Tag: παλαιστίνη

Bolivar in action

Δευτέρα 5 Γενάρη (00.15) >> Μοιάζει το Καράκας εύκολη λεία για το ψοφιοκουναβιστάν; Το παίρνει με «βόλτα στην εξοχή»;

Όχι δα!

Αντίθετα με τις φήμες (και τις προσδοκίες και τα πανηγύρια πολλών και διάφορων σφουγγοκωλάριων του παρακμιακού ψοφιοκουναβιστάν), με το ξημέρωμα, τα εκατομμύρια των «τσαβίστας» ήταν στη θέση τους. Ο Diosdado Cabello, υπουργός εσωτερικών, «βετεράνος» τσαβίστας και ισχυρός παράγοντας του καθεστώτος, κάλεσε τις ένοπλες λαϊκές επιτροπές (υπολογίζονται γύρω στα 4 εκατομμύρια πληβείων) να κινητοποιηθούν – προφανώς για να μην διανοηθούν κάποιοι μέσα στη βενεζουέλα ότι «να η ευκαιρία»:

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Palestine action

Δευτέρα 29 Δεκέμβρη (00.18) >> Ως προχτές 4 απ’ τους 8 αιχμαλώτους, οι Kamran Ahmed, Heba Muraisi, Teuta Hoxha και Lewie Chiaramello συνέχιζαν την πολυήμερη απεργία πείνας. Κανένας / καμία δεν έχει καταδικαστεί για οτιδήποτε. Είναι προφυλακισμένοι / ες ως «ύποπτοι τρομοκρατίας», χωρίς δίκη, ξεπερνώντας κατά πολύ τα νόμιμα όρια προφυλάκισης (που στην αγγλία είναι 6 μήνες). Όλοι / ες βρίσκονται σε ημιαπομόνωση, χωρίς ασφυκτικά περιορισμένη επαφή με δικηγόρους, για πάνω από ένα χρόνο∙ με την Qesser Zuhrah να έχει συμπληρώσει ήδη 16 μήνες.

Έτσι, για τον τσαμπουκά.

Το ποντίκι που βρυχάται

[για αναγνώστες / στριες στο wordpress: οι σημερινές αναφορές συνεχίζονται στην επόμενη σελίδα]

Δευτέρα 29 Δεκέμβρη (00.15) >> Πως σας φαίνεται η πιο κάτω είδηση;

Πρόσφατη; Δεν είναι! Πρόκειται για εθνικόφρονα πανηγυρισμό στις 1 Δεκέμβρη του 2019 – διακρίνεται άλλωστε αριστερά ο Αναστασιάδης… Ας το θυμίσουμε: στα τέλη του 2019 δεν είχε ξεκινήσει ο πόλεμος στο ουκρανικό πεδίο μάχης, ούτε είχε γίνει η σφαγή στην Παλαιστίνη (το «δικαίωμα αυτοάμυνας» των κανίβαλων). Ούτε καν ο τσαχπίνης ιός δεν είχε απειλήσει, ως «αόρατος εχθρός»…

Όμως στα τέλη του 2019 υπήρχαν οι «σταθερές» της λεγόμενης «εθνικής εξωτερικής πολιτικής»: η αντιτουρκική συμμαχία με το θεοναζί, απαρτχάιντ καθεστώς.

Πρόσφατα είναι αυτά:

Ο εθνικόφρων αντιτουρκισμός είναι πάγιος στα μέρη μας, σ’ όλο το «πολιτικό / ιδεολογικό φάσμα». Μόνο που τώρα, στις αρχές του 2026, οι αριστεροί ψάλτες του έχουν ένα παλούκι στα οπίσθιά τους. Έχουν ένα πρόβλημα,

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Άνθρωποι και ποντίκια 2025

Δευτέρα 22 Δεκέμβρη (00.32) >>

Καθόμουν στην κλινική το πρώτο πρωί του κύματος κρύου, κρύο εκείνου του είδους που δεν αγγίζει απλώς το σώμα αλλά ροκανίζει και την ψυχή. Ένας δημοσιογράφος μου είχε γράψει νωρίτερα, ρωτώντας για τον καιρό και τις επιπτώσεις του στους ασθενείς. Διάβασα το μήνυμα και σκέφτηκα να απαντήσω αργότερα. Πίστευα, ανόητα, ότι κάποιος μπορούσε ακόμα να σκεφτεί ήρεμα σε έναν κόσμο σαν κι αυτόν.

Σήκωσα τα μάτια μου.

Μπροστά μου καθόταν μια γυναίκα, σιωπηλή και εξαντλημένη, με δυο μικρά κορίτσια γατζωμένα πάνω της. Ήταν ντυμένα με λεπτά ρούχα, του είδους που θα φορούσε κάποιος μια γλυκειά ανοιξιάτικη μέρα, όχι στη σκληρότητα του χειμώνα. Πάνω τους ήταν ριγμένο ένα σακάκι φθαρμένο και σκισμένο τόσο πολύ που χλεύαζε την ίδια την ιδέα της προστασίας. Στα πόδια τους φορούσαν φτηνές πλαστικές παντόφλες, απ’ αυτές που είναι για τα πλακάκια στο μπάνιο∙ παντόφλες με τις οποίες έπρεπε τα πόδια τους να αντέξουν στη λάσπη και στο κρύο. Ντράπηκα που φορούσα παπούτσια.

Πήρα το χέρι του ενός απ’ τα κορίτσια και το έβαλα στο τραπέζι. Τα δάκτυλά της ήταν μικρά κι ευαίσθητα, δάκτυλα χεριού ενός παιδιού που θα έπρεπε να ζωγραφίζουν ή να γράφουν τ’ όνομά του.

Αλλά όχι, ήταν τραυματισμένα. Το δέρμα ήταν ανοιγμένο. Τα τραύματα ήταν μικρά αλλά βαθιά, και βρώμικα παρ’ ότι φαίνονταν απλά. Έμοιαζαν σα να είναι από κάποια αρρώστια που δεν την ήξερα, δεν ήξερα ένα λατινικό όνομα που θα την εξηγούσε.

Καθώς εξέταζα το χέρι του το κορίτσι μίλησε.

Είπε ότι καθώς κοιμόταν στη σκηνή το προηγούμενο βράδυ ποντίκια της είχαν φάει τα δάκτυλα.

Δεν έκλαψε. Δεν το δραματοποίησε. Απλά το είπε, όπως κάποιος θα έλεγε ότι έβρεξε χτες ή ότι έκανε κρύο.

Και επειδή το μυαλό επαναστατεί όταν βρεθεί αντιμέτωπο με την απόλυτη αισχρότητα, την ρώτησα ξανά, σχεδόν θυμωμένα, σχεδόν σα να την παρακαλούσα να πει κάτι άλλο:

«Ποντίκια»;

«Ναι» απάντησε αμέσως, έκπληκτη που είχα εκπλαγεί.

Ακαριαία κάτι μέσα μου κατέρρευσε. Όχι αργά, όχι φιλοσοφικά, αλλά βίαια. Ο κόσμος συρρικνώθηκε κι έγινε στενός, χωρίς αέρα, λες κι ο θεός ο ίδιος να είχε κάνει ένα βήμα πίσω για να μην δει τι έγινε το δημιούργημά του.

Είχα διαβάσει για τον πόνο. Τον είχα σπουδάσει. Είχα θαυμάσει τις περιγραφές του στα βιβλία. Αλλά αυτό δεν ήταν πόνος. Ήταν η ταπείνωση υψωμένη σε βασική αρχή της ύπαρξης.

Ένας αρουραίος. Ένα ζωντανό πλάσμα που σπρώχνεται απ’ την πείνα και την βρωμιά και ροκανίζει τα δάχτυλα ενός παιδιού που κοιμάται. Μα η μεγαλύτερη φρίκη δεν ήταν ο αρουραίος. Ήταν ότι αυτό ήταν ένα γεγονός που έγινε συνηθισμένο. Το ότι το κοριτσάκι έβρισκε την δυσπιστία μου παράξενη. Το ότι το σύμπαν την είχε μάθει να συμβιβαστεί με το αδιανόητο.

Ήθελα να ουρλιάξω. Ήθελα να κατηγορήσω κάποιον, οποιονδήποτε. Την ανθρωπότητα, τις κυβερνήσεις, την ιστορία, τον θεό. Αλλά δεν υπήρχε κανείς να κατηγορήσω. Υπήρχε μόνο το χέρι του παιδιού που ήταν ήσυχα ακουμπισμένο στο τραπέζι.

Συνειδητοποίησα ότι δεν ήξερα τι να κάνω. Κανένα εγχειρίδιο ιατρικής δεν με είχε προετοιμάσει γι’ αυτό. Καμιά διάλεξη, καμιά εξέταση, κανένας λαμπρός καθηγητής δεν είχε μιλήσει ποτέ για ποντίκια που τρώνε ζωντανά τα παιδιά ενώ αυτά κοιμούνται. Κι ακόμα κι αν υπήρχε κάπου ένα τέτοιο κεφάλαιο είμαι σίγουρος ότι θα το είχα παραλείψει. Ποιος θα μπορούσε ποτέ να διαβάσει κάτι τέτοιο και να πιστεύει ότι ζει ακόμα σ’ έναν πολιτισμένο κόσμο;

Αυτό δεν ήταν φτώχια. Αυτό δεν ήταν πόλεμος. Αυτό ήταν ηθική κατάρρευση.

Αργότερα, όταν θυμήθηκα την ερώτηση του δημοσιογράφου για το κρύο και τις επιπτώσεις του, σχεδόν γέλασα. Για να απαντήσει κανείς σε κάτι τέτοιο δεν χρειάζεται ευφυία, ούτε στατιστικά στοιχεία, ούτε το σχόλιο κάποιου ειδικού. Αρκεί απλά να περπατήσει στους δρόμους της Γάζα για μια ώρα. Αρκεί να κοιτάξει προσεκτικά και τίμια, χωρίς να αποστρέψει το βλέμμα του.

Η απάντηση είναι εκεί, αναπνέοντας, αιμορραγώντας, περιμένοντας σιωπηλά κάποιον να παραδεχτεί επιτέλους τι επέτρεψε στον εαυτό του να γίνει αυτός ο κόσμος.

δρ. Ezzideen, 13 Δεκέμβρη 2025, κάπου στη Γάζα

Δαμασκός – Γάζα

Δευτέρα 22 Δεκέμβρη (00.31) >> Πριν 2 βδομάδες το καινούργιο καθεστώς στη Δαμασκό γιόρτασε την επέτειο της «πτώσης» του Άσσαντ. Πολλά και διάφορα έχουν ακουστεί από «ειδικούς» και μη στη δύση γι’ αυτό το νέο καθεστώς: οκνηροί και ψωνισμένοι δεν ασχολούνται με το τι γράφουν και λένε σχετικά τα αραβικά μήντια, καθεστωτικά και μη.

Έτσι έχουν μεσάνυχτα. Και προσεχώς θα υπάρξουν εκπλήξεις σχετικά. (Κάποια στιγμή θα βρούμε ένα περιθώριο να αραδιάσουμε μερικά πράγματα που – κακώς – αγνοούνται…)

Σε κάθε περίπτωση έγινε παρέλαση στην επέτειο. Στη Δαμασκό. Και ο στρατός του νέου καθεστώτος φώναζε ένα σύνθημα:

Γάζα, Γάζα, το φωνάζουμε δυνατά,

Νίκη και αποφασιστικότητα μέρα νύχτα.

Ερχόμαστε εναντίον σου εχθρέ, ερχόμαστε,

με βουνά φωτιάς θα ανοίξουμε τον δρόμο μας.

Με το αίμα μας θα φτιάξουμε πυρομαχικά,

με το δικό σου αίμα ποτάμια θα γεμίσουν.

 

Είναι σίγουρο πως όλοι αυτοί οι «ειδικοί» και μη δεν θα περίμεναν ο στρατός του al-Sharaa να φωνάζει κάτι που ούτε κατά διάνοια θα φώναζε ο στρατός του Άσσαντ – έτσι δεν είναι; Και δεν πρόκειται για οποιοδήποτε σύνθημα… Πρόκειται για σύνθημα που φωνάζει η Hamas και η Hezb’ Allah….

Χρειάζεται να πούμε ποιά ήταν η αντίδραση του θεοναζί, απαρτχάιντ καθεστώτος;

(Χμμμ… Σε μια εποχή γενικευμένων αντιπερισπασμών…)

Το τιμωρό χέρι

Δευτέρα 8 Δεκέμβρη (00.39) >> Ήταν δίκαιο, και έγινε: ένα κάθαρμα, ένας προδότης ονόματι Yasser Abu Shabab, εγκατέλειψε τον μάταιο τούτο κόσμο πριν 4 ημέρες – και η Γάζα ξεβρώμισε.

Ο Shabab ήταν ο κυριότερος «οπλαρχηγός» συνεργάτης του θεοναζί, απαρτχάιντ στρατού μέσα στη Γάζα στη διάρκεια αυτών των δύο χρόνων. Είχε φυλακιστεί απ’ την πολιτική διοίκηση της Hamas για εμπόριο ναρκωτικών, αλλά δραπέτευσε επωφελούμενος απ’ τους θεοναζί βομβαρδισμούς μετά την 7η Οκτώβρη. Πολύ σύντομα, στις αρχές του 2024, «δήλωσε πίστη» στον κατοχικό στρατό, και χάρη στα λεφτά που πήρε στρατολόγησε και μια χούφτα λούμπεν ποινικούς ακόμα δημιουργώντας τις «λαϊκές δυνάμεις» – εναντίον της Παλαιστινιακής αντίστασης. Αποστολή του σε πρώτο χρόνο ήταν να ελέγχει την ανατολική Rafah για λογαριασμό των θεοναζί.

Η «αμοιβή» του στη συνέχεια προερχόταν εκτός απ’ το θεοναζί payroll κι απ’ αυτό που ήξερε να κάνει καλά. Πολλά μέλη ανθρωπιστικών οργανώσεων και δημοσιογράφοι επί τόπου στη Γάζα κατήγγειλαν την συμμορία του ότι σε συνεργασία με τον κατοχικό στρατό έκλεβε την όποια ανθρωπιστική βοήθεια έμπαινε απ’ τα περάσματα στη Shalom και στη Rafah, και ύστερα την πούλαγε στη μαύρη αγορά, ειδικά στην περίοδο του οργανωμένου λιμού. Επιπλέον εκβίαζε διάφορες ανθρωπιστικές οργανώσεις για να μην βομβαρδιστούν απ’ την θεοναζί αεροπορία. Ή για να μην τους «κατάσχει» τα υλικά τους…

Στη διάρκεια της σύντομης εκεχειρίας στις αρχές του 2025 το θεοναζί καθεστώς, βλέποντας ότι χάνει τον πόλεμο, έδωσε στη συμμορία του Shabab στολές, βαρύτερα όπλα και οχήματα. To κάθαρμα (όπως θα περίμενε κανείς) έγινε το «αγαπημένο παιδί» της δυτικής δημαγωγίας. «Αξιόπιστη πηγή πληροφοριών» (για την …. κατάρρευση της ‘Hamas’….), αλλά ακόμα και «αρθρογράφος»… Εδώ στην world street journal στις 24 Ιούλη 2025:

Όχι, δεν το έγραψε αυτός – δεν ήξερε γρι αγγλικά… Απλά το «υπέγραψε»…

Αποδείχθηκε τόσο κάθαρμα ώστε ακόμα και το σόι του τον ξαπόστειλε δημόσια καταδικάζοντάς τον ως συνεργάτη και προδότη.

Αυτός και η συμμορία του δεν ήταν το μοναδικό πισώπλατο κτύπημα στον πληθυσμό και στην αντίσταση. Οι θεοναζί είχαν φτιάξει κι άλλες παρόμοιες συμμορίες, αισθητά μικρότερες ωστόσο. Και η αντίσταση ξεκίνησε τις εκκαθαρίσεις αμέσως μόλις ο θεοναζί, απαρτχάιντ στρατός που τις προστάτευε αναδιπλώθηκε, πρώτα απ’ τις πιο «αδύναμες». Αλλά ο Shabab ήταν ο κυριότερος στόχος.

Στις 4 Δεκέμβρη εντοπίστηκε και «αμείφθηκε» για πρώτη και τελευταία φορά με τον τρόπο που του άξιζε. (Είναι βέβαια κρίμα που δεν πρόλαβε να μιλήσει στο κοινοβούλιο του ελλαδιστάν για την “δημοκρατία στην Γάζα”… Όπως κάτι άλλοι … για αλλού, βορειότερα…) Ήδη κάμποσα μέλη των άλλων συμμοριών έχουν παραδοθεί ελπίζοντας στο έλεος της αντίστασης. Άλλα είναι στο χώμα. Σειρά έχουν οι δικοί του.

Κάποιος μπορεί να αναρωτηθεί «πως είναι δυνατόν να υπάρχουν τέτοια καθάρματα εκεί, στη Γάζα». Είναι απλό: δεκαετίες κατοχής και εξοντώσεων απ’ τους θεοναζί έχουν «πείσει» ένα ελάχιστο μεν αλλά υπαρκτό αριθμό ανθρώπων ότι η «σωστή μεριά της ιστορίας» είναι δίπλα στους κυρίαρχους. Έχει την σημασία του το γεγονός ότι σ’ αυτές τις συμμορίες στη Γάζα (αλλά και στη δυτική Όχθη…) συμμετέχουν και πρώην μπάτσοι της «παλαιστινιακής αρχής» που βγάζουν περισσότερα πληρωμένοι κατευθείαν απ’ το Τελ Αβίβ παρά μέσω των κουίσλιγκ της Ραμάλα. Αυτά τα καθάρματα έχουν μίσος για τις αντιστασιακές οργανώσεις, το ίδιο όπως οι πλεόν θεοναζί ανάμεσα στους θεοναζί.

Ένα άλλο παράδειγμα είναι οι «αντιτρομοκρατικές δυνάμεις» (αυτό ήταν το όνομα της χαφιεδο-οργάνωσης / CSF…) που εμφανίστηκαν τον περασμένο Αύγουστο στην Khan Yunis, με επικεφαλής τον Hosam al Astal, πρώην μέλος των «υπηρεσιών ασφαλείας» της «παλαιστινιακής αρχής», με οργανικούς δεσμούς με τις θεοναζί υπηρεσίες. Αυτή η CSF σκότωσε στις αρχές Οκτώβρη τον γυιό ενός διοικητή των ταξιαρχιών al Qassam και στη συνέχεια τον γυιό ενός μέλους του πολιτικού γραφείο της Hamas (και πρώην υπουργού υγείας στη διοίκηση της Γαζα) και τον γνωστό και ιδιαίτερα αγαπητό στη Γάζα δημοσιογράφο Saleh al Ja’frawi αφού πρώτα (αυτόν τον δεύτερο) τον απήγαγαν και τον βασάνισαν. Λίγες ώρες αργότερα η αντίσταση κύκλωσε την γειτονιά όπου κρύβονταν, καθάρισε αρκετούς, έδεσε τους υπόλοιπους, κατέσχεσε τον ισραηλινής προέλευσης οπλισμό τους και μια λίστα «στόχων» που περιελάμβανε ονόματα στελεχών της αντίστασης στη βόρεια Γάζα.

Είναι οδυνηρό σ’ έναν τέτοιο πόλεμο να έχει η αντίσταση στην πλάτη της μια «πέμπτη φάλαγγα»… Αλλά έτσι ακριβώς συμβαίνει∙ και δεν είναι πρωτότυπο.

Όμως όλα εδώ πληρώνονται…

«Η συμφωνία για την Ιερουσαλήμ»…

Δευτέρα 8 Δεκέμβρη (00.28) >> Πως θα σας φαινόταν αν μαθαίνατε ότι το περασμένο Σάββατο έγινε ένα συνέδριο με τίτλο: Η συμφωνία για την Ιερουσαλήμ: Προχωρώντας στην ανανέωση της θέλησης της Ummah ενάντια στην Εκκαθάριση και στη Γενοκτονία; Ummah, ας το θυμίσουμε για όσους / όσες δεν ξέρουν, είναι το όνομα για την παγκόσμια κοινότητα / αδελφότητα των πιστών του ισλάμ∙ συνεπώς ίσως σκεφτείτε ότι επρόκειτο για κάποια θεολογική συνάντηση. Δεν ήταν…

Και πως θα φαινόταν αν μαθαίνατε

– ότι αυτό το συνέδριο έγινε στην Istanbul∙

– ότι βασικός ομιλητής ήταν ο Khaled Meshaal, πρώην γ.γ. της Hamas (από το 1996 ως το 2017, οπότε τον διαδέχτηκε ο δολοφονημένος Ismail Haniyeh) και έκτοτε ένα είδος άτυπου υπ.εξ. της οργάνωσης∙

– ότι ο Meshaal έχει επικηρυχτεί απ’ τον Σεπτέμβρη του 2024 απ’ τις ηπα ως ένας απ’ τους «σχεδιαστές» της «εισβολής του al Aqsa»∙

– ότι ήταν ανάμεσα σ’ εκείνους που οι θεοναζί προσπάθησαν (και απέτυχαν) να δολοφονήσουν με την πυραυλική επίθεση στην Doha στις 9 Σεπτέμβρη του 2025∙

– και ότι εκείνο που ανέλυσε στο συνέδριο στην Istanbul πριν 2 ημέρες ήταν οι στρατηγικοί στόχοι της Hamas και της Παλαιστινιακής Αντίστασης συνολικά;

Χμμμ… Αυτό θα μπορούσε να είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον, έτσι δεν είναι;

Θα μπορούσαμε να παρουσιάσουμε περιληπτικά αυτούς τους 10 στόχους… Θα το αφήσουμε για κάποια άλλη στιγμή. Γιατί υπάρχουν επιπλέον δυο (τουλάχιστον) ενδιαφέροντα ζητήματα / ερωτήματα, τα οποία δεν θα έθιγε κανείς απ’ όσους, ακόμα και με «καλή καρδιά» αντιμετωπίζουν τους Παλαιστίνιους και τις Παλαιστίνιες ως «φουκαράδες» και την αντίσταση ως ηττημένη.

Πρώτον: τι σημαίνει άραγε και σε ποιες προοπτικές εντάσσεται το γεγονός ότι το τουρκικό καθεστώς φιλοξένησε ένα τέτοιο συνέδριο, με τέτοιους “τρομοκράτες” ομιλητές και θέμα (ουσιαστικά) την παγκόσμια συστράτευση της κοινωνικής βάσης των ισλαμικών κράτων στον αγώνα για την Παλαιστινιακή απελευθέρωση; Αφήνουμε το ερώτημα χωρίς απάντηση…

Δεύτερον: πόσο «ηττημένη» μπορεί να θεωρείται η Παλαιστινιακή αντίσταση (στο σύνολό της και όχι μόνο η Hamas ως πολιτική / στρατιωτική οργάνωση) όταν υπό τις σημερινές συνθήκες (στις οποίες θα πρέπει να συμπεριλάβουμε πολλά…) είναι σε θέση να υποδεικνύει συγκεκριμένους προσανατολισμούς και να διατυπώνει δημόσια στρατηγικούς στόχους για ένα «ακροατήριο» τόσο διευρυμένο όσο τα δεκάδες εκατομμύρια των μουσουλμάνων του πλανήτη; Αφήνουμε κι αυτό το ερώτημα αναπάντητο…

Δυο συμβουλές μόνο, αν μας επιτρέπετε: έχουμε το δικό μας μερίδιο πολιτικής ευθύνης σ’ αυτόν τον αγώνα∙ και ο κόσμος δεν είναι καθόλου όπως τον συσκευάζει και τον πουλάει η δυτική δημαγωγία, «επίσημη» ή όχι…  

Ζογκλερικά και όχι μόνον

Δευτέρα 1 Δεκέμβρη (00.14) >> Για το πόλοπο το ιντριγκαδόρικο ζήτημα είναι η «κωλοτούμπα» του δημοψηφισματικού «όχι-που-έγινε-ναι» στα μέσα του 2015∙ και εξακολουθεί να είναι το βασικό «κατηγορώ»: δεν αρέσουν στο λαό οι ασκήσεις εδάφους. Όταν όμως η «εθνική πορεία» πηγαίνει όρτσα ο λαός αδιαφορεί. (Μέχρι να αρχίσει να ψυχανεμίζεται, πάντα πολύ αργά, ότι μπροστά έχει ξέρες και «παίζει ναυάγιο»…)

Σύμφωνα με τον μικροαστικό άγριο εμπειρισμό τα σημαντικά ζητήματα βρίσκονται αποκλειστικά στην καθημερινότητα. Πράγματι η καθημερινότητα είχε και έχει πολλά ζόρια∙ προσεχώς ακόμα περισσότερα. Ωστόσο στο ρεπερτόριο των πολιτικών βιτρινών η διαχείριση αυτής της καθημερινότητας των υπηκόων δεν είναι καθόλου αποκομμένη απ’ όσα ονομάζονται «εξωτερική πολιτική». Εκεί μάλιστα, σ’ αυτήν την υποτιθέμενα λίγο πολύ μακρινή κρατική και παρακρατική δραστηριότητα που ονομάζεται «εξωτερική πολιτική», ο προσεκτικός παρατηρητής μπορεί να διακρίνει τις πηγές πολλών δεινών «εσωτερικού». Όταν, για παράδειγμα, ένας διάδοχος του ψεκασμένου ογκόλιθου, ένας άλλος υπ.αμ., ένας κόνδορας της πολιτικής σκηνής, φτάνει να λέει σήμερα στο πόπολο «πρέπει να αυτοθυσιαστείτε» και «πρέπει να αγαπήσετε τα φέρετρα σας σκεπασμένα με σημαία», αυτές οι δήθεν μακρινές και άσχετες με τα καθημερινά «εξωτερική πολιτική» και «πολιτική άμυνας» έχουν διανύσει πολλά χιλιόμετρα χωρίς κανένα εμπόδιο…

Υπάρχουν κάποιοι, ελάχιστοι, περιθωριακοί, που υποστηρίζουν ότι ουσιαστικά το 2015 δεν χρίστηκε η «πατριωτική δεξιά» των ανελλ στήριγμα της «πρώτης φοράς» του συριζα αλλά έγινε το ανάποδο: ο σημερινός Ανακαινισμένος και το κόμμα του ήταν το «στήριγμα εσωτερικού» της οριακής (το 2015) και εντατικής προσπάθειας του ελληνικού καθεστώτος και των αφεντικών του να συντηρήσουν τις (διεθνείς…) γεωπολιτικές προσόδους τους. Προσπάθειας που ανέλαβε ένας άνθρωπος-των-μηχανισμών. Ανέλαβε ο ψεκασμένος ογκόλιθος / «εταίρος» τις γεωπολιτικές προσόδους (: τα οφέλη λόγω γεωγραφικής θέσης) που είναι η raison d’être του ελληνικού κράτους από τότε που κατασκευάστηκε απ’ τις «μεγάλες δυνάμεις» των αρχών του 19ου αιώνα: χωρίς αυτήν την ιμπεριαλιστική raison d’être κανείς στα κατά τα λοιπά παρακμιακά μέρη μας δεν θα τολμούσε να πουλήσει τσαμπουκά το 2015… Από πολλές απόψεις λοιπόν η σωστή σειρά της επιβίωσης του ελληνικού κράτους / παρακράτους μετά την επίσημη χρεωκοπία του ήταν πρώτον: το οικόπεδο έχει ακόμα διεθνή γεωπολιτική αξία, και κάποιος πρέπει να την εγγυηθεί∙ και ύστερα δεύτερον: κανονίζουμε τα χρέη μας με βάση το ότι έχουμε αξία, το ότι είμαστε «η χρυσή βίδα»…. Σε απλά ελληνικά: ας πάρει τηλέφωνο τον Juncker ο Obama, να του πει ότι αξίζουμε τρυφερότητα…

Τόσο καλά, τόσο δομικά.

Σύμφωνα μ’ αυτούς τους περιθωριακούς, με τον ίδιο τρόπο που ο «αντιτουρκισμός» έγινε τότε εντατικά «φιλοϊσραηλισμός» έτσι και ο «αντιγερμανισμός / αντιεε» έγινε η λεωφόρος του επικαιροποιημένου και παθιασμένου «φιλοαμερικανισμού». Σ’ αυτή τη διάταξη το «go back ms Merkel» ήταν η μπροστινή όψη, η πιο πιασάρικη (η «λαϊκίστικη» αν προτιμάτε…) της όχι-και-τόσο-πίσω όψης, του «come here mrs Netanyahou @ Pompeo».

Εντατική προσπάθεια, με όλη τη σημασία των λέξεων. Ίδρωσαν οι δίδυμοι ογκόλιθοι των φαιορόζ, ο υπ.εξ. (με το Λονδίνο…) και υπ.αμ. (με την Ουάσιγκτον…) Και το «αριστερό» δεκανίκι των φαιοπατριωτών, που τώρα σα γνήσιος σαχλαμάρας μιλάει για «ασανσέρ», ήταν πάντα στην πρώτη γραμμή. Πρόθυμος και χαρούμενος. Τσεκαρισμένος:

6 Μάρτη 2019

20 Μάρτη 2019

26 Ιούλη 2019

Όποιος θέλει να καταλάβει (if any…) θα συμπεράνει ότι η «γραμμή» του don Rico & Co είναι προέκταση (με τις απαραίτητες ελαφρές διαφοροποιήσεις…) της «γραμμής» της «πρώτης φοράς αριστεράς». Και για να πικράνουμε τους ήδη πικραμένους: προέκταση και συνέχεια (με ιστορικούς όρους) όχι μόνο της «εξωτερικής» αλλά και τομέων της «εσωτερικής πολιτικής». Λογικό: το εντόπιο κράτος / παρακράτος είναι ενιαίο απ’ την άποψη των πολιτικών βιτρινών του και των ενεργειών τους. Απλά η μία πουλάει παπούτσια για περπάτημα στο βουνό, και η άλλη για περπάτημα στον κάμπο. (Μερικές φορές αλλάζουν ρόλους και πραμάτεια).

Δυο παραδείγματα (απ’ τα περισσότερα), για να χαλάσουμε ίσως καρδιές.

Παράδειγμα 1. Ενώ πολλοί θυμούνται ότι ο don Rico & Co έχει κηρύξει πόλεμο κατά της Μόσχας, πόσοι άραγε θυμούνται ότι αυτός ο πόλεμος ξεκίνησε εκείνα τα ηρωϊκά χρόνια όταν ο τωρινός Ανακαινισμένος προσπαθούσε να «σώσει» τον λαό απ’ τα νύχια της τρόικας;

11 Ιούλη 2018

Προσέξτε παρακαλούμε την τελευταία πρόταση της καθεστωτικής «καθημερινής» και του καλά ενημερωμένου απ’ τις υπηρεσίες ρεπόρτερ της:

… Η συγκεκριμένη υπόθεση φέρνει στην επιφάνεια μια υπόγεια ένταση που φαίνεται να υπάρχει ανάμεσα σε Αθήνα και Μόσχα, τα τελευταία δύο χρόνια, για λόγους οι οποίοι συνδέονται και με το γενικότερο περιβάλλον ασφαλείας στην ευρύτερη περιοχή…

Τα «τελευταία 2 χρόνια» που γραφόταν το 2018 μετρούσαν απ’ το 2016, σωστά; Πώς να μην συνδέονται οι λόγοι; «Το πολύ Pompeo – Pompeo κάνει το ‘παιδί’… μοιραίο!» Αν, τώρα, το πράγμα έχει φτάσει στο «θα πληρώνετε αμερικανικό lng» ε! Ο καιρός περνάει…. Το «υπόγειο» έγινε ανώγειο!

Παράδειγμα 2. Ενώ όλοι στα μέρη μας θυμούνται πόσο «αιώνιος εχθρός» και, κυρίως, πόσο «τύραννος» είναι ο Erdogan, προτιμούν βολικά να ξεχνούν ότι το κυβερνητικό μόρφωμα «η κατ’ όνομα αριστερά δεκανίκι της πολιτισμένης ακροδεξιάς» έδωσε άσυλο, πλαστά διαβατήρια και έκανε ήρωες 8 τούρκους καραβανάδες που προσπάθησαν να σκοτώσουν τον «τύραννο» το απόγευμα της 16ης Ιούλη του 2016 στη διάρκεια στρατιωτικού πραξικόπηματος για την ανατροπή νόμιμα εκλεγμένης κυβέρνησης (πραξικόπηματος με πάνω από 160 νεκρούς…)∙ κι αφού απέτυχαν πήραν ένα ελικόπτερο και αναζήτησαν ασφαλές καταφύγιο στο ελλαδιστάν. Στην Αλεξανδρούπολη.

Ως τότε θα ήταν αδύνατο να φανταστεί κάποιος «αριστερή» κυβέρνηση που να περιθάλπτει και να προστατεύει πραξικοπηματίες, οπουδήποτε στη γη. Σιγά!!! Το 2016 το «αριστερά» του κόμματος του νυν Ανακαινισμένου συγγραφέα και του ίδιου προσωπικά ήταν αντιπερισπασμός εσωτερικής χρήσης. Άλλοι κυβερνούσαν!!! Κι έτσι οι 8 την έβγαλαν καθαρή μετ΄ επαίνων:

Φυσικά οι καθεστωτικοί αριστεροί πονηρούληδες, και τότε και τώρα θα πουν «μα το δικαστήριο αποφάσισε»… Ω!!! Πόσο συγκινητικό!!! Άχου μωρέ η ανεξαρτησία της δικαιοσύνης!!! Άχου την!!

Μόνο που αν σου έρχονται χουντοκαραβανάδες μετά από (αποτυχημένο) πραξικόπημα δεν τους περνάς από δικαστήριο για … «παράνομη είσοδο στη χώρα»!!! Τους κάνεις πακέτο και σε μία ή δύο ώρες το πολύ μετά την άφιξή τους τους έχεις στείλει πίσω! Το ότι αυτό δεν έγινε ήταν απόφαση του γκουβέρνου. Των φαιορόζ. Ποιών; Των φαιών; Των ροζ; Όχι απλά «αντιτουρκική». Αλλά υπέρ ενός πραξικόπηματος (που μόλις είχε αποτύχει – τι κρίμα!!!) και οποιουδήποτε άλλου επιχειρηθεί στο μέλλον. Με την υπογραφή της «πρώτης φοράς…»

Αν η Άγκυρα προστάτευε, περιέθαλπτε και έκανε ήρωες πραξικοπηματίες καραβανάδες κατά της «πρώτης φοράς» το 2016, το 2017 ή το 2018 τι θα έγραφαν στα βιβλία τους οι αρμόδιοι; Πόσο Pompeo και πόσο Netanyahu είχε η ελληνική φαιορόζ γενναιοδωρία προς τους επίδοξους-δολοφόνους-του-Erdogan; Πολύ, παρά πολύ – υποθέτουμε. Πόσο Pompeo και πόσο Netanyahu είχε και έχει εσωτερικεύσει ο τωρινός «δεν φταίω εγώ, ο διπλανός μου κυρία»; Πόσο Che πρέπει να έχεις μασκαρευτεί σα λυκειόπαιδο για να αποδειχθείς μεγάλη λέρα μόλις σου δώσουν την διεύθυνση στη γαλέρα;

Χα, χα, χα! «Είσαι ωραίος ρε Μπένγιαμιν!»

20 Δεκέμβρη 2018: την ώρα που ο «αθώος» έκανε οικογενειακές διακοπές στην Ιερουσαλήμ, μαζί με το νοτιοκυπριακό κάθαρμα, με έξοδα του φίλου του, ο στρατός του αρχιχασάπη σκότωνε και σακάτευε καθημερινά δεκάδες ΑΟΠΛΟΥΣ διαδηλωτές και διαδηλώτριες στη Γάζα, στη διάρκεια της πολύμηνης ειρηνικής «Μεγάλης Πορείας της Επιστροφής» (Great March of Return). Οι βιβλιόφιλοι ας περιμένουν το επόμενο πόνημα / βιβλίο του Ανακαινισμένου με τίτλο «Δείτε πόσο πατριώτες κανίβαλοι είμαστε»…

Τι λέμε εν τέλει μ’ αυτά; Όποιος νομίζει ότι η «εξωτερική πολιτική» του ελληνικού κράτους είναι μακριά και μειωμένης σημασίας για την καθημερινότητά του κατουράει στη θάλασσα: θα το βρει στο πιάτο του, στο αλάτι…

Παλαιστίνη 1 – πίσω / μπρος

Δευτέρα 24 Νοέμβρη (00.41) >> Λένε ότι ο χάροντας αναμετρήθηκε με τη ζωή και έχασε. Δεν τόβαλε κάτω. Ξαναμετρήθηκε και ξανάχασε. Και ξανά και ξανά.

Λένε όμως ότι αυτό δεν είναι κάποιος ατσάλινος κανόνας. Λένε ότι πρέπει να συμβαίνει για να επιβεβαιώνεται. Και συμβαίνει. Στην Παλαιστίνη.

Στην Παλαιστίνη μια μάνα σταυροφίλησε τους γιούς της που ο ένας μετά τον άλλο έμπαιναν στην αντίσταση. Τους έχασε όλους, και είπε: δεν έχω πια δάκρυα να κλάψω, τα μάτια μου στέγνωσαν. Ο χάρος έκανε πίσω.

Στην Παλαιστίνη, στη Γάζα, οι γυναίκες δεν έχουν υποπέσει (ούτε τώρα ούτε ποτέ) στην κατηγορία «me too». Εύλογο. Αυτά είναι πρωτοκοσμικά. Οι Παλαιστίνιες γυναίκες θεωρούνται «όπλο μαζικής καταστροφής», επειδή γεννούν – γι’ αυτό δολοφονούνται συστηματικά, ακόμα (αν είναι δυνατόν) μαζί με τα μωρά τους. Ο δικονομικός όρος «γυναικοκτονία» δεν ίσχυσε ποτέ γι’ αυτές, ούτε θα ισχύσει: δεν είναι λευκές, πρωτοκοσμικές. Κι ούτε, κατά συνέπεια, εξαπολύθηκε κατά των θεοναζί δολοφόνων και των δυτικών, πρωτοκοσμικών αφεντικών τους εκείνο το διαρκές, αδιαπράγματευτο κύμα οργής και μίσους που θα έπρεπε.

Έχει σημασία που αυτές οι γυναίκες έχουν επικηρυχτεί μαζικά, για το φύλο τους∙ που έχουν καταδικαστεί σε θάνατο εδώ και δεκαετίες; Όχι, στον δειλό κόσμο μας δεν έχει…

Θα σας γυρίσουμε κάπως πίσω χρονικά. Στο (χάρτινο) Sarajevo νο 26 του Φλεβάρη του 2009 και στην εκτενή αναφορά μας στην «operation cast lead» («επιχείρηση καυτό μολύβι») ανάμεσα στις 27 Δεκέμβρη του 2008 και στις 18 Γενάρη 2009 – ή «πρώτος πόλεμος της Γάζα», ή «η σφαγή της Γάζα» (δεν είχε κάνει το φασισταριό και οι σύμμαχοί του το τωρινό Ολοκαύτωμα). Εκεί, ανάμεσα στα υπόλοιπα, υπήρχε ένα κείμενο με τίτλο: η εξόντωση είναι απλά ένα μέτρο «ελέγχου των γεννήσεων»

(Αποσπάσματα):

Oι μήτρες των παλαιστινίων [γυναικών] είναι βιολογικό όπλο.
Arnon Soffer

O Arnon Soffer, καθηγητής γεωστρατηγικής στο πανεπιστήμιο της Xάιφα, είναι ένας απ’ τους οργανικούς διανοούμενους του ισραηλινού κράτους / χασάπικου. Σαν επικεφαλής του τμήματος ερευνών του ισραηλινού στρατού (τουλάχιστον ήταν τέτοιος την εποχή που πάρθηκε η συνέντευξη, πριν 14 μήνες) μπορεί να θεωρηθεί σημαίνον πρόσωπο του καθεστώτος. Tου αναγνωρίζεται πως ήταν ο εμπνευστής της αποχώρησης του ισραηλινού στρατού και των εποίκων απ’ την λωρίδα της Γάζας το 2005. H αποχώρηση εκείνη είχε θεωρηθεί, απ’ την παλαιστινιακή αντίσταση, «ήττα» του Iσραήλ. Tελικά ήταν ένας ελιγμός. Mετά την αποχώρηση ο στρατός του μπορεί να βομβαρδίζει και να σκοτώνει ασύστολα· γιατί δεν υπάρχουν πια μέσα στη Γάζα οι θύλακες των εποίκων, οι οποίοι θα έπρεπε να προστατεύονται 25 ώρες το 24ωρο έναντι παλαιστινιακών αντιποίνων.
O Arnon Soffer είναι ένας τυπικός φασίστας, αν και σύμφωνα με τα δικά του κριτήρια είναι «κεντρώος». Aυτό επιβεβαιώνει ότι οι «αριστεροί» και οι «δεξιοί» στην πολιτική σκηνή του ισραήλ είναι μονάχα λεπτές αποχρώσεις του κατάμαυρου. H πιο πάνω δήλωσή του περί των παλαιστινίων γυναικών τοποθετεί κι αυτόν, και τους οπαδούς του, και όσους απλά τον ανέχονται, στην κορυφή της πυραμίδας των σύγχρονων νεοναζί.
Παρακάτω ένα (μεγάλο) τμήμα της συνέντευξής που έδωσε στην Ruthie Blum Leibowitz, και δημοσιεύτηκε στη («δεξιά») Jerusalem Post στις 11/10/2007.

Eρ: Στην προηγούμενή μας συνέντευξη [21/5/2004, υπό τον τίτλο «Eίναι η δημογραφία, βλάκα!»] ισχυριστήκατε πολλά για το τι θα μπορούσε και τι θα έπρεπε να περιμένει κανείς να συμβεί μετά την απεμπλοκή μας [αποχώρηση του στρατού] από την Γάζα. Tώρα λέτε πως όλα έγιναν όπως τα περιμένατε.

Aπ: Nαι. Eίχα πει «H πίεση στα σύνορα θα είναι φρικτή. Θα είναι ένας φοβερός πόλεμος. Oπότε, αν πρόκειται να μείνουμε ζωντανοί, πρέπει να σκοτώνουμε, να σκοτώνουμε, να σκοτώνουμε».
Eκείνη η δήλωση προκάλεσε μεγάλο σάλο τότε, και έχει πλάκα να δει κανείς ότι ακόμα λαμβάνω πάρα πολλές εξαγριωμένες και γεμάτες ασχετοσύνη αντιδράσεις, από αριστερούς στο Iσραήλ και αντισημίτες διεθνώς, οι οποίοι βγάζουν τα λόγια μου απ’ τα συμφραζόμενα. Δεν πρότεινα εγώ να σκοτώνουμε Παλαιστίνιους! Eίπα ότι οφείλουμε να τους σκοτώνουμε!

Eίχα δίκιο για τις ογκούμενες δημογραφικές πιέσεις. Eίμαι πάντα αποφασισμένος να προστατέψω τον εαυτό μου και τη χώρα μου. Oπότε σήμερα θα βελτίωνα τον τίτλο που έδωσες στην προηγούμενη συνέντευξη και θα τον έκανα «Eίναι η δημογραφία και ο αντισημιτισμός, βλάκα!»

Eρ: Tί θα απαντούσατε στην κριτική, που έρχεται απ’ την δεξιά, που υποστηρίζει ότι παρά τις αδιάκοπες βολές ρουκετών Kασσάμ στο Σντερότ και το στήσιμο κιμπούτς στην έρημο Nετζέβ, το Iσράηλ δεν έχει αντιδράσει όπως θα έπρεπε, κι ούτε κατά διάνοια δεν «σκοτώνει, σκοτώνει, σκοτώνει»;

Aπ: Aκόμα και πριν την αποχώρηση απ’ τη Γάζα, έλεγα ότι πρέπει να απαντάμε με πυραύλους σε όποιον μας ρίχνει ρουκέτες· και είναι αλήθεια πως δεν το έχουμε κάνει όσο θα έπρεπε.

Eρ: Στη προηγούμενη συνέντευξη σας ρώτησα κατά πόσον – με τις κάμερες του cnn να δείχνουν το τείχος – το Iσραήλ θα μπορούσε να προετοιμαστεί για αντίποινα στην περίπτωση των ρουκετών. H απάντησή σας ήταν: «Aν δεν σκοτώνουμε, θα πάψουμε να υπάρχουμε».

Aπ: Zούμε μια εκατονταετία τρομοκρατίας, και έχουμε μπροστά μας άλλη μια εκατονταετία τρομοκρατίας. Eίμαστε αναγκασμένοι να ζούμε για πάντα με το σπαθί. Δεν μας θέλει κανένας στη Mέση Aνατολή, γι’ αυτό λοιπόν πρέπει να συνεχίσουμε να πολεμάμε.

Eρ: Έχουμε και λέμε λοιπόν. Λέτε ότι υπάρχει μια αυξανόμενη δημογραφική πίεση· ότι το Iσραήλ πρέπει να ζήσει με τα όπλα στο χέρι για τουλάχιστον 100 χρόνια ακόμα· και ότι μόλις πεθάνουν ο Mουμπάρακ και ο Aμπντουλάχ θα βρεθούμε με τα χειρότερα προβλήματα. Kαι η απάντησή σας σε όλα αυτά είναι ότι το Iσραήλ πρέπει να παραχωρήσει κάποια γη; Kι αν το κάνει τί θα γίνει μετά;

Aπ: H γεωστρατηγική μου εκτίμηση είναι ότι το Iσραήλ είναι σαν τον Tιτανικό. Προσπαθώ να αλλάξω την πορεία του, να το εμποδίσω να πέσει πάνω στο παγόβουνο, και να του επιτρέψω να συνεχίσει με ασφάλεια το ταξίδι του. Aλλά στο Tελ Aβίβ διασκεδάζουν, κάνουν ένα μεγάλο πάρτι – ένα όργιο με το χρηματιστήριο. Kι όταν προσπαθώ να τους προειδοποιήσω για την καταστροφή που πλησιάζει γρήγορα, μου λένε ότι έχω γελοιοποιηθεί, ή ότι είμαι υπερβολικός. Έχει ειπωθεί ότι οι διανοούμενοι είναι οι πιο άσχετοι απ’ όλους τους ανθρώπους, κι αυτό είναι αλήθεια, γιατί είναι κλεισμένοι μέσα στις γκαλερί και δεν έχουν ιδέα τι γίνεται γύρω τους. Zουν μέσα σε φαντάσματα.
Kοίτα εδώ. [Aνοίγει έναν πληθυσμιακό χάρτη του Iσραήλ]. Πρώτ’ απ’ όλα οι ισραηλινοί Άραβες κυκλώνουν τη χώρα απ’ την Άνω Γαλιλαία γύρω γύρω. Eδώ είναι το κέντρο, το πλούσιο, κυνικό, κοσμοπολίτικο «κράτος του Tελ Aβίβ».
Όσο για τους Άραβες στο νότο: αυτοί είναι η γέφυρα ανάμεσα στη Γάζα και την Iουδαία-Σαμάρεια. Kαι έχω να σου πω λοιπόν ότι αν δεν καταφέρουμε να κρατήσουμε αυτή την (πληθυσμιακή) γέφυρα κλειστή, οι ρουκέτες Kατιούσα θα αρχίσουν να εκτοξεύονται από την Kalkilya στο Tελ Aβίβ. Kατευθείαν στο χρηματιστήριο. Kαι τότε θα τελειώσει το πάρτυ.

Eρ: Πώς βλέπετε τις εξελίξεις από δημογραφική άποψη;

Aπ: Δεν υπάρχει κίνδυνος μέσα στο Iσραήλ. O ρυθμός γεννήσεων των Eβραίων ανεβαίνει, ενώ των Aράβων πέφτει. Aλλά αν προσθέσουμε και τις κατεχόμενες περιοχές, τότε υπάρχει πρόβλημα.
Eπειδή αποχωρήσαμε απ’ την Γάζα, σήμερα οι Eβραίοι αποτελούν το 60% του πληθυσμού στο Iσραήλ και οι Άραβες μόνο το 40%. Aν κάτσουμε αδρανείς βέβαια τα επόμενα 20 χρόνια, τότε θα ξαναϋπάρξει πρόβλημα.

Παλαιστίνη 2

Δευτέρα 24 Νοέμβρη (00.35) >> Στην Παλαιστίνη η ζωή νικάει. Στην Παλαιστίνη οι γυναίκες νικούν. Για τις εαυτές τους και για όλες τις γυναίκες του πλανήτη. Νικούν χωρίς συνθήματα, χωρίς φανφάρες και δημόσιες σχέσεις. Στην Παλαιστίνη οι θεοναζί σκοτώνουν – σκοτώνουν – σκοτώνουν για να «απαλλαχτούν απ’ τον εφιάλτη» των Παλαιστίνιων γυναικών. Και ηττώνται πάντα, εδώ και δεκαετίες.

Στη Γάζα, ανάμεσα στα ερείπια, κάτω από τέντες, έγινε απ’ τις 26 του περασμένου Οκτώβρη ως τις 31 του μήνα το Διεθνές Φεστιβάλ Γυναικείου Κινηματογράφου. Η 26η Οκτώβρη είναι η «εθνική ημέρα γυναικών» στην Παλαιστίνη, προς τιμήν του πρώτου Συνεδρίου Παλαιστινίων Γυναικών, το 1929. Προβλήθηκαν πάνω από 80 ταινίες γυναικών σκηνοθετριών από σχεδόν 30 χώρες, απ’ τη μέση Ανατολή, την βόρεια Αφρική, την Ευρώπη και την βόρεια Αμερική. Ταυτόχρονα τιμήθηκαν δύο σκηνοθέτριες που έχουν υπηρετήσει την Παλαιστινιακή αντίσταση. Η Παλαιστίνια Khadijeh Habashneh και η λιβανέζα Jocelyne Saab. Η επιτροπή της βράβευσης απαρτιζόταν απ’ την Παλαιστίνια σκηνοθέτρια Annemarie Jacir, την γαλλίδα σεναριογράφο Celine Sciamma και την ιταλίδα ηθοποιό Jasmine Trinca.

«Η Γάζα αγαπάει την ζωή κόντρα στη γενοκτονία, και μπορεί να κάνει τα ερείπια οθόνη και τον πόνο μήνυμα ελπίδας» είπαν.

Στην Deir al–Balah, κάπου στο κέντρο της Γάζα…

Οι θεοναζί, οι σύμμαχοί τους και η «πολιτική της σφαγής» ηττήθηκαν ξανά.