Δεν είναι σκέτος καπιταλισμός (ηλίθιε)… Είναι και ιμπεριαλισμός!

Τετάρτη 3 Μάρτη. Τα έχουμε γράψει, τα έχουμε αναλύσει (επί ματαίω;), τα έχουμε αποδείξει (επί ματαίω;). Οι caradinieri / pfizerοι θα ανατριχιάσουν με το θράσος μας να επιμένουμε, αλλά η πραγματικότητα της υγιεινιστικής τρομοεκστρατείας είναι ακριβώς αυτή:

Είναι παλιά αξία στις συναλλαγές ότι οι κατασκευαστές προσφέρουν συγκεκριμένες βασικές εγγυήσεις στους εν δυνάμει αγοραστές για την ποιότητα και την ασφάλεια των προϊόντων τους. Αλλά ο αμερικανικός φαρμακευτικός γίγαντας Pfizer θέλει να το γυρίσει ανάποδα καθώς προωθεί το πειραματικό εμβόλιο mRNA σε διάφορες απελπισμένες κυβερνήσεις ανά τον κόσμο. Κατά την Pfizer είναι ο αγοραστής – και όχι ο πωλητής – που θα πρέπει να δώσει όλες τις εγγυήσεις. Κι αυτό σημαίνει ότι διάφορα κράτη θα πρέπει να βάλουν διάφορα κυριαρχικά περιουσιακά τους στοιχεία, όπως τα αποθέματα των κεντρικών τραπεζών τους, κτίρια πρεσβειών και στρατιωτικές βάσεις, σαν κάλυψη για οποιοδήποτε κόστος θα έχει η εταιρεία από μηνύσεις εναντίον της για το εμβόλιο της Pfizer / BioNtech. Το Γραφείο Διεθνούς Δημοσιογραφίας (Bureau of International Journalism / TBIJ) γράφει:

Στην περίπτωση μιας χώρας οι αξιώσεις της φαρμακευτικής οδήγησαν σε τρίμηνη καθυστέρηση της συμφωνίας για το εμβόλιο. Η Αργεντινή και η Βραζιλία δεν προχώρησαν καν σε εθνικές συμφωνίες.

Αξιωματούχοι απ’ την Αργεντινή και μια άλλη λατινοαμερικανική χώρα της οποίας το όνομα δεν μπορούμε να αναφέρουμε αφού υπέγραψε εμπιστευτική συμφωνία με την Pfizer, λένε ότι οι διαπραγματευτές της εταιρείας απαιτούσαν επιπλέον εγγυήσεις αποζημιώσεων απέναντι σε οποιεσδήποτε μηνύσεις που θα μπορούσαν να κάνουν οι πολίτες εξαιτίας των παρενεργειών μετά τον εμβολιασμό τους. Απ’ την Αργεντινή και την Βραζιλία η Pfizer ζήτησε να μπουν κρατικά περιουσιακά στοιχεία σαν collateral έναντι οποιασδήποτε μελλοντικής νομικής αξίωσης.

Ένας αξιωματούχος που ήταν παρών στις διαπραγματεύσεις του ανώνυμου κράτους περιέγραψε τις απαιτήσεις της Pfizer σαν «μπούλινγκ υψηλού επιπέδου» και ότι η κυβέρνησή του αισθάνθηκε σαν να ήταν «όμηρος που έπρεπε να δώσει λύτρα» ώστε να έχει πρόσβαση στα συγκεκριμένα εμβόλια.

… Ειδικοί του δικαίου θεωρούν ότι οι απαιτήσεις της Pfizer είναι κατάχρηση δύναμης…

Εννιά λατινοαμερικάνικα κράτη έχουν ως τώρα συμφωνήσει να αγοράσουν εμβόλια απ’ την Pfizer. Η Χιλή, η Κολομβία, η Κόστα Ρίκα, το Εκουαδόρ, το Μεξικό, ο Παναμάς, το Περού, η Ουρουγουάη και η Δομικιανή Δημοκρατία. Οι όροι αυτών των συμφωνιών είναι άγνωστοι εφόσον όλες καλύπτονται από εμπιστευτικότητα. Στην περίπτωση της Αργεντινής, η κυβέρνηση υπέκυψε σε σχεδόν όλες τις απαιτήσεις της Pfizer. Αλλά επέμεινε ότι η Pfizer θα είναι που θα πρέπει να πληρώσει στην περίπτωση αμέλειας. Ακόμα κι αυτό θεωρήθηκε υπερβολική παραχώρηση απ’ την μεριά της εταιρείας.

Αυτά έγραφε χτες το γνωστό site naked capitalism. Η μαφιόζικη δράση της pfizer (και οι υπόλοιπες φαρμακομαφίες στο ίδιο μήκος κύματος κινούνται…) είναι ολοφάνερη! Όπως και η ιμπεριαλιστική διάσταση αυτής της δράσης… Αφού κάθε βιολογική δηλητήριαση απ’ αυτές που είναι βέβαιο ότι θα προκαλέσουν μεσο-μακροπρόθεσμα οι πλατφόρμες γενετικής τροποποίησης των κυττάρων, αν φτάσει σε δικαστήρια, θα καταλήγει ακόμα και στο να αυξάνει την περιουσία της pfizer με διάφορα κρατικά assets! Και φυσικά η pfizer (όπως και όλοι οι γενετιστές αυτού του εγκλήματος κατά της ανθρωπότητας) είναι βέβαιη ότι θα υπάρξουν σοβαρές παρενέργειες· όχι απλά πυρετός για κανά δυο μέρες!!! Είναι τόσο σίγουρη ώστε δεν διστάζει να απαιτήσει την “κάλυψή” της με τόσο ωμό και απροκάλυπτο τρόπο!

Εκείνο που είναι ίσως λιγότερο φανερό είναι ότι για να μπορούν οι φαρμακομαφίες να ακουμπάνε τα κουμπούρια τους πάνω στον πάγκο έπρεπε πριν να έχουν κατασκευάσει τον «απόλυτο υγιεινιστικό τρόμο», αν όχι αποδεκτό από μια κυβέρνηση εδώ ή εκεί, σίγουρα ενδοφλέβιο για τους πληθυσμούς! Τα αφεντικά του βιο-πληροφορικο-ασφαλίτικου συμπλέγματος, δηλαδή τα αφεντικά των big pharma, των big tech, των big insurance, διάφορων κρατικών και παρακρατικών μηχανισμών συν τα αφεντικά των media μικρότερων ή μεγαλύτερων, έδρασαν σαν αγέλη κυκλώνοντας τα θυράματά τους, τις μάζες των υποτελών εδώ κι εκεί… Όπου μπορούσαν.

Να γιατί είναι τραγικό το λάθος το να μπερδεύονται (εξαιτίας, μερικές φορές, δειλίας· και άλλες φορές εξαιτίας μιας ασυγχώρητης «συνδικαλιστικής» αντίληψης για τον εργατικό ανταγωνισμό) τα μέσα των μαφιών, των αφεντικών, με τους σκοπούς τους· και οι δεύτεροι να βγαίνουν εκτός ορίζοντα, εκτός αντιπαλότητας!

Και οι θεοί πεθαίνουν

Πέμπτη 26 Νοέμβρη. Τον Ιούλη του 1986, όποιος ξένος περπατούσε στις φτωχογειτονιές της Napoli, θα πρόσεχε απ’ τα ανοικτά παράθυρα των ισόγειων εργατόσπιτων στις ρημαγμένες πολυκατοικίες, στο ένα μετά το άλλο, δύο κάδρα δίπλα δίπλα στους τοίχους των κακόγουστων, κιτς σαλονιών: της παναγίας (: madonna) και του αγίου Diego (Maradona)… H χριστιανική ειδωλολατρεία των πληβείων της Napoli (και ίσως ολόκληρου του ιταλικού νότου) είχε βρει τον θεό της. Κι εκείνος ανταπόδωσε: υπάρχει πάντα μια διαλεκτική σχέση ανάμεσα στη λατρεία των πολλών και στα θαύματα του ενός· στα γήπεδα των ‘80s ο Maradona και η Napoli (όχι μόνο η ομάδα αλλά ολόκληρη η πόλη) ντόπαραν ο ένας τον άλλον.

Δεν έχουμε σπίτια, σχολεία, λεωφορεία, δουλειά, αποχέτευση έγραψε μια τοπική εφημερίδα. Αλλά δεν έχει σημασία: έχουμε τον Maradona! Μπορεί ένας ποδοσφαιρικός μάγος να εξαφανίσει τόσες πολλές ελλείψεις; Μπορεί – ο Maradona στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’80, στην ιταλία του ηττημένου μεγαλύτερου και πιο ελπιδοφόρου ανταγωνιστικού κινήματος στα ‘70s, το έκανε. Είναι η ομάδα θρησκεία και η θρησκεία όπιο; Είναι: όταν στο τέλος της σαιζόν 1986 – 1987 η ποδοσφαιρική Napoli του Maradona κέρδισε για πρώτη φορά στην ιστορία της το ιταλικό πρωτάθλημα, επί μια βδομάδα η πόλη ήταν μέρα νύχτα ένα ξέφρενο, ατέλειωτο πάρτυ. Οι πληβείοι είχαν «νικήσει» αυτό που θεωρούσαν αιτία της μιζέριας τους, τον ιταλικό πλούσιο βορρά· αλλά όχι την μιζέρια τους την ίδια. (Η camora πανηγύριζε επίσης).

Η λατρεία των μαζών είναι το πιο σκληρό ναρκωτικό. Στα σπορ η ημερομηνία λήξης έρχεται για τους σταρ πολύ νωρίτερα από οποιονδήποτε άλλο τομέα του θεάματος· στα Κολοσσαία του πλανήτη τα ονόματα των θεών διαδέχονται γρήγορα το ένα το άλλο· και ο χρόνος πολύ σπάνια προσθέτει σ’ έναν ποδοσφαιριστή περισσότερα απ’ αυτά που του αφαιρεί. Ο απείθαρχος “κόκκινος” αργεντίνος πέθανε επίσημα χτες, από συγκοπή, κι αυτή είναι η αφορμή για την τελευταία μεγάλη ιαχή για πάρτη του… Μήπως όμως πέθαινε λίγο λίγο από τότε που συνταξιοδοτήθηκε απ’ τις μεγάλες αρένες;

Αυτοί οι θεοί βρίσκονται αντιμέτωποι με τον συμβολικό θάνατό τους πολύ νωρίς, πράγματι…

Στην αργεντινή και στον ιταλικό νότο έκαναν χτες τον σταυρό τους. Από ‘δω και στο εξής ο άγιος Diego θα είναι μόνο (κινούμενα) video-εικονίσματα…

Κι όσο για εκείνους που θα αποθεώνουν “ζωντανά” κάποιον επόμενο; Θα είναι οπωσδήποτε “τσεκαρισμένοι” / φακελλωμένοι…

Ούτε η εθνικοποίηση…

Τετάρτη 4 Δεκέμβρη. Ταυτόχρονα με τον κυρίως «εμπορικό» πόλεμο, κατά του Πεκίνου, το ψοφιοκουναβιστάν ξύνει τα νύχια του σχεδόν παντού:

– Εναντίον του γαλλικού καπιταλισμού, τον οποίο απειλεί με δασμούς 100% (στις εξαγωγές στις ηπα) επειδή ο βασιλιάς γαλλίας και πάσης ευρώπης Macron έβαλε φόρο στις μεγάλες τεχνολογικές εταιρείες που δρουν σε γαλλικό έδαφος· οι περισσότερες είναι οι γνωστές αμερικανικές, αλλά δεν είναι μόνον αυτές. Ο βασιλιάς Macron έχει ανάγκη αυτά τα έσοδα για να εφαρμόσει ένα κάποιο “κοινωνικό πρόγραμμα” στην επικράτειά του…

– Εναντίον μιας σειράς ευρωπαϊκών εταιρειών (γερμανικών, γαλλικών και ολλανδικών) που συμμετέχουν στην κατασκευή και την εκμεταλλευση του nord stream 2, υπό την αιγίδα της ρωσικής gazprom. Η κατασκευή του «απαγορευμένου» απ’ την Ουάσιγκτον σωλήνα τελειώνει, και υπολογίζεται ότι θα αρχίσει να μεταφέρει το ρωσικό γκάζι στο γερμανικό έδαφος στα μέσα του 2020… Οι σκληροπυρηνικοί του ψοφιοκουναβιστάν ορκίζονται ότι θα τις κλείσουν αυτές τις εταιρείες!…

– Εναντίον της αργεντινής και της βραζιλίας επειδή (λέει) υποτιμούν έντονα τα νομίσματά τους…

Δεν μπορούμε να προβλέψουμε ποια απ’ αυτές τις απειλές θα γίνει πράξη τελικά. Είναι ωστόσο σαφές το μέγεθος του «οικονομικού / γεωπολιτικού» αδιεξόδου στο οποίο βρίσκεται η άλλοτε μόνη υπερδύναμη. Το αναμφισβήτητο γεγονός οτι ο άλλοτε (όχι και πολύ παλιά…) «ηγέτης» της απελευθέρωσης του παγκόσμιου εμπορίου έχει μετατραπεί σε έναν σχεδόν μανιακό κατασκευστή τειχών και εμποδίων, απλά μεταφέρει όλο και περισσότερο την σύγκρουση για την εκ νέου μοιρασιά του καπιταλιστικού πλανήτη εκεί που τελικά γίνεται η οριστική στέψη των «νικητών» και των «ηττημένων»…. Καταλαβαίνετε που…

Όπως το έθεσε κάποιος αμερικάνος (δεν έχει σημασία ποιος): καθώς πλησιάζουμε την μέρα της τελικής αναμέτρησης με την κίνα, θα βρεθούν αρκετοί να μας πουλήσουν την ιδέα ότι προκειμένου να την νικήσουμε θα πρέπει να έχουμε ό,τι έχει αυτή: συγκεντρωτική και αυταρχική εξουσία…

Morales: λάθος!

Τετάρτη 13 Νοέμβρη. Ο Evo Morales, για τρεις θητείες πρόεδρος στη βολιβία, ο πρώτος (και μοναδικός) ιθαγενής («ινδιάνος») σ’ αυτό το αξίωμα, «κιότεψε» – και συγγνώμη για την έκφραση. Μαζί με καμμιά 20αριά ακόμα στελέχη της κυβέρνησής του, κατέφυγαν στο μεξικό, που τους έδωσε πολιτικό άσυλο…

Δεν ψάχνουμε για ήρωες· πέρα απ’ το ότι είμαστε πολύ πολύ μακριά και δεν έχουμε κανένα δικαίωμα. Όταν όμως κάποιος που ήταν (και θα ήθελε να συνεχίσει να είναι) ο «πολιτικός ηγέτης» των πληβείων σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου φοβάται ότι θα τον σκοτώσουν και βάζει την προσωπική του ασφάλεια πάνω απ’ την «μοίρα» όσων λέει ότι εκπροσωπεί, τότε χάνει την εμπιστοσύνη τους. Τους προδίδει. Στην πιο «καλή» περίπτωση: τους ξενερώνει.

Τι θα κάνει τώρα ο Morales και το όποιο επιτελείο του απ’ το μακρινό μεξικό; Θα παρακολουθεί εκ του ασφαλούς τον εμφύλιο στην βολιβία; Θα παρακολουθεί εκ του ασφαλούς κάποιο στρατιωτικό πραξικόπημα; Φεύγοντας εγκατέλειψε την θέση μάχης που του αναλογούσε. Ακόμα κι αν οι οπαδοί του παραμείνουν πιστοί, δεν μπορεί παρά να το θυμούνται: τόβαλε στα πόδια…

Εκείνος ο Αλιέντε, εκείνη την «11η Σεπτέμβρη» του 1973, δεν ήταν γεννημένος για «ήρωας». Εκλεγμένος πρόεδρος ήταν, σοσιαλδημοκράτης, και πέθανε με το όπλο στο χέρι. Τον σκότωσαν οι πραξικοπηματίες· αλλά έμεινε στη θέση του ως το τέλος.

Ω Evo Morales: δεν θα είσαι εσύ ο Tupac Amaru 2…. (Αυτός δεν έφυγε. Δέθηκε και εκτελέστηκε απ’ τους ισπανούς… Παρότι η εξέγερση ηττήθηκε στρατιωτικά, έγινε πηγή έμπνευσης για διαδοχικές εξεγέρσεις των ιθαγενών στο μεγαλύτερο μέρος της νότιας αμερικής).

(φωτογραφία πάνω: Ο Morales πριν σχεδόν 20 χρόνια. Τότε ήταν πρόεδρος του συνδικάτου των καλλιεργητών φυτών κόκας στη βολιβία. Στη φωτογραφία απέναντι σε στρατοκαραβανάδες, που πρόκειται να εμποδίσουν διαδήλωση των αγροτών, που ζητούν τη νομιμοποίηση της καλλιέργειας του φυτού που έχει διάφορες ιατρικές ιδιότητες· ενάντια στην επεξεργασία της κόκας ως «άσπρη σκόνη» για τους πρωτοκοσμικούς.

Κάτω: Ο Αλιέντε, στο κέντρο της φωτογραφίας, με τα γυαλιά και το πιστόλι στο χέρι, ενώ βομβαρδίζεται το προεδρικό μέγαρο απ’ τους χουντικούς…)

Wanted!

Τετάρτη 28 Νοέμβρη. Υπάρχουν ορισμένα (εθνικά) νομικά συστήματα που επιτρέπουν στους εαυτούς τους την αυτοτελή δικαστική έρευνα και τις διώξεις εναντίον υπηκόων άλλων κρατών – για σοβαρά εγκλήματα, που έχουν γίνει αλλού. Το ισπανικό είναι τέτοια περίπτωση. Το αργεντίνικο μια άλλη.

Στα δικαστήρια της αργεντινής προσέφυγε λοιπόν, πρόσφατα, η οργάνωση human rights watch – εναντίον του τοξικού. Και ο Ramiro Gonzalez, αρχι-εισαγγελέας στο Buenos Aires, ξεκίνησε την σχετική έρευνα. Όχι μόνο για την δολοφονία του Khashoggi, αλλά και (ίσως κυρίως) για τα εγκλήματα πολέμου που κάνουν οι στρατιώτες και οι μισθοφόροι του Ριάντ (και του Αμπού Ντάμπι) στην υεμένη. Αυτά τα τελευταία είναι, άλλωστε, στοιχειοθετημένα από πολλές (και «επίσημες») πλευρές.

Η έρευνα είναι σε σχετικά αρχικό στάδιο, και είναι μάλλον απίθανο να εκδώσει ο Gonzalez διεθνές ένταλμα σύλληψης κατά του τοξικού πριν το τέλος της βδομάδας, όπου (με «ευκαιρία» την σύνοδο των g-20 στο Buenos Aires) ο τοξικός θα πάει προς τα εκεί για να κάνει την βόλτα του. Προστατεύεται, εξάλλου, από την «διπλωματική ασυλία».

Δεν κινδυνεύει εκτός συνόρων με χειροπέδες. Και, η αγνή brutal ιδιοσυγκρασία του, επιτρέπει μια φούσκα πάνω απ’ το κεφάλι του με το «θα μου κλάσετε τα genitals». Απ’ την άλλη έχει όνειρα και φιλοδοξίες για το μέλλον του σαν «ηγέτης» – αν και εφόσον συνεχίσει να κρατάει τις καρέκλες του (κάτι για το οποίο διατηρούμε σοβαρές αμφιβολίες…).

Δεν είναι εύκολο να γίνονται σοβαρές «καθαρές» δουλειές μ’ έναν καταζητούμενο εγκληματία πολέμου… Όχι, τουλάχιστον, με τα ισχύοντα επίσημα διεθνή ήθη…

Πέσο

Σάββατο 1 Σεπτέμβρη. Το Μπουένος Άιρες δεν είναι στη μέση Ανατολή· η κυβέρνησή του δεν κάνει παρέα με τη Μόσχα, ούτε θα αγοράσει ρωσικούς S-400· επιπλέον δεν τιμωρείται με “κυρώσεις”… Τι έχει, λοιπόν, το έρμο αργεντίνικο εθνικό νόμισμα και ψοφάει στις διεθνείς του ισοτιμίες; Με την εξαίρεση των ελλήνων εθνικοφρόνων που βλέπουν στα νομισματικά προβλήματα του αιώνιου εχθρού (της τουρκίας) κάτι σαν επέλαση της «παναγιάς της ελευθερώτριας», όλος ο υπόλοιπος κόσμος ξέρει την απάντηση: η (σχετική) υποτίμηση μιας σειράς νομισμάτων (στα οποία περιλαμβάνεται και το βραζιλιάνικο real) και οι συνέπειες που έχουν αυτές οι βίαιες υποτιμήσεις έχουν αφορμή (αν και όχι πλήρη αιτία) την πολιτική της αμερικανικής κεντρικής τράπεζας.

Η fed, προσπαθώντας να αντιστρέψει την επεκτατική νομισματική πολιτική που εγκαινίασε το 2009 («ποσοτική χαλάρωση», δηλαδή εκτύπωση και διάθεση στις εμπορικές αμερικανικές τράπεζες τεράστιων ποσοτήτων χρήματος – για να «σωθούν»…) αυξάνει τώρα τα βασικά επιτόκια, τραβώντας πίσω τα δολάρια που μοίρασε… Αυτή η επιτοκιακή αύξηση βελτιώνει την «απόδοση» των αμερικανικών κρατικών ομολόγων… Οι διεθνείς έμποροι χρήματος (λοιπόν) μεταφέρουν τα λεφτά τους απ’ τα όποια προβληματικά κρατικά ομόλογα καπιταλιστικών κρατών (ή τα επιχειρηματικά δάνεια) στα αμερικανικά, που θεωρούνται «ασφαλής επένδυση»… Οι αποδόσεις αυτών των περιφερειακών ομολόγων πέφτουν (κατά συνέπεια) και, μαζί τους, οι ισοτιμίες των αντίστοιχων εθνικών νομισμάτων…. Κατ’ αυτόν τον τρόπο τα τρέχοντα (κρατικά ή/και επιχειρηματικά) δάνεια αυτών των περιφερειακών καπιταλισμών γίνονται δυσκολότερο να αποπληρωθούν… Και μια ορισμένη «κρίση χρέους» ξαναεμφανίζεται στον ορίζοντα.

Αυτό είναι που συνδέει την «απείθαρχη» Άγκυρα με το νεοφιλεύθερο Μπουένος Άιρες, την ισλαμική Τεχεράνη με την προεκλογική Μπραζίλια (ενδεχομένως, στο κοντινό μέλλον, και με άλλες πρωτεύουσες) – παρεπιπτόντως και με την Αθήνα, σε ότι αφορά την άνοδο των δικών της επιτοκίων δανεισμού (στη δευτερογενή αγορά ομολόγων, αφού κατά τα υπόλοιπα το ελληνικό κράτος δεν τολμάει να ξεμυτίσει ακόμα στις «αγορές»). Κάθε ένα απ’ τα θιγόμενα κράτη έχει τα μεγαλύτερα ή μικρότερα «προβλήματά» του· αλλά δεν υπάρχει κράτος και καπιταλισμός χωρίς προβλήματα, με πιο διάσημο το αμέρικα. Στην πράξη αυτό που παίζει ρόλο στο διεθνές εμπόριο χρήματος δεν είναι αυτά καθαυτά τα προβλήματα του ενός ή του άλλου δανειζόμενου (κράτους ή επιχείρησης) αλλά η σχέση (και η διατίμηση) αυτών των προβλημάτων σε σύγκριση με άλλα. Η «σχετική αξία», δηλαδή, των προβλημάτων, όπου στο «σχετική» μπορεί να περιλαμβάνονται όχι μόνο οι πεποιθήσεις και οι προβλέψεις των εμπόρων χρήματος (ή των υπολογιστικών συστημάτων τους) αλλά ακόμα και πολεμικές επιλογές.

Έτσι, λοιπόν, η fed δεν θα μπορούσε να κάνει κάτι ιδιαίτερα διαφορετικό απ’ αυτό που κάνει – ακόμα κι αν, μ’ αυτόν τον τρόπο, απειλεί διάφορες καταρρεύσεις με άγνωστη εξέλιξη. Ακόμα κι αν, κάποια στιγμή, κτυπηθεί ο ίδιος ο αμερικανικός καπιταλισμός απ’ την αλυσίδα των συνεπειών….