Tag: νόμοι σχέσεις

Far, wild west? North? South? East?

Δευτέρα 5 Γενάρη (00.28) >> Λένε ότι στην πορεία των λευκών εποίκων της νέας ηπείρου απ’ τα ανατολικά προς τα δυτικά ένας μόνο ήταν ο κανόνας: πυροβολεί καλά όποιος πυροβολεί γρηγορότερα. (Ήταν ένας κανόνας για μεγάλο πιστολίδι. Με καφάσια σφαίρες…)

Αν μπορούμε να μιλήσουμε για «εθνική μυθολογία» σε μια κοινωνία που διαμορφώθηκε από διαδοχικά κύματα εποίκων και μεταναστών, το «πυροβολεί καλά όποιος πυροβολεί γρήγορα» βρίσκεται στο κέντρο της.

Ας τους πει κάποιος ότι το κόλπο άλλαξε∙ μπας και την γλυτώσουν. Τώρα ισχύει το πυροβολεί καλά όποιος πυροβολεί τελευταίος… Αυτό δεν χρειάζεται ένα εργοστάσιο σφαιρών από πίσω. Χρειάζεται μόνο υπομονή και ευθυκρισία. (Αρετές ξένες προς εποίκους…)

Η ενεργητική λογοκρισία σαν πολεμική στρατηγική

Δευτέρα 29 Δεκέμβρη (00.43) >> Τα παρακάτω αποσπάσματα (με πλάγια γράμματα) σε μια γλώσσα αδρή, όπως πρέπει, ξένη για τα hipster γούστα της εποχής αλλά πολύ πιο ακριβή απ’ τους τωρινούς συνεχόμενους λυγμούς της «επικοινωνίας», γράφτηκαν πριν 45 χρόνια. Στις αρχές της δεκαετίας του ’80. Δεν δίνουμε περισσότερα στοιχεία: η προσοχή πρέπει να εστιάσει στα λεγόμενα, όχι στην υπογραφή τους.

… Στην ιμπεριαλιστική μητρόπολη, όπου κυριαρχούν εντελώς «έκτακτες» συνθήκες, η λογοκρισία δεν λειτουργεί σαν ανοικτή και βάναυση «κοπή» του λόγου.

Εδώ γίνεται κάτι παραπάνω, κάτι χειρότερο από τη χοντροκομμένη καταστροφή των αγωνιστικών κειμένων ή ένα black out, κάτι πιο περίπλοκο από την παλιά «ρίψη στην πυρά». Πράγματι, πρόκειται κατ’ αρχήν για έργο, πρόκειται για την παραχάραξη της ιστορικής εμπειρίας, την παραγωγή υποκατάστατων αναμνήσεων, την δόλια κωδικοποίηση.

Η λογοκρισία είναι μια δραστηριότητα, όχι η άρνηση μιας δραστηριότητας. Δεν είναι προσπάθεια «να μη γίνει κοινό» κάτι διαφορετικό από αυτό που συνήθως ονομάζουμε κοινο-ποιώ. Η λογοκρισία είναι τελικά παραγωγή γνώσης. Μιας άλλης γνώσης, είναι η παραποίηση του γεγονότος, η μετατόπιση και η αντικατάστασή του!

…

Η λογοκρισία είναι κυρίως στρατηγική κοινωνικού ελέγχου, πολεμική στρατηγική. Η παραγωγή παραχαράξεων και ιδεολογικών σημάτων που παραποιούν τα κοινωνικά γεγονότα προτείνοντας μια ψεύτικη τυποποίησή τους, είναι κυριολεκτικά πολεμική παραγωγή με τη σύγχρονη σημασία του όρου.

Οι ίδιοι οι τεχνικοί στην υπηρεσία του Μεγάλου Φετίχ το ομολογούν πλέον ανοικτά: η παραποίηση της πληροφόρησης, η διάδοση ψεύτικων ειδήσεων, εν ολίγοις η «πληροφορική τρομοκρατία» είναι η σύγχρονη μορφή της προληπτικής αντεπανάστασης… Δίχως άλλο μπορούμε να μιλήσουμε για «σημειολογική αντεπανάσταση», για ταξικό πόλεμο, ο οποίος διεξάγεται και πραγματοποιείται στον ελάχιστα γνωστό μέχρι σήμερα χώρο των γλωσσικών ιδιωμάτων…

Οι διαπιστώσεις θα μπορούσαν να θεωρηθούν «προφητικές» – αλλά ήταν βαθιά κριτικές. Ο πολλαπλασιασμός των κοινωνικών υποκειμένων γνώσης, κριτικής ανάλυσης και αντιπληροφόρησης (χωρίς internet! προφορικά ή στο χαρτί…) στις δεκαετίες του ’60 και του ’70, μια διαδικασία που ξεπέρασε έως περιθωριοποίησε τους ως τότε κυρίαρχους ιδεολογικούς μηχανισμούς (στους οποίους τα παραδοσιακά μήντια είχαν κεντρική θέση) για μια συγκεκριμένη ιστορική περίοδο έκανε την ανοικτή και βάναυση «κοπή» του λόγου εντελώς ανεπαρκή. Οι συγγραφείς των πιο πάνω σωστά εντόπισαν τον «εμπλουτισμό» της λογοκρισίας: αν δεν μπορείς να «εξαφανίσεις» ένα γεγονός παραποίησε τα χαρακτηριστικά του! Η επιμελημένη δημιουργία σύγχυσης θα μπορούσε να αποδειχθεί το ίδιο αποτελεσματική (για τα αφεντικά) όσο η απαγόρευση…

Μετά από 40 – 45 χρόνια, με την εμπειρία της υγιεινιστικής τρομοεκστρατείας ήδη στην καμπούρα μας, ξέρουμε ότι τα αφεντικά έχουν πλέον την δυνατότητα, το know how διάφορων μεθόδων λογοκρισίας, τις οποίες ασκούν όλο και πιο συστηματικά:

– την «παραδοσιακή» μορφή της απαγόρευσης∙

– την ενεργητική μορφή της πρόκλησης σύγχυσης, της παράλλαξης όσων δεν μπορούν να απαγορευτούν ή διαφεύγουν τις απαγορεύσεις∙

– μια δεύτερη ενεργητική μορφή, αυτήν του πληροφορικού overdose: πρόκειται για το πληροφοριακό / trash carpet bombing, τον οργανωμένο πληθωρισμό «πληροφοριών και ερμηνειών», που ευνοείται και υπηρετείται από σύγχρονες τεχνολογίες «επικοινωνιών».

Το κρίσιμο στοιχείο εδώ είναι ότι οι ενεργητικές μορφές λογοκρισίας ασκούνται πλέον «συναινετικά»: μεγάλο μέρος των υπηκόων αναπαράγει οικειοθελώς τις παραχαράξεις και τις παραποιήσεις που υπηρετούν το σύστημα στο βαθμό που θεωρεί ότι στην τυποποίηση-των-καθεστωτικών-ψεμάτων βρίσκει κάπου μια ζεστή, φιλική γωνιά, χωρίς έκθεση σε επιπλέον κινδύνους. Ο κυβερνοχώρος είναι αυτό το απέραντο και άμορφο πεδίο όπου εδώ κι εκεί νοικιάζονται (με αντάλλαγμα τα προσωπικά data…) τέτοιες ζεστές, φιλικές γωνιές «επιβεβαίωσης» του οτιδήποτε. Η διαρκής σχετικοποίηση / παραλλαγή ταιριάζει στα υποτιμημένα Εγώ-Κεφάλαια του νεοφιλελευθερισμού στο βαθμό που μπορούν (ή νομίζουν ότι μπορούν) να την χρησιμοποιήσουν υπέρ τους στη μικροφυσική και στις μικροεξουσίες της καθημερινότητάς τους.

Η αλήθεια δεν έχει αντικατασταθεί απλά από «αλήθειες», το μεταμοντέρνο «παχνίδι» του Lyotard. Βρίσκεται υπό κατοχή από τον διαρκή καιροσκοπισμό αρχόντων και αρχόμενων∙ από τις τακτικές «επαλήθευσης» της υποτέλειας και μόνο. Οι πιο πάνω συγγραφείς των αρχών του ’80 σημειώνουν αλλού:

… Η ιμπεριαλιστική αστική τάξη εκδηλώνει την επιδρομή της με στρατηγικές ενεργητικής λογοκρισίας και παραποίησης, με σκοπό, μέσα από την δηλητηρίαση και τη γενοκτονία της προλεταριακής μνήμης, να πετύχει τον προληπτικό έλεγχο των εν δυνάμει ανταγωνιστικών συμπεριφορών.

Μνήμη είναι η συσσώρευση προγραμματικών συμπεριφορών, ένα σύνολο απαγορεύσεων και οδηγιών που εκπαιδεύει τα μέλη του καπιταλιστικού σχηματισμού στην αναπαραγωγή ή στον μετασχηματισμό του…. Η συλλογική μνήμη που η ιμπεριαλιστική αστική τάξη επιδιώκει να δημιουργήσει είναι τραγικά κενή μέλλοντος, υπάρχει μέσα στο χρόνο, αλλά οι μελλοντικές προγραμματικές συμπεριφορές που ευνοεί είναι καθηλωμένες στην ατέρμονη επανάληψη του παρόντος, της αμετάβλητης και αέναης κανονικότητάς του. Αυτή η μνήμη αποτελεί … μια σημειολογική αλυσίδα…

Είναι γεμάτη φόβους και απωθήσεις – θα προσθέταμε.

Συμπληρώνοντας τα 10 χρόνια της η «ασταμάτητη μηχανή» (και τα 30 του το Sarajevo…) έχει πλήρη συναίσθηση του ναρκοθετημένου πεδίου μέσα στο οποίο επιχειρεί την εργατική κριτική και αντιπληροφόρησή της. Έχει επίσης επίγνωση εκείνων-που-έρχονται: όχι ένας μελλοντικός πόλεμος απέναντι στον οποίο κάποιοι θα προτιμούσαν να κλείσουν τα μάτια, αλλά ένας πολύπλευρος πόλεμος παρών καθημερινά, σε εξέλιξη εδώ και χρόνια. Σε εξέλιξη και σε κλιμάκωση.

Οπότε είναι υποχρεωμένη να γίνει (ας το πούμε σχηματικά) πιο σφικτή. Λιγότερο «ανοικτή». Το «τουριστικό» σερφάρισμα στον κυβερνοχώρο έχει ήδη αποδειχθεί, γενικά μιλώντας, πηγή δεινών: η ανευθυνότητα στο τι αναζητεί και στο τι βρίσκει ο καθένας και η καθεμιά είναι τόσο κοινότοπη όσο η γενική νόρμα του καιροσκοπισμού. Απ’ την μεριά της η ασταμάτητη μηχανή δεν πουλάει κάτι, και δεν ψάχνει για πελάτες, likes, views και τα συναφή!

Ασφυκτιά… Κι όσοι / όσες θέλουν να την υποστηρίξουν ας το κάνουν. Αν όχι επειδή μοιράζονται αυτήν την ασφυξία, οπωσδήποτε επειδή νοιώθουν και αναγνωρίζουν μερικές απ’ τις σουβλιές της.

Τα αδιάφορα βλέμματα, οι περαστικοί, ας συνεχίσουν τον δρόμο τους. Είναι κακοτράχαλος και μακρύς για όλους και όλες μας. Και ποιος ξέρει τι θα φέρει η επόμενη στροφή;

German censorship

Δευτέρα 29 Δεκέμβρη (00.25) >> Τον περασμένο Μάρτη η τράπεζα berliner sparkasse πάγωσε τον λογαριασμό της εβραϊκής αντι-σιωνιστικής οργάνωσης «Jewish Voice for Just Pease in the Middle East». Γιατί; Εξαιτίας «εξωτερικών πιέσεων»…

Τον Δεκέμβρη η τράπεζα gls bank πάγωσε τον λογαριασμό της free lancer δημοσιογράφου Aya Velazquez. Γιατί; Επειδή ένα χρόνο νωρίτερα είχε αποκαλύψει ντοκουμέντα «από μέσα» (whistleblower – πάνω από 4.000 σελίδες!) για τον βρώμικο ρόλο του διάσημου Robert Koch Institute στην υγιεινιστική τρομοεκστρατεία στη γερμανία. Το γερμανικό καθεστώς έψαχνε επί ένα χρόνο να τιμωρήσει εκείνον / εκείνους που έκαναν την διαρροή, δεν βρήκε, και κατέληξε μέσω σ.δ.ι.τ. στην Velazquez. Λίγες ημέρες μετά η sparkasse karlsruhe πάγωσε τον λογαριασμό του επίσης free lancer δημοσιογράφου Flavio von Witzleben. Γιατί; Επειδή ήταν επικριτικός για τον ρόλο του γερμανικού κράτους στο ουκρανικό πεδίο μάχης…

Και πριν λίγες ημέρες η gls bank ανακοίνωσε στο κομμουνιστικό κόμμα γερμανίας ότι θα παγώσει τους λογαριασμούς του στις 31 Δεκέμβρη. Γιατί; «Εξαιτίας νομικών και ρυθμιστικών κανόνων που πρέπει να τηρούμε». Δηλαδή; Το κκγ αποδίδει αυτούς τους «κανόνες» στην καμπάνιά του για συγκέντρωση χρημάτων για την κούβα….

Πριν 50 χρόνια τα «δημοκρατικά» κράτη θα έπρεπε να βρουν κάτι άλλο για να τιμωρήσουν τους αμφισβητίες και τους απείθαρχους. Στην τρίτη δεκαετία του 21ου αιώνα το «πάγωμα τραπεζικών λογαριασμών» (χωρίς επίσημο κατηγορητήριο, δίκη, καταδίκη…), ένας διοικητικός αυτοματισμός συνεργασίας κρατών και τραπεζών, είναι συνώνυμο με ληστεία: σ’ ένα καπιταλιστικό πλέγμα σχέσεων όπου διάφορες χρηματικές συναλλαγές γίνονται υποχρεωτικά μέσω τραπεζών η εξωδικαστική «τιμωρία του παγώματος» (άτυπη κατάσχεση;) είναι βαριά.

American censorship

Δευτέρα 29 Δεκέμβρη >> Το να βιντεοσκοπούνται από ιδιώτες οι «επιχειρήσεις σκούπα» κατά μεταναστών στο ψοφιοκουναβιστάν είναι «εσωτερική τρομοκρατία»… «Εκθέτει τα όργανα και τα βάζει σε κίνδυνο» λένε οι αρμόδιοι…

Το μεγάλο ξήλωμα (και η μεγάλη απελπισία)

Δευτέρα 29 Δεκέμβρη (00.21) >> Άρχισαν (ή ίσως κλιμάκωσαν) άγρια το 2020. Τα δυτικά, θεωρούμενα «φιλελεύθερα» τυπικά συντάγματα έγιναν κουρέλια πανηγυρικά με τους μαζικούς κατ’ οίκον εγκλεισμούς, το «κτύπημα κάρτας» για να πάει κάποιος στο μπακάλικο, τις μαζικές απαγορεύσεις κυκλοφορίας, τις τιμωρίες και την διαπόμπευση των όποιων «παραβατών»… Και, στη συνέχεια, με την μαζική υποθήκευση των κορμιών στις φαρμακομαφίες και στη γενετική απαλλοτρίωσή τους κατά τα συμφέροντα του βιο-πληροφορικο-μιλιταριστικού συμπλέγματος. (Παρεπιπτόντως: ο «τσαχπίνης» Sars-CoV-2 συνεχίζει να κυκλοφορεί, φυσιολογικά όπως δεκάδες άλλοι παρόμοιοι, ίσως σε ελαφρώς χειρότερες εκδοχές από εκείνες του 2020, του 2021 και του 2022… Αλλά δεν πεθαίνει ο κόσμος στους δρόμους, ούτε ξεκληρίζονται οι κοινωνίες όπως διέδιδαν οι υγιεινιστικοί τρομοκράτες και οι πληρωμένοι ή απλά εθελοντές οπαδοί τους στη διάρκεια του «πόλεμου κατά του αόρατου εχθρού»… Έτσι δεν είναι;)

Οι ριζικοί, δομικοί μετασχηματισμοί στις εννοήσεις του τι είναι «κανονικό» και τι όχι, του τι είναι «επιτρεπτό» και τι όχι, του τι είναι «αληθινό» και τι όχι, κι ακόμα ακόμα του τι είναι «νοημοσύνη» και τι όχι, τι είναι «αίσθηση» και τι όχι, ξετυλιγμένοι πάνω στις ράγες των τριών μορφών λογοκρισίας, είναι υποχρεωτικοί για την ανανέωση της καπιταλιστικής κυριαρχίας με βάση τις προδιαγραφές της 4ης βιομηχανικής επανάστασης. Γιατί αυτή η τεχνολογική επανάσταση δεν αφορά μόνο αυτήν καθ’ αυτήν την οργάνωση της παραγωγής και της κατανάλωσης. Αφορά το σύνολο των σχέσεων: την κοινωνική αναπαραγωγή των καπιταλιστικών προσταγών.

Προφανώς είναι πόλεμος! Πόλεμος με διανοητικό και συνειδησιακό αίμα! Έχει διαμορφωθεί

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Τα απόνερα μιας ήττας 1

Δευτέρα 22 Δεκέμβρη (00.27) >> Λέγαμε (κάποτε, εκεί στα ‘90s…) ότι το γερμανικό κράτος / κεφάλαιο έχασε 2 πολέμους που έκανε (τον 1ο και τον 2ο παγκόσμιο) και κέρδισε τον 3ο (τον αποκαλούμενο «ψυχρό») τον οποίο δεν έκανε! Και ότι, κατά συνέπεια, τα αφεντικά του θα είχαν διδαχθεί απ’ αυτό το μάθημα της ιστορίας τους, και ότι δεν θα ξαναέμπλεκαν σε σοβαρούς πολεμικούς ενδοκαπιταλιστικούς ανταγωνισμούς και καυγάδες…

Αμ δε!!! Σε μια αναβάθμιση του τευτονικού / προτεσταντικού συνδυασμού βαριάς μυωπίας και ακόμα βαρύτερης έπαρσης, οι κυβερνώσες πολιτικές βιτρίνες στο Βερολίνο δηλώνουν έτοιμες και διατεθειμένες να στείλουν τους υπηκόους τους να «αυτοθυσιαστούν» στην όξυνση του 4ου παγκόσμιου∙ ενός πολέμου που εν τω μεταξύ έχουν χάσει ήδη!!! Είναι όντως εντυπωσιακό μετά τον απολογισμό 3 παγκοσμίων πολέμων το να «τρώγεσαι» για έναν ακόμα στον οποίο έχεις ηττηθεί-απ’-τα-αποδυτήρια….

Θα δούμε στη συνέχεια που οφείλεται αυτή η «ροπή». Προς το παρόν πέντε μικρά video ντοκουμέντα.

Στο πρώτο η αγαπημένη Annalena ως φρέσκια υπ.εξ. της τρικολόρε κυβέρνησης του «άσσου στο ημίχρονο – δύο τελικό» θλιβερού πρωθ. Soltz, μιλώντας κάπου στο αμέρικα στις 2 Αυγούστου του 2022 (η ρωσική εισβολή στην ουκρανική επικράτεια ήταν ήδη λίγων μηνών, κι όλοι οι δυτικοί περίμεναν την ήττα / διάλυση του ρωσικού καθεστώτος…) είπε μεταξύ άλλων κι αυτά τα ενδιαφέροντα:

… Πρέπει να αδράξουμε αυτήν την διατλαντική στιγμή. Πρέπει να την αξιοποιήσουμε για να κτίσουμε έναν πιο δυνατό, μη αναστρέψιμο διατλαντικό συνεταιρισμό για τον 21ο αιώνα.

Το 1989 ο αμερικάνος πρόεδρος George Bush προσέφερε στη Γερμανία την φημισμένη «συνεργασία για την ηγεσία». Τότε δεν υλοποιήθηκε. Η ιδέα εκείνη ήταν πιο μπροστά απ’ την κατάσταση εκείνης της εποχής. Στην αρχή των ‘90ς η χώρα μου ήταν απασχολημένη με το να γίνει η επανενοποίηση μια πραγματικότητα για όλους τους πολίτες της. Δούλευε για την προσαρμογή της ενιαίας Γερμανίας στην ΕΕ.

Αλλά σήμερα, με τον κόσμο σε μια καινούργια εποχή, τα πράγματα έχουν αλλάξει ριζικά. Το βλέπουμε καθαρά: Τώρα είναι η στιγμή που πρέπει να εμπλακούσε σε έναν συνεταιρισμό για την ηγεσία.

… Τρεις πυλώνες θα είναι κρίσιμοι γι’ αυτόν τον συνεταιρισμό.

Πρώτον, η ασφάλεια. Για πολύ καιρό μετά το 1989, η ασφάλεια δεν ήταν ένα θέμα ανησυχίας για πολλούς Ευρωπαίους και ειδικά για τους Γερμανούς. Μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου η χώρα μου θεωρούσε τον εαυτό την εντέλει «να βρίσκεται ανάμεσα σε φίλους μόνο». Αλλά αυτή η άποψη έχει οριστικά αλλάξει. Τα παιδιά ρωτούν τους γονείς τους στο τραπέζι του πρωϊνού: Μαμά, τι είναι ένα πυρηνικό όπλο; Άλλοι λένε: Στ’ αλήθεια μου αρέσει το ΝΑΤΟ. Στα μέσα της δεκαετίας του ’80, όταν γεννήθηκα, εκατομμύρια Γερμανοί που είναι τώρα οι παπούδες αυτών των παιδιών διαδήλωναν για αμαρτυρόμενοι κατά των εξοπλισμών. Σήμερα, αυτοί οι παπούδες, μανάδες, πατεράδες και τα παιδιά τους κάθονται στο τραπέζι της κουζίνας κουβεντιάζοντας υπέρ των εξοπλισμών ή διαδηλώνουν υποστηρίζοντας την ελευθερία της Ουκρανίας…

Ως γνωστόν η αγαπημένη Annalena ήταν (και παραμένει) προϊόν της συνεργασίας ανάμεσα στο αμερικανικό και στο γερμανικό βαθύ κράτος – μια variada του 21ου αιώνα που δεν θα μπορούσε να παράξει ιδιαίτερη ευφυία. Κι ας μην μιλήσουμε για ιστορική γνώση και επίγνωση… Νόμιζε (η καϋμένη…) το 2022 ότι η πρόταση του 1989 ήταν για έναν 21ο αιώνα όχι αμερικανικό αλλά αμερικανογερμανικό!!! Νόμιζε (ή αυτό παρίστανε) το 2022 ότι το αμερικανικό δόγμα της full spectrum dominance σ’ όλο τον πλανήτη ήταν ακόμα κραταιό και ότι θα μεταφραζόταν και στα γερμανικά….

Πράγματι ο Bush ο Α, ευρισκόμενος σε γερμανικό έδαφος («δυτικογερμανικό» ακόμα τότε…), στο Mainz τον Μάη του 1989, έντρομος για την επικείμενη «γερμανική επανένωση» (ολοκληρώθηκε με επισημότητα τον Οκτώβρη εκείνης της χρονιάς) όπως άλλωστε το ίδιο ή και περισσότερο έντρομα ήταν το Λονδίνο και το Παρίσι, αφού πρώτα έπλεξε (τι άλλο να έκανε;) το εγκώμιο της απελευθερωμένης ευρώπης, έκανε όντως μια «φιλική πρόταση» στον τότε πρωθ. Kohl για «μοιρασιά της κυριαρχίας στον πλανήτη» μεταξύ τους. Όχι βέβαια επειδή σκόπευε να παραιτηθεί απ’ την συνέχιση και διεύρυνση της αμερικανικής-μόνο κυριαρχίας. Αλλά απ’ τον φόβο του ότι σύντομα η Ουάσιγκτον θα βρει μπροστά της μια ανανεωμένη γερμανική επιρροή στην ευρώπη, απ’ τον Ατλαντικό ως τα Ουράλια! Ήταν μια μάλλον απεγνωσμένη πρόταση δούρειος-ίππος…

Κι αν το τότε Βερολίνο δεν έδωσε ιδιαίτερη σημασία σ’ εκείνη την «φιλική πρόταση», ήταν α) επειδή καταλάβαινε ότι η σκοπιμότητά της ήταν … αντιγερμανική, και β) επειδή πράγματι σκόπευε να ξαναγίνει το οικονομικό και πολιτικό κέντρο της ευρώπης∙ κόντρα στην αμερικανική ηγεμονία! (Όποιος έκανε τον κόπο να διαβάσει προσεκτικά την «λευκή βίβλο της συνθήκης του Μάαστριχτ», το Νοέμβρη του 1993, ξέρει για τι μιλάμε…)

Ακολούθησαν κάποιες αναλαμπές της γερμανικής (και της γαλλικής) προσπάθειας για «γεωπολιτική χειραφέτηση» απ’ την Ουάσιγκτον. Όπως, ας πούμε, το 2003, όταν Βερολίνο και Παρίσι αρνήθηκαν την συμμετοχή στη «συμμαχία των προθύμων» για την εισβολή στο ιράκ. Για να βαφτιστούν απ’ το γεράκι υπ.αμ. του Μπους του Β Donald Rumsfeld «γερασμένη (δηλαδή παρακμιακή) ευρώπη» σε σχέση με την ανθηρή «νέα ευρώπη», τα κράτη του πρώην ανατολικού μπλοκ, που έδειξαν την δέουσα προθυμία για την «παρέλαση» (όπως νόμιζαν) στην Μεσοποταμία, την εισβολή και κατοχή του ιράκ.

Το να θυμηθεί η ανιστόρητη και αφελής ως ατζέντισσα πράσινη κι αγαπημένη υπ.εξ. Annalena το καλοκαίρι του 2022 μια αμερικανική «πρόταση δήθεν συγκυριαρχίας» (στον πλανήτη) πριν 33 χρόνια, με τωρινό σκοπό (προφανώς) την μοιρασιά της ηττημένης (όπως φανταζόταν…) ρωσίας, είχε εξαρχής μια εντελώς αντεστραμμένη επικαιρότητα: η ανατίναξη των 3 απ’ τους 4 σωλήνες των nord stream 1 και 2 λίγους μήνες μετά την ομιλία της (τον Σεπτέμβρη του ’22) σήμαινε πολύ απλά ότι του λοιπού το γερμανικό κράτος / κεφάλαιο θα υπηρετούσε το παρακμιακό αμερικανικό… Και ότι δεν θα ήταν συνεταίροι!!!

Στις  7 Φλεβάρη του 2022, πριν καν γίνει η ρωσική εισβολή, ο νυσταλέος Jo, το «αφεντικό» στην Ουάσιγκτον, το είχε ξεκαθαρίσει, έχοντας δίπλα του τον θλιβερό… Προσοχή: εκείνος ως πρόεδρος των ηπα ήταν που είπε «nord stream τέλος» – όχι ο γερμανός πρωθυπουργός ως άμεσα ενδιαφερόμενος! Σε μια διακρατική σχέση μεταξύ γερμανικού και αμερικανικού κράτους / κεφάλαιου στοιχειωδώς ισορροπημένη ο καϋμένος Soltz θα μπορούσε εν τέλει να υποσχεθεί «στο πλαίσιο των κυρώσεων θα σταματήσουμε να αγοράζουμε ρωσικό φυσικό αέριο»… Δεν θα ήταν αρκετό; Όχι, δεν θα ήταν αρκετό – για την Ουάσιγκτον!!!

H ατζέντισσα, πράσινη κι αγαπημένη Annalena ως υπ.εξ. σκόπευε να πουλήσει το θέμα ως μια γρήγορη μετατροπή του βιομηχανικού γερμανικού κράτους (για την προστασία του κλίματος βρε αδερφέ!!!) σ’ ένα «πράσινο» λιβάδι γεμάτο σκιουράκια και βιοτεχνολογικές μαφίες. Αλλά όχι! Η σύντομη δραματική στιγμή που παίχτηκε στην Ουάσιγκτον στις 7 Φλεβάρη του 2022 είχε το σαφές και ξεκάθαρο νόημα: θα μας υπηρετείτε!

(Θα επανέλθουμε στη συνέχεια…)

Τα (λίγα) χρόνια από τις αρχές του 2022 ως τώρα πέρασαν σα νερό που κυλάει στ’ αυλάκια της Ιστορίας. Όχι μόνο η ρωσία δεν διαλύθηκε, όχι μόνο έχει αναδυθεί απ’ το ουκρανικό πεδίο μάχης νικήτρια και δυναμωμένη, όχι μόνο οι δύο πλευρές του Ατλαντικού ηττημένες παρακμάζουν μαζί, όχι μόνο η άλλοτε «μόνη υπερδύναμη» θέλει να καταπιεί (δηλαδή να διαλύσει) την πολιτικά και οικονομικά παρακμιακή ε.ε. (ενόσω η Μόσχα επιδιώκει την διάλυση του νατο…), αλλά οι ηττημένοι ευρωπαίοι σωστομερίτες εξακολουθούν να ονειρεύονται αν όχι «τη νίκη τους επί της ρωσίας» σίγουρα το πλιάτσικο σε ότι απομείνει ως ουκρανία – με πρόσχημα «την άμυνα κατά του Putin».

Ιδού λοιπόν πως έφτασαν τα πράγματα. Πριν λίγες ημέρες (11 Δεκέμβρη) ο τσουρομαδηΜερτς προσπάθησε να συγκινήσει έναν μόνιμο αξιωματικό του στρατού του που του είπε ότι «έτσι όπως το πάει, αυτός δεν θα δει τα 40 του γενέθλια»: αμυνόμαστε για να μην αμυνόμαστε (mother f***)! Εννοώντας: Να μπορέσουμε να περάσουμε επιτέλους στην επίθεση….

Αυτοθυσιαστείτε λοιπόν!!!

Πόρκα μιζέρια!!! Από ‘κει που το φτηνό ρωσικό αέριο θα αποκτούσε αμαχητί γερμανούς ιδιοκτήτες τώρα να διαφημίζεις στους νεολαίους σου πόσο ωραία είναι τα φέρετρα…

Κάποιοι προσπαθούν να το ρίξουν στην πλάκα:

Άλλοι και άλλες, σε πολύ μεγαλύτερους αριθμούς, παίρνουν την «ώθηση στην αυτοθυσία» στα σοβαρά. Και πολύ καλά κάνουν! (Στα γερμανικά οικογενειακά τραπέζια ΔΕΝ θα κουβεντιάζουν τώρα τον ‘επανεξοπλισμό’ όπως έλεγε η αγαπημένη Annalena το καλοκαίρι του 2022…  Κουβεντιάζουν την άρνηση στράτευσης – και πολύ καλά κάνουν!)

Τα απόνερα μιας ήττας 2

Δευτέρα 22 Δεκέμβρη (00.17) >> Γιατί, λοιπόν, ήταν λαθεμένη η εκτίμησή μας στα ‘90s για την «ιστορική σοφία» του γερμανικού κράτους / κεφάλαιου; Γιατί ακόμα και το 2022 ή το 2023 δεν ήταν λίγοι εκείνοι που απορούσαν «μα τι σκατά επιλογές έχουν κάνει οι γερμανοί βιομήχανοι και κόβουν τις φλέβες τους» (το φτηνό ρωσικό αέριο), ε;

Την δεκαετία του 1990 δεν κάναμε λάθος… Αλλά απ’ τα μέσα της δεκαετίας του ‘00s και με όλο και πιο έντονους ρυθμούς μετά την χρηματοπιστωτική κατάρρευση / κρίση στο τέλος εκείνης της δεκατίας (κρίση της οποίας το κέντρο βρισκόταν στον αμερικανικό χρηματοπιστωτισμό) κάποια βασικά στη σύνθεση του καπιταλισμού στη γερμανία άρχισαν να αλλάζουν. Με τις γερμανικές τράπεζες να ζορίζονται (όπως, άλλωστε, το σύνολο του τραπεζικού τομέα της ευρωζώνης) αυτές οι αλλαγές ήταν αμοιβαία ωφέλιμες: το συσσωρευμένο, αδέσποτο «συγκεντρωμένο χρήμα σε δολάρια» βρήκε στη γερμανική βιομηχανία «πεδίο επενδύσεων» σε πραγματική παραγωγή, παραγωγή εμπορευμάτων. Κι απ’ την μεριά τους οι γερμανικές βιομηχανίες βρήκαν «φρέσκια» χρηματοδότηση απ’ την άλλη μεριά του Ατλαντικού.

Ένας ενδεικτικός πίνακας αυτής της εξέλιξης είναι αυτός:

To 2023 οι «άμεσες επενδύσεις» σε δολάρια στη γερμανική βιομηχανία είχαν σχεδόν διπλασιαστεί σε σχέση με το 2005.

Όχι «γενικά» στη γερμανική βιομηχανία! Ειδικά. Και από «επενδυτικά ταμεία» (μπορείτε να το πείτε και «ξέπλυμα μαύρου χρήματος»….) με βαριά ονόματα:

Εν τέλει το 2023 η κατάσταση για τις  μεγαλύτερες (χρηματιστηριακά) γερμανικές εταιρείες (o DAX είναι ο χρηματιστηριακός δείκτης “blue chip” που αφορά τις 40 μεγαλύτερες στο χρηματιστήριο της Φραγκφούρτης) ήταν αυτή:

Στους 20 «μεγαλύτερους επενδυτές» οι 10 ήταν «αμερικάνοι», με τις γνωστές blackrock και vanguard στην κορυφή… «Γερμανοί» ήταν μόνο 4, ενώ μόλις στη 19η θέση υπήρχε ένας «κινέζος».

Οι συγκεκριμένοι μέτοχοι δεν είναι «πλειοψηφίας». Δεν είναι ιδιοκτήτες των εταιρειών. Αλλά τα τρισεκατομμύρια των (υποτιμούμενων) δολαρίων που διαχειρίζονται έχουν στρατηγική σημασία για το «γερμανικό κεφάλαιο».

Αυτά δεν είναι ούτε παράξενα ούτε .. συνωμοτικά. Έχουν όμως συνέπειες, ειδικά όταν οξύνεται ο παγκόσμιος ενδοκαπιταλιστικός ανταγωνισμός – όπως μετά το 2022: ακόμα κι αν τα γερμανικά αφεντικά της βιομηχανίας θα προτιμούσαν σαφώς το φτηνό και διαρκούς ροής ρωσικό φυσικό αέριο, οι «πολιτικοί εκπρόσωποί» τους, οι πολιτικές τους βιτρίνες, δεν θα μπορούσαν παρά είτε να το βουλώσουν όταν ο νυσταλέος Jo ανακοίνωνε ότι «ρωσικό φυσικό αέριο τέλος!» είτε ακόμα και να χαρούν – αυτό το τελευταίο αφορά σίγουρα τις φαιοπράσινες, αγορασμένες έτσι κι αλλιώς μπιρ παρά.

Γιατί; Επειδή σ’ αυτόν τον οξυμένο παγκόσμιο ενδοκαπιταλιστικό ανταγωνισμό «τα βουνά δολαρίων» δεν ήταν πια μόνο … επενδύσεις-με-σκοπό-την-πραγματική-αξιοποίησή τους. Έγιναν καθοδήγηση! Η προοπτική ενός «φιλικού» πλιάτσικου στη ρωσική επικράτεια (που θα διαλυόταν…) ήταν αναμφίβολα ιδιαίτερα ελκυστική. Αν γινόταν… (Αλλά δεν έγινε…)

Και ύστερα όχι «απλή, ‘φιλική’ καθοδήγηση»! Ενόσω είχε ήδη αποφασιστεί ο «έλεγχος» των γερμανικών βιομηχανιών επί γερμανικού εδάφους (πριν καν αυτήν καθ’ αυτήν την ρωσική εισβολή: ο πόλεμος κατά της φτηνής ενεργειακής τροφοδοσίας τους είχε ξεκινήσει απ’ την πρώτη θητεία του ψόφιου κουναβιού, με τις «κυρώσεις» κατά των κατασκευαστών του nord stream 2…) και ένα μήνα πριν πέσουν οι «τίτλοι τέλους», στις 16 Αυγούστου του 2022 το γκουβέρνο του νυσταλέου Jo πέρασε τον ψευδεπίγραφο «inflation reduction act» που (δήθεν στο όνομα της ‘προστασίας του κλίματος’) επιδοτούσε γενναία την μετακόμιση ευρωπαϊκών βιομηχανιών (και οπωσδήποτε γερμανικών…) σε αμερικανικό έδαφος! Προνοητικό το Joνυσταλεάν: στις 26 Σεπτέμβρη του 2022 (πρώτη επέτειος των εκλογών, ανατίναξη των αγωγών…) οι γερμανοί βιομήχανοι βρέθηκαν με το μαχαίρι στο λαιμό…

Ο αμερικανικός νόμος του 2022 δεν κάρπισε αμέσως. Αλλά οι στόχοι του ήταν σαφείς. Στις 30 Νοέμβρη του 2022 για παράδειγμα, ο Μικρός Δούκας του Λίγηρα βρισκόταν στις ηπα. Και εκδήλωσε την δυσφορία του γι’ αυτόν:

Όλοι οι πλιατσικολόγοι περίμεναν το καλοκαίρι του 2023. Την θρυλική ουκρανική αντεπίθεση, οργανωμένη και εξοπλισμένη απ’ το νατο, που θα έφερνε τον ουκρανικό στρατό στη θάλασσα του Azov κάνοντας φύλλα και φτερά τον ρωσικό στρατό, και τα λοιπά και τα λοιπά.

Φευ – όνειρο ήταν και χάθηκε.

Σ’ εκείνο το χρονικό σημείο, μέσα του 2023 και μετά, παρά τις περί του αντίθετου φανφάρες, ήταν σαφές (εκεί που έπρεπε να είναι…) ότι η «απεξάρτηση της γερμανικής βιομηχανίας απ’ το φτηνό φυσικό αέριο» δεν θα οδηγούσε στην … άνθισή της. Τα «μεγάλα ονόματα» των γερμανικών αφεντικών θα έπρεπε να μετακομίσουν: είτε προς τις ηπα του «inflation reduction act», είτε προς την κίνα. Τα περισσότερα προτίμησαν την πρώτη εκδοχή∙ κάποια (και) την δεύτερη.

Αλλά, φυσικά, οι χιλιάδες εργολαβικές και υπεργολαβικές επιχειρήσεις των «μεγάλων ονομάτων» επί γερμανικού εδάφους βρέθηκαν στο κενό. Το αποτέλεσμα ήταν και είναι όντως εντυπωσιακό:

Να ένας ενδεικτικός πίνακας:

Υποστηρίζουμε λοιπόν ότι ο παράγοντας που έφερε τα γερμανικά αφεντικά (και τις πολιτικές βιτρίνες τους, φτάνοντας ως τον τωρινό τσουραμαδηΜέρτς) «ώμο με ώμο» με την παρακμιακή Ουάσιγκτον ήταν η χρηματοδοτική έφοδος των αμερικανικών funds στον γερμανικό δευτερογενή;

Όχι μόνο.

Οπωσδήποτε έχει ξεχαστεί και σίγουρα δεν μνημονεύεται σαν κάτι σημαντικό. Όμως η μακρόβια πρωθ. Merkel συστηματικά προσπάθησε να «πείσει» τις γερμανικές αυτοκινητοβιομηχανίες να εγκαταλείψουν σταδιακά μεν αλλά γρήγορα τους κινητήρες εσωτερικής καύσης και να περάσουν στην ηλεκτροκίνηση. Η αιτία ήταν βέβαια η tesla. Αλλά και ο τεχνολογικός συντηρητισμός των ceo των μεγάλων αυτοκινητοβιομηχανιών, που καθώς ήταν σίγουροι για την παγκόσμια υπεροχή της ποιότητάς τους (μιας ποιότητας ατσαλιού και άνθρακα σχεδόν ενός αιώνα) έβλεπαν επί χρόνια τα ηλεκτροκινούμενα ως μειωμένης απόδοσης και αξίας, «οχήματα για περιορισμένη κίνηση στις πόλεις» και μόνο. Περίπου σαν πατίνια…

Γύρω στο 2018 ή 2019 η Merkel άρχισε να χάνει την υπομονή της.

Το κράτος προσπαθεί να συνετίσει τμήματα του κεφαλαίου; Ακούγεται παράδοξο αλλά δεν είναι. Ούτε καν πρωτότυπο.

Ήταν ωστόσο αργά. O Wan Gang, γερμανοεκπαιδευμένος μηχανικός, δούλευε στην γερμανική audi από το 1991 ως επικεφαλής του τμήματος τεχνολογικής έρευνας και εφαρμογών… Έφυγε για την κίνα το 2000 μ’ ένα ντοσιέ γεμάτο ιδέες για τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα, όχι μόνο από τεχνολογική αλλά και από οικονομική και πολιτική άποψη: δεν μπορούμε να ανταγωνιστούμε διεθνώς στους κινητήρες εσωτερικής καύσης ήταν η (σωστή…) άποψή του∙ πρέπει να κάνουμε ένα τεχνολογικό άλμα. Το κινεζικό κράτος δεν τον προσπέρασε (το 2000) ως ονειροπόλο. Τον έκανε επικεφαλής του «προγράμματος 863» για την συνολική «οικονομία» της ηλεκτροκίνησης∙ το 2002 πρόεδρο του πολυτεχνείου στο Tongji. Και το 2007 υπουργό τεχνολογίας και επιστημών. Ήταν τόσο έντονη η συγκέντρωση του κινεζικού κράτους στην τεχνολογία της ηλεκτροκίνησης ώστε ο Gang έγινε ο πρώτος υπουργός που δεν ήταν μέλος του κομμουνιστικού κόμματος! (Θεωρείται ο πατέρας της κινέζικης βιομηχανίας ηλεκτρικών οχημάτων. Μετά την συνταξιοδότησή του το 2017 ασχολείται με το υδρογόνο…).

Έτσι όταν το γερμανικό κράτος εκπροσωπούμενο απ’ την Merkel τραβούσε τα αυτιά των ceo των γερμανικών αυτοκινητοβιομηχανιών για την μυωπία τους, στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 2010, η τεχνολογική εμπορική «πλημμύρα του Πεκίνου» είχε ήδη σκάσει στο Βερολίνο. Και όχι μόνο. Όχι μόνο εκεί, όχι μόνο στις αυτοκινητοβιομηχανίες.

Μ’ αυτά τα δεδομένα, μπροστά σε κάτι που δεν είχαν διανοηθεί πως θα μπορούσε να (τους) συμβεί και για το οποίο δεν υπήρχε κανένα ιστορικό προηγούμενο, τα αφεντικά της γερμανικής βιομηχανίας (γενικά) είχαν (θεωρητικά…) δύο επιλογές. Είτε να γίνουν μεσοπρόθεσμα μια επαρχία του κινεζικού καπιταλισμού∙ είτε να «καταφύγουν» μεταφορικά ή/και κυριολεκτικά στην προστασία της Ουάσιγκτον ελπίζοντας πως όσο αυτή έχει την (στρατιωτική) υπεροχή παρακμάζοντας οικονομικά, αφενός θα καταφέρουν να ανασχέσουν σε κάποιο βαθμό το κινεζικό κεφάλαιο / την κινέζικη τεχνολογία, αφετέρου (μέσω της διάλυσης της ρωσίας…) θα προικοδοτηθούν με πρώτες ύλες… (- Είστε πιστός υπηρέτης των ηπα; – Ναι, όταν πεθάνει ελπίζω να μου αφήσει κάτι τις… για να θυμηθούμε τον γιγάντιο Altan…)

Κι έτσι φτάσαμε σ’ αυτήν την απελπισμένη προτεσταντική εκδοχή της αυτοθυσίας, την οποία εκπροσωπεί ο τσουρομαδηΜερτς. Όχι μόνο την ζητούμενη αυτοθυσία των γερμανών υπηκόων… Αλλά ακόμα και την μισοαυτοκτονία του ίδιου του γερμανικού κράτους: η «ιδέα» του τσουρομαδηΜερτς ήδη απ’ το καλοκαίρι του 2025 να κατασχεθούν τα «παγωμένα» ρωσικά assets ως «κάλυψη» για ισόποσο «δάνειο» στο φασιστοΚίεβο με (αποκλειστικό) σκοπό να αγοράσει ευρωπαϊκά (και, κυρίως, γερμανικά) όπλα για να σταματήσει την … ρωσική απειλή, έχει γίνει ήδη stand up comedy. Αλλά μελετιέται και θα μελετηθεί σαν το απόλυτο άλμα στο κενό…

Γιατί; Επειδή ο ρωσικός στρατός θα ξαναμπεί στο Βερολίνο; Όχι βέβαια. Επειδή το make america great again σημαίνει για τους ιστορικούς συμμάχους της Ουάσιγκτον (ποιος δεν το έχει καταλάβει;): πρώτα θα κάνετε την america great again με δικά σας έξοδα – και μετά βλέπουμε για εσάς!

Το ονομάσαμε έγκαιρα «κανιβαλισμό μεταξύ των ηττημένων» στο ουκρανικό πεδίο μάχης. Εκεί το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό… (Κι αν κάτι αθερίνες σαν αυτές στα μέρη μας ξελιγωμένες με την κυρία τάδεOil νομίζουν ότι θα την γλυτώσουν κάνουν λάθος. Αλλά ξέρουν: οι μαλάκες υπήκοοι θα την πληρώσουν – για την πατρίδα οι μ…)

Ο πάγος στο λαιμό

Δευτέρα 22 Δεκέμβρη (00.07) >> Η ιδέα να χρησιμοποιηθούν τα «παγωμένα» στη δύση (κυρίως αλλά όχι μόνο στο βέλγιο) περιουσιακά στοιχεία (ομόλογα και χρυσός) της ρωσικής κεντρικής τράπεζας σαν «κάλυψη» για να δοθούν έως 200 δις δολάρια «δάνειο» στο φασιστοΚίεβο από διάφορες απόψεις είναι … Ιμαλάια σε σχέση με την παραχώρηση διάφορων ευρωπαϊκών μιλιταριστικών γκάτζετς. Τι σημαίνει «κάλυψη»; Σημαίνει ότι αν το Κίεβο δεν (θα) μπορούσε να πληρώσει το δάνειο, θα κατάσχονταν οριστικά ισόποσα ρωσικά assets.

Πρώτα τα πρώτα. Η ε.ε. είναι «πεπειραμένη» σ’ αυτό το είδος της χρηματιστικής πειρατείας. Πριν απ’ την ρωσία έχει «παγώσει» περιουσιακά στοιχεία στο έδαφός της από: το ιράν, την βενεζουέλα την συρία, το ιράκ, τον λίβανο, την υεμένη, την λιβύη, το μάλι και άλλους. Πρόκειται είτε για assets κρατικά είτε και για ιδιωτικά.

Μ’ αυτό το ιστορικό, ιστορικό του «προστάτη της δημοκρατίας και των ανθρώπινων δικαιωμάτων» (….), το «πάγωμα» των ρωσικών assets ήταν ποιοτικό άλμα: πρόκειται για πυρηνική δύναμη, όχι για κλωτσοσκούφι. Αυτή η ημικατάσχεση που τάισε τόσο πολύ την φαντασία της κάθε κυρίας Ursula, της κάθε κυρίας Kaja, του κάθε τσουρομαδηΜέρτς (και του κάθε don Rico, για να μην ξεχνιόμαστε…) έχει ως εξής:

Βέλγιο / euroclear (180 δις ευρώ ή 210 δις δολάρια)

Ιαπωνία (28 δις ευρώ ή 32,8 δις δολάρια)

Αγγλία (27 δις ευρώ ή 31,6 δις δολάρια)

Γαλλία (19 δις ευρώ ή 22,3 δις δολάρια)

Καναδάς (15,1 δις ευρώ ή 17,7 δις δολάρια)

Λουξεμβούργο (10 δις ευρώ ή 11,7 δις δολάρια)

Ελβετία (6,2 δις ευρώ ή 7,3 δις δολάρια)

ΗΠΑ (4,3 δις ευρώ ή 5 δις δολάρια)

Εκείνο που δεν απασχόλησε ποτέ τις μέσα-στην-άσπρη-σκόνη πολιτικές βιτρίνες της ε.ε. ήταν πως όταν μία, δύο, τρεις δρούν σαν αστυφύλακες (χωρίς καν δικαστική απόφαση) / δεσμοφύλακες του υλικού πλούτου άλλων φτάνοντας εν τέλει ως την Μόσχα, τότε η κρίση εμπιστοσύνης των «άλλων» όλου του πλανήτη είναι δεδομένη. Δεν είναι (ή δεν ήταν) τέτοιο το καλοκάγαθο δόγμα των ισχυρών κρατών / καπιταλισμών (όταν ήταν τέτοιοι). Ήταν «δώστε μας τα πλούτη σας να τα φυλάμε και μην ανησυχείτε».

Κι αν το «πάγωμα» είναι μια φορά πειρατεία, η «αξιοποίηση» (δηλαδή η κλοπή) που επί μήνες φαντασίωναν και κουβέντιαζαν ήταν δέκα κι εκατό!!!  Για ποιόν λόγο ένα κράτος (ή/και πλούσιοι υπηκοοί του) να «εμπιστευτούν μια τράπεζα» (δεν είναι ακριβώς ‘τράπεζα’, για την οικονομία του σχολίου την χαρακτηρίζουμε έτσι) που θα τους εκβιάζει με όπλο …τις καταθέσεις τους; Επειδή δεν έχουν τι άλλο να κάνουν τον πλούτο τους; Θα βρουν, θα φτιάξουν! Και επιπλέον: θα πάψουν να διατηρούν αυτά τα περιουσικά τους στοιχεία σε ευρώ (ή/και σε δολάρια…)

Λένε ότι η εμπιστοσύνη φεύγει καλπάζοντας πάνω σε άλογο – και έρχεται με τα πόδια. Ισχύει γενικά, ισχύει και για τις ενδοκαπιταλιστικές διακρατικές σχέσεις. Αν η ε.ε. (μαζί με τις ηπα ή και μόνη της) ήταν το μόνο «καταφύγιο» ή (κυρίως) το μόνο αφεντικό του πλανήτη, τότε ίσως (ίσως λέμε…) θα μπορούσε να αδιαφορεί για τι φεύγει καλπάζοντας και τι έρχεται μπουσουλώντας. Αλλά αυτή η αποκλειστικότητα έχει πεθάνει προ πολλού. Όσο για την μυθολογία περί «μοναδικού σερίφη στην πόλη»; Ας ρωτηθεί όχι κάποιος άλλος αλλά η Ansar Allah στην υεμένη!!!

Το μεγαλεπήβολο σχέδιο απορρίφθηκε τελικά επειδή διάφορα κράτη / μέλη της ε.ε. (με επικεφαλής το βέλγιο) φοβήθηκαν τις συνέπειες. Αλλά η κλονισμένη εμπιστοσύνη δεν αποκαταστάθηκε, κι ούτε πρόκειται: όταν χρησιμοποιείς τα άγια των αγίων ιδιοκτησίας τρίτων ως όπλο εναντίον τους μπορεί και να σου προκύψει εκπυρσοκρότηση… Αλλά αυτό δεν αλλάζει τον τρόπο που αντιλαμβάνεσαι και δρας στους συσχετισμούς δύναμης που έχεις μέσα στο ταραγμένο σου μυαλό. Είτε πετύχεις τον στόχο σου είτε όχι έχεις αρχίσει να πυροβολείς∙ κι άρα έχεις γίνει εξαιρετικά επικίνδυνος. Έχεις αποκτήσει ροπή προς το «τελικό σημείο Tony Montana»… (: Scarface).

Η κυρία Ursula κτυπιόταν ότι δεν θα φύγει απ’ την πρόσφατη «σύνοδο» αν δεν αποφασιζόταν χρηματαποστολή για το Κίεβο. (Δεν σκέφτηκαν να την κρατήσουν για πάντα μέσα σ’ ένα δωμάτιο να κλαίει και να οδύρεται… Κρίμα). Αντί για το backup των «παγωμένων» αποφάσισαν να δώσουν ένα δάνειο 90 δις ευρώ (με μηδέν επιτόκιο…) στον τοξικό του Κιέβου, με την χωρίς προηγούμενο υποσημείωση ότι θα το πληρώσει μόνο αν πάρει πολεμικές αποζημιώσεις απ’ την Μόσχα. Αν νικήσει δηλαδή. Άρα ποτέ.

Τρία κράτη (τσεχία, σλοβακία, ουγγαρία) ξεκαθάρισαν «χωρίς εμάς». Οπότε έμειναν οι 24 απ’ τους 27. Το ωφέλιμο για το Κίεβο ποσό δεν είναι 90 δις, είναι 45. Τα άλλα 45 είναι αποπληρωμή προηγούμενου δανείου. Αυτά τα 24 κράτη θα δανειστούν (με επιτόκιο κοντά στο 3%…) για να δανείσουν (χωρίς επιτόκιο)∙ και επειδή δεν θα πάρουν ποτέ πίσω τα δανεικά, θα αγκαλιάσουν ζεστά τους υπηκόους τους και θα τους ψιθυρίσουν στ’ αυτί: μήπως σου έχουν μείνει τίποτα ψιλά; (Για το ελλαδιστάν τα «ψιλά» είναι κοντά στα 500 ευρώ το κεφάλι για κάθε ενήλικο… Γελοίο ποσό για έναν πόλεμο-κατά-της-ρωσίας, σωστά;)

Αυτό δείχνει την δομική πλέον επικινδυνότητα των ευρωπαϊκών (όπως και των αμερικανικών) αφεντικών: απέχει λίγο μόνο απ’ την άμεση φονικότητα. Διότι αυτό που αποφάσισαν να κάνουν στη συγκεκριμένη συγκυρία (το δάνειο των 90 ή 45 δις χωρίς επιτροφή), αν τελικά το κάνουν, βάζει ενέχυρο όχι πια τα «παγωμένα» ρωσικά assets αλλά τους «παγωμένους» υπηκόους τους… Με ποιον σκοπό; Να συντηρήσουν τον ιμπεριαλισμό τους στην μέσω-εργολάβου μορφή που έχει ως τώρα στο ουκρανικό πεδίο μάχης. Με έναν rodeo τρόπο πρωτοφανή για τα πιο πρόσφατα 60 ή 70 χρόνια των δυτικών ολιγαρχιών, τα αφεντικά τους κλέβουν το δημόσιο χρήμα για να το κάνουν όπλα και, επιπλέον, για να χρηματοδοτήσουν κάποιους που αγοράζουν βίλες, σκόνη με το κιλό, και φτιάχνουν χρυσές χέστρες (εκτός ουκρανίας) – για να μην χρεωκοπήσουν λέει…

Λαϊκίζουμε; Όχι. Αν για την τάξη μας είναι μια φορά δύσκολο να ζει κάτω απ’ τις νόρμες «ακμαίων» καπιταλισμών, είναι τρισχειρότερη η ζωή κάτω απ’ την παρακμή τους: ξερνάει φασισμό.

(Αλλά και η παρακμή της δικής μας ταξικής, εργατικής συνείδησης είναι…)

EU land (το «αγροτικό πρόβλημα») 1

Δευτέρα 15 Δεκέμβρη (00.25) >> Πρώτο και σημαντικότερο (για εμάς): πού είναι οι εργάτες γης των ελληνικών χωραφιών και κοπαδιών; Είναι ανύπαρκτοι – και τώρα και πάντα. Τα τρακτέρ που κλείνουν τους δρόμους είναι ασφαλώς «κεφάλαιο». Οι ιδιοκτήτες τους είναι τα αφεντικά∙ οι εργάτες γης πού βρίσκονται σ’ αυτήν την (και τωρινή) αντιπαράθεση; Τί γνώση και τί γνώμη έχουν; (Δεν έχει σημασία!! Ε;;)

Αυτό δεν σημαίνει ότι τα αφεντικά της γεωργικής και κτηνοτροφικής παραγωγής δεν έχουν προβλήματα! Έχουν και παραέχουν. Μοιάζει ωστόσο αφόρητος επαρχιωτισμός ότι σε μια ιστορική συγκυρία που γίνονται κινητοποιήσεις παρόμοιων αγροκτηνοτροφικών αφεντικών στην ισπανία, στη γαλλία και στην ολλανδία (το λιγότερο) τα ντόπια αγροκτηνοτροφικά αφεντικά δεν δείχνουν να καταλαβαίνουν ότι μεγάλο μέρος των προβλημάτων τους έχει πολύ πλατύτερη καταγωγή και προέλευση απ’ αυτές καθ’ αυτές τις «επιδοτήσεις της ε.ε.» και τον «οπεκεπε»… Ή, αν το καταλαβαίνουν (σίγουρα θα υπάρχουν κάποια περισσότερο ενημερωμένα) δεν μπορούν να ξεμπλέξουν το κουβάρι και να διατυπώσουν κάποιο σοβαρό αντι-σχέδιο.

Εκείνο που συμβαίνει, και τέμνει διαγώνια ακόμα και το ζήτημα των «επιδοτήσεων» και του «οπεκεπε» είναι ότι βρίσκεται σε αργή μεν αλλά σταθερή εξέλιξη ένας προσανατολισμός (δεν τον ονομάζουμε «σχέδιο» αν και έχει πολλά στοιχεία σχεδιασμού) ριζικής αναδιάρθρωσης της παραγωγής τροφίμων (ή πρώτων υλών για τρόφιμα) στην ε.ε. (και ίσως όχι μόνον εκεί…). Άρα ριζικής καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης της γεωργίας και της κτηνοτροφίας.

Μπορεί να ξεδιπλώσει κάποιος το κουβάρι ξεκινώντας … απ’ το «σκάνδαλο του οπεκεπε». Όπως είναι γνωστό (;) η ΚΑΠ (κοινή αγροτική πολιτική) της ε.ε. εφευρέθηκε αφενός για να διατηρήσει εντός ε.ε. κάποια «αυτάρκεια» στην παραγωγή βασικών τροφίμων, αφετέρου για να κρατήσει σε ικανοποιητικό επίπεδο τα εισοδήματα γεωργών και κτηνοτρόφων χωρίς να εκτοξευτούν οι τιμές των τροφίμων (βασικό «έξοδο» της αναπαραγωγής της εργατικής δύναμης).

Για δεκατίες ο προϋπολογισμός της ε.ε. φαινόταν να επιδοτεί την παραγωγή∙ ωστόσο πίσω απ’ αυτό επεδίωκε να ρυθμίσει την παραγωγή. Στην αργκώ των οικονομολόγων «ρύθμιση» σημαίνει «σταθεροποίηση», πριν απ’ όλα των τιμών. Κατ’ αυτόν τον τρόπο η επιδότηση της παραγωγής, ενώ σε δύσκολες σοδιές κρατούσε σε ανεκτά επίπεδα τα έσοδα των παραγωγών, σε καλές σοδιές οδηγούσε σε οργανωμένη καταστροφή κεφαλαίου (αγροτικής παραγωγής) έτσι ώστε να μην μπει στην αγορά ρίχνοντας τις τιμές: όλο και κάποιοι θα θυμούνται στα μέρη μας τις οργανωμένες (και επιδοτούμενες) χωματερές πορτοκαλιών…

Ενώ τέτοια μεθοδική καταστροφή κεφαλαίου είναι μια τυπική καπιταλιστική λειτουργία, δεν φαινόταν να προκαλεί αντιρρήσεις απ’ τα αφεντικά του αγροκτηνοτροφικού τομέα. Γιατί θα έπρεπε να διαμαρτύρονται; Ήταν αρκετό να δηλώνουν κατά βούληση τεράστια παραγωγή (κατ’ εξοχήν σπορ στα μέρη μας, αλλά και αλλού στον ευρωπαϊκό νότο…) ώστε να πληρώνονται ανάλογα. Το πρόβλημα άρχισε να δημιουργείται στους προϋπολογισμούς της ε.ε.: όχι σαν λογιστικό αλλά σαν πολιτικό πρόβλημα.

Γύρω στο 2007 (ζητάμε συγγνώμη αν η χρονολογία δεν είναι ακριβής) οι «ειδικοί αγροτικής πολιτικής» στην ε.ε. άρχισαν να το ξανασκέφτονται και να εφαρμόζουν σταδιακά μια ριζική αλλαγή στον προσανατολισμό της «στήριξης του αγροτικού εισοδήματος». Αντί για επιδότηση της παραγωγής άρχισε η πορεία προς την επιδότηση της έκτασης στην οποία γίνεται (ή θα μπορούσε να γίνει) αυτή η παραγωγή – άσχετα, εν τέλει, με το αν τέτοια παραγωγή όντως υπάρχει!

«Δεν επιδοτώ την ελαιοπαραγωγή – επιδοτώ την έκταση του ελαιώνα…» «Δεν επιδοτώ την παραγωγή γάλακτος ή κρέατος – επιδοτώ την έκταση των βοσκοτόπων…». Από πρώτη ματιά φαίνεται παράλογο, ακόμα και για γραφειοκράτες των Βρυξελών. Είναι σα να επιδοτεί κάποιο κράτος την αγορά ηλεκτρικού αυτοκινήτου με κριτήριο το πλάτος του δρόμου που θα παρκάρει έξω απ’ το σπίτι∙ ή την έκταση του υπόγειου πάρκινγκ!

Αλλά αυτός ο παραλογισμός ήταν μόνο επιφανειακός. Υπήρχε (και συνεχίζει να υπάρχει) μια ατσάλινη λογική από πίσω, η λογική της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης του αγροκτηνοτροφικού τομέα (στην ε.ε. οπωσδήποτε).

EU land (το «αγροτικό πρόβλημα») 2

Δευτέρα 15 Δεκέμβρη (00.20) >> Τι σημαίνει «σε πληρώνω με το στρέμμα» αδιαφορώντας για το αν το καλλιεργείς ή όχι; Τι σημαίνει «σε πληρώνω με βάση την έκταση του βοσκοτόπου» αδιαφορώντας αν έχεις (και πόσα) ζώα εκεί; Χωρίς δυσκολία θα συμπέραινε κάποιος ότι κατ’ αρχήν η (πιο πρόσφατη) ΚΑΠ επιδοτεί την μείωση της αγροκτηνοτροφικής παραγωγής, την εν μέρει καταστροφή του αγροκτηνοτροφικού κεφαλαίου. Και γιατί να το κάνει κάτι τέτοιο η καλή ε.ε. ειδικά όταν πρόκειται για τα τρόφιμα (των υπηκόων); Δεν θα διακινδύνευε την εκτόξευση των τιμών;

Όχι (για το τελευταίο) αν αντικαθιστούσε την εντός ε.ε. παραγωγή με (φτηνές) εισαγωγές. Το ακριβώς αντίθετο από εκείνο που ήταν ο αρχικός (και επί κάποιες δεκαετίες) στόχος της ΚΑΠ. Κι όμως: η εν μέρει αντικατάσταση της εντός ε.ε. αγροκτηνοτροφικής παραγωγής με φτηνότερες εισαγωγές ΕΓΙΝΕ στόχος καθώς ξεκίνησαν (στη δεκαετία του ’00) και προχωρούσαν (στη δεκαετία του ’10) οι διαπραγματεύσεις περί ελεύθερου εμπορίου μεταξύ ε.ε. και mercosur, την «οικονομική κοινότητα» της νότιας αμερικής. Ως γνωστόν διάφορα κράτη της λατινικής αμερικής είναι πολύ μεγάλοι παραγωγοί σε διάφορα είδη τροφίμων (ή πρώτων υλών για τρόφιμα).

Η ε.ε. διαπραγματευόταν ελεύθερο εμπόριο με τα κράτη μέλη της mercosur για να κάνει εκεί εξαγωγές των βιομηχανικών προϊόντων / εμπορευμάτων της. Εύλογα τα λατινοαμερικανικά κράτη απαιτούσαν ένα σημαντικό αντιστάθμισμα: την ελεύθερη εξαγωγή στην ε.ε. των αγροτικών και κτηνοτροφικών προϊόντων / εμπορευμάτων τους. Κατά συνέπεια θα έπρεπε να μειωθεί αισθητά η «ευρωπαϊκή παραγωγή», τουλάχιστον στα αντίστοιχα εισαγόμενα. Να μια πρώτη λογική πίσω απ’ την επιδότηση «εκτάσεων» και όχι παραγωγής (με την ελπίδα ότι αυτή θα μειωθεί εθελοντικά – ή και με το ζόρι).

Αλλά δεν είναι μόνη της. Οι εξελίξεις στις βιοτεχνολογίες και, κυρίως, τα συμφέροντα μιας χούφτας χημικών / βιοτεχνολογικών (ευρωπαϊκών…) μαφιών, υποδεικνύουν ότι τα «παραδοσιακά τρόφιμα» είναι ξεπερασμένα. Ακόμα χειρότερα: καταστρέφουν το κλίμα! Όταν, για παράδειγμα, κοτζάμ ολλανδικό κράτος / κεφάλαιο βάζει στόχο την μείωση των μοσχαριών κατά 30% ως το 2030 («ονειρική» χρονολογία, για τα πάντα!!!) επικαλούμενο «κρίση αζώτου» (επειδή τα μοσχάρια ρεύονται και κλάνουν…), απαιτώντας απ’ τις κτηνοτροφικές επιχειρήσεις του να «κόψουν κεφάλια», τότε δεν κτυπάνε απλές καμπάνες. Κτυπάνε συγκροτήματα κωδωναστασίων όλα μαζί!!

Πίσω απ’ αυτήν την (ολλανδική) οργανωμένη και μεθοδική καταστροφή ζωϊκού κεφαλαίου (για το καλό …. του κλίματος!…) μπορεί κανείς εύκολα να διακρίνει και αρκετή διαπραγμάτευση με την mercosur (για εισαγωγές μοσχαρίσιου κρέατος απ’ την αργεντινή για παράδειγμα), και αρκετή δόση βιοτεχνολογιών και, άρα, συγκέντρωσης κεφαλαίου στην παραγωγή γ διαλογής τροφίμων (με το lab meat). Κάποιος περισσότερο ενημερωμένος θα μπορούσε να διακρίνει κι αυτό: προετοιμασίες (ευρωπαϊκές) για χρήση βιολογικών όπλων κατά της αγροκτηνοτροφικής παραγωγής των rivals και, ταυτόχρονα, οργάνωση μιας κάποιας «άμυνας» για τις δικές τους παρόμοιες αντεπιθέσεις.

Θα μπορούσε τέλος να διακρίνει και κάτι ακόμα: αλλαγές στις χρήσεις και στην ιδιοκτησία εκτάσεων (τα φοβερά και τρομερά funds καραδοκούν…) που επί αιώνες (ακόμα και προ καπιταλισμού) αξιοποιούνταν για παραγωγή τροφίμων ή πρώτων υλών για τρόφιμα. Είτε για να γίνουν φωτοβολταϊκά πάρκα∙ είτε για να γίνουν φρουρούμενες ζώνες καλλιέργειας υπερμεταλλαγμένων φυτών / ζώων∙ είτε για να γίνουν απλά περιοχές κυνηγιού για τη «νέα αριστοκρατία» της 4ης βιομηχανικής επανάστασης…

Υπάρχει εδώ μια συνθετότητα προθέσεων και καπιταλιστικών δολιοτήτων σε μια διαδικασία (την αγροκτηνοτροφική παραγωγή) που είναι ήδη ισχυρά καπιταλιστική! Δεν υπάρχει καμία απλή και σχετικά εύκολη / αναίμακτη έξοδος, και σίγουρα δεν βρίσκεται αυτή σε κάποιους highway παρά μόνο, ίσως, σε τελευταία ανάλυση.

Μπορεί όμως να αγνοηθεί αυτή η συνθετότητα; Κι αν η απάντηση είναι «ναι, βιαζόμαστε…» τι συνεπάγεται;