένα Κίεβο αιχμή-του-νατοϊκού-δόρατος κατά της Μόσχας∙ θα ήταν ευχαριστημένα με μια παρακμιακή αγροτική επαρχία υπό τον δικό τους έλεγχο στις πρώτες ύλες και την ειδικευμένη εργασία. Αλλά η Ουάσιγκτον αυτό ακριβώς ήθελε – και το πέτυχε από το 2014 ως τις αρχές του 2022. Υπήρχε βασική διαφορά μεταξύ των ζητούμενων των κρατών / κεφαλαίων της γερμανίας και της γαλλίας απ’ τη μια μεριά, και των ηπα απ’ την άλλη. Υπήρχε όμως και ένα βασικό κοινό: «η διατήρηση του ουκρανικού καπιταλισμού κάτω, πολύ κάτω», χωρίς κακές επιρροές και κακά παραδείγματα απ’ την Μόσχα. Απ’ αυτή την άποψη η φασιστική μόχλευση του ουκρανικού παρακράτους μπορεί να μην ήταν ευρωπαϊκή πρωτοβουλία, δεν ήταν όμως αντίθετη με τα συμφέροντα του Βερολίνου, του Παρισιού, της Ρώμης, της Μαδρίτης, φυσικά του Λονδίνου…

Μ’ αυτά τα δεδομένα η Μόσχα ζήτησε, ξαναζήτησε και ξαναζήτησε για χρόνια απ’ τα ευρωπαϊκά κράτη (ειδικά τη γερμανία) να σταματήσουν να πατάνε πάνω στα πτώματα που δημιουργούσε η αμερικανική τακτική στην ουκρανία, ανατολική και όχι μόνο. Οι προτάσεις της Μόσχας για μια «ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ασφάλειας» σε ότι αφορούσε το Κίεβο δεν αποσκοπούσαν στο να γίνει ο ουκρανικός καπιταλισμός αυτό που θα μπορούσε πριν 30 ή 25 χρόνια!! Αποσκοπούσαν όμως στο να φύγει απ’ την μέση η αμερικανική μιλιταριστική αξιοποίηση των ευρωπαϊκών συμφερόντων στο ουκρανικό έδαφος: ας έμενε η ουκρανία παρακμιακή αν αυτό τα βόλευε∙ να έπαυε όμως να είναι αμερικανική βάση… Και θα πρέπει να το παραδεχτούν όσοι έχουν μυαλό στο κεφάλι τους: η απαίτηση της Μόσχας για (στρατιωτική) ουδετερότητα του Κιέβου είναι άμεσα εναντίον της Ουάσιγκτον αλλά όχι στον ίδιο βαθμό εναντίον του Παρισιού και του Βερολίνου∙ όχι άμεσα ούτε υποχρεωτικά, σε κάθε περίπτωση.

Όπως, όμως, δείχνουν οι εξελίξεις μέχρι σήμερα, οι ευρωπαϊκές πολιτικές βιτρίνες δεν μπορούν να ξεφύγουν απ’ τον φόβο (καλύτερα: την βεβαιότητα) της περιθωριοποίησής τους σε σύγκριση με την αποικιακή / ιμπεριαλιστική ιστορία τους εδώ και 500 χρόνια: καθώς το ευρασιατικό project θα αναπτύσσεται και οικονομικά και στρατιωτικά, δείχνουν αυτές οι ευρωπαϊκές πολιτικές βιτρίνες να έχουν εναποθέσει τις όποιες ελπίδες τους για «ανάσχεση» στον u.s. army… Ακόμα και με την μόνη μέθοδο που ξέρει και μπορεί, της καμμένης γης. Κι όχι μόνο του καθαρά στρατιωτικού σκέλους του, αλλά και των υπόλοιπων διαστάσεων της αμερικανικής μιλιταριστικής μηχανικής.

Δείτε, για παράδειγμα, το πρόσφατο «πακέτο» 40 δισεκατομυρίων δολαρίων με το οποίο το Joνυσταλεάν θα «στηρίξει» και θα «σώσει» το φασιστοΚίεβο. Απ’ αυτόν τον πακτωλό τα 8,7 δις προορίζονται για τις αμερικανικές πολεμικές βιομηχανίες, για να αντικατασταθούν τα όπλα που στέλνονται στο Κίεβο (και εν πολλοίς καταστρέφονται απ’ τους ρωσικούς πυραύλους)∙ 3,9 δις για την αμερικανική «στρατιωτική διοίκηση ευρώπης» στην οποία υπάγεται ο κλόουν (για εξαγορές, δωροδοκίες και λοιπά έξοδα)∙ 5 δις για την απροσδιόριστη φροντίδα της «παγκόσμιας διατροφικής αλυσίδας»∙ 6 δις για όπλα και «εκπαίδευση» του ουκρανικού στρατού, όσου απομείνει∙ 9 δις σαν «οικονομική βοήθεια», για να ταϊστεί το ουκρανικό παρακράτος∙ και 900 εκατομμύρια για τους πρόσφυγες. Τα 16 δις είναι δανεικά, σ’ ένα φασιστοκράτος που είναι χρεωκοπημένο προ πολλού. Συνεπώς η Ουάσιγκτον θέλει να κρατήσει σε διαρκή ομηρία ότι απομείνει απ’ το ουκρανικό κράτος, παρακμιακό, μαφίοζικο και χρεωκοπημένο, για οποιαδήποτε μελλοντική χρήση.

Αυτό παρηγορεί διάφορες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Θεωρούμε χαρακτηριστικό απ’ αυτή την άποψη τον επαναλαμβανόμενο λιγμό αυτού του θλιβερού γερμανού πρωθ. Scholz: η ρωσία δεν πρέπει να νικήσει…

Έχει κάποιον άλλο υποψήφιο για νικητή ο κύριος θλιβερός; Εύχεται, άραγε, να νικήσει η Ουάσιγκτον; Ίσως ούτε αυτό θα του άρεσε μεσοπρόθεσμα… (Αλλά μεσοπρόθεσμα είμαστε όλοι νεκροί όπως είπε κάποτε ένας σοφός…)

Ακόμα και η πιο μυωπική καπιταλιστική τακτική παραμένει καπιταλιστική. Είναι απίθανο όμως να βγαίνουν νικητές εκείνοι που χάνουν το έδαφος κάτω απ’ τα πόδια τους∙ και τον ορίζοντα απ’ τα μάτια τους… Τα περασμένα μεγαλεία που βρυκολακιάζουν δεν είναι έξοδος. Αν θέλει ο κύριος θλιβερός ας δει το πως η αφρική ξεφορτώνεται τον βασιλιά Macron…

Διαδηλώσεις κατά του γαλλικού ιμπεριαλισμού: στο μάλι, στο τσάντ, στην κεντροαφρικανική δημοκρατία και (φωτο επάνω) στη νότια αφρική. Οι διαδηλώσεις οργανώνονται από ακροαριστερές οργανώσεις. Στην πάνω φωτογραφία, δεξιά με τον μπερέ, ο Julius Malema, απ’ τις ηγετικές φυσιογνωμίες του αντι-ιμπεριαλιστικού κινήματος στην υποσαχάρια Αφρική…

Η πειρατεία είναι δίκοπο μαχαίρι!

Έτσι που τα φέρνει η ζωή (;) μπορεί ο ρημαδοΚούλης να μπλοκάρει με τις αγαπημένες ιστορικές του παρομοιώσεις (κατά των ιρανών / περσών). Για να προλάβει το κακό η ασταμάτητη μηχανή προτείνει κάτι απ’ την αποθήκη: ναυμαχία της Σαλαμίνας! Υπάρχει και προηγούμενο άλλωστε, απ’ το φαιορόζ 2015, οπότε δεν κινδυνεύει απ’ την (ας πούμε) αντιπολίτευση…

Δευτέρα 30 Μάη>> Δεν είναι η πρώτη φορά που το κάνουν. Αλλά θα πει κάποιος: εδώ έχουν κάνει όπλο το νομισμά τους, θα δυσκολεύονταν να χρησιμοποιήσουν σαν πειρατικά τα πολεμικά τους; Τον Αύγουστο του 2020 ο u.s. navy απήγαγε 4 τάνκερ που μετέφεραν ιρανικό πετρέλαιο στο Καράκας, τα οδήγησε σε αμερικανικό λιμάνι, και έκλεψε το φορτίο. (Τα δύο τάνκερ ήταν «ελληνικών συμφερόντων», οπότε επιστράφηκαν στους ιδιοκτήτες τους…)

Όμως η πρόσφατη απαγωγή του υπό ιρανική σημαία τάνκερ κοντά στο Ταίναρο ήταν αναβάθμιση της αμερικανικής τακτικής. Πρώτον επειδή έγινε από την ελληνική (και όχι την αμερικανική) ακτοφυλακή. Δεύτερον επειδή αξιοποιήθηκε το γεγονός ότι το τάνκερ βρέθηκε σε ανάγκη λόγω μηχανικών προβλημάτων και κακοκαιρίας, πράγμα που είναι εχθρικό με την ηθική του S.O.S. Και τρίτον επειδή η κλοπή του φορτίου και η μεταφόρτωσή του (σε ελληνικής πλοιοκτησίας τάνκερ, όνομα: Ice Tanker, εταιρεία: Dynacom Tankers, ιδιοκτήτης: Προκοπίου, σημαία: λιβερίας..) για να μεταφερθεί … στο μακρινό Τέξας δείχνει ιδιάζουσα δολιότητα και θρασύτητα: κάποιοι (ο έλληνας εφοπλιστής…) θα βγάλουν και λεφτά απ’ αυτήν την ιστορία!

Αυτά ξεκίνησαν στις 19 Μάη. Πώς θα μπορούσαν να περάσουν απαρατήρητα τόσο απ’ την Τεχεράνη όσο και απ’ την Μόσχα και άλλους; Και πως το νο 1 εθνικό κεφάλαιο θα μπορούσε να αισθάνεται ασφαλές όταν συμμετέχει είτε με την μορφή του κράτους του είτε με την μορφή των επιχειρηματιών του σε επιθετικές ενέργειες;

Διαβάστε τη συνέχεια »

Imarhan

Δευτέρα 23 Μάη>> Γνώριμοι οι Touareg (τυπικά αλγερίνοι) Imarhan κατάφεραν να φτιάξουν στούντιο στη γενέθλια πόλη τους, την Tamanrasset, στη Σαχάρα, και να ηχογραφήσουν εκεί τον πιο πρόσφατο δίσκο τους (Abbogi, Γενάρης 2022). Το παρακάτω κομμάτι (και video) είναι όμως απ’ τον ομώνυμο πρώτο δίσκο τους, του 2016.

Καλή ακρόαση και καλή βδομάδα.

Το κακό παραμονεύει! (1)

Δευτέρα 23 Μάη>> Όχι, δεν είναι συνωμοσία! (Και σίγουρα δεν είναι μια «θεωρία» της!!!) Ό,τι συμβαίνει μπροστά στα μάτια μας δεν μπορεί να θεωρηθεί κρυφό, συνωμοτικό. Κι αν κλείσουμε τα μάτια, πάλι δεν είναι τέτοιο. Όσο σφικτά κι αν τα κλείσουμε (τα μάτια μας). Εξαιρούνται όσοι χώνουν το κεφάλι τους στην άμμο…

Δείτε το λοιπόν σαν case study. Ψύχραιμα και κριτικά.

Αυτό είναι μια είδηση:

Αυτό είναι άλλη μια, πιο διεθνής:

Τα κρούσματα (ως πριν 3 ημέρες):

Εντάξει ως εδώ; Όλα είναι μυστηριώδη, περίεργα και δυτικά, αλλά η «επιστημονική κοινότητα αγρυπνά» (πρωτοκοσμική κι αυτή) … Χτες, σήμερα, αύριο.

Πάμε τώρα πίσω, 14 μήνες πριν, πάντα τον δυτικό καπιταλιστικό κόσμο:

Διαβάστε τη συνέχεια »

Το κακό παραμονεύει! (2)

Δευτέρα 23 Μάη>> Αυτό επάνω δεν είναι καινούργιο, δεν είναι ούτε παλιό. Είναι ένα b&g απ’ το cyborg νο 15. Τον μακρινό Ιούνη του 2019 – pro covid…. Και τι λέει; Το αναπαράγουμε (επειδή η φωτογραφία μπορεί να είναι δυσανάγνωστη):

Ο εξολοθρευτής ο αναμενόμενος… Έχει ονομαστεί Candida auris. Είναι ένας απλός μύκητας. Και σκοτώνει! Έχει σκοτώσει τους μισούς (ανθρώπους) που τον κόλλησαν το αργότερο μέσα σε 3 μήνες: τα υπάρχοντα αντι-μυκητιακά και λοιπά φάρμακα δεν μπορούν να τον κουμαντάρουν…

Το πρώτο του θύμα ήταν μια 70χρονη γιαπωνέζα, σε νοσοκομείο του Τόκιο, το 2009. Από τότε δεν έπαψε να φυτρώνει παντού. Τα τελευταία 5 χρόνια εντοπίστηκε σ’ ένα νοσοκομείο στην ισπανία, μια μονάδα νεογνών στη βενεζουέλα, βρέθηκε στην ινδία, στο πακιστάν και στη νότια αφρική∙ και τον Ιούνη του 2016 κτύπησε πενήντα φορές ένα ιατρικό κέντρο στην αγγλία, αναγκάζοντας την διοίκησή του να το κλείσει για 11 μέρες. Τώρα πια βρίσκεται παντού: στον καναδά, στις ηπα, στη γαλλία, στη ρωσία, στην αυστραλία… Πολλοί είναι ξενιστές του μύκητα χωρίς να το ξέρουν, αφού δεν εμφανίζουν συμπτώματα αμέσως.

Παρότι η εξάπλωσή του μοιάζει με ταξιδιωτικό ρεπορτάζ, ο Candida auris δεν «ξεκίνησε από κάπου και εξαπλώθηκε» – όπως ήταν η αρχική ιδέα. Η ανάλυση του γενετικού υλικού του έδειξε ότι έχει πανάρχαια καταγωγή: αποτελεί επιθετική και ανθεκτική μετάλλαξη διάφορων άκακων παλιότερων εκδοχών, που έγινε ταυτόχρονα (με την «ιστορική έννοια») τουλάχιστον σε 4 διαφορετικά μέρη του κόσμου.

Τι ήταν που τσίτωσε τον αρχαίο καλοκάγαθο Candida auris κάνοντάς τον φονιά; Είναι άγνωστο. Ο γερμανός μικροβιολόγος Jacques Meis υποστηρίζει ότι όπως συμβαίνει και στην «άγρια» μετάλλαξη διάφορων ιών, έτσι και ο μεταλλαγμένος Candida auris είναι αποτέλεσμα της επί δεκαετίες μαζικής χρήσης αντιβιοτικών∙ εν προκειμένω στις αγροτικές και ζωϊκές καλλιέργιες.

Το επιπλέον πρόβλημα είναι ότι κανείς δεν ξέρει πόσα «γενετικά φυτίλια» τέτοιου μικρού μεγέθους έχουν πυροδοτηθεί ήδη∙ μόνο όταν αρχίζουν οι «εκρήξεις» γίνονται αντιληπτά… Αλλά δεν πρέπει να ανησυχούμε: στον καπιταλισμό δεν υπάρχουν αδιέξοδα…

Αυτά γράφονταν πριν σχεδόν 3 χρόνια (1 έτος p.c.) και όντως ο καπιταλισμός δεν είχε αδιέξοδα τότε, όπως δεν έχει ούτε τώρα. Αυτός ο μύκητας μπορεί να αξιοποιηθεί. Πώς; Αφού τα νοσοκομεία (το διαμάντι του μαζικού, φορντικού συστήματος υγείας…) είναι το αγαπημένο εκτροφείο του, ο μύκητας εμπνέει το πρόταγμα: μακριά απ’ τα νοσοκομεία∙ θα πάτε για να βρείτε την υγειά σας και θα σας σκοτώσω (ο αλήτης)!

Διαβάστε τη συνέχεια »

Έχουν βγει για κυνήγι!

Δευτέρα 23 Μάη>> Η ευκολία, η άνεση, με την οποία διάφορα καλολαδωμένα γρανάζια της δυτικής «επιστημονικής κοινότητας», προφέσορες, ειδικοί, δημαγωγοί, παρατρεχάμενοι αλλά και ζάμπλουτοι βγάζουν «πανδημικές απειλές» απ’ τα τσεπάκια τους είναι μια ακόμα απόδειξη (αν χρειαζόταν κάποια…) του ότι το βιο-πληροφορικο-ασφαλίτικο σύμπλεγμα και τα αφεντικά του βρίσκονται στο ιστορικό σημείο «ή τώρα ή ποτέ!» απ’ την άποψη της οριστικής θεμελίωσης των πραξικοπημάτων τους.

(Όταν γράφουμε «βγάζουν απ’ τα τσεπάκια τους» δεν εννοούμε υποχρεωτικά ότι κατασκευάζουν – αν κι αυτό δεν είναι κάτι που μπορούμε ή πρέπει να αποκλείσουμε. Θα χρειαστούν όμως ισχυρές αποδείξεις για να το υποστηρίξουμε. Προς το παρόν εκείνο που εννοούμε είναι ότι έχουν αποκτήσει και αξιοποιούν έναν δημαγωγικό μονόλογο για το τι είναι τι, οπότε πουλάνε σαν “απειλή” και σαν “φροντίδα” υγείας ό,τι γουστάρουν. Κυριολεκτικά.)

Κι αυτό ακριβώς στη συγκυρία που είναι ανοικτά υπόλογοι για τα γενετικά βιο-πολεμικά πειράματά τους στην ουκρανική (και όχι μόνο επικράτεια), σε βάρος των ντόπιων πληθυσμών. Η Μόσχα δεν αστειεύεται καθόλου με τις καταγγελίες που κάνει σε δόσεις: έχει πια συγκεκριμένα στοιχεία (Διαβάστε για το θέμα το ερχόμενο σύντομα cyborg νο 24).

Από τεχνολογική άποψη οι «ειδικοί των αφεντικών» έχουν επίσης ξεφύγει. Το “gene drive” είναι αυτή τη στιγμή μια απ’ τις αιχμές της απαλλοτρίωσης κάθε μορφής ζωής απ’ τα αφεντικά του συμπλέγματος. Υπάρχει αναλυτική αναφορά γι’ αυτήν την αιχμή στο cyborg νο 23. Περιληπτικά πρόκειται για τεχνολογία κληρονομήσιμων μεταλλάξεων ζωντανών οργανισμών, που, ανάλογα με το είδος και την έκταση της αρχικής «γενετικής παρέμβασης», ύστερα από 2 ή 3 γενιές κυριαρχούν (οι μεταλλαγμένοι) εξαφανίζοντας τους υπόλοιπους….

Διεθνώς γίνεται αυτόν τον καιρό μεγάλη σύγκρουση γι’ αυτό το θέμα: τα αφεντικά του συμπλέγματος και οι κάθε είδους λακέδες τους προσπαθούν με κάθε βρώμικο μέσο (δωροδοκίες, ψευδολογίες, εκβιασμούς, απειλές) να επιβάλουν μια «διεθνή απόφαση» που θα νομιμοποιεί την τεχνολογία «gene drive», έτσι ώστε να λυθούν τα χέρια τους.

Ενώ στον δυτικό καπιταλιστικό κόσμο αυτή η σύγκρουση γίνεται κυρίως μεταξύ ειδικών (και οι υποτελείς παραμένουν, όπως πρέπει, ignorants, «στον κόσμο τους»), οι αντιστάσεις αναδύονται εκεί που οι πληβείοι ξέρουν καλά, και δεν είναι υπνωτισμένοι. Στον «τρίτο κόσμο» τα αφεντικά του συμπλέγματος δεν περιμένουν καμία έγκριση για να προχωρήσουν: εξαγοράζουν κάποιους αξιωματούχους, και πυροβολούν κατά βούληση.

Δείτε το παρακάτω 14λεπτο video (ευχαριστούμε τον Ντ. για την υπόδειξη και τον Β. για τον υποτιτλισμό). Αφορά την μπουρκίνα φάσο, στην αφρική (αγαπημένη χωματερή βιοτεχνολογικών πειραμάτων για το δυτικό, ιμπεριαλιστικό σύμπλεγμα), όπου γίνεται εκστρατεία για να «περάσει» η πρώτη παγκόσμια δοκιμή κουνουπιών gene drive πίσω απ’ τις πλάτες του κόσμου, ως δήθεν προσπάθεια για την καταπολέμηση της ελονοσίας… (για τους ελληνικούς υπότιτλους πατάτε cc)

Χρηματιστηριακός λιμός;

Χαριτωμένα διαγράμματα χρηματιστηριακών τιμών, το 2021…

Δευτέρα 23 Μάη>> Αν δεν υπήρχε το χρηματιστήριο πρώτων υλών τροφίμων στο Σικάγο, κι αν δεν υπήρχαν τα «συμβόλαια μελλοντικής εκπλήρωσης» (futures) θα κινδύνευε ο πλανήτης (ή κάποιο τμήμα του) από έλλειψη ή μεγάλη ακρίβεια ψωμιού;

Ο ρόλος του χρηματιστηριακού τζόγου στον καθορισμό των βασικών ειδών είναι γνωστός: δώσε στους τζογαδόρους ένα γεγονός μικρότερης ή μεγαλύτερης σημασίας στον Δ του Κενταύρου, και θα σου φτιάξουν μια τέλεια απειλή επί γης. Συνεπώς οι προφητείες περί επικείμενης διατροφικής καταστροφής είναι εύκολα αυτα-εκπληρούμενες….

Όμως ίσως (ίσως λέμε…) κάτω απ’ αυτόν τον Αρμαγεδώνα να εξελίσσεται μια σύγκρουση καθοριστική και γενικότερης σημασίας. Το (ας πούμε) πρελούδιό της έχει εμφανιστεί (και έχει κρυφτεί) ήδη σε σχέση με το εμπόριο και το χρηματιστήριο υδρογονανθράκων, πετρελαίου και φυσικού αερίου: ενώ οι χρηματιστηριακές τιμές παίρνουν την ανηφόρα διάφοροι παραγωγοί (: κράτη) μπορούν να πουλάνε σε φιλικούς πελάτες σε φιλικές τιμές. Με δυο λόγια οι πραγματικές τιμές εδώ κι εκεί είναι χαμηλότερες απ’ τις χρηματιστηριακές∙ κι αυτό σαν ένα είδος εξωτερικής-πολιτικής-μέσω-εμπορίου.

Δεν πρόκειται για μια τακτική διαφοροποίηση αλλά (ίσως λέμε…) για μια στρατηγική σύγκρουση ανάμεσα σε δύο είδη καπιταλισμών: τον χρηματοπιστωτικό (δημιούργημα κυρίως της δύσης) και τον εμπορικό (που αναπτύσσεται κυρίως στην ανατολή), με σημαντικές συνέπειες και στο ίδιο το «μέτρο της ανταλλακτικής αξίας», δηλαδή στα νομίσματα διεθνούς ή μη χρήσης. Κι αν αυτό είναι αλήθεια (όπως υποστηρίζουμε), τότε η χρηματιστηριακή άνοδος των τιμών (του σιταριού), αυτή που κυριαρχεί τόσο στη δυτική δημαγωγία όσο και στις δυτικές αρμαγεδωνικές προβλέψεις περί επερχόμενου λιμού, μπορεί να πετάει ψηλά πάνω απ’ την διαμόρφωση εμπορικών μπλοκ εκτός δυτικής κυριαρχίας, και σε βάρος της.

Κανείς (δυτικός καταστροφολόγος) δεν δίνει σημασία σε ορισμένες λεπτομέρειες της «κρίσης σταριού» – δεν βολεύουν. Όμως:

Διαβάστε τη συνέχεια »

Unlimited hangover…

Δευτέρα 23 Μάη>> Στα μέσα Μάη (πριν μια βδομάδα ας πούμε) η κατάσταση (με το διεισδυτικό, δημαγωγικό βλέμμα της δύσης) ήταν ως εξής:

Α) Στο χαλυβουργείο της Μαριούπολης ο ρωσικός στρατός βρέθηκε αναγκασμένος να αποδεχθεί την «αποχώρηση» των ουκρανοφασιστών και των υπόλοιπων του τακτικού στρατού του Κιέβου (+ των ξένων μισθοφόρων), έναν μεγαλοφυή στρατηγικό ελιγμό του κλόουν προφέσορα της δημοκρατίας και της ειρήνης, ανάλογο του γνωστού «γκολ εσείς; σέντρα εμείς, να δούμε ποιος θα αντέξει περισσότερο…»

Β) Σε άλλα σημεία του μετώπου ο στρατός του Κιέβου νικούσε (ή θα νικούσε όπου νάναι…), έτσι ώστε εύλογα περίμενε κάθε φρόνιμος δυτικός ότι όπου νάναι θα αρχίσει η προέλασή του προς την Μόσχα… Πράγμα που οδηγούσε διάφορες πολιτικές βιτρίνες (ξεκινώντας απ’ τον βασιλιά γαλλίας, για να πάρουν την σκυτάλη ο θλιβερός κύριος Scholz και ο πρώην τραπεζίτης Draghi) να συμβουλεύουν φιλικά τον κλόουν «να μην νικήσει πολύ» (!) αφού έτσι θα αποσταθεροποιηθεί η ρωσία με άγνωστη κατάληξη, και ότι καλύτερα «να δώσει κάτι τις στους ρώσους» (για να νομίζουν ότι νίκησαν…), κι ας πάει το παλιάμπελο!

Αυτά ήταν ευχάριστα νέα (μπροστά από ένα βουναλάκι άσπρη σκόνη…)

Ελάχιστες μέρες μετά, η κατάσταση ήταν η εξής: οι ίδιοι καθεστωτικοί new york times που όπως όλοι οι παρόμοιοι επαγγελματίες της εξαπάτησης και των psyops αποθέωναν τον νικητή κλόουν, είχαν αυτό το κύριο άρθρο με αυτήν την χαρακτηριστική εικονογράφηση:

Και να ένα ενδεικτικό τμήμα του:

…. Η τωρινή στιγμή είναι πολύ μπερδεμένη σ’ αυτή τη σύγκρουση, πράγμα που ίσως εξηγεί γιατί ο πρόεδρος Biden και οι υπουργοί του διστάζουν να βάλουν καθαρούς στόχους. Ένας λόγος παραπάνω, λοιπόν, για τον κ. Biden, να εξηγήσει στους αμερικάνους ψηφοφόρους, αρκετά πριν το Νοέμβρη, ότι η υποστήριξη στην Ουκρανία σημαίνει υποστήριξη των δημοκρατικών αξιών και του δικαιώματος των κρατών να υπερασπίζονται τους εαυτούς απέναντι στην επιθετικότητα – αλλά η ειρήνη και η ασφάλεια παραμένει το ιδεώδες αποτέλεσμα αυτού του πολέμου.

Διαβάστε τη συνέχεια »

Tim & Tracy

Δευτέρα 16 Μάη>> Και πάλι Tim Buckley, ως Honey Man, απ’ το μακρινό 1974. Rhythm ‘n’ blues, και… Buckley – αυτό:

Και η Tracy Chapman, σε κάτι γνωστό:

Δεν το ξέρεις; Το να μιλάς για μιαν επανάσταση ακούγεται σαν ψίθυρος

Όταν ο κόσμος στέκεται στις ουρές της πρόνοιας

Όταν κλαίει στα κατώφλια αυτών των στρατών της σωτηρίας

Όταν χάνει την ώρα του στις ουρές της ανεργίας…

Αγαπήσαμε την ίδια, αλλά αυτή δεν μας γουστάρει – που θάλεγε κι ο Ρασούλης.

Καλημέρα…