Tag: νόμοι σχέσεις

Once upon the time…

Δευτέρα 23 Φλεβάρη (00.33) >> Τώρα οι «ευαισθησίες» και τα ξεσκολισμένα avatar του δυτικού «δημοκρατισμού» επιβάλλουν την υπεράσπιση των βασιλοφρόνων, των βασιλοχουντικών, και όλων των παρόμοιων. Στο ιράν (γιατί όχι κι αλλού;), κατά των «μουλάδων», που ως γνωστόν είναι «δολοφόνοι και καταπιεστές» όπως άλλωστε είναι «συμμορίτης», «τρομοκράτης» οποιοσδήποτε στέκεται ουσιαστικά απέναντι στους δυτικούς ιμπεριαλισμούς, μικρούς και μεγάλους. (Ποιός τα λέει αυτά; Ο “συλλογικός Epstein”. Ποιός τα τρώει; Ε….)

Για το ιράν ο «βασιλιάς» (ο «διάδοχος του θρόνου», παράσιτο / γυιός του ψοφισμένου πια Ρεζά Παχλαβί…) θεωρείται το απαύγασμα της … δημοκρατίας. Υποθέτουμε ότι θα υπάρχει και διαδοχικό σχήμα της «σαβάκ», της θηριώδους μυστικής αστυνομίας του πατέρα του….

Υπήρξε όμως μια εποχή, όχι μακρινή, που τα ανταγωνιστικά κινήματα ήταν στ’ αλήθεια κινήματα – όχι ποζεράδικες παρελάσεις ευαίσθητων υπνοβατών. Υπήρξε μια εποχή όπου ο βασιλιάς στην Τεχεράνη («σάχης») ήταν νο 1 εχθρός όχι μόνο για τους ιρανούς και τις ιρανές αλλά και για τους πρωτοκοσμικούς – εκείνους που είχαν ριζοσπαστική πολιτική συνείδηση.

Στις 2 Ιούνη του 1967 ο «σάχης» μετά της συζύγου ήταν επίσημος προσκεκλημένος της «δημοκρατικής» κυβέρνησης της δυτικής γερμανίας για 9ήμερη επίσημη επίσκεψη (για πληρωμένες διακοπές δηλαδή)… συνοδευόμενος απ’ την μυστική του αστυνομία, σε συνεργασία με τις δυτικογερμανικές υπηρεσίες…

Στις 2 Ιούνη του 1967 το ριζοσπαστικό anti-imp κίνημα στη δυτική γερμανία (έχοντας αφετηρία τον πόλεμο στο βιετνάμ…) έκανε τα πρώτα αιματηρά βήματα της ωρίμανσής του. Διαδηλώνοντας όχι μόνο κατά της ιρανικής βασιλικής χούντας αλλά και εναντίον της κυβέρνησής του:

Μια άλλη δυτικογερμανική οργάνωση αντάρτικου πόλης πήρε το όνομά της απ’ την ημερομηνία της δολοφονίας του Ohnesorg: η «2 Ιούνη»…

Ξέρουμε: αυτά είναι πολύ παλιά… Ξέρουμε: τώρα δεν υπάρχει ούτε καπιταλισμός ούτε ιμπεριαλισμός… Αλλά κι αν υπάρχουν τους αντιμετωπίζουμε αποφασιστικά: κάνουμε ποδήλατο και γιόγκα, πάμε στον ψυχολόγο, καταπίνουμε ηρεμιστικά και κάνουμε απειλητικές διακηρύξεις περί «ανατροπής»…. (Καμιά φορά παρελαύνουμε κιόλας, με τον καφέ στο ένα χέρι και το τηλεχειριστήριο στο άλλο…)

Αλλά η ιστορία και η εργατική μνήμη είναι πεισματάρικες. Ειδικά για την λεγόμενη «αριστερά» (του κράτους και του κεφάλαιου!). Τι να πει άραγε γι’ αυτόν που έχει ξαναγίνει («γεωπολιτικά») επίκαιρος, και υπερασπιζόταν τους … «μουλάδες» πριν καμιά 25αριά χρόνια διαβλέποντας με ακρίβεια το μέλλον;

Ο Fidel Castro στην Αβάνα το 2010 (μεταγλωτισμένος στα αγγλικά):

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Ο τριγωνισμός του (αμερικανικού και όχι μόνο) πενταγώνου 1

Δευτέρα 23 Φλεβάρη (00.22) >> Το παρακάτω 3λεπτο video δείτε το σαν ένα μικρό, ελάχιστο «μάθημα». Διαφωνούμε μόνο στο τελικό συμπέρασμα∙ λέμε το γιατί στη συνέχεια.

Κατ’ αρχήν δεν είναι σωστό να ονομάζει κάποιος στρατηγική την αλληλουχία ορισμένων ενεργειών μόνο και μόνο επειδή προέρχονται από κάποιο κράτος. Αν το ψοφιοκουναβιστάν (ή, νωρίτερα το Joνυσταλεάν…) ή οποιαδήποτε άλλη δυτική ολιγαρχία ήταν σε θέση να έχει «στρατηγική» αντάξια της λέξης, αν ήταν σε θέση να παίζει-σκάκι, θα το είχε αποδείξει σίγουρα … στο εσωτερικό του! Το «μια στο καρφί και μια στο πέταλο», έχοντας σα μοναδικό «όπλο» στο μεν εσωτερικό το κρατικό φασισταριό του ICE στο δε εξωτερικό τον ήδη ηττημένο / αποτυχημένο «οικονομικό» πόλεμο και, στο τέλος, τα (προς βύθιση…) αεροπλανοφόρα και τις προβοκάτσιες των υπηρεσιών, αυτά δεν συγκροτούν «στρατηγική». Είναι απλά τακτικισμός που έχει ξεπέσει σε οπορτουνισμό – και ό,τι κάτσει. Απέναντι σε «αμφισβητίες» που έχουν στρατηγική! Όχι τώρα. Εδώ και πολλά χρόνια!

Η πιο συντριπτική απόδειξη του ότι «δεν κάθεται τίποτα» ως αυτή τη στιγμή (και, κατά συνέπεια, ότι η λέξη «στρατηγική» είναι υπερβολικά καλωσυνάτη έως παραπλανητική….) έρχεται απ’ το ουκρανικό πεδίο μάχης – αλλά και απ’ την μέση Ανατολή. Για το πρώτο θα γράψουμε σε επόμενη ευκαιρία.

Αλλά για την μέση Ανατολή (ή «δυτική Ασία» όπως είναι ο νεωτερικός όρος, καθότι το «Ανατολή» κατάγεται απ’ την οριενταλιστική γεωγραφία των δυτικών…), επειδή δεν υπάρχει κάποιο είδος στρατιωτικής προέλασης σε βάρος των στοχεύσεων και των μεθοδεύσεων της Ουάσιγκτον, του Λονδίνου, της Αθήνας και του Τελ Αβίβ, οι βιαστικές και οι ρηχές σκέψεις και εκτιμήσεις (για να μην μιλήσουμε για τους εγκάθετους) οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η Ουάσιγκτον και οι θεοναζί σύμμαχοί της … έχουν το πάνω χέρι! Και ότι αυτό οφείλεται στον φοβερό και τρομερό σχεδιασμό τους που αντέχει τον χαρακτηρισμό «στρατηγική».

Don’t believe the hype!!!

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Μηχανουργία…

Δευτέρα 23 Φλεβάρη (00.06) >> Ο Elon-με-το-αλυσοπρίονο δήλωσε πρόσφατα πως θα σταματήσει την παραγωγή των tesla (η αλήθεια είναι ότι δεν θα λείψουν από κανέναν…) και ότι θα «δώσει το βάρος του» (εννοεί το βάρος των δολαρίων που του δίνουν) στην παραγωγή ανθρωπόμορφων ρομπότ.

Μάλλον το έχει μετανοιώσει. Ίσως να γίνει καστανάς – είναι μια τίμια δουλειά.

Στη διάρκεια του φετινού Φεστιβάλ της Άνοιξης (που αλλού; στην κίνα) πριν μια βδομάδα μεταξύ άλλων όχι μία, όχι δύο, αλλά τέσσερεις εταιρείες (Noetix, Unitree, MagicLab και Galbot) έκαναν επίδειξη των ανθρωπόμορφων ρομπότ που έχουν φτιάξει σ’ αυτό το χρονικό σημείο: στα τέλη του 2025 / αρχές του 2026. Ο Elon-με-το-αλυσοπρίονο μελαγχόλησε: δεν ξέρετε τι γίνεται στην κίνα είπε…

Η επίδειξη της Unitree ήταν αυτή. Αν έχετε δει το video δεν χάνετε κάτι να το ξαναδείτε:

Από τεχνολογική άποψη δεν χρειάζεται να πει κάποιος κάτι, ούτε καν ο Elon-με-το-αλυσοπρίονο: το θέμα έχει λήξει.

Υπάρχει όμως μια ακόμη πλευρά, που οι κινεζικές εταιρείες την υποδαυλίζουν συστηματικά (και εύλογα): η εξοικείωση. Στην πιο πάνω performance τα ρομποτικά ανθρωποειδή παράγουν ένα εντυπωσιακό (και άψογο με κριτήρια ομαδικού χορού πολεμικών τεχνών) αποτέλεσμα. (Επιπλέον η συνύπαρξη με ανθρώπους χορευτές κάνει την τελειότητά τους εντονότερη…) Δεν είναι απειλητικά. Είναι εντυπωσιακά, σχεδόν γοητευτικά. (Αυτός είναι άλλωστε ο λόγος που μετά την επίδειξη οι παραγγελίες εκτοξεύτηκαν…) Πόσο μακριά λοιπόν πρόκειται να πάνε οι σχέσεις του είδους μας με τις μηχανές;

Δεν μπορούμε να κάνουμε προβλέψεις. Όμως αν κάναμε δεν θα ήταν αισιόδοξες. Τουλάχιστον όχι για την τρέχουσα γενιά και μια ή δυο επόμενες. Για παράδειγμα ένα ρομποτικό pet αυτού (ή και ακόμα ανώτερου) τεχνολογικού επιπέδου, που εκτός από «συντροφιά» και χαριτωμένες ζημιές θα έκανε και άλλα πράγματα (για παράδειγμα θα ήταν ο ηλεκτρονικός φύλακας του σπιτιού ως βάση όλων των αισθητήρων και λοιπών γκάτζετς επιτήρησης του χώρου) θα γινόταν όχι απλά ανάρπαστο. Θα γινόταν τρόπος (ανθρώπινης) ζωής: με όλες τις χάρες ενός ζωντανού τετράποδου, χωρίς καμία απ’ τις συνηθισμένες απαιτήσεις του (φαγητό, χέσιμο, κλπ). Κι αν είχε ενσωματωμένη δυνατότητα ομιλίας (αυτό που λέγεται «τεχνητή νοημοσύνη»); Ε, τότε…

Η απώλεια της δια-ανθρώπινης (και της δια-ζωϊκής) συναίσθησης έχει ξεκινήσει ήδη∙ δεν φταίνε οι κινέζοι μηχανικοί γι’ αυτό. Όμως η μηχανική υποκατάσταση του ζωντανού, στην καθημερινή ζωή, στην μαζική βιομηχανική παραγωγή, στις υπηρεσίες (και στον πόλεμο…) αλλάζει την πίστα αυτής της απώλειας. Την εκτοξεύει – γοητευτικά.

Αυτό το ονομάζουμε ήδη (τεχνολογικό) δυσανθρωπισμό. Μπορεί να θεωρηθεί το τελευταίο στάδιο πριν τον μισανθρωπισμό.

Εμφανίζεται σα ζωντανό παραμύθι. Αλλά δεν φαίνεται ο.κ. – σωστά;

Πόλεμος 1

Δευτέρα 16 Φλεβάρη (00.43) >> Ναι. Ακούγεται (και θα ακούγεται) πολύ στην παρακμιακή δύση: «πόλεμος». Αλλά περί τίνος πρόκειται; Έχουν καταλάβει οι πληβειακοί πληθυσμοί, οι εργατικές τάξεις, τι σημαίνει αυτό σήμερα; Ή πέφτουν θύματα των «ψυχολογικών επιχειρήσεων», του αποπροσανατολισμού που οργανώνουν τα δυτικά παρακμιακά αφεντικά;

Μια σοβαρή ένδειξη, σχεδόν απόδειξη, ότι συμβαίνει το δεύτερο είναι αυτή:

Οι δυτικοί ανησυχούν για έναν πόλεμο που ΘΑ (που ΜΠΟΡΕΙ να) γίνει … στο μέλλον… Όχι για τον πόλεμο που ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΗΔΗ!!! Κι αυτή η (επιτρέψτε μας: ανιστόρητη) παρ-αίσθηση είναι ήδη καταστροφική: επιτρέπει στα αφεντικά να συσκευάζουν τις (πολεμικές, ιμπεριαλιστικές) τακτικές τους ως ένα μαύρο-σύννεφο-στο-βάθος-του-ορίζοντα ενόσω τις μεθοδεύουν όχι μόνο σήμερα αλλά και χτες, και προχτές∙ εδώ και χρόνια. Τεμαχίζοντας τον ιστορικό χρόνο σ’ ένα χτες «ειρηνικό», σ’ ένα σήμερα «ειρηνικό μεν αλλά κάπως ζορισμένο, προετοιμασίας με σφιγμένα δόντια», ενόψει ενός «πολέμου κάπου στο μέλλον», εξασφαλίζουν (τα αφεντικά) στους εαυτούς τους όλο το περιθώριο να κρύψουν τις πραγματικές αιτίες, τα κίνητρα και τα συμφέροντά τους, και οπωσδήποτε το «είδος του πολέμου» που αντιστοιχεί στην κρίση/αναδιάρθρωση που λέγεται «4η βιομηχανική καπιταλιστική επανάσταση»… Δίνοντας ως δόλιο αντίδωρο στους υποτελείς την δυνατότητα να απωθούν διαρκώς τα «κακά – μελλοντικά – μαντάτα», να τα απωθούν στο χώρο και στο χρόνο, αναβάλοντας την ουσιαστική αντίστασή τους, μένοντας έρμαια σε οποιοδήποτε δημαγωγικό carpet bombing… (π.χ.: «χιλιάδες δολοφονίες αγνών διαδηλωτών στο ιράν»….)

Ένα εύκολο τρικ γι’ αυτόν τον αποπροσανατολισμό: η αντίληψη του πολέμου που «ΘΑ» γίνει (και όχι του πολέμου που γίνεται ΉΔΗ!) ανακαλεί εικόνες … απ’ τον 2ο παγκόσμιο∙ ή, ακόμα πιο σωστά, απ’ την σε αρκετά σημεία παραπλανητική φιλμογραφία / αναπαράσταση του 2ου παγκόσμιου. Ο πόλεμος που «ΘΑ» γίνει (και ανησυχεί το πόπολο) θα είναι… εισβολή χιλιάδων τανκς εδώ ή εκεί (σε πρωτοκοσμικό έδαφος), ναυμαχίες, αερομαχίες, βομβαρδισμοί, καταφύγια… Συνεπώς το υγιεινιστικό πραξικόπημα 2020 – 2022 ΔΕΝ ήταν παγκόσμιος πόλεμος. Όπως δεν ήταν / είναι η σφαγή στη Γάζα ή/και η αντάρτικη αντιστασιακή δράση στη μέση Ανατολή, η ως τις ρίζες των μαλλιών των δυτικών αφεντικών συμμετοχή τους στο Παλαιστινιακό Ολοκαύτωμα, οι «εργολαβικοί» πόλεμοι, οι πειρατείες σε εμπορικά πλοία, οι οικονομικές τιμωρίες, τα σχέδια και οι μεθοδεύσεις επιστρατεύσεων, η με πολλούς τρόπους υποτίμηση της ζωής, της αξιοπρέπειας, της δουλειάς εκατομμυρίων υποτελών (και, αλλά καθόλου μόνο, πρωτοκοσμικών), όλα όσα συνιστούν το παγκόσμιο πόλεμο που γίνεται ΗΔΗ, όλα αυτά λοιπόν ΔΕΝ περιλαμβάνονται στον πόλεμο που «ΘΑ» γίνει… Μελλοντικά… Το 2030 (!!!) ίσως…

Κι αφού όλα αυτά ΔΕΝ περιλαμβάνονται, οι όποιες αντιδράσεις επιτρέπεται να είναι συγκρατημένες, κόσμιες, «ευγενικές», συγκαταβατικές, «λογικές»: να μην-ζητούν-το-αδύνατο, να μην ματώνουν και, κυρίως, να μην απειλούν στα σοβαρά και στ’ αλήθεια τις εξουσίες των πολεμοκάπηλων…

Ενδείκνυται επίσης το «ηρεμιστικό» χαπάκωμα.

Έχουμε χρόνο…

Έχουμε; Αν τα χρονικά ορόσημα κατασκευάζονται απ’ τα αφεντικά για την δική μας πειθαρχημένη κατανάλωση τότε ναι. Ως το … 2030 «έχουμε χρόνο»… Αν, αντίθετα, ο ενδοκαπιταλιστικός ανταγωνισμός και η στρατιωτική διαχείριση της δυτικής παρακμής έχουν την δική τους ατσάλινη προέλαση, τότε απ’ το 2001, το 2003, το 2010, το 2020 χάνουμε διαρκώς χρόνο! Η αόρατη κλεψύδρα αδειάζει γρήγορα χωρίς να κοιτάζει την δική μας μελαγχολία….

Πόλεμος 2

Ναι, είναι αλήθεια. Η πρόσκληση είχε πολύ κλάμα: καταστρεφόμαστεεεε!!! Λυπηθείτε τους αόματους!!!

Δευτέρα 16 Φλεβάρη (00.39) >> Στο πρόσφατο «62ο συνέδριο ασφαλείας του Μονάχου», απ’ τις 13 Φλεβάρη ως και χτες (15/2), σ’ αυτήν την παρέλαση πολεμοκαπηλείας, ήταν όλοι εκεί. Όταν γράφουμε «όλοι» το εννοούμε: ο «συλλογικός Epstein» ήταν εκεί! Όχι μόνο οι πολιτικές βιτρίνες, αλλά και τα αφεντικά τους: η Boeing, η Lockheed Martin, η Rheinmetall, η JP Morgan, η Goldman Sachs, η Commerzbank, η Microsoft και last but not least η Palantir…

Αλλά οι δρόμοι γύρω απ’ το ξενοδοχείο Bayerischer Hof (έδρα των ραντεβού) δεν φλέγονταν από τις σκληρές οδομαχίες που αναλογούσαν πράγματι στο γεγονός!! Αυτό δεν είναι μομφή κατά των όποιων γερμανών αντικαθεστωτικών: κάποτε, πριν κάτι χρόνια, για πολύ πολύ λιγότερα (: «αντιπαγκοσμιοποίηση»…) οι εκδρομές διαμαρτυρίας μάζευαν πολλές εκατοντάδες χιλιάδες σχεδόν απ’ όλον τον κόσμο.

Τώρα; Τώρα που οι λογαριασμοί έχουν ανοίξει πια σαν τεράστιες πληγές σε βαθμό κακοφορμίσματος, τεράστιες πληγές πάνω στον πλανήτη εδώ και χρόνια;;;

Τώρα; Τώρα εκείνο που έγινε το Σάββατο 14 Φλεβάρη στο κέντρο του Μονάχου ήταν … μια πανευρωπαϊκή διαδήλωση υποστήριξης του … σάχη (ως μελλοντικού «ηγέτη» στην Τεχεράνη)!! Οργανωμένη για όλους τους βασιλόφρονες της ιρανικής διασποράς, (συν φυσικά όλους τους ηλίθιους που δεν έχουν πατήσει και δεν πρόκειται να πατήσουν ποτέ το πόδι τους στο ιράν για να δουν από κοντά την καθημερινή ζωή εκεί) από διάφορες επώνυμες «καλές» μυστικές υπηρεσίες και τα αντίστοιχα υπουργεία εξωτερικών: αυτά, για να μη νομίζετε ότι υπάρχει κάποιο «κενό χρόνου»…

Μέσα στο Bayerischer Hof, ακίνδυνα και αεράτα, τα λόγια έβγαιναν έξω απ’ τα δόντια.

Ενδεικτικά:

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Πόλεμος 3

Δευτέρα 16 Φλεβάρη (00.28) >> Ένας πόλεμος (και μάλιστα: ένα παγκόσμιος ενδοκαπιταλιστικός, διακρατικός πόλεμος) δεν αρχίζει με τις κανονιές! Εκεί κορυφώνεται!!! Έχει αρχίσει πολύ νωρίτερα, και συχνά έχει εξελιχθεί «συναινετικά» (απ’ την μεριά των υποτελών). Κι αλλοίμονο σ’ όλους όσους έχουν υποστηρίξει, από βλακεία ή δόλο (δεν κάνει διαφορά) αυτήν την εξέλιξή του, μόνο για να τρομάξουν (εντός ή εκτός εισαγωγικών) όταν η κορύφωση πέσει πάνω τους.

Η Nel Bonilla είναι άγνωστη σ’ εμάς και σ’ εσάς – συστήνεται ως ανθρωπογεωγράφος, ασχολούμενη με την μετανάστευση και την οργανωμένη (κρατική) βία.

Έχουμε για εσάς αποσπάσματα από μια πρόσφατη ανάλυσή της (στις 21 Δεκέμβρη 2025) και μια μεταγενέστερη συνέντευξή της (12 Φλεβάρη 2026). Στα πρώτα (ανοικτά), κάτω απ’ τον τίτλο Administrative Warfare & and the End of the Political: If “security” is all that matters, the distinction between civilian and soldier disappears (Διοικητικός πόλεμος και το τέλος του πολιτικού: αν η «ασφάλεια» είναι το μόνο που έχει σημασία, η διάκριση μεταξύ πολίτη και στρατιώτη εξαφανίζεται) ίσως ξαφνιαστείτε για την επιβεβαίωση (απ’ την μεριά της) κάποιων απ’ αυτά που υποστηρίζουμε εδώ και χρόνια για τον σε εξέλιξη 4ο παγκόσμιο πόλεμο. Κι ίσως νοιώσετε μια άβολη οικειότητα με το πρόσφατο παρελθόν το οποίο – δυστυχώς – δεν έγινε εκείνο που θα έπρεπε, ένα έσχατο προμήνυμα του κινδύνου, μια έσχατη έκκληση για ριζική ανα-διοργάνωση του (ταξικού, εργατικού) ανταγωνισμού.

Οι τονισμοί με bold και υπογράμμιση στο πρωτότυπο:

… Βλέπουμε μια θεμελιώδη αλλαγή στον τρόπο λειτουργίας του κράτους και στον τρόπο που λειτουργεί απέναντι στους πολίτες του. Αυτή η αλλαγή, φυσικά, συνοδεύεται από πολλές ακόμη εξελίξεις (όπως υποδομές, οικονομικές, τη σημασία της τεχνολογίας διπλής χρήσης, τα μονοπώλια, τη ρητορική κ.λπ.), ωστόσο, ας δούμε απλώς αυτό το συγκεκριμένο παράδειγμα της προσπάθειας εξάλειψης της διαφωνίας στα δυτικά κράτη.

Στο κλασικό Φιλελεύθερο Κράτος (Νεωτερικότητα), ο πολίτης ήταν ένα «Υποκείμενο» που είχε μια εσωτερική ζωή, ιδιωτικές απόψεις και δικαιώματα που προϋπήρχαν του κράτους. Η δουλειά του κράτους ήταν να προστατεύει αυτήν την ιδιωτική σφαίρα.

Ενώ τώρα το κράτος σας συντηρεί, ναι, αλλά τώρα μόνο επειδή είστε το Ανθρώπινο Κεφάλαιο που χρειάζεται για τον «Μόνιμο Ανταγωνισμό» με τον αναδυόμενο Πολυπολικό Κόσμο.

Η λογοκρισία ως υγιεινιστική εκστρατεία

Τα τρέχοντα εργαλεία λογοκρισίας (π.χ. κυρώσεις, απελάσεις) είναι εξ ολοκλήρου διοικητικά εργαλεία που χρησιμοποιούνται για την εξάλειψη απειλών. Αυτά δεν είναι νομικά εργαλεία και δεν υπάρχει προσδιορισμός ενός εγκλήματος που πρέπει να τιμωρηθεί.

Ως εκ τούτου, δεν πρόκειται πλέον για συζήτηση· δεν υπάρχει καμία προσπάθεια να διατηρηθεί η πατίνα της  δημοκρατίας. Αυτό συμβαίνει επειδή σε ένα καταφύγιο, πρέπει να απομακρύνετε τον σαμποτέρ. Η διαφωνούσα άποψη δεν είναι ούτε ηθική ούτε ανήθικη, ούτε αληθινή ούτε ψευδής· είναι αυστηρά σταθεροποιητική ή αποσταθεροποιητική .

Συνεπώς, οι κυρώσεις της ΕΕ αποτελούν ένα διοικητικό «υγειονομικό μέτρο» για την πρόληψη της «μόλυνσης» από ξένες αφηγήσεις και διαφωνούσες απόψεις. Ενώ εντός των ΗΠΑ, η απειλή απέλασης φοιτητών για «ιδεολογικούς λόγους» (π.χ. διαμαρτυρίες) σημαίνει ότι η διαμονή πλέον αποτελεί ουσιαστικά προνόμιο συμμόρφωσης .

Αυτό λειτουργεί με βάση το Ιατρικό, Τεχνοκρατικό ή ακόμα και Τεχνολογικό Μοντέλο πολέμου. Πείτε το όπως θέλετε. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο, η παραπληροφόρηση είναι ένας ιός ή ένα σφάλμα. Ο λογοκριτής είναι ο μηχανικός και η αφαίρεσή του είναι υποχρεωτική για τη σταθερότητα του συστήματος. Επιπλέον, ενώ η τιμωρία και η χρήση παραδειγμάτων είναι σίγουρα ένας από τους στόχους αυτών των τεχνικών λογοκρισίας, ο στόχος φαίνεται επίσης να είναι η πρόληψη της εμφάνισης και της εξάπλωσής τους: η διακοπή της «μολυσματικότητας» τους.

Σε μια πολιορκία ή μέσα σε ένα καταφύγιο, η διάκριση μεταξύ «Πολίτη» και «Στρατιώτη» εξαφανίζεται. Όλοι αποτελούν μέρος της άμυνας. (Σκεφτείτε την προσέγγιση «ολόκληρης της κοινωνίας» στις τρέχουσες προετοιμασίες για συγκρούσεις υψηλής και χαμηλής έντασης).

Εδώ, θα μπορούσε κανείς να πει ότι υπάρχει ένας πράσινος διάδρομος : ο διάδρομος της κοινής γνώμης που υποστηρίζει τον «Μανιχαϊστικό Μύθο» (Εμείς είμαστε καλοί, αυτοί είναι κακοί). Και μετά υπάρχει η κόκκινη ζώνη, όπου κάθε σκέψη που εξανθρωπίζει τον εχθρό ή αμφισβητεί την πολιορκία αποτελεί μέρος του υβριδικού πολέμου. Οποιαδήποτε διαφωνία που μπορεί να διατυπωθεί, όσο χαλαρά κι αν είναι, ως ευθυγράμμιση ή χρησιμότητα για έναν «στρατηγικό ανταγωνιστή» (Ρωσία, Κίνα, Ιράν, BRICS) είναι δυνητικά γειτονική με την προδοσία. Αυτό μας φέρνει ξανά πίσω στην αναβίωση της μανιχαϊστικής διχοτομίας στο εσωτερικό.

Υπάρχει όμως και μια νέα ποιότητα σε αυτόν τον διάδρομο απόψεων: Στην ουσία, έχει μετατραπεί σε σήραγγα, καθώς υπάρχει μόνο μία κατεύθυνση: προς τα εμπρός, προς την αντιπαράθεση με τη «Ζούγκλα», εάν ο δυναμισμός επιμένει. Δεν μπορείς να γυρίσεις πίσω μέσω της διπλωματίας, γιατί αυτό θα ήταν κατευνασμός· ούτε μπορείς να σταματήσεις μέσω της ουδετερότητας, η οποία θα ήταν συνενοχή με τον εχθρό.

Μέσω τέτοιων διαδικασιών, ο διάδρομος της κοινής γνώμης συρρικνώνεται στο ακριβές πλάτος της Στρατιωτικής Ανάγκης (ή τουλάχιστον σε αυτό που θεωρείται «ανάγκη» από τις διατλαντικές ελίτ εξουσίας). Η σφαίρα της νόμιμης διαμάχης (όπου μπορείς να συζητήσεις) κατατρώγεται από τη σφαίρα της συναίνεσης (όπου πρέπει να υπακούσεις) και τη σφαίρα της απόκλισης (όπου σε φιμώνουν).

Ο διάδρομος είναι ακριβώς τόσο πλατύς όσο η Στρατηγική Αντίληψη του ΝΑΤΟ (και ναι, υπάρχει κάτι τέτοιο όπως μακροπρόθεσμα σχέδια εντός του ΝΑΤΟ). Αν βγείτε έξω (π.χ., υποστηρίζοντας μια πολυπολική αρχιτεκτονική ασφάλειας), αποδυναμώνεστε, απονομισματοποιείστε, σας επιβάλλονται κυρώσεις ή απελαύνεστε.

Το νέο κοινωνικό συμβόλαιο ως μαφιόζικη προστασία

Το κλασικό φιλελεύθερο κοινωνικό συμβόλαιο ήταν μια συμφωνία: τα άτομα παραχωρούν κάποια αυτονομία στο κράτος με αντάλλαγμα την προστασία των δικαιωμάτων τους και την παροχή δημόσιων αγαθών, επιτρέποντας την προσωπική ελευθερία και την επιδίωξη της ευτυχίας. Με πολύ ακατέργαστες λέξεις, το παλιό κοινωνικό συμβόλαιο μεταξύ του πολίτη και του κράτους ήταν: παραιτούμαι από κάποια ελευθερία· εσύ μου δίνεις τάξη και ευημερία.

Το Κοινωνικό Συμβόλαιο του Καταφυγίου είναι: Παραιτούμαι από την ελευθερία μου, την πραγματικότητά μου και την ευημερία μου. Το κράτος προστατεύει την ύπαρξή του (και τις λειτουργικές ελίτ του) από έναν εχθρό (και ίσως μου επιτρέπει να επιβιώσω εντός των τειχών).

Φυσικά, αυτή η αφηγηματική κατασκευή βασίζεται σε προκείμενες που αναπτύχθηκαν εξαρχής μέσα από τον συρρικνούμενο διάδρομο της γνώμης και της συζήτησης. Πράγματι, το κράτος παραδέχεται ότι δεν μπορεί να σου προσφέρει μια «Καλή Ζωή» ή ευημερία. Συγκαλύπτει αυτή την αφήγηση λέγοντας «ο Κήπος πεθαίνει», ενώ ταυτόχρονα υπόσχεται να κρατήσει έξω τη νεοεμφανιζόμενη και απειλητική «Ζούγκλα». Η ταυτότητα του πολίτη ορίζεται πλέον έναντι ενός κοινού εχθρού.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, για να σωθείς, πρέπει να ευθυγραμμίσεις την εσωτερική σου πραγματικότητα με την αξιολόγηση της εξωτερικής απειλής του Κράτους. Πρέπει να αποδεχτείς τον «Μανιχαϊστικό Μύθο» χωρίς αμφιβολία. Πρέπει να διατηρήσεις την παραγωγικότητά σου, την λεγόμενη ανθεκτικότητα και την ιδεολογική σου ευθυγράμμιση χωρίς να υπονομεύσεις τη συνοχή ή τις στρατηγικές αφηγήσεις.

Τώρα, η ύπουλη φύση αυτού, αν δεν ήταν αρκετά τρομερή, είναι ότι βασίζεται στη λογική ότι ο πολίτης είναι πλέον ένας πόρος, αλλά όχι απλώς ένας οποιοσδήποτε πόρος: Είστε «ελεύθεροι» μόνο στο βαθμό που η ελευθερία σας κάνει το Καταφύγιο ισχυρότερο. Είστε ελεύθεροι να ψωνίζετε (να διατηρείτε την οικονομία) και ελεύθεροι να μισείτε τον εχθρό (να διατηρείτε το ηθικό). Δεν είστε ελεύθεροι να ανοίξετε την πόρτα, ούτε να κοιτάξετε μέσα από τυχόν παράθυρα που μπορεί να είναι ακόμα εκεί.

Κάτι θυμίζουν αυτά… Κάτι θυμίζουν…

Πόλεμος 4

Δευτέρα 16 Φλεβάρη (00.24) >> Αποσπάσματα απ’ την συνέντευξη της Nel Bonilla με τίτλο The Return of the Bunker State (Η επιστροφή του κράτους-καταφύγιο) στις 12 Φλεβάρη 2026:

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Πόλεμος 5

Δευτέρα 16 Φλεβάρη (00.21) >> Καταλαβαίνουμε, ξέρουμε. Όπως συμβαίνει εδώ και χρόνια χάρη σ’ αυτήν ολέθρια επείγουσα ψευτοπρακτικότητα κάθε φορά που ο ορίζοντας μαυρίζει (“καίγεται ο κώλος μας”…), η επιτακτική ερώτηση είναι «και τι κάνουμε τώρα;» Με την ανάλογη βιασύνη: «από Δευτέρα επανάσταση»… Υπονοείται: «νάχουμε ξεμπερδέψει ως το επόμενο Σαββατοκύριακο»…

Έχουμε πια μια διαφορετική πρόταση. Εντελώς διαφορετική. Ο προβληματισμός (και η συζήτηση) ας αρχίσει ανάποδα. Απ’ το τι ΔΕΝ κάνουμε τώρα!

Οι απαντήσεις μπορεί να αποδειχθούν πιο παραγωγικές και χρήσιμες…

Ο αδυσώπητος νόμος της βαρύτητας

Δευτέρα 2 Φλεβάρη (00.07) >> Χτυπιέται σαν το αγκιστρωμένο ψάρι: το ψοφιοκουναβιστάν, στριμωγμένο απ’ όλες τις μεριές, προσπαθεί να «αποδράσει» (προς κάποιο μεγαλείο) επιδεινώνοντας το στρίμωγμά του. Οι «φάκελοι Epstein» θα διαλύσουν ότι έχει απομείνει ως «κύρος» (όχι μόνο δικό του!!!) μέσα σε μια θάλασσα φρίκης και σιχαμάρας: δυο χιλιάδες (2.000) video… εκατόν ογδόντα χιλιάδες (180.000) φωτογραφίες… δεκάδες χιλιάδες mail, καταθέσεις μαρτύρων, καταθέσεις θυμάτων του high κυκλώματος σωματεμπόρων… Και πάμπολλα ονόματα πελατών του σωματέμπορου, απ’ την βιτσιόζα “υψηλή κοινωνία” φυσικά…

Οι εκτός ηπα funs του ψόφιου κουναβιού (υπάρχουν ακόμα;) μπορεί να βλέπουν «σχέδιο», και μάλιστα μεγαλοφυές… Αλλά δεν υπάρχει τέτοιο∙ εκτός αν τα λίγο πολύ πανικόβλητα «κτυπήματα» μπορούν να θεωρηθούν σχέδιο.

Από κάτω αποσπάσματα από ένα ρεαλιστικό αμερικάνικο οικονομικό site:

Το καθεστώς του δολαρίου ως αποθεματικού είναι ένα υπερβολικό προνόμιο. Μειώνει το κόστος δανεισμού μας, διευρύνει τα δημοσιονομικά μας περιθώρια και μας επιτρέπει να εξάγουμε ρίσκο και να εισάγουμε αγαθά με μοναδικά ευνοϊκούς όρους. Αλλά τα προνόμια δεν είναι δικαιώματα. Είναι υπό όρους. Και συνοδεύονται από ευθύνες. Ένα αποθεματικό νόμισμα πρέπει να πληροί τρεις προϋποθέσεις. Ρευστότητα, σταθερότητα και ουδετερότητα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες παρείχαν πάντα τις δύο πρώτες. Η τρίτη θεωρούνταν δεδομένη. Δεν θεωρείται πια.

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Μέλισσα 1*

Δευτέρα 2 Φλεβάρη (00.02) >> Τα αγροτικά τρακτέρ έφυγαν απ’ τους δρόμους σα να «εξατμίστηκαν»! Αν δεν υπήρξε κάποια παροχή κάτω απ’ τα ραντάρ της ε.ε. τότε δύσκολα θα υποστήριζε κάποιος ότι οι πρόσφατες κινητοποιήσεις «νίκησαν». (Το να βαφτίζονται «παρακαταθήκη» για το μέλλον είναι χειρότερο από παρηγοριά-στον-άρρωστο…)

Οπωσδήποτε δεν είμαστε εμείς που θα κάνουμε κριτική στο συγκεκριμένο ζήτημα. Μας ενδιαφέρει όμως (και μας / σας αναλογεί) κατ’ αρχήν η επίγνωση της εξελισσόμενης «αναδιάρθρωσης» στην γεωργία και στην κτηνοτροφία (σίγουρα εντός ε.ε.): έχει σοβαρές συνέπειες. Οι «τιμές στα ράφια» είναι η έντονη διάσταση αλλά όχι η μοναδική.

Το 2020 και το 2021, μέσα στην υγιεινιστική τρομοεκστρατεία, το motto των ευρωπαϊκών πολιτικών βιτρινών (των ίδιων που δηλητηρίαζαν τους υποτελείς τους) ήταν «η αυτάρκεια της παραγωγής τροφίμων», το συμμάζεμα «των εφοδιαστικών αλυσίδων», κλπ. Ταυτόχρονα ήταν πάνω στον πάγκο το αντίθετο. Το deal με την Mercosur, όπως και το ανάλογο με το Ν. Δελχί, όχι μόνο μακραίνει αυτές τις περιβόητες «εφοδιαστικές αλυσίδες» τροφίμων, αλλά τις κάνει και πιο επικίνδυνες: αν τα φορτία πρέπει να διασχίζουν τον Ατλαντικό πολλά μπορεί να τους συμβούν!

Εκτός αν… Εκτός αν μια «διατροφική κρίση» είναι ήδη προεξοφλημένη απ’ τα αφεντικά των «νέων τροφίμων»! Υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις έως αποδείξεις ότι αυτό συμβαίνει…

Η ασταμάτητη μηχανή απήθυνε στον φίλο Α. (καλό γνώστη του θέματος στην ευρύτητά του…) μερικά ερωτήματα, ζητώντας τη γνώμη του. Οι ερωτήσεις ήταν αυτές:

Παρατηρούμε ότι βρίσκεται σε εξέλιξη στην ε.ε. μια συστηματική «καταστροφή ζωϊκού κεφαλαίου» άλλοτε με «επιχείρημα» αρρώστιες (ελλάδα, γαλλία) και άλλοτε (ολλανδία) με «επιχείρημα» το … κλάσιμο των αγελάδων. Εκτιμάμε ότι αυτή η καταστροφή υποδεικνύει είτε «συγκέντρωση κεφαλαίου» (δηλαδή ιδιοκτησιών παραγωγής κρεάτος) είτε «αλλαγή κεφαλαίου» (δηλαδή «τεχνητή έλλειψη» και επιβολή ευρύτερης χρήσης «τεχνητού κρέατος», πρωτεϊνών-από-έντομα, κλπ) είτε και τα δύο μαζί. Ταυτόχρονα εξελίσσεται η εκστρατεία νομιμοποίησης στην ευρώπη των μεταλλαγμένων GMO-2 (που τους ονομάζουν NGT) κατ’ αρχήν στη γεωργική παραγωγή. Άρα βρίσκεται σε εξέλιξη μια γενική αναδιάρθρωση στην παραγωγή (και στον έλεγχο) πρώτων υλών τροφίμων.

Πηγαίνουν αυτά, άραγε, «πακέτο» με μεγάλες αλλαγές στη χρήση της γης, είτε «για την προστασία του κλίματος», είτε για «παραγωγή ενέργειας», είτε επειδή διάφοροι ολιγάρχες θέλουν collateral για τα μυθικά μηδενικά που γράφουν ως περιουσίες;

Η απάντηση του φίλου Α. ήταν αυτή:

Αυτό που φαίνεται να εξελίσσεται δεν είναι ούτε ένα μεμονωμένο «πράσινο» μέτρο ούτε μια σειρά άσχετων πολιτικών. Πρόκειται μάλλον για μια δομική αναδιάρθρωση της παραγωγής τροφίμων, της χρήσης γης και του ελέγχου της βιολογικής παραγωγής, στο πλαίσιο των σημερινών ορίων του καπιταλιστικού συστήματος.

Το βασικό σημείο είναι ότι το επίδικο δεν είναι πρωτίστως η διατροφή, η ηθική ή ακόμη και το κλίμα, αλλά η προσαρμογή της συσσώρευσης κεφαλαίου σε νέους περιορισμούς: οικολογικούς, γεωπολιτικούς, δημοσιονομικούς και πολιτικούς. Η γεωργία και ειδικά η κτηνοτροφία βρίσκονται στο επίκεντρο επειδή είναι τομείς όπου αυτοί οι περιορισμοί συμπυκνώνονται.

Η κτηνοτροφία πιέζεται επειδή είναι δομικά δύσκολη για το κυρίαρχο μοντέλο: χαμηλά περιθώρια κέρδους, υψηλή βιολογική αβεβαιότητα (ασθένειες, αναπαραγωγή, θνησιμότητα), έντονη εξάρτηση από γη, νερό και τοπικά οικοσυστήματα, δυσκολία τυποποίησης και περιορισμένη δυνατότητα πατεντοποίησης. Από τη σκοπιά ενός συστήματος που οργανώνεται γύρω από προβλεψιμότητα, κλιμάκωση και χρηματοοικονομική αποτίμηση, πρόκειται για «κακή υποδομή». Όχι ανήθικη, αλλά ασταθή και δύσκολα ελέγξιμη.

Σε αυτό το σημείο η περιβαλλοντική πολιτική λειτουργεί ως μοχλός επιλογής, όχι ως βαθύτερη αιτία. Τα προβλήματα με μεθάνιο, νιτρικά, νερό, αντιβιοτικά και βιοποικιλότητα είναι υπαρκτά και σοβαρά. Ωστόσο, το πώς κατανέμεται το ρυθμιστικό βάρος δεν είναι ουδέτερο. Η κτηνοτροφία αποτελεί πολιτικά αδύναμο τομέα: κατακερματισμένοι παραγωγοί, μικρή θεσμική επιρροή, έντονη εξάρτηση από επιδοτήσεις και τοπικά πλαίσια. Έτσι, οι κανονισμοί δεν λένε «καταργήστε την», αλλά ανεβάζουν σταδιακά το κατώφλι βιωσιμότητας σε σημείο που καθίσταται λειτουργική μόνο αν κλιμακωθεί, καθετοποιηθεί, αυτοματοποιηθεί ή απορροφηθεί από μεγαλύτερα σχήματα.

Αυτό συνδέεται άμεσα με την εξαφάνιση των μικρομεσαίων αγροτών. Δεν χρειάζεται κάποια ρητή απόφαση ή ιδεολογική εχθρότητα. Κάθε νέο επίπεδο συμμόρφωσης, γραφειοκρατίας, ψηφιακής παρακολούθησης, βιοασφάλειας, χρηματοδότησης ή πιστοποίησης είναι σχετικά αδιάφορο για μεγάλες, κεφαλαιακά ισχυρές μονάδες, αλλά υπαρξιακό για μικρούς παραγωγούς με χαμηλά αποθέματα και περιορισμένη πρόσβαση σε ρευστότητα. Το αποτέλεσμα είναι συστημικό: έξοδος από το επάγγελμα, συγκέντρωση παραγωγής, αύξηση κεφαλαιακής έντασης. Όχι «εξόντωση», αλλά ένας μηχανισμός παθητικού εξαναγκασμού.

Εδώ παίζει ρόλο και ένα στοιχείο που συχνά αποσιωπάται: οι μικροί και μεσαίοι αγρότες είναι όχι μόνο οικονομικά αδύναμοι, αλλά και διοικητικά δύσκολα ελέγξιμοι. Είναι πολυάριθμοι, γεωγραφικά διάσπαρτοι, βαθιά ενσωματωμένοι σε τοπικές κοινωνίες και οικογενειακές δομές, με δικές τους χρονικότητες και πρακτικές. Δεν εντάσσονται εύκολα σε ενιαία dashboards, πρότυπα απόδοσης και συστήματα άμεσης επιτήρησης. Αυτό δεν τους καθιστά «εχθρούς», αλλά τους κάνει ακατάλληλους για ένα μοντέλο που προτιμά λίγους, μεγάλους, διαχειρίσιμους κόμβους αντί για χιλιάδες μικρές, αυτόνομες μονάδες. Η δυσκολία ελέγχου λειτουργεί έτσι ως πρόσθετος, σιωπηρός παράγοντας πίεσης.

Η ΚΑΠ δεν είναι ουδέτερη σε αυτή τη διαδικασία. Δεν είναι απαραίτητα διεφθαρμένη, αλλά είναι δομικά επιλεκτική. Επιβραβεύει την κλίμακα, τη διοικητική ικανότητα, την αντοχή στον χρόνο, την ικανότητα να απορροφάς καθυστερήσεις πληρωμών και να διαχειρίζεσαι πολύπλοκα σχήματα. Το αποτέλεσμα είναι λιγότεροι αγρότες, μεγαλύτερες μονάδες, στενότερη εξάρτηση από κεφάλαιο και πιστωτικά σχήματα.

Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσονται και οι NGTs (τα λεγόμενα GMO-2) και οι εναλλακτικές πρωτεΐνες. Το κρίσιμο δεν είναι αν «θα τρώμε έντομα» ή εργαστηριακό κρέας. Το κρίσιμο είναι η μετατόπιση της παραγωγής πρωτεΐνης από τη γη και την αυτοαναπαραγόμενη βιολογία σε συστήματα ελεγχόμενα, πατενταρισμένα και χρηματοοικονομικά προβλέψιμα. Ακόμη και μια μερική υποκατάσταση αρκεί για να πιέσει τιμές, να πειθαρχήσει παραγωγούς και να δημιουργήσει νέα πεδία ιδιοκτησίας μέσω δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας. Πρόκειται για αλλαγή ισορροπιών ισχύος, όχι απλώς για αλλαγή διατροφικών συνηθειών.

Η γη αποτελεί τον σιωπηλό πυρήνα όλων αυτών. Στην Ευρώπη, η γη επαναπροσδιορίζεται ολοένα και περισσότερο ως χρηματοοικονομικό περιουσιακό στοιχείο: αποθήκη άνθρακα, πηγή offsets, πλατφόρμα ενέργειας, εργαλείο αντιστάθμισης κινδύνου. Η κτηνοτροφία και η μικρής κλίμακας γεωργία «θορυβοποιούν» αυτή τη λογική: παράγουν αβεβαιότητα, δυσκολεύουν τη λογιστικοποίηση και περιορίζουν εναλλακτικές χρήσεις. Η μείωσή τους απελευθερώνει γη για πιο καθαρές και προβλέψιμες ροές αξίας από τη σκοπιά του κεφαλαίου. Η παραγωγή τροφίμων δεν εξαφανίζεται, αλλά υποτάσσεται σε άλλες προτεραιότητες.

Αυτό συνοδεύεται από αλλαγή στο νόημα της «επισιτιστικής ασφάλειας». Δεν σημαίνει πια πρωτίστως αυτάρκεια ή κοινωνική αναπαραγωγή, αλλά ελεγχόμενες ροές, logistics και διαχείριση κινδύνου. Μια μορφή μερικής στενότητας λειτουργεί πειθαρχητικά: σταθεροποιεί τιμές, δικαιολογεί τεχνολογικές λύσεις, αποδυναμώνει τη διαπραγματευτική θέση των παραγωγών. Δεν πρόκειται για λιμό, αλλά για διαχειριζόμενη στενότητα.

Σε σύγκριση, η Κίνα ακολουθεί διαφορετική λογική, χωρίς να αποτελεί «εναλλακτικό σύστημα». Αντιμετωπίζει το φαγητό ως ζήτημα πολιτικής σταθερότητας και επιβίωσης του καθεστώτος. Δεν μπορεί να απομειώσει την κτηνοτροφία χωρίς άμεσο κοινωνικό και πολιτικό κόστος, άρα την βιομηχανοποιεί και την ελέγχει αυστηρά, διατηρώντας την παραγωγή. Οι εναλλακτικές πρωτεΐνες λειτουργούν εκεί ως εφεδρεία και ασφάλιση, όχι ως υποκατάσταση. Η γη παραμένει πολιτικά ελεγχόμενη και όχι ελεύθερα χρηματοοικονομικοποιημένη. Οι αγρότες δεν εξαφανίζονται, αλλά εντάσσονται διοικητικά. Αντίθετα, η Ευρώπη εσωτερικεύει την ευαλωτότητα μέσω αγοράς και εισαγωγών.

Καμία από τις δύο πορείες δεν είναι «καλή». Η ευρωπαϊκή οδηγεί σε απογύμνωση, εξάρτηση και απώλεια παραγωγικής γνώσης. Η κινεζική σε υπερσυγκέντρωση, οικολογική πίεση και διοικητική ακαμψία. Η διαφορά είναι ότι η Κίνα αντιμετωπίζει το φαγητό ως μη διαπραγματεύσιμη υποδομή ισχύος, ενώ η Ευρώπη πιστεύει ότι θα το διαχειριστεί μέσω αγοράς, τεχνολογίας και ηθικής ρητορικής.

Συνολικά, αυτό που βλέπουμε δεν είναι ούτε συνωμοσία ούτε λάθος. Είναι μια ορθολογική αναδιάρθρωση ενός συστήματος που συναντά οικολογικά, πολιτικά και κερδοφορικά όρια. Το πρόβλημα δεν είναι ότι είναι παράλογη, αλλά ότι είναι απολύτως λογική με τους όρους του συστήματος, και ταυτόχρονα καταστροφική για ό,τι δεν χωρά σε αυτούς.

Συμπυκνωμένη η απάντηση του φίλου∙ και «πανοπτική»! Υποδεικνύει εκείνο που συχνά ακόμα και οι πιο δυναμικές επι μέρους κινητοποιήσεις, οσονδήποτε δίκαιες κι αν είναι, αγνοούν, παρακάμπτουν – και τελικά κινδυνεύουν να αποτύχουν: κάθε μερικό ζήτημα, διεκδίκηση, δίκαιο κλπ πρέπει να είναι συνειδητά (αν και όχι κατ’ αρχήν πρακτικά) ενταγμένο μέσα σ’ ολόκληρο τον «χάρτη» της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης∙ πρέπει, σαν κρίκος μιας αλυσίδας, να επικοινωνεί, να επηρεάζει και εν τέλει να βάζει σε συναγερμό τις αρνήσεις σ’ ολόκληρη την αλυσίδα∙ πρέπει να τροφοδοτεί (μεταφορικά αλλά και κυριολεκτικά!) την ευρύτερη κοινωνική / εργατική επίγνωση.

Είναι δύσκολο, το καταλαβαίνουμε. Αλλά είναι θεμελιακά απαραίτητο! Αλλιώς, όταν τα επιμέρους εμφανίζονται χωριστά, διαχωρισμένα το ένα απ’ το άλλο, είναι σχεδόν αδύνατο (πια) να δικαιωθούν.

Είναι σα να προσπαθούν κάποιοι να αντιμετωπίσουν ένα τσουνάμι κτυπώντας την θάλασσα με μερικές σανίδες…

(* Κάτω απ’ τον γενικό τίτλο μέλισσα, με αρίθμηση 1, 2, 3… θα επιχειρήσουμε τους επόμενους μήνες να αναλύσουμε τόσο εκείνα που αναφέρει συμπυκνωμένα ο Α. όσο και τις αντιθέσεις που προκαλεί η γενική αναδιάρθρωση της παραγωγής τροφίμων στον δυτικό καπιταλιστικό κόσμο.

Εν τω μεταξύ η αναφορά ο άρτος ο επιούσιος στο επερχόμενο (σε λιγότερο από μήνα) cyborg 35 θα συμβάλει στην επίγνωση.

Οπωσδήποτε θα διαβάζουμε, θα ρωτάμε – πρέπει να εκπαιδευτούμε!)