Tag: κρίση

Ο εξοχότατος και η κρίση

Τετάρτη 12 Σεπτέμβρη. Το να δίνει κανείς διαλέξεις επιπέδου φοιτητικού συνδικαλισμού είναι εύκολο. Και δεν θα έπρεπε να περιμένει κανείς τίποτα παραπάνω απ’ τον εξοχότατο ντενεκεδένιο έλληνα πρωθυπουργό. Κατά τα υπόλοιπα τόσο ο ίδιος, όσο και το κόμμα του, αλλά και τα (υποτιθέμενα) “think tanks” τους, είναι οι τελευταίοι που θα έπρεπε να εμπιστευτεί κανείς, αν στα σοβαρά ενδιαφερόταν να καταλάβει όχι μόνο την πιο πρόσφατη φάση της παγκόσμιας κρίσης / αναδιάρθρωσης, αλλά και το πως θα εξελιχθεί. Ας μην το ξεχνάμε: το φαιορόζ γκουβέρνο ξεπήδησε απ’ το ντόπιο θέαμα της “εθνικά σωστής διαχείρισης της κρίσης” που είχε σαν αιχμή του 3 γενναίους και ευφυέστατους οικονομολόγους: Βαρουφάκη, Λαπαβίτσα, Καζάκη. Και μια σημαία: το “εθνικό νόμισμα”, σαν “απελευθέρωση”. Τόσα καταλάβαιναν τόσα έλεγαν… (Ή αυτά τους συνέφεραν…)

Κατά τον εξόχοτατο, στην ενώπιον των ευρωκαθισμάτων χθεσινή απαγγελία του, «η αποτυχία της νεοφιλελεύθερης διαχείρισης της κρίσης τροφοδότησε τελικά το τέρας του σοβινισμού και του ακροδεξιού λαϊκισμού». Τρία ψέμματα (ή τρεις τερατώδεις βλακείες) σε 17 λέξεις· όχι άσχημα για ρεκόρ!

Ας αρχίσουμε απ’ το ευκολότερο, το τελευταίο: Τα λέει αυτά ο κυβερνητικός εταίρος του ψεκασμένου; «Καταγγέλει», ακόμα, ο συ.ριζ.α. τους φασίστες, τον «σοβινισμό» και τον «ακροδεξιό λαϊκισμό»; Ναι, ναι: εξάλλου δεν «τροφοδοτεί» αλλά αγκαλιάζει το «τέρας»…

Μόνο η διανοητική διαστροφή επιτρέπει τέτοια «αριστεροσύνη» – αλλά, δυστυχώς, υπάρχει πολλή από δαύτη.

(φωτογραφίες: Ο έλληνας πρωθυπουργός έχει πάψει προ πολλού να είναι ένα enfant terrible της ευρωπαϊκής καθεστωτικής σκηνής, που μάλιστα θα ηγούνταν και της «ευρωπαϊκής αριστεράς» Τα πλάνα απ’ την χθεσινή του ευρω-περφόρμανς είναι σκέτη θλίψη… Ούτε οι όποιοι ομοϊδεάτες της ευρω-σοσιαλδημοκρατίας δεν πήγαν…

Ο ομιλητής είναι κάτω απ’ το κόκκινο σημάδι. Στα δεξιά του κάθεται ο «κόκκινος Κατρού»)…

Η κρίση πίσω, η κρίση μπροστά 1

Τετάρτη 12 Σεπτέμβρη. Η παγκόσμια διαχείριση της κρίσης δεν ήταν «νεοφιλελεύθερη», έτσι απλά…. Κανένα manual του νεοφιλελευθερισμού δεν προβλέπει (ούτε επιτρέπει…) τον ρόλο που έπαιξαν τα κράτη και οι κεντρικές τράπεζες στη «διάσωση» τόσο των «συστημικών τραπεζών» όσο και των επιχειρήσεων / «εθνικών πρωταθλητών»! Τα bail out δεν ανήκουν στη νεοφιλελεύθερη ατζέντα!! Εννοείται πως ούτε η ως το 2010 «ευρωπαϊκή νομοθεσία» επέτρεπε την διάσωση κρατών από άλλα κράτη εντός ε.ε….

Θα μπορούσε να ειπωθεί (πιο κοντά στην αλήθεια) ότι η διαχείριση της κρίσης ήταν μονεταριστική, «νομισματική»… Όμως τέτοια ακριβώς ήταν και η «εθνικά υπερήφανη συνταγή» για την απελευθέρωση απ’ τα δεσμά: το εθνικό νόμισμα… Πέρα απ’ το αν επρόκειτο για κάτι παραπάνω απ’ το όνειρο των (ντόπιων) αφεντικών έντασης εργασίας, όλη η «αριστεροσύνη» του ελλαδιστάν αλλά και του πλανήτη, συμπεριλαμβανόμενων των πιο διάσημων «νεο-κεϋνσιανών» (τύπου Krugman, Stiglitz και παρόμοιοι απατεώνες) δεν κατάφερε να σκεφτεί κάτι καλύτερο απ’ τις ανταγωνιστικές υποτιμήσεις «εθνικών νομισμάτων»!!! Αυτή η «σοφία» ήταν που ενίσχυσε τις ήδη υπαρκτές, από πριν, μικροαστικές εθνικές φαντασιώσεις…

Από πολλές απόψεις αυτή η διαχείριση της κρίσης δεν απέτυχε. Κόντρα στο ρεύμα απ’ την άνοιξη του 2009 εξηγούσαμε τις δομικές αιτίες και τα χαρακτηριστικά της απ’ την σκοπιά της εργατικής, ανταγωνιστικής κριτικής. Μάταια… Όμως τα αφεντικά και οι κοινωνικοί σύμμαχοι / λακέδες τους δεν θα στρέφονταν, βέβαια, ενάντια στον εαυτό τους και στα συμφέροντά τους!! Συνεπώς το ζητούμενο της «διαχείρισης της κρίσης» δεν ήταν να λύσει ο καπιταλισμός τις δομικές του αντινομίες… αλλά αυτές να μην γίνουν αντιληπτές απ’ την («αντικειμενικά» μεν υπαρκτή αλλά «υποκειμενικά» άστα να πάνε στο διάολο) εργατική τάξη. Κι εκεί, σ’ αυτό το στρατηγικό ζήτημα, η επιτυχία (της διαχείρισης της κρίσης) ήταν μέχρι σήμερα απόλυτη!!! Χάρη και στο εξαιρετικά απαραίτητο και χρήσιμο «χέρι βοηθείας» που έδωσαν κάτι «αριστερές» τύπου συ.ριζ.α., podemos, κλπ…

Ήταν τόσο απόλυτη η επιτυχία στη «διαχείριση της κρίσης» ώστε έχει ξεκινήσει ήδη η επόμενη φάση όξυνσής της …

Η κρίση πίσω, η κρίση μπροστά 2

Τετάρτη 12 Σεπτέμβρη. Τις δομικές αντινομίες του καπιταλισμού δεν μπορεί να τις ξεπεράσει καμία «διαχείριση» καμίας «κρίσης». Και, κατά συνέπεια, αυτές οι αντινομίες θα γεννούν ξανά και ξανά κρίσεις.

Ούτε ο Κέυνς (στο όνομα του οποίου ορκίζονται διάφοροι) έλυσε αυτές τις δομικές αντινομίες. Η συμβολή του ήταν εντελώς διαφορετική (και σημαντική), όχι όμως εκείνη του οριστικού γιατρού. Στις Ρουσβελτιανές ηπα οι κεϋνσιανές οδηγίες δούλεψαν για περίπου 4 χρόνια, απ’ το 1932 ως το 1936. Μετά «άρχισαν τα ίδια»: αύξηση της ανεργίας, πτώση της κερδοφορίας… Ήταν εκείνο που ο Κέυνς απευχόταν (αν και σαν έξυπνος άνθρωπος καταλάβαινε την καπιταλιστική του λειτουργικότητα), ο Β παγκόσμιος πόλεμος, οι στρατιωτικές προετοιμασίες, και οι πρωτοφανείς ως τότε καταστροφές που προκάλεσε (σε ζωντανή εργασία / ανθρώπους και νεκρή εργασία / κεφάλαιο), που «ξεμπούκωσαν» για λίγες δεκαετίες τις καπιταλιστικές δομικές αντινομίες· και πάλι μόνο σ’ ένα μικρό μέρος του πλανήτη…

Η επιτυχία στη διαχείριση της (τώρα πια) «προηγούμενης» (οικονομικής) όξυνσης, αυτής ας πούμε χοντρικά ανάμεσα στο 2007 και στο 2012, είναι πολύ απτή. Έγκειται στην ακόμα εντονότερη λειτουργία των παγκόσμιας εμβέλειας χρηματοπιστωτικών μηχανισμών!!! Τα «μονεταριστικά» γιατρικά (με κορυφαία την «ποσοτική χαλάρωση» των σημαντικότερων κεντρικών τραπεζών) έχουν οδηγήσει στην επόμενη φάση:

Α) Στον «πολεμικό εξοπλισμό» (weaponizing) του νο 1 νομίσματος διεθνούς χρήσης, του δολαρίου·

Β) Στη μεθόδευση των αντι-δολαριακών νομισματικών «συσπειρώσεων», είτε γύρω απ’ το γουάν είτε γύρω απ’ το ευρώ, με τον χρυσό να αχνοφέγγει στο βάθος σαν «εγγυητής» της καπιταλιστικής νομισματικής τάξης·

Γ) Στην εγκατάλειψη απ’ τους «χρηματοπιστωτικούς επενδυτές» διάφορων assets (κρατικών και επιχειρηματικών ομολόγων) της «περιφέρειας» (πιθανόν, αργά ή γρήγορα, και του «κέντρου») καθώς τα γενικά επιτόκια των κεντρικών τραπεζών θα αρχίσουν να αυξάνονται – η fed οδηγεί την κούρσα.

Τώρα δεν είναι η «φούσκα» των dot.coms στον πάγκο. Ούτε η «φούσκα» των στεγαστικών δανείων. Αυτό μπορεί να αλλάζει την «σκηνοθεσία» αλλά όχι το «σενάριο»: οι καπιταλιστικές δομικές αντινομίες οδηγούν «εκεί που πρέπει»…

Αυτά στα πρώτα βήματα της 4ης βιομηχανικής επανάστασης….

(Χωρίς αντίπαλο – αυτό είναι που μας πονάει περισσότερο απ’ όλα).

Πατριώτες στο άσπρο σπίτι

Παρασκευή 7 Σεπτέμβρη. Το ότι το ψόφιο κουνάβι είναι «μπροστινός», ότι δεν κυβερνά αυτός αλλά οι σωματοφύλακές του, δεν πρέπει να σας εκπλήσσει. Η ασταμάτητη μηχανή αναφέρεται στους 3 σωματοφύλακες σχεδόν απ’ την αρχή της τρέχουσας αμερικανικής προεδρίας· ίσως κάνει λάθος στο νούμερο (των σωματοφυλάκων), όχι όμως στη δουλειά τους.

Αυτό το σύντομο άρθρο που δημοσίευσαν οι new york times προχτές θα μπορούσε να έχει γραφτεί από οποιονδήποτε δημοσιογράφο! Χωρίς, όμως, τον τίτλο: «Είμαι μέρος της αντίστασης μέσα στην διοίκηση Trump»….

Στην ουσία του δεν λέει τίποτα διαφορετικό απ’ όσα έχουν γραφτεί κατά καιρούς σε σχετικά άρθρα ή/και σε βιβλία – αυτά που το ψόφιο κουνάβι κατηγορεί σαν συνωμοσία εναντίον του. Το μόνο διαφορετικό είναι η «ανώνυμη» υπογραφή: είναι κάποιος «από μέσα», κάποιος σωματοφύλακας (ή βοηθός σωματοφύλακα…) που γράφει. Έτσι υποτίθεται… αν και το ίδιο το άρθρο δεν έχει ούτε μισό στοιχείο που να επιβεβαιώνει ότι έχει γραφτεί πράγματι από insider.

Θα έπρεπε να αναρωτηθεί κανείς: και τι έπιασε τον «απ’ τα μέσα» συγγραφέα να κάνει τέτοια εξομολόγηση; Η αγανάκτησή του; Δεν προκύπτει κάτι τέτοιο… Το «αίσθημα ευθύνης»; Χμμμμ…: απ’ την άποψη των κανόνων κρατικής / καπιταλιστικής διακυβέρνησης είναι ανεύθυνο έως προβοκατόρικο το να λέει κανείς τέτοια πράγματα ανώνυμα. Και πράγματι, αυτό δεν έχει περάσει απαρατήρητο.

Δεν μπορεί να βρεθεί εύκολα μια απάντηση για την ταυτότητα του συγγραφέα. Όμως το πανεύκολο είναι να καταλάβουμε τις συνέπειες που θα έχει (έχει ήδη) αυτό το ανώνυμο άρθρο / κατηγορητήριο. Το ψωνισμένο, ματαιόδοξο και παρανοϊκό ψόφιο κουνάβι τώρα θα ψάχνει συνωμότες ακόμα και στη σκιά του! Και στο βαθμό που δεν θα μπορεί να βρει τον «ένοχο», η μεγαλομανία του θα τροφοδοτεί την καχυποψία του 24 ώρες το 24ωρο, εφτά μέρες την βδομάδα. Με δυο λόγια: θα «ανάψει» στο μέγιστο βαθμό, και με τις παρορμήσεις του θα ξεμπουρδελέψει την κεντρική αμερικανική διοίκηση.

Αυτό είναι το μόνο (και εύκολα προβλέψιμο) αποτέλεσμα… Ήταν και το κίνητρο; Δεν θα το μάθουμε χωρίς το όνομα του συγγραφέα. Όμως, εδώ που τα λέμε, θα μπορούσε να είναι ο οποιοσδήποτε….

(Ακόμα και ο διευθυντής των new york times…)

Και κλέφτες (στο άσπρο σπίτι)

Παρασκευή 7 Σεπτέμβρη. Η εξομολόγηση του ανώνυμου «αντιστασιακού» συμπίπτει με την επικείμενη, τις επόμενες μέρες, κυκλοφορία του βιβλίου του Woodward (γράφαμε τις προάλλες), του οποίου οι προδημοσιεύσεις / διαφήμιση προκαλούν εκτεταμένο «σάλο». Στον πρόλογο του βιβλίου που «διέρρευσε» στο καθεστωτικό Atlantic, ο Gary Cohn, πρώην οικονομικός σύμβουλος στο άσπρο σπίτι, διηγείται πως βούτηξε ένα έγγραφο απ’ το γραφείο του ψόφιου κουναβιού, που τερμάτιζε την συμφωνία ελεύθερου εμπορίου με τη νότια κορέα. Ο Cohn θεώρησε «κίνδυνο εθνικής ασφάλειας» το ενδεχόμενο να το υπογράψει ο Trump. Το έκλεψα απ’ το γραφείο του λέει. Δεν θα τον άφηνα να το δει. Ποτέ δεν θα το δει. Πρέπει να προστατέψουμε τη χώρα.

Ντάξει γενναίε – αλλά ποιος το προωθούσε το έγγραφο; Τέλος πάντων: τέλειωσε η χρησιμότητα του ψόφιου κουναβιού για τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό; Πλησιάζει η ώρα του «ατσαλάκωτου»; Του ακόμα πιο φασίστα Pence;

Αν ναι, διάφορα soft (εναντίον της αμερικανικής ηγεμονίας) θα πρέπει να επιταχυνθούν. Με τον Pence στην προεδρική καρέκλα (όποτε κι αν συμβεί αυτό) το κόλπο μωρέ αυτός είναι καλός, αλλά δεν τον αφήνουν που δουλεύτηκε με το ψόφιο κουνάβι, θα σχολάσει…

(Εν τω μεταξύ, επειδή ο Woodward στα αποσπάσματα που έχουν διαρρεύσει αναφέρει συγκεκριμένα τον Mattis να λέει ότι “ο πρόεδρος έχει νοημοσύνη εφτάχρονου”, έχουν φουντώσει οι φήμες ότι θα απολυθεί. Προφανώς επειδή τον “μεγαλώνει”…)

Πέσο

Σάββατο 1 Σεπτέμβρη. Το Μπουένος Άιρες δεν είναι στη μέση Ανατολή· η κυβέρνησή του δεν κάνει παρέα με τη Μόσχα, ούτε θα αγοράσει ρωσικούς S-400· επιπλέον δεν τιμωρείται με “κυρώσεις”… Τι έχει, λοιπόν, το έρμο αργεντίνικο εθνικό νόμισμα και ψοφάει στις διεθνείς του ισοτιμίες; Με την εξαίρεση των ελλήνων εθνικοφρόνων που βλέπουν στα νομισματικά προβλήματα του αιώνιου εχθρού (της τουρκίας) κάτι σαν επέλαση της «παναγιάς της ελευθερώτριας», όλος ο υπόλοιπος κόσμος ξέρει την απάντηση: η (σχετική) υποτίμηση μιας σειράς νομισμάτων (στα οποία περιλαμβάνεται και το βραζιλιάνικο real) και οι συνέπειες που έχουν αυτές οι βίαιες υποτιμήσεις έχουν αφορμή (αν και όχι πλήρη αιτία) την πολιτική της αμερικανικής κεντρικής τράπεζας.

Η fed, προσπαθώντας να αντιστρέψει την επεκτατική νομισματική πολιτική που εγκαινίασε το 2009 («ποσοτική χαλάρωση», δηλαδή εκτύπωση και διάθεση στις εμπορικές αμερικανικές τράπεζες τεράστιων ποσοτήτων χρήματος – για να «σωθούν»…) αυξάνει τώρα τα βασικά επιτόκια, τραβώντας πίσω τα δολάρια που μοίρασε… Αυτή η επιτοκιακή αύξηση βελτιώνει την «απόδοση» των αμερικανικών κρατικών ομολόγων… Οι διεθνείς έμποροι χρήματος (λοιπόν) μεταφέρουν τα λεφτά τους απ’ τα όποια προβληματικά κρατικά ομόλογα καπιταλιστικών κρατών (ή τα επιχειρηματικά δάνεια) στα αμερικανικά, που θεωρούνται «ασφαλής επένδυση»… Οι αποδόσεις αυτών των περιφερειακών ομολόγων πέφτουν (κατά συνέπεια) και, μαζί τους, οι ισοτιμίες των αντίστοιχων εθνικών νομισμάτων…. Κατ’ αυτόν τον τρόπο τα τρέχοντα (κρατικά ή/και επιχειρηματικά) δάνεια αυτών των περιφερειακών καπιταλισμών γίνονται δυσκολότερο να αποπληρωθούν… Και μια ορισμένη «κρίση χρέους» ξαναεμφανίζεται στον ορίζοντα.

Αυτό είναι που συνδέει την «απείθαρχη» Άγκυρα με το νεοφιλεύθερο Μπουένος Άιρες, την ισλαμική Τεχεράνη με την προεκλογική Μπραζίλια (ενδεχομένως, στο κοντινό μέλλον, και με άλλες πρωτεύουσες) – παρεπιπτόντως και με την Αθήνα, σε ότι αφορά την άνοδο των δικών της επιτοκίων δανεισμού (στη δευτερογενή αγορά ομολόγων, αφού κατά τα υπόλοιπα το ελληνικό κράτος δεν τολμάει να ξεμυτίσει ακόμα στις «αγορές»). Κάθε ένα απ’ τα θιγόμενα κράτη έχει τα μεγαλύτερα ή μικρότερα «προβλήματά» του· αλλά δεν υπάρχει κράτος και καπιταλισμός χωρίς προβλήματα, με πιο διάσημο το αμέρικα. Στην πράξη αυτό που παίζει ρόλο στο διεθνές εμπόριο χρήματος δεν είναι αυτά καθαυτά τα προβλήματα του ενός ή του άλλου δανειζόμενου (κράτους ή επιχείρησης) αλλά η σχέση (και η διατίμηση) αυτών των προβλημάτων σε σύγκριση με άλλα. Η «σχετική αξία», δηλαδή, των προβλημάτων, όπου στο «σχετική» μπορεί να περιλαμβάνονται όχι μόνο οι πεποιθήσεις και οι προβλέψεις των εμπόρων χρήματος (ή των υπολογιστικών συστημάτων τους) αλλά ακόμα και πολεμικές επιλογές.

Έτσι, λοιπόν, η fed δεν θα μπορούσε να κάνει κάτι ιδιαίτερα διαφορετικό απ’ αυτό που κάνει – ακόμα κι αν, μ’ αυτόν τον τρόπο, απειλεί διάφορες καταρρεύσεις με άγνωστη εξέλιξη. Ακόμα κι αν, κάποια στιγμή, κτυπηθεί ο ίδιος ο αμερικανικός καπιταλισμός απ’ την αλυσίδα των συνεπειών….

Ford

Σάββατο 1 Σεπτέμβρη. Η ίδια ακριβώς διαδικασία που έχει πυροδοτηθεί απ’ την αύξηση των αμερικανικών επιτοκίων, δηλαδή η υποτίμηση κρατικών και εταιρικών ομολόγων, κτυπάει αυτή την στιγμή ένα απ’ τα διαμάντια στο στέμμα του αμερικανικού καπιταλισμού: την αυτοκινητοβιομηχανία ford.

Η ford έχει εδώ και χρόνια προβλήματα κερδοφορίας (και σχέσης ανάμεσα στην κερδοφορία της και στα δάνεια για την αναδιάρθρωσή της)· προφανώς ανήκει σ’ έναν απ’ τους αμερικανικούς καπιταλιστικούς κλάδους που έχει αναλάβει να «προστατέψει» η συντηρητική κυβέρνηση με επικεφαλής το ψόφιο κουνάβι. Το θέμα είναι όμως ότι το «γιατρικό» τείνει να σκοτώσει τον «ασθενή». Για παράδειγμα οι δασμοί στις εισαγωγές χάλυβα έχουν επιβαρύνει τα κόστη παραγωγής των αμερικανικών αυτοκινητοβιομηχανιών· και της ford.

Το κυρίως πρόβλημα, ωστόσο, βρίσκεται αλλού. Η ford σκόπευε να μεταφέρει τμήμα της παραγωγής της στο μεξικό (για να εκμεταλλευτεί την αισθητά φτηνότερη εργασία των μεξικάνων εργατών), αλλά η σημαία «america first» της το απαγορεύει. Σχεδίαζε, επίσης, να εγκαταστήσει στην κίνα την γραμμή παραγωγής του νέου επιβατηγού focus active· αλλά οι δασμοί που βάζει το ψοφιοκουναβιστάν στις εισαγωγές αυτοκινήτων απ’ την κίνα αχρηστεύει το όφελος που θα είχε η επιχείρηση αν έφτιαχνε τα αμάξια στην κίνα και τα εισήγαγε στο αμέρικα. Έτσι χτες ανακοίνωσε ότι ματαιώνει το «κινέζικο σχέδιο» αφού, λόγω της αυξημένης (εξαιτίας των δασμών 25%) τιμής, δεν προβλέπει να πουλάει στην πατρίδα περισσότερα από 50.000 κομμάτια τον χρόνο…

Έχοντας ήδη σοβαρά προβλήματα ανταγωνιστικότητας έναντι των ευρωπαϊκών και ασιατικών αυτοκινητοβιομηχανιών, η ford σχεδίαζε το outsourcing ενός καλού τμήματος της παραγωγής της σαν βασικό σκέλος της αναδιάρθρωσής της, υπέρ της οποίας είχε αυξήσει τα τελευταία χρόνια τον δανεισμό της. Η ακύρωση των σχεδίων για το μεξικό και την κίνα, σε συνδυασμό με την «ασφάλεια» των αμερικανικών κρατικών ομολόγων, έχει ρίξει τα δικά της (εταιρικά) ομόλογα μια μόλις βαθμίδα πάνω απ’ την κατηγορία «σκουπίδια»…. Σε συνδυασμό με τους πάντα παρόντες τζογαδόρους του χρηματοπιστωτισμού (που περιμένουν να βγάλουν λεφτά με ουρά στοιχηματίζοντας έγκαιρα σε αναμενόμενες ηχηρές καταρρεύσεις) η θρυλική αυτοκινητοβιομηχανία ford βρίσκεται πια μόνο μισό βήμα πριν την χρεωκοπία… Το χρέος της είναι πάνω από 80 δισεκατομύρια δολάρια, και η προοπτική ανάκαμψης φαίνεται όλο και πιο μακρυνή.

Η Moody’s έχει ήδη μπει στο κόλπο, προειδοποιώντας για επερχόμενη καταιγίδα χρεωκοπιών “ομολόγων σκουπίδα”… Η κωμική λεπτομέρεια αυτής της προαναγγελίας (σε ότι αφορά την αμερικανική αυτοκινητοβιομηχανία και όχι μόνο) είναι ότι αφού οι Βρυξέλες πρότειναν στην Ουάσιγκτον να καταργηθούν εντελώς και αμοιβαία οι δασμοί στις εισαγωγές αυτοκινήτων στις δύο μεριές του Ατλαντικού, το ψόφιο κουνάβι απάντησε: Μπαααα… δεν είναι αρκετό αυτό… Γιατί; Επειδή αυτοί (οι ευρωπαίοι δηλαδή) θα συνεχίζουν να αγοράζουν τα δικά τους αυτοκίνητα και όχι τα δικά μας, γιατί έτσι την βλέπουν…

Χωματερές

Σάββατο 1 Σεπτέμβρη. Η αμερικανική «αγορά» των επιχειρηματικών ομολόγων σκουπιδιών υπολογίζεται σε πάνω από 1 τρισεκατομύρια δολάρια: αφού δεν υπήρχαν μετά το 2008/09 subprime στεγαστικά δάνεια σαν ορίζοντας “αρπαχτών” απ’ τους δανειστές χρήματος, το κενό έχει καλυφθεί από subprime bonds, κρατικά ή/και εταιρικά… Αν, τελικά, χρεωκοπήσει ένα μαγαζί σαν την ford (ή κάποιο ανάλογου μεγέθους) όλοι καταλαβαίνουν ότι θα πυροδοτηθεί η «μεγάλη φυγή», αφού σαν «ασφαλές καταφύγιο» θεωρούνται (και) τα αμερικανικά κρατικά ομόλογα. «Μεγάλη φυγή»; Ένας εύσχημος τρόπος για να διασκεδαστεί η αλυσίδα των νέων χρεωκοπιών.

Ένας χρηματιστής, ceo της αμερικανικής πολυεθνικής «επενδυτικής» τράπεζας Moelis, το περιέγραψε πρόσφατα ως εξής: Νομίζω ότι νοιώθουμε σα να επιστρέφουμε στο 2007· υπήρχε και τότε μια μυρωδιά στον αέρα· γίνονταν τρελά deal… Το καταλάβαινες ότι είναι ζήτημα χρόνου…

Ακριβώς… Ζήτημα χρόνου!

Η χρεωκοπία…

Παρασκευή 31 Αυγούστου. Η ελληνική εθνική γραμμή άναψε καπνογόνα! Επιτέλους: μια σημαντική χρεωκοπία τουρκικής εταιρείας!!! Ο αιώνιος εχθρός καταρρέει!!!

Ναι; Μικρές (και καθόλου βολικές από εθνική άποψη) λεπτομέρειες: η τύχη της turk telecom είναι υπό συζήτηση με τις πιστώτριες τράπεζες εδώ και 2 χρόνια. Το επαναλαμβάνουμε: δύο (2) χρόνια. Παλιά ιστορία… Πρόκειται για κλασσική διαδικασία (ιδιαίτερα γνωστή στα μέρη μας, να αρχίσουμε να λέμε διάσημες φίρμες που χρεωκόπησαν;) και – όπως συνηθίζεται – οι τράπεζες στις οποίες χρωστάει γίνονται μέτοχοι της εταιρείας.

Άλλη λεπτομέρεια: ιδιοκτήτης της turk telecom είναι μια σαουδαραβική εταιρεία, η oger (αυτή είναι που έχει χρεωθεί…), η οποία ανήκει στην λιβανέζικη οικογένεια Hariri…. Do you know Hariri; Είναι ο πρωθ. του λιβάνου, αυτός που είχε απαγάγει πριν κάτι καιρούς ο τοξικός για να προκαλέσει εσωτερική κρίση στον λίβανο – αλλά απέτυχε. Ο πρωθυπουργός του λιβάνου (σαν επιχειρηματίας) είναι, λοιπόν, εκτεθειμένος για μια απ’ τις εταιρείες του – και μπορείτε (για λίγο) να σκεφτείτε ό,τι θέλετε επ’ αυτού. Αρκεί να είναι λογικό. (Η αλήθεια είναι ότι πολλές εταιρείες της φιλοσαουδαραβικής οικογένειας Hariri έχουν χρεωκοπήσει… Άτυχοι άνθρωποι!!!)

Τελευταία λεπτομέρεια. Στον ανταγωνισμό μεταξύ παρόχων κινητής τηλεφωνίας στην τουρκία, τον οποίο έχασε η turk telecom, νικητής είναι μια άλλη εταιρεία. Η turkcell. Με έδρα την Istanbul και πάνω από 80 μύρια συνδρομητές σε τουλάχιστον εννιά κράτη, έχει σαν κύριο μέτοχο (51%) μια σουηδική εταιρία, την Telia.

Ηθικό δίδαγμα; Ναι, εντός του καπιταλισμού υπάρχουν διάφορα προβλήματα. Αλλά αν οι έλληνες πατριώτες και οι εθνικοί δημαγωγοί τους νομίζουν ότι θα ρεφάρουν αυτό που λένε «καταστροφή» (τότε…) πλαστογραφώντας αυτά τα σημερινά προβλήματα, είναι μακριά νυχτωμένοι.

Τίποτα καινούργιο, δηλαδή…

Το χρέος! (1)

Δευτέρα 27 Αυγούστου. Άλλες εποχές αυτός ο σωρός διεθνών δηλώσεων κάθε προέλευσης (δημοσιογραφικής, οικονομολογικής, πολιτικής) του είδους «ναι μεν αλλά» για το τέλος του πολιτικού δανεισμού του ελλαδιστάν, θα είχε αντιμετωπιστεί όπως αξίζει σε κάθε εχθρό του έθνους: με φλογερές καταγγελίες για «εκβιασμούς απ’ τις ύαινες», «συνωμοσία της ευρωπαϊκής νομεκλατούρας», κλπ κλπ.

Τώρα; Σιωπή. Όχι μόνο απ’ το γκουβέρνο, αλλά και από κάθε άλλο «αντιμνημονιακό» λαρύγγι αυτής της οκταετίας. Μπορεί να υπάρχουν πολλές εξηγήσεις γι’ αυτή τη σιωπή, αλλά θα πρέπει να συμβαίνει κι αυτό: η θρυλική «έξοδος» δεν είναι προς «τη γη της Χαναάν» (και δεν θα μπορούσε να είναι). Αόριστα, ασυνείδητα, ασυναίσθητα, το μέλλον δείχνει γκρίζο…

Το διεθνές «ναι μεν αλλά» συνοψίζεται σ’ αυτόν τον απολογισμό: ναι, μεν, το ελλαδιστάν κατάφερε να συμμαζέψει το κρατικό του λογιστήριο, αλλά το έχει πετύχει με τρόπο ανορθόδοξο και έωλο στο χρόνο (φορολογία, «υψηλά πλεονάσματα»)· ενώ, απ’ την άλλη μεριά, δεν διόρθωσε τα σοβαρά δομικά προβλήματα της λειτουργίας κράτους και (καπιταλιστικής) «αγοράς». Σημαντικότερο, σαν ο κοινός παρονομαστής αυτών των δύο: καμία κυβέρνηση (και καμία κοινωνική τάξη με ηγεμονικές φιλοδοξίες) δεν αναγνώρισε ότι υπάρχουν σοβαρά προβλήματα: αυτό εκφράζεται κωδικά με την «μη υιοθεσία» των όποιων διορθωτικών μεταρρυθμίσεων.

Σαν επιτομή αυτού του γενικευμένου διεθνους «ναι μεν αλλά» αναδημοσιεύουμε τη γνώμη του αμερικανο-αυστριακού Thomas Wieser (χτεσινή συνέντευξη στην καθεστωτική “καθημερινή”), που διετέλεσε εκτός των άλλων και επικεφαλής των τεχνοκρατών του eurogroup working group (ο Γιάνης τον είχε κατηγορήσει σα συμμέτοχο “σ’ όλα τα πραξικόπηματα που έγιναν κατά της ελλάδας”):

Ερώτηση: Κοιτώντας πίσω, μπορείτε να εξηγήσετε ποια ήταν τα προβλήματα που οδήγησαν στην ελληνική κριση και αν μπορούμε να πούμε ότι έχουν λυθεί πλέον έπειτα από τόσα χρόνια μεταρρυθμίσεων;

Απάντηση: Πολλοί πιστεύουν ότι η ελλάδα ήταν θύμα μιας κρίσης που είχε τις ρίζες της στη δημοσιονομική σπατάλη και μόνο εκεί. Άλλοι εντοπίζουν τους λόγους στη χαμηλή και φθίνουσα παραγωγικότητα της οικονομίας. Πιστεύω ότι αυτοί είναι σημαντικοί λογοι, αλλά αποτελούν μόνο τα συμπτώματα και όχι την αιτία. Για μένα η ρίζα της κρίσης ήταν η αδυναμία ή η απροθυμία του πολιτικού συστήματος να εξελιχθεί σύμφωνα με τις απαιτήσεις του τέλους του 20ου αιώνα. Ο ρόλος της πολιτικής δεν μπορεί να αφήνει φίλους, πελάτες και ομάδες ειδικού ενδιαφέροντος να δεσμεύουν το κράτος έτσι ώστε να επωφελούνται από μια ειδική σχέση.

…

Αυτό έχει αλλάξει; … Ο στόχος ενός προγράμματος δεν μπορεί να είναι να βουτήξει βαθια στα πολιτικά και συνταγματικά θεμελιώδη μιας κοινωνίας…. Αυτά είναι θέματα που η κοινωνία πρέπει να λύσει μόνη της, και αυτό γίνεται σε μεγάλο βαθμό μέσω εκλογών… Ο έντονα ανταγωνιστικός χαρακτήρας της ελληνικής πολιτικής σκηνής δεν έχει αλλάξει αισθητά τα τελευταία οκτώ χρόνια, κι αυτό συνήθως οδηγεί σε μια πελατειακή σχέση στην οποία βασίζεται το πολιτικό σύστημα και επηρεάζει τον ρόλο των μέσων ενημέρωσης και την ανεξαρτησία τους…

Είναι λογικό κι αναμενόμενο ότι αφού η δομή του ελληνικού κράτους / κεφάλαιου / κοινωνίας (αυτό που εμείς σαν αυτόνομοι εργάτες ονομάζουμε «πολιτικό προσοδισμό») υπό το βάρος της (φαινομενικής όπως αποδείχθηκε τελικά) αποτυχίας της να αγοράζει ταξική ειρήνη και να πουλάει «τακτοποιήσεις» δεν κατέρρευσε, το 2010 ή το 2011, αφού διέφυγε τον κίνδυνο του ξεπεράσματός της, είναι, ξανά, «στ’ άρματα»! Τα εκατόν ογδόντα χρόνια «εθνικής ιστορίας και ιδεολογίας» θα συνεχίσουν ένδοξα…