Μακεδονία

Τετάρτη 10 Γενάρη. Προς το παρόν κάτι μικρό, αφού θα πρέπει σύντομα να γίνουμε πιο αναλυτικοί: η Αθήνα εκτός απ’ το να “σπρώχνει” υπόγεια του ντόπιους εθνοφασίστες (κάθε είδους, προέλευσης και μηχανισμών, συμπεριλαμβανόμενου του παπαδαριού), ποντάρει επίσης υπόγεια και στις κινήσεις των ανάλογων απ’ την άλλη μεριά των συνόρων.

Με το καθόλου ευφάνταστο “λεγόμαστε Μακεδονία” οι οπαδοί του Γκρουέφσκι (πρώην πρωθ.) εντός και εκτός μακεδονικού κράτους (κυρίως στη βόρεια αμερική) ετοιμάζονται να βάλουν τρικλοποδιές στον Zaev και την κυβέρνησή του. Υποψιαζόμαστε ότι το ουσιαστικό τους κίνητρο δεν είναι το «όνομα» (όπως δεν είναι ούτε στο ελλαδιστάν…). Το κίνητρο των ακροδεξιών στην επικράτεια του μακεδονικού κράτους είναι ότι δεν θέλουν να πιστωθεί στους σοσιαλδημοκράτες του Zaev μια κάποια διεθνής αναβάθμιση του κράτους, είτε με την ένταξη στο νατο, είτε (κυρίως) με την οριστικοποίηση ενός χρονοδιαγράμματος ένταξης στην ε.ε.

Εν τω μεταξύ οι έλληνες «το όνομά μας είναι η ψυχή μας» διασκεδάζουν σα νονοί: διαγωνίζονται στο κατάλληλο όνομα για την «μικρή»….

Η Ευρώπη

Τετάρτη 10 Γενάρη. Ο μύθος λέει ότι την Ευρώπη, πριγκίπισσα της Φοινίκης (σημερινή παλαιστίνη / λίβανος), την έκλεψε ο Δίας, μεταμορφωμένος σε ταύρο: αφού την έπεισε ν’ ανέβει στην πλάτη του, έφυγε τρέχοντας πάνω στη θάλασσα, μέχρι να φτάσει στην Κρήτη. Φτερωτός ταύρος ο Δίας, τα έκανε αυτά ο μπερμπάντης, από ανάγκη: δεν υπήρχε τότε πλοίο της γραμμής…

Τώρα ξεβράστηκε το πτώμα ενός ταύρου στη Σύρο… Και πτώματα αγελάδων στη Σύρο, στην Τήνο και στη Σίφνο. Αποκλείεται να είναι κάποιος θεός που πήγε, ξανά, για φλερτ στις ακτές της ανατολικής Μεσογείου… Αποκλείεται να είναι undercover πριγκηπέσες που την κοπάνησαν από κάποιο παλάτι….

Μάλλον από κάποιο φορτηγό πλοίο έπεσαν τα ζώα.

Πεζοί καιροί…

(κάτω φωτογραφία: το τέλος του ταξιδιού…)

Οι φίλοι οι αρχαιοκάπηλοι…

Τρίτη 9 Γενάρη. Κάναμε μια πρόβλεψη πριν 2 μέρες, πέσαμε έξω μόνο για κάποιες ώρες: η αρθρογραφία η σχετική με τον Michael Steinhardt, τον διάσημο φιλότεχνο / αρχαιοκάπηλο, πράγματι εξαφανίστηκε απ’ τα ελληνικά (έτσι κι αλλιώς είχε περιορισμένη παρουσία) αλλά για να γίνει αυτό χρειάστηκε κάτι παραπάνω από 24 ώρες… Εννοείται ότι πουθενά δεν αναφέρθηκε η στενή σχέση του Steinhardt με τον αρχιτράγο των Ιεροσολύμων Θέοφιλο τον Γ, και η αγορά απ’ τον αμερικανο-ισραηλινό και τον συνεταίρο του David Sofer, επίσης «επενδυτή» (αλλά και αρχαιοκάπηλο) των παλαιστινιακών εκτάσεων που πούλησε πρόσφατα το «ελληνο-ορθόδοξο πατριαρχείο».

Οι ισραηλινές καθεστωτικές εφημερίδες υπήρξαν λιγότερο φειδωλές στο να παρουσιάσουν τμήμα της λείας του «εθνικού φίλου» των ελλήνων (γιατί τι άλλο μπορεί να είναι κάποιος που «στηρίζει εδώ και χρόνια» τον Θεόφιλο τον Γ;), μεταφέροντας, φυσικά, αμερικανικά καθεστωτικά ρεπορτάζ. Έτσι, σύμφωνα με την ηλεκτρονική έκδοση της israel national news:

… Ανάμεσα σ’ αυτά που αναφέρεται ότι κατασχέθηκαν απ’ το σπίτι και το γραφείο του Steinhardt είναι: ένα ελληνικό βάζο λαδιού του 5ου π.χ. αιώνα, που δείχνει μια σκηνή κηδείας με τις μορφές μιας γυναίκας και ενός παιδιού, αξίας τουλάχιστον 380.000 δολαρίων· πρωτο-κορινθιακά εδώλια του 7ου π.χ. αιώνα, που δείχνουν μια κουκουβάγια και μια πάπια, αξίας συνολικά 250.000 δολαρίων· ένα φλασκί από τερακόττα, απ’ την Απουλία, σε σχήμα κεφαλιού, του 4ου π.χ. αιώνα· ένα αγαλματίδιο απ’ την Ιωνία σε σχήμα κεφαλιού κριαριού, του 6ου π.χ. αιώνα· και ένα δοχείο λαδιού ή αρώματος, απ’ τις αρχές του 5ου αιώνα. Τα αρχαία αυτά αγοράστηκαν τα τελευταία 12 χρόνια έναντι 1,1 εκατομμυρίου δολαρίων, με βάση σχετικά έγγραφα, σύμφωνα με τους new york times….

Τα κυκλώματα αρχαιοκαπηλείας είναι γνωστά, σε ένα τουλάχιστον μέρος τους, αυτό που προμηθεύει τους «φιλότεχνους»: αμερικανικά και αγγλικά. Σύμφωνα με την διεθνή πρακτική ο εισαγγελέας του Μανχάταν που έχει ξεκινήσει αυτή την εκστρατεία, θα επιστρέψει τα κλεμμένα στις χώρες / κράτη απ’ όπου προέρχονται τους επόμενους μήνες.

Υποθέτουμε ότι τότε θα παίξει για χάρη του επαναπατρισμού στην Αθήνα ένα κάποιο ειδησειογραφικό ταρατατζούμ – χωρίς περισσότερα…

Οι φίλοι οι μεταγιάπηδες

Τρίτη 9 Γενάρη. Η καπιταλιστική ιστορία δεν εξελίσσεται από σόγια ή γιάπηδες που σνιφάρουν μαζί. Ωστόσο δεν πρέπει να αποκλειστεί ότι σόγια ή γιάπηδες που σνιφάρουν μαζί γράφουν με τα χέρια τους μερικές σελίδες, ή σημειώσεις ή παραπομπές της ιστορίας. Σαν ενεργούμενα της αόρατης ιστορικής αναγκαιότητας απ’ την μια μεριά· σαν πρωταγωνιστικές μορφοποιήσεις των λεπτομερειών της, μπορεί και κρίσιμων, απ’ την άλλη.

Φαίνεται ότι ο τοξικός πρίγκηπας του Ριάντ και ο πρίγκηπας σώγαμπρος της Ουάσιγκτον, ο αμερικανο-ισραηλινός γιάπης Jared Kushner, είναι «εκλεκτοί της ιστορίας» – αν και όχι ευλογημένοι. Ακόμα και η ιστορία δικαιούται να έχει χιούμορ! Real estate businessman (πλυντήριο δηλαδή…) και φανατικός χορηγός (αλλά και εργολάβος) του ισραηλινού κράτους ο δεύτερος, κομπλεξικός της σαουδαραβικής δυναστείας ο πρώτος, έσμιξαν για να πετύχουν εκείνα που δεν πέτυχαν οι μπροστάρηδες της αμερικανικής ιμπεριαλιστικής εφόδου, οι σχεδιαστές του «αμερικανικού 21ου αιώνα» στις αρχές του: τον ανασχεδιασμό συνόρων, κρατών και ζωνών επιρροής στη μέση Ανατολή.

Διαρκώς προκύπτουν νέα δεδομένα γι’ αυτή τη σχέση (το τελευταίο αμερικανικό best seller έχει υλικό και για δαύτην)· αλλά στο δικό μας μυαλό όσο περισσότερα μαζεύονται τόσο πιο κωμική γίνεται, αν κριτήριο είναι όχι τα προσωπικά βίτσια αλλά ο ενδοκαπιταλιστικός ανταγωνισμός. Αν τέτοιοι, σαν τον Muhammad Bin Salman και τον Jared Kushner, είναι οι «στρατηγικά εμπνευσμένοι πρωταγωνιστές της ιστορίας», τότε καταλαβαίνει κανείς γιατί τους παίρνουν την ταυτότητα μετά από κάθε τους κίνηση οι παλιές καραβάδες της περιοχής – ξεκινώντας απ’ την Τεχεράνη. Ούτε ένα κόλπο τους δεν έχει πιάσει: απομόνωση (και ανατροπή του καθεστώτος) του κατάρ… πρόκληση χάους στο λίβανο… ενοχοποίηση του ιράν… εξαφάνιση των ιρανικών επιρροών στην υεμένη… ανακήρυξη της Ιερουσαλήμ σαν πρωτεύουσας του ισραηλινού απαρτχάιντ…

Ψωνάρες; Τρελλές και ανεξέλεγκτες! Μοιραίοι και άβουλοι ταυτόχρονα, μέσα στην ματαιοδοξία και την αλαζονία τους: προφανώς και δουλεύουν για τους απρόσωπους ιμπεριαλισμούς των ηπα και του ισραήλ· καταδικασμένοι όμως σε συσχετισμούς δύναμης και εμπόλεμους ελιγμούς των αντιπάλων, σε πεδία δηλαδή που τα δολάριά τους δεν αξίζουν ούτε το χαρτί της εκτύπωσής τους.

Προφανώς, όταν τα πράγματα θα φτάσουν στο αμήν, την «λύση θα την δώσουν τα κανόνια»…

Με την άδεια του γιατρού

Τρίτη 9 Γενάρη. Η μάζα των αμερικάνων ψηφοφόρων έχει ιδιαίτερη ευαισθησία με το fit των υποψήφιων ή των εκλεγμένων προέδρων· το σωματικό αλλά και το ψυχοσυναισθηματικό. Δεν ξέρουμε από που κατάγονται οι σχετικές ανησυχίες. Σίγουρο είναι, πάντως, ότι δεν θα ανέχονταν μια πολιτική βιτρίνα με άσχημες επιδόσεις υγείας· όπως αυτή προσδιορίζεται α λα αμερικέν.

Απ’ αυτήν την άποψη το ψόφιο κουνάβι έχει το δίκιο του που θέλει να διαλύσει τις όποιες αμφιβολίες. Όχι με τιτιβίσματα, αλλά με ιατρική γνωμάτευση. Ανακοίνωσε ότι θα κάνει πλήρες τσεκ απ για να αποδείξει στους κακόπιστους ότι είναι “ταύρος” – με την ευρεία έννοια του ζώου, δηλαδή εκείνη του χιμαιρικού και transgenetic διογκωμένου κουναβιού με κέρατα.

Απ’ την άλλη μεριά είναι σαφές ότι ο εγωϊσμός του έχει πληγωθεί βαριά μ’ αυτά που λένε όλοι στο άσπρο σπίτι (εκτός, ίσως, απ’ το σόι του) και βγάζει στη φόρα ο Wolff στο best seller του “Fire and Fury”. Δυστυχώς το ψυχολογικό του πρόβλημα, το λαβωμένο Εγώ του, δεν πρόκειται να λυτρωθεί ούτε μετά το “χαρτί του γιατρού”: αυτοί που τον αμφισβητούν δεν συγκινούνται από ιατρικά κτυπήματα στην πλάτη. Θα πουν ότι τα αγόρασε. Θα αρχίσουν να επιδίδονται σε δικά τους, αυτοσχέδια τεστ. Ή θα κάνουν διαγνώσεις παίζοντας σε αργή κίνηση video με το ψόφιο κουνάβι εδώ κι εκεί.

Η μόνη λύση, η μόνη αποστομωτική απάντηση, συμβατή με τον κόσμο του ώριμου θεάματος, είναι να αντιγράψει τον Πούτιν (που είναι και φίλοι): εδώ ο πρόεδρος που κάνει βουτιά σε παγωμένη λίμνη· εκεί ο πρόεδρος που δίνει ένα φιλάκι σε μια άγρια τίγρη κατά την επίσκεψή του στην ινδία· πιο πέρα ο πρόεδρος πέφτει με αλεξίπτωτο φορώντας μόνο τα εσώρουχά του· και, ουπς!, να και ο πρόεδρος που εξουθενώνει σε κόντρα push ups τον γραμμωμένο Γιάνη, τον πολιορκητή της ευρωζώνης…

Εάν περάσει από ψυχοδιανοητικά τεστ έχουμε υπ’ όψη μια ερώτηση που θα μπορούσε να του γίνει (και την απάντηση του ενός δισεκατομμυρίου δολαρίων και των 10 εκατομμυρίων ελλήνων)· ερώτηση που μπορεί να μην πείσει τους εχθρούς του ανά τον πλανήτη, θα του εξασφαλίσει όμως τον αιώνιο θαυμασμό στα μέρη μας:

Ερώτηση: Πως σκεφτήκατε εσείς, πετυχημένος επιχειρηματίας, να ανακατευτείτε με την πολιτική;

Απάντηση: Για να εξασφαλίσω τα παιδιά μου…

(Αν νομίζετε ότι υπάρχει κάτι ανισόρροπο στις πολιτικές βιτρίνες, δείτε με πόση φροντίδα και προσοχή κρατάνε οι συγκεκριμένες το φωτεινό ομοίωμα του πλανήτη. Κι από ύφος; Αν εξαιρεθεί ο ετοιμοθάνατος σαουδάραβας, οι άλλοι δύο αντικρύζουν θριαμβευτικά την ιστορία. Όχι λοιπόν: η κατηγορία «ψυχοπαθείς» για τα αφεντικά και τους εκπροσώπους τους είναι μόνο για να δικαιολογεί την δική μας αδράνεια.

Όσο για το γεγονός ότι και για τους τρεις το ελλαδιστάν τρέφει βαθιά συμμαχικά αισθήματα, αυτό είναι αναπόφευκτο: αν νοιώθεις ότι είσαι το κέντρο του κόσμου τι άλλο να κάνεις;;)

Κορέες 1

Τρίτη 9 Γενάρη. Σήμερα θα γίνει η πρώτη (μετά από πολύ καιρό) συνάντηση υψηλόβαθμων αντιπροσωπειών της βόρειας και της νότιας κορέας. Και χθες, παραμονή, εκείνο που θα μπορούσε να ανιχνεύσει κανείς στην αμερικανική δημαγωγία ήταν η αμήχανη ανησυχία.

Για παράδειγμα, στο χθεσινό άρθρο της καθεστωτικής wall street journal, κάτω απ’ τον (σαφώς προπαγανδιστικό…) τίτλο “Παρά τα σημάδια ξεπαγώματος στη βόρεια κορέα η ένταση φουντώνει” ο αρθρογράφος (Gerald Seib) προτίμησε να ξεκινήσει (ξανα)παρουσιάζοντας το πως οι αμερικάνοι σκέφτονται να «σπάσουν τη μύτη» του βορειοκορεατικού καθεστώτος, με μια «περιορισμένης έκτασης» επίθεση σε κάποια πυραυλική βάση.

Κι όταν, στη μέση του άρθρου του, αποφασίζει να ασχοληθεί με την σημερινή συνάντηση, το ομολογεί: … διπλωμάτες υποψιάζονται ότι η προσέγγιση της βόρειας κορέας με τη νότια είναι μια προσπάθεια να υπάρξει απόσταση ανάμεσα στη Σεούλ και τον αμερικανό σύμμαχό της, μειώνοντας έτσι την πιθανότητα ότι οι ηπα θα μπορούσαν να προχωρήσουν σε οποιουδήποτε είδους στρατιωτική δράση κατά της Πγιονγκγιάγκ.

Υποψιάζονται; Μόνο; Μάλλον είναι σίγουροι πως αυτό συμβαίνει, και μάλιστα εν γνώσει και σε συμφωνία μεταξύ των δύο κορεατικών κρατών. Και (υποθέτουμε) σκόπιμα, όχι μόνο αύριο αλλά και μετά από επόμενες συναντήσεις τους ερχόμενους μήνες, οι ανακοινώσεις των δύο πρωτευουσών θα δείχνουν σα να συμβαίνει κάτι δευτερεύουσας σημασίας μεταξύ τους· μέχρις ότου να «ξεφουρνιστεί» ένα καλό πακέτο συμφωνίας. Που θα σπεύσουν να το υποστηρίξουν Μόσχα και Πεκίνο· ενδεχομένως και το Παρίσι (αυτά τα τρία κράτη σαν μόνιμα μέλη του πενταμελούς «συμβουλίου ασφαλείας του οηε»).

Κι έτσι θα μείνει μόνη της η Ουάσιγκτον να υποστηρίζει (όπως ο αρθρογράφος της w.s.j., προσπαθώντας να υποτιμήσει τις απευθείας επαφές Σεούλ και Πγιονγκγιάνγκ, χωρίς την αμερικανική μεσολάβηση ή ακριβή γνώση), πως … ό,τι και να γίνει, η διπλωματική κίνηση που θα απαιτούνταν για να αρχίσει η πραγματική αποκλιμάκωση των εντάσεων θα ήταν συζητήσεις μεταξύ της βόρειας κορέας και των ηπα…

Και θα περιμένει…

Κορέες 2

Τρίτη 9 Γενάρη. Θα πρέπει να είναι εφιάλτης για τον αμερικανικό και τον ιαπωνικό ιμπεριαλισμό το να βρεθούν μπροστά σε μια βελτιωμένη έκδοση της πρότασης που ανακοινώθηκε τον περασμένο Σεπτέμβρη, στο Βλαδιβοστόκ, μετά την συνάντηση του νοτιοκορεάτη προέδρου Moon με τον Πούτιν. Σ’ εκείνη τη συνάντηση ο Moon παρουσίασε το σχέδιο των «εννιά γεφυριών», που αφορούσε την διασύνδεση της νότιας κορέας με την βόρεια και με την ρωσία και με την κίνα πάνω σε 9 «άξονες»: φυσικό αέριο, σιδηρόδρομοι, λιμάνια, ηλεκτρισμός, μια θαλάσσια διαδρομή, ναυπηγεία, θέσεις εργασίας, αγροτική παραγωγή και αλιεία. Κάπως πιο συγκεκριμένα, οι αγωγοί αερίου και πετρελαίου της Σιβηρίας (αυτή είναι η ιδέα) θα επεκταθούν στη βόρεια και νότια κορέα, ενδεχομένως και στην ιαπωνία αν ενδιαφέρεται… Και οι δύο κορέες θα συνδεθούν με το πυκνό σιδηροδρομικό δίκτυο του κινέζικου σχεδίου μια ζώνη – ένας δρόμος συμπεριλαμβανόμενων τραίνων υψηλών ταχυτήτων· και μέσω αυτής της χερσαίας (το τονίζουμε…) δικτύωσης με την ευρασιατική ένωση…

Σ’ αντάλλαγμα αυτών των προτάσεων η Πγιονγκγιάνγκ θα έπρεπε να παγώσει το πυρηνικό και το πυραυλικό της σύστημα και να αποδεχθεί τις εγγυήσεις ασφαλείας εκ μέρους της νότιας κορέας, της κινας, της ρωσίας, των ηπα και της ιαπωνίας.

Το «πάγωμα» (εκτιμάμε ότι) η Πγιονγκγιάνγκ με μία μόνο προϋπόθεση μπορεί να το κουβεντιάσει: το να αναγνωριστεί επίσημα σαν πυρηνική δύναμη. Έτσι ώστε να μην στηρίζεται σε καμία εγγύηση τρίτων· ειδικά της ιαπωνίας και των ηπα… Δεν είναι παράλογο, ούτε ιστορικά πρωτότυπο: η Ουάσιγκτον αναγκάστηκε κάποτε να κάνει δύσθυμα μια ανάλογη επίσημη αναγνώριση και για το Πακιστάν, που κατάφερε να την ξεγελάσει αναπτύσσοντας το πυρηνικό του οπλοστάσιο χωρίς να το πάρει χαμπάρι· και το παρουσίασε σχεδόν «έτοιμο»… Και θα μπορούσε να υποθέσει κανείς πως η ρωσία και η κίνα δεν θα ήταν ιδιαίτερα αντίθετες σε μια τέτοια αναγνώριση, εφόσον άλλωστε συνεπάγεται και συγκεκριμένες δεσμεύσεις, ελέγχους, κλπ. Όχι μόνο επειδή αντιστοιχεί στην (γνωστή) πραγματικότητα αλλά επειδή, επιπλέον, θα προκαλούσε σοβαρή κρίση στις σχέσεις του Τόκιο με την Ουάσιγκτον: ο ιαπωνικός μιλιταρισμός είναι «με το δάκτυλο στη σκανδάλη» να αναπτύξει τα δικά του πυρηνικά, και να ξεφορτωθεί τον αμερικανικό, πράγμα που για τις ηπα θα ήταν η Καταστροφή (με κεφαλαίο «κ»). Ως τώρα η Ουάσιγκτον συγκρατεί το Τόκιο πουλώντας του προστασία απέναντι στην βόρεια κορέα…

Δεν μπορούμε να προβλέψουμε με ακρίβεια το πως θα βγει το αντιαμερικανικό τζίνι απ’ το μπουκάλι που εδώ και καιρό τρίβουν οι κατά τις ηπα «αναθεωρητικές δυνάμεις» γύρω απ’ την κορεατική χερσόνησο. Υποψιαζόμαστε όμως (ναι, έχουμε κι εμείς δικαίωμα στην υποψία!!!) ότι η επιδίωξη είναι να έχει την μορφή μιας πρότασης που είτε την δεχθεί είτε την απορρίψει η Ουάσιγκτον, θα είναι χαμένη.

(φωτογραφία: μια μέτρια συγκέντρωση αμερικανικού στρατού με «μέτωπο» την βόρεια κορέα, στη διάρκεια ασκήσεων τον περασμένο Απρίλη.)

Βλάβη

Δευτέρα 8 Γενάρη (08.42). Μια τοπική τεχνική κατάρρευση του διαδικτύου (σε κάποιο μέρος των Εξαρχείων; Κάποιο μέρος του ευρύτερου κέντρου; Οι τεχνικοί ξέρουν…) σημαίνει υποχρεωτικά φρενάρισμα της ασταμάτητης μηχανής.

Απ’ την άποψη των κοινωνικών (και όχι μόνο) διαδικασιών, αυτό είναι το μικρότερο κακό. Ελάχιστο… Όπως έγινε και με τον ηλεκτρισμό, έτσι και με την ψηφιακή δικτύωση μια κατάρρευση (εντός ή εκτός εισαγωγικών) θα σημάνει – κι όσο περνάει ο καιρός αυτό θα γίνεται ακόμα πιο καθολικό – καθήλωση. Είναι πολλά (και θα γίνουν ακόμα περισσότερα) αυτά που θα σταματήσουν μαζί με τα ηλεκτρόνια επικοινωνίας. Παρότι κανείς δεν θα μπει στον κόπο να τα εντοπίσει έγκαιρα, ας το ξέρουμε: είναι ήδη πολλά και καθοριστικά για την καθημερινή ζωή.

Ανεπαισθήτως (και ο “πολύς κόσμος” χωρίς συναίσθηση) έχουμε περάσει το κατώφλι του νέου καπιταλιστικού παραδείγματος. Που πρόκειται μάλλον να αγριέψει παρά να εξομαλυνθεί ως προς τις μεταπτώσεις του.

Είναι δυσοίωνο και θα προτιμούσαμε να παραμείνει τέτοιο. Όμως στον εξελισσόμενο 4ο παγκόσμιο, η απονέκρωση των ενεργειακών και ψηφιακών “ροών” μπορεί να αποδειχθεί “πυρηνικός πόλεμος χωρίς πυρηνικά”…

Η έξοδος

Δευτέρα 8 Γενάρη. Είναι κωμικοτραγικό (περισσότερο το δεύτερο παρά το πρώτο) το πως οι έλληνες φαντάζονται το περιβόητο “τέλος των μνημονίων”. Σαν κάτι ανάμεσα στο “τέλος των εξετάσεων” και στο τέλος της “περιπλάνησης στην έρημο”. Η φαντασίωση, πάνω στην οποία τζογάρουν και οι φαιορόζ (αλλοίμονο: σ’ αυτήν οφείλουν τους μισθούς τους…), είναι μιας “εθνικής απαλευθέρωσης”. Έχει, έστω, κάποιον κόκκο αλήθειας αυτό το παραμύθι;

Όχι. Είναι συνεπές βέβαια με όλο τον μύθο, απ’ τον Μάη του 2010 και μετά: ότι “δεν είχαμε κανένα πρόβλημα – τα προβλήματα μας τα δημιούργησαν οι ξένοι”. Όμως αν ρίξει κανείς καινούργια σκουπίδια πάνω στα προηγούμενα δεν φτιάχνει κέικ.

Οι “αγορές” λοιπόν, δηλαδή το διεθνές εμπόριο χρήματος, που παρουσιάζεται (και προσλαμβάνεται) τώρα σαν “η γη της Χαναάν”, ήταν που πέταξε στα σκοινιά το ελληνικό κράτος / κεφάλαιο τότε. Στις αρχές του 2010. Γιατί οι έμποροι χρήματος δεν κάνουν ούτε “διαπραγματεύσεις” ούτε παζάρια για μεταρρυθμίσεις. Ένα μέσο έχουν μόνο (για να διασφαλίσουν την “απόδοση των κεφαλαίων που δανείζουν”, δηλαδή τα κέρδη τους) κι αυτό είναι το επιτόκιο. Όταν οι διεθνείς έμποροι χρήματος έκριναν (αδιάφορο αν ήταν δικαιολογημένο αυτό ή όχι) ότι ο δανεισμός στο ελληνικό κράτος είναι μια ριψοκίνδυνη έως αβέβαιη “επένδυση” απλά, πολύ απλά, άρχισαν να ανεβάζουν τα επιτόκια δανεισμού. Όταν αυτό το μαγικό νούμερο, το επιτόκιο, πλησίασε ή ξεπέρασε το 6% (αν δεν κάνουμε λάθος) το άλογο (το ελληνικό κράτος σαν δανειστής) έσκασε…

Η πραγματική σχέση της περιόδου του πολιτικού δανεισμού απ’ τα ευρωπαϊκά κράτη (αυτό που ονομάστηκε “μνημόνια”) με την εικαζόμενη “απελευθέρωση” της “επιστροφής στις αγορές” είναι αυτή ανάμεσα στην προετοιμασία και τα φιλικά μιας ποδοσφαιρικής ομάδας και την έναρξη του πρωταθλήματος! Ακριβώς το αντίθετο, δηλαδή, απ’ αυτό που φαντασιώνεται η μκροαστική μάζα και οι κυβερνήτες της…

Το σκληρό γήπεδο

Δευτέρα 8 Γενάρη. Από συγκεκριμένες απόψεις το ελληνικό κράτος έχει βελτιώσει το προφίλ του σαν δανειζόμενος σε σχέση με εκείνο του 2009: έχει περιορίσει δραστικά τα ελλείματά του και, με κάποιες λογιστικές ταχυδακτυλουργίες, μπορεί να εμφανίζει ακόμα και πλεονάσματα (αν και αυτά τα κόλπα δεν προορίζονται να κρατήσουν πολύ). Μοιάζει σα να έχει “νοικοκυρέψει” τον λογαριασμό εσόδων – εξόδων του, πράγμα που οπωσδήποτε λαμβάνει υπόψη του κάθε έμπορος χρήματος / αγοραίος δανειστής.

Απ’ την άλλη μεριά το νόημα της τόσο μακρόχρονης παραμονής στη θερμοκοιτίδα του πολιτικού δανεισμού, η δυσανάλογα μακρόχρονη “θεραπεία των μνημονίων” σε σχέση με παρόμοιες περιπτώσεις άλλων ευρωπαϊκών κρατών, δεν διαφεύγει από κανέναν – και οι έμποροι χρήματος δεν είναι ηλίθιοι. Μπορεί το ελλαδιστάν σαν σύμπλεγμα κράτους / κεφαλαίου / κοινωνικών – ταξικών σχέσεων να περιόρισε τα συμπτώματα της αποτυχίας του (με καπιταλιστικά κριτήρια πάντα) αλλά δεν διόρθωσε τις αιτίες της. Κι ο λόγος γι’ αυτήν την αδυναμία είναι τόσο δομικός ώστε καμία φαιορόζ ή άλλου χρώματος δημαγωγία δεν μπορεί να τον κρύψει: δεν υπάρχει στα μέρη μας ούτε μια ηγεμονική αστική τάξη ούτε κάποιος υποκατάστατος της απουσίας της συμμαχικός σχηματισμός τάξεων ή κοινωνικών στρωμάτων που να μπορεί να σχεδιάσει και να πετύχει τον μετασχηματισμό (την αναδιάρθρωση) που θα ήταν απαραίτητη. Κι αν η τάξη μας, η εργατική, ήταν σε οργανωτική και πολιτική θέση να επιχειρήσει έναν τέτοιο κοινωνικό μετασχηματισμό θα έπρεπε να ήταν έτοιμη, στην κορύφωση αυτής της προσπάθειας, να κάνει και να κερδίσει έναν εμφύλιο πόλεμο· και όχι έναν πόλεμο κατά των πολιτικών δανειστών…

Μπορεί να φαίνονται ιερόσυλα αυτά που υποστηρίζουμε, και από “εθνική” άποψη είναι! Και με το παραπάνω. Η άποψή μας είναι, ωστόσο, ότι απέναντι στις νεοφιλελεύθερες συνταγές της “δομικής προσαρμογής” (που έγιναν δεκτές απ’ τα ντόπια αφεντικά μόνο σε ότι αφορούσε το άμεσο και έμμεσο “κόστος της εργασίας”…) υπήρχε, λόγω των χαρακτηριστικών του ελληνικού κράτους / κεφάλαιου, σημαντικός χώρος για λειτουργικες “αριστερές” μεταρρυθμίσεις, που θα είχαν αξιομνημόνευτο αποτέλεσμα. Αναδιάρθρωση μεν, όχι αντι-εργατική όμως. Αυτά στη θεωρία, και με την αδιαπραγμάτευτη προϋπόθεση μιας μαζικής, συνειδητής, αδιάλλακτα αντι-προσοδικής και μαχητικής εργατικής τάξης. Όνειρα – δηλαδή…

Δεν υπήρξε το κοινωνικό / ταξικό υποκείμενο για να τις επιβάλλει· ή, πιο σωστά, να ματώσει (κυριολεκτικά) επιχειρώντας το. Και η ιστορία απεχθάνεται τα κενά και τα “α, δεν ήμουν έτοιμος…” Ο (αντιεργατικός) πολιτικός προσοδισμός, το ιστορικό μοντέλο όχι μόνο της τελευταίας αλλά όλων των χρεωκοπιών και όλων των “θριάμβων” στην ιστορία του νέου ελληνικού κράτους / κεφάλαιου, δεν βγήκε ηττημένος απ’ τα “χρόνια των μνημονίων”. Βγήκε νικητής.

Κι αυτός είναι που θα μας σύρει, στην κατά τα λεγόμενα των φερεφώνων του, κυβερνητικών και μη, “γη της επαγγελίας” του διεθνούς εμπορίου χρήματος…