Category: Ασταμάτητη μηχανή

Θέλει πράγματι η Άγκυρα να αποκτήσει … f-35; 4

Δευτέρα 13 Ιούλη (00.09) >> Αφού δεν ενδιαφέρεται να αγοράσει κάτι έτσι κι αλλιώς προβληματικό που απλά θα την κάνει «εξάρτημα» της Ουάσιγκτον ενόσω έχει αφιερώσει (με επιτυχία…) δεκαετίες τεχνολογικής και παραγωγικής στρατιωτικής ανεξαρτησίας, για ποιο πράγμα ενδιαφέρεται επιτέλους η Άγκυρα (σε σχέση με τα f-35); Τι στο γεροδιάβολο;

Η τουρκική αερο-πολεμική βιομηχανία είχε ενταχθεί στο πρόγραμμα κατασκευής των αμερικανικών f-35 ως υπεργολάβος. Μαζί με την συμμετοχή είχε παραγγείλει 100 κομμάτια, και είχε δώσει και μια προκαταβολή 1,7 δισεκατομμυρίου δολαρίων. Το πρώτο f-35 απ’ την τουρκική παραγγελία βγήκε απ’ την γραμμή παραγωγής το 2018.

Αλλά δεν πήγε στον τουρκικό στρατό. Το 2019 το ψοφιοκουναβιστάν (πρώτη θητεία) θύμωσε που η Άγκυρα αγόρασε ρωσικά αντιαεροπορικά συστήματα S-400, και «έβγαλε» την Άγκυρα απ’ το πρόγραμμα συμπαραγωγής. Το θέμα ήταν (και φυσικά παραμένει) όχι οι S-400 σαν τέτοιοι, αλλά το ότι η Άγκυρα είχε ήδη πολύ καλές σχέσεις με την Μόσχα∙ οπότε θα ήταν πιθανό (βέβαιο λέμε…) πώς κάποια μυστικά των f-35 θα περιέλθουν σε γνώση των ρώσων μηχανικών.

Εν τέλει τα 6 (απ’ τα 100) f-35 που ήταν η τουρκική παραγγελία και είχαν εν τω μεταξύ παραχθεί ως το 2019 έμειναν για τον αμερικανικό στρατό. Και επειδή το αμερικανικό κράτος είναι τίμιο στις διακρατικές συναλλαγές του (ορισμός της τιμιότητας!!!), δεν επέστρεψε ποτέ την προκαταβολή του 1,7 δισεκατομμυρίου δολαρίων! Έτσι, τσαμπουκά!

Έκτοτε η Άγκυρα ζητάει είτε να επιστρέψει στο πρόγραμμα (που δεν την ενδιαφέρει…) είτε να της επιστραφούν τα 1,7 δις (που την ενδιαφέρει και την παραενδιαφέρει!!!) Το ζητάει ευγενικά, αφενός επειδή δεν μπορεί να κάνει αλλιώς και αφετέρου επειδή όσο κρατάει η έξωση μπορεί μεν να χάνει λεφτά αλλά κανείς δεν μπορεί να της πει «και γιατί φτιάχνεις δικά σου αεροπλάνα».

Ούτε καν οι θεοναζί – που είναι πολύ ταραγμένοι.

Το ίδιο ισχύει και για την εντόπια εθνικοφροσύνη, δεξιά κι αριστερά. Οι πολιτικές βιτρίνες, οι τωρινές, οι προηγούμενες και οι επόμενες, ξέρουν πολύ καλά ότι η «γενναιότητά» τους (κατά των «τουρκικών f-35»…) είναι μια άχρηστη βλακεία βουτηγμένη στον βάλτο της εθνικιστικής προπαγάνδας, χωρίς καμία πρακτική αξία. Πουλάει ωστόσο (στο εσωτερικό) οπότε κάτι βγάζουν.

Πουλάει κι αυτό: ότι η Άγκυρα «επιβουλεύεται» το ελλαδιστάν (γι’ αυτό θέλει τα f-35…) Ένα καπιταλιστικό κράτος του μεγέθους και της δυναμικότητας του τουρκικού, με την γεωγραφική θέση και τις γεωπολιτικές δυνατότητες που έχει, το τελευταίο που θα το απασχολούσε είναι … ο «πυλώνας σταθερότητας» στα δυτικά του. (Κολώνα δωρικού ρυθμού μάλλον).

Εκείνο που πράγματι απασχολεί την Άγκυρα (και, απ’ την ακριβώς αντίθετη μεριά το ελλαδιστάν) είναι η ελληνική «εθνική γραμμή» της όλο και πιο σφικτής πρόσδεσης στην Ουάσιγκτον και στο Τελ Αβίβ σε συνθήκες εντεινόμενου 4ου παγκόσμιου πολέμου.

Το ίδιο ακριβώς απασχολεί και την Μόσχα (κι όχι μόνο), με πεδίο ενδιαφέροντος και αντιπαράθεσης όχι κάποια ξηρά αλλά την θάλασσα και τον αέρα. Στο Αιγαίο και στην ανατολική Μεσόγειο.

Με μια ιστορία 200+ χρόνων αποκλειστικά και μόνο γεωπολιτικών προσόδων ο ελληνικός ιμπεριαλισμός έχει δείξει καθαρά τις αιτίες αυτών των σφικτών συμμαχιών: η Άγκυρα είναι ο πρώτος και ίσως ο μοναδικός στόχος του (ήδη απ’ τα μέσα των ‘90s). Και επειδή «δεν βγαίνει ο λογαριασμός» αποκλειστικά με τις δικές τους δυνάμεις ή, έστω, μέσω της συμμαχίας τους με τους θεοναζί, οι εντόπιοι εθνικόφρονες της δεξιάς και της αριστεράς ελπίζουν πως και η Ουάσιγκτον θα στραφεί κατά της Άγκυρας.

Η άχρηστη βλακεία τους η βουτηγμένη στον βάλτο της εθνικιστικής προπαγάνδας (τους) είναι η παραβολή της ελπίδας τους ότι αυτό, τελικά, θα συμβεί…

Θέλει πράγματι η Άγκυρα να αποκτήσει … f-35; 5

Δευτέρα 13 Ιούλη (00.06) >> Υπάρχει μια …κωμικο-κωμική (κωμωδία στο τετράγωνο!) ουρά στην υποτιθέμενη καούρα της Άγκυρας για τα f-35: θα πουλήσει (λένε οι φήμες) τις δύο συστοιχίες των ρωσικών S-400 σε κάποια πετροχούντα (η Ντόχα εμφανίζεται σαν ο πιθανότερος αγοραστής…) έτσι ώστε να φύγει απ’ την μέση το εμπόδιο για την απόκτηση των f-35…

Το φαντάζεσθε; Η Ουάσιγκτον έβαλε την Άγκυρα στη «μαύρη λίστα» γι’ αυτό το αντιαεροπορικό σύστημα∙ και τώρα ένα άλλο τυπικά συμμαχικό κράτος με τις ηπα, ας πούμε το κατάρ, θα βάλει το κεφάλι του στον πάγκο αποκτώντας αυτά τα καταραμένα S-400, θα μπει στη «μαύρη λίστα» στη θέση της τουρκίας, για να «απελευθερωθεί» αυτή η τελευταία…

Πώς σας φαίνεται σαν φήμη; Μόνο σαν επίδειξη ρωσο-τουρκο-αραβικού χιούμορ θα μπορούσε να εννοηθεί!!! Γιατί, συν τοις άλλοις, με μια τέτοια πώληση, η Άγκυρα θα συνεχίσει να θεωρείται «ένοχη-προδοσίας», εφόσον σπρώχνει την ρωσική τεχνολογία … στην ανατολική πλευρά του Περσικού (στη δυτική, στο ιράν, υπάρχει ήδη)!!! Δίπλα απ’ τις αμερικανικές βάσεις, όσες απομείνουν…

Νόστιμο; Γουστόζικο; Διασκεδαστικό;

Όσο το δώρο που έκανε ο καταραμένος Erdogan σε κάθε έναν απ’ τους ηγέτες-του-νατο στην πρόσφτη σύνοδο: ένα περίστροφο τουρκικής κατασκευής μαζί με τις απαραίτητες σφαίρες…

Μήπως το χρειαστούν … για να αυτοκτονήσουν… Τι άλλο;

Πωλείται όπως είναι, επιπλωμένο… (Και το ΑΦΜ;)

Δευτέρα 13 Ιούλη (00.03) >> Είμαστε όχι οι τελευταίοι αλλά ακόμα χειρότεροι απ’ τους τελευταίους που θα κατηγορούνταν για συμπάθεια στον συριζα (ή οποιοδήποτε άλλο κόμμα). Έχουμε όμως μια εμμονή (;) με την μνήμη. Δεν έχει να κάνει με απόψεις, συμφωνίες, διαφωνίες. Έχει να κάνει με το υπέδαφος των απόψεων, των συμφωνιών, των διαφωνιών: χωρίς μνήμη όλα είναι «τώρα», ένα «τώρα» αιώνιο και άνοστο, ένα «τώρα» εν τέλει αδιάφορο και χειραγωγήσιμο.

Επιτρέψτε μας λοιπόν αυτήν την υπενθύμιση:

Ημερομηνία: 13 Νοέμβρη 2023. Ρεπορτάζ απ’ την (τότε…) «εφημερίδα των συντακτών» (αποσπάσματα):

Δεν είναι καινούργιο φαινόμενο ένας πολιτικός αρχηγός να ξεκινά την θητεία του με κάποιες διαγραφές «αντιπολιτευόμενων» στελεχών, έτσι ώστε να επικυρωθεί η επικράτησή του στα μάτια των κομματικών μελών και της κοινής γνώμης. Αλλά ο τρόπος που μεθόδευσε τις δικές του «διαγραφές» ο κ. Κασσελάκης δεν έχει προηγούμενο. Γιατί στην πραγματικότητα, αυτό που επέλεξε δεν ήταν η διαγραφή λίγων ή πολλών στελεχών. Στόχος του είναι – όπως αποδείχθηκε από την Παρασκευή – η κατάργηση του ΣΥΡΙΖΑ που παρέλαβε απ’ τον Αλέξη Τσίπρα και η δημιουργία ενός νέου πολιτικού φορέα, όπως εκείνος τον φαντάζεται. Ενός κόμματος, στο οποίο υπάρχει ένας μόνο αρχηγός στην «κορυφή» και όλα τα υπόλοιπα μέλη στη «βάση». Και προϋπόθεση γι’ αυτή τη μετάλλαξη σε ένα σχήμα όπου ο «ένας» θα αποφασίζει μόνος του, χάρη στην «αδιαμεσολάβητη» σχέση του με τη «βάση», είναι βέβαια η διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ ως κόμματος.

… Η χθεσινή «Αυγή», που η ύλη της έκλεινε από την Παρασκευή, είχε και άρθρο διευθυντικού της στελέχους, στο οποίο αναφερόταν «το τέλος του παλαιού ΣΥΡΙΖΑ ως συνομοσπονδίας ομάδων και τάσεων» και αποκαλυπτόταν ως νέο μοντέλο «μικρές ομάδες εμπειρογνωμόνων ανά θεματική», στις οποίες θα μετέχουν μεταξύ άλλων «στελέχη από τη NASA, το ΜΙΤ και το London School of Economics».

Οποιαδήποτε ομοιότητα (ή γενεαλογική σχέση) με τρέχοντα εγχειρήματα είναι, ασφαλώς, τυχαία.

«Μην αφήσετε την ειρήνη να χαλάει τους ωραίους πολέμους!»*

Δευτέρα 6 Ιούλη >> Θα μπορούσε να έχει ονομαστεί «η σκηνή του Sarajevo». Όπως «η σκηνή του Seattle» ή «η σκηνή του Bristol». Ήταν πάνω κάτω η ίδια εποχή, ίσως λίγο νωρίτερα…

Αλλά δεν πρόλαβε. Οι σερβοφασίστες (μαζί με τους δυτικούς + ρώσους συμμάχους τους) φρόντισαν να πολιορκήσουν το Sarajevo επί 4 χρόνια∙ και να κάνουν την βοσνία τόπο αίματος και θανάτου.

Οι Bombaj Stampa ήταν βασικό στοιχείο της «σκηνής του Sarajevo». Μαζί με τους γκαράζ/φολκ Zabranjeno Pusenje και τους punk Elvis J. Kurtovic & His Meteors (πάντα στο Sarajevo), δημιούργησαν στα ‘80s το κίνημα «Νέοι Πρωτόγονοι», με την συμμετοχή ποιητών, γραφιστών, πρώιμων standupers, και άλλων: ένα κράμα άγριου σουρρεαλισμού, μαύρου χιούμορ και υπόγειας κριτικής στο μεταΤιτοϊκό καθεστώς της (ακόμα τότε ενιαίας) γιουγκοσλαβίας. Μήτρα της «σκηνής του Sarajevo» ήταν η μπάντα + καλλιτεχνικό project SCH (τα τρία πρώτα γράμματα της λέξης schizophrenia). Industrial και post punk rock, ηχητικοί και στιχουργικοί πειραματισμοί… (Καταλαβαίνετε: όλα όσα η χριστιανική δύση απαγόρευσε σε ένα τυπικά «μουσουλμανικό» κράτος σαν την βοσνία…) 

Οι SCH live στην (ακόμα τότε γιουγκοσλαβική Ljublijana) το 1983 (η κακή ποιότητα του video οφείλεται … στις βιντεοκασέτες της εποχής):

Πίσω στους Bombaj Stampa. Το 1990 ως «Sarajevo … Stones»:

Εδώ η μπάντα, σε μια ταράτσα το καλοκαίρι 1992 στο Sarajevo, με την πολιορκία της πόλης απ’ τους σερβοφασίστες να έχει ήδη ξεκινήσει:

… Αυτή είναι απλώς η χώρα μου.

Δεν θα την δώσω σε κανέναν.

Έχει δύναμη αστεριού.

Υπάρχει φως για όλους τους ανθρώπους.

Αυτή η χώρα σε αγαπάει κι αυτή.

Μόνο οι άνθρωποί μου είναι εδώ.

Δεν θα τους δώσω σε κανέναν.

 Έχουν δύναμη αστεριών και φως για όλους τους ανθρώπους…

Εδώ στα τέλη Φλεβάρη του 2026, με τα παραπάνω χρόνια τους, επαυξημένοι αριθμητικά σαν μπάντα (και φυσικά «κλασσικοί»…):

Κι εδώ την 1η Ιούλη, live στο κέντρο του Sarajevo:

* Μαύρο χιούμορ – ατάκα των «νέων πριμιτιβιστών» το 1991, όταν κάποιοι απ’ αυτούς προέβλεπαν τι θα ακολουθήσει γενικά στη γιουγκοσλαβία και ειδικά στη βοσνία….

Kill ‘em all!

1000 μέρες και νύχτες γενοκτονίας στην Παλαιστίνη…

Όχι μωρέ… “Δεν θέλουν να τους σκοτώσουν όλους…. Να τους διώξουν θέλουν… Άλλο το ένα, άλλο το άλλο…

Δευτέρα 6 Ιούλη (01.21) >> Για δείτε κι΄ αυτό στη συνέχεια. Πρόκειται για απόσπασμα απ’ το ντοκυμαντέρ “Kill ‘em all” για την σφαγή στη Σρεμπρένιτσα (και στη βοσνία) – θα το βρείτε ολόκληρο στην δεξιά στήλη του sarajevomag.net/wp.

Ο Lawrence Eagleburger, υπ.εξ. του γκουβέρνου του Bush του Α για μερικούς μήνες στα τέλη του 1992, απαντάει σε ερωτήσεις της δημοσιογράφου του cnn Charlayne Hunter-Gault και εξηγεί στις 7 Ιούνη του 1995 –το τι έγινε στη βοσνία (και γιατί οι ηπα το επέτρεψαν…):

Δεν μπορεί παρά να «θυμίζει» τι συμβαίνει στην Παλαιστίνη… Μουσουλμάνους σκότωναν στα ‘90s, μουσουλμάνους σκότωναν έκτοτε, μουσουλμάνους σκοτώνουν και σήμερα…. (Και χριστιανούς, και άθεους, και τους πάντες βέβαια – αν κάνουν παρέα με τους επικηρυγμένους….)

-Γιατί;

-Για να τους πάρουν την γη, την θάλασσα, τον αέρα, να υποδουλώσουν όσους απομείνουν, και να κλέψουν τους όποιους φυσικούς πόρους στα μέρη τους…

-Όπως τότε;

-Ακριβώς! Όπως με τους «ινδιάνους», τους aboriginal, όλους τους αυτόχθονες όπου έφταναν τα όπλα της δυτικής αποικιοκρατίας / ιμπεριαλισμού. Σε ασία, αφρική, αυστραλία, «νέα ήπειρο» / αμερική. «Πρωταρχική συσσώρευση» λέγεται, και βρίσκεται σε εξέλιξη με άλλους τρόπους και στις καπιταλιστικές μητροπόλεις.

Εκείνοι οι «βάρβαροι» τέλειωσαν – οπότε… «σκοτώστε / εξανδραποδίστε μουσουλμάνους».

-Θα το πετύχουν;

-Χμμμ… Ρωτήστε την Παλαιστινιακή αντίσταση, την λιβανέζικη αντίσταση, την ιρακινή αντίσταση, την υεμενίτικη αντίσταση, τους «φρουρούς της επανάστασης»… και άλλους.

Ό,χι, δεν πετυχαίνουν πια – και γι’ αυτό λυσσάνε…

Ουκρανικό πεδίο μάχης

Δευτέρα 6 Ιούλη (01.13) >> Υπάρχει κάποια εξέλιξη τις 2 τελευταίες εβδομάδες εδώ; Εν μέρει τα «νεώτερα» είναι παλιά: όσο φαίνεται απ’ την πρόσφατη καθεστωτική δημαγωγία οι δυτικές πολιτικές βιτρίνες έχουν (ξανα)ξεσαλώσει, αναπαράγοντας όσα «προέβλεπαν» το 2022 και το 2023: «η ρωσία καταρρέει», «ο Πούτιν τελειώνει», «η ουκρανία νικάει»…. Αφορμή; Μερικές πετυχημένες επιθέσεις με drones στα ρωσικά μετόπισθεν, και μια κάποια κατακραυγή μεταξύ των ρώσων υπηκόων.

(Μόνο που αυτή η τελευταία δεν είναι «κάτω ο  Πούτιν»!!! Είναι «γιατί δεν ισοπεδώνετε το Κίεβο και τους συμμάχους του να τελειώνουμε;;;» Όχι για ευρωπαϊκά πανηγύρια, έτσι δεν είναι;)

Οι δυτικοί ιμπεριαλισμοί παραμένουν πιασμένοι σε μια παγίδα που δεν είναι … του Θουκυδίδη!!!

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Δυτικοασιατικό πεδίο μάχης

Δευτέρα 6 Ιούλη (01.07) >> Υπάρχει κάποια εξέλιξη τις τελευταίες 15 ημέρες εδώ; Επιφανειακά όχι κάτι σπουδαίο∙ υποθέτουμε ότι είστε προϊδεασμένοι / ες. Μόνο κάτι «δευτερεύοντα»… ξέρετε απ’ αυτά που η δυτική δημαγωγία προσπερνάει ως «σιγά μην…»:

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Οι μέρες της δυτικής ευδαιμονίας είναι μετρημένες

Δευτέρα 6 Ιούλη (01.00) >> Σαν από μια σατανική ειρωνεία της Ιστορίας, τις μέρες που το ψοφιοκουναβιστάν γιορτάζει τα 250 χρόνια της κρατικής ύπαρξής του, υψηλόβαθμες αντιπροσωπείες από 70 κράτη (+ διάφορες αντιαποικιακές οργανώσεις) θα βρίσκονται στην Τεχεράνη, για την κηδεία του Hamenei.

Δεν πρόκειται για παρουσία, «τιμής ένεκεν», στην κηδεία ενός τύπου που πέθανε από γεράματα ή καρδιακό. Πρόκειται για την κηδεία μιας ηγετικής περσόνας που δολοφονήθηκε (μαζί με μεγάλο μέρος της οικογένειάς του) – ένα προφανές έγκλημα πολέμου από κάποιους που έχουν μεγάλη συλλογή από τέτοια. Δολοφονήθηκε επειδή δυο παρακμιακά μεν πυρηνικά δε κράτη έκριναν ότι με την δολοφονία του θα διέλυαν το κράτος∙ το ιράν.

Οι πάντες, παρόντες στην κηδεία ή απόντες, ξέρουν τι έγινε. Οι πάντες ξέρουν ποιος νίκησε.

Η παρουσία στην κηδεία ενός δολοφονημένου απ’ τους δυτικούς ιμπεριαλισμούς και την μεσανατολική απόφυσή τους, ύστερα από έναν πόλεμο στον οποίο είναι πανθομολογούμενο ότι το ιράν νίκησε, δεν είναι απλά συγκαταβατική, διπλωματική πράξη. Είναι πολύ περισσότερο πολιτική απ’ τα συνηθισμένα. .

Δεν πρόκειται για κηδεία ιδεολογικής αλληλεγγύης: η συντριπτική πλειοψηφία των αντιπροσωπειών δεν είναι σιίτες, δεν είναι «μουλάδες». Ούτε εκπροσωπούν καθεστώτα «ιρανικού τύπου». Πρόκειται μάλλον για την έμμεση πολιτική κατάφαση στο ξήλωμα της δυτικής, μιλιταριστικής ηγεμονίας στον πλανήτη∙ αυτής της ηγεμονίας που εκτραχύνθηκε τα τελευταία 35 χρόνια: αυτό το ξήλωμα (η απελπισμένη προσπάθεια αποτροπής του) είναι που φωτίζει την κηδεία του Χαμενεϊ.

Υπάρχει μια ακόμα πιο σατανική ειρωνεία. Οι δολοφόνοι του Hamenei (εκτός των θεοναζί…) θα βρίσκονται αύριο και μεθαύριο μερικές εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά απ’ την κηδεία, στα βορειοδυτικά. Στην Άγκυρα. Για τη «σύνοδο του νατο».

Τι θέλουν τα «κράτη μέλη του νατο» τον Ιούλη του 2026; Μα φυσικά να συνεχίσουν να είναι επίφοβα για τον υπόλοιπο πλανήτη∙ να συνεχίσουν να σκοτώνουν∙ να νικούν πάντα! Μόνο που δεν μπορούν πια, μετά από τόσες και τέτοιες εμφατικές ήττες, να αποφύγουν τον πειρασμό «ο καθένας πρώτα για την πάρτη του»!!! Οι παρακμιακοί ευρωπαίοι «πρόθυμοι» θέλουν να νικήσουν / να διαλύσουν την ρωσία κάνοντας proxy όχι το Κίεβο (δεν μπορεί πια…) αλλά την Ουάσιγκτον… Η οποία «κρατάει μούτρα» επειδή αφήσατε εμάς, την μόνη υπερδύναμη του πλανήτη (;;;) μόνη της απέναντι σ’ αυτούς τους άθλιους, τους «φρουρούς της επανάστασης»…

Εν τω μεταξύ η Βαρσοβία αγριεύει όλο και περισσότερο κατά του Κιέβου (σπάζοντας την «ομοθυμία» της υποστήριξής του…) – κι όσες / όσοι διαβάζετε τακτικά αυτές εδώ τις αναφορές ξέρετε την βαθύτερη αιτία… Η Άγκυρα, η Βουδαπέστη και η Μπρατισλάβα ούτε που θέλουν να ακούσουν τους «καϋμούς» των βαλτικών κρατιδίων, που περιμένουν αν όχι την Ουάσιγκτον σίγουρα το Λονδίνο να συμμετάσχει σε μια «κατάληψη του Καλίνιγκραντ». Η Μαδρίτη και η Λισαβώνα λένε κομψά «εμείς είμαστε μακριά…». Η Ρώμη ελίσσεται, εντός / εκτός / και επί τα αυτά… Ευτυχώς που το ελλαδιστάν είναι βράχος!!!

Ο Ανακαινισμένος, ως I gonna be, προς το παρόν μια «πολλά υποσχόμενη ιδέα», έσπευσε να δώσει τα διαπιστευτήριά του στη μία απ’ τις δύο πρεσβείες που οφείλει να το κάνει – έτσι ώστε εκτός απ’ το νο 1 εθνικό κεφάλαιο να πάρει το Ο.Κ. και απ’ τους συμμάχους. Για να μην ανησυχούμε…

Με δυο λόγια: έναντι εύκολων αντιπάλων (όπως οι ταλιμπάν, αν υποθέσουμε ότι αποδείχθηκαν εύκολοι…) το νατο ήταν … «μια γροθιά». Εναντίον δύσκολων, και μάλιστα μετά από ήττες, όσοι θέλουν επικές εκστρατείες ψάχνουν τους υπόλοιπους που δεν θέλουν, για να καταλήξουν στο βολικό συμπέρασμα «αααα, υπάρχουν προβλήματα…»

Το ψόφιο κουνάβι θα είναι ο star της συνόδου. Φτάνοντας τόσο κοντά (από γεωγραφική άποψη) στην Τεχεράνη μπορεί να επαναλάβει (μπορεί και όχι) την πρόσφατη εξυπνάδα του, την ιδέα ότι «έτσι που είναι εκεί μαζεμένοι όλοι θα μπορούσα να τους σκοτώσω όλους με ένα κτύπημα…».

Είναι κι αυτό ένα «σημείο των καιρών»: η μόνη θέση στην οποία μπορούν πια να φανταστούν εαυτούς οι παρακμιακές δυτικές ολιγαρχίες είναι ως μέλη εκτελεστικού αποσπάσματος. Κι ενώ μπορούν να συνεχίσουν να σκοτώνουν ξέρουν, καταλαβαίνουν, ότι έρχεται η σειρά τους…

Όπως το έθεσαν κάποιοι για την κηδεία του Hamenei:: στα 250α γενέθλια του αμερικανικού κράτους ο κόσμος θα κηδέψει έναν απ’ αυτούς που το εξευτέλισαν…

mind the gap

Δευτέρα 6 Ιούλη (00.56) >> Οι κινέζοι (πολιτικοί) μηχανικοί δεν έχουν πια κάποιον άλλο σ’ αυτόν τον πλανήτη να συναγωνιστούν, εκτός απ’ τον εαυτό τους!!! Κάθε έξι μήνες ή μια φορά τον χρόνο κάνουν εγκαίνια μιας ακόμα ψηλότερης, ακόμα πιο φανταιζί γέφυρας.

Στις 20 ψηλότερες γέφυρες του κόσμου υπάρχει μια γαλλική στη 2η θέση (του 2004), δύο τουρκικές στην 5η (του 2022) και στην 6η (του 2016), μια ρωσική στην 7η (του 2012), μια ιαπωνική (του 1998) στην 11η, και μία νοτιοκορεάτικη (του 2012) στην 19η. Οι υπόλοιπες 14, συμπεριλαμβανόμενης προφανώς της 1ης, της 3ης, της 4ης κλπ είναι κινεζικές. Όπως κινέζικες είναι και οι επόμενες 10, απ’ την 21η ως την 30η. Η πιο παλιά κινέζικη κατασκευή απ’ αυτές τις 30 είναι του 2008, αλλά οι συντριπτικά περισσότερες έχουν κατασκευαστεί την τελευταία 10ετία…

Το πιο πρόσφατο κατόρθωμά τους είναι αυτό: μια γέφυρα με … diy ουράνιο τόξο:


Η γέφυρα Huajiang δεν είναι απλά ένα ακόμα master piece κατασκευαστικής τέχνης και τεχνικής. Είναι, κυρίως, ένα ακόμα δείγμα τι σημαίνει καπιταλιστική ανάπτυξη στον 21ο αιώνα – «σοσιαλισμός με κινέζικα χαρακτηριστικά» όπως λένε στο Πεκίνο… Μαζί με την γέφυρα έγιναν πολλά συνοδευτικά έργα. Όλες οι ορεινές επαρχιακές κοινότητες σε μια μεγάλη ακτίνα γύρω απ’ την γέφυρα απέκτησαν ιντερνετικές συνδέσεις 5G και μια σειρά εφαρμογές χρήσιμες στις τοπικές δραστηριότητες∙ τα χωριά ανακαινίστηκαν∙ ανανεώθηκαν και οργανώθηκαν τα τοπικά έθιμα (ως τουριστική ατραξιόν…), κλπ κλπ.

Πόσο καιρό χρειάστηκε η κατασκευή αυτής της γέφυρας; Λιγότερο από 3 χρόνια. Πόσο στοίχισε; 250 εκατομμύρια δολάρια. (Η περιλάλητη «εθνική Κορίνθου Πατρών», χωρίς φρουρού κι αρώματα, χρειάστηκε 10 χρόνια και 8 φορές το κόστος της συγκεκριμένης γέφυρας…. Αλλά ήταν «μεγάλη» θα πείτε…)

Όποιος συνεχίζει να αγναντεύει τους δυτικούς καπιταλισμούς νομίζοντας ότι καταλαβαίνει που και πως προχωράει ο καπιταλισμός γενικά στον πλανήτη, απλά δεν ξέρει τι του γίνεται…

Κι όποιος δεν ξέρει τι του γίνεται θα περάσει πολύ άσχημα τα επόμενα χρόνια.

Deserted cities of the heart

Δευτέρα 29 Ιούνη >> 1968 και οι βρετανοί Cream παρουσιάζουν ένα ψυχεδελικό / μελαγχολικό κομμάτι με τίτλο «ερειπωμένες πόλεις της καρδιάς»:

Προς τι η μελαγχολία εν έτει 1968; Κάποιοι υποστήριξαν (όχι αυθαίρετα) ότι οι πρωτοκοσμικές μεταπολεμικές γενιές (όσοι / όσες ήταν 18 χρονών το 1968 γεννήθηκαν το 1950) μεγάλωσαν κάτω απ’ τον βαρύ ίσκιο ένας ενδεχόμενου πυρηνικού ολοκαυτώματος, μιας all out αναμέτρησης ανάμεσα στις ηπα (+ την υπόλοιπη δύση) και την εσσδ.

Δόξα τους μεγαλοδύναμους (και τις βενζοδιαζεπίνες) κανείς δεν έχει στις μέρες μας τέτοιες έγνοιες… Σωστά;

Bonus track: Παίζοντας με τις λέξεις ανασύρουμε ένα άλλο, εντελώς διαφορετικό «cream».

Aπ’ τους νεοϋορκέζους Wu-Tang Clan, από το πρώτο τους lp, το 1993… Είναι τα αρχικά του «cash rules everything around me» και είναι, με τον τρόπο του, ένα τραγούδι διαμαρτυρίας. (Σε μια εποχή που μπορούσε να χωνέψει τα πάντα…)